Bazenville () is a commune in the Calvados department in the Normandy region of north-western France.

Bazenville Airfield was a former World War II Advanced Landing Ground, mostly located outside the commune of Bazenville 1.8 km to the north-east.

The inhabitants of the commune are known as Bazenvillais or Bazenvillaises.

Geography
Bazenville is located some 6 km east by north-east of Bayeux and 4 km south by south-east of Arromanches-les-Bains. Access to the commune is by the D87 road from Ryes in the north-west which passes through the commune south of the village and continues south-east to Villiers-le-Sec. The D112 from Sommervieu to Crépon forms the north-western border of the commune. Apart from the village there is the hamlet of Les Noyaux. There is a British Military Cemetery in the west of the commune on the D87. The commune is entirely farmland.

Toponymy

Bazonille is mentioned as Basonni villa in 875.

Bazenville appears as Bazanville on the 1750 Cassini Map and as Bazan ville on the 1790 version.

History

Bazenville was liberated on the same day as the Normandy landings on 6 June 1944. An interim Canadian aerodrome (referred to as Bazenville Airfield, Advanced Landing Ground B-2 Bazenville, or B-2 Crépon) was built commencing the following night near the commune in a large part of the triangle formed by the Bazenville, Crépon, and Villiers-le-Sec villages.

It was on this aerodrome that the French ace Pierre Clostermann flew, on 11 June 1944, for the first time in France after his entry into the war in 1942: "All my life I will remember the people of Bazenville the first French to whom I spoke".

Administration

List of Successive Mayors

Demography
In 2017 the commune had 137 inhabitants.

Culture and heritage

Civil heritage
A Commemorative plaque remembering the site of the airfield where Pierre Clostermann arrived on 11 June 1944.

The commune has many buildings and sites that are registered as historical monuments:
A Farmhouse at Rue des Alliés (1759)
A Tradesman's house at Rue des Cordiers (19th century)
The Bazenville Farmhouse at Rue de l'Eglise (17th century)
A House at Rue de l'Eglise (18th century)
A Notable's House at Rue de l'Eglise (18th century)
The Chateau of Bazenville at Rue de la Grotte (17th century)
The Manor of Tournebu at Rue des Noyaux (17th century)
A Worker's House at Route de Villiers-le-Sec (19th century)
The Chateau de la Croix at Route de Villiers-le-Sec (1727)
The British Cemetery of Ryes (20th century). The cemetery contains 979 graves: 630 British, 21 Canadians, one Australian, one Pole, and 326 Germans.
The War Memorial (1929)
The Grotto of Lourdes (1947)
Bazenville Village (Ancient times)
Houses (17th-19th century)

Religious heritage
The commune has several religious buildings and sites that are registered as historical monuments:
A Presbytery at Rue de l'Eglise (19th century)
The Parish Church of Saint-Martin at le Bourg (13th century) The Church contains a large number of objects which are registered as historical objects.

Heritage Picture Gallery

Notable people linked to the commune
 Antoine Halley, born in 1593 at Bazenville died in 1675, poet.

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)

Bazenville


රෙඩ් ග්ලෝබෝ (Rede Globo) 1965 අප්‍රියෙල් 26 වන දින මාධ්‍ය හිමිකරු රොබර්ටෝ මැරින්හෝ විසින් දියත් කරන ලද බ්‍රසීලියානු නිදහස්-ගුවන් රූපවාහිනී ජාලයකි. එය හිමිකාරීත්වය දරන්නේ මාධ්‍ය සමූහ ව්‍යාපාරයක් වන ග්ලෝබෝ සමූහයයි.

බ්‍රසීලය

රෙඩ් ග්ලෝබෝ


هنري كيندال  هو عالم فيزيائي أمريكي حاز على FFجائزة نوبل للفيزياءDD عام 1990 بالمشاركة مع جيروم فريدمان، و ريتشارد تيلور عن تجاربهم لتشتت الإلكترونات ذات الطاقة العالية عند اصطدامها بالبروتونات، و أنوية الذرات والتي أدت إلى تأييد نموذج بناء البروتونات، و النيوترونات من كواركات.

ولد هنري كيندال في 9 ديسمبر 1926 بمدينة بوسطن وتوفي في 15 فبراير 1999 بفلوريدا.

روابط خارجية

مراجع

كلية العلوم في معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
أساتذة معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
أعضاء جايسون
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو أكاديمية ديرفيلد
خريجو كلية أمهرست
خريجو معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
علماء الفيزياء التجريبية
غطاسون تحت الماء أمريكيون
فائزون في جائزة بانوفسكي
فيزيائيون أمريكيون
متسلقو جبال أمريكيون
متسلقو صخور أمريكيون
مواليد 1926
مواليد في بوسطن
وفيات 1999
وفيات في فلوريدا

هنري كيندال


Srebrni mač (lat. Argyroxiphium), biljni rod od nekoliko vrsta trajnica endemičnih za Havajsko otočje. Pripada porodici glavočika i podtribusu Madiinae. Ime je dobila po srebrnim dlačicama za zaštitu od visokog UV zračenja, kojima su prekriveni šiljasti usko lancetasti prizemni listovi koji mogu izrasti u gustoj rozeti od 15–40 cm dužine i do 1,5 cm širine.

Najpoznatija je Argyroxiphium sandwicense, koja može živjeti od 20 do 50 godina, kroz koje vrijeme samo jednom procvjeta

Vrste
 Argyroxiphium caligini C.N.Forbes
 Argyroxiphium grayanum (Hillebr.) O.Deg.
 Argyroxiphium × kai (C.N.Forbes) D.D.Keck
 Argyroxiphium kauense (Rock & Neal) O.Deg. & I.Deg.
 Argyroxiphium sandwicense DC.
 Argyroxiphium virescens Hillebr.

Izvori

Vanjske poveznice

Madieae

Srebrni mač


أحمد ممو ولد عام 1949 بقرية تامزرط بالجنوب التونسي. هو أديب تونسي.
 درس تعليمه الابتدائي بمسقط رأسه وواصله بتونس العاصمة ثم بكلية العلوم بتونس ليتوجه بعد ذلك إلى باريس حيث حصل على دكتوراه دولة في علم طبقات الأرض.
 يشتغل مديرا بوزارة الفلاحة التونسية.
 يكتب القصة والدراسة الأدبية.
 يتولى مهمة مدير مسؤول لمجلة قصص التي يصدرها نادي القصة النادي الثقافي أبو القاسم الشابي.

مؤلفاته
 لعبة مكعبات الزجاج، مجموعة قصصية الشركة التونسية للتوزيع- تونس 1974
 زمن الفئران الميكانيكية منشورات «صفاء» - تونس 1980
 دراسات هيكلية في قصة الصراع ، الدار العربية للكتاب، تونس - ليبيا،1984
 تاريخ الأدب التونسي الحديث والمعاصر بالاشتراك مع بيت الحكمة - تونس 1993
 "زمن المواسم اليوميةتونس، 2001.
 «قصص من تونس» 2010، منشورات «قصص» - تونس، بالاشتراك مع رضوان الكوني

إلى جانب شخصيته الأدبية فإن لأحمد ممّو حضور علمي في مجال اختصاصه الذي هو الجيولوجيا والمياه الجوفية. فهو محرز دكتوراه درجة ثالثة من جامعة باريس حول موضوع «مساهمة في الدراسة الهيدروجيولوجية لشبه جزيرة قبلي» (الجنوب التونسي، ودكتوراه دولة من جامعة باريس في الاختصاص 1990 عن موضوع «الموارد المائية للجنوب التونسي- الخصائص والتقييم». وقداشتغل عدة سنوات في الإدارة التونسية 1973-1999 حتى بلغ درجة مدير إدارة مركزية، ثم انتقل إلى مرصد الصحراء والساحل (منظمة دولية) بصفة مستشار علمي خلال الفترة 1999-2009، حيث أشرف على تصور وإنجاز ثلاث دراسات إقليمية في مجال تقييم الموارد المائية المشتركة، وهي: «دراسة النظام المائي للصحراء الشمالية» 1999-2006 وهو حوض مائي صحراوي مشترك بين تونس والجزائر وليبيا، و«دراسة المخاطر الهيدروجيولوجية لحوض إيلومندان»2006-2008 وهو حوض نهر النيجر المشترك بين مالي والنيجر ونيجيريا، و«دراسة الموارد المائية لمنطقة إيغاد» (2008-2009)، وهي منطقة إفريقيا الشرقية التي تضم كل من السودان وأثيوبيا وكينيا وإيريتريا ودجيبوتي وكينيا وأوغندا.
وهو أحد خبراء المنطقة العربية في مجال المياه الجوفية، زيادة عن تخصصه في معرفة الموارد المائية للبلاد التونسية، فهو خبير لدى الوكالة الدولية للطاقة الذرية في مجال استعمال النظائر في المياه، ولدى المركز العربي لدرلاسات الأراضي القاحلة والمناطق الجافة ولدى منظمة اليونسكو، وقد شارك مع هذه المنظمات في إنجاز عدة دراسات إقليمية ووضع المصورات المائية.

المجال العلمي
 قانون المياه بإفريقية في العصر الوسيط1999 دراسة للتهيئة المائية بالاشتراك مع محمد حسن والهادي بن وزدو (كلية الآداب بتونس)
 Eau et développement dans le Sud tunisien 2001"، النشر الجامعي ـ تونس، بالاشتراك مع عبد الفتاح القاصح

أشخاص على قيد الحياة
كتاب تونسيون في القرن 20
مواليد 1949
كتاب تونسيون في القرن 21
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

أحمد ممو


الجنة في بيوتنا هو رابع ألبوم للمغني المصري تامر حسني، وأول ألبوم ديني/إجتماعي له. صدر في 13 سبتمبر 2007 الموافق أول أيام شهر رمضان من قبل شركة فري ميوزيك. تم تصوير أغنية واحدة من الألبوم فيديو كليب وهي أغنية أنا مش عارف أتغير.

قائمة الأغاني

ألبومات 2007
ألبومات باللغة العربية
ألبومات تامر حسني

الجنة في بيوتنا (ألبوم)


මරබා කෝපි  (; ) වගා කෙරෙන්නේ දකුණු රුවන්ඩාවේ මරබා ප්‍රදේශයේ ය.

මරබාහී කෝපි ගස්  කොෆියා ඇරාබිකා විශේෂයෙහි බර්බන් වර්ගයට අයත් වන අතර උස්-උන්නතාංශයක් සහිත කඳුවල සරුසාර යමහල් පසෙහි වගාකෙරෙති.  මෙහි ඵලදාව බොහෝවිට නෙළාගනු ලබන්නේ මාර්තු සහ මැ‍යි අතර වැසි සමයේ දී ය. ඉන් පසු මෙම ඵලදාව මරබා හි සේදුම් මධ්‍යස්ථානයක් වෙත ගෙන යන අතර එහිදී මෙහි ඇට වෙන් කර වියළා ගනු ලැබේ. විවිධ අවස්ථා වලදී තෝරගත් බීජ ගුණාත්මක භාවය අනුව නැවත වර්ග කිරීමට ලක්වන අතර ගෙවීම් සිදු කරනුයේ සපයන ලද බීජ වල ගුණාත්මකභාවය සහ ප්‍රමාණාත්මක භාවය මත ය.

මෙම බීජ විවිධ කර කිරීම් මධ්‍යස්ථාන වලට විකිණුම් කරන අතර ගුණාත්මක බවින් වැඩි බීජ මිළට ගනු ලබන්නේ එක්සත් රාජධාණියේ Union Coffee Roasters සමගම සහ ඇමෙරිකානු සමාගමක් වන Community Coffee සමාගම විසිණි. මින් එක්සත් රාජධාණියේ සමාගම Fairtrade-certified සහිතක ලද්දකි. රුවන්ඩා කෝපි කර කරන්නන් මිළට ගනු ලබන කෝපි බීජ නිකුත් කරනු ලැබෙන්නේ දේශීය වෙළඳපොළට ය. 2,000 කට අධික වූ කුඩා පරිමාණ වගා කරුවන් කෝපි වගා කරනුයේ 1999 දී පිහිට වනු ලැබූ Abahuzamugambi නම් සමාගම යටතේ ය. 2000 වර්ෂයේදී මෙම සංගමයට රුවන්ඩා ජාතික විශ්වවිද්‍යාලය (NUR) සහ  PEARL  සමාගම එක් වීමත් සමග කෝපි වල ගුණාත්මක භාවය වර්ධනය වූ අතර වෙළෙදපොල ඉල්ලුමද ඉතා සීග්‍රයෙන් ඉහළ ගියේය. මෙම කෝපි බීර සෑදීමට ද යොදා ගැනෙයි.

ඉතිහාසය

මුලාරම්භය
රුවන්ඩා ජනපදිකයන් යටත් විජිත සමයේ සිටම මෙම කෝපි නිශ්පාදනයේ නියුතු වූහ. නමුත් 1999 වන තුරුම එම නිශ්පාදිතයන් වර්ග කෙරුනේ "C" කාණ්ඩයට ය. මේ හේතුව නිසා ලෝක වෙළෙඳපොලෙහි රුවන්ඩා නිශ්පාදිත සඳහා නිසි මිළක් නොලැබුණි. අස්වැන්න නිසි පරිදි සේදීමකට ලක් කර වෙළෙඳපොලට නිකුත් කිරීමත්, නිසි කාර්යක්ෂමභාවයක් නොමති කමත් හේතු කොට ගෙන මෙම වෙළෙඳපොල අස්ථාවරත්වයට හේතු විය. මේ හේතුකොට ගෙන ගැණුම්කරුවන් කෝපි කිලෝග්‍රැමයක් මිළට ගනු ලැබුවේ ඇ.ඩො. 0.33ක් වැනි සුළු මුදලකට බැවින් වගාකරුවන්ගේ ආර්ථික මට්ටම ඉතා පහත් මට්ටමක විය. 1999 යේ දී කෝපි වගා කරුවන් 220ක් එකතුව මරබා දිස්ත්‍රික්කයේ දී සංගමයක් පිහිටුවගත් අතර එහි ප්‍රදාන අරමුණ වූයේ මෙම ගැණුම් මිල ඉහළ නංවා ගැනීමයි. 1994 දී රුවන්ඩාවේ සිදු වූ වර්ග භේද ගැටුම් හේතුවෙන් අහිමි වූවන් මෙන්ම ගැටුම් වලට සම්බන්ධ යැයි සිරගත වූවන්ද බොහෝමයක් කෝපි වගකරුවන් විය. මෙම අරගල වලින් අනතුරුව කඩා වැටී තිබූ කෝපි කර්මාන්තය නගා සිටු වීම ද මෙම සංගමයේ අරමුණු ලෙස සටහන් විය. මෙහි නම ලෙස Abahuzamugambi යන්න තෝරගත් අතර එය Kinyarwanda භාෂාවෙන් අරමුණක් සඳහා එකමුතුව වැඩ කිරීම යන අරුත් දෙන්නකි. ( Kinyarwanda යනු රුවන්ඩා උප භාෂාවාකි) මෙම සමාගම මගින් අස්වැන්න අතරමැදියන් නොමැතිව කිගාලි නගරයෙහි නිර්යාතකරුවන් ට විකිණීමෙන් ශුද්ධ ලාභය වැඩි කර ගැනීමට  කටයුතු කළහ. මෙහිදී උපයන ලාභය කොටස් කර නැවත බීජ ලබා ගැනීමටත්, පොහොර ලබා ගැනීමටත්, උපකරණ ලබා ගැනීමටත් යොදවන ලදී. 2000 වර්ෂයේ දී මරබා නගරාධිපති විසින් කරනු ලද ඉල්ලීමකට අනුව ""බුතාරේ"" ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇති රුවන්ඩා ජාතික විශ්ව විද්‍යාලය (UNR) මගින් සංවර්ධන සහයෝගයන් සැපයීමට එකඟ විණි. පසුව විශ්වවිද්‍යාලයය සම්බන්ධීකරණය මගින් "රුවන්ඩා කෘෂිකර්මාන්තය වැඩිදියුණු කිරීමේ සහයෝගීතා කමිටුව" හෙවත් PEARL සංගමය පිහිටුවන ලදී. එය 2001 පෙබරවාරි මස සිට ඇමෙරිකානු අන්තර්ජාතික සංවර්ධන මණ්ඩලය, මිචිගන් විශ්වවිද්‍යාලය, ටෙක්සාස් විශ්වවිද්‍යාලය, රුවන්ඩා ජාතික කෘෂිකර්ම පර්යේෂණ මද්‍යස්ථානය, කිගාලි තාක්ෂණ මද්‍යස්ථානය,වැනි ආයතන සමග එක්ව කටයුතු කිරීම ඇරඹිණි.  මෙහිදී ඇමෙරිකානු වෙළෙඳපොල සදහා ගුණාත්මක භාවයෙන් යුතු කෝපි නිෂ්පාදනය අරමුණු විය. මරබා කෝපි නිෂ්පාදකයින්ගේ මූලික අවශ්‍යතාවය වූයේ සේදුම් මද්‍යස්ථානයක් පිහිටුවා ගැනීම ය.මෙහිදී කෝපි වල ඇති සීනි සහිත සිවිය ඉවත් කෙරෙන අතර බීජ නෙළාගනීමෙන් පැය 12ක් ඇතුළත මෙම ඉවත්කිරීම සිදු නොකළහොත් කෝපි රසය නියමාකාරයෙන් පවත්වා ගැනීමට නොහැකි වේ. ඔවුන් 2001 ජුලි මස ක්යරුම්බො ප්‍රදේශයේ දී පළමු සේදුම්හළ් විවෘත කළ අතර ඒ සඳහා ආධාර සැපයූවේ PEARL සංවිධානය විසිණි. පළමු වරට මෙහි සේදුමට ලක්වූ කෝපි ප්‍රමාණය කිලෝ ග්‍රෑම් 200 උනු අතර 2002 දී එක්වර සේදිය හැකි ප්‍රමාණය වැඩි කිරීමට පියවර ගැණිනි.

අන්තර් ජාතික පිළිගැනීම
PEARL ආයතනය විකුණුම්කරුවන් සමග සම්බන්ද වෙමින් රුවන්ඩා වෙළෙඳපොල පුළුල් කිරීමට කටයුතු කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 2002 වසරේ දී හි community coffee  හි නියෝජිතයෙක් රුවන්ඩාවට පැමිණියේ ය. එවකට රුවන්ඩා ජනපති පෝල් කගාමේ ද මෙම අවස්ථාවට සහභාගී විණි. මෙම අවස්ථාව රුවන්ඩා ජනතාවට කොතරම් වැදගත් විණි දැයි එමගින් වැටහේ. කෝපි කිලෝ ග්‍රෑම් 18,000ක් මිළට ගත් සමාගම කිලෝ ග්‍රෑමයකට ඇ.ඩො.3 බැගින් ගෙවන ලදී. ලුසියානාවට අපනයනය කෙරුණු මරබා කෝපි එහිදී වියළා community coffee ආයතනයේ නිශ්පාදිත සමග මුහු කරන ලදී. මෙය ඇමෙරිකානු වියළීමේ මද්‍යස්ථානයක් සහ අප්‍රිකානු කෝපි සමාගමක් අතර සිදු වූ පළමු ඍජු ගණුදෙනුව විය.
Comic Relief පුණ්‍යාධාර සංගමය ද මරබා ව්‍යාපෘතිය සඳහා දායක වීණි. ඉන් පසු 2001 වසරේ පැවති රතු නාස් ව්‍යාපාරය(Red Nose Day campaign) හෙතුවෙන් පවුම් මිලියන 55 ක ව්‍යපෘති එක්සත් රාජධානියෙන් සහ වෙනත් අප්‍රිකානු රටවලින් ලැබිණි.

වර්තමාන පුනරුදය : නිදහස සහ කෝපි බීර

2003 වසර ආරම්භයත් සමඟ PEARL ආයතනය Abahuzamugambi  සංගමයට ලබා දුන් මූල්‍යමය ආධාර අඩු කල අතර ඔවුන් ගොවියන් සමඟ සෘජුව කටයුතු කිරීමට පටන් ගත්හ. එමඟින් ගොවියන් හට ණය පහසුකම් සැපයුණු අතර තම ජීවන තත්වය නගා සිටුවා ගැනීමට අවශ්‍ය ණය පහසුකම්, පශු සම්පත් ණයාධාර, දැරිය හැකි වෛද්‍ය රක්ෂණ පහසුකම්, සහ අධ්‍යාපන පහසුකම් සැලසිණි. මෙම වසරේ මාර්තු වන විට මරබා ප්‍රදේශයේ සමූපකාර බැංකුවක් විවෘත වූ බැවින් ගොවියන්ගේ මුදල් ගම් මට්ටමින්ම කළමණාකරනය කරගත හැකි විය. ඒ සඳහා   බුතාරේ නගරය වෙත යන දිගු ගමන තවදුරටත් අනවශ්‍ය විය.
2004 අග භාගය වන විට ලන්ඩන් කර්මාන්ත ශාලවක් වන Meantime Brewing විසින් මරබා කෝපි යොදා ගනිමින් නිෂ්පාදනය කළ කෝපි බීර වෙළෙඳපොලට නිකුත් කෙරිණි. මෙය සීත කළ මධ්‍යසාර මිශ්‍රිත පෙණ නැංවූ කෝපි පානයක් ලෙස මෙන්ම ආහාර ජීර්ණ පහසුකාරකයක් ලෙස ද භවිතා කෙරෙ යි. brewer සමාගම මරබා හි චොක්ලට් සහ වැනිලා රසැති කෝපි තම නිශ්පදනයන් ට යොදා ගත්තේ දකුණු දිග අප්‍රිකානු කෝපි වල ඇති තිත්ත රසය ප්‍රතික්ෂේප කරමිණි. මුල් බීර වල අඩංගු වූ 4%ක කැෆේන් ප්‍රමාණයම මෙම කෝපි හි අඩංගු වීම නිසා එය ඉතා ඉක්මනින් වෙළෙඳපොල ආක්‍රමණය කල අතර සෑන්ස්බරී ඇතුළු නගර වල ඉතා හොඳ අළෙවියක් දැක්විය. 2006 වන විට එක්සත් රාජධාණිය තුල ස්ථාපිතව තිබූ  Fairtrade සහතික ලත් ආයතනයන් දෙකෙන් එකක්  වූයේ beverage සමාගමයි. එය මේ දක්වාම නිශ්පාදන කටයුතු සඳහා යොදා ගනු ලබන්නේ මරබා කෝපි වන අතර එය දනට එංගලන්තයේ ඇති එකම කෝපි බීර නිශ්පාදනායතනය වේ. එය 2006 ලෝක බීර තරඟාවලියේ දී රන් පදක්කම දිනා ගනු ලැබිණි.

භූ ගෝලීය පිහිටුම සහ දේශගුණය

මරබා කෝපි වැවෙනුයේ දකුණු රුවන්ඩාවේ 2°35′S 29°40′E ඛණ්ඩාංක පිහිටුමකිණි.  දළ වශයෙන් ගත් කල එය බුටාරෙ නගරයේ සිට කිලෝ මීටර 12 ක් සහ කිගාලි නගරයේ සිට කිලෝ මීටර 150ක් දුරින් වූවකි. මරබා ව්‍යපෘතිය ආරම්භ වූයේ  බුතාරේ ප්‍රදේශයේ වුවද වර්තමානයේ එම ප්‍රදේශය අයත් වෙන්නේ හුයේ දිස්ත්‍රික්කයට ය. ඒ 2006යේ සිට ක්‍රියාත්මක වූ දේශීය රාජ්‍ය පනත යටතේ ය. මෙම ප්‍රදේශය අධික කඳු සහිත වන අතර එයට හේතුව ලෙස බටහිර පැළුම් මිටියාවතට(Western rift valley) සහ න්යුන්ග්වේ(Nyungwe) වැසි වනාන්තරයට ළංව පිහිටිම දැක්විය හැකිය. එසේම මෙම ප්‍රදේශය යමහල් වලින් විදාරණය වූ සරු පසින් ද සාරවත් ය. කෝපි සඳහා සුදුසු වන්නේ මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 1,700 සහ 2,100 උසින් පිහිටි ප්‍රදේශ ය.විශේෂයෙන්ම තද බෑවුම් සහිත පේසාදිත කඳු මේ සඳහා ඉතා යෝග්‍ය වේ.  එමෙන්ම සෙන්ටි මීටර් 115 ක සාමාන්‍ය වර්ෂාපතනයක් ලැබීම මෙම ප්‍රදේශ කෝපි වගාවට හිතකර වීමට තවත් හේතුවකි.   උස් අක්ෂාංශ උෂ්ණත්වය පහත් හෙළන අතර අවුරුද්ද පුරාවටම සෙන්ටිග්‍රේට් අංශක 20ක පමණ සාමන්‍යයක පවත්වා ගනී.

නිශ්පාදන චක්‍රය

ප්‍රධාන අස්වනු නෙළීමේ කාලය එළඹෙන්නේ වැසි සමයේ ය. එනම් මාර්තු සහ මැයි අග දක්වා කාලය තුල ය. එම කාලය තුල ගොවියන් විසින් තම අස්වන්න අතින් නෙළාගන්නා අතර සැන්දෑ කාලයේ දී එම ඵළදාව කෙසෙල් කොළ වලින් සාදන ලද විශේෂ බඳුනක සේදුම් මද්‍යස්ථාන වෙත ගෙන යනු ලැබේ. තාක්ෂණවේදීන් විසින් ලැබෙන අස්වන්නෙන් ඉස්තරම් තත්වයේ තද රතු පැහැ බීජ වෙන් කරගන්නා අතර ඉතිරිය අඩු මිලකට මරබා දේශීය වෙළෙඳපොලට නිකුත් කරනු ලබයි. මෙම කිලෝ ග්‍රෑමයක් සඳහා ඇ.ඩො.0.1 ගෙවනු ලැබෙන අතර මෙම ගෙවීම සිදු වන්නේ සති 2කට වරකි. එනම් සති දෙකකදී එක් එක් ගෙවිය විසින් ලබා දුන් මුළු බීජ ප්‍රමාණයට අදාල මුදල සති 2කට වරක් ඔවුන්ගේ බැංකු ගිණුමට හර කිරීමට සන්විධානය ක්‍රියා කරනු ලබයි. හොඳ තත්වයේ බීජ තෝරගත් පසු ඉක්මණින් සේදීමේ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වේ.   සේදීමේ ක්‍රියවලිය ඉක්මණින් සිදු නොකිරීම හේතුවෙන් සීනි සහිත  බීජ සිවිය පැසීමකට ලක් වන අතර එමගින් රසය වෙනස් වීම සිදු වේ. තාක්ෂණවේදීන් විසින් මෙම කෝපි බීජ ගිල්වා සිවිය ඉවත්කිරීමට යන්ත්‍රයකට අතුලු කරනු ලබයි. මෙහිදී ද නොගිළී ඉපිලෙන බීජ තෝරා වෙන් කරන අතර එවා ද නැවත දේශීය වෙළෙඳපොලට නිකුත් කරනු ලබයි. මෙම බීජ එකට සම්බන්ධ කර ඇති යන්ත්‍ර 3ක් හරහා යැවෙන අතර එහිදී කෝපි සිවිය ඉවත් කිරීම, කම්පිත පෙරනයක් හරහා සිවිය රහිත කෝපි බීජ යැවීම ආදිය සිදු වේ.මෙම  කම්පනය වන පෙරණය තුලින් ඉතා හොඳ තත්වයේ බීජ වෙන් කර ගන්නා අතර එම බීජ "A" කාණ්ඩයට අයත් ලෙස වර්ග කෙරේ. "A"කාණ්ඩයට අයත් බීජ දින 2ක් සහ "B" කාණ්ඩයට අයත් බීජ පැය 15-20 අතර කාලයක් ජලයේ ගිල්වා තබනු ලැබේ. මෙම ක්‍රියවලිය හේතුවෙන් ඉතිරිව ඇති සීනි ආවරණයද ඉවත් වන නමුත් එමඟින් රසයට හානියක් නොවේ. මෙසේ සකස් කර ගත් පසුද නැවත නැවත සේදුම් වලට ලක් කරන බීජ මඳ ආලෝකය සහිත ස්ථානයක දමා වියළා ගනු ලබයි. මෙම කාල සීමාව හිරු එළිය ලැබෙන අයුරු මත රදා පවතී. මෙම අවසාන අදියර කෝපි බීජ වල අඩංගු ජල ප්‍රමාණය 40% සිට 12% දක්වා අඩු කරනු ලබයි.

මෙලෙස සකස් කර ගත් බීජ ඉන්පසු යැවෙනුයේ "කීසී" නගරයේ පිහිටි තාක්ෂණාගාරයක් වෙතට ය. මෙහිදී ගනකම් සිවිය නැවත ඉවත් කෙරෙන අතර අවසන් තත්ව පර්යේෂණ ක්‍රියාවලියකට එම බීජ යටත් කෙරේ. එය යන්ත්‍ර භාවිතයෙන් කෙරෙන්නක් නොවෙන අතර පළපුරුදු කාන්තාවන් විසින් මෙම තත්වයෙන් ඉහළ බීජ වෙන් කරනු ලැබේ.

නිෂ්පාදිත සහ ගැණුම්කරුවන්
2006 වසරේ වසරේ සිට වසරක ට කිලෝ ග්‍රෑම් 80ක් නිෂ්පාදනය කළ අතර කිලෝ ග්‍රෑම් 40ක් ඇමෙරිකාවට ද කිලෝ ග්‍රෑම් 40ක් එක්සත් රාජධානියට ද අපනයනය කරන ලදී.
මෙම කෝපි පහත නිෂ්පාදන සඳහා යොදා ගනී.
Maraba Bourbon coffee, විසින් නිශ්පාදනය කරන එක්සත් රාජධානිය සඳහා කරනු ලබන අපනයන කිරීම් සඳහා.
Café de Maraba, රුවන්ඩා වියළුම් කරුවන් විසින් දේශීය වෙළෙඳපොලට නිකුත් කරන ලබන කෝපි නිපැයුම්.
Meantime Coffee, Meantime Breweries of London මඟින් නිපදවන බීර සඳහා.

මේවාද බලන්න
 කෝපි

සබැඳි පිටු
 Coffee, Fairtrade & Rwanda Booklet
 Partnership for Enhancing Agriculture in Rwanda through Linkages (PEARL)
 The Abahuzamugambi Coffee Cooperative  (pearl.org.rw)
 Profile of the Abahuzamugambi Coffee Farmers' Co-operative, Rwanda  (fairtrade.org.uk)
 The Abahuzamugambi Co-operative, Rwanda  (peopleandplanet.org)

මරබා කෝපි


Ștefan Rozvan (n. 1874, Salonta, județul Bihor – d. secolul XX, Ciacova, județul Timiș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia , organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A urmat liceul în Beiuș și apoi Facultatea de Drept din Budapesta. A fost avocat, contribuind la constituirea Consiliului Național Român din Ilia. După Unire și-a continuat cariera de avocat la Cluj-Napoca, pentru ca în anul 1929 să fie numit prefect al județului Hunedoara.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Ștefan Rozva a fost delegat al Cercului electoral Dobra .

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I) * Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Cluj-Napoca, 1993.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Târgu-Mureș, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1874
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ștefan Rozvan


An Octarrhena pusilla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frederick Manson Bailey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alick William Dockrill. An Octarrhena pusilla in nahilalakip ha genus nga Octarrhena, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Octarrhena

Octarrhena pusilla


En promenade eller esplanade (f.eks. tysk WP definerer dem forskelligt) er en bred gangsti beregnet til spadsereture, hvor man kan promenere. Esplanader er beplantet med træer.

Se også
 Esplanaden
 BBC's promenadekoncerter

Eksterne henvisninger

 Promenade, promenere og Esplanade hos Ordnet.dk ('Ordbog over det danske Sprog')

Gangstier
Rekreation

Promenade


Agrilus binotatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gory, 1841.

Referências

binotatus

Agrilus binotatus


"The Royale" is the twelfth episode of the second season of the American science fiction television series Star Trek: The Next Generation, the 38th episode overall. It was originally released on March 27, 1989, in broadcast syndication.

Set in the 24th century, the series follows the adventures of the Starfleet crew of the Federation starship Enterprise-D. In this episode, Riker, Data, and Worf become trapped in a strange hotel on a planet otherwise incapable of supporting human life.

Plot
Following a tip from a Klingon ship, the Federation starship Enterprise, under the command of Captain Jean-Luc Picard, finds debris from an Earth ship orbiting an uninhabitable alien planet. A sample of the debris beamed aboard shows NASA markings and a 52-star American flag, dating the ship to the mid-to-late 21st century and establishing that it had traveled far beyond the capability of ships of that era.  Scans of the planet reveal a small anomalous area capable of supporting human life, so Commander Riker, Lt. Worf, and Lt. Commander Data beam down to investigate, and find a revolving door standing alone in a dark void. Upon entering, they find themselves in an old Earth-style hotel and casino called The Royale, where they are cut off from contact with the Enterprise.

The away team soon discovers they are trapped inside the casino, and after making several unsuccessful attempts to leave, they decide to explore the building. In a hotel room, they find the desiccated but preserved remains of Col. Stephen Richey, a NASA astronaut, and a pulp novel entitled Hotel Royale. Upon reading Richey's diary, they learn that his starship had launched in 2037, been accidentally contaminated by an unknown alien race, then transported through a wormhole across the galaxy; he was the only survivor. Taking pity on him, the aliens created The Royale for him, thinking the novel's story represented humans' preferred way of living, whereas Richey found it unbearable thanks to the poor quality of the novel. He lived there for 38 years until his death, and his remains have been in the room for 283 years.

Riker, Data, and Worf realize that the plot has been recreated in detail by the aliens and is playing out around them, and surmise that they might be able to leave if the story dictates that they do so. They assume the role of a trio of foreign investors described in the novel, who eventually leave the hotel after buying it for $12.5 million. Data begins to play craps, using his winnings from an earlier visit to the blackjack table, but soon senses that the dice are loaded to favor the house. He compresses them in his hand to readjust their weight distribution in his favor, then goes on a winning streak that breaks the bank and wins over $24 million. The three Starfleet officers then announce themselves as the foreign investors and buy the hotel with their winnings, give the rest of the money away to the staff and other gamblers, and depart as stated in the novel. After they return to the Enterprise, Riker and Picard speculate on the alien contamination of Richey's ship and how it could have ended up so far from Earth. Picard muses that the entire incident is a puzzle they may never be able to solve, similar to Fermat's Last Theorem.

Trivia
 The episode was written by Tracy Tormé under the pseudonym of Keith Mills.  Tormé had his name removed from the credits after he became unsatisfied with rewrites. His original idea was a surreal nightmare about an astronaut stuck forever in his most pleasant memory.
 The episode mentions Fermat's Last Theorem, and that it still had not been solved after 800 years. A proof was, however, found by Andrew Wiles and published in 1995, six years after the episode aired. The resulting incongruity in "The Royale" was later addressed in the Star Trek: Deep Space Nine episode "Facets".
 In the scene where Chief Engineer Geordi La Forge scans the planet, he describes the surface temperature as −291 °C (-17.85 K), by definition, an infeasible but not impossible temperature that is below absolute zero (−273.15 °C).
 And it is estimated to be 72 billion earth years old, far older than the universe itself (13.8 billion years) and, despite the expansion of the universe, belies how it is still located within the particle horizon (46.9 billion years).
 In the scene where Lt. Commander Data observes a couple playing blackjack, he advises a woman that "the odds favor standing pat" on her total of hard thirteen against a dealer's king up; but the optimal play is to take a card.

Reception
Zack Handlen of The A.V. Club rated it B and wrote that the episode is "watchable" but  does not live up to his memories.
Keith R. A. DeCandido of Tor.com rated the episode 5 out of 10.

In 2019, Screen Rant ranked "The Royale" the funniest episode of Star Trek: The Next Generation.

See also
 It was a dark and stormy night, referenced by the first line of the "Hotel Royale" novel.

References

 Star Trek The Next Generation DVD set, volume 2, disc 3, selection 4.

External links

Star Trek: The Next Generation (season 2) episodes
1989 American television episodes
Television episodes about gambling
Works about astronauts
Television episodes directed by Cliff Bole

The Royale


O Samsung Galaxy A30s é um smartphone Android desenvolvido e fabricado pela Samsung Electronics. Faz parte da série Galaxy A, que é voltada para o mercado intermediário. O telefone possui uma tela HD+ Infinity-V de 6,4 polegadas, uma bateria Li-Po de 4.000 mAh e uma câmera tripla na parte traseira, sendo a principal de 25 MP. Ele já vem com o sistema operacional Android Pie.

Dispositivos com sistema operativo Android
Samsung Galaxy A
Smartphones

Samsung Galaxy A30s


Egbert Bartolomeusz Kortenaer eller Egbert Meussen Cortenaer (Groningen ca. 1604 – ved Lowestoft 13 juni 1665) var en hollandsk admiral. I stedet for Meussen bruger man også navnet Meeuwisz.

Kortenaer blev født i Groningen, Holland som søn af en soldat. Han blev bådsmand i 1626, og styrmand i 1636. I 1630 giftede han sig med en kvinde fra Dunkerque. Kvinden døde barnløs i 1636. I 1643 blev han overstyrmand på admiral Maarten Tromp's flagskib, ved navn Aemilia. Aemilia blev solgt i 1647, men Kortenaer blev Tromp's overstyrmand igen i 1651 på hans nye flagskib Brederode.

I den første engelsk-hollandske krig kæmpede Kortenaer i hvert søslag, hvori skibet Brederode deltog. I Slaget ved Dungeness blev han såret, og han mistede det højre øje og den højre hånd. 10. april 1653 blev han forfremmet til orlogskaptajn. Efter Maarten Tromp døde i Slaget ved Scheveningen overtog Kortenaer kommandoen over hans eskadre. 21. oktober 1653 blev han forfremmet til kaptajnløjtnant.

Kortenær spillede en stor rolle i Slaget i Øresund (8. november 1658) i den anden Karl Gustav-krig. Han overtog kommandoen over flagskibet de Eendragt fra sin kommandant Jacob van Wassenaer Obdam, som blev ramt af et gigtanfald. Kortenaer ledte den centrale del af den hollandske flåde i slaget mod den svenske flåde. Den hollandske flåd sejrede, og til sidst førte det til befrielsen af København fra den svenske belejring. Den danske konge, Frederik 3. af Danmark tildelte Kortenaer Elefantordenen efter slaget.

29. januar 1665 blev Kortenaer forfremmet til admiralløjtnant. Under det første søslag i den anden engelsk-hollandske krig, slaget ved Lowestoft (13. juni 1665), ledte Kortenaer den forreste del af den hollandske eskadre fra skibet Groot Hollandia. Han døde i slaget, da en kanonkugle ramte hans hofte.

På Kortenaers grav i Laurenskirken i Rotterdam er der et digt af Gerard Brandt indgraveret:

De Heldt der Maes verminckt aen oog en rechterhandt
(Helten af Maas, lemlæstet ved øje og højrehånd)
En echter 't oog van 't Roer De vuyst van 't Vaderlandt
(Og dog rorets øje, fædrelandets knytnæve)
De groote KORTENAER de schrick van 's vyands vlooten
(Den store KORTENAER, skrækken hos fjendernes flåder)
D'ontsluyter van de sondt leyt in dit graf beslooten
(Han som åbnede Øresund ligger i denne grav)

Eksterne henvisninger

 Kortenaer, Egbert Meeuwszoon i NNBW (på hollandsk)

Admiraler fra Nederlandene
Elefantriddere

Egbert Bartholomeusz Kortenaer


Dışişleri bakanlığı, devletin dış politika ve ilişkilerinden, diplomasi faaliyetlerinden, ikili ve çok taraflı ilişkilerden sorumlu olan hükümet departmanıdır. Ayrıca, yurtdışında bulunan ülke vatandaşlarına destek sağlamak da görevleri arasındadır. Bu kurum genellikle bir dışişleri bakanı veya dışişleri bakanı tarafından yönetilir (başlık değişebilir, aynı görevlere sahip olan devlet sekreteri gibi). Dışişleri bakanı genellikle hükümetin başı olan (başbakan veya cumhurbaşkanı gibi) yetkili kişiye rapor verir.

Adlandırma farkları
Bazı ülkelerde, Hindistan gibi, dışişleri bakanına "dış ilişkiler bakanı" denir; Brezilya ve eski Sovyetler Birliği'nden türetilen devletler gibi diğerlerinde ise bu pozisyon "dış ilişkiler bakanı" olarak adlandırılır. Amerika Birleşik Devletleri'nde, dış ilişkileri yürüten kabine üyesi "dışişleri bakanı" olarak görev yapar. Diğer yaygın unvanlar arasında "dış ilişkiler bakanı" da yer alabilir. Latin Amerika'nın birçok ülkesinde, dışişleri bakanı günlük konuşmalarda "şansölye" olarak adlandırılır (İspanyolca konuşulan ülkelerde "canciller" ve Portekizce konuşulan Brezilya'da "chanceler" şeklinde).

Diplomatlar ve tarihçiler genellikle dışişleri bakanlığına yerel adresiyle atıfta bulunurlar. Örneğin, Viyana'daki Ballhausplatz, Avusturya-Macaristan Dışişleri Bakanlığı'nın bulunduğu yerdi; Paris'teki Quai d'Orsay, Fransa'nın Avrupa ve Dış İlişkiler Bakanlığı'nın adresiydi; Yeni Delhi'deki South Block, Hindistan'ın Dışişleri Bakanlığı'nın bulunduğu yerdi; Lizbon'daki Necessidades Sarayı, Portekiz Dışişleri Bakanlığı'nın merkeziydi; Berlin'deki Wilhelmstraße, Alman Dışişleri Ofisi'nin bulunduğu yerdi; Washington, D.C.'deki Foggy Bottom semti ise Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı'nın bulunduğu yerdi. Brezilya'nın Dış İlişkiler Bakanlığı, eski bir adı olan Rio de Janeiro'daki orijinal Itamaraty Sarayı (1899-1970) ve şu anki Brasília'daki Itamaraty Sarayı (1970'ten bu yana) nedeniyle "Itamaraty" olarak da anılır. Endonezyalılar da genellikle Dışişleri Bakanlığı'na "Pejambon" derler, çünkü bakanlığın ana merkezi Jakarta'nın Merkez Jakarata ilçesindeki Pejambon Caddesi üzerindedir. 1917'ye kadar süren Rus İmparatorluğu döneminde ise kullanılan terim St. Petersburg'daki Koro Köprüsü idi. Buna karşılık, İtalyan bakanlığı "Consulta" olarak adlandırılıyordu.

Yetkileri
Bir dışişleri bakanının yetkileri hükümetten hükümete farklılık gösterir. Klasik parlamenter sistemde, dışişleri bakanı, dış politikayı şekillendirme konusunda önemli bir etkiye sahip olabilir, ancak hükümet güçlü bir başbakan tarafından domine edildiğinde, dışişleri bakanı politika belirleme konusunda daha sınırlı veya ikincil bir rol oynamakla sınırlı kalabilir. Benzer şekilde, dışişleri bakanına yatırılan siyasi yetkiler, güçlü bir yürütme organına sahip başkanlık sistemlerinde genellikle daha sınırlıdır. İkinci Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana, savunma bakanıyla birlikte dışişleri bakanının da savunma ve diplomatik politikayı koordine etmek amacıyla iç kabine (genellikle ulusal güvenlik konseyi olarak bilinir) içinde yer alması yaygın hale gelmiştir. 19. ve 20. yüzyıllarda birçok başbakanın dışişleri bakanlığını üstlenmesi görüldü, ancak bu uygulama, çoğu gelişmiş ülkede artık yaygın değildir.

Bazı ülkelerde, dışişleri bakanı genellikle kabine pozisyonlarının en yüksek profiline sahip kişiler arasındadır. Örneğin, ABD'de dışişleri bakanı, başkanlık sırasında kabine üyeleri arasında ilk sırada yer alır. İngiltere'nin dışişleri bakanı, başbakan, maliye bakanı ve içişleri bakanıyla birlikte "Büyük Devletler Dörtlemesi"ne üyedir.

Sorumlulukları
Dışişleri bakanları, siyasi rollerinin yanı sıra geleneksel olarak birçok diplomatik görevden sorumludur. Bu görevler arasında yabancı dünya liderlerini ağırlamak ve diğer ülkelere devlet ziyaretlerinde bulunmak gibi faaliyetler bulunur. Dışişleri bakanı genellikle herhangi bir kabinedeki en çok seyahat eden üyedir.

 Birleşik Krallık'ta, dış politikadan (ayrıca Britanya Denizaşırı Toprakları'ndan) sorumlu bakan Dış, Topluluk ve Kalkınma İşleri Bakanı (Dışişleri Bakanı) olarak bilinir. 1968'e kadar, dış işleri bakanı sadece yabancı (Topluluk dışı) ülkelerle ilişkilerden sorumluyken, Topluluk ülkeleri ve sömürgelerle ilişkileri, Topluluk işleri bakanı tarafından yürütülürdü. Aynı nedenle, Birleşik Krallık dışındaki Topluluk ülkelerinde, Topluluk ülkeleri ve Topluluk dışı ülkelerle ilişkilerden sorumlu bakanlar genellikle eski adıyla dış ilişkiler bakanı olarak görev yapmaktaydı.
 Amerika Birleşik Devletleri'nde, dış politikayla ilgilenen ve kabinedeki en üst düzeydeki bakan olan dışişleri bakanıdır. Görevin adı, birkaç iç işle ilgilidir.

Her ne kadar alt milli düzeyde dışişleri bakanlığı görevi çok nadir olsa da bazen küçük çaplı bir dış ilişkiler pozisyonu bulunabilir. Avrupa Birliği, kuruluşundan bu yana bazı alanlarda dış ilişkilerle ilgilenmiştir (bkz. AB Ticaret Komiseri) ve baş diplomat olarak bir yüksek temsilciye sahiptir. Ancak, onun veya onun görevleri öncelikle AB dış politikasını uygulamak, formüle etmek değildir.

Ayrıca bakınız
 Diplomat
 Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı

Dışişleri bakanlığı


Kari Aalvik Grimsbø () este o handbalistă din Norvegia care joacă pentru clubul maghiar Győri Audi ETO KC și pentru echipa națională a Norvegiei.

Carieră
Kari Aalvik Grimsbø a debutat la echipa de senioare a Norvegiei în septembrie 2005, împotriva Portugaliei. Anterior, ea a jucat pentru Norvegia la Campionatele Mondial și Europene pentru tineret.

Înainte de a se alătura echipei Byåsen HE, handbalista a evoluat la cluburile Orkdal și Børsa/Skaun. În ianuarie 2015 s-a transferat la Győri Audi ETO KC, după ce a semnat un contract pe 2 ani și jumătate. Referitor la acest transfer Grimsbø a declarat: "Este o mare șansă pentru mine, iar când apar astfel de șanse e greu să spui nu. Este ca un vis care se îndeplinește."

Kari Aalvik Grimsbø este multiplu medaliată în numeroase competiții internaționale și a obținut două medalii de aur la Jocurile Olimpice, în 2008 și 2012.

Palmares
Club
Liga Campionilor EHF:
 Câștigătoare: 2017, 2018, 2019
Finalistă: 2016

Cupa Cupelor EHF:
Finalistă: 2007

Nemzeti Bajnokság I
Câștigătoare: 2016

Magyar Kupa
 Câștigătoare: 2015, 2016

Echipa națională
Jocurile Olimpice:
 Medalie de aur: 2008, 2012
 Medalie de bronz: 2016

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2011, 2015
 Medalie de argint: 2007
 Medalie de bronz: 2009

Campionatul European:
 Medalie de aur: 2006, 2008, 2010, 2014, 2016

Premii individuale
Portarul echipei ideale All-Star Team la Jocurile Olimpice: 2012, 2016;

Referințe

Jucătoare de handbal din Norvegia
Handbaliști olimpici norvegieni
Medaliați olimpici cu aur norvegieni
Medaliați olimpici cu bronz norvegieni
Medaliați la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Medaliați la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Medaliați la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2012
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2008
Handbaliste câștigătoare ale Ligii Campionilor EHF Feminin
Handbaliști expatriați
Norvegieni expatriați în Danemarca
Norvegieni expatriați în Ungaria
Handbaliste ale Győri ETO KC
Nașteri în 1985
Sportivi norvegieni în viață
Oameni din Bergen

Kari Aalvik Grimsbø


Rikki Wemega-Kwawu (n. 3 de febrero en Sekondi, Ghana) es un pintor autodidacta que se dedica al arte contemporáneo desde 1981.

Trayectoria/ Biografía
Kwawau estudio en de la Escuela de Skowhegan de Pintura y Escultura en Skowhegan, Maine. Ha participado en numerosas exposiciones colectivas y su obra se puede encontrar en todo el mundo en colecciones privadas y públicas, incluyendo la Artotheek holandés.
Wemega-Kwawu es, según sus propias palabras, "un pintor muy ecléctico, balanceando con facilidad entre temas pictóricos y abstracto, sin ningún escrúpulo".

El trabajo de Wemega-Kwawu se caracteriza por una síntesis del pasado y el presente. Se incorporan una gran cantidad de símbolos africanos antiguos en sus pinturas de gran formato.
Su pintura Saga Ashanti fue incluida en la exposición ''Artists Speak" en el San Diego Museum of Man, en la pantalla a partir de mayo de 2007.

Exhibiciones
 2011 Just One - Sommerausstellung - ARTCO Galerie GmbH, Herzogenrath
	POSITIONEN - zeitgenössischer afrikanischer Künstler aus der Sammlung Kindermann - ARTCO Galerie GmbH, Herzogenrath
 2010 FINE ART 2010 - ARTCO Galerie GmbH, Herzogenrath
Welt in der Hand - Kunsthaus Dresden, Dresde
 2009 FINE ART 2010 - ARTCO Galerie GmbH, Herzogenrath
	 Neues aus dem Westen - Junge Künstler aus Westafrika - ARTCO Galerie GmbH, Herzogenrath
 2008 Zeitgenössische Kunst aus Ghana - Haus der Völker, Schwaz
	DIALOGE - ARTCO Galerie GmbH, Herzogenrath
 2007 "AFRICA SELECT I" - ARTCO Galerie GmbH, Herzogenrath

Enlaces externos
 (en inglés)Información artística sobre Wemenga-Kwawu
 *(en inglés)African Encounters sobre Rikki Wemega-Kwawu
 *(en inglés)

Pintores de Ghana
Pintores del siglo XX
Pintores del siglo XXI
Ghaneses del siglo XX
Ghaneses del siglo XXI

Rikki Wemega-Kwawu


Ernst Gotthilf Sarfert (* 4. November 1882 in Schönau bei Zwickau; † 19. November 1937 in Leipzig) war ein deutscher Ethnologe und Forschungsreisender.

Leben
Ernst Sarfert war der jüngste Sohn von insgesamt zwölf Kindern des Gastwirtsehepaars Christian Gotthilf und Ernestine Pauline Sarfert. Einer seiner Brüder war William Sarfert, Direktor der Sachsenwerke in Dresden.

Nach dem Besuch der Bürgerschule und des Realgymnasiums in Zwickau studierte Sarfert Germanistik, Geschichtswissenschaft und Geographie an den Universitäten in Jena und Leipzig. Während seines Studiums wurde er Mitglied der Turnerschaft Normannia Jena, für die er mehrere Mensuren focht. Auf Anregung seines Lehrers Karl Weule widmete er sich am Ende seiner Studien verstärkt dem Fach Völkerkunde und wurde 1908 mit einer Dissertation Haus und Dorf bei den Eingeborenen Nordamerikas promoviert. Seit 1907 Volontär am Museum für Völkerkunde zu Leipzig, vertrat er als wissenschaftlicher Assistent 1908 seine Forschungseinrichtung auf dem Internationalen Amerikanisten-Kongress in Wien. Zur selben Zeit schlug ihn Karl Weule als Teilnehmer der Südsee-Expedition der Hamburgischen Wissenschaftlichen Stiftung vor, die von Georg Thilenius organisiert wurde und in der Zeit von 1908 bis 1910 mehrere Wissenschaftler mit dem eigens gecharterten Forschungsschiff Peiho nach Melanesien und Mikronesien führte.

Sarfert konnte sich dieser Expedition erst 1909 von Hongkong aus anschließen. Für seine Studien hielt er sich längere Zeit auf den Inseln Sorol, Ifalik, Satawal, Puluwat und Kusae auf. Auch nach dem offiziellen Ende der Expedition setzte er seine Forschungen auf Kusae noch knapp drei Monate länger fort.

Nach seiner Rückkehr arbeitete er als Leiter der indonesisch-ozeanischen Abteilung des Leipziger Völkerkundemuseums hauptsächlich an der Systematisierung seiner Exponate und Aufzeichnungen. Schon 1913 lag sein dann erst 1919 und 1920 publiziertes Manuskript über Kusae (heute Kosrae) druckfertig vor. Die Auswertung seiner Forschungen, deren Publikation und die Arbeit in den Leipziger Sammlungen wurde durch den Ausbruch des Ersten Weltkrieges unterbrochen, an dem Sarfert als Frontsoldat und später Leutnant der Luftabwehr teilnahm.

Durch den Verlust der Deutschen Kolonien am Ende des Ersten Weltkrieges sah er seine Karriere als Ethnologe für beendet an und verließ freiwillig das Museum für Völkerkunde. Die Bearbeitung seiner Feldforschungsaufzeichnungen wurden mit seiner Unterstützung in der Folge von Hans Damm, dem späteren Direktor des Leipziger Völkerkundemuseums, übernommen. So konnten 1929 und 1931 – ebenfalls in der Reihe der Hamburgischen Wissenschaftlichen Stiftung und mit Unterstützung der Notgemeinschaft der deutschen Wissenschaft (heute DFG) – die beiden Halbbände des Buches Luangiua und Nukumanu gedruckt werden. Als weiterer Band nach den Aufzeichnungen Sarferts, bearbeitet von Hans Damm, erschien 1935 als 2. Halbband von Inseln um Truk (Centralkarolinen Ost): Polowat, Hok und Satowal. 1938, nach Sarferts Tod, erschien der 2. Halbband über die Zentralkarolinen. Die Forschungen Sarferts stellen noch heute einmaliges Quellenmaterial dar und sind vor allem auch für die Bewohner der Inseln zur Dokumentation ihrer Kultur von unschätzbarem Wert. Übersetzungen der Bände ins Englische, wenn auch noch unpubliziert, befinden sich auf Veranlassung von Francis X. Hezel im Micronesian Seminar auf Pohnpei.

Nach Beendigung seiner wissenschaftlichen Laufbahn widmete sich Ernst Sarfert als selbständiger Kaufmann dem Vertrieb von Radiogeräten. Ab 1929 war er als Vertreter und Prokurist für verschiedene Firmen tätig. Er starb an den Folgen einer Magenoperation und wurde auf dem Südfriedhof in Leipzig beerdigt. Die Grabstelle wurde im Mai 2022 aufgelassen.

Ernst Sarfert hatte am 8. Oktober 1917 in Leipzig-Gohlis Emma Rohland geheiratet. Der Ehe entstammten die Töchter Edith, verehelichte Schulze, und Anita, verehelichte Trapp.

Werke (Auswahl)
 Haus und Dorf bei den Eingeborenen Nordamerikas, Dissertationsschrift, F. Vieweg und Sohn, Braunschweig 1908 (Online)
 Zur Kenntnis der Schiffahrtskunde der Karoliner, F. Vieweg und Sohn, Braunschweig 1911
 Luangiua und Nukumanu. Nach den Aufzeichnungen von Ernst Sarfert bearb. von Hans Damm, Halbbd. 1: Allgemeiner Teil und materielle Kultur; Halbbd. 2: Soziale Verhältnisse und Geisteskultur Hamburg 1929–1935 (Ergebnisse der Südsee-Expedition 1908–1910, 2, B, Bd. 12)
 Kusae, Ergebnisse der Südsee-Expedition, 1908–1910 Ethnographie, Mikronesien, Band 4
 Teil 1: Allgemeiner Teil und materielle Kultur. Friederichsen, Hamburg 1919 (Online)
 Teil 2: Geistige Kultur. Friederichsen, Hamburg 1920 (Online)

Literatur
 Die Sarfert-Briefe. Nachrichten für den Familienverbund der Sarferts, 22. Ausgabe, Mai 2008
 Andreas Leipold: Das erste Jahr der Hamburger Südsee-Expedition in Deutsch-Neuguinea (1908-1909), BoD, Norderstedt 2008, ISBN 978-3-86741-059-5
 Georg Thilenius (Hrsg.), Otto Reche (Hrsg.): Ergebnisse der Südsee-Expedition 1908 - 1910. Im Auftrag des Hamburger Museums für Völkerkunde und Vorgeschichte herausgegeben, Hamburg 1927ff
 Hans Damm (Hrsg.), Augustin Krämer (Hrsg.): Zentralkarolinen, 2. Halbband: Ifaluk-Aurepik-Faraulip-Sorol-Mogemog. Nach den Aufzeichnungen von Prof. Dr. Hambruch und Dr. E. Sarfert, Hamburg 1938 (Ergebnisse der Südsee-Expedition 1908-1910, 2, B, Bd. 10)

Einzelnachweise

Ethnologe
Person (Leipzig)
Turnerschafter
Deutscher
Geboren 1882
Gestorben 1937
Mann

Ernst Sarfert


Jane Muus og billedet er en dansk portrætfilm fra 1983 med instruktion og manuskript af Erik Skibsted.

Handling
Dokumentarfilm om grafikeren Jane Muus. Filmen beskriver, hvordan hun ser på sine medmennesker og opsøger sine motiver. Arbejdet med et portræt følges fra de første streger på træstokken til det færdige tryk. Muus kommenterer sit eget arbejde i filmen, der har til hensigt at inspirere til et videre billedanalytisk arbejde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Jane Muus og billedet


Muslilmanska informativna novinska agenocija (skraćeno: MINA), tijelo je Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini koje ima zadaću informiranja javnosti o životu Zajednice s područja ove Islamske zajednice.

Povijest
Agencija MINA je osnovana u studenom 1991. godine, prije svega, iz potrebe da se u tadašnjim teškim uslovima kada se SFR Jugoslavija počela raspaditi, u svijet pošalju istinite informacije o onome što se događalo s muslimanima na prostoru te države. Koliko je bilo bitno osnivanje ovakve institucije, govori činjenica, da je ideju tadašnjeg urednika Glasnik Fikreta Karčića o osnivanju Agencije MINA tadašnji reis-ul-ulema Jakub ef. Selimoski promptno podržao, da se u njenu realizaciju krenulo već sljedećeg dana. U tom prvom periodu bilteni su izlazili na od četiri do deset stranica, na engleskom jeziku, te da su slati u veleposlanstva stranih država u Beogradu, ali i na adrese važnih institucija i pojedinaca u inozemstvu. Sadržaji u biltenima su bili podijeljeni u sljedeće kategorije: politička situacija, ljudska prava, aktivnosti Islamske zajednice, kultura, knjige i dosije.

Iako ambiciozno zamišljena kao agencijski servis, MINA se u 30 godina postojanja nikada nije uspjela razviti u takvu formu organizacije i djelovanja, ali je uspjela postati najprepoznatljiviji kanal za distribuciju vijesti o aktivnostima reisu-l-uleme i ostalih institucija Islamske zajednice, po čemu kod javnosti i medija uživa visok stupanj povjerenja.

MINA informacije i sadržaje koji se tiču važnih aktivnosti u Islamskoj zajednici i njenim institucijama i položaju muslimana u Bosni i Hercegovini plasira prema radio i televizijskim stanicama, dnevnom tisku i drugim novinskim agencijama i time upoznaje širu javnost s ovim aktivnostima. Također MINA plasira sve hutbe reisu-l-uleme, njegove ramazanske i bajramske poruke i hutbe, informacije o posjetama drugim državama i posjetama u Bosni i Hercegovini.

MINA organizira tiskovne konferencije u povodu značajnih događaja i jubileja u Islamskoj zajednici, konferencije za tisak po ukazanoj potrebi, zatim putem MINE često se realiziraju intervjui reisu-l-uleme i drugih dužnosnika u Islamskim zajednici domaćim i inozemnim medijima.

Danas Agencija MINA djeluje u okviru Media centra Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini, gdje uz Preporod koje su nedavno obilježile pola stoljeća kontinuiranog izlaženje, predstavlja najstariju medijsku platformu.

Izvori

Vanjske poveznice
MINA

Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini

Muslimanska informativna novinska agencija


Umjetnička organizacija je neprofitna pravna osoba koju osnivaju samostalni umjetnici u Republici Hrvatskoj. Umjetnička organizacija može obavljati samo umjetničku djelatnost za koju je registrirana.
Samostalni umjetnici su umjetnici izvan radnog odnosa kojima je umjetničko stvaralaštvo i djelovanje jedino i glavno zanimanje.
Kao područja umjetničkog stvaralaštva smatraju se književno, književno-prijevodno, kazališno, filmsko, glazbeno, glazbeno-scensko, baletno, plesno, likovno i primijenjeno likovno, umjetničko oblikovanje, umjetnička fotografija, multimedijalno stvaralaštvo i sl.
Nadzor nad umjetničkim organizacijama obavljaju njezini članovi, Ministarstvo kulture i medija, središnji ured uprave te nadležni županijski ured.
Prije Republike Hrvatske, u Jugoslaviji su se ovakve organizacije nazivale radnim zajednicama samostalnih umjetnika.

Osnivanje umjetničke organizacije

Umjetničku organizaciju mogu osnovati najmanje dva samostalna umjetnika i imaju potvrdu ovlaštene strukovne udruge.
Postupak osnivanja reguliran je Zakonom o pravima samostalnih umjetnika i poticanju kulturnog i umjetničkog stvaralaštva. Umjetnička organizacija stječe pravnu osobnost i počinje s radom upisom u Registar umjetničkih organizacija pri Ministarstvu kulture i medija koje donosi riješenje o upisu u Registar na zahtjev osnivača.

Registar umjetničkih organizacija
U Republici Hrvatskoj javno je dostupan Registar umjetničkih organizacija te njihov abecedni popis (Imenik). Zahtjev za upis u Registar podnosi osnivač umjetničke organizacije. U Hrvatskoj je do 20. srpnja 2022. godine registrirano 516 umjetničkih organizacija, od kojih je 376 registrirano u Zagrebu.

Literatura

 https://gov.hr/hr/osnivanje-umjetnickih-organizacija/1374
 https://min-kulture.gov.hr/ostalo/arhiva-344/hrvatski/kulturne-djelatnosti/e-postupak-za-ishodjenje-odobrenja-za-obavljanje-usluzne-djelatnosti-u-podrucju-kulture-umjetnicko-stvaralastvo-osnivanje-umjetnickih-organizacija/14228
 https://min-kulture.gov.hr/istaknute-teme/registar-umjetnickih-organizacija/16606

 https://narodne-novine.nn.hr/clanci/sluzbeni/1996_07_53_996.html

Nezavisna kultura u Hrvatskoj
Hrvatski umjetnici
Organizacije u Hrvatskoj
Hrvatska umjetnost

Umjetnička organizacija


Stanghella ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Padua in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 32 Kilometer südsüdwestlich von Padua und etwa 7,5 Kilometer nordnordwestlich von Rovigo am canale Tramezzo, der etwa parallel zum Etsch verläuft.

Gemeindepartnerschaft
 Jardin, Département Isère, Frankreich

Verkehr
Durch Stanghella führt die Strada Statale 16 Adriatica von Padua kommend Richtung Ferrara und Adriaküste. Die Autostrada A13 kommt ebenfalls von Padua und führt weiter nach Bologna. Der Bahnhof von Stanghella liegt an der Bahnstrecke Padua–Bologna.

Quellen

Weblinks

Ort in Venetien

Stanghella


Fereshteh Sadre Orafaiy es una actriz iraní nacida el 29 de diciembre de 1962. Su trabajo más conocido de Irán es probablemente The Circle, que ganó varios premios incluyendo el León de Oro en 2000, pero la película está baneada en Irán.

Filmografía
So'oud (1988)
The White Balloon (1995)
The Circle (2000)
Under the Moonlight (2001)
Border Café (2005)
Bist (2009)
Bé omid é didar (2011)
Yalda, la noche del perdón (2019)

Referencias

Actrices de Irán
Nacidos en Teherán

Fereshteh Sadre Orafaee


NGC 194 este o galaxie eliptică aflată în constelația Peștii. A fost descoperită în 25 decembrie 1790 de către William Herschel. De asemenea, a fost observată încă o dată în 16 octombrie 1827 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 193
 NGC 195

Legături externe
 NGC 194 pe spider.seds.org
 NGC 194 pe WikiSky

Galaxii eliptice
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1790
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 194


Larronde est un nom propre français qui peut faire référence à :

Patronyme

  (1927-1993), modèle et actrice argentine ;
 Blanche Larronde, plus connue comme Blanche Sahuqué (1860-1912), femme de lettres française ;
  (1888-1940), poète, dramaturge et journaliste français ;
  (1946-), historien et chercheur français spécialisé en histoire du nationalisme basque ;
 Olivier Larronde (1927-1965), poète français.

Patronyme français

Larronde


Edmundo Maristany, né à Las Flores en  et mort à La Plata en , est un astronome argentin.

Il est connu pour avoir co-découvert la comète C/1927 X1 (Skjellerup-Maristany) à l'œil nu depuis l'observatoire de La Plata le .

Il a écrit des sonnets, publiés dans les années 1950. Il était aussi un dessinateur habile : il réalisa des dessins de vertébrés conservés au musée de La Plata.

Références

Bibliographie

Liens externes

Découvreur de comètes
Astronome argentin du XXe siècle
Naissance en 1895
Naissance dans la province de Buenos Aires
Décès en 1983
Décès à La Plata

Edmundo Maristany


Lejre es una localidad ubicada en la isla de Selandia en Dinamarca. En 2012 contaba con una población de 2387 habitantes. Pertenece a la región de Selandia y al municipio de Lejre.

Lejre se ubica en el centro-norte de la isla de Selandia, a 9 km al suroeste de Roskilde. La otra ciudad más cercana es Holbæk, al noroeste. Lejre es servida por la línea ferroviaria Nordvestbanen, que corre entre Roskilde y Kalundborg. También está comunicada con Roskilde por carretera. La capital municipal, Hvalsø, se encuentra a 9 km al oeste de Lejre.

Historia
Lejre es una localidad nueva surgida alrededor de la estación de tren de Lejre, la cual fue fundada en diciembre de 1874. La localidad antigua de Lejre, un dominio real con orígenes prehistóricos, es actualmente conocida como Gammel Lejre (Lejre vieja), y se encuentra 1,5 km al norte de la Lejre moderna.

La zona es rica en restos arqueológicos y de hecho, la estación fue construida en el lugar de un antiguo túmulo funerario. Antiguamente, el sitio fue conocido como Lethra, Lethre, o Ledra. Etimológicamente, Lejre proviene del nórdico antiguo hleiðra, que significa aproximadamente "cabaña", o "edificio de madera". El nombre quizás hacía referencia en un principio a un templo nórdico pagano o a un edificio relacionado con alguna asamblea (ting).

La localidad moderna creció gracias al ferrocarril. En 1970 se creó el primer municipio de Lejre con la fusión de siete parroquias alrededor de la localidad de Lejre, y se eligió esta como la capital del municipio. En 2007 Lejre se agrandó con la fusión de los municipios de Bramsnæs y Hvalsø. Aunque el nuevo municipio conservó el nombre, la capital se mudó a Hvalsø.

Cultura
Al noreste de Lejre se encuentra el palacio de Ledreborg, una obra barroca de mediados del  que desde sus orígenes ha servido de residencia a la familia Holstein-Ledreborg. Actualmente es también un museo, con una importante colección de muebles, pinturas y esculturas. Cuenta también con áreas agrícolas y de bosques.

Muy cerca del castillo está Sagnlandet Lejre ("El país de las leyendas"), un museo al aire libre enfocado a la historia y a la arqueología, que atrae decenas de miles de visitantes anualmente.

Referencias

Localidades de la región de Selandia

Lejre


Die evangelisch-reformierte Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Heiligenkirchen, einem Ortsteil von Detmold im Kreis Lippe (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur

Als Erstbau wurde eine Saalkirche mit halbrunder Apsis ergraben. Sie stammt wohl aus dem 10. Jahrhundert. Ursprünglich unterstand die Kirche dem Patrozinium der Heiligen Cosmas und Damian. Der Ort wurde zwischen 1015 und 1036 als Halogankirkan erwähnt. Das Gebäude diente im Mittelalter den Anwohnern als Wehrkirche, im Turm sind vier Schießscharten erkennbar.

Die derzeitige Kirche stammt im Kern wohl von der zweiten Hälfte des 12. Jahrhunderts. Sie bestand ursprünglich aus zwei gewölbten Langhausjochen und einem gerade geschlossenen Chor. In der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts wurde der Westturm angefügt. Im 14. Jahrhundert wurde der Anbau des südlichen Seitenschiffes vorgenommen. In der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts wurde der Chor neu gebaut und in das Langhaus wurden neue Gewölbe eingezogen. Bei der Renovierung von 1863 wurde das Ostportal eingebrochen und das dreifach gestufte Südportal verändert. Der massige unverputzte Turm steht auf einem kräftigen Sockelprofil. Im Turm ruht auf Wandvorlagen mit schweren Kämpfern ein kuppeliges Gewölbe. Das Schiff und der Chor sind kreuzrippengewölbt. Im Seitenschiff finden sich Gratgewölbe. Umfangreich renoviert wurde von 1969 bis 1970. Bei den Renovierungsarbeiten wurde neben der Kanzel eine Wandnische freigelegt, in der ein spätgotisches Fresko mit den gemalten Arma Christi zu sehen ist. Diese und weitere Wandmalereien wurden während der Reformation in Lippe unter Graf Simon VI. Anfang des 17. Jahrhunderts übermalt beziehungsweise verdeckt. Eine Feuerglocke, die ursprünglich im Ausbau des Turmdaches hing, wurde im Ersten Weltkrieg eingeschmolzen. Drei neue Glocken wurden 1965 gegossen. Das Geläut hat nun die Tonfolge e – g – a – h. Der untere Teil des Turmes wurde als Ehrenhalle für die Gefallenen der beiden Weltkriege umgestaltet.

Orgel

Die alte Orgel wurde 1969 abgebaut. Die Zinnpfeifen mussten schon im Ersten Weltkrieg abgegeben werden. Nach der provisorischen Restaurierung im Jahr 1919 war das Instrument nicht mehr vollwertig. Hinrich Klausing aus Herford hatte 1700 für die Orgel der Kirche in Bösingfeld ein Barockgehäuse gebaut. Zusammen mit noch erhaltenen Prospektteilen wurde 1971 von der Orgelbaufirma Walcker aus diesem Gehäuse eine neue Orgel mit zwei Manualen und 15 Registern angefertigt.

Disposition:

Ausstattung
 Die Kanzel, der Altar und der Taufstein wurden 1969 von dem Hiddeser Bildhauer Karl Ehlers gefertigt.
 Der Orgelprospekt auf der Chorempore wurde 1700 von Hinrich Klausing erstellt.
 Zwei Grabtafeln der Familie von Hammerstein sind Reste eines Grabgewölbes.
 Die erste Glocke wurde um 1400 in der Grawick-Werkstatt gegossen.

Literatur
 Roland Linde: Evangelisch-reformierte Kirche Heiligenkirchen (Lippische Kulturlandschaften, Heft 30). Detmold 2015
 Ursula Quednau (Bearb.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. 141.

Siehe auch
 Liste von Sakralbauten in Detmold

Weblinks

 Geschichte und Fotos der Kirche (abgerufen am 29. März 2012)

Einzelnachweise

Baudenkmal in Detmold
Heiligenkirchen
Heiligenkirchen
Heiligenkirchen
Heiligenkirchen
Detmold
Heiligenkirchen


An Dichanthium foveolatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alire Raffeneau Delile, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guy Edouard Roberty. An Dichanthium foveolatum in nahilalakip ha genus nga Dichanthium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dichanthium

Dichanthium foveolatum


This article lists nations, groups or tribes, as well as notable individuals, who have converted to Judaism. This article does not differentiate between the different branches of Judaism. See also Who is a Jew? on issues related to the acceptance of conversions throughout the Jewish community.

A number of prominent celebrities, such as Madonna, Demi Moore, and Ariana Grande have become followers of a "new age" version of Kabbalah (see Kabbalah Centre), derived from the body of Jewish mystical teaching also called Kabbalah, but do not consider themselves – and are not considered – Jewish.

Converted nations, groups or tribes

Converted nations, groups or tribes from non-Abrahamic religions
 Conversions throughout the Babylonian, Persian, Hellenistic and Roman Empire periods (actual numbers and extent of proselytization disputed) See the article on Proselyte; a term which originally referred specifically to Hellenistic converts to Judaism.
 Idumeans (disputed), Edom, 2nd century BCE, conquered and converted by John Hyrcanus
 Ituraeans (disputed), Lebanon and Syria, 2nd century BCE, who according to Josephus, were conquered and converted by Aristobulus I
 Adiabene, northern Iraq, 1st century
 Helena, queen of Adiabene, from traditional Greek religion
 Izates bar Monobaz, king of Adiabene, from a Persian or Mideastern religion
 Symacho, wife of Izates bar Monobaz, from a Persian or Mideastern religion
 Monobaz II, king of Adiabene, from a Persian or Mideastern religion
 Khazars (disputed), a semi-nomadic Turkic people from Central Asia (historical Khazaria), many of whom converted to Judaism en masse in the 8th and 9th centuries CE from a Khazar religion
 Bulan, king of the Khazars, from a traditional Khazar religion
 Samaw'al ibn 'Adiya and his clan
 Himyarite Kingdom, Yemen, 6th century
 Tub'a Abu Kariba As'ad, from Arabian religion, Himyarite king of Yemen; ruled Yemen 390–420 CE
 Dhu Nuwas, king of Yemen, from a Mideastern religion
 Kingdom of Semien, Ethiopia, 4th century
 Multiple Berber tribes noted by Ibn Khaldun, including the Jarawa, and possibly the warrior queen Kahina and her tribe. northwest Africa, 7th century, disputed
 Banu Qurayza and Banu Nadir, Arab Tribes who converted to Judaism when Jews arrived in Hijaz after Second Jewish-Roman Wars, Arab tribes were interested in Judaism which was brought by Jews. Later, they adopted and claimed to be Israelites. They were Arabian origins still believed sons of god concept from indigenous polytheistic beliefs.

Converted nations, groups or tribes from Christianity
 Abayudaya
 Bnei Menashe
 Bene Ephraim, claim to be Jews who converted to Christianity, then converted back to Judaism
 B'nai Moshe (Inca Jews)
 Falash Mura
 San Nicandro Jews
 Subbotniks
 Veracruz Jews

Converted individuals

From Christianity

Former Christian clergy or theologians
 Robert de Reddinge (converted c.1275)
 Abba Sabra, fifteenth-century Ethiopian Orthodox monk who joined the Beta Israel (Ethiopian Jewish) community. He converted his pupil, prince Abba Saga, to Judaism and introduced monasticism to Ethiopian Jewry.
 Nicolas Antoine, former Protestant theologian.
 William G. Dever, Biblical archaeologist and former Evangelical minister who became a world-renowned Old Testament scholar and converted to Reform Judaism, although he says he no longer believes in God.
 Géza Vermes, world-renowned historical Jesus research scholar, Hebraist and historian of religion, best known for being an eminent translator of the Dead Sea Scrolls; a former Roman Catholic priest of Jewish descent, he rediscovered his Jewish roots, abandoned Christianity and converted to Liberal Judaism.
 Ahuva Gray, former Protestant minister.
 Asher Wade, former Methodist minister.
 Ole Brunell, converted with his family to Orthodox Judaism, moved to Israel and changed his name to Shlomo Brunell, former Lutheran minister.

Other Christians who converted to Judaism

 Abba Saga, Ethiopian prince and son of emperor Zara Yaqob, who persecuted Jews. He converted with his teacher Abba Sabra, a former Ethiopian Orthodox monk.
 Abraham ben Abraham, convert from the Potocki family, the famed "Ger Tzedek"
 Abraham of Augsburg
 John Adler, American politician
 Aluizio Abranches, Brazilian filmmaker
 Anouk Aimée, French actress
 Amar'e Stoudemire, American and Israeli basketball player
 Aquila of Sinope, Bible translator
 Art Aragon, Mexican-American boxer
 Curtis Armstrong, American actor
 Tom Arnold, American actor
 Rafael Cansinos Assens, Spanish poet, essayist, literary critic and translator
 Moses ben Avraham Avinu
 Carroll Baker, American actress
 Anne Beatts, American comedy writer
 Antonia Bennett, American singer
 Polly Bergen, American actress and singer
 Nissim Black, rapper
 Darrell Blocker, "The Spy Whisperer," CIA agent, converted to conservative Judaism in 2017.
 Dany Boon, French comedian
 Elizabeth Brewster, Canadian poet
 May Britt, actress
Geraldine Brooks, Pulitzer Prize-winning Australian-American journalist and author
 Campbell Brown, American television news reporter (Baptist Roman Catholic)
 Ken Burgess, British musician
 Anne Buydens, German-American producer, wife of Kirk Douglas
 Yisrael Campbell, comedian (lapsed Roman Catholic)
 Kate Capshaw, actress (ex-Methodist)
 Nell Carter, singer and actress
 Marvin Casey, Israeli-American hip hop dancer, choreographer, dance instructor and actor
 Cristian Castro, Grammy Award-nominated Mexican pop singer
 Mr. Catra, Brazilian funk singer and actor
 Elizabeth Jane Caulfield, linguist and musician
 Catherine Coulson, actress
 Warder Cresson, politician
 Jim Croce, singer/songwriter
 William Holmes Crosby Jr., physician, considered one of the founders of modern hematology
 Sammy Davis Jr., entertainer
 Zooey Deschanel, actress, singer, entrepreneur
 Natalie Dessay, French soprano
 Jacqueline du Pré, cellist
 Stephen J. Dubner, American journalist, author, and podcast host
 Patricia Duff, political activist and United States Democratic Party fundraiser
 Miss Elizabeth, also known as Elizabeth Ann Hulette, U.S. professional wrestling manager
 Hank Eng, Chinese-American politician
 Carlos Escudé, Argentine political scientist and author
 Rachel Factor, American Orthodox Jewish singer, actress, and dancer
 Nachman Fahrner, contemporary Jewish singer
 Louis Ferrante, American mobster
 Kate Fischer, Australian-American former model and actress
 Ada Fisher, American physician and political candidate
 Isla Fisher, model and actress (ex-Methodist)
 Mike Flanagan, Irish-Israeli soldier
 Luke Ford, journalist
 Maureen Forrester, Canadian opera singer
 Erin Foster, American writer, performer and entrepreneur
 Paula Fredriksen, former Catholic, historian of religion
 Aaron Freeman, journalist and comedian (lapsed Roman Catholic)
 Maja Ruth Frenkel, Croatian entrepreneur
 Capers Funnye (ex-Methodist), rabbi
 Steve Furness, American football player
 Natan Gamedze, former Protestant, linguist and a Swazi royal, now a black Haredi rabbi
 Scott Glenn, American actor
 Albert Goldsmid, British officer, Founder of the Jewish Lads' Brigade and the Maccabaeans
 Lord George Gordon, nobleman and politician
 Reuben Greenberg, police chief of Charleston, South Carolina
 Lars Gustafsson, Swedish professor of philosophy at the University of Texas
 Daryl Hall, American musician
 Mary Hart (born 1950), American television personality, long-time host of the entertainment program Entertainment Tonight
 Morris Hatalsky, American professional golfer
 Anthony Heald, American actor
 Henry Hill, American mobster
 Carolivia Herron, writer of children's and adult literature
 Monica Horan, actress
 Joel Horlen, American baseball player
 James Newton Howard, composer, conductor, and record producer
 Martha Hyer, actress
 Jenna Jameson, adult entertainer and entrepreneur
 Carolyn Jones, actress
 Thomas Jones (lapsed Roman Catholic)
 Y-Love a/k/a Yitz Jordan, musician
 Jon Juaristi, Spanish writer
 Skip Jutze, American major league baseball player
 Semei Kakungulu
 Walter Kaufmann, German-American philosopher, translator and poet
 Carol Kaye, American musician
 Felicity Kendal, British actress
 Cameron Kerry, politician, brother of John Kerry (lapsed Roman Catholic)
 Jamaica Kincaid, author
John King, American television journalist (lapsed Roman Catholic)
Karlie Kloss, model
 Fumiko Kometani, Japanese author and painter
 Mathilde Krim, Ph.D., founding Chairman of amfAR, association for AIDS research
 Anthony Lake, American diplomat, political figure, and academic
 Frida Laski, British suffragist, birth control advocate, and eugenicist
 Nahida Lazarus, German author, essayist, scholar, and literary critic
 Natasha Leggero, American actress and comedian
 John Lehr, American film and television actor and comedian
 Julius Lester, son of a Methodist minister and a children's author (ex-Methodist)
 Joan Lunden, American journalist, author and television host
 Ernst von Manstein, army officer and teacher
 Elliott Maddox, American former Major League Baseball player
 Richard Marceau, Canadian politician
 Sam McCullum (born 1952), NFL football wide receiver
 Charles McDew (1938–2018), African-American activist of the Civil Rights Movement.
 Anne Meara (1929–2015), American comedian and actress, partner and wife of Jerry Stiller (lapsed Roman Catholic)
 Adah Isaacs Menken, stage actress
 LaVon Mercer (born 1959), American-Israeli basketball player
 Anastassia Michaeli, Russian-born former member of the Israeli Knesset
 Benjamin Millepied, French dancer and choreographer
 Marilyn Monroe, actress (ex-Christian)
 Santa Montefiore, novelist
 Tommy Mottola, American record producer
 Françoise Mouly, French artist, designer, and art editor of The New Yorker
 Jeff Newman, American Major League Baseball catcher
 Bob Nystrom, Canadian former NHL player
 Arieh O'Sullivan, American-born Israeli journalist
 Eleanor Parker, American actress
 Lorna Patterson, American film, stage and television actress
 Annamie Paul, leader of the Green Party of Canada, converted to Conservative Judaism in 2000. She was the first Black Canadian and first Jewish woman to be elected leader of a federal party in Canada.
 Andrew Percy, British politician
 Alison Pick, Canadian novelist and poet
 Rebecca Pidgeon, Scottish-American actress, singer and songwriter
 Bob Plager, Canadian retired professional NHL ice hockey defenceman
 Moses Prado, professor of the classic languages at the University of Marburg
 Roger Rees, actor
 Reuel Abraham, German pilot in Hitler's army, then became a Jew and citizen of Israel
 Mandy Rice-Davies, British model and showgirl
 Michael Ross, Canadian intelligence expert, former Mossad officer
 Mary Doria Russell, American author (lapsed Roman Catholic)
 Jackie Sandler, American actress
 Bärbel Schäfer, German television presenter and talk show host
 Mary Schaps, Israeli-American mathematical scholar
 Laura Schlessinger, American radio personality
 Norma Shearer, American actress
 Joseph J. Sherman, businessman
 Cate Shortland, Australian director
 Shyne, Belizean–American rapper
 Karol Sidon, Czech Orthodox rabbi, writer and playwright
 Daniel Silva, American author of thriller and espionage novels
 Chris Smith, American-Israeli basketball player
 Willie "the Lion" Smith, American pianist and composer
 Robin Spark, Scottish artist.
 June Squibb, American actress
 Dubrovin Stanislav
 Kim Stanley, American actress
 Venetia Stanley, socialite
 Joseph Abraham Steblicki (lapsed Roman Catholic)
 Margo Stilley, American film actress
 Annette Taddeo, businesswoman and politician
 Elizabeth Taylor, actress (ex-Christian Scientist)
 Karen Tintori, American author of fiction and nonfiction (lapsed Roman Catholic)
 Andre Bernard Tippett, American Hall of Fame former football linebacker for the New England Patriots (ex-Baptist)
 Jacob Tirado (ca. 1540–1620), co-founder of the Sephardic community of Amsterdam
 Ivanka Trump, businesswoman, former first-daughter, raised Presbyterian
 Bob Tufts (1955-2019), American former Major League Baseball pitcher
 Ike Turner, American musician, bandleader, talent scout, and record producer; son of a Baptist minister
 Jeff Tweedy, American musician
 Michael W. Twitty, American writer, culinary historian and educator
 Alex Tyus, American-Israeli professional basketball player
 Chris Van Allsburg, children's writer
 Conrad Veidt, German actor
 Jackie Wilson, American soul singer
 Mare Winningham, actress, singer (lapsed Roman Catholic)
 Katarzyna Weiglowa, Polish martyr
 Steve Yeager, American baseball player
 Nikki Ziering, model

Not from Christianity

From atheism and/or agnosticism
 Christian B. Anfinsen – Nobel prize-winning chemist (Orthodox Judaism)
 David P. Goldman, "Spengler" – columnist and former member of the LaRouche movement who embraced Judaism in the 1990s
 Will Herberg – social philosopher and sociologist of religion; Jewish theologian; former atheist and Marxist of Jewish ancestry who was raised atheist
 Benny Lévy – philosopher; last personal secretary of Jean-Paul Sartre
 Suzy Menkes – fashion journalist
 Hilary Putnam – philosopher raised in a Jewish-atheist home
 Mary Doria Russell
 Anna Silk – Canadian actress
 Mare Winningham – actress
 David Wolpe – a leading rabbi in Conservative Judaism; former atheist

From Black Hebrew Israelitism
Eddie Butler – Israeli singer, converted to Orthodox Judaism
Capers Funnye

From Islam
 Avraham Sinai – Lebanese member of Hezbollah who had an Orthodox conversion and lives as a Haredi Jew in Tsfat.
 Ayman Subah (now known as Dor Shachar) – Palestinian Arab from Khan Yunis, Gaza who fled to Israel and converted to Judaism.
 Baruch Mizrahi – Palestinian Arab and member of the Irgun.
 Dario Hunter – American lawyer, rabbi and politician.
 Ibrahim Shaheen and Inshirah Moussa – Palestinian man and his Egyptian wife.
 Ibtisam Hamid (popularly known as Basma al-Kuwaiti) – Kuwaiti singer and actress.
 Michaela DePrince – Sierra Leonean-American ballet dancer.
 Nasreen Qadri – Arab Israeli singer.
 Nissim Baruch Black (born Damian Jamohl Black) – American rapper and music producer, raised Muslim but converted to Christianity before converting to Judaism.

From other Middle Eastern religions
 Avtalyon, Sage and vice-president of the Sanhedrin, apparently from a Mideastern religion
 Sh'maya, Sage and President of the Sanhedrin, apparently from a Mideastern religion

From Greco-Roman religion
 Aquila of Sinope (Acylas), from traditional Greek religion
 Paulina Beturia, from traditional Roman religion
 Flavia Domitilla, from traditional ancient Roman religion (possibly to Jewish Christianity, as she is also a Christian saint)
 Titus Flavius Clemens, consul, great-nephew of the Roman Emperor Vespasian, from traditional Roman religion (possibly to Jewish Christianity, as he is also a Christian saint)
 Fulvia, wife of Emperor Tiberius' close friend, Saturninus, from traditional Roman religion
 Onkelos, Hebrew scholar and translator, from ancient Roman religion

From Samaritanism
Sofi Tsedaka, Israeli actress, singer, television presenter and politician

From Shinto
Setzuso Kotsuji, son of a Shinto priest, and a professor in Japan (converted from Shinto to Christianity and then from Christianity to Judaism)

From Hinduism

 Sarah Avraham, women's world Thai-boxing champion

From Buddhism

 Angela Warnick Buchdahl, converted to Reform Judaism at age 21. She was not raised within the Buddhist faith, however; her mother is Buddhist, so by Orthodox Jewish law she was not considered Jewish, but she was raised Jewish and so by Reform Jewish law she has always been Jewish.

List of conversions named in the Bible
 Bithiah, from traditional Egyptian religion
 Darius the Mede, from a mideastern religion who admitted that God of Israel is eternal Forever
 Jethro, priest of Midian and father-in-law of Moses, from a Mideastern religion
 Makeda, queen of Sheba, from a Mideastern or Ethiopian religion
 Osenath, from the ancient Egyptian religion (her name relates to Anat)
 Ruth, great-grandmother of King David, from a Near Eastern religion
 Yael, from Canaanite or another Near Eastern religion
 Zipporah, from a Mideastern or northern African religion

Undetermined former religion
 According to rabbinic tradition, Obadiah the prophet, from a Mideastern religion
 Joseph Bánóczi
 Drew Bundini Brown, assistant trainer of former heavyweight boxing champion Muhammad Ali
 Sarah Brown, actress
 Salem Shaloam David
 József Eisenhoffer
 Nachman Fahrner
 Lenny Kuhr, Dutch singer-songwriter
 Martha Nussbaum, American philosopher and academic
 Annamie Paul, Canadian activist, lawyer, and former leader of the Green Party of Canada.
 Helen Reddy, Australian American singer and actress
 Dara Torres
 Desmond Wilcox
 Andre Williams

Converts who later left the faith

 Cristian Castro, Grammy Award-nominated Mexican pop singer (reverted to Roman Catholicism after divorcing his Jewish wife)
 Bob Denard, French soldier and mercenary. Converted from Catholicism to Judaism, then from Judaism to Islam, then from Islam to Catholicism
Polemon II, king of Cilicia, converted to marry the Jewish princess Berenice; later relapsed

See also
 List of people by belief
 List of Jews
 List of converts to Buddhism
 List of converts to Christianity
 List of people who converted to Catholicism
 List of converts to Hinduism
 List of converts to Islam
 List of converts to Sikhism

External links

 Did Modern Jews Originate in Italy?
 The origin of Eastern European Jews revealed by autosomal, sex chromosomal and mtDNA polymorphisms
 Surprise: Ashkenazi Jews Are Genetically European
 Genetic Roots of the Ashkenazi Jews
 Gideon Levy Took a DNA Test and Found Out the Truth About His Ancestors' Link to Israel

References

Bibliography

Converts to Judaism
J

List of converts to Judaism


Kazumichi Takagi (født 21. november 1980) er en japansk fodboldspiller, der spiller som forsvarsspiller for den japanske fodboldklub Júbilo Iwata.

Japans fodboldlandshold

|-
|2008||3||0
|-
|2009||2||0
|-
!Total||5||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kazumichi Takagi


Characiochloridaceae, porodica zelenih algi u redu Chlamydomonadales. Postoje 23 priznate vrste unutar četiri roda.

Rodovi
 Characiochloris Pascher
 Chlamydopodium Ettl & Komárek
 Metapolytoma Skuja
 Physocytium Borzì

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Chlamydomonadales

Characiochloridaceae


Mikrofinans, geleneksel olarak bankacılık ve ilgili hizmetlere erişemeyen, tüketiciler ve serbest çalışanlar da dahil, düşük gelirli müşterilere veya kredi dayanışma gruplarına finansal hizmetlerin sunulmasıdır.
Daha geniş anlamda, amacı "mümkün olduğunca çok, fakir ve fakirlik sınırındaki hanenin, sadece kredi değil, aynı zamanda tasarruf, sigorta ve fon transferi de dahil olmak üzere, uygun çeşitlilikte yüksek kaliteli finansal hizmetlere kalıcı erişiminin olduğu bir dünya" olan bir harekettir. Mikrofinansı savunanlar genellikle bu tür bir erişimin yoksul insanların yoksulluktan kurtulmasına yardım edeceğine inanmaktadır.

Mikrofinans, mikrokrediyi de içeren geniş bir hizmet kategorisidir. Mikrokredi yoksul müşterilere kredi hizmetlerinin sağlanmasıdır. Mikrokredi mikrofinansın bir yönü olmasına karşın, iki terim halk arasında aynı anlamda kullanılır. Eleştirmenler microkrediyi genellikle 'mikrokredi' veya 'mikrofinans' ayrımını yapmaksızın eleştirirler. Mikrofinans hizmetlerinin çok çeşitli olması nedeniyle etkisini değerlendirmek zordur ve çok az sayıda çalışma tam etkisini değerlendirmeye çalışmıştır.

Zorluklar

Geleneksel olarak bankalar az ya da hiç nakit geliri olmayan müşterilerine, kredi gibi finansal hizmetler sunmamışlardır. Bankalar ilgili paranın toplam miktarı ne kadar küçük olursa olsun, bir müşteri hesabını yönetmek için önemli bir maliyete girerler. Örneğin, her biri 1.000$ değerinde yüz kredi verilmesinden elde edilecek brüt gelir ile 100.000 $ değerinde bir kredin verilmesinden elde edilecek gelir arasında fazla bir fark olmamasına rağmen, 100 kredinin yönetilmesi bir kredinin yönetilmesinden yaklaşık yüz kat falza bir işçilik ve maliyete sebep olur. Potansiyel borçluların ve geri ödeme ve güvenlik durumlarının değerlendirilmesi, mevcut kredilerin yönetimi ve gecikmiş borçlulardan toplanması gibi işlermler her durumda yapılacağı için, her boyuttaki kredi işleminin sabit maliyeti önemlidir. Kredi sunma veya teminat sunmada bankaların her yaptıkları işlemde para kaybettileri bir alt kırılma noktası vardır. Yoksul insanlar genellikle bu kırılma noktasının altında kalırlar. Benzer bir denklem diğer finansal hizmetlerin yoksul insanlara sunma çabalarını engeller.

Buna ek olarak, çoğu yoksul insanın banka tarafından teminat olarak güvence altına alınabilecek az miktarda varlığı vardır. Hernando de Soto ve diğerleri tarafından geniş bir biçimde belgelendiği gibi, gelişmekte olan ülkelerde bir araziye sahip olmak isteseler bile, bunun için geçerli bir unvanları bile olmayabilir. Bu da borcunu ödeyemeyenlere karşı bankanın az miktarda rücu hakkı olacağı anlamına gelir.

Daha geniş bir perspektiften bakıldığında, sağlıklı bir ulusal finansal sistemin geliştirilmesi, uzun zamandır, ulusal ekonomik gelişimin daha geniş bir hedefi için bir katalizör olarak görülmüştür (örneğin bkz: Alexander Gerschenkron, Paul Rosenstein-Rodan, Joseph Schumpeter, Anne Krueger). Ancak, ulusal planlamacı ve uzmanların insanların çoğunluğu için finansal hizmet geliştirme çabaları, Adams, Graham & Von Pischke'in 'Undermining Rural Development with Cheap Credit' isimli klasik analizinde iyi bir şekilde özetlenen sebeplerden dolayı, gelişmekte olan ülkelerde genellikle başarısız olmuştur.

Bu zorlukları nedeniyle, yoksul insanlar çoğunlukla akrabalarına veya faiz oranları çok yüksek olabilen yerel borç verenlere bel bağlarlar. Asya, Latin Amerika ve Afrika'daki 14 ülkedeki resmi olmayan borç verme oranlarıyla ilgili 28 araştırmanın analizinde, borç verenlerin %76'ının oranlarının aylık %10'u geçtiği, %22'sinin de %100'ü aştığı sonucuna varmıştır. Borç verenler genellikle az yoksul olanlara uyguladıkların orandan daha yüksek oranları daha yoksul borç alanlara uygularlar. Çoğunlukla şeytanlaştırmalarına ve tefecilikle suçlanmasına karşın, borç verenlerin hizmetleri rahat ve hızlıdır ve borçlular zor duruma düştüğünde ise çok esnek olabilirler. İşin dışında tutulmaları düşüncelerinin ise, mikrofinans kuruluşlarının aktif olduğu yerlerde bile gerçekçi olmadığı kanıtlanmıştır.

Geçen yüzyıllar boyunca, 15. yüzyılın toplum odaklı rehin dükkanlarının kurucusu Fransisken rahiplerinden, 19. yüzyıldaki Avrupa kredi birliği hareketinin kurucularına (Friedrich Wilhelm Raiffeisen gibi) ve 1970'lerdeki mikrokredi hareketinin kurucularına (Muhammed Yunus gibi) kadar, pratik vizyonerler uygulamaları denediler ve çeşitli fırsatlar ve finansal hizmetlerin yoksulların kapılarına kadar götürebileceği risk yönetim araçları sunmak için tasarlanmış kurumlar oluşturdular. Grameen Bank başarısı dünyaya ilham kaynağı olmuş olsa da (şimdi 7 milyondan fazla yoksul Bangladeş'li kadınlara hizmet veriyor), bu başarıyı artırmanın zor olduğunu kanıtlamıştır. Nüfus yoğunluğu düşük olan ülkelerde bir perakende şubesinin işletme maliyetinin yakınlardaki müşterilere hizmet vererek karşılanmasının çok daha zor olduğu kanıtlanmıştır. Avrupa Mikrofinans Platformu'nun yönetim kurulu üyesi Hans Dieter Seibel ise grup modeli taraftarıdır. Bu özel modelin (pek çok mikrofinans kurumu tarafından kullanılıyor) işlem maliyetlerini azalttığı için, mali olarak mantıklı olduğunu söylüyor. Ayrıca mikrofinans programlarının yerel fonlara dayalı olması gerekir.

Büyük bir ilerleme olmasına rağmen sorun henüz çözülmüş değil ve özellikle kırsal kesimde günde 1 $'dan az kazanan halkın ezici çoğunluğu formal sektör finansmanına pratikte erişememeye devam ediyor. Mikrofinans kredilerindeki halen işleyen 25 milyar dolarla Mikrofinans hızla büyümektedir. İhtiyaç sahibi tüm yoksul insanlara sermaye bulması için sektörün 250 milyar dolara ihtiyacı olduğu tahmin edilmektedir. Sektör hızla büyüyor ve mikrofinansa akan sermaye oranının iyi yönetilmedikçe potansiyel bir risk olduğu hakkında kaygılar ortaya çıkmaktadır.

Andhra Pradesh Eyaletinde (Hindistan) görüldüğü gibi, bu sistemler kolayca başarısız olabilir. Başarısızlığın bazı sebepleri potansiyel müşteriler tarafından kullanım eksikliği, aşırı-borçluluk, kötü işletme prosedürleri, görev ihmali ve yetersiz düzenlemelerdir.

Tarihi

Mikrofinansmanın tarihi, kuramcı Lysander Spooner'ın insanların yoksulluktan kurtulması amacıyla girişimci ve çiftçilere küçük krediler vermenin faydaları üzerine yazılar yazdığı 1800'lerin ortalarına kadar izlenebilir. Spooner'dan bağımsız olarak Friedrich Wilhelm Raiffeisen kırsal Almanya'daki çiftçileri desteklemek için ilk kredi veren birleşik bankaları kurdu.

"Mikrofinansman" ifadesinin modern kullanımının kökleri, mikrofinansın öncüsü Muhammed Yunus ile birlikte Bangladeş Grameen Bankası gibi örgütlerin modern mikrofinansman sektörünü başlattığı ve şekillendirdiği 1970'lere dayanır. Bu sektördeki diğer öncü ise Akhtar Hameed Khan'dır.

Sınırları ve İlkeleri

Yoksul insanlar, gayri resmi borç verenlerden borç alır ve gayri resmi tahsildarlarla biriktirirler. Hayır kurumlarının kredi ve hibe alırlar. Devlete ait şirketlerden sigorta satın alırlar. Resmi ya da gayri resmi havale ağları aracılığıyla fon transfer ederler. Benzer faaliyetlerle mikrofinansı ayırt etmek kolay değildir. Yoksul tüketiciler için mevduat hesapları açan kamu bankalarını yöneten bir hükûmetin, tefecilikle uğraşan bir borç verenin veya "düve havuzu" çalıştıran bir hayır kurumunun mikrofinansla meşgul olduğu iddia edilebilir. Yoksul insanlara finansal hizmet sağlamanın en iyi yolu kendilerine sunulan finansal kurumların sayısını artırmanın yanı sıra bu kurumların kapasitelerini güçlendirilmektir. Farklı kurumlar farklı ihtiyaçlara hizmet ettiği için kurumların çeşitliliğinin genişletilmesine de son yıllarda artarak vurgu yapılmaktadır.

Bir buçuk yüzyıllık gelişim deneyimini özetleyen bazı ilkeler Yoksullara Yardım İçin Danışma Grubu (Consultative Group to Assist the Poor, CGAP) tarafından 2004 yılında belirlenmiş ve 10 Haziran 2004 tarihindeki G8 Zirvesi'nde Sekiz Liderler Grubu tarafından desteklenmiştir.

Yoksul insanların sadece kredilere değil, aynı zamanda tasarruf, sigorta ve para transfer hizmetlerine de ihtiyacı vardır.
Mikrofinans yoksul haneler için yararlı olmalı; gelirlerini yükseltmeye, varlıklarını kurmaya ve/veya dış şoklara karşı desteklemeye yardımcı olmalıdır.
"Mikrofinans kendi ödemesini kendisi yapabilir." Bağışçı ve hükûmet yardımlar belirsiz ve yetersizdir ve çok sayıda yoksul insana ulaşmak için, mikrofinans kendisi ödemek zorundadır.
Mikrofinans kalıcı yerel kurumların oluşturulması anlamına gelir.
Mikrofinans ayrıca yoksul insanların finansal ihtiyaçlarının bir ülkenin ana mali sistemi içine entegre edilmesi anlamına gelir.
"Hükümetin işi finansal hizmetlere olanak vermektir, sağlamak değil."
"Bağışçı fonları özel sermayenin tamamlayıcısı olmalıdır, rakibi değil."
"En önemli darboğaz güçlü kurum ve yöneticilerin eksikliğidir." Bağışçılar kapasite geliştirme üzerinde odaklanmalıdır.
Faiz oranlarının tavan yapması mikrofinans kurumlarının maliyetlerini karşılamasını engel olarak yoksul insanlara zarar verir.
Mikrofinans kurumları hem maddi ve sosyal performanslarını ölçmeli ve açıklamalıdır.

Mikrofinans sosyo-ekonomik kalkınma için bir araç olarak kabul edilir ve bağış vermekten açıkça ayırt edilebilir. Fakir ya da bir kredi geri ödemeleri için gerekli nakit akışını oluşturması mümkün olamayan yoksul ailelerin bağış alanlar olması gerekir. Diğerlerine en iyi hizmet finansal kurumlar tarafından verilir.

Yoksul İnsanların Finansal İhtiyaçları

Gelişmekte olan ekonomilerde ve özellikle kırsal kesimlerde, gelişmiş dünyada mali olarak sınıflandırılmış pek çok faaliyet paraya bağlı değildir, para onları yürütmek için kullanılmamaktadır. Neredeyse tanımı gereği, yoksul insanların çok az parası vardır. Ama hayatlarında paraya ihtiyaçlarının olacağı ya da paranın satın alabileceği şeylere ihtiyaç duyacakları durumlar genellikle ortaya çıkar.

Stuart Rutherford son kitabı Yoksullar ve Paraları'nda (The Poor and Their Money) çeşitli ihtiyaç tiplerine değinir:

 Yaşam Döngüsü İhtiyaçları: düğün, cenaze, doğum, eğitim, ev yapımı, dulluk, yaşlılık gibi.
 Kişisel Acil Durumlar: hastalık, sakatlık, işsizlik, hırsızlık, taciz ya da ölüm gibi.
 Felaketler: yangınlar, seller, kasırgalar ve savaş veya meskenlerin buldozerle yıkılması gibi insan yapımı olaylar.
 Yatırım Olanakları: bir işin büyütülmesi, toprak veya ekipman satın alımı, konut iyileştirilmesi, bir iş güvencesi (genellikle büyük bir rüşvet ödemek gerektiren) gibi.

Yoksul insanlar, öncelikle farklı biçimlerdeki gayri nakdi değerin yaratılması ve alışverişi yoluyla, bu ihtiyaçları karşılamak için yaratıcı ve sık sık da işbirliği yolları bulurlar. Nakit yerine geçen şeyler ülkeden ülkeye değişir ama genellikle hayvancılık, tahıl, takı ve değerli metalleri içerir.

Marguerite Robinson'un Mikrofinans Devrimi'nde (Microfinance Revolution) ifade ettiği gibi, 1980'ler "mikrofinansın büyük ölçekli yardımları karlı sağlayabileceğini" ve 1990'lı yıllar da (2001, s. 54) "mikrofinansın bir endüstri olarak gelişmeye başladığını" göstermiştir. 2000'li yıllarda mikrofinans endüstrisinin hedefi, çok daha karşılanmamış talebi büyük ölçüde gidermek ve yoksulluğun azaltılmasında rol oynamaktır. Son birkaç on yılda yaşayabilir ticari mikrofinans sektörün geliştirilmesinde çok ilerleme yapılmış olmakla birlikte, sektörün dünya çapındaki büyük talebi karşılayabilmesinden önce ele alınması gerekten çeşitli konularda kalmıştır.

Sağlam bir ticari mikrofinans endüstrisinin inşa edilmesinde karşılaşılan engeller ve zorluklar şunlardır:

 Uygun olmayan bağışçı sübvansiyonları.
 Mevduat toplayan MFK'larının kötü düzenlemeleri ve denetlenmesi.
 Tasarruf, gelir veya sigorta ihtiyaçlarını karşılayebilen birkaç MFK bulunması.
 MFK'ların sınırlı yönetim kapasitesi.
 Kurumsal verimsizlikler.
 Kırsal, tarımsal mikrofinans metodolojilerinin daha fazla yayılması ve benimsenmesi ihtiyacı.

Yoksul İnsanların Paralarını Yönetme Yolları

Rutherford yoksul insanların para yöneticisi olarak karşı karşıya kaldığı temel sorunun 'faydalı olacak kadar çok' miktarda para toplamak olduğunu savunur. Yeni bir evin yapılması inşaata devam etmek için gerekli miktar elde edilene kadar yıllarca tasarruf yapılmasını ve çeşitli yapı malzemesi edinilmesini gerektirebilir. Çocukların okula gitmesi giderler, önlük ve rüşvet gibi şeyler için satmak amacıyla tavuk satın alma ve yetiştirmeyle finanse edilebilir. Tüm değer ihtiyaç oluşmadan önce biriktirildiği için bu para yönetimi stratejisi 'artırarak tasarruf' (saving up) olarak adlandırılır.

Bir şeye ihtiyaçları olduğu durumlarda insanların genellikle yeterli paraları olmaz, bu yüzden de borç alırlar. Fakir bir aile arazi almak için akrabalarından, pirinç almak için tefeciden ya da dikiş makinesi almak için bir mikrofinans kurumundan borç alabilir. Bu tür krediler, maliyet oluştuktan sonra tasarruf yoluyla geri ödendiği için, Rutherford bunu 'azaltarak tasarruf' (saving down) olarak adlandırır. Rutherford mikrokredinin sorunun sadece yarısını ve belki de daha önemsiz olan yarısını ele aldığını vurgular; yoksul insanlar varlıklarını koruma ve biriktirmesine yardımcı olmak için borç alır. Mikrokredi kurumları kredilerini yoksul insanların sayısız risklerini yönetmelerine yardımcı olacak tasarruf hesapları aracılığıyla finanse etmelidirler.

Çoğu ihtiyaç tasarruf ve kredinin karışımı ile karşılanmaktadır. Bangladeş'teki Grameen Bankası ve diğer iki büyük mikrofinans kurumlarının bir kriter değerlendirmesinde müşterilerine kırsal tarım dışı mikro-kurumların finansmanı için verdikleri her 1 $ için, çoğunlukla müşterilerinin tasarrufları olmak üzere, diğer kaynaklardan yaklaşık 2,50 $ geldi. Bu, çoğunlukla tasarrufla finanse edilen aile işletmelerinin bulunduğu batıdaki deneyimle, özellikle kuruluş aşamasında, paralellik göstermektedir.
Son çalışmalar, aynı zamanda resmi olmayan tasarruf yöntemlerinin güvensiz olduğunu da göstermiştir. Örneğin Wright ve Mutesasira tarafından Uganda'da yapılan bir çalışmada "resmi olmayan sektörde tasarruf yapmaktan başka bir şansı olmayanlar biraz para -muhtemelen biriktirdiklerinin yaklaşık dörtte birini- kaybetmeye neredeyse mahkûm oldukları" sonucuna varılmıştır.

Rutherford, Wright ve diğerlerinin çalışmaları uygulayıcıların "yoksul insanlar borçlanarak, mikrokurumlar oluşturarak ve gelirlerine artırarak yoksulluktan kurtulurlar" mikrokredi paradigmasının önemli bir yönünü gözden geçirmelerine neden oldu. Yeni paradigma yoksul insanların kazandıklarının çoğunu tutarak ve varlıklarını çoğaltarak açıklarını azaltma çabalarına daha fazla önem vermektedir. Krediye ihtiyaçları olsa da, mikrokurumlarda olduğu gibi, tüketim için ödünç almayı yararlı bulabilirler. Tasarruf etme ve ihtiyaç halinde çekmek için güvenli, esnek bir yer de, ev ve aile riskini yönetmek için zorunludur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Microfinance Gateway
 Microfinance Network

İktisadi kalkınma
Mikrofinans

Mikrofinans


Kruzi su naseljeno mjesto na području Grada Sarajeva, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest
Prvi apostolski vikar u Bosni biskup fra Mate Delivić u svome izvješću iz 1737. godine naveo je mjesto Kruze (Cruzi) u župi Sarajevu, s 2? katoličkih kuća i 20 katolika.

Izvor

Naselja u Sarajevskoj županiji

Kruzi


I'm Mad, kratki eksperimentalni redatelja Ivana Martinca. Snimljen u produkciji Kino kluba Split. Film je u boji.

Izvori

Hrvatski filmovi 1960-ih

I'm Mad (1967.)


Stjepan Seliščević (Tuhelj, 1637. – Zagreb 1. travnja 1703.) bio je zagrebački biskup.

Životopis
Stjepan Seliščević rodio se u župi tuhelj u plemićkoj obitelji, a školovao se u Ugarskoj i Hrvatskoj. Godine 1661. postao je kanonikom, a sve do 1676., kada je postao arhiđakon Bekšina, obnašao je razne dužnosti među ostalima bio je i rektor Sveučilišta u Bologni. Dva je puta bio izaslanik Biskupije i Sabora na bečki dvor, a 1685. predvodio je jedinicu kaptolskih kmetova u bitci kod Osijeka protiv Osmanlija.

Za zagrebačkog prepošta imenovan je 1693. godine, a za zagrebačkog biskupa 1694. Za vrijeme njegovog biskupovanja, obnovnjene su mnoge gradske zidine na području biskupije, pripojene su određene župe iz požeškog kotara. Godine 1701. predsjedao je sjednici Hrvatske kraljevinske konferencije, a njegovom je zaslugom 1695. osnovane konstitucije Metropolitanske knjižnice. Umro je u Zagrebu 1703. te pokopan u kripti zagrebačke katedrale.

Izvori

Hrvatski biskupi
Zagrebački biskupi i nadbiskupi

Stjepan Seliščević


Olaylar
 14 Şubat - James Cook, Hawaii Adaları'nda öldürüldü.
 10 Mart - Osmanlı ve Rusya imparatorlukları arasında Kırım Hanlığı'na ilişkin Aynalıkavak Antlaşması imzalandı.
 21 Haziran - İspanya Kralı III. Carlos, Büyük Britanya'ya savaş ilan etti.

Doğumlar

Ocak

Şubat

Mart

Nisan

Mayıs
 28 Mayıs - Thomas Moore, İrlandalı şair (ö. 1852)

Haziran

Temmuz

Ağustos

Eylül
 8 Eylül - Osmanlı padişahı IV. Mustafa (ö. 1808)

Ekim

Kasım

Aralık

Ölümler
 20 Ocak - David Garrick, İngiliz oyuncu, oyun yazarı, tiyatro yöneticisi ve yapımcısı (d. 19 Şubat 1717)
 14 Şubat - James Cook, denizci kâşif (d. 1728)

1779


دافيد فيلو   (1966 لويزيانا، الولايات المتحدة الأمريكية) هو مؤسس مشارك ورئيس موقع الانترنيت ياهو!.

أسس بالاشتراك مع جيري يانغ في شهر أبريل عام 1994 دليل الانترنيت (دليل يانغس). وبعد سنة قاما مع بعض بتأسيس شركة ياهو!، يملك الملياردير فايلو 6 بالمائة من أسهم الياهو، يقيم في الوقت في مدينة سان فرانسيسكو.

مراجع

وصلات خارجية

 سيرة ذاتية من موقع ياهو

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ليك تشارلز
أشخاص من ويسكونسن
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 20
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 21
أصحاب أعمال في البرمجيات
أصحاب أعمال أمريكيون في الحوسبة
أصحاب أعمال من ويسكونسن
إداريو ياهو
خريجو جامعة تولين
خريجو جامعة ستانفورد
مبرمجون
مطورو ويب
مليارديرات أمريكيون
مواليد 1966
مواليد في ويسكونسن
موظفو ياهو!
مؤسسو شركات تكنولوجيا أمريكية

ديفيد فيلو


ألفار نونييث كابيثا دي فاكا (بالإسبانية: Álvar Núñez Cabeza de Vaca، ولد في 5 أكتوبر 1507، شريش، قادس، إسبانيا - توفي في 29 مايو 1559، إشبيلية، إسبانيا) مستكشف إسباني كان أحد أربعة بقوا من رحلة استمرت ثماني سنوات من فلوريدا وحتى نيو مكسيكو وروى عن ثروة عظيمة بحث عنها الكثيرون مثل دي سوتو وكورونادو وفقد الكثيرون حياتهم فيها.

كان مدفعيا في حملة أسبانية من 400 رجل بقيادة بانفيلو دي نارفاييث ووصلوا إلى تامبا في فلوريدا في عام 1528. وفي سبتمبر من ذلك العام مات كل من معه باستثنائه هو و60 رجلاً، وكان نارفاييث من بين الموتى، فتولى دي فاكا قيادة البعثة، ثم ذهبوا إلى تكساس ووصلوا عند غالفستون الحالية ولم يبقى منهم إلا 15 عند قدوم الربيع ثم بقي في السنة اللاحقة مع ثلاثة آخرين، فأمضى هو ورجاله هذه الفترة مع قبيلة هندية من الرحل وكان معه دورانتيس وكاستيلو وإستيفانيكو.

تقابل دي فاكا في النهاية مع فرقة إسبانية في المكسيك، وكان معدما وبحالة مزرية ألا انه كان يختفظ بقصص كثيرة حول المدن الذهبية السبعة الموجودة في المناطق التي مر بها ووضع كتاباً اسماه حطام السفينة  عن رحلاته عام 1542 م وعين حاكماً لإقليم ريو دي لا بلاتا من نوفمبر 1541 م إلى مارس 1542 م حيث أقام طريقاً من سانتوس إلى أسونسيون ورويت قصة أنه عندما وصل من قادش إلى سانتا كاترينا قرب البرازيل في نهاية مارس 1541 م ترك سفنه تتابع إلى بوينوس أيرس وانطلق من سانتوس في نوفمبر 1541 م وذهب مع 150 رجلاً ليجد طريقاً برياً إلى أسنسيون ليساعد الناس هناك، وقد نجح في التعامل مع الهنود إما بالحروب أو الدبلوماسية، ثم أخذ السلطة من متمرد يدعى دومينغو مارتينيز دي إيرالا، لكن إيرالا سجنه وأرسله لإسبانيا عام 1545 م حيث أدين بالإقدام على عمل محظور ونفي إلى إفريقيا من قبل مجلس الهند الغربية لثمان سنوات، ثم استدعي بعد نحو سنة وعين في القضاء في إشبيلية حيث مات هناك في فترة لا تتجاوز سنة 1564 م.

كتابه  لا ريلاسيون دي كومنتاريوس عام 1555 م وهو كتاب مهم يصف رحلته من سانتوس إلى أسونثيون

صور

روابط خارجية

مصادر

 1978 Encyclopedia Britannica

إسبان في القرن 16
كتاب إسبانيون في القرن 16
كتاب سفر إسبان
مستكشفو الأرجنتين
مستكشفو المكسيك
مستكشفون إسبان من أمريكا الجنوبية
مستكشفون إسبان لأمريكا الشمالية
مستكشفون من الولايات المتحدة
مواليد 1507
مواليد في شريش
وفيات 1559
وفيات في إشبيلية

ألفار نونييث كابيثا دي فاكا


Zachary Quinto (d. 2 Haziran 1977, Pittsburgh), 24 adlı dizide Adam Kaufman, So NoTORIous adlı dizide Sasan, Heroes adlı dizide Sylar rolleriyle tanınan Amerikalı eşcinsel oyuncu. Boyu: 1,85 metre.

Biyografi
Yarı İtalyan, yarı İrlandalı Quinto, Pittsburgh, Pensilvanya'da doğdu. 1995 yılında Central Catholic Lisesi nden, 1999 yılında da Carnegie Mellon Universitesi nden mezun oldu.Aynı zaman da Heroes adlı dizi de beraber rol aldığı aktris Dania Ramirez ile beraberdir. Fakat 2011'de gay olduğunu açıklamıştır. Kaynak: http://www.people.com/people/article/0,,20537442,00.html

Kariyer
Televizyona ilk çıkışı The Others adlı dizi ile oldu, ve daha sonra aralarında CSI, Touched By An Angel, Charmed, Six Feet Under, Lizzie McGuire ve Dragnet'in de olduğu birçok dizide rol aldı.

2004 yılında 24 dizisinde bilgisayar uzmanı Adam Kaufmann rolünü canlandırdı. Dizinin, 3. sezonunda 23 bölüm oynadı.
2006 yılında Heroes dizisinde sakin, güvenilir olmayan, tehlikeli ve süper güçlere sahip Sylar isimli seri katili canlandırmaya başladı... Kontratı yenilenen Quinto Heroes'ın 4. sezonunda da yer alıyor.Yeni çekilen Star Trek XI (Uzay Yolu 11) filminde genç Spock rolünü oynamıştır.

Filmografi

1977 doğumlular
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerika Birleşik Devletleri'nde LGBT kişiler
Gey oyuncular
İrlanda asıllı Amerikalılar
İtalyan asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı film yapımcıları

Zachary Quinto


Aars Ringvej  er en tosporet omfartsvej der går syd om Aars.

Vejen er med til at lede trafikken syd om Aars og ud til Nordjyske Motorvej E45 der går mod Aalborg og Aarhus samt primærrute 29 der går mod Fjerritslev og Hobro, så byen ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Løgstørvej i vest med Aggersundvej i øst, og har forbindelse til Gislumvej.

Omfartsvejen åbnede den 16. september 2017.

Kilder

Ringvej
Ringveje i Danmark

Aars Ringvej