ඉන්දියාව හා ශ්‍රී ලංකාව වෙන්කෙරෙන පටු සමුද්‍ර තීරය නැතහොත් පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය හා මන්නාරම් බොක්ක අතර නොගැඹුරු මුහුදු තීරය ගැඹුරුකර නැව් ගමනාගමනය සඳහා නවතම මුහුදු ඇල මාර්ග ව්‍යාපෘතියක් ඉන්දීය රජය විසින් හදුන්වා දී ඇත. එය නමින් සේතු සමුද්‍රම් නම් වේ.සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතිය 2005-ජුනි 02 දින ඉන්දියා අගමැති මන්මෝහන් සිං මහතා විසින් ආරම්භ කරන ලදි. මන්නාරම් බොක්ක හා පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය අතර නොගැඹුරු මුහුද ගැඹුරු කර මුහුදු ඇල මාර්ගයක් තැනීමට ප්‍රථමයෙන්ම 1860 දී බ්‍රිතාන්‍යය නාවික නිලධාරියකු වු ඒ.ඩී. ටේලර් විසින් යෝජනා කිරීමට ඉදිරිපත් කරන ලදි. නමුත් එය සනාථ කර ගැනීම සඳහා පරිසරවේදීන් සහ ඇතැම් විද්‍යාඥයන් ඉඩ ලබා නොදෙන ලදි. ඉන් අනතුරුව මේ සම්බන්ධයෙන් ඉන්දීය රජයේ අවධානය යොමුවිය. ඒ අනුව බලන කල තහවුරු වන්නක් නම් මෙය මෑත කාලයේ ඇතිවු සංකල්පයක් නොවන බවයි.

ව්‍යාපෘති විස්තරය

විශේෂයෙන්ම මෙම ව්‍යාපෘතිය    සම්බන්ධයෙන් ඉන්දීය රජයේ අවධානය යොමුවූයේ කරුණු කීපයක්ම මූලික වූ බැවිනි.එනම්,ඉන්දියාව හා
වෙනත් රටවල නැව්වලට ඉන්දියාවේ බටහිර දිග වරායවල සිට නැගෙනහිර වරායවලටත්,නැගෙනහිර සිට    බටහිර දිග වරායවලට යාත්‍රා කිරීමට සිදු වී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාව වටාය.ඒ නිසා වැඩි දුරක්,කාලයක් සහ මුදලක්    වැයවේ.නමුත් සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතිය නිසා එම දුර,කාලය හා මුදල් විශාල වශයෙන් ඉතිරි කර ගත හැකි බව    ඉන්දීය රජය තරයේ විශ්වාස කරයි.සේතු සමුද්‍රම් මුහුදු මාර්ගයේ දුර කිලෝමීටර් 167 ක් සහ පළල මීටර් 30 ක් වන අතර එහි ගැඹුර මීටර්  12 කි.මෙහිදී කිලෝමීටර් 780 ක් වන මුළු දුර ප්‍රමාණයේම මුහුද ගැඹුරු නොකරන අතර ගැඹුරු කරනුයේ
කොටස් 2 කි.එනම් ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව වෙන්වන ආදම්ගේ පාලම නමින් හැදින්වෙන වාරකන් කාලයට   ජලයෙන් යටවන ගල් හා වැලි කඳු සහිත ප්‍රදේශය හරහා එක් ඇලක් ද,පෝක් සමුද්‍ර සන්ධියේ නොගැඹුරු   මුහුදු ප්‍රදේශය හරහා තවත් ඇලක් ද තැනීමට කටයුතු යොදා ඇත.මෙම ව්‍යාපෘතිය සම්පූර්ණයෙන්ම  ක්‍රියාත්මක වනුයේ ඉන්දියාවට අයත් මුහුදු ප්‍රදේශය තුළ වන අතර,ව්‍යාපෘතිය සඳහා අනුග්‍රහය ලබා දෙනුයේ
විදේශ රටවල් නොව ඉන්දීය රජයේ ආයතන පමණක් වීම විශේෂත්‍වයකි.මෙම ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ඉන්දීය රජය සේතු සමුද්‍රම් සංස්ථාව නමින් ආයතනයක් ද පිහිටුවා ගෙන ඇත.එය තූත්තුකුඩි වරාය කේන්ද්‍රකරගෙන ක්‍රියාත්මක වේ.මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඉන්දියා රුපියල් කෝටි 2427 ක් පමණ වැයවන බව ඉන්දීයා රජය ප්‍රකාශ කර සිටී.සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක වන 2008 වර්ෂය තුළම මෙම ඇල මාර්ගය
හරහා නැව් 3050 ක් පමණ යාත්‍රා කරනු ඇතැයි ඉන්දීය රජයේ අපේක්‍ෂාව වී ඇත.

ව්‍යාපෘතියේ  වාසි

මෙම ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක වීමත් සමඟ ඇල මාර්ගයට යාබද ප්‍රදේශයන්හි නැව් ගමනාගමනයට හා ජලජ සම්පත් වලට අදාලව වෙරළබඩ යාත්‍රා කටයුතු, ධීවර කර්මාන්තය හා ඒ ආශ්‍රිත වෙනත් සුළු හා මධ්‍යම ප්‍රමාණ යනාදී සංවර්ධන කටයුතු ක්‍රියාත්මක වීමත්, ඒ හරහා නව රැකියා උත්පාදනය වීමත් නව වෙළඳපොල බිහිවීමත් අනිවාර්යයෙන්ම සිදුවන බව ඉන්දීය රජයේ මතයයි.ඉන්දියාවට  පමණක් නොව මෙම ව්‍යාපෘතිය නිසා ශ්‍රී ලංකාවට ද වාසි රැසක් අත්වේ.එනම්,කොළඹ වරායේ සිට ශ්‍රී ලංකාවට ඊසාන දිශාවට වන්නට පිහිටා ඇති ඉන්දියාව,බංග්ලාදේශය,බුරුමය යනාදී රටවල වරායවලට යාත්‍රා කිරීමට ගතවන දුර ප්‍රමාණය අඩු කර ගත හැකිය.ඒ තුලින් ඉන්ධන මිල,විදේශ විනිමය,කාලය ඉතිරි කර ගැනීමට හැකියාව ලැබේ.අද වන විට කොළඹින් නැගෙනහිරට වන්නට ඇති විශාලතම ප්‍රති අපනයන නැව්තොට සිංගප්පුරුවයි.නව මුහුදු ඇල මාර්ගය
ක්‍රියාත්මක වීමත් සමග කොළඹ වරායට ප්‍රති අපනයන නැව්තොටක් ලෙස සිංගප්පූරුවට හොඳ තරඟයක් ලබා දීමට හැකියාව උදා වේ.කොළඹ වරායේ සිට ඉන්දියාවේ නැගෙනහිර දිග පිහිටි චෙන්නයි විශාකා පට්ටනම් කල්කටා වැනි නැව් තොටවලට කෙටි කලකින් කෙටි දුරකින් අඩු වියදමකින් භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය කිරීමට ලැබීම දැනට හොඳ දියුණුවක් ලබමින් ඇති ඉන්දු - ශ්‍රී ලංකා නිදහස් වෙළඳ කලාප වැඩිපිළිවෙල තවත් වර්ධනය කිරීමට හේතු වේ.මේ අනුව බලන කල සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතිය ඉන්දියාවට පමණක් නොව ශ්‍රී ලංකාවට ද වාසිදායී ව්‍යාපෘතියක් වන බව ඇතැම් ඉන්දියා වාණිජ විශේෂඥයෝ ප්‍රකාශ කර සිටිති.

ව්‍යාපෘතියේ  අවාසි

ඇතැම් විද්‍යාඥයන් මෙම ව්‍යාපෘතිය දෙරටටම වාසිදායක වන බව පුන පුනා ප්‍රකාශ කළ ද,බොහෝ  අයගේ දැඩි විරෝධය මෙම ව්‍යාපෘතිය කෙරෙහි එල්ල විය.විශේෂයෙන්ම මෙම ව්‍යාපෘතියට දැඩි විරුද්ධත්‍වයක් ප්‍රකාශ කර සිටිනුයේ පරිසරවේදීන් යැයි කීම නිවැරදිය.මන්දයත්,මෙම ව්‍යාපෘතිය නිසා තාවකාලික වාසි අත් වුවද දිගුකාලීනව පාරිසරික වශයෙන් හානි සිදුවන හෙයිනි.මෙම ව්‍යාපෘතිය නිසා සිදුවන හානිය කෙතරම්ද?යත් අනාගතයේ දී එහි අනිසි ප්‍රතිඵල ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවටම මුහුණ දීමට සිදුවන බව ඇතැම් විද්‍යාඥයන් සහ පරිසරවේදීන් ප්‍රකාශ කර සිටී.පරිසරවේදීන් ප්‍රකාශ කර සිටිනුයේ මෙම ව්‍යාපෘතිය නිසා සමුද්‍ර ජීවීන් විශාල ප්‍රමාණයක් ශ්‍රී ලංකාවට අහිමි වන බවයි.එනම්, හක් බෙල්ලන්, මුතු බෙල්ලන්, කැකිරි ඉස්සන්, පොකිරිස්සන් ආදී සත්‍ව කොටස් වඳ වී යාමේ තර්ජනයකට ලක්විය හැකි බවයි. එපමණක් නොව සේතු සමුද්‍රම් ඇල මාර්ගය තැනෙන මුහුදු ප්‍රදේශයේ වසන මත්ස්‍ය වර්ග ඇතුළු විවිධ සමුද්‍ර ජීවීන්ගේ බෝවීම, කොරල්පරවල පැවැත්ම සහ කඩොලාන පද්ධතියේ වැඩීම කෙරෙහි මුහුද ගැඹුරු කිරීම සහ ඇල මාර්ගය ඔස්සේ නැව් යාත්‍රා කිරීම නිසා අහිතකර බලපෑම් ඇතිවන බවට ද විද්‍යාඥයෝ තර්ක කරති.

එපමණක් නොව මෙම පටු මුහුදු තීරය හරහා නැව් ගමන් කිරීමට සකස් කිරීම සදහා වැලි ඝන මීටර මිලියන 82 ක් පමණ ඉවත් කල යුතුය.එමෙන්ම විශාල මුදලක් වැය කර තනන මෙම ව්‍යාපෘතිය නිසා ශ්‍රී ලංකාවට මුහුදු සුළං බලපෑම, මුහුදු ඛාදන ලවණතාවය වැඩිවීම, පරිසර දූෂණය යනා දී විවිධාකාර ගැටලු වලට මුහුණ දීමට සිදුවේ.ශ්‍රී ලංකාවේ පමණක් නොව ඉන්දියාවේ සිටින ලක්‍ෂ 6 ක් පමණ ධීවරයෝ මේ සදහා සිය විරෝ ධය ප්‍රකාශ කර සිටිති.මන්දයත්, ජෛව විවිධත්‍වය අනුව පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය ඉතාමත් වැදගත් වන අතර මුහුදු තීරයේ ආරක්‍ෂාවට වැලි තීරය ඉතාමත් වැදගත්ය.එමෙන්ම එය ගැඹුරු කරමින් තෙල් නැව්
ගමන් කිරීම නිසා ජෛවී විවිධත්‍වයට හානි සිදුවේ.ඒ නිසා එය ශ්‍රී ලංකාවේ හා ඉන්දියාවේ ධීවර කර්මාන්තයට විශාල වහයෙන් බලපෑම් ඇතිකල හැකිය.

අනෙක් අතට බලන කල නැවත සුනාමිැමිණියහොත් ඒ සමග එන අවසාධිත ද්‍රව්‍ය වෙරළෙහි තැන්පත් වේ.එය බොහෝවිට යාපනය සිට කොළඹ දක්වාම පැතිරයාමෙන් නොයෙකුත් බාධාවන්ට මුහුණ දීමට සිදුවේ.එමෙන්ම අවු:3-4 කට වරක් පැමිණෙන මුහුදු කුණාටු නිසා ඒවායේ අදාලත්‍වයක් නොමැතිවම ගොඩබිමට පැමිණීම නිසා අහිතකර ප්‍රතිඵල වලට මුහුණ දීමට සිදුවේ.

ශ්‍රී ලංකාව මේ සදහා විරුද්ධ වීමට තවත් කාරණා ගෙනහැරපායි.එනම්, යාපන අර්ධද්වීපය ද ඒ අවට ඇති කයිට්ස්, ඩෙල්ෆ්ට්නාගදීප, පුන්කුඩුතිව් වැනි දූපත් සෑදී ඇත්තේ දැනට වසර විසිපන්ලක්‍ෂයකට පමණ ඉහත දී පැවති මයෝසීන යුගයේ පැවති හුණුගල් වලින් නිසා භු විද්‍යාඥයන් ප්‍රකාශ කර සිටිනුයේ සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතිය නිසා (ඇල මාර්ග තැනීමේ දී හා ඇල මාර්ගයේ නැව් යාත්‍රා කරවීමේදී නැගෙන රළ පහර ) එම දූපත්වල පස්තට්ටු ඛාදනය වීම සිදුවිය හැකි බවයි.මෙලෙස දෙරටෙහිම විරෝධතා මධ්‍යයේ ඇතැම් අයගේ කැමැත්ත පරිදි ඉන්දීය රජය සිය ව්‍යාපෘතිය අඛණඩව කරගෙනයයි.නමුත් ඇල මාර්ගයට එරෙහිව උද්ඝෝෂණ දෙරටෙහි තවමත් සිදුවේ.

ඇතැම් විද්‍යාඥයන් හා පරිසරවේදීන් සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතිය යනු අධ්‍යයනයෙන් තොර වූ භයානක ව්‍යාපෘතියක් ලෙස හදුන්වා දෙත් දී ඉන්දීය රජය ප්‍රකාශ කරනුයේ වෙනස්ම කතාවකි. එනම්, ඇලමාර්ගයේ කැණීම් කටයුතු කිරීමට ප්‍රථම ඉන්දියාවේ ජාතික පාරිසරික ඉංජිනේරු පර්යේෂණ ආයතනය අවශ්‍ය පාරිසරික අධ්‍යයන කටයුතු සිදුකල බවයි.ඉන්දීය රජය ඇල මාර්ග තැනීම හා පවත්වාගෙන යාර සිදුකරනුයේ එම අධ්‍යයන නිර්දේශ වලට අනුව බව ප්‍රකාශ කර සිටී.එපමණක් නොව ඇල මාර්ගය සමුද්‍ර ජීවීන් බෝවීමේ ප්‍රදේශයෙන් කිලෝමීටර් 20 ක් ඈතින් පිහිටා තිබීම නිසා මත්ස්‍ය සම්පතට, කොරල්පර හා කඩොලාන පද්ධතියට හානි සිදුනොවන බව ඉන්දීය රජය ප්‍රකාශ කර සිටී.

සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතියට අදාල තාක්‍ෂණික සහ අනෙකුත් සියලු තොරතුරු ඉන්දීය රජය ශ්‍රී ලංකා රජය සමග නිරතුරුවම හුවමාරු කර ගනී. ඒ සදහා නිදසුන් වශයෙන් 2004 සහ 2005 වර්ෂ වලදී ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු ජනාධිපතිතුමිය වන චන්‍ද්‍රිකා බණ්ඩාරණායක කුමාරතුංග මැතිණිය ඉන්දීය
සංචාරයේ යෙදුන අවස්ථාවේදී ද මෙම ව්‍යාපෘතියට අදාලව ක්‍රියාත්මක වන තොරතුරු දෙරට තාක්‍ෂණ විද්‍යාඥයන් අතර හුවමාරු කර ගැනීමට එකග වී ඇත.ඉන්දියා විදේශ ඇමති නත්චර් සිං ශ්‍රී ලංකා සංචාරයේදී ත් ශ්‍රී ලංකා හිටපු විදේශ ඇමති ලක්‍ෂ්මන් කදිරගාමර් මහතා ඉන්දියාවේ සංචාරය කළ අවස්ථාවේදී ත් මේ සම්බන්ධයෙන් සාකච්ඡා පවත්වා ඇත.

නොගැඹුරු මුහුදු හෝ පටු බිම් තීරු හාරා ඉදිකර ඇති තවත් මුහුදු ඇල මාර්ග කීපයක්ම ලෝකයේ පවතී.ඒ අතර මධ්‍යධරණී මුහුදත්, රතු මුහුදත් යා කෙරෙන සූවස් ඇල මාර්ගය ඒ අතර ප්‍රධාන වේ. සූවස් ඇල තැනීමට ප්‍රථම යුරෝපයේ සිට පෙරදිගට හා ඕස්ට්‍රේලියාවට නැව් යාත්‍රා කලේ අප්‍රිකාව හරහාය. පැනමා පටු බිම් තීරුව හරහා පැනමා ඇල ද, උතුරු මුහුදත් බෝල්ටික් මුහුද එක්කර උතුරු ජර්මනියේ කීල් ඇල ද තනා ඇත.

සේතු සමුද්‍රම් ව්‍යාපෘතිය සදහා විරුද්ධ වීමට ශ්‍රී ලාංකික විද්‍යාඥයන්ට නොහැකි වී ඇත. මන්දයත් මේ ගැන ඔප්පු කරගත හැකි සාධක නොමැති බැවිනි. එහෙයින් සේතු සමුද්‍රම් යනු ඉහත සඳහන් කර ඇති පරිදි ලොව ඉදිකර ඇති අනෙකුත් මුහුදු ඇලවල් අතර තවෙකක් ද? නැතහොත් පරිසරවේදීන් ප්‍රකාශ කරන පරිදි අධ්‍යයනයෙන් තොර වු භයානක ව්‍යාපෘතියක් ද?යන්න කාලයා විසින් තීරණය කරනු ඇත.
</font>

උපුටා ගැනීම
 නවයුගය, 2005ඔක්තෝම්බර් 2 වන කලාපය, සීමාසහිත එක්සත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර සමාගම,ඩී ආර් විජේවර්ධන මාවත, කොළඹ.

 විදුසෙවණ අතිරේකය, ලංකාදීප ,2005 ජූලි 14, ලේක්හවුස් ,කොළඹ 10.

මේ අඩවිත් බලන්න
කොරල් පර
ජෛව විවිධත්වය

අඩවියෙන් පි‍ටත පිටු

 ලංකා ඉරිදා සංග්‍රහය(2008/03/23)
 ලංකා ඉරිදා සංග්‍රහය(2008/03/23)
 ඉන්දියාව කළඹන හනුමාගේ පාළම

සේතු සමුද්‍රම්


الوقوع  هو عدد الحالات الجديدة من مرض معين، والتي تحدث في جمهرة محددة خلال فترة زمنية محددة، وهو من مقاييس خطر تطور حالة محددة خلال فترة زمنية. في أغلب الأحيان يتم استخدام معدل الوقوع للتعبير عن الخطر.

معدل الوقوع
معدل الوقوع هو عدد الحالات الجديدة لمرض معين خلال فترة معينة منسوبة إلى الجمهرة تحت الخطر، مثلاً 3 حالات لكل 10000 من السكان في السنة.

انظر أيضًا
 انتشار

مراجع

إحصاء
إحصاء طبي
نظافة
وبائيات

وقوع (وبائيات)


Ernst Grube Stadion Almanya'nın Magdeburg şehrinde 1955 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 25.800 seyirci kapasitelidir.

Almanya'daki stadyumlar
Magdeburg

Ernst Grube Stadyumu


Master Detective Archives: Rain Code est un jeu vidéo d'aventure développé par Too Kyo Games et Spike Chunsoft, ce dernier l'éditant également. Il est sorti le  sur Nintendo Switch.

Trame

Univers
Master Detective Archives: Rain Code se déroule à Kanai Ward, une ville pluvieuse éclairée par des néons et contrôlée par une mégacorporation du nom d'Amaterasu Corporation. Des Maîtres Détectives du monde entier, réunis dans l'Organisation Mondiale des Détectives, entreprennent de révéler la vérité derrière les mystères non résolus disséminés dans les différents districts de la ville.

Personnages
Le jeu suit Yuma Kokohead, jeune protagoniste amnésique dont la formation de détective débute chez l'Organisation Mondiale des Détectives (OMD). Peu sûr de lui, il est accompagné par une divinité de la mort nommée Shinigami, laquelle l'aide dans les affaires où il enquête. Le duo reçoit également le soutient des Maîtres Détectives de l'organisation, chacun détenant une capacité spéciale appelée « aptitude criminalistique », utilisée afin de récolter des indices. Celles-ci vont du Déguisement (imiter l'apparence et la voix d'autrui), à l'Ouïe fine (détecter les battements cardiaques et les murmures) en passant par la Rétrocognition (être témoin de scènes de crime passées). L'Agence de Détective Noctures, filiale de l'OMD présente à Kanai Ward, est présidée par Yakou Furio. Ce dernier cherche néanmoins à éviter le conflit avec les Pacificateurs d'Amaterasu Corporation.

Développement

Master Detective Archives: Rain Code est co-développé par Spike Chunsoft et Too Kyo Games, une société créée en 2017 par d'anciens employés de Spike Chunsoft. Il est écrit par Kazutaka Kodaka et Takekuni Kitayama, et comporte de la musique de  et Jun Fukuda, et des illustrations de personnages de  et Shimadoriru ; plusieurs membres clés du personnel ont déjà travaillé sur la série Danganronpa de Spike Chunsoft.

Kodaka a commencé la planification du jeu en 2016 alors qu'il travaillait encore chez Spike Chunsoft. Il est conçu pour être différent de Danganronpa, avec un cadre de dark fantasy influencé par le travail du cinéaste Tim Burton, et utilise entièrement des modèles 3D, par opposition au mélange d'environnements 3D et de personnages 2D comme Danganronpa, bien qu'il présente toujours un aspect similaire psycho-pop aux couleurs fluo. Il est développé avec Unreal Engine.

Le jeu a été présenté pour la première fois par Too Kyo Games en 2018 avec une illustration conceptuelle montrant une ville pluvieuse et un fantôme, et fut annoncé en novembre 2021 sous le nom de Enigma Archives: Rain Code. En septembre 2022, il est renommé Master Detective Archives: Rain Code, et est annoncé pour sortir au printemps 2023 sur Nintendo Switch.

Accueil

Critique

 est accueilli positivement par la critique, avec une note moyenne de 77 % sur Metacritic.

Ventes
 s'est vendu à plus de 50 000 exemplaires lors de sa première semaine de commercialisation au Japon.

Notes

Références

Liens externes

  du site nintendo.fr

Jeu vidéo développé au Japon
Jeu Unreal Engine
Jeu Spike Chunsoft
Jeu d'aventure
Jeu Nintendo Switch
Jeu vidéo sorti en 2023

Master Detective Archives: Rain Code


تشير الطبعة الأساسية أو الأولى  إلى أول طبعة لعمل مكتوب سابقاً في مخطوطات فقط وبالتالي كان ينسخ يدويا.

طبعت أول طبعة للكتاب المقدس في 1455 باللاتينية وتسمى بيبل غوتنبرغ.

مراجع

تاريخ الطباعة
مصطلحات الكتب
نقد نصي

طبعة أساسية


Aebtissinwisch Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 3,04 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 64 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Thomas Lasner tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wilstermarsch.de

Kaynakça

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Aebtissinwisch


Grå junglehøne () er en hønsefugl, der lever i Indien. Dens mørke fjer med gul- og hvid-emaljeret overflade har traditionelt været skattet blandt fluebindere.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Indien
Junglehøns

Grå junglehøne


La médaille de Jean VIII Paléologue représente l'empereur byzantin Jean VIII. Œuvre de l'artiste italien Pisanello datée de 1438-1439, elle est considérée comme le premier portrait de ce type de la Renaissance. L'avers figure le portrait de profil du souverain et le revers un dessin du même empereur à cheval. Elle a été réalisée à l'occasion de la venue de Jean VIII en Italie pour le concile de Florence. Le client de cette commande demeure inconnue, qu'il s'agisse de l'empereur ou bien d'un noble italien, même si Lionel d'Este, marquis de Ferrare, est le candidat le plus probable.

L'impact de cette médaille sur l'histoire de l'art est significatif puisqu'elle donne lieu à de nombreuses déclinaisons. Le portrait de Jean VIII devient un exemple de représentation de figures antiques ou étrangères. C'est notamment le cas de Piero della Francesca, qui s'en inspire pour sa Flagellation du Christ ou des fresques de la Basilique San Francesco d'Arezzo.

Influence artistique

Cette médaille a sûrement été conçue dans la perspective de se rapprocher des anciennes pièces de monnaie, dans le mouvement plus général de la Renaissance que connaît alors l'Italie. Ainsi, Niccolo III d'Este, seigneur de Ferrare, est l'un des premiers princes à recevoir une éducation par un humaniste de la Renaissance et, en 1429, il invite l'érudit Guarino de Vérone pour qu'il éduque son fils, Léonello. Ce dernier, est un admirateur des auteurs anciens comme Cicéron. Lors de son règne, il relance le Studium de Ferrare en recrutant plusieurs intellectuels. Les pièces antiques sont alors étudiées car elles constituent des objets particulièrement résistants et encore présents en abondance. Léonello lui-même est un numismate. De même, Pisanello s'intéresse de près aux monnaies romaines, ce qui transparaît de ses dessins, qui s'en inspirent souvent.

Pour certains historiens, Léon Battista Alberti pourrait avoir joué un rôle significatif dans la conception de la médaille. Présent au concile, il est un membre de la curie papale et pourrait avoir rencontré Pisanello. Entre 1430 et 1435, il conçoit un autoportrait en bronze, clairement influencé par les portraits de la Rome antique.

Sources

Médaille
Paranumismatique
Pisanello

Médaille de Jean VIII Paléologue


Knife Party es un dúo australiano de dubstep/brostep constituido por miembros de la banda de drum & bass Pendulum: Rob Swire y Gareth McGrillen. Este gran dúo fue llamado como "los padres del Brostep" ,un subgénero proveniente del Dubstep pero mucho más potente y creado por este dúo australiano, que se llevó a cabo en el año 2012 con el EP Rage Valley, especialmente en la canción Centipede, una de sus más famosas. Actualmente están radicados en Londres. Bajando drásticamente 47 puestos, ocupaban el puesto #100 en la encuesta realizada en 2015 por la revista DJmag, actualmente se encuentran fuera de los 100 mejores según la ya mencionada DJ Magazine. En 2013 llegaron a posicionarse en el número 25, siendo su mejor ubicación en la lista.

Historia

Previamente fue anunciado por Rob Swire como un proyecto paralelo, y hace hincapié en que este proyecto no está relacionado musicalmente con Pendulum. Su primera incursión musical como Knife Party, fue remezclar "Save the World" para la agrupación sueca Swedish House Mafia, con quien también colaboraron en el track "Antidote", lanzado en diciembre de 2011. El 12 de agosto de 2011, se emitió un pequeño set en el programa radial de Annie Mac en la BBC Radio 1, con una gran cantidad de producciones que formarían en un futuro parte de sus EP. El nombre de la banda deriva del nombre de una canción de la banda Deftones llamada del mismo nombre

Su primer lanzamiento fue el EP titulado «100% No Modern Talking» y fue lanzado digitalmente a través de su sello discográfico, EarStorm, el 12 de diciembre de 2011 como descarga gratuita desde su página oficial y por su Facebook. También fue distribuido en sitios de compra digital como iTunes y Beatport. Contiene cuatro pistas llamadas: «Internet Friends», «Destroy Them With Lazers», «Tourniquet» y «Fire Hive». Originalmente, en el EP tenían planeado incluir una pista llamada "Back to the Z-List", pero fue reemplazado por "Destroy Them With Lazers".

También remezclaron "Unison" de Porter Robinson, publicado el 19 de octubre de 2011, incluido en su EP debut, "Spitfire", y el sencillo "Crush on You" del dúo dubstep Nero, que se publicó el 13 de octubre de 2011. Su segundo EP, titulado Rage Valley, fue lanzado en mayo de 2012, y está compuesto por cuatro tracks: "Rage Valley", "Centipede", "Sleaze", y "Bonfire". Este último llegó a ubicarse en el número 45 de la lista de sencillos del Reino Unido.

Su tercer EP, que fue nombrado Haunted House fue lanzado el día el 6 de mayo de 2013, el EP contiene cuatro canciones, «LRAD», «Internet Friends (VIP Mix)», «EDM Death Machine» y «Power Glove» (#43 en el Reino Unido). Originalmente tenían planeado incluir la pista Baghdad (con Hardwell), pero fue reemplazada con Internet Friends (VIP Mix) Un fan le preguntó a Rob vía Twitter, el porqué de cancelar la canción -al igual que Piledriver (con Steve Aoki)-, a lo que el le respondió, "que simplemente no le gustaba." . Han realizado varias giras en 2013, además estando presentes en dos de los festivales de música más grandes de electrónica Ultra Music Festival y Tomorrowland.En verano de 2014, Knife Party anunció el lanzamiento de álbum debut que llevará por nombre Abandon Ship, a lo largo del verano el dúo australiano ofreció varios adelantos como "Resistance", "Boss Mode" y "Begin Again". Abandon Ship, su primer álbum de estudio se lanzó el 10 de noviembre de 2014.

El 20 de noviembre de 2015, anuncian su más reciente EP llamado "Trigger Warning" en los cuales estaba la colaboración con Tom Staar y un remix de Jauz. cuentan con 4 canciones las cuales son: "Kraken", "PLUR Police", "Parliament Funk" y "PLUR Police (Jauz Remix)"

El 5 de septiembre de 2016 Knife Party publicó un GIF con las palabras "Coming Soon" sobre un fondo estático. Esto fue seguido el 7 de septiembre con otro GIF de un Tom Morello dibujado en la sombra con las palabras "9 de septiembre". Su colaboración, Batlle Sirens, fue lanzada mundialmente el 9 de septiembre de 2016.

El 19 de julio de 2019, Knife Party lanzó su EP "Lost Souls," donde contiene los tracks: "No Saint", "Ghost Train", "Lost Souls" y "Death & Desire", esta última con las vocales de Harrison. Un dato curioso es, que estos tracks ya habían sido mostradas anteriormente en su fase beta por el programa de podcast "Knifecast", la cual lo conduce el mismo dúo, transmitido mensual en su canal de YouTube. Ellos mostraban parte de la pista, el progreso y las modificaciones de las mismas. Cabe destacar que "Death & Desire" originalmente se llamaría "Ghost Town", y contaría con las vocales de Rob Swire. Pero, por gustos del mismo, decidió optar por el cantante Harrison y renombrar la canción. La temática del artcover, fue inspirado en el videojuego Cuphead y en las caricaturas de terror del siglo pasado.

 Discografía

 Álbumes y EP

 Sencillos y EP
 2011: "Antidote" (Swedish House Mafia vs. Knife Party)
 Antidote (Original Mix)
 Antidote (Radio Edit)
 Antidote (Knife Party Dub)
 Antidote (Swedish House Mafia Dub)
 Antidote (Tommy Trash Remix)

 2011: "100% No Modern Talking" "Internet Friends"
 "Destroy Them With Lazers"
 "Tourniquet"
 "Fire Hive"

 2012: "Rage Valley" "Rage Valley"
 "Centipede"
 "Bonfire"
 "Sleaze" (con MistaJam)

 2013: "Haunted House" "Power Glove"
 "LRAD"
 "EDM Death Machine"
 "Internet Friends (VIP Mix)"

 2014: "Abandon Ship" "Reconnect"
 "Resistance"
 "Boss Mode"
 "EDM Trend Machine"
 "404"
 "Begin Again"
 "Give It Up"
 "D.I.M.H"
 "Micropenis"
 "Superstar"
 "Red Dawn"
 "Kaleidoscope"
 2015: "Trigger Warning" "PLUR Police"
 "Parliament Funk"
 "Kraken (con Tom Staar)"
 "PLUR Police (Jauz Remix)"
 2016:
 "Battle Sirens (con Tom Morello)"
 2018:
 "Harpoon (con Pegboard Nerds)"
 2019: "Lost Souls"''
 "No Saint"
 "Lost Souls"
 "Death & Desire (feat. Harrison)"
 "Ghost Train"

Remixes
 2011: Swedish House Mafia – "Save the World" (Knife Party Remix)
 2011: Nero – "Crush on You" (Knife Party Remix)
 2011: Porter Robinson – "Unison" (Knife Party Remix)
 2012: Labrinth – "Last Time" (Knife Party Remix)
 2018: Pendulum – "Blood Sugar" (Knife Party Remix)

Colaboraciones
 "Apex" (feat. Foreign Beggars)
 "Antidote" (feat. Swedish House Mafia)
 "Kraken" (con Tom Staar)

Canciones Sin Fecha De Lanzamiento o Descartados
 "Baghdad" (con Hardwell) (canción cancelada)
 "Robot Bass" (Earstorm Records)
 "The Box" (Earstorm Records)
 "Suffer" (Earstorm Records)
 "Power Glove (VIP)" (EarStorm Records)
 "Rage Valley (VIP)" (EarStorm Records)
 "Back To The Z-List" (EarStorm Records) (canción cancelada)
 "Sleaze (VIP)" (EarStorm Records)
 "Bonfire (VIP)" (EarStorm Records)
 "LRAD (VIP)" (EarStorm Records)
"Parliament Funk (VIP)" (EarStorm Records)
 "Piledriver"(feat. Steve Aoki)
 "Zoology" (con Skrillex)
 "ID" (con Kill the Noise)
''Chickenstep''
"Bangkok [Back from the Dead]"
"ID" (w/ Madonna - Like a Prayer)
"ID" (feat. Kayzo)

Referencias

Enlaces externos

 Knife Party en Discogs

Grupos de música electrónica de Australia
Grupos de música formados en 2011
Grupos de música dubstep
Dúos de música de Australia

Knife Party


VFP may stand for:

VFP (instruction set), an extension to the ARM instruction set
Visual FoxPro, a programming language
All-Russia Fascist Party (1930s–1942)
Very Fast Picket, a class of fictional artificially intelligent starship in The Culture universe of late Scottish author Iain Banks
Veterans Freedom Party, a minor party in the Philippines
Veterans for Peace, an anti-war organisation in the United States and other countries

VFP


Der Hotaka-dake (jap. ) ist ein Gebirgszug im Hida-Gebirge der Japanischen Alpen, der auf der Grenze der Präfekturen Nagano und Gifu verläuft. Die höchste Erhebung des Berges, der Okuhotaka-dake, ist mit  nach dem Fuji und dem Kita-dake der dritthöchste Gipfel Japans.

Als erster Gipfel der Kette wurde 1880 der Myōjin-dake von William Gowland bestiegen. 1893 gelang Kiyohiko Tate der Aufstieg auf den Maehotaka, 1906 erklomm Gunji Abe den Okuhotaka.

1934 wurde der Hotaka-dake ein Teil des Chūbu-Sangaku-Nationalparks. Der wichtigste Ausgangspunkt für Bergtouren ist der zur Stadt Matsumoto gehörende Weiler Kamikōchi.

Gipfel der Kette

 Okuhotaka-dake (),
 800 m nördlich: Karasawa-dake (), ,
 1,5 km nordnordöstlich: Kitahotaka-dake (), ,
 1,4 km südöstlich: Maehotaka-dake (), ,
 2 km südöstlich: Myōjin-dake (), ,
 2,1 km südwestlich: Nishihotaka-dake (), ,
 1,6 km südwestlich: Ainodake (), ,
 1,6 km nordwestlich: Gamada-Fuji (), ,

Weblinks

 Eintrag auf SummitPost
 Mt. Oku-hotaka-dake (奥穂高岳) & Mt. Yari-ga-take (槍ヶ岳), Japan's 3rd & 5th Highest Mountains, Erlebnisbericht von Gary J. Wolff (mit Links zu weiteren Berichten)
 Bergtour in den japanischen Alpen, Nishi Hotakadake (2909 m), Reisebericht von Christian Engl, 2004
 , Reisebericht von Arpad Kunzfeld, September 2005
 Wandern in Japan: Gipfelsturm am Okuhotakadake, Artikel von Lars Nicolaysen in Spiegel Online, 13. März 2012

Fußnoten

Geographie (Präfektur Nagano)
Geographie (Präfektur Gifu)
Takayama
Matsumoto
100 berühmte japanische Berge

Hotaka-dake


Kumpir, özellikle Orta Anadolu'nun bazı kesimlerinde patatese verilen addır. 1990'lı yıllarda ise fırınlanmış iri patatesin ezilmesi ve içine türlü mezelerin eklenmesiyle yapılan bir yemeğin adı olarak yaygınlaşmıştır.

Temel olarak patates özel fırınlarda pişirildikten sonra kabuğu yarılır. Çoğu zaman iç miktarını artırmak için bir başka patates daha kesilerek içinin yarısı veya tamamı buna eklenir. İçine tuz ve tereyağı veya margarin eklenip ezerek karıştırılır. Klasik olarak kabuğunun içerisinde sunulur. Genellikle sade halinin üzerine çeşitli mezeler ve soslar konur.

En yaygın servis biçiminde patatese rendelenmiş kaşar peyniri de karıştırılır, haşlanmış sosis patatesin içine doğranır ve üzerine rus salatası koyulur. Bunların dışında mısır, zeytin, bezelye, mantar veya çeşitli mezelerle veya ağız tadına göre çeşitli malzemelerle de yapılabilir. Ketçap ve mayonez ile de yenilebilir.

Kumpirin hikâyesi ise çok yenidir. Eski Yugoslavya'da alüminyum folyoda pişirilen, içine salata konulan patatese "krumpir" denilmektedir.

Türkiye'de yapılan kumpir, tereyağı, kaşar ve çeşitli salatalar, mezeler ve soslar katılarak hazırlanan bir üründür.

Kaynakça

Sebze yemekleri
Salatalar
Yiyecek ve içecek taslakları
Patates yemekleri
Bulgarcadan Türkçeye geçen sözcükler

Kumpir


A Black Mafia Family (BMF) foi uma organização americana que se dedicava ao tráfico de drogas e lavagem de dinheiro.

A Black Mafia Family foi fundada em 1985, no sudoeste de Detroit, pelos irmãos Demetrius "Big Meech" Flenory e Terry "Southwest T" Flenory. Em 2000 tinha estabelecida uma rede de distribuição de cocaína dispersa pelos Estados Unidos, com base em Los Angeles, graças a uma associação com cartéis mexicanos. A Black Mafia Family operava a partir de dois centros principais: um em Atlanta, responsável pela distribuição, gerido por Demetrius; e outro em Los Angeles, responsável pela gestão dos carregamentos enviados pelo México, gerido por Terry.

No início dos anos 2000, Demetrius Flenory promoveu a entrada da Black Mafia Family no negócio da música hip-hop, através da empresa de fachada BMF Entertainment, visando lavar dinheiro da venda de cocaína e legitimar a imagem da organização. A BMF Entertainment atuou como promotora de vários artistas de hip-hop de destaque e como editora discográfica de um único artista - Bleu DaVinci. Demetrius e a Black Mafia Family tornaram-se famosos no mundo do hip-hop pelos seus estilos de vida extravagantes.

Em 2005, a Drug Enforcement Administration (DEA) indiciou membros da Black Mafia Family, levando à condenação de ambos os irmãos Flenory a 30 anos de prisão. Os procuradores alegaram que a organização lucrou mais de $270 milhões no decorrer das suas operações.

Os Irmãos Flenory

!Artigos com hCards
Demetrius Edward "Big Meech" Flenory (Detroit, 21 de junho de 1968) e o seu irmão Terry P.O. Lee "Southwest T" Flenory (Detroit, 10 de janeiro de 1970) entraram no mundo de tráfico de droga durante o ensino secundário, vendendo pequenas quantidades de cocaína pelas ruas de Detroit no final dos anos 80. Em 2000, os irmãos Flenory tinham já estabelecido uma organização de ampla escala, responsável pela venda e distribuição de grandes quantidades de cocaína em vários estados dos EUA, incluindo Alabama, Califórnia, Flórida, Geórgia, Kentucky, Luisiana, Michigan, Mississippi, Missouri, Carolina do Norte, Ohio e Tennessee. Uma investigação federal estimou que a organização contava com mais de 500 membros a nível nacional.

Por volta de 2003, a organização sofreu uma cisão, causada por um desentendimento entre os irmãos, que deixaram de se falar. Terry mudou-se para Los Angeles, criando e chefiando a sua própria organização. Demetrius permaneceu no comando do principal centro de distribuição da BMF, em Atlanta.Uma escuta telefónica da DEA captou uma conversa de Terry com os restantes irmãos, em que o primeiro manifesta receio de que Demetrius estivesse a chamar o tipo errado de atenção para a organização e os seus negócios devido ao seu estilo de vida e festas excessivas.

Em 2005, quando os Flenorys foram indiciados, o governo possuía mais de 900 páginas de transcrições de conversas telefónicas de Terry, obtidas através da escuta, ao longo de 5 meses.

Em novembro de 2007, os irmãos declararam-se culpados na acusação de administração contínua de uma organização criminosa. Em setembro de 2008, ambos foram condenados a 30 anos de prisão por comandarem uma rede nacional de tráfico de cocaína entre 2000 e 2005.

Demetrius Flenory está a cumprir a sua pena na Instituição Penitenciária Federal de Sheridan, com a sua libertação agendada para 5 de maio de 2029, por volta do seu 60º aniversário. Terry Flenory recebeu uma "libertação compassiva" a 5 de maio de 2020, sendo movido para prisão domiciliária, devido a problemas de saúde e no âmbito da libertação de certos reclusos a fim de limitar a propagação da pandemia de COVID-19 nas prisões. Demetrius solicitou a própria libertação sob as mesmas diretrizes; no entanto, o pedido foi rejeitado por um juiz federal, que alegou ser prematuro autorizar a sua libertação, apontando para o seu registo disciplinar na prisão, que incluía posse de telefones e armas e uso de drogas e para o facto de Demetrius se continuar a auto-promover como um barão de droga por detrás das grades.

BMF Entertainment
No início dos anos 2000, Demetrius Flenory fundou a BMF Entertainment, uma agência de promoção e editora discográfica de música hip-hop. Os irmãos Flenory eram já conhecidos pela sua associação a artistas de hip-hop como Diddy, Trina, T.I., Jay-Z, Young Jeezy e Fabolous. Demetrius criou a BMF Entertainment para servir como uma empresa de fachada, responsável por lavar o dinheiro gerado pela rede de distribuição de cocaína, mas também numa tentativa de criar um negócio e fonte de rendimentos legítimos. Foi nessa época que a organização criminosa dos irmãos Flenory adotou formalmente o nome "Black Mafia Family".

Em 2005, o álbum de Bleu Da Vinci (artista afiliado à BMF Entertainment), The World Is BMF's, foi nomeado para um Source Award. Consequentemente, a BMF apareceu em várias revistas de DVD de hip-hop underground, principalmente em várias edições de SMACK, The Come Up e The Raw Report.

Mara Shalhoup, editora-sénior do Creative Loafing, escreveu uma série de três partes sobre a BMF intitulada O Império Sombrio do Hip-Hop, que foi o primeiro relatório aprofundado sobre a organização. Em março de 2005, Shalhoup publicou um livro sobre a organização intitulado BMF:The Rise and Fall of Big Meech and the Black Mafia Family.

Investigação

Operação Motor City Mafia

A investigação policial da Black Mafia começou no início dos anos 90, consideravelmente antes da organização chefiada por Demetrius e Terry Flenory ter atingido o auge da sua dimensão. A preparação para as acusações de outubro de 2005 começou com uma série de apreensões de grandes quantidades de droga e subsequentes depoimentos de membros da BMF, que atuaram como informantes. A 28 de outubro de 2003, iniciou-se uma investigação por parte da Orgazined Crime Drug Enforcement Task Force, coordenada pela Divisão de Operações Especiais da DEA que teve uma duração de 2 anos. O seu nome de código era "Operação Motor City Mafia".

A 11 de abril de 2004, Jabari Hayes, transportador e distribuidor de alto escalão da BMF, foi parado pela polícia em Phelps County, Missouri, devido a, supostamente, uma pequena infração de trânsito. Na parte de trás do seu veículo foram encontradas duas malas contendo aproximadamente 95 kg de cocaína e 572 gramas de marijuana.

Em setembro de 2004, uma escuta colocada em Rafael "Smurf" Allison, um traficante de rua de crack em Atlanta, levou uma força-tarefa da High Intensity Drug Trafficking Area (HIDTA) a Decarlo Hoskins, um traficante de nível médio. Quando interrogado, Hoskins confessou ter crescido com dois irmãos - Omari McCree e Jeffrey Leahr - que eram membros atuais da BMF e capazes de fornecer vários quilos de cocaína regularmente. Escutas posteriores revelaram que Omari McCree era um distribuidor de alto escalão da organização e tinha proximidade com Demetrius.

A 5 de novembro de 2004, Jeffrey Leahr e a sua namorada foram parados pela polícia, devido à informação obtida nas escutas. No banco de trás do veículo foi encontrada uma mochila com 10 kg de cocaína. O casal foi libertado no fim do dia, numa tentativa da HIDTA de captar mais informações sobre o seu fornecedor e a organização através de escutas telefónicas. McCree e Leahr, perante uma grande dívida para com a BMF devido à cocaína confiscada pelas autoridades, decidiram fugir.

Após ser detido a 8 de junho de 2005, um informador secreto assinou um acordo de confidencialidade com as autoridades e descreveu o seu papel na BMF, declarando que Chad "J-Bo" Brown lhe tinha fornecido cocaína, mas que o líder da organização era Demetrius Flenory.

Todos estes (e vários outros) eventos foram essenciais para o caso montado pelo governo contra a organização. Durante o julgamento, a principal testemunha da acusação foi William "Doc" Marshall.

Testemunhos dados durante vários julgamentos esclareceram o funcionamento da organização Flenory. A BMF possuía cinco armazéns em Atlanta. Aproximadamente a cada 10 dias, chegavam veículos com 100 a 150 kgs de cocaína escondidos em compartimentos secretos. Os trabalhadores dos armazéns descarregavam e armazenavam as drogas. Os clientes comunicavam por chamada e, dependendo da quantidade do pedido, eram redirecionados para um dos armazéns, onde entregavam o dinheiro e recebiam os narcóticos. O preço da cocaína rondava os $20.000 por quilo. Os mesmos veículos eram usados para transportar o dinheiro resultante do tráfico de volta aos fornecedores mexicanos, regressando com um novo lote de cocaína e reiniciando o ciclo. Os trabalhadores dos armazéns desempenhavam múltiplas tarefas, como contar grandes quantias de dinheiro, geralmente na ordem dos milhões e empacotar a cocaína para os clientes. Por vezes, a BMF também recebia 100 a 150 kg de cocaína em contentores no aeroporto, que era posteriormente recolhida e distribuída pelos armazéns.

Buscas e detenções em 2005

Em outubro de 2005, foi anunciado que cerca de 30 membros da BMF foram detidos numa grande operação orquestrada pela DEA. Durante as rusgas, foram apreendidos $3 milhões em dinheiro e bens, 2,5 kg de cocaína e várias armas. Anteriormente, a DEA tinha já detido 17 membros da BMF e apreendido 632 kg de cocaína, $5,3 milhões em dinheiro e $5,7 milhões em bens. A agência afirmou que a BMF era responsável pela distribuição de mais de 2.500 kg de cocaína por mês nos Estados Unidos.

Demetrius e Terry Flenory foram acusados sob o Continuing Criminal Enterprise Statute (usado frequentemente em barões de droga) e ainda de conspiração para tráfico de cocaína e lavagem de dinheiro. Demetrius foi capturado numa grande casa num subúrbio nos arredores de Dallas. No interior, a polícia encontrou uma pequena quantidade de marijuana, alguns comprimidos de MDMA. Várias armas foram encontradas num cofre e nos veículos armazenados na casa. Terry foi capturado em St. Louis, numa casa ocupada por várias pessoas, onde foram encontradas pequenas quantidades de marijuana e armas.

Acusações de 2006
A 15 de junho de 2006, o Departamento do Tesouro dos EUA anunciou que 16 indivíduos adicionais tinham sido acusados de conspiração para distribuir cocaína e lavagem de dinheiro, elevando o número de pessoas acusadas no caso para 49. A lista de acusados incluía Jacob Arabo, conhecido como Jacob the Jeweler, um joalheiro de celebridades popular na comunidade hip-hop. Arabo foi acusado de conspiração para lavar mais de $270 milhões obtidos ilegalmente.

No processo de acusação, o Departamento de Justiça revelou ainda outras ilegalidades cometidas pela organização, como a transferência do dinheiro "sujo" entre vários bancos, numa tentativa de disfarçar a sua origem e fraude na lotaria no estado do Michigan, para simular a legitimidade da sua fortuna. A acusação solicitou o confisco de "mais de 30 peças de joalheria, 13 residências, 35 veículos (incluindo limusinas Lincoln, BMWs, Range Rovers, Aston-Martins e Bentleys), várias contas bancárias, mais de $1,2 milhão em dinheiro apreendido e uma sentença monetária de $270 milhões."

Acusações de 2007 (Atlanta)

A 25 de julho de 2007, o Tribunal Distrital do Distrito Norte da Geórgia anunciou a indiciação de mais 16 membros da BMF pelo crime de conspiração para distribuir cocaína. O delito acarreta uma pena entre 10 anos e prisão perpétua e uma multa até $4 milhões. As acusações foram interpretadas como "o fim da linha para o outrora próspero império da Black Mafia Family". Eventualmente, todos os réus se declararam culpados antes do julgamento, exceto Fleming "Ill" Daniels.

Daniels, membro de alto-escalão da BMF, decidiu ir a julgamento. A 17 de dezembro de 2008, foi condenado a 20 anos de prisão e multado em $10.000. Como Daniels, ao ser detido, não tinha cocaína na sua posse e não tinha sido gravado por escutas a discutir negócios de droga, o caso do governo baseou-se nos testemunhos de William "Doc" Marshall e Ralph Simms. No seu depoimento, Marshall declarou ter visto Daniels a receber vários quilos de cocaína. Nesta altura, Daniels aguardava também julgamento pelo assassinato de Rashannibal Drummond em julho de 2004. A 26 de fevereiro de 2010, declarou-se culpado e foi condenado a 20 anos de prisão por homicídio culposo. As suas duas sentenças de 20 anos serão cumpridas concomitantemente.

Barima "Bleu DaVinci" McKnight, o rapper e único artista da BMF Entertainment, foi condenado, a 30 de outubro de 2008, a 5 anos e 4 meses de prisão. McKnight justificou que o início da sua relação com Flenory se cingiu apenas à indústria musical, só tendo muito mais tarde participado no tráfico de cocaína.  McKnight foi libertado em 2011 e continuou a carreira musical. Ele e seu irmão mais novo Calico Jonez começaram a turnê BMF.

Acusação de 2009
O último suspeito restante, Vernon Marcus Coleman, foi capturado a 17 de julho de 2009, em Atlanta, tendo sido indiciado por posse com intenção de distribuir cocaína em 2007. Assim, o número de membros da BMF presos subiu para cerca de 150.

Alegações de violência
Antes da Operação Motor City Mafia e imediatamente após seu início, ocorreram vários atos de violência supostamente cometidos por membros da BMF:

 11 de novembro de 2003: Demetrius Flenory foi detido após um tiroteio no Club Chaos, em Buckhead, que resultou na morte de Anthony "Wolf" Jones, ex-guarda-costas de Diddy, e do seu amigo Lamont "Riz" Girdy. Flenory, baleado nas nádegas, afirmou ter fugido dos disparos; posteriormente nunca foi acusado.
 25 de julho de 2004: na discoteca Velvet Room, em Atlanta, Rashannibal "Prince" Drummond foi assassinado. O incidente começou após Flemming "Ill" Daniels, ao fazer marcha-atrás no seu Porsche Cayenne Turbo, quase ter atropelado Drummond. Após Drummond bater no carro para alertar o motorista, os passageiros saíram e começaram a espancá-lo e aos seus amigos. Durante a luta, um amigo de Drummond disparou um tiro de advertência para assustar todos e terminar o confronto; Daniels alegadamente pegou na sua arma e respondeu com disparos, tendo depois caminhado até Drummond, que se encontrava no chão, executando-o.
 Setembro de 2004: Ulysses Hackett e a sua namorada Misty Carter foram executados no seu apartamento em Highland Avenue, Atlanta. A polícia estipula que os assassinatos foram encomendados por Tremayne "Kiki" Graham, genro de Shirley Franklin, na altura Mayor de Atlanta, e suposto membro da Black Mafia Family. O motivo alegado pelas autoridades foi o facto de Ulysses estar a considerar testemunhar contra a BMF.
 10 de maio de 2005: Henry "Pookie Loc" Clark foi morto pelo rapper Gucci Mane durante uma tentativa de assalto cometida por Clark e outros quatro indivíduos. Os cinco homens atacaram o artista no apartamento de uma stripper que o rapper conhecera naquele mesmo dia, mas Gucci Mane estava armado e disparou sobre os agressores, atingindo Clark. O rapper foi acusado de homicído, mas foi inocentado por provar ter agido em legítima defesa. Como o incidente ocorreu após uma disputa entre Gucci Mane e o rapper Young Jeezy, bom amigo de Demetrius Flenory, os advogados de Gucci Mane alegaram que o assalto tinha sido orquestrado pela BMF.
 11 de maio de 2005: Deon Gatling, um fugitivo, foi localizado por uma força-tarefa antidrogas em Chamblee, Geórgia. Quando os agentes da força-tarefa encontraram Gatling escondido atrás de isolamento no sótão, alguém fora da casa disparou sobre os polícias. O último número telefónico contactado por Gatling era o de Jerry Davis, líder da Sin City Mafia - suposta organização-irmã da BMF. A polícia alegou que Gatling ligou a Davis quando a polícia entrou na casa, tendo este ordenado os disparos.
 23 de maio de 2005: Shayne e Kelsey Brown, sobrinhos do cantor de R&B Bobby Brown, foram esfaqueados no pescoço com um picador de gelo, numa festa de aniversário no restaurante Justin's, em Atlanta, propriedade de P. Diddy. Testemunhas relataram que Marque "Baby Bleu" Dixson, irmão mais novo do rapper e membro da BMF Bleu DaVinci, entrou em confronto com os Browns, acabando a esfaqueá-los durante uma luta, causando desfiguração permanente. Dixson foi posteriormente assassinado pela sua namorada em 2006.

Cultura popular
Jabari Hayes, alegado membro do BMF que atuaria como transportador e distribuidor, publicou em 2009 o livro Miles in the Life e foi também, em 2017, produtor executivo de um documentário com o mesmo título. Em ambos, Hayes relata a sua infância numa habitação social em Brooklyn, com uma mãe viciada em crack e uma mudança para St. Louis no ensino secundário para escapar a esse meio. Após terminar o ensino superior, acabou a trabalhar em Atlanta, a cargo de um serviço de estacionamento de automóveis, que levou ao seu envolvimento com a BMF.

BMF: The Rise and Fall of Big Meech and the Black Mafia Family foi um livro lançado em 2012. A autora, Mara Shalhoup, escreveu o primeiro relatório detalhado sobre a BMF para a Creative Loafing, em 2006.

O documentário de 2012 BMF: The Rise and Fall of a Hip-Hop Drug Empire explora a investigação da Black Mafia Family, que durou 14 anos e levou a uma das maiores apreensões de droga da história.

Em 2021 estreou a série televisiva de drama Black Mafia Family, produzida por Curtis "50 Cent" Jackson. Demetrius "Big Meech" Flenory é interpretado pelo seu filho Demetrius "Lil Meech" Jr.

Referências

!Identificador IMDb que não está no Wikidata

Black Mafia Family


Thomas Pulloppilil ( Nadukani, Kerala, Índia, 14 de julho de 1954) é bispo de Bongaigaon.

Thomas Pulloppilil recebeu o Sacramento da Ordem em 6 de abril de 1981.

Em 10 de maio de 2000, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Bongaigaon. O Arcebispo de Guwahati, Thomas Menamparampil SDB, o consagrou em 20 de agosto do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Imphal, Joseph Mittathany e o Bispo de Tezpur, Robert Kerketta SDB.

Ver também

Bispos católicos da Índia

Thomas Pulloppillil


Kocagözlü orkinos (Thunnus obesus), uskumrugiller (Scombridae) familyasına ait bir balık türü.

Önemli bir ticari balık olan kocagözlü orkinos, sıcak ve ılıman denizlerin açıklarında bulunur, ama Akdeniz'de bulunmaz. Boyu 60–250 cm olur. Kafası ve gözleri diğer orkinoslardan büyüktür. Vücutlarının üst kısmı koyu metalik mavi, karnına doğru gri ya da beyazlaşır. Sırt ve anal yüzgeçleri sarı renktir.

Kocagözlü orkinos birçok farklı balık türleri, yumuşakçalar ve kabuklular ile beslenir.

Kaynakça
 Tony Ayling & Geoffrey Cox, Collins Guide to the Sea Fishes of New Zealand,  (William Collins Publishers Ltd, Auckland, New Zealand 1982) ISBN 0-00-216987-8

Uskumrugiller

Kocagöz orkinos


Kocaali, Sakarya ilinin ilçesi, Karadeniz Bölgesi'nin sahilde yer alan en doğudaki yerleşim birimidir.

Başlıca geçim kaynakları: fındık tarımı, hayvancılık ve turizmdir.

14 km uzunluğunda 500 metre genişliğinde kum plajı bulunmaktadır. İlçenin güneyinden başlayan Maden Deresi kuzeyde Karadenize dökülmektedir. İklim tipik Türkiye'de Karadeniz iklimi özellikleri göstermektedir. Tarihi özelliği olan alanlar şunlardır; Maden Deresi'nde Osmanlı döneminden kalma maden ocakları Şerbetpınarı'nda manastır, Gümüşoluk (tarihte:Belazâr-Bolazar) köyüdür.
Ayrıca ilçede sahildeki yerleşim kurulumu ilçe belediyesinin aldığı kararla iki buçuk kat ve bahçe nizamlıdır. İstanbul'a iki saat Ankara'ya üç saat mesafede olup, sanayiciler için belediye olarak teşvik yapılmaktadır.

Köken bilimi
Kocaali'nin ilk kuruluş yeri, bugün futbol stadının olduğu alandır. Burada adı Ceharköy olan yerleşme bulunuyordu. Halk günümüzde bu alana Ciharköy demektedir. Hastalık nedeniyle daha yükseklere, bugünkü yerine göç ederken halka yardımcı olan iri gövdeli Ali isimli kişiye izafeten adı Kocaali yapılmıştır.

Nüfus

Tarih
Osmanlı devletinde köy: Ceharköy.
1923-1954 arası Karasu ilçesine bağlı köy.
1954 yılında Karasu'ya bağlı Bucak. (Bu tarihte Kocaali Belediyesi kurulmuştur.)
1987 Kocaali ilçesi kuruldu.

Göç sırasında hastalıklarla boğuşan halk oldukça iri gövdesiyle Ali isimli birisi her bakımdan yardımcı olmuş ve bu yüzden buranın adı Koca Ali olarak kalmıştır.

Karasu kazasının temettuât defterlerine (1844) göre:
Bolu vilayetinin havi olduğu kazalardan İzmit Kaymakamlığı dahilinde kâin Karasu kazasında mevcut olan divanlar; "Darıçayırı Divânı, Lâhna (Ortaköy) Divânı, İncirli Divânı, Belâzar Divânı, Koca Ali Divânı " dır. (Bkz Divan)

.
Tablo 1: Karasu Kazası'nın Tahmini Nüfusu 1844

Kocaali'de 79 haneden 32 si çiftçilik yaparken, 43'ü denizcilikten gelir sağlamaktadır.. Karasu kazasında en fazla denizcilik geliri 36430 kuruş (denizcilik gelirlerinin % 45'i) ile Kocaali  divânı elde etmektedir.
Karasu kazasında köylerden toplanan vergi dağılımı şu şekildedir:

Kocaali'nin şu anki yeri tam olarak ilk yerleşim yeri değildir. Bugün futbol sahasının olduğu alanda Ceharköy adıyla bir köy bulunmaktaydı. 1900 yılların başlarında sulak ve batak olan bu bölgeden kaynaklanan sıtma ve benzeri hastalıklar nedeniyle deniz seviyesinin yaklaşık 15 metre yükseltisi olan şu anki yerleşim yerine taşınmıştır. Kocaali Sakarya'nın kuzeyinde Karadeniz sahilinde 40,000'e ulaşan nüfusuyla yıllara göre büyüklük gösteren bir ilçedir, doğusunda Akçakoca, güneyinde Hendek, batısında Karasu ilçeleri bulunmaktadır.

Coğrafya
Kocaali İlçesi'nin doğusundan denize dökülen Melen Çayı bulunur. Türkiye'nin Marmara bölgesindeki önemli rafting alanlarındandır. Melen Çayının suyu yapılan bir regülatör ile içme suyu olarak İstanbul'a gönderilmektedir İstanbulun 40 yıllık su ihtiyacını karşılayacak olan Melen Projesi suyunu ilçe sınırları içinden alır.. Yapımı devam eden Melen Barajı ile hem elektrik üretilecek hem de daha fazla içme suyu İstanbul'a gönderilecektir.

Doğa turizmi için de uygun olan Çam Dağı; Kocaali ilçesinin güneyindedir. Çamdağı'nın KD yamaçlarından kaynağını alan Lahna Deresi (Çamdağı Deresi) Ortaköy'de Melen Çayı'na dökülür. Lahna Deresi vadisinin büyük kısmı Melen Barajı suları ile altında kalacaktır.

İklimi
Kocaali'de Kışları fazla soğuk olmayan yazları da fazla sıcak olmayan, yağışın bol ve mevsimlere düzenli dağılmış olduğu Türkiye'de Karadeniz iklimi etkilidir. Yıllık ortalama sıcaklık 13,2 °C, en sıcak ay 21 °C ile Temmuz, en soğuk ay 5,4 °C ile Ocak'tır. Yıllık yağış ortalaması 917 mm, en az yağış 52 mm ile Mayıs ayında, en fazla yağış 123 mm ile Aralık ayında düşer. Kocaali Karadeniz'in batı kıyıları ile birlikte bağıl nemin en yüksek olduğu bölgede yer alır.

Bitki Örtüsü

Karadeniz İkliminin etkili olduğu Kocaali'de doğal bitki örtüsü kışın yaprağını döken geniş yapraklı nemcil ormanlardır. Ormanlardaki ağaç türleri: Kayın, gürgen, meşe,  Kestane, ıhlamur, kızılağaç, yabani kavak, Çam dağında iğne yapraklı çam türleri (sarıçam, köknar, karaçam) görülür.

Kıyıda dar bir şerit üzerinde özelikle kireçtaşı (kalker) tabakaları üzerinde Akdeniz iklimi çalı türleri olan makiler görülür. Bunlar; katran, funda, süpürge çalısı, taflan, kızılcık, tesbih, sarmaşık gibi türlerdir. Bunlar tarla sınırlarında kışın yaprağını dökmeyen bodur ağaç, çalılıklar şeklinde gözlenir. Şerbetpınarı köyünde daha geniş alanlarda bulunan  defne yapraklarının toplanarak ihraç edilmesine çalışılmaktadır.

Orman altı bitki örtüsünde görülen bitkiler; Ormangülü (komar),  karayemiş, dağyemişi (kocayemiş), kızılcık, şimşir, alıç, kuşburnu, böğürtlen, funda,  sarmaşık, eğrelti otu,  Ispıt (Kaldırek – Kaldirek – Kaldirik), çuha çiçeği, melocan dikeni.

Nesli tehlikede olan ve ülke dışarısına çıkarılması yasak olan Kum zambağı, Kocaali kumsallarında yaygın olarak bulunup, halkın gayretleriyle küçük alanlarda koruma altına alınmıştır.

Tarım
İlçe ekonomisinde ana eksen fındıktır. Toplam arazinin %65'ü tarım alanı, bunun da %85'i fındık bahçesi olarak kullanılmaktadır. Faal iş gücünün % 60'ı tarımla uğraşmaktadır. Yıllık ortalama 30.000 ton fındık üretimi ile Kocaali, Sakarya İlinin en çok fındık üreten ilçesi konumundadır. 8.798.000 adet fındık ağacı, 30.793 ton üretimle Sakarya'da ağaç sayısı ve üretim açısından birincidir. 20.656 hektarlık tarım arazisinin 17.612 hektarında (%85) fındık tarımı yapılır.

Kocaali'de 14 köyde 2900 kovan ile arıcılık yapılmaktadır. Yıllık yaklaşık 10.000 kg bal üretilmektedir.

Ekonomi
2008 yılı itibarı ile ; Yıllık ortalama 35.800 ton fındık üretimi ile Kocaali, Sakarya İli'nin en çok fındık üreten ilçesi konumundadır. Ancak iklim ve diğer sebeplerle (aşırı yaz sıcakları, az yağmur, soğuktan dolayı don ile yanma) bu miktar yıllara göre değişebilmektedir. Fındık tarımında işletme ölçeği giderek küçülmekte, bu durum da yeni geçim alanları ve alternatif faaliyetler arayışını hızlandırmaktadır. Ancak, fındık dışındaki zirai faaliyetler genellikle aile ihtiyacını karşılayacak ölçüde kalmaktadır. 2005 yılında 4218 çiftçiye 90682,415 da için doğrudan gelir desteği, 4850 çiftçiye de mazot ve gübre destekleme ödemesi yapılmıştır. Kocaali'de 16'sı faal olan 33 adet sera ve kapalı tarla tabir edilen yarı sera bulunmaktadır. İlçede 410 pat-pat (Tırtır) tabir edilen el traktörü ve 815 adet 4 tekerli traktör olmak üzere 1270 traktör vardır.

İlçede ekonomiye desteklemek için fındık dışında tavukçuluk, arıcılık ve süt sığırcılığı desteklenmektedir. Özellikle halk tıbbında da kullanılan Kestane balı Kocaali adına tescillenerek, üretimi artırılmaya çalışılmaktadır. 17 km'lik sahil bulunmasına rağmen balıkçılık gelişmemiştir. Liman veya balıkçı barınağı olamadığından balıkçılık küçük teknelere az sayıdaki kişi tarafından yapılmaktadır.

Kocaali'ye yeni kurulan 6500 m²'lik cam işleme fabrikası ilçenin en büyük sanayi tesisi olmuştur    . İlçede dört adet fındık kırma fabrikası faal olarak çalışmaktadır.

Turizm
İlçede turizm kültür ve fındık festivali düzenlenmekte olup festivale uluslararası folklor gösterileri yüzme, fındık ayıklama, plaj voleybolu, futbol, tavla, güreş, bilek güreşi, maraton, yoğurt yeme ve çuval yarışı gibi etkinlikler düzenlenmektedir.

Ulaşım
Kocaali'ye ulaşım üç yönden mevcuttur: İstanbul yönünden Adapazarı'nı geçtikten sonra Karasu istikametini takip ederek gelinebilir (78 km), Güneyde Hendek'ten girip Kocaali'ye gelinebilir (50 km), Ankara istikametinden ise Düzce Akçakoca ilçesinden gelinmektedir (mesafe 25 km).

Zonguldak- İstanbul kısmı yapılmaya çalışılan Karadeniz Sahil yolu Kocaali'den geçmektedir. Melen Çayı'ndan Sakarya merkeze kadar olan kısmı bitirilmiştir. Bu yol ile Kocaali-Sakarya arası duble kara yolu haline gelmiştir. Karadeniz Sahil Yolunun, Karasu üzerinden Karadeniz kıyısından İstanbul'a bağlanması ile Kocaali'nin ekonomik olarak rahatlayacaktır.

Spor
Güreş: Kocaali Güreş Takımı Kocaali halk eğitimin desteğinde faaliyetlerine devam etmektedir. Güreş takımı il ve ulusal alanda başarılara sahiptir.
Futbol: İlçede Sakarya amatör liglerinde mücadele eden iki futbol kulübü bulunur. Kocaalispor  Bölgesel Amatör Ligi 8. Grup'ta mücadele etmektedir. İlçeyi temsil eden diğer futbol kulübü Kocaalisahilspor'dur.

Ayrıca bakınız
Kocaali TV
Melen Çayı
Melen Barajı

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kocaali Kaymakamlığı
 Kocaali Belediye Başkanlığı
 Kocaali Web Platformu

Kocaali


Luciano Rossi (* 7. Februar 1945) ist ein italienischer Literaturwissenschaftler.

Rossi war von 1980 bis 1984 Professor an der Universität Siena, und ab 1984 am Romanischen Seminar der Universität Zürich. Er ist bekannt für seine Forschung über die mittelalterliche Literatur Italiens, Frankreichs und Portugals. Er ist Mitglied der Accademia dei Lincei.

Weblinks

Romanist
Literaturwissenschaftler
Hochschullehrer (Universität Siena)
Hochschullehrer (Universität Zürich)
Mitglied der Accademia dei Lincei
Italiener
Geboren 1945
Mann

Luciano Rossi (Philologe)


Brown hareketi (botanikçi Robert Brown'ın onuruna) iki kavrama işaret eder:
 Bir sıvıda yüzen veya asılı parçacıkların rastlantısal hareketi
 Bu hareketi açıklamak için kullanılan matematiksel model. Bu modele Wiener metodu da denir.

Matematiksel model aynı zamanda parçacıkların rastlantısal hareketiyle görünüşte ilgisiz başka olayları da açıklamak için kullanılır. Sık verilen bir örnek borsa dalgalanmalarıdır.

Brown hareketi en basit "continuous-time" stokastik metotlardan biridir ve hem daha karmaşık hem de daha basit metotların limitidir. Bu evrenselliği normal dağılımın evrenselliğiyle yakından ilişkilidir. Herhalde bu tip modellerin kullanımının yaygınlığının sebebi kesinlikleri değil matematiksel olarak basit olmalarıdır.

Tarih
Jan Ingenhousz alkol içinde yüzden kömür ve toz parçacıklarının rastlantısal hareketini 1785'te gözlemlemişti ancak Brown hareketinin bulunuşu genellikle 1827 yılında hareketi gözlemleyen botanikçi Robert Brown'a atfedilir. Brown, hareketi suda yüzen polen parçacıklarını mikroskop altında inceliyordu. Polenin boşlukları içinde rastlantısal olarak hareket eden ufak parçacıklar gözlemledi. Aynı deneyi tozla tekrarlayarak hareketin polenin canlı olmasından kaynaklanmadığını doğruladıysa da hareketin kaynağını saptayamamıştı.

Brown hareketini ilk kez matematiksel olarak açıklayan 1880 yılında en küçük kareler yöntemi üzerine yazdığı makalesiyle Thorvald N. Thiele olmuştur. Bundan bağımsız olarak 1900 senesinde Louis Bachelier borsa'nın stokastik analizi üzerine yazdığı doktora tezi "The theory of speculation"'da da bir model geliştirdi. Ama fizikçilerin konuya dikkatini çeken Albert Einstein'ın bu konudaki bağımsız araştırması oldu.

O zamanlar maddenin atomik doğası hala tartışmalı bir kavramdı. Einstein ve Marian Smoluchowski, eğer sıvıların kinetik teorisi doğru ise su moleküllerinin rastlantısal olarak hareket ediyor olmaları gerektiğini fark etti. Böylece küçük bir parçacık rastlantısal yönlerden, rastlantısal şiddetlerde gelen birçok kuvvetin etkisi altında olmalıydı. Küçük parçacık bu bombardıman altında aynen Brown'ın tarif ettiği gibi hareket etmeliydi. Theodor Svedberg Brown hareketini koloidlerde, Felix Ehrenhaft ise Dünya'nın atmosferi'nde asılı gümüşü parçaçıklarında gözlemledi. Jean Perrin yeni matematiksel modelleri test etmek için deneyler düzenledi ve yayınladığı sonuçlar iki bin yıllık atom tartışmasına son verdi.

Atom tartışmasını ilk başlatan Demokritos (yaklaşık MÖ 460 - MÖ 490) ve Anaxagoras (yaklaşık MÖ 500, Sokrates'in öğretmeni) olmuştu. Filozofların atomlar hakkındaki fikirleri farklıydı. Demokritos bir damla suyun sonsuza kadar bölünemeyeceğini düşünüyordu, Anaxagoras ise tersini savunuyordu.

Brown hareketini anlamak için sezgisel bir metafor
Çapı 10 metre olan büyük bir balon düşünün. Bu top futbol stadyumu gibi kalabalık bir yerde olsun. Balon o kadar büyüktür ki aynı anda kalabalıktaki birkaç kişinin üzerinde olacaktır. Taraftarlar heyecanlı oldukları için balona rastlantısal zamanlarda rastlantısal yönlerde vuracaklar. Sonuçta balon rastlantısal yönlere itileceği için ortalama olarak çok fazla hareket etmeyecektir. 20 taraftarın topu sağa, 21 taraftarın da sola ittiğini ve her taraftarın kuvvetinin eşit olduğunu varsayalım. Bu durumda iki yönden uygulanan kuvvetler dengede değildir ve top yavaşça sola gidecektir. Bu dengesiz kuvvet her an vardır ve topun rastlantısal hareketine yol açan budur. Eğer bu sahneye taraftarları göremeyecek şekilde yukarıdan bakarsak büyük balonu rastlantısal hareketler yapan küçük bir nesne olarak görürüz.

Brown'ın suda yüzen parçacığına dönelim. Bir su molekülü yaklaşık 1 nm boyundadır, polen parçacığı ise yaklaşık 1 µm'dir yani su molekülünden yaklaşık 1000 kat büyüktür. Bu yüzden polen parçacığını minik su molekülleri tarafından sürekli itilen büyük bir balon olarak düşünebiliriz. Sıvıdaki Brown hareketinin sebebi parçacığa uygulanan kuvvetlerdeki anlık dengesizliklerdir.

Bu fikri gösteren bir Java applet'e buradan  erişebilirsiniz.

Popüler kültür
Douglas Adams'ın yazdığı Otostopçunun galaksi rehberi'nde Altın yürek (uzay gemisi) isimli uzay gemisi basit bir fincan çayın içinde oluşan Brown hareketiyle çalışmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Brown motoru
 Kırmızı gürültü, veya brown gürültüsü
 Brown kastanyolası
 Brown ağacı
 Tyndall etkisi, Physical chemistry phenomenon where particles are involved; used to differentiate between the different types of mixtures.
 Brown dinamiği
 Osmoz
 Ultramikroskop
 Karmaşık sistemler

Kaynakça
 Brown, Robert, "A brief account of microscopical observations made in the months of June, July and August, 1827, on the particles contained in the pollen of plants; and on the general existence of active molecules in organic and inorganic bodies." Phil. Mag. 4, 161-173, 1828. (PDF versiyonu orijinal metne ek olarak Brown'ın gözlemlerini savunduğu daha yeni bir metni de içeriyor, Additional remarks on active molecules.)
 Einstein, A. "Über die von der molekularkinetischen Theorie der Wärme geforderte Bewegung von in ruhenden Flüssigkeiten suspendierten Teilchen." Ann. Phys. 17, 549, 1905. http://www.wiley-vch.de/berlin/journals/adp/549_560.pdf
 Einstein, A. "Investigations on the Theory of Brownian Movement". New York: Dover, 1956. ISBN 0-486-60304-0
 Theile, T. N. Danca: "Om Anvendelse af mindste Kvadraters Methode i nogle Tilfælde, hvor en Komplikation af visse Slags uensartede tilfældige Fejlkilder giver Fejlene en 'systematisk' Karakter". Fransızca: "Sur la compensation de quelques erreurs quasi-systématiques par la méthodes de moindre carrés" published simultaneously in Vidensk. Selsk. Skr. 5. Rk., naturvid. og mat. Afd., 12:381–408, 1880.
 Nelson, Edward, Dynamical Theories of Brownian Motion (1967)   (Baskısı tükenmiş olan kitabın PDF sürümü yazarın kendi web sayfasında yayınlanıyor.)

Dış bağlantılar
 Brown hareketini açıklayan bir sayfa (ing.)
 Brown hareketinin java simülasyonu

Stokastik süreçler
Fraktallar
İstatistiksel mekanik
Kolloid kimya
Hareket
Albert Einstein

Brown hareketi


Finalen om verdensmesterskabet i fodbold 1986 var den 13. finale siden turneringens etablering i 1930. Den blev spillet den 29. juni 1986 foran 114.600 tilskuere på Estadio Azteca i den mexicanske hovedstad Mexico City, og skulle finde vinderen af VM i fodbold 1986. De deltagende hold var  og . Det argentinsk hold vandt kampen med 3-2.

Kampen blev ledet af den brasilianske dommer Romualdo Arppi Filho.

Kampen

Detaljer

Finalen
1986 - finalen
Tysklands fodboldlandshold
Argentinas fodboldlandshold
Mexico City

Verdensmesterskabet i fodbold 1986 - finalen


تشارلز ستانلي دوتون  ممثل ومخرج أمريكي من مواليد 30 يناير 1951، حاصل على جائزة الإيمي ثلاث مرات عام 2000 كأفضل مخرج لمسلسل قصير عن الزاوية، وعامي 2002 و2003 كأفضل ضيف شرف في مسلسل درمي عن الممارسة وبدون أثر.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أفارقة أمريكيون في القرن 21
أمريكيون أدينوا بقتل خطأ
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
حائزون على جائزة دراما ديسك
خريجو مدرسة ييل للدراما
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 20
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 21
صانعو أفلام وثائقية أمريكيون
مخرجو أفلام أمريكيون أفارقة
مخرجو أفلام من ماريلند
مخرجو تلفزيون أمريكيون
مخرجو تليفزيون أمريكيون أفارقة
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون أفارقة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من بالتيمور
منتجو تلفزيون أفارقة أمريكيون
منتجو تلفزيون أمريكيون
مواليد 1951
مواليد في بالتيمور (ماريلاند)

تشارلز س. دوتون


Dès l'Antiquité, la  désigne la renommée au sens commun, c'est-à-dire la connaissance collective des faits et la réputation personnelle de l'individu au sein d'un groupe.

Au Moyen Âge, la fama prend une place de plus en plus importante dans la vie sociale. Au cours du Haut Moyen Âge, elle est surtout invoquée par l'Église, en relation avec l'obligation faite aux évêques et prêtres d'avoir bonne réputation auprès de la communauté des chrétiens (et avec l'interdiction pour les ecclésiastiques, inversement, d'être en état d'). À partir du , elle joue un rôle majeur dans l'exercice de la justice partout en Occident, et se trouve dès lors très souvent désignée avec les expressions  en latin,  en français.

La fama dans le contexte juridique médiéval

Le terme « fama », dans le contexte juridique, comprend à la fois le bruit qui court sur un évènement et la réputation d'une personne. Ces notions de « bruit » et de réputation sont capitales, puisqu'elles ont un impact non seulement sur le déclenchement du procès, mais aussi sur sa procédure et son issue.

Cependant, la fama en tant que telle n'est jamais vraiment décrite. Elle peut être définie grâce à la notion d'infamie qui, bien que parfois explicitée, est très vaste. Pour Saint Louis, est infâme une personne « débauchée » ou jouant aux dés. Pour les juristes, sont généralement chargées d'infamie des personnes coupables de crimes graves comme le meurtre, celles qui ont été vaincues lors d'un duel judiciaire, celles qui n'ont pas respecté un devoir de fidélité, ou encore celles ayant manœuvré de manière malhonnête. De plus, le fait de ne pas avoir de profession permettant de subsister peut aussi mener à être qualifié d'infâme, tout comme d'avoir un caractère perçu comme déviant, instable, ou brutal. Le spectre recouvert par la notion d'infamie est donc très large, et une personne de bonne renommée est alors une personne qui n'est pas taxée d'infâme.

La fama est omniprésente dans les procès du Moyen Âge, bien qu'un grand nombre de juristes lui soit hostile : ils attirent généralement l'attention sur le fait qu'elle doit être questionnée avec prudence. L'auteur le plus clair quant à sa défiance à l'égard de la fama est sans doute Pierre Jacobi d'Aurillac, un jurisconsulte du  qui affirme que celle-ci est très dangereuse et souvent faussée, puisque l'on ignore d'où elle provient réellement, et que des ennemis de la personne concernée peuvent donc très bien être à son origine.

L'exploitation de la fama peut alors facilement mener à condamner des innocents, que ce soit en raison de conflits que ceux-ci ont pu avoir avec leur entourage, ou parce qu'ils appartiennent à une catégorie de personnes marginalisées. Les vagabonds, les anciens condamnés, les étrangers, les hommes sans activité professionnelle, etc. sont stéréotypés et courent un risque plus grand d'être désignés par « commune renommée » (c'est-à-dire par un bruit connu de tous) comme responsables d'un crime où un coupable n'a pas pu être identifié que des personnes répondant à la norme sociale. Ces personnes hors normes sont en effet non seulement fréquemment vues comme de potentiels criminels à cause des stéréotypes créés par la société, mais elles sont de plus parfois tout simplement incapables, à cause de leur situation, de produire des témoins pour attester de leur honnêteté. Au  les mendiants sont, en France, fréquemment désignés comme responsables des actions criminelles inexplicables.

Cependant, la défiance des juristes à l'égard de la fama et son imprécision n'empêchent pas le recours régulier à ce concept dans un très grand nombre de procès, du début à la fin de la procédure.

Passage de l'accusatoire à l'inquisitoire
Le système pénal connaît un tournant au cours du . Avant cela, les tribunaux européens suivaient la procédure dite « accusatoire ». Les poursuites étaient alors parfois difficiles, puisque l'action en justice devait non seulement être lancée par la partie lésée ou ses proches, mais les preuves devaient aussi être apportées par ceux-ci. Si le doute subsistait, il était courant de pratiquer l'ordalie (c'est-à-dire de demander à Dieu d'innocenter ou non le prévenu par le biais d'un signe divin ; par exemple, il pouvait être requis de l'accusé qu'il plonge son bras dans un récipient d'eau bouillante, et qu'il exhibe quelques jours plus tard ce bras afin de montrer si Dieu avait miraculeusement guéri la blessure ou non) ou le duel  judiciaire. Il était aussi possible, plus simplement, de demander à l'accusé de prouver son honnêteté (et donc de confirmer sa bonne renommée), en la faisant approuver  par une série de témoins. Il est à noter que, quelle que soit la méthode utilisée, le juge n'est dans la procédure accusatoire qu'un arbitre : il appartient aux parties d'apporter les preuves de leurs affirmations.

Cependant, au début du XIII, les tribunaux de l'Europe occidentale commencent progressivement à abandonner le système accusatoire, pour passer à un système dit « inquisitoire ». Le premier pas dans le sens de ce deuxième système est fait par le concile de Latran IV de 1215, qui interdit le recours à l'ordalie. La procédure pénale qui apparaît alors donne un rôle nouveau au juge : il n'est plus un simple arbitre, mais il peut lancer lui-même un procès et rechercher des preuves.

La fama dans la procédure accusatoire
Dans la procédure accusatoire, il appartient donc en théorie à la victime ou à son lignage de lancer la procédure. Cependant, l'auteur du crime est parfois inconnu, ou bien la victime ou son entourage ne se manifeste simplement pas. Généralement, cette situation où aucun criminel ne peut être dénoncé inquiète les populations. Pour calmer les craintes, la « commune renommée », parfois qualifiée de « fama », permet alors de poursuivre une personne suspectée sans que la victime ou son lignage n'ait joué le rôle d'accusateur. Pour cela, deux éléments sont nécessaires : un bruit quant au méfait qui aurait été commis doit être parvenu à la connaissance du juge, et une personne doit être perçue comme coupable par une partie de la société, de par sa réputation.

À noter que ce procédé permettant de faire intervenir le juge directement est utilisé par les tribunaux ecclésiastiques dès le  déjà. Le juge peut alors entamer une procédure appelée « aprise ». Mais cette procédure, qui d'ailleurs n'est pas systématique, permet uniquement d'emprisonner la personne suspectée et d'encourager un accusateur éventuel à se déclarer. Si aucun accusateur ne se manifeste, le juge peut proposer à la personne incarcérée d'accepter ou de refuser d'être l'objet d'une enquête, appelée « enquête du pays », et d'être jugée selon les résultats de celle-ci. Si le suspect refuse, le juge peut le libérer ou le bannir, mais il ne peut en aucun cas le condamner à la peine de mort. Si l'accusé accepte d'être soumis à  l'enquête, celle-ci concernera plus la personnalité du suspect que l'infraction qu'il aurait commise. Sa réputation, bonne ou mauvaise, aura donc un impact direct sur l'issue du procès. Un appel à témoins est effectué dans son pays d'origine, dans les régions où il a longtemps demeuré, et sur le lieu de l'infraction. D'une manière générale, toute personne qui a connu de près ou de loin l'accusé et qui n'est pas diffamée (« toutes bonnes genz ») peut se constituer témoin. Néanmoins, la renommée, la fama, du témoin est elle aussi essentielle : le témoignage d'une personnalité jouissant d'une bonne renommée, c'est-à-dire d'une personne bien vue par la société et/ou issue de la noblesse (le statut de noble protégeant parfois son détenteur puisque celui-ci, par son état, est supposé disposer d'un honneur qui n'est pas sujet à des fluctuations comme peut l'être la renommée), aura un poids conséquent sur l'enquête. Le témoin doit alors déposer sur ce qu'il sait, ou croit savoir, du caractère et du comportement général du suspect.

Il est toutefois à noter que l'accusé conserve un droit de regard sur les témoins qui lui sont attribués : il est autorisé à rédiger une liste de ses connaissances dont le témoignage risquerait de manquer d'objectivité. Il doit simplement indiquer les motifs qui le conduisent à mettre de côté untel ou unetelle. S'il est de manière générale bien vu par ses proches, ses voisins, et ses fréquentations, il aura alors tout intérêt à accepter l'enquête du pays et ses résultats, qu'il soit l'auteur du crime qui lui est imputé ou non. La renommée du suspect a en effet un poids considérable sur l'issue du procès puisque celui-ci est basé avant tout sur une série de témoignages, et non sur l'évidence des faits.

La fama dans la procédure inquisitoire
Dans ce type de procédure, et dans la continuité de l'apprise, il est possible pour le juge de poursuivre une personne d'office à la suite d'une rumeur quant à un crime qui lui parvient. De plus, la réputation de cette personne doit toujours conduire au moins une partie de la société à lui imputer la culpabilité du crime. Mais la notion de « mauvaise renommée » est de mieux en mieux précisée au cours de la période de transition entre les procédures accusatoire et inquisitoire, notamment par les juristes. La renommée du suspect doit ici être très rapidement établie, puisque de cette renommée va dépendre la suite de la procédure. La procédure sera soit « extraordinaire », soit « ordinaire », selon la renommée de l'accusé. La procédure extraordinaire autorise non seulement l'emprisonnement du suspect, mais aussi le recours à la torture. Cette procédure, normalement utilisée pour des crimes considérés comme très graves et passibles de la peine de mort, peut être appliquée à des crimes de gravité moindre si l'accusé a une mauvaise réputation.

De plus, la réputation du suspect influence également l'issue du jugement, d'une manière peut être plus importante encore que dans la procédure accusatoire. Non seulement sa renommée entre en compte, à l'issue du procès, dans le choix de la peine avant d'autres aspects tels que la gravité du crime ou la récidive, mais une mauvaise renommée suffit aussi parfois, en complément d'un seul et unique témoignage, pour établir la preuve de la culpabilité. Ce dernier point est sujet à discussions chez de nombreux auteurs médiévaux, mais l'intérêt des juges pour la fama de l'accusé demeure évident.

Les témoins
À partir du , les témoins forment une composante essentielle du procès puisque l'enquête au sujet de la réputation du prévenu (qui est basée sur une série de témoignages), occupe une place centrale dans la procédure que ce soit dans le système accusatoire ou le système inquisitoire. En théorie, toute personne non diffamée qui sait ou croit savoir quelque chose sur l'accusé est appelée à témoigner. Cette idée de diffamation est laissée à l'appréciation du juge : celui-ci possède une importante « marge de manœuvre » pour décider de récuser des témoins ou non. Les témoins présents dépendront donc directement du juge et, pour ce qui est de la procédure accusatoire, du prévenu, qui peut choisir de décharger certains témoins qui manqueraient d'objectivité à son égard.

Toutefois, le crédit accordé au témoin dépendra en grande partie de la fama de celui-ci. Il est en effet non seulement habituel que le témoin décline son statut (s'il est noble) ou son métier avant de s'exprimer, mais il arrive aussi que dans certains cas qu'il précise qu'il est marié. Le fait d'être marié et donc de répondre positivement à la norme sociale proposée par l'Église donne une certaine « honorabilité » au témoin, et apporte ainsi un plus grand poids à son témoignage. Le suspect aura de ce fait tout intérêt à avoir de son côté un grand nombre de témoins aptes à témoigner de sa bonne renommée, mais aussi des témoins fiables selon, entre autres, les critères susmentionnés, étant donné que l'appréciation de la fama se fait sur un critère quantitatif et qualitatif des témoins.

La victime

La fama de la victime peut, elle aussi, avoir un impact important sur l'issue du procès. La renommée de la victime et celle de l'accusé sont régulièrement mises en balance pour décider si oui ou non les faits ont pu se produire.
L'importance de la réputation de la victime se vérifie tout particulièrement dans le cas d'un viol. En effet, un viol sera plus ou moins facilement justifié en fonction du statut de la victime. Pour se rendre compte de cet état de fait, il est important de distinguer trois « catégories » de femmes : les professionnelles (qu'elles appartiennent à un bordel ou non),  les femmes que la société « fragilise », c'est-à-dire celles exerçant une activité professionnelle qui les place dans un statut de subordination, qu'elles soient veuves ou célibataires en âge d'être mariées, et finalement les femmes mariées et les jeunes vierges. Il est alors tout particulièrement peu difficile de justifier un viol commis sur une femme appartenant à la première catégorie ; la peine sera souvent atténuée, voir nulle. L'agression sexuelle est ainsi effectivement toujours considérée comme un crime, puisque la prostituée est censée avoir le droit de choisir le moment de l'acte et le partenaire, mais la responsabilité de l'agresseur est atténuée. Généralement, la victime ne peut alors pas demander mieux qu'une rémunération pour l'acte sexuel qui a eu lieu, parfois accompagnée d'un dédommagement si ses vêtements ont été abîmés par son agresseur.

De même, il est relativement facile de justifier un viol commis sur des femmes appartenant à la seconde catégorie. Celles-ci ne sont évidemment pas toutes diffamées mais, n'entrant pas dans la norme qui est celle du mariage,  elles sont assez aisément tenues pour immorales, d'autant plus si leur éventuelle situation de concubine ou de maîtresse est bien connue de la société. De plus, le statut de subordination d'une servante ou d'une chambrière la rend tout particulièrement impuissante face aux violences sexuelles.

La renommée de la victime a donc elle aussi un grand poids sur le procès. L'accusé aura tout intérêt à démontrer que non seulement il jouit d'une bonne réputation, mais aussi que sa victime est diffamée.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

 François Arbelet et Marielle Devlaeminck (dir.), Questes. Revue pluridisciplinaire d'études médiévales, , « Fama : réputation et renommée », 2021, .
 .
 .
 .
 .
 .
  Antonia Fiori, « Quasi denunciante fama : note sull'introduzione del processo tra rito accusatorio e inquisitorio », dans Der Einfluss der Kanonistik auf die europäische Rechtskultur, 3. Strafrecht und Strafprozeß, ed. O. Condorelli, Fr. Roumy, M. Schmoeckel, Cologne, Weimar, Vienne, Böhlau, 2012, .
 , .

 .
 .
 .
 .
  Gianni Guastella, Word of Mouth : Fama and Its Personifications in Art and Literature from Ancient Rome to the Middle Ages, Oxford University Press, 2017.
 .
 .
 .
 .
 .
 .

 .
  Francesco Migliorino, Fama e infamia : problemi della società medievale nel pensiero giuridico nei secoli XIIe-XIIIe, Catane, Giannotta, 1985.
 .
  Edward Peters, « Wounded Names : the Medieval Doctrine of Infamy », dans Edward B. King et Susan J. Ridyard (dir.), Law in Medieval Life and Thought, Sewanee, 1990.
 .
 .
 .
 .
 , .
 .

Articles connexes
 Opinion publique
 Présomption
 Possession d'état
 procédure inquisitoire
 Renommée

Histoire du droit

Fama (droit)


An Schizachyrium kwiluense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hyacinthe Julien Robert Vanderyst ngan Robyns. An Schizachyrium kwiluense in nahilalakip ha genus nga Schizachyrium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizachyrium

Schizachyrium kwiluense


Dans sacru este o compoziție a lui Claude Debussy scrisă într-o mișcare lentă - très modéré  (q - 120), în măsura de 3/2, cu formă melodică de lied.

Referințe

Compoziții de Claude Debussy

Dans sacru (Claude Debussy)


Medarbejdende ægtefælle (eller i ældre tider om kvinde: medhjælpende hustru) er en skatteteknisk betegnelse for en ægtefælle som deltager i den anden ægtefælles virksomhed.

I Danmark er der regler for hvordan erhvervsvirksomheder der drives af ægtefæller beskattes. Som udgangspunkt beskattes den ægtefælle der i overvejende grad driver virksomheden, men reglerne rummer mulighed for at fordele en del af overskuddet til den medarbejdende ægtefælle.

Henvisninger

Skat
Samfund
Ægteskab

Medarbejdende ægtefælle


مخيم جنين هو مخيم لاجئين أُقيم عام 1953، ويقع إلى الجانب الغربي لمدينة جنين، وفي أطراف مرج بن عامر، ويعد ثاني أكبر مخيم في الضفة الغربية بعد مخيم بلاطة ويسكنه ما يقارب 27 ألف. تحيط به مرتفعات ويمر بوادي الجدي، إضافة إلى منطقة سهلية مكتظة، تعرف باسم «منطقة الساحل». مساحة المخيم عند الإنشاء حوالي 372 دونماً، واتسعت إلى حوالي 473 دونماً.

السكان
بلغ عدد السكان عام 1967 حوالي 7,019 نسمة، وفي عام 1995 ارتفع إلى حوالي 17,447 نسمة، وفي عام 2005 ارتفع إلى حوالي 25,447 نسمة. ينحدر أصل معظم سكان المخيم من منطقة الكرمل في حيفا وجبال الكرمل وقراها وقرى جنين المحتلة عام 1948. يشكل المنحدرون من زرعين، المنسي، حيفا، الغبية التحتا، الغبية الفوقا، النغنغية، إجزم، الكفرين، عين حوض، المزار، نورس، صبارين حوالي ثلثي سكان المخيم.؛ وبسبب قرب المخيم من القرى الأصلية لسكانه، فإن العديدين من سكانه لا يزالون يحافظون على روابط وثيقة بأقاربهم داخل فلسطين المحتلة عام 1948م.

الخدمات والبنية التحتية
في المخيم خمس مدارس، منها ثلاث للذكور: إحداهما إعدادية، والأُخريان ابتدائية، واثنتان للبنات: إعدادية وابتدائية. كما يوجد مركز لرياض الأطفال، تم إنشاؤه من مساعدات محلية، بواسطة «جمعية الرعاية الاجتماعية الخيرية» في نابلس، وفيه مركز صحي تابع لوكالة غوث اللاجئين. كما أن هناك «مركز الشباب الاجتماعي»، وهو النادي الوحيد في المخيم. وفيه عدة مساجد، يحتوي على مكتبة للنساء. ويعاني «مخيم الصمود» أزمة المياه، ويعاني الشباب من البطالة المنتشرة بكثافة.

أحوال المخيم

أصبح المخيم خاضعا لسيطرة السلطة الفلسطينية في منتصف التسعينيات، إلا أنه كان عرضة لحوادث عنف كثيفة خلال الانتفاضة الثانية. وقد دخل الجيش الاحتلال الإسرائيلي المدينة والمخيم في نيسان من العام 2002 وأعلن عنهما منطقة عسكرية مغلقة ومنع الجميع من الوصول وفرض حظرا مستمرا على التجول.

واستمر الإجرام  داخل المخيم مدة 10 أيام قام خلالها الجيش الاحتلال الإسرائيلي بمنع دخول سيارات الإسعاف والعاملين في القطاع الطبي والإنساني من دخول المخيم. وأدت المصادمات إلى استشهاد ما لا يقل عن 52 فلسطينيا نصفهم تقريبا من المدنيين بالإضافة إلى مقتل 23 جنديا إسرائيليا على يد المقاومة الباسلة، فيما جرح العديدون.

وقد تم تدمير ما يقارب من 150 بناية فيما أصبح العديد من المباني الأخرى غير صالحة، الأمر الذي خلف وراءه حوالي 435 عائلة بلا مأوى. وبالرغم من أن الخطط قد وضعت من أجل إعادة بناء المخيم وتبرعت دولة الإمارات العربية المتحدة بالأرض لتوسعة المخيم، إلا أن هناك العديد من العقبات التي حالت دون إعادة الإعمار، بما في ذلك الاجتياحات الإسرائيلية المتكررة والعديد من حالات حظر التجول المتكررة والإغلاقات الإسرائيلية. وقد تعرض مدير المشروع إيان هوك لإطلاق النار عليه من قبل قناص إسرائيلي خلال وجوده في مجمع الأونروا في المخيم في تشرين الثاني 2002 مما أدى إلى وفاته.

أعلام بارزون
 محمود طوالبة
 زكريا الزبيدي

انظر أيضًا
 مجزرة جنين

مراجع

وصلات خارجية
 صفحة مخيم جنين في موقع «فلسطين في الذاكرة».
 موقع اللجنة الشعبية لخدمات مخيم جنين.

أماكن مأهولة أسست في 1953
قرى وبلدات محافظة جنين
محافظة جنين
مخيمات اللاجئين الفلسطينيين في الضفة الغربية

مخيم جنين


Kulturno-povijesna cjelina Krašić, kompleks u mjestu i općini Krašić, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Kompleks građen od 14. st. do 19. st. Na području općine Krašić nalazi se 14 kulturnih dobara. 5 dobara pripadaju kategoriji sakralna graditeljska baština, 3 dobra pripadaju kategoriji profana graditeljska baština, 2 dobra pripadaju kategoriji sakralni/religijski predmeti, 1 dobro pripada kategoriji glazbeni instrument, 1 dobro pripada kategoriji kulturno-povijesna cjelina, 1 dobro pripada kategoriji etnografska građa, a 1 dobro pripada kategoriji sakralno-profana graditeljska baština.

Zaštita
Pod oznakom Z-3650 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene ruralne cjeline u Zagrebačkoj županiji
Krašić

Kulturno-povijesna cjelina Krašić


Medeni grm (lat. Melianthus major), To je trajnica ili grm koji raste prvenstveno u suptropskom biomu, u 3 južnoafriče provincije s imenom Cape.

Biljka je koja naraste do oko 3 metra visine, ima mirisne, crvenkasto-smeđe cvjetove koji se nalaze u upadljivim grozdovima. Plod, papirnasta napuhana čahura, sadrži crne sjemenke. Zbog svojih cvjetova slatkog mirisa i lijepog lišća, uzgaja se i drugdje, osobito u južnoj Kaliforniji.

Sinonimi
 Melianthus himalayanus Wall.; Numer. List no. 1190 (1831)

Izvori

Vanjske poveznice

Iglicolike

Medeni grm (biljna vrsta)


No Highway is a 1948 novel by Nevil Shute. It formed the basis of the 1951 film No Highway in the Sky.

A scientist has been claiming that certain parts of a plane will develop metal fatigue sooner than officially estimated, but nobody takes him seriously. While flying to the site of an air crash that killed a Soviet ambassador, he discovers that his own plane has already flown twice its permitted number of hours and he uses his technical knowledge to sabotage it as soon as it lands, putting his credibility further in doubt.

The plot weaves together many themes, such as attitudes to safety, conflicts of interest between management and professionals,  Cold War diplomacy, single parenthood and clairvoyance, before the scientist's theory is finally vindicated. As the novel appears to presage some later real-life disasters and is based on just-emerging knowledge of metal fatigue, it is said to be one of few novels to reveal a new engineering truth.

Shute was a pioneer aircraft designer and co-founder of the aircraft construction company Airspeed Ltd.

Characters
 Theodore Honey: A middle-aged widower and experienced scientist at the Royal Aircraft Establishment Farnborough, Hampshire (RAE), working on safety;
 Dr. Dennis Scott: Younger, dynamic aeronauticist and recently appointed head of the structural department at the RAE, brought in to 'downsize' the department;
 Marjorie Corder: Airline stewardess, in her mid-20s and tiring of the "glamorous life" with the fictional C.A.T.O.;
 Monica Teasdale, an older, middle-echelon Hollywood actress, facing a lonely retirement;
 Captain Samuelson: veteran pilot of the Reindeer, highly respected;
 Elspeth: Honey's daughter;
 Shirley Scott: Dr. Scott's wife, a local school teacher.

Plot
The narrator is Mr Scott, brought in to downsize his department, and the plot concerns his consideration of Theodore Honey, who initially comes across as an unlikely hero. Mr Honey, a widower, does not live a conventional British life, and is bringing up his young daughter, Elspeth, alone. He is engaged in research on the fatigue of aluminium airframes. He is currently investigating possible failure in the high aspect ratio tailplane of a new airliner, the fictional "Rutland Reindeer".

Honey is nervous and distrusting of the 'new broom', is unimpressive in appearance and is so intensely focused on his work that his relations with the outside world – never that good to begin with – suffer badly. Throughout the story, people judge him by that appearance, or by his varied and unconventional outside interests, such as pyramidology, the study of possible esoteric interpretations of the Pyramids.

Honey has predicted, by a (fictional) theory supposedly related to quantum mechanics, that it is possible for an aluminium alloy structure to fail long before the design lifetime predicted by the usual design standards. He is using a spare tailplane from a Reindeer aircraft in a fatigue test. Honey's theory predicts that the metal at the root of the tailplane will suffer from metal fatigue and fail with a crystalline fracture.

Before Mr Scott's arrival, despite Mr Honey's concerns, the aircraft had recently been allowed into service. Mr Honey's work is regarded as likely to falsify his far-fetched theory, rather than raising a significant safety issue. But the newly arrived Mr Scott links it with the recent crash of a Reindeer carrying the Soviet ambassador, which had total flying hours close to Honey's estimate, and which crashed in northeastern Quebec. The crash report, including photographs, is inconclusive, and Scott feels that the remains of the aircraft must be physically examined.

Honey is sent to Canada to examine the debris of the crash, travelling on board a Reindeer aircraft on which he meets the two heroines of the novel, Corder and Teasdale. During the flight, Honey discovers from the cockpit crew that the flying hours of this aircraft are twice those of any other Reindeer in service, and are close to his predicted failure time. He becomes increasingly anxious for its safety. He confides in Teasdale, whose films he admires, and goes on to give her some advice on the safest place to go in the aircraft in the event of a crash. Despite his alarm, he remains persuasive and sincere, and impresses Corder and Teasdale. He also impresses the pilot, Samuelson, who knew the captain of the recently crashed Reindeer and had rejected with scorn the official inquiry's conclusion that the crash was the result of pilot error.

During a heated discussion during a stopover at Gander International Airport, Honey realises that he has failed to persuade anyone to declare the Reindeer unfit for service, and in desperation, he disables it by disengaging the safety interlocks and raising its undercarriage while it is standing on the tarmac, leaving the aircraft damaged and unable to move.

Honey is recalled to Farnborough after this sabotage, but he is delayed because C.A.T.O., the fictional operator of the damaged aircraft, refuses to carry him. While he is away, trouble arises on a second front. For the duration of his trip, he has left Elspeth in their shabby, neglected home in Farnham, with only the supervision of the unreliable cleaning woman.

Shirley Scott finds Elspeth unconscious, confirming her misgivings about the state of Honey's home life, and nurses her. Elspeth displays a touching mix of precocity and serious intelligence, but betrays Honey's hobbies of spiritualism and prophecy. That notwithstanding, Elspeth's outlook is tempered with serious thought and childhood happiness in simple things.

Teasdale visits Dr. Scott at Farnborough and relates her story of events to the Director of the RAE before offering Elspeth some feminine care and affection. Her affection for Honey is obvious, but she realises it is not to be – she cannot give him children or sustain him in his work. She is rapidly followed by Corder, who bears Honey's letter of resignation to Scott and her own account of the events in Gander.

By the time Honey returns, Scott has left for Canada to retrieve the tailplane roots. On reaching the crash site he discovers that the parts of the aircraft adjacent to where the tailplane separated have been removed by the Soviet party who came to recover the body of their Ambassador. The Soviet authorities suspect that the crash was part of a plot to assassinate the ambassador, and are wholly unhelpful when approached for information about the missing tailplane root.

The tailplane itself remains lost in the wilderness, but must be found if there is any hope of proving the existence of metal fatigue. Honey comes to the rescue, but in a highly unorthodox way. He puts his daughter into a light trance which, to Corder's shock, Elspeth has clearly experienced before.

Using a planchette and automatic writing, a message is written: UNDER THE FOOT OF THE BEAR. Sceptical of the message's value, the Director refuses to send it to Scott, and a heated exchange follows. The Director points out that "the bear" could just as plausibly refer merely to the Soviet Union and that the message tells them no more than they already know. With Corder's and Samuelson's help and their C.A.T.O. contacts, Honey manages to have the message passed to Scott in the Canadian woods. Scott and his party work out that "the bear" could refer to a lake, Dancing Bear Water, 30 or 40 miles back along the flight path of the lost aircraft, and there, in due course, they find the tailplane.

Its front spar root reveals a classic fatigue fracture. The find vindicates Honey's theory and makes him a minor hero in aviation circles – to which he is indifferent. His early warning even allows for a timely redesign by the manufacturers, ensuring no loss of service of the Reindeers over the Atlantic and allowing the safety issue to be hushed-up. But Mr Scott goes on to take safety more seriously than had been previous practice. Corder and Honey finally marry one another.

Aircraft types
Rutland Reindeer: Built by the Rutland Aircraft Company, in service with C.A.T.O, then regularly plying the Atlantic. Powered by eight engines with four contra-rotating propellers (four nacelles carrying two engines each), the Reindeer can best be imagined to resemble the Bristol Brabazon, whose future development would also have included jet power; Shute notes this late in the novel. It is described as a low wing monoplane with a nosewheel type undercarriage and a single tail somewhat similar to that of the Consolidated Privateer.

Assegai Mk.1 powered by a Boreus afterburning turbojet. At the end of the novel this aircraft is under investigation by Dr. Scott because three of them have been lost through transonic  disintegration. This parallels the late development of the Gloster Meteor, whose later versions featured stronger engines providing more thrust than the airframe was designed to accommodate. They also suffered from transonic buffeting in powered dives; two were lost to tail separation. The problem in the latter cases was that the aircraft had not been designed using the transonic area rule, its aerodynamics being unsuited to stable flight in the transonic envelope, causing problems such as structural flutter (felt by the pilot as buffeting) and control reversals – both of which would have been most likely to be present in a high-speed dive.

Allusions/references to actual history, geography and current science
Part of the novel is set in Canada (and in the Dominion of Newfoundland, which had not yet (in the year 1949) become a part of the Canada), which was very much "the Northern American land of dreams" for Shute—following his visit there in the 1930s aboard the dirigible R100.

One observer has suggested that Shute may have been influenced in his description of the crash site by the 1946 crash at Hare Mountain (later Crash Hill), Newfoundland, of a Douglas C-54E which killed 39 people.

Title
The title is taken from The Wanderer by John Masefield which Shute quotes at the start of the book:
Therefore, go forth, companion: when you find
No Highway more, no track, all being blind,
The way to go shall glimmer in the mind.

Publication history
 First published in 1948 by William Heinemann, London.
 Reprinted in 2001 under .

Adaptations
The film adaptation of the novel was released in 1951, starring James Stewart as Honey, Jack Hawkins as Scott, and Marlene Dietrich as Teasdale. The film was released as No Highway in the Sky in the United States and elsewhere. It presents Mr Honey as odd rather than being nervous at possible dismissal.

No Highway, a radio adaptation dramatised by Mike Walker with Paul Ritter as Honey, William Beck as Scott, and Fenella Woolgar as Teasdale was directed by Toby Swift for BBC Radio 4's Classic Serial in August 2010.

An earlier BBC Radio 4 Classic Serial, dramatised by Brian Gear in three episodes, and broadcast weekly from 11 May 1986, starred John Clegg as Theodore Honey, Norman Bowler as Scott, and Margaret Robertson as Monica Teasdale.

References

Notes

Bibliography

 Pendo, Stephen. Aviation in the Cinema. Lanham, Maryland: Scarecrow Press, 1985. .

External links

1948 British novels
Novels by Nevil Shute
Pyramidology
Aviation novels
Heinemann (publisher) books
British novels adapted into films

No Highway


Kay Lahusen (rođena 5. siječnja 1930.), poznata i kao Kay Tobin Lahusen ili Kay Tobin, prva je otvoreno gay američka žena fotoreporterka. Lahusenove fotografije lezbijki pojavile su se na nekoliko naslovnica Ljestvi od 1964. do 1966. godine, dok je njezina partnerica Barbara Gittings bila urednica. Lahusen je pomogla u osnivanju izvornog Saveza gay aktivista (GAA) 1970. godine, sudjelovala je u tjedniku Gay Newsweekly sa sjedištem u New Yorku, a s Randyjem Wickerom koautor je The Gay Crusaders. Usvojila je prezime "Tobin" kao pseudonim neko vrijeme, ali nikada nije zakonski promijenila njezino ime.

Rani život
Katherine Lahusen rođena je od roditelja Georgea H. i Katherine W. Lahusen 1930. godine, a odrasla je u Cincinnatiju u državi Ohio. Interes za fotografijom razvila je kao dijete. "Još kao dijete voljela sam koristiti malu box kameru, gurati je i pokušavati iz nje izvući nešto umjetničko", prisjetila se.  Dok je bila na fakultetu otkrila je da gaji romantične osjećaje prema ženi i s njom je bila u vezi šest godina, no nakon što je žena otišla "kako bi se udala i imala normalan život", Lahusen je bila shrvana gubitkom.

Naslovnice Ljestvi
Lahusen je sljedećih šest godina proveo u Bostonu radeći u referentnoj knjižnici The Christian Science Monitora. Barbaru Brooks Gittings upoznala je 1961. na pikniku Kćeri Bilitis na Rhode Islandu. Postali su par i Lahusen se preselila u Philadelphiju kako bi bila s Gittings. Kad je Gittings 1963. godine preuzela Ljestve, Lahusen je prioritet dala poboljšanju kvalitete naslovnicaa. Tamo gdje su prije postojali jednostavni linijski crteži, koje je Lahusen okarakterizirao kao "prilično prljave, male mačke, neljubazne ljudske figure" Lahusen je počela dodavati fotografije pravih lezbijki na naslovnici početkom rujna 1964. godine. Prva je prikazala dvije žene straga, na plaži s pogledom na more. Ali Lahusen je stvarno želio dodati portrete lezbijki s punim licem. "Ako idete uokolo kao da se ne usuđujete pokazati svoje lice, to odašilje užasnu poruku", dosjetila se Lahusen.

Nekoliko naslovnica prikazivalo je razne žene koje su bilenvoljne pozirati u profilu ili u sunčanim naočalama, ali u siječnju 1966. napokon je uspjela dobiti portret s punim licem. Lilli Vincenz, otvorena i nasmijana, krasila je naslovnicu Ljestvi. Na kraju Gittingsovog razdoblja uredništva, postojala je lista čekanja žena koje su htjele biti na naslovnici časopisa, s punim licem. Pisala je članke u Ljestve pod imenom Kay Tobin, imenom koje je odabrala iz telefonskog imenika i za koje je smatrala da će ga ljudi lakše izgovarati i pamtiti.

Fotonovinarstvo
Lahusen je fotografirao Gittingsa i druge ljude koji su sredinom i krajem 1960-ih piketirali savezne zgrade i Hall of Independence. Davala je fotografije i članke za manhattanske novine pod nazivom Gay Newsweekly, a radila je u njujorškoj Memorijalnoj knjižari Oscar Wilde, prvoj knjižari posvećenoj boljoj literaturi o homoseksualnim temama i distribuciji materijala koji su promovirali gay političku agendu. Surađivala je s Gittingsom u gay klubovima Američkog knjižničarskog udruženja i fotografirala tisuće aktivista, marševa i događaja 1960-ih i 1970-ih. Frank Kameny i Jack Nichols te mnogi drugi gay aktivisti postali su akteri na njezinim fotografijama.

Kasniji život
Osamdesetih godina Lahusen se uključila u nekretnine, a oglase je objavljivala u homoseksualnim novinama. Također je organizirala agente kako bi ih natjerala da marširaju na paradi gay ponosa u New Yorku. U novije vrijeme njezine su fotografije izložene na izložbama u društvenom centru William Way u Philadelphiji i knjižnici Wilmington Institute u Delawareu. 2007. godine sve su Lahusenove fotografije i spisi te Gittingsovi radovi i spisi donirani New York Public Library. Lahusen i Gittings bili su zajedno 46 godina, kada je Gittings umrla od raka dojke 18. veljače 2007. u dobi od 74 godine. Lahusen je radila na prikupljanju svojih fotografija za foto album o povijesti gej pokreta za prava kada je Gittingsova bolest stavila planove na čekanje. Lahusen trenutno boravi na Kennett Squareu u državi Pennsylvania u ustanovi za asistirani život.

Zemljište na kongresnom groblju u Washingtonu dodijeljeno je Lahusenu uz grobno mjesto Gittings.

Ostavština
Sezona 1, epizoda 9 i sezona 2, epizoda 8 podcasta " Stvaranje homoseksualne povijesti " govori o Lahusenu i Gittingsu, a bonus epizoda tog podcasta govori o Lahusenovom mjesečnom sastanku s drugim homoseksualcima.

Izvori

Vanjske poveznice
 Barbara Gittings i Kay Tobin Lahusen, Gay History Papers and Photographs, 1855-2009 Rukopisi i arhivi, New York Public Library; pristupljeno 30. travnja 2014.
 "Kay Lahusen and Barbara Gittings Digital Collection at the New York Public Library". Digitalna galerija NYPL. Pristupljeno 30. travnja 2014 .
 Posebna zbirka # 0003: Zbirka Barbara Gittings / Kay Tobin Lahusen u knjižnici William Way Community Center  ; pristupljeno 26. lipnja 2014.
 Web stranica Franka Kamenyja, s ranim fotografijama Kay Lahusen ; pristupljeno 30. travnja 2014.
 Barbara Gittings i Kay Lahusen Collection, Sveučilište Cornell ; pristupljeno 30. travnja 2014.
 Knjiga: Barbara Gittings: Gay Pioneer, biografija Gittings-a i njezine partnerice Kay Lahusen, Tracy Baim, 2015, Prairie Avenue Productions. Pogledajte https://www.amazon.com/Barbara-Gittings-Pioneer-Tracy-Baim/dp/1512019747

Američki borci za prava LGBT osoba

Kay Lahusen


Exocoetidae, Exocoetoidea üstfamilyasına bağlı bir balık familyasıdır.

Taksonomi
Exocoetidae familyasına bağlı cinsler (2022):

 Cheilopogon - Lowe, 1841
 Cypselurus - Swainson, 1838
 Danichthys - Bruun, 1934
 Exocoetus - Linnaeus, 1758
 Fodiator - Jordan and Meek, 1885
 Hirundichthys - Breder, 1928
 Parexocoetus - Bleeker, 1866
 Prognichthys - Breder, 1928

Dış bağlantılar

Kaynakça

Exocoetoidea

Exocoetidae


Scandalul Insadong () este un film din 2009 produs în Coreea de Sud despre un mare om de afaceri cu sânge rece care angajează un grup de experți restauratori de artă pentru a fura o capodoperă care datează de pe vremea dinastiei Joseon.

Intriga

O pictură fabuloasă care aparținea palatului regal a fost găsită după 400 de ani. Odată restaurată, ar putea valora cel puțin 40 de milioane de dolari pe piața de licitații internațională. Bae este proprietara galeriei care deține pictura. Ea îl caută pe artistul restaurator de top Lee ca să îl convingă să lucreze la pictură. După o cursă întinsă lui Lee, controversa din jurul picturii este încet-încet dezvaluită. Odată ce pictura este restaurată, experții de artă din Coreea stabilesc o întâlnire colectivă pentru vizionare. Puțini dintre ei știu că este vorba de mult mai mult de atât..

Distributie
 Kim Rae-won ... Lee Kang-jun
 Uhm Jung-hwa ... Bae Tae-jin
 Im Ha-ryong ... Doamna Kwon
 Hong Soo-hyun ... Choi Ha-kyeong
 Kim Jung-tae ... Jang Seok-jin
 Kim Byung-ok ... Ofițerul Kang
 Ma Dong-seok ... Sang-baek
 Oh Jung-se ... Keun-bok
 Ko Chang-seok ... Președintele fabricii de produse contrafăcute

Vezi și
 Catman (film), un viitor film care se va lansa în 2017 de același regizor

Referințe

Legături externe
  ko

 Film coreean baza de Date

Filme din 2009
Filme sud-coreene
Filme thriller din anii 2000

Scandalul Insadong