NetBeans, Oracle tarafından geliştirilen bir Java geliştirme ortamıdır (IDE) ve ücretsiz olarak dağıtılmaktadır. Özellikle kullanıcı arayüzü tasarımında sağladığı kolaylıklardan dolayı tercih edilmektedir. Henüz Eclipse kadar popüler olmasa da popülerliği giderek artmaktadır.

Netbeans IDE, Java, C/C++, PHP ve HTML5 diliyle profesyonel masaüstü, kurumsal, Web ve Mobil uygulamaları geliştirmek için gerekli tüm araçları içerir. Netbeans IDE'nin kurulumu kolaydır, kullanıma hazır gelir ve Windows, Linux, Mac OS X ve Solaris de dahil olmak üzere birçok platformda çalışır.

NetBeans IDE 6.5 sürümünden sonra zengin JavaScript düzenleme özellikleri, Spring web framework kullanım desteği ve daha sıkı bir MySQL entegrasyonu gibi bir kısım yeni özellikler ve iyileştirmeler içermektedir. Bu sürüm ayrıca iyileştirilmiş performans, özellikle daha hızlı başlangıç (%40'a varan), daha az bellek tüketimi ve büyük projelerde çalışırken daha gelişmiş bir şekilde sorumluluk almanızı sağlar.

NetBeans nedir?
Netbeans, çok geniş bir kullanıcı tabanı, büyüyen topluluğu, dünya çapında yüze yaklaşan ortakları olan başarılı bir açık kaynak kod projesidir. Günümüzde iki ürün bulunmaktadır : NetBeans IDE'si ve NetBeans Platformu.

NetBeans IDEsi programcıların yazma, derleme, hata bulma ve yüklemelerini sağlayan bir araç olan geliştirme ortamıdır. Java ile yazılmış olmasına rağmen herhangi bir programlama dilini destekleyebilir. NetBeans IDEsini genişletmek için çok sayıda modül bulunmaktadır. NetBeans IDE nasıl kullanıldığına ilişkin hiçbir sınırlama bulunmayan ücretsiz bir üründür.

Ayrıca halihazırda bulunan NetBeans Platformu, modüler ve genişletilebilir yapısıyla büyük masaüstü yazılımları üretmede kullanılır. ISV ortakları platforma kolayca entegre edilebilen pluginler sağlarlar. Bunlar kendi araç ve çözümlerini gerçekleştirmede de kullanılabilir.

Benzer yazılım geliştirme ortamları
 Anjuta
 Eclipse
 KDevelop
 IntelliJ IDEA
 XCode
 Codelite
 Dev C++
 Geany

Dış bağlantılar

 NetBeans Web Sitesi

Ücretsiz tümleşik geliştirme ortamları
Özgür bilgisayar programlama araçları
Android geliştirme yazılımları
Linux programlama araçları
2000 yazılımları
Ücretsiz çapraz platform yazılımları
Özgür HTML düzenleyiciler
Java ile programlanmış ücretsiz yazılımlar
Ücretsiz web yazılımları
Java geliştirme araçları
Linux için tümleşik geliştirme ortamları
Mac OS X programlama araçları
Windows programlama araçları
Yazılım geliştirme kitleri
Sun Microsystems yazılımları
Ücretsiz UML araçları
CDDL lisansı kullanan yazılımlar
Web programlama yazılımları

NetBeans


Joseph Weldon Bailey Jr. (* 15. Dezember 1892 in Gainesville, Texas; † 17. Juli 1943 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1933 und 1935 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Joseph Bailey war der Sohn von Joseph Weldon Bailey Sr. (1862–1929), der den Staat Texas in beiden Kammern des Kongresses vertrat. Er besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und in Washington, D.C. Danach studierte er bis 1915 an der Princeton University und dann bis 1919 an der University of Virginia in Charlottesville. Diese Zeit war durch seinen Militäreinsatz während des Ersten Weltkrieges unterbrochen. Dabei erreichte er in der US Army den Rang eines Oberleutnants. Nach seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1932 wurde Bailey im damals neu eingerichteten 19. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington gewählt, wo er am 4. März 1933 sein neues Mandat antrat. Da er im Jahr 1934 auf eine weitere Kandidatur verzichtete, konnte er bis zum 3. Januar 1935 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Während seiner Zeit im Kongress wurden dort die ersten der New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt verabschiedet, denen Bailey aber teilweise reserviert gegenüberstand. Er war, obwohl Mitglied der Demokratischen Partei, in vielen Punkten nicht mit der New-Deal-Politik des Präsidenten einverstanden.

1934 strebte Bailey erfolglos die Nominierung seiner Partei für die Wahlen zum US-Senat an. Nach dem amerikanischen Eintritt in den Zweiten Weltkrieg wurde er Hauptmann im United States Marine Corps. Er starb am 17. Juli 1943 im Camp Howze in Gainesville an den Folgen eines Autounfalls.

Weblinks

 Artikel "Joseph Weldon Bailey jr." im Handbook of Texas

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1892
Gestorben 1943
Mann

Joseph Weldon Bailey junior


الشارب الأحرش هي قرية حديثة تقع غربي ولاية قبلي وقد ظهرت في الثمانينات. ويعتمد سكانها على غراسة النخيل وأساسا منه الدقلة.

قرى ولاية قبلي

الشارب الأحرش


Brocchinioideae, potporodica tamjanikovki iz Južne Amerike. Sastoji se od tri roda, sa 21 vrstom.

Rodovi
 Ayensua L.B.Sm. (1 sp.)
 Brocchinia Schult. & Schult.f. (19 spp.)
 Sequencia Givnish (1 sp.)

Sinonimi

Izvori

Tamjanikovke

Brocchinioideae


ඇලිසන් ෆීලික්ස් (උපත: 1985 නොවැම්බර් 18) යනු එක්සත් ජනපද වෙනුවෙන් තරඟ කරන ඔලිම්පික් රන් පදක්කම් ලාභී මළල ක්‍රීඩිකාවකි. මීටර් 200 ඉසව්වේ ඇයගේ විශේෂඥ භාවය නිසා  2012 ඔලිම්පික් රන් පදක්කම ද, ඔලිම්පික් රිදී පදක්කම් 3 ක්ද ලෝක ශූරතා රන් පදක්කම් 3ක්ද හිමි කරගෙන ඇත. එමෙන්ම ඇය මීටර් 100 සහ 400 ඉසව් ද තරඟ කරන්නීය. එක්සත් ජනපද සහාය දිවීමේ කණ්ඩායමේ සාමාජිකාවක් ලෙස ඇය ඔලිම්පික් රන් පදක්කම් 4ක් හිමි කරගෙන ඇත.  4 x 400 ඉසව්වෙන් රන් පදක්කම් 3ක් සහ 4 x 100 ඉසව්වෙන් රන් පදක්කම් දෙකක් වශයෙන් ඇයගේ සහාය දිවීම සඳහා වූ ඔලිම්පික් රන් පදක්කම් ලැයිස්තුව සටහන් වේ. 2012 ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලේදී  4 x 100 ඉසව්වේ ලෝක වාර්තාව පිහිට වූ එක්සත් ජනපද සහාය දිවීමේ කණ්ඩායමේ ඇයද සාමාජිකාවකි. ඒ අනුව 2012 ඔලිම්පික් වලදී ඇය හිමි කරගත් රන් පදක්කම් ගණන 3කි.

ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ

ඇලිසන් ෆීලික්ස්


Mütercim Ahmed Âsım (1755, Gaziantep - 28 Kasım 1820), 18. yüzyılın son dönemi ile 19. yüzyılın başlarında önemli bir ilim ve kültür merkezi olan Gaziantep'in kültür yaşamı içinde yetişmiş, bilim insanı, şair, yazar ve mütercimdir.

Babası, şehrin ileri gelenlerinden Osman Husûlî Efendi'nin oğlu, Ayıntâb mahkemesinin baş kâtibi Cenânî Efendi'dir. Aslen Semerkantlı olan bu aileden birçok âlim ve şâir yetişmiştir. Âsım Efendi Arapça ve Farsçayı bu dilde şiirler yazacak derecede öğrenmiştir.

Hayatı

Mütercim Âsım Efendi, bilim insanı ve şair olarak ilk ününü doğduğu şehir Gaziantep'te kazanmıştır. Bir vakit, Antep mîrimîrânı Mehmet Nuri Paşa'nın divan kâtipliğini yapar. Paşa'nın, padişaha isyan ettiği gerekçesi ile kendisine îdam fermanı çıkarılmasından sonra, İstanbul'dan Gaziantep şehrine gönderilen askerler şehri yağmalar ve büyük hasarlar verirler. Bu kargaşa ortamında da Mütercim Âsım kütüphanesini ve mal varlığını yitirir ve bazı âlimlerin yardımıyla Kilis'e kaçar. Kilis'te maddi olarak büyük sıkıntı ve borçların içine girdikten sonra eşini ve çocuklarını tekrar Gaziantep'e göndermek zorunda kalır.

1790 yılında da yaşamını sürdürmek ve hayatını kazanmak için İstanbul'a gider. III. Selim dönemine denk gelen bu zamanlarda devlet adamları ve ulemâ arasında bir rekabet başgöstermiş durumdadır. Böyle bir ortamda, ilk başlarda bir takım sıkıntılar çeken Âsım Efendi, Tebrizli Hüseyin bin Halef'in Tıbyan-ı Nâfî der Tercüme-i Burhân-ı Katı adındaki eserini başarıyla Türkçeye çevirdikten sonra III. Selim'e takdim eder. Bu olaydan sonra sultân III. Selim kendisine üç yüz kuruş maaş bağlatır, ayrıca ev halkını Gaziantep'ten İstanbul'a getirmesi için de para yardımında bulunur. Fakat bu sırada Mısır Vak'ası çıkmış olduğundan dolayı ailesini İstanbul'a getiremez. Yakın bir zaman sonra da, sultânın yardımı ile yerleşmiş olduğu evinin bulunduğu mahallenin yanması ile yeniden maddi bütün malvarlığı kül olur. Fakat sultânın yardımı ile tekrar maddi durumu düzelir.

Bu olaydan sonra, Halepli İbrahim Efendi'nin Siyer-i Halebî'''sini tercüme ederek padişaha sunar. Muhammed'in gazâları ve menkıbelerinden bahseden kitap, o devirde büyük bir rağbet görür. Bu gelişmeleri takiben III. Selim'in maddi desteğiyle Hacca gider. Seyahati sırasında, Medine'de bulunan hocası Abdullah Necip Efendi'yi ziyaret eder ve hocası son çevirisi olan Siyer-i Halebî eserine bir de takriz yazar. Dönüşte Şam ve Halep'e de uğrayıp akrabaları ile görüşen Âsım Efendi, bu sefer ailesini de yanına alarak İstanbul'a gelir ve Üsküdar Nuhkuyusu'ndaki evine yerleşir. Tuhfe-i Âsım adlı eserini III. Selim'e sunduktan sonra vak'anüvislik (resmî tarih yazarlığı) görevine atanır.

Şeyhülislam Ataullah Efendi'nin fetvasıyla III. Selim tahttan indirilip hal'edilince, Mütercim Âsım için de tekrar sıkıntılı günler başlar. Kendi tarihinde de anlattığı kadarıyla bu vakitlerde, geçim sıkıntısı yüzünden elindeki kıymetli eserleri yok pahasına satmak zorunda kalır. Fakat II. Mahmut'un tahta çıkmasıyla beraber Mütercim Âsım da tekrar rahat bir yaşama kavuşur.

19.yüzyılın başlarında Mütercim Âsım'ın da şöhreti iyice artar. Özellikle Arapça'dan ve Farsça'dan yaptığı tercümelerle cilt cilt eserler kaleme alır. Bu eserlerle lugat ilminde büyük bir merhale kaydettiğini ispat eder. Bu vakitten sonra da Mütercim Âsım lakabıyla anılmaya başlar.

Mütercim Âsım, 1807 yılında tekrar vak'anüvislik görevine getirilir ve ölünceye dek bu vazifesini devam ettirir. 1813 yılında Selanik kadılığına tâyin edilse de çok kalmadan tekrar İstanbul'a döner. 28 Kasım 1820'de İstanbul'da vebâ hastalığı dolayısıyla vefât eder. Mezarı Karacaahmet Mezarlığı'nda bulunmaktadır.

 Kişiliği

Âsım Efendi, Türk kültürünün güçlü bilim adamlarındandır. Kendisi tarihçilik, lugatçılık, şâirlik, nâşirlik, iktisatçılık, kelamcılık özelliklerine sahip olmakla birlikte, en çok lugatçılık yönüyle bilinmektedir.

Sözlüklerinde kullandığı dil oldukça yalın ve kısa cümlelerden oluşurken, Âsım Tarihi'nde ve diğer eserlerinde ağır ve sanatkârane bir dil kullanmıştır.

 Eserleri

Başlıca eserleri: Burhân-ı Katı' (Farsça-Türkçe sözlük), Tuhfe-i Âsım (Arapça-Türkçe manzum sözlük), Âsım Tarihi.

Meşhur tercüme eserleri:
 Siyer-i Halebî (siyer)
 El-Okyanusû'l Basît fî Tercümeti'l-Kamûsü'l-Muhît (İranlı Muhammed Mecdüddin Yakup Firuzâbâdî'nin sözlüğünün tercümesidir)

Telif Eserleri:
 Merâhü'l-Meâlî fî Şerhi'l-Emâlî
 Tuhfe-i Âsım

 Kaynakça

 Dış kaynaklar

 Koç, Mustafa (1999) "Asım (Mütercim), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi Cilt:1 sayfa:255-256, İstanbul: Yapi Kredi Kültür Sanat Yayıncılık, ISBN 975-08-0071-0
 Aksoy, Ömer Âsım (1962) Mütercim Âsım: 1755-1819, Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları

 Dış bağlantılar

 Kaçalin, Mustafa S. (2001) "Mütercim Âsım Efendi", Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. c.32 say. 200-202'' Online:

1755 doğumlular
1820 yılında ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Osmanlı çevirmenleri
Osmanlı vakanüvisleri
Osmanlı tarihçileri

Mütercim Âsım


Katherine Pancol (Casablanca, 22 de octubre de 1954) es una novelista francesa.

Nacida en el Protectorado francés de Marruecos se mudó a París a los cinco años donde estudió para ser profesora de francés y latín y más tarde estudió periodismo.

El éxito de su primera novela Moi d'abord en 1979 le permitió irse a vivir a Nueva York donde impartió cursos de escritura en la Universidad de Columbia.

Tras su segunda novela de 1981 La Barbare empezó a dedicarse exclusivamente a la escritura redactando artículos para Paris Match o Elle y editando más novelas.

Tiene una hija y un hijo con su marido con quien se casó en Nueva York.

Bibliografía
 1979: Yo primero (Moi d'abord; Seuil; reedición Points, 2012) traducción de Paz Pruneda Gozálvez, La Esfera de los Libros, 2012
1981: La bárbara (La Barbare, Seuil; reedición Points-Seuil 1995) traducción de Julia Alquézar La esfera de los Libros, 2017
1985: Escarlata, por favor (Scarlett, si possible, Seuil; reedición Points-Seuil 1997) traducción de Paz Prenda Gonzálvez, La esfera de los Libros, 2017
1990: Los hombres crueles no circulan por las calles (Les hommes cruels ne circulent pas les rues, Seuil; reedición Points-Seuil 1997) traducción de Montse Roca, La Esfera de los Libros, 2016
1993: Desde fuera (Vu de l'extérieur, Seuil; reedición Points-Seuil, 1995) traducción de Julia Alquézar, La Esfera de los Libros, 2017
1994: Una imagen tan bella: Jackie Kennedy (1929-1994) (Une si belle image, reedición Points, 2012) traducido por Montse Roca, Madrid, La Esfera de los Libros, 2013
1998: Un baile más (Encore une danse, Fayard ; réédition Livre de poche, 1999) traducción de Montse Roca, La Esfera de los Libros, 2013
1999: Yo estaba antes (J'étais là avant, Albin Michel) traducción de Julia Alquézar, La Esfera de los Libros, 2016
2001: Et monter lentement dans un immense amour…,Albin Michel
2002: Un hombre a distancia (Un homme à distance, Albin Michel) traducción de Montse Roca, La esfera de los Libros, 2016
2003: Abrázame: La vida es deseo (Embrassez-moi, Albin Michel) traducción de Paz Pruneda, La Esfera de los Libros, 2015
2006: Los ojos amarillos de los cocodrilos (Les Yeux Jaunes des Crocodiles, Albin Michel, Prix Maison de la Presse) traducción de Juan Carlos Durán Romero, La Esfera de los Libros, 2015
2008: El vals lento de las tortugas (La Valse lente des Tortues, Albin Michel) traducción de Juan Carlos Durán, La Esfera de los Libros, 2012
2010: Las ardillas de Central Park están tristes los lunes (Les écureuils de Central Park sont tristes le lundi, Albin Michel) traducción de Juan Carlos Durán, La Esfera de los Libros, 2012
2014: Muchachas (Muchachas, Albin Michel) traducción de Montse Roca, La Esfera de los Libros, 2014
2014: Muchachas 2 (Muchachas 2, Albin Michel) traducción de Paz Pruneda, La Esfera de los Libros, 2014
2014: Muchachas 3 (Muchachas 3, Albin Michel) traducción de Montse Roca, La Esfera de los Libros, 2014
2017: Tres besos (Trois baisers, Albin Michel) traducción de Julia Alquézar, La Esfera de los Libros, 2018
2019: Bed bug (Albin Michel)
2020: Eugène & Moi (Albin Michel)

Enlaces externos y referencias
 Sitio oficial (http://www.katherine-pancol.com)
https://www.worldcat.org/title/yo-primero/oclc/828266891&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/barbara/oclc/1122974531&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/escarlata-por-favor/oclc/1061846550&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/hombres-crueles-no-circulan-por-las-calles/oclc/948795023&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/desde-fuera/oclc/1030735997&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/imagen-tan-bella-jackie-kennedy-1929-1994/oclc/870170832&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/baile-mas/oclc/864288160&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/yo-estaba-antes/oclc/957751327&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/hombre-a-distancia/oclc/943670342&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/abrazame-la-vida-es-deseo/oclc/920322453&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/ojos-amarillos-de-los-cocodrilos/oclc/828306796&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/vals-lento-de-las-tortugas/oclc/864323113&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/ardillas-de-central-park-estan-tristes-los-lunes/oclc/864255478&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/muchachas/oclc/1026287896&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/muchachas-2/oclc/1139023246&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/muchachas-3/oclc/903109833&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/tres-besos/oclc/1107204239&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/bed-bug-roman/oclc/1151454405&referer=brief_results
https://www.worldcat.org/title/eugene-moi/oclc/1224588313&referer=brief_results

Escritoras de Francia
Escritoras de Marruecos
Novelistas de Francia del siglo XX
Novelistas de Francia del siglo XXI
Escritores en francés del siglo XX
Escritores en francés del siglo XXI
Profesores de la Universidad de Columbia
Francesas del siglo XX
Francesas del siglo XXI
Nacidos en Casablanca

Katherine Pancol


Dieburg () is a small town in southern Hesse, Germany. It was formerly the seat of the district ("Kreis") of Dieburg, but is now part of the district of Darmstadt-Dieburg.

History
Early mentions of Dieburg date back to the early 13th century, with various spellings of its name attested. The city's name is derived from the Middle High German words , meaning "people", and , meaning "castle". Therefore, Dieburg refers to the castle of the people, located in the centre of the medieval town. The town's centre largely consists of historical timber-framed houses from medieval times. The Dieburg Museum, located in the Fechenbach stately home, displays archeological findings. Of special interest is a Roman temple relief of Mithras and a dyer's workshop. The coat of arms of the town Dieburg shows Martin of Tours. A cultural highlight is the yearly carnival, including a carnival parade that is completely based on honorary posts.

Geography
Dieburg is situated north of mountain range Odenwald in southern Hesse. The Gersprenz (47 km), tributary to the Main, flows through Dieburg. The city of Darmstadt is located 15 kilometres to the West, the city of Frankfurt on the Main is located around 40 kilometres to the North of Dieburg.

Mayors
 1976–1982:  Stephan Schmitt (CDU)
 1983–1987:  Helmut Aelken (CDU)
 1987–2005:  Peter Christ (CDU)
 2005–2017:  Werner Thomas, Sc.D. (first independent, since 2015 CDU), Thomas was reelected in March 2011 with 70,7 % of the votes.
 since 2017: Frank Haus (independent)

Twin towns – sister cities

Dieburg is twinned with:
 Aubergenville, France (1975)
 Reinsdorf, Germany (1990)
 Mladá Boleslav, Czech Republic (1997)

Notable people
Klaus Schrodt (born 1946), aerobatics pilot, various titles as German, European and World Champion
Bertram Schmitt (born 1958), professor of law, Judge of the Federal Court of Justice and the International Criminal Court
Willy A. Flegel (born 1960), professor of transfusion medicine and Immunohematology
Jörg Roßkopf (born 1969), table tennis player, grew up in Münster (near Dieburg)
Marvin Schwäbe (born 1995), footballer

Seal of Dieburg

References

Darmstadt-Dieburg
Grand Duchy of Hesse

Dieburg


Masashi Otani (født 17. april 1983) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers og Albirex Niigata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masashi Otani


9637 Perryrose este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9637 Perryrose este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar par l'Observatorul Palomar. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 0,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

9637 Perryrose


Yamoussa Touré, né le  à Mamou en république de Guinée, est un journaliste, syndicaliste et homme politique guinéen.

Il est conseiller depuis le  au sein du Conseil national de la transition en tant que représentant des centrales syndicales.

Notes et références

Voir aussi
 Conseil national de la transition

Naissance en juillet 1947
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021
Journaliste guinéen du XXe siècle
Journaliste guinéen du XXIe siècle
Syndicaliste guinéen
Naissance à Mamou

Yamoussa Touré


Lovro Preprotnik (Zagreb, 4. prosinca 1996.) hrvatski je filmski, televizijski i kazališni glumac te scenarist.

Filmografija

Filmovi

 "F20" kao mladić (2018.)
 "Arhiv" kao Fran (2018.)
 "Jedno ubojstvo za van" kao Stanislav (2017.)
 "Odrazi" kao Igor (2016.)
 "Don Ron" kao Provokator (2016.)
 "Pogledi: Kako ste vi to zamislili" kao Noa (2016.)
 "Jeka" kao Mladić (2015.)
 "Ljubav ili smrt" kao Navijač (2014.)
 "Hladnokrvno" kao Mihael (2014.)
 "7 Sati Kasnije" kao Zombie Killer (2013.)
 "Ostane okus dima na kraju" kao Konobar (2013.)

Serije
 "Crno-Bijeli Svijet" kao Student ADU-a (2016.)
 "Prava žena" kao Hokejaš (2016.)
 "Kud puklo da puklo" kao Volonter #2 (2016.)
 "Dobriša Cesarić: Odabrane pjesme" kao Pripovjedač (2013.)

Promotivni video
 "Jedna Sekunda" kao Dečko (2016.)

 "STOP Discrimination" kao Mladić (2015.)

 "Out of Sadness – Promotional Video #2" kao Mladić (2013.)

 "Out of Sadness" kao Mladić (2013.)

Reklame
 "Vrati se u sigurnost! Zajedno možemo!" kao Žrtva (2021.)
"VIP Klub" kao Sin (2016.)

 "Cineplexx" kao Vodič (2016.)

 " Hrvatska poštanska banka" kao Protestant (2015.)

Sinkronizacija
 "A Curious Story About the Purple Moon and the Crystal Horse" kao Najavljivač (2019.)
"The Dolphin: Story of a Dreamer" kao Narator Najave (2013.)

Kazalište
 "Projekt Paralel" kao Vrijeme (2018.)
 "Koga nema, bez njega se može" kao Princ (2015.)
 "And Now: Another Story About the Christmas" kao Nikola (2014.)
 "Svi smo mi umjetni(ci)" kao Denis (2013.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Lovro Preprotnik na IMDB-u
 Lovro Preprotnik na filmskoj stranici MUBI

Hrvatski kazališni glumci
Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski filmski glumci
Scenaristi

Lovro Preprotnik


Kazahstanul a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 103 de sportivi, care a concurat în 18 sporturi. Cu un total de 17 medalii – cel mai bun rezultat din istoria sa –, inclusiv trei de aur, Kazahstan s-a aflat pe locul 22 în clasamentul final.

Participanți

Delegația kazahă a cuprins 103 de sportivi: 54 bărbați și 49 femei (rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse). Cel mai tânăr atlet din delegația a fost luptătoarea de taekwondo Sabina Așirbaeva (17 ani), cel mai vechi a fost canoista Natalia Sergheeva (40 de ani).

Medalii

Medaliați

Medalii după sport

Natație

Note

Referințe
 Kazahstan la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Legături externe
 Kazakhstan at the 2016 Summer Olympics la olympedia

Kazahstan la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


هوغو كامبانيارو
هوغو أرماندو كامبانيارو  الشهير باسم هوغو كامبانيارو (مواليد 27 يونيو 1980 في قرطبة - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى انترميلان الإيطالي منذ [2013] في مركز الظهير الأيمن كما يجيد اللعب في مركز قلب الدفاع كما يلعب لصالح المنتخب الأرجنتني وتم استدعائه ليكون ضمن الفريق المشارك في نهائيات كأس العالم 2014 بالبرازيل .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون أرجنتينيون من أصل إيطالي
رياضيون من قرطبة (الأرجنتين)
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو بياتشينزا
لاعبو ديبورتيفو مورون
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو نابولي
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1980
مواليد في قرطبة (الأرجنتين)

هوغو كامبانيارو


, better known by his stage name , is a Japanese actor.

Early life and education
Joe Odagiri was born February 16, 1976 in Tsuyama, Okayama prefecture. Though he was accepted by Kochi University, he turned it down for an opportunity to study in the United States. He had originally intended to study film directing at California State University, Fresno, but mistakes in the application process landed him in acting classes. He often says that Tokyo is his second hometown.

On December 27, 2008, at a news conference in Tokyo, Odagiri announced his new project. He would be director of a film that would take 11 years to make.

Personal life
Odagiri Joe and Kashii Yuu married on February 16, 2008. Both of them have the same birthday. This couple welcome their first son in February 2011 and their second son was born in April 2014. Unfortunately their second son die when he was 1 year and 9 days  after he was diagnosed with a disease called strangulated ileus.

Filmography (as actor)

Film

Television

Anime
 Zaion: I Wish You Were Here (2001), Yuji Tamiya

Filmography (as director)

Bibliography

Books
 Joe Odagiri: Sweater Book (2000)
 Odagirism (2001)

Discography

Albums
 Toto (2020)
 Hardy (2018)
 Cherry and blueberries (2016)

See also
Odagiri effect a television phenomenon named after Joe Odagiri which first occurred in Kamen Rider Kuuga.

References

External links
 Joe Odagiri at Dongyu Club

1976 births
Living people
Actors from Okayama Prefecture
Japanese male film actors
Japanese male television actors
Musicians from Okayama Prefecture
20th-century Japanese male actors
21st-century Japanese male actors

Joe Odagiri


Georgia is a state located in the Southern United States. According to the 2010 United States Census, Georgia is the 8th most populous state with  inhabitants and the 21st largest by land area spanning  of land. Georgia is divided into 159 counties and contains 535 municipalities consisting of cities, towns, consolidated city-counties, and consolidated cities.

There is no legal difference in Georgia between cities and towns. Eight municipalities have merged with their counties to form consolidated city-counties: Athens with Clarke County, Augusta with Richmond County, Columbus with Muscogee County, Cusseta with Chattahoochee County, Georgetown with Quitman County, Macon with Bibb County, Statenville with Echols County, and Webster County unified government with Webster County. Athens and Augusta also have municipalities independent of the consolidated governments and are considered consolidated cities.

The largest municipality by population in Georgia is Atlanta, with 498,715 residents, and the smallest municipality by population is Aldora, with 0 residents. The largest municipality by land area is Augusta, a consolidated city-county, which spans , and Edge Hill and Santa Claus are tied for the smallest, at  each.

List of municipalities

Notes

See also
 Georgia statistical areas
 List of counties in Georgia (U.S. state)

References

External links
 Georgia Municipal Association

Municipalities
Georgia, List of cities in
Georgia

List of municipalities in Georgia (U.S. state)


بلدية نافالبيرال دي تورميس (بالإسبانية: Navalperal de Tormes) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية نافالبيرال دي تورميس 114 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية نافالبيرال دي تورميس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

نافالبيرال دي تورميس


Malaxidinae, podtribus kaćunovki, dio tribusa Malaxideae. Rod Malaxis ili mekača  po kojem je podtribus dobio ime, raširen je uglavnom po tropskoj Americi, nekoliko i u Sjevernoj Americi i Starom svijetu (dvije u Europi).

Na popisu je 16 rodova.

Rodovi

Izvori

Vanjske poveznice

Malaxideae

Malaxidinae


Ceara de albine (Cera alba) este un produs secretat de glandele ceriere ale albinelor.

A fost folosită din cele mai vechi timpuri în tratamentul plăgilor infectate și ale bolilor de piele, iar în farmaceutică se folosește ca emplastru.

Prelucrarea cerii de albine depinde de fiecare produs în parte. Ea se topește la aproximativ 80 de grade C°, dar este moale și flexibilă și la temperaturi mai scăzute.

Proprietăți fizico-chimice
Ceara de albine, la fel ca și celelate ceruri naturale, este un amestec omogen și complex de produse chimice organice, fiecare din ele oferind cerii caracteristici bine definite și care, în ansamblu, sunt cele care determină proprietăți extraordinare care fac din ceara de albine un produs inestimabil și de neînlocuit în domeniile în care plasticitatea, fuzibilitatea, coeziunea, luciul, lustrul și multe alte caracteristici sunt indispensabile. Compoziția chimică a cerii este complexă, fiind formată din diverse tipuri de alcooli, esteri, hidrocarburi, caroteni etc.

Printre proprietățile fizico-chimice ale cerii amintim:

- punctul de topire, care este de 62-65°C;

- punctul de solidificare este de 60,5-64°C;

- coeficientul de duritate la temperatura de 20°C, care este de 8-13 la ceara scursă din faguri, 3,6 la ceara obținută prin presare și de 1 la cea etrasă chimic.

Ceara de albine este insolubilă în apă sau alcool rece, solubilă la cald în alcool, eter, benzină, sulfură de carbon, tetraclorură de carbon, acetonă și uleiuri eterice.

Compoziția chimică schematică a cerii de albine este următoarea:

- monoesteri ai acizilor cerici, hidroxiesteri, diesteri și triesteri 71%

- esteri ai colesterilului 1%

- materii colorate (în principal 1-3 dihidroxiflavonă) 0,3%

- lactone 0,6%

- alcooli liberi 1 - 1,25%

- acizi cerici liberi 13,5 - 15,5%

- hidrocarburi 10,5 - 13,5%

- umiditate și impurități minerale 1 - 3%

În fracțiunea de esteri izolați din ceară de albine s-au recunocut, într-un fel sau altul, următorii:

- palmitat de miricil

- palmitat de laceril

- oleopalmitat de miricil

- hidroxipalmitat de miricil

- cerotat de miricil

- oleopalmitat de colesteril

Fracțiunea de acizi cerici liberi este constituită din:

- acid neocerotic

- acid cerotic

-acid montanic

- acid melisic

Hidrocarburile conținute în ceara de albine corespund unor catene saturate cu greutate moleculară medie, cu 15 - 31 atomi de carbon. Remarcabile sunt: pentacozanul, heptacozanul nonacozanul și hentriacontanul.

Faguri și extragerea cerii
Ceara se extrage din faguri, cu cât sunt mai proaspeți cu atât ceara este mai pură. Pe măsură ce se învechesc și participă la creșterea unui număr mai mare de generații de puiet, la greutatea lor se adaugă o serie de substanțe neceroase, iar cantitatea de ceară scade. Înaintea de extragerea cerii se recomandă sortarea fagurilor: fagurii de culoare albă cu o transparență uniformă, uscați, fără păstură dau circa 70% ceară pură, calitatea I. Pentru calitatea a II-a se separă fagurii de culoare brună cu diferite nuanțe, cu o ușoară transparență, uscați, fără impurități. În categoria a III-a intră fagurii vechi de culoare închisă, care opresc trecerea luminii, din ei se extrage circa 40% ceară pură.

Metode de extragere a cerii:

- prin expunerea într-un topitor solar

- prin presare

- prin calea chimică.

Prin expunere la topire solară a fagurilor de calitatea I, se obține ceară de foarte bună calitate. Fagurii mai vechi se topesc parțial în topitorul solar, însă un procent foarte ridicat de ceară rămâne neextras și rămâne în boștină.

Extragerea prin presare  se realizează foarte bine în condiții de stupină: se sortează fagurii, se topesc separat într-un vas emailat, la foc slab și cu apă de ploaie (mai săracă în săruri minerale). Masa de ceară topită se toarnă în vasul de presare, în care s-a așezat o pânză de sac cu țesătură rară, apoi se împachetează bine. Prin înșurubare, progresiv se împinge capacul presei, asftel ca apa și ceara se scurge. Ceara se solidifică, apoi se recoltează. Se retopește pentru purificare și limpezire. Se curăță de impurități.

Procedul chimic de extragere a cerii din fagurii vechi și boștină reprezintă o metodă modernă.

Utilizare
Utilizarea cerii de albine de către oameni este probabil la fel de veche ca și obținerea mierii. Piesele cu valoare artistică s-au produs de-a lungul timpului până astăzi. Din această materie primă se pot modela lumânări, tablouri, sculpturi. Ceara este utilizată și în întreținerea și restaurarea mobilei vechi.

Utilizarea în cosmetică și în specialitățile farmateutice joacă un rol important, chiar dacă procentul în compoziția totală de produs este mic. Fiind un corp moale, elastic, fuzibil la temperatură joasă, inocuu, insolubil în apă, saponificabil, miscibil cu o vastă gamă de produse organice, plastic, susceptibil de strălucire, foarte stabil fac din el un produs adecvat pentru întrebuințări diferite: mulaje dentare, creme impermeabilizante, creme cosmetice pe bază de săpunuri de ceară, rujuri, supozitoare, diferite produse pentru tratarea arsurilor, emulsii lichide ale diferitelor uleiuri, folosit ca mijloc de introducere în formule ale altor compuși. Ceara de albine este un produs natural și indică o sporire constantă a acestor întrebuințări și o creștere importantă a prețului său.

Beneficii
Ceara de albine, din timpuri străvechi, se folosește la nevoile medicale pentru prepararea numeroaselor emplastre, alifii și creme. Este bogată în vitamina A, în 100 g ceară din faguri se găsesc4 096 U.I. vitamina A, pe când în 100 g de carne de vită se găsesc numai 60 U.I. din aceeași vitamină. Ceara, în special cea albă, intră în compoziția cremelor hrănitoare, astringente pentru curățarea și albirea tenului și este folosită frecvent în prepararea măștilor pentru față. În SUA se prepară bomboane de miere, ceară și vitamine cu rol de activare a salivei sau a sucului gastric, favorizează circulația sangvină și activitatea musculară, pentru curățirea dinților de piatră și alte impurități, în special la fumători, și pentru întărirea gingiilor.

Note și Bibliografie

Ceruri
Produse animaliere
Materiale biodegradabile

Ceară de albine


Vinko Divković (Tuzla, 28. svibnja 1986.), je hrvatski bosanskohercegovački nogometni trener koji je kao trener radio u Austriji, gdje je vodio nekoliko niželigaških momčadi, te u Bosni i Hercegovini gdje je vodio nogometne klubove Gradina iz Srebrenika i Čelik iz Zenice.

Vlasnik PRO-licence.Vodio je Gradinu iz Srebrenika 2013. godine. 8. studenoga 2017. postao je šef stručnog stožera bh. premijerligaša zenički Čelik.

Izvori

Hrvatski nogometni treneri
Životopisi, Tuzla
Hrvatski šport u Bosni i Hercegovini

Vinko Divković


Cristina is a female given name, and it is also a surname. Notable people with the name include:

Given name
Cristina (daughter of Edward the Exile), 11th-century English princess
Cristina (singer), Cristina Monet-Palaci (1956–2020), American singer
Infanta Cristina of Spain (born 1965), Spanish princess
Cristina D'Avena (born 1964), Italian singer and actress
Cristina Bazgan, French computer scientist
Cristina Boiț (born 1968), Romanian discus thrower
Cristina Bowerman, Italian chef
Cristina Butucea, French statistician
Cristina Cini (born 1969), Italian football assistant referee
Cristina Conati, Italian and Canadian computer scientist
Cristina Deutekom (1931–2014), Dutch opera singer
Cristina Dorcioman (born 1974), Romanian football referee
Cristina Fernández de Kirchner (born 1953), President of Argentina
Cristina Fink (born 1964), Mexican high jumper
Cristina Gallardo-Domâs, Chilean soprano
Cristina Ionda, New Zealand-based Romanian actor and presenter
Cristina Lasvignes (born 1978), Spanish television and radio broadcaster
Cristina Narbona (born 1951), Spanish Minister of Environment
Cristina Odone (born 1960), Italian journalist, editor, and writer
Cristina Perez (judge) (born 1964), American TV judge
Cristina Pérez (reporter) (born 1973), Argentine television news journalist
Cristina Pucelli (born 1969), American voice actress
Cristina Rosato (born 1983), Canadian actress
Cristina Saralegui (born 1948), host of the Univision talk show El Show de Cristina
Cristina Scabbia (born 1972), Italian singer, vocalist of Lacuna Coil
Cristina Scarlat (born 1981), Moldovan singer
Cristina Stenbeck (born 1977), Swedish businesswoman
Cristina García-Orcoyen Tormo (born 1948), Spanish politician and environmentalist
Cristina Torrens Valero (1974), Spanish professional tennis player
Cristina Zenato (born 1971), Italian shark diver

Surname
Albert Cristina (born 1970), Dutch volleyball player
Dolores Cristina (born 1949), Maltese Minister of Education, Employment and Family

Fictional
Cristina Rosales, from the novel trilogy The Dark Artifices by Cassandra Clare
Cristina Yang, from the TV series Grey's Anatomy

See also
Princess Christina (disambiguation)
Cristiana

Filipino feminine given names
Italian feminine given names
Feminine given names
Romanian feminine given names
Spanish feminine given names
Portuguese feminine given names

Cristina


Loloma Irene Livingston, dite également Loma Livingston, née vers 1921 et morte le , est une femme politique fidjienne.

Biographie
D'ascendance européenne, elle est Fidjienne de quatrième génération. Elle est infirmière de profession, et passionnée d'automobile, membre d'un club d'amateurs de voitures dans le nord-ouest des Fidji et capable de « démonter une voiture puis de la remettre en l'état ».

Elle est choisie comme candidate du parti de l'Alliance dans la circonscription ouest pour les élections législatives fidjiennes de 1966 et, après avoir mené une campagne très active, est élue avec 51,2 % des voix face à un unique adversaire indépendant. Les femmes venant seulement d'obtenir le droit de vote, elle est l'une des deux premières femmes élues au Conseil législatif des Fidji, avec Irene Jai Narayan.

Elle meurt dans le Queensland, en Australie, à l'âge de 89 ans.

Références

Femme politique fidjienne
Pionnière en politique
Naissance en 1921
Décès en juillet 2010

Loloma Livingston


Dallas, ABD'nin dördüncü en kalabalık nüfuslu Dallas–Fort Worth metropolitan alanının en büyük şehri olup Teksas eyaletinde yer almaktadır. Şehir nüfus bakımından ABD'nin en büyük dokuzuncu, Teksas'ın ise Houston ve San Antonio'dan sonra üçüncü en büyük şehridir. Şehir, tarihi boyunca petrol ve pamuk sanayisi ile çok sayıdaki demir yolu hattının geçtiği bir yerde olması sebebiyle öne çıkmıştır. 2010 yılı ABD Nüfus Sayımı'na göre Dallas'ın nüfusu 1.197.816 kişidir. ABD Sayım Bürosu'nun 2014 verilerine göre ise şehrin nüfusu 1.281.047 kişiye yükselmiştir.

Şehir, 1 Temmuz 2014 itibarıyla 6.954.330 nüfusa sahip olan 12 county'lik Dallas–Fort Worth–Arlington metropolitan alanının ekonomik merkezi durumundadır. Bu alan 1 Temmuz 2013 - 1 Temmuz 2014 dönemi arasında gerçekleştirdiği 131.000 kişilik artışla Houston–The Woodlands–Sugar Land metropolitan alanından sonra ülkenin en çok büyüyen ikinci metropolitan alanıdır. Şehrin ekonomisi ağırlıklı olarak bankacılık, ticaret, telekomünikasyon, bilgisayar teknolojileri, enerji, sağlık, tıbbi araştırmalar, ulaşım ve lojistiğe dayanır. Dallas, aralarında AT&T, Texas Instruments, Dean Foods, Southwest Airlines gibi Fortune 500 listesinde yer alan şirketlerin genel merkezlerine ev sahipliği yapmaktadır.

Tarihi
Dallas civarına Avrupalı ülkelerden önce binlerce yıl çeşitli yerli kültürler hükmetti. İspanyol sömürgecilerin 16. yüzyılda bu bölgenin Nueva España Genel Valiliği'ne ait olduğunu iddia etmesinden önce Caddo halkı bölgeye iskân etmişti. Bölge için Fransız Sömürge İmparatorluğu da hak talebinde bulunsa da 1819 yılında Birleşik Devletler ve İspanya arasında imzalanan Adams–Onís Anlaşması ile bölge İspanya'ya bırakıldı. İki yıl sonra Meksika'nın İspanya'dan bağımsızlığını elde etmesiyle bölge Coahuila y Tejas eyaletinin bir parçası hâline geldi. 1836'da ise Teksas Cumhuriyeti'nin bağımsız bir devlet olmasıyla bu devletin sınırları içinde kaldı.

1839'da John Neely Bryan adındaki bir tüccar, yerlilerle ticaret yapabilmek için bir ticaret merkezi ararken günümüzdeki Dallas civarını haritaladı. Bryan'dan sonra Dallas'a yerleşmeler başladı. 1845'te Teksas Cumhuriyeti'nin Birleşik Devletler'e dâhil edilmesiyle Dallas County kuruldu. 2 Şubat 1856'da da Dallas şehir oldu.

Demir yollarının inşa edilmesiyle 19. yüzyılın sonlarına doğru Dallas, ekonomi ve ticaret merkezi konumuna geldi. 20. yüzyılın başlarında petrolün bulunmasıyla sanayi şehri olan Dallas, birçok çevre bölge ve eyaletlerden nüfus göçü aldı.

Dallas tarihinin en önemli olaylarından biri 22 Kasım 1963'te yaşandı. Teksas gezisinin ikinci durağı için Dallas'a gelen 35. ABD Başkanı John F. Kennedy araba konvoyu esnasında Elm Street üzerindeki Dealey Plaza'yı geçerken başından vurularak öldürüldü.

Coğrafya
Dallas, Birleşik Devletler'in güneyinde Kuzey Teksas bölgesinde bulunur. Dallas Kontluğu'nun merkezidir ve şehrin bazı kısımları komşu kontluklar olan Collin, Denton, Kaufman ve Rockwall'a sarkar. Aynı zamanda daha genel Dallas-Fort Worth metropleksinin beşte birini oluşturur.

Spor
Dallas metropolitan alanı sporda ön planda olan bir alandır. Alanın farklı dallarda beş büyük spor kulübü vardır. Bunlar; Dallas Cowboys, Dallas Mavericks, Texas Rangers, Dallas Stars ve FC Dallas'tır.

Kardeş şehirler
Dallas 6 kardeş şehre ve 5 dostluk şehre sahiptir.

Kardeş şehirleri:
 Brno, Çek Cumhuriyeti
 Dijon, Fransa
 Monterrey, Meksika
 Riga, Letonya
 Saratov, Rusya
 Taipei, Tayvan

Dostluk şehirleri:
 Sendai, Japonya
 Tianjin, Çin
 Qingdao, Çin
 Dalian, Çin
 Nanjing, Çin

Ayrıca bakınız
 Teksas
 Dallas/Fort Worth Uluslararası Havalimanı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi websitesi

Dallas


José Manuel Escandón y Barrón iure uxoris marquis de Villavieja (13 août 1857 - 13 décembre 1940) était un joueur de polo mexicain aux Jeux olympiques d'été de 1900. Il épousa une femme de la noblesse espagnole et devint l'époux marquis de Villavieja, titre sous lequel il était largement connu.

Les frères Escandón, Manuel, Eustaquio et Pablo, accompagnés de   furent les premiers médaillés olympiques du Mexique.

Biographie
Il est né à Mexico et était le frère cadet de Pablo et le frère aîné d' Eustaquio.

En 1900, il fait partie de l'équipe de polo mexicaine qui remporte la médaille de bronze. Il a joué avec ses deux frères et Guillermo Hayden Wright.

Le tournoi de polo de cette année-là avait cinq équipes en compétition, la plupart avec des nationalités mixtes, il s'agissait du Bagatelle Polo Club de Paris, du BLO Polo Club Rugby, du Compiégne Polo Club, des futurs vainqueurs Foxhunters Hurlingham et de l'équipe mexicaine (la seule sans nom d'équipe) .

Bien qu'ils aient perdu leur seul match contre le BLO Polo Club Rugby, les joueurs mexicains étaient à égalité avec le Bagatelle Polo Club de Paris, et comme le règlement ne stipulait pas une troisième place en séries éliminatoires, ils ont tous deux obtenu la troisième place. Leur médaille de bronze a été n'a été reconnu que plus tard, car à l'époque, les gagnants ont reçu une médaille d'argent au lieu de l'or réel et les seconds reçurent une médaille de bronze. Lorsque les règles actuelles ont été mises en place, les résultats précédents furent mis à jour et les médailles ont été officiellement décernées .

Les frères Escandón ont par ailleurs pratiqué le polo au Champ Bourda à Pau.

Références

Liens externes

 Profil
  "La première médaille olympique du Mexique"

Médaillé de bronze olympique mexicain
Joueur de polo aux Jeux olympiques de 1900
Naissance en août 1857
Décès en décembre 1940
Pages avec des traductions non relues
Décès à 83 ans

Manuel de Escandón


Thale Hauptbahnhof liegt an der Bahnstrecke Magdeburg–Thale. Der Bahnhof ist der größte sowie wichtigste Bahnhof der Stadt Thale.

Geschichte

Eröffnet wurde der Bahnhof 1862. Zunächst hieß er Thale; im Jahr 1907 erhielt er den Zusatz Staatsbahnhof (Stsbf) um ihn von der (an der Bahnstrecke Blankenburg–Quedlinburg gelegenen) Station Thale Bodetal  zu unterscheiden, seit den 1920er Jahren hieß er Thale Rb (Kürzel von Reichsbahn). Seit der zweiten Hälfte der 1940er Jahre trägt er die Bezeichnung Thale Hbf.

Bis 2003 gab es am Ende des Bahnhofes eine Drehscheibe. Thale Hbf hat drei Bahnsteige. Aktuell werden nur die Bahnsteige 1 und 2 im Regelbetrieb genutzt. Früher, als ein Umsetzen der Lokomotiven notwendig war, mussten beim Umsetzen zwei Bahnübergänge, die sich in unmittelbarer Bahnhofsnähe befinden, gesichert werden. Heutzutage verkehren allerdings ausschließlich Dieseltriebwagen.

Bahnhofsgebäude

Geschäfte im Bahnhofsgebäude
In dem Bahnhofsgebäude befinden sich die Touristeninformation Thale und ein Restaurant. Außerdem hat dort 2016 das Obscurum Thale eröffnet, ein Hexenmuseum.

Sonstiges
In dem Gebäude und auf dem Vorplatz ist kostenloses WLAN verfügbar. Es wird durch die Touristeninformation Thale in Zusammenarbeit mit dem Freifunk Harz e.V. bereitgestellt.

Im Warteraum befindet sich ein öffentlicher Bücherschrank in Form einer alten Telefonzelle, in der Bücher bereitstehen. Sie können ausgeliehen oder mitgenommen werden, zudem ist es möglich, neue Bücher hineinzustellen.

Verkehrsanbindung

Zug
Es verkehren ausschließlich Züge von Abellio Rail Mitteldeutschland. Eingesetzt werden seit 9. Dezember 2018 nur noch Dieseltriebwagen der Baureihe 1648. In den Jahren zuvor fuhren auch Dieseltriebwagen der Baureihen 640 und 642. Seit mindestens 2004 besteht mit dem Harz-Berlin-Express zudem eine umsteigefreie Verbindung Richtung Potsdam und Berlin. Thale wird von folgenden Linien bedient:

Bus
Südwestlich des Bahnhofs befindet sich der Busbahnhof, von dem im laufenden Fahrplan sieben Regionalbuslinien der Harzer Verkehrsbetriebe verkehren. Im Stundentakt verkehrt der PlusBus 250 nach Wernigerode über Blankenburg. Weitere Ziele sind Ballenstedt (245), Quedlinburg (Linien 251, 252, 253), Treseburg über Friedrichsbrunn (Linie 256) und Blankenburg über Treseburg (Linie 257). Die Stadtlinie Thale verkehrt annähernd im Zwei-Stunden-Takt, sie verbindet den Bahnhof Thale mit der Wohnsiedlung Musestieg. Die HVB ist in der Verkehrs- und Tarifgemeinschaft Ostharz.

Seit der Betriebsaufgabe von Berlin Linien Bus wird der Busbahnhof nicht mehr von Fernbussen bedient.

Weblinks

 Informationen zur Bahnstrecke Thale–Halberstadt
 Überlieferung zum Bahnhof Thale im Bestand der Reichsbahndirektion Magdeburg im Landesarchiv Sachsen-Anhalt, Abteilung Dessau

Einzelnachweise

Hauptbahnhof in Deutschland
Bahnhof im Landkreis Harz
Hauptbahnhof
Bahnhof in Europa

Thale Hauptbahnhof


Gevye, Sakarya iline  bağlı ilçedir.

Marmara Bölgesi'nin doğusunda, Sakarya ilinin güneyinde yer alır. Doğusunda Karapürçek ve Taraklı, batısında Pamukova, kuzeyinde Sapanca ve Merkez ilçe Adapazarı, güneyinde ise Bilecik iline bağlı Osmaneli ve Gölpazarı ilçeleri vardır.

Geyve, 1830 yılından beri ilçe konumundadır. 1954 yılına kadar Kocaeli iline bağlıyken bu tarihten itibaren, Sakarya iline bağlanmıştır. Yüzölçümü 62.852 hektardır.  Bu yapısıyla Geyve, Sakarya'nın yüzölçümü bakımından en büyük, nüfus bakımından 7. sıradadır. İlçe merkezinin deniz seviyesinden yüksekliği 124 metre olup, en yüksek yeri 1040 m. yüksekliğindeki Çinetaşı Tepesidir.

İlçenin nüfusunun tamamına yakınını Manav Türkleri ve Doğu Karadenizli yurttaşlardan oluşmuştur.Karadenizliler ise özellikle 1. Dünya Savaşı sırasında Çarlık Ordularının yerel halkı itmesi ile bu bölgeye yerleşen insanlardır. Ayrıca ilçede Romanlar, Kafkasyalılar ve Kürtler de yaşamaktadır.

İlçenin en önemli akarsuyu Sakarya Nehri ve Karaçay deresidir. Sakarya Nehri ilçe merkezinin hemen kenarından geçerken, Karaçay Deresi ise ilçenin ortasından akarak Sakarya Nehri'ne dökülür. Sakarya Nehri ovadaki tarımın can damarıdır. Arazinin Sakarya Nehri boyundaki %20'lik kısmı ova, kalan %80'i ise dağlık ve ormanlıktır. Ova kısmı sulu tarım için çok uygundur.

Bitki örtüsü
İlçenin doğal bitki örtüsü genellikle ormandır. İlçenin verimli toprakları ve sahip olduğu iklim özellikleri, turunçgillerin dışında ekonomik önemi olan birçok ziraat ürününün yetiştirilmesine elverişlidir. Ekonomik anlamda zirai etkinliğin yapıldığı alanlar; bağcılık, meyvecilik (Elma, ayva, şeftali, kiraz), sebzecilik (en çok kereviz üretimi yapılmaktadır) ve hububattır.

Geyve Ayvası
Geyve Ayvası  Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından Türkiye'deki yöresel ürünlerin geleneksellik ve kalite bakımından değerlendirilmesi sonucu bu ürünlere verilen Coğrafi İşaretli Sicil Belgesine sahiptir. İlgili sicil belgesinde Geyve Ayvası'nın tanımı şu şekildedir: "Kültüre alınması oldukça eski meyve türlerinden biri olan ayvanın MÖ 650 yıllarında yetiştirildiği ve anavatanının Kuzey-Batı İran, Türkistan ve Anadolu olduğu bilinmektedir. Geyve Ayvası, Sakarya ilinin Geyve ilçesinde yer alan Geyve Ovasında yetiştirilmektedir. İklim şartları, rüzgâr alımı, toprak yapısı, Sakarya Nehri kenarında yer alması, alınan güneş ışığının yönü, uygun bahçe kurulumu ve beceri sahibi çiftçilerce uzun yıllardır üretilmesi, Geyve Ayvasına ayırt edici özelliklerini kazandırmıştır. Geyve Ayvası, şeker asit oranı dengesi nedeni ile boğuculuk ve tıkanıklık hissi vermemesiyle piyasada bilinmektedir. Diğer ayva çeşitlerinden farklı olarak Geyve Ayvasının çiçek çukuru derinliği ve açıklığı yüzeye yakındır. Bu özelliği dış görünüşünü pazarlama açısından değerli kılmaktadır. Dış görünüş bakımından dikkat çekici parlak sarı renge sahiptir. Geyve Ayvası sulu ve sert meyve yapısı, tadındaki şeker asit oranındaki denge nedeniyle tat analizlerinde yüksek değerler almıştır (10 üzerinden 7-8). Özellikle diğer ayva çeşitlerinde karşılaşılan boğucu meyve yapısı Geyve Ayvasında görülmemekte olup, sulu yapısı yemeyi kolaylaştırmakta ve tüketici talebini artırmaktadır. Geyve ilçesinde ayva ağaçları 40-60 yıl kaliteli ve düzenli ürün vermektedir. Geyve Ovası; kuzey-güney yönünde Geyve İlçesi Alifuatpaşa Mahallesinden başlayıp, Bayat mahallesine kadar Sakarya nehrinin doğusunda kalan kuş uçuşu 20 km lik bir hat boyunca uzanır ve tamamı Sakarya nehrinden sulanan, verimli, Türkiye ortalamasına nispetle alçak, az meyilli, düz ve derin topraklara sahiptir. Geyve Boğazı diye adlandırılan bölgenin rüzgârlarına maruz kalan mikroklima özelliğiyle Geyve Ayvası için ideal koşulları sağlayan ovada yıllık ortalama sıcaklık 4,6 °C ile 22,6 °C arasında, ortalama yağış 30 mm ile 97 mm arasında değişmektedir. Geyve yöresinde yıllık soğuklama süresi 1900 saatin üzerindedir. Sakarya nehri havzasında yer alan Geyve arazisi genellikle alüviyal verimli topraklardan oluşmaktadır. Tuz ve kireç oranı düşük ve toprak reaksiyon sınıfı (pH) hafif alkalidir. Toprak yapısı killi tınlı bünyede olup organik maddece zengindir. Tekstürü ince tanecikli strüktürü ise orta seviyededir. Drenaj problemi yoktur. Su tutma kapasitesi normal seviyededir. Toprağı oluşturan toprak parçalarının büyüklüğü yeterli ve bu parçaların birbirine bağlanma oranı iyidir. Alınabilir Fosfor, Potasyum, Kalsiyum, Magnezyum miktarı Geyve Ayvası meyvesinin besin ihtiyaçları için ideal seviyededir. Sakarya ilinin Geyve ilçesinde yetişen ayvanın üç çeşidi bulunmaktadır. Bunlar; Eşme, Ekmek ve Limon çeşitleri olup, bu üç çeşit de Geyve Ayvası olarak bilinirliğe ve üne sahiptir. Yörede ağırlıklı olarak Eşme çeşidi ve bunun isimlendirilmemiş farklı tipteki mutantları ile az miktarda Ekmek ve Limon ayvaları yetiştirilmektedir".

Ayrıca Tropicana isimli meyve suyu üretici firması 2015 yılında "Geyve Ayva Nektarı" adlı bir meyve suyu piyasaya sürmüş olup ilerleyen yıllarda ürün piyasadan çekilmiştir.

Geyve ilçe meydanına 2021 yılında yenilenmiş ve meydana Ayva Heykeli inşa edilmiştir.

Nüfus

Ulaşım ve Turizm
İlçe Sakarya ile Bilecik illerini birbirine bağlayan D-650 Karayolu'nun yakınında olup, İstanbul'dan  Ankara'ya gitmek isteyenler için D-100 ve TEM Otoyolları'na alternatif olacak Taraklı-Göynük bağlantılı Sakarya-Ankara yolu üzerindedir. İlçede Alifuatpaşa köprüsü, Elvanbey İmareti gibi tarihi eserlerin yanında çok sayıda eski yerleşim yeri bulunmaktadır. Geyve-Taraklı yolundaki dinlenme ve alabalık tesisleriyle yol üzerindeki başta kiraz bahçeleri olmak üzere meyve yetiştiriciliği yapılan alanlar görülmeye değerdir.

Aşağı Bağlarbaşı köyünde Geç Bizans döneminden kalan kale (Türklerin Bizans'a olan akınlarını bertaraf etmek için yapılan Geyve Boğazı kaleler zincirinden bir tanesi) ve Akıncı köyü sapağından Adapazarı istikametine yaklaşık 4 km mesafede ana yolun kenarında Çoban Kalesi görülebilecek tarihi yerler arasındadır. Ayrıca Mekşe Boğazı'nda bulunan Kıncılar Kilisesi harabeleri ve tam karşısında güney batıda bulunan Kurtbelenk Kilisesi harabesi de gezilebilinir.

İlçeye bağlı Alifuatpaşa beldesinde bulunan Kuvay-i Milliye Müzesi, Geyve İkinci Beyazıt Köprüsü gibi tarihi ve turistik özellikler arzeden yapılara ek olarak, Kurtuluş Savaşı kahramanlarından olan ve Geyve Savunması'nın komutanlarından Ali Fuat Cebesoy'un mezarı da ilçede ziyaret edilebilecek yerler arasındadır.

Doğançay Şelalesi, ilçe sınırlarında, Maksudiye köyü sınırlarında bulunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Geyve Kaymakamligi Resmi Web Sitesi
 Geyve Belediyesi Resmi Web Sitesi

Geyve


Ecosphere may refer to:

 EcoSphere (aquarium), a sealed blown-glass miniature aquarium
 Ecosphere (ecology) or biosphere, the global sum of all ecosystems
 Ecosphere (planetary), a planetary closed ecological system
 Ecosphere (social enterprise), focusing on sustainable development in Spiti Valley, Himachal Pradesh, India
 Ecosphere, an early name for the circumstellar habitable zone, range of orbits around a star where liquid water is possible
 Ecosphere (journal), an open-access journal published by the Ecological Society of America
 Ecosphere, a 2010 album by American composer Rand Steiger
 "Ecosphere", a track on the 2006 album Ink Is My Drink by American hip hop duo Panacea

Ecosphere


Nicodim (în ), pe numele de mirean Boris Gheorghievici Rotov (în ; ) a fost un cleric ortodox rus.

Biografia
Inițiator al dialogului interreligios, mitropolitul Nicodim a fost printre personajele cele mai ilustre ale ortodoxiei și istoriei ruse ale ecumenismului. În 1971 a devenit succesorul la tron al lui Serghei Izvekov, care fusese ales de către sfântul Sinod de la Moscova, devenind astfel Pimen I, patriarhul Moscovei. Figură marcantă, mitropolitul Nicodim apare într-un episod tragic ce urmă să își pună amprenta, asupra istoriei Bisericii universale.În 1978 pleacă în vizită pastorală în Italia, la Milano, acolo unde ucenicul Evloghios Hessler era exarh al patriarhiei Moscovei pe toată Italia. După săvârșirea sfintei liturghii și a ridicării în rangul de egumen a neobositului tanăr, mitropolitul Nicodim Rotov, impreună cu tanărul reprezentant al Moscovei, pleacă la Roma, acolo unde fusese invitat într-o audientă privată de către noul papă. După discuții interminabile și evocări, suveranul pontif îl invită pe Nicodim Rotov la o cafea, urmând că după terminarea cafelei tanărul Evloghios Hessler, să-l ducă înapoi pe mitropolit, la sediul exarhatului rusesc de la Milano. Acest lucru, din păcate nu am mai putut fi posibil, deoarece după termină cafelei, mitropolitul Nicodim, președintele Departamentului de relații Externe al Patriarhiei Moscovei, cade secerat, murind în brațele papei Ioan Paul I, la numai 49 de ani, chiar sub ochii ucenicului său arhimandritul Evloghios Hessler. Sfârșitul prematur al marelui ierarh, a dat naștere la o serie de suspiciuni: în special că era un spion KGB, care dorea distrugerea bisericii catolice. O altă controversă, ar fi fost aceea că mitropolitul, a mers la Vatican pentru a-l prezenta pe tanărul preot, că pe un viitor ierarh al rușilor, în Italia, ceea ce nu era pe placul bisericii catolice, deoarece tanărul Evloghios Hessler, provenea din sanurile bisericii catolice, că student erudit, iar mai apoi că și profesor renumit, în învățământul Vaticanului, dar care a abandonat catolicismul, îmbrățișînd ortodoxia. Ultima variantă și cea mai plauzibilă, este că în semn de prețuire, Papa Luciani, i-a oferit lui Nicodim cafeaua acestuia, care fusese otrăvită, dar destinată Papei. Cert este că o săptămana mai târziu, papa Ioan Paul I, moare în condiții similare.

Decorații

Decorații rusești

Decorații străine

Note

Nașteri în 1929
Nașteri pe 15 octombrie
Decese în 1978
Decese pe 5 septembrie
Episcopi ortodocși ruși
Mitropoliți ruși

Nicodim Rotov


Sell can refer to:

People
 Brenda Sell (born 1955), American martial arts instructor and highest ranking non-Korean female practitioner of taekwondo
 Brian Sell (born 1978), American retired long-distance runner
 Edward Sell (priest) (1839–1932), Anglican orientalist, writer and missionary in India
 Edward B. Sell (1942-2014), founder of the United States Chung Do Kwan Association
 Epp Sell (1897–1961), American Major League Baseball pitcher
 Friedrich L. Sell (born 1954), German economist
 Helmuth (1898–1956) and Annemarie (1896–1972) Sell, German couple who saved a Jewish youth from the Holocaust
 John Sell (Democrat) (1816–1883), American Democratic politician
 John M. Sell (1863–1930), American Socialist politician
 Karl Sell (1907–1982), German orthopedic surgeon and founder of the discipline of manual medicine or chirotherapy
 Mary Elizabeth Sell, New York City Ballet dancer
 Michael Sell (born 1972), American tennis coach and former player
 Ronald A. Sell (born 1945), American politician
 William Sell (born 1998), Norwegian footballer
 William Edward Sell (1923–2004), Dean of the University of Pittsburgh School of Law
 Sell Hall (1888–1951), African-American music promoter and Negro league baseball player and executive

Acronym
 Syndicat des éditeurs de logiciels de loisirs (SELL), a French organization that promotes the interests of video game developers
 SELL Student Games, a multi-sport event for university and college students
 Southern Evacuation Lifeline (SELL), a proposed road in Horry County, South Carolina

Other uses
 Sell, West Virginia, United States, an unincorporated community
 Sell (professional wrestling), a wrestling term

See also
 Sell, Sell, Sell, a 1996 album by David Gray
 Sells (disambiguation)
 Selles (disambiguation)
 Selling

English toponymic surnames

Sell


قانون التجسس لعام 1917 هو قانون فيدرالي تم الموافقة عليه بعد فترة قصيرة من دخول الولايات المتحدة الأمريكية الحرب العالمية الأولي في 15 يونيو 1917 ونص علي اتهام أي شخص في حالة:
 محاولة نقل معلومات بنيّة التدخل في عمليات أو نجاح القوات المسلحة للولايات المتحدة أو المساعدة في نجاح أعدائها وعقوبتها الموت أو السجن بما لا يقل عن 30 سنة.
 نقل تقارير أو بيانات مضللة بنيّة التدخل في عمليات الجيش الأمريكي أو قوات البحرية الأمريكية أو المساعدة في نجاح أعداء الولايات المتحدة في أوقات الحرب من خلال محاولة التسبب في التمرد أو الخيانة أو رفض أداء الخدمة العسكرية بين الجنود في الجيش والقوات البحرية بالولايات المتحدة أو تعمد عرقلة التجنيد والتطوع لخدمة الولايات المتحدة وعقوبتها غرامة أقصاها 10000 دولار والسجن لمدة 20 سنة.

وقد تم سنّ هذا القانون تحت إلحاح من الرئيس وودرو ويلسون لتخوفه من انتشار الانشقاق أثناء الحرب ظناً من أن ذلك يشكل تهديد حقيقي لأي انتصار أمريكي.

مراجع

القانون الأمريكي في 1917
الولايات المتحدة في 1917
أحداث يونيو 1917
التجسس في الولايات المتحدة
التشريعات الاتحادية للدفاع والأمن الوطني في الولايات المتحدة
الجبهة الداخلية للولايات المتحدة خلال الحرب العالمية الأولى
الرقابة في الولايات المتحدة
تاريخ الولايات المتحدة (1865–1918)
رئاسة وودرو ويلسون
قمع سياسي في الولايات المتحدة
الكونغرس الأمريكي الخامس والستون

قانون التجسس لعام 1917


Preslav Edebiyat Okulu (Pliska Edebiyat Okulu) orta çağ Bulgar İmparatorluğunun ilk edebiyat okuludur. I. Boris tarafından 885 veya 886 yılında Bulgaristan'ın başkenti Pliska'da kurulmuştur. 893 yılında I. Simeon okulun adını yeni başkent olan Preslav'a değiştirmiştir. Kiril alfabesinin gelişiminde okulun önemli katkıları olmuştur.

Orta Çağ'da Bulgaristan
Bulgaristan'da sanat
Bulgaristan tarihi
Şumnu ili
9. yüzyılda kurulan eğitim kurumları
880'lerde kurulan oluşumlar

Preslav Edebiyat Okulu


Das Gebiet Stony Brook Reservation ist eine 192 ha umfassende Park- und Waldfläche im Südwesten von Boston und nordöstlich von Dedham im Bundesstaat Massachusetts der Vereinigten Staaten. Die Fläche erstreckt sich vom Stadtteil West Roxbury bis nach Hyde Park, auf die Stadt Dedham entfallen insgesamt 57.500 m². Das Gebiet gehört zum Metropolitan Park System of Greater Boston und wurde 1894 als eins von ursprünglich fünf Schutzgebieten von der Metropolitan Park Commission als solches ausgewiesen.

Die Höhe über dem Meeresspiegel im Park schwankt von 4,5 m am Mother Brook bis 103 m auf dem Bellevue Hill, der höchsten natürlichen Erhebung in Boston. Zu den möglichen Freizeitaktivitäten, denen im Park nachgegangen werden kann, zählen Angeln im Turtle Pond, Leichtathletik, Tennis, Eislaufen und Schwimmen. Durch den Park führen die Stony Brook Reservation Parkways, ein Straßensystem, das 2006 in das National Register of Historic Places aufgenommen wurde und mehrere Wanderwege sowie Mountainbike-Strecken bietet.

Im Schutzgebiet entspringt der Stony Brook.

Geschichte
Das Konzept zur Nutzung bisher nicht erschlossener Landflächen im Großraum Boston durch ein System miteinander verbundener Parks wurde vom Landschaftsarchitekten Charles Eliot entwickelt, der bereits mit Frederick Law Olmsted zusammengearbeitet und 1893 auch die Führung in dessen Firma übernommen hatte. Eliot war hauptsächlich für die Gründung der Trustees of Reservations sowie der öffentlichen Metropolitan Parks Commission in den 1890er Jahren verantwortlich und war bestrebt, das Netzwerk von Parks auch auf die Umgebung von Boston auszudehnen.

Die ersten fünf Gebiete, die von der Metropolitan Park Commission für dieses System im Jahr 1893 erworben wurden, waren Beaver Brook Reservation, Blue Hills Reservation, Hemlock Gorge Reservation, Middlesex Fells Reservation und Stony Brook Reservation.

Einzelnachweise

Weblinks

Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in den Vereinigten Staaten
Geographie (Boston)
State Park in Massachusetts

Stony Brook Reservation


Biterolf steht für:
 Biterolf (Dichter) (13. Jh.), deutscher Dichter
 Biterolf (literarische Figur), Held einer mittelalterlichen Dichtung
 Biterolf und Dietleib, Kurztitel einer mittelalterlichen Heldendichtung

Biterolf


Isla Rattlesnake (en inglés: Rattlesnake Island; literalmente Isla serpiente de Cascabel) es una isla estadounidense en el lago Winnipesaukee, en el estado de Nuevo Hampshire. Hay versiones contradictorias de donde tomó su nombre, porque su forma se parece un poco a una serpiente, pero algunos dicen que recibió el nombre de un grupo de serpientes de cascabel que vivían allí.

La isla está situada en la ciudad de Alton.

Isla Rattlesnake es de aproximadamente 2 millas (3 kilómetros) de largo, y aproximadamente tiene unas 5 millas (8 km) en torno a su costa. La topografía es muy variada.

Véase también
 Geografía de América del Norte
 Anexo:Islas de los Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Archipiélagos e islas de Nuevo Hampshire
Islas lacustres de Estados Unidos

Isla Rattlesnake


Oskar Peter Spandl (* 1934 in Regensburg) ist Erziehungs- und Unterrichtswissenschaftler.

Biographie

Nach dem Abitur am Alten Gymnasium am Ägidienplatz in Regensburg, der Vorläuferschule des 1962 entstandenen Albertus-Magnus-Gymnasiums, studierte Oskar Peter Spandl Erziehungswissenschaften, Psychologie, Humanbiologie und Publizistik. Er legte Staatsprüfungen für Lehrämter an Grund-, Haupt- und Berufsschulen ab. 1962 promovierte er mit einer statistischen Arbeit zum Dr. phil.

Erziehungs- und unterrichtspraktische Erfahrungen sammelte er als Lehrer an Münchner Hauptschulen und an der Münchner Berufsschule für Werkzeugmacher und Technische Zeichner. Von 1963 bis 1972 nahm er verschiedene Lehraufträge wahr, u. a. beim Goethe-Institut, beim Institut für Berufsbildung, bei der Heeresoffiziersschule und Pädagogischen Hochschule München.

Nach einem zweijährigen Stipendium der Deutschen Forschungsgemeinschaft arbeitete er zunächst als wissenschaftlicher Assistent an der Technischen Universität München und an der Ludwig-Maximilians-Universität München, dann von 1983 bis 1998 als Akademischer Direktor in der Fakultät für Psychologie und Pädagogik.

Auf Weisung des Bayerischen Staatsministeriums für Wissenschaft und Kunst nahm er in Schulpädagogik Prüfungen für die Lehrämter an Grund-, Haupt-, Real-, Sonder- und Berufsschulen und für die Erziehungsberatung ab. Als ständiges Mitglied der Bibliotheks- und Testothekskommission seiner Fakultät engagierte er sich für ihren Aufbau. Studienreisen in die USA und nach Kanada begeisterten ihn für die "Comparative Education", die Vergleichende Erziehungswissenschaft.

Sein Forschungsschwerpunkt ist die Anwendung der neuesten lernpsychologischen Erkenntnisse in der Unterrichtspraxis der allgemein- und berufsbildenden Schulen.

Den Schwerpunkt in den Vorlesungen und Seminaren von Spandl an der Ludwig-Maximilians-Universität in München bildeten die Themenkomplexe "Effektives Lehrerverhalten in Stör- und Konfliktsituationen", "Schülerzentrierte Mikroplanung des Unterrichts" und "Die Organisation der wissenschaftlichen Arbeit". Für alle Anfangssemester forderte er eine Vorlesung über die "Methodik und Praxis der geistigen Arbeit".

Seit seinem vierten Studiensemester schrieb Spandl für Fachzeitschriften Artikel und gab "Studienhilfen für Universitäten und Hochschulen" heraus.

Werke

Pädagogische Psychologie
 Lernen im Schulalter. Psychologische Grundlagen und schulpädagogische Konsequenzen. Goldmann Verlag, München 1972, ISBN 3-442-09512-3.
 Instinkte. Angeborene Verhaltensweisen bei Mensch und Tier. Goldmann Verlag 1972, ISBN 3-442-02903-1.
 Die Angst des Schulkindes und ihre Überwindung. Herder Verlag, Freiburg 1979, ISBN 3-451-09072-4.
 Konzentrationstraining mit Schulkindern. Diagnose und Therapie von Aufmerksamkeitsstörungen. Herder Verlag, Freiburg 1980, ISBN 3-451-09080-5.

Pädagogische Soziologie
 Die Einstellung des werktätigen Jugendlichen zu seiner Familie. Meisenheim am Glan 1966.
 Schulpädagogik und pluralistische Gesellschaft. Goldmann Verlag, München 1973, ISBN 3-442-70014-0.

Unterrichtstheorie
 Die unterrichtspraktische Prüfung. Eine methodische Anleitung. 4. Aufl., Verlag J. Schuster, Geretsried 1971.
 Das Erlernen von Fertigkeiten. Die psychologische Dimension. In: R. A. Roth, H. M. Selzer (Hrsg.): Lexikon zur Arbeits- und Soziallehre. Ludwig Auer Verlag, Donauwörth 1976, ISBN 3-403-00593-3.
 Didaktik der Biologie. Don Bosco Verlag, München 1974, ISBN 3-7698-0209-8.
 Didactica de la Biologia 2. Auflage. Editrice la Scola, Brescia / Italien 1980.
 Didactica del la Biologia. Editorial Kapelusz, Buenos Aires / Argentinien 1981.

Methodik der wissenschaftlichen Arbeit
 Die mündliche Prüfung. Eine psychologische und methodische Anleitung. 4. Auflage. Verlag J. Schuster, Geretsried 1971.
 Die schriftliche wissenschaftliche Arbeit. Die Anfertigung von Seminar-, Zulassungs-, Diplom- und Doktorarbeiten. 4. Auflage. Verlag J. Schuster, Geretsried 1972.
 Die Zulassungsarbeit. Aufbau, Form und wissenschaftliche Grundlegung. 5. Auflage. Verlag J. Schuster, Geretsried 1973.
 Methodik und Praxis der geistigen Arbeit. 4. Auflage. München 1977, ISBN 3-431-01943-9.
 Die Organisation der wissenschaftlichen Arbeit. 3. Auflage. Vieweg Verlag, Wiesbaden 1973, ISBN 3-528-17209-6.
 Die Organisation der wissenschaftlichen Arbeit, Rowohlt-Taschenbuch Verlag, Reinbek bei Hamburg 1974, ISBN 3499270099

Gesundheitspädagogik
 Rauschdrogenmissbrauch durch Jugendliche. Auer Verlag, Donauwörth 1971, ISBN 3-403-00233-0.
 Schüler und Alkohol, in: Das öffentliche Gesundheitswesen, 42. Jahrgang, Sonderheft 1, Juni 1980.
 Gesundheit aus dem Kräutergarten. Herder Verlag, Freiburg 1984, ISBN 3-451-08116-4.
 Gesunde Ernährung mit weniger Gift. Verlag Herder, Freiburg 1987, ISBN 3-451-08386-8.
 Anti-Aging ganz natürlich. Länger gesund, fit und jung bleiben. Verlag Herder, Freiburg 2003, ISBN 3-451-05300-4.
 Gesund und aktiv bis ins hohe Alter. Mit wichtigen Forschungsergebnissen der Präventiv- und Anti-Aging-Medizin, Burg Verlag, Rehau 2016, ISBN 978-3-944370-15-6.
99 Rezepte für ein gesundes Leben. Mit neuen Forschungsergebnissen der Ernährungsmedizin, Burg Verlag, Rehau 2018, ISBN 978-3-944370-62-0

Autobiographie
 Die Oberpfalz – unsere Heimat. Mit einer Chronik der Familie Spandl. Burg Verlag, Rehau 2011, ISBN 978-3-937344-75-1.
 Ein Schulkind im zweiten Weltkrieg. Burg Verlag, Rehau 2020, ISBN 978-3-948397-08-1.

Literatur
 Who´s Who in Western Europe. First Edition. International Biographical Center, Cambridge 1981, ISBN 0-900332-61-1.
 Who´s Who in Literature. A biographical encyclopedia. First Edition. Gesellschaft für internationale biographische Enzyklopädien, Wörthsee 1978/79, ISBN 3-921220-20-3.
 Kürschners Deutscher Sachbuchkalender. 1. Jahrgang. Verlag K. G. Saur, München/ Leipzig 2002, ISBN 3-598-24180-1.
 Deutsches Schriftstellerlexikon. Ein Who´s Who der deutschsprachigen Literatur. Bund Deutscher Schriftsteller, Dietzenbach 2002, ISBN 3-00-004759-X.
Bericht über Oskar Peter Spandl im Münchner Merkur, "Soziales Engagement schützt vor dem Altern", 29. Juli 2003
Bericht über Oskar Peter Spandl in der "Süddeutschen Zeitung", 5. /6. April 2008
Bericht über Oskar Peter Spandl in der "Süddeutschen Zeitung", "Pochiertes für die Paten", 11. Mai 2010
 Bericht über Oskar Peter Spandl in der "Mittelbayerischen Zeitung", 30. November 2010.
 Bericht über Oskar Peter Spandl in der "Süddeutschen Zeitung", "Lernen von den Alten", 15. Mai 2018

Weblinks

 Lejeune: Dr. Oskar Peter Spandl | münchen.tv

Einzelnachweise

Autor
Deutscher
Geboren 1934
Mann

Oskar Peter Spandl


Opatovce nad Nitrou este o comună slovacă, aflată în districtul Prievidza din regiunea Trenčín, pe malul râului Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.566 de locuitori.

Istoric
Localitatea Opatovce nad Nitrou este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Opatovce nad Nitrou


Salvadora Honorata "Dora" del Hoyo Alonso (Boca de Huérgano, 11 de enero de 1914 - Roma, 10 de enero de 2004), fue una empleada de hogar española, fiel del Opus Dei. En 2012 se abrió su proceso de canonización, ya que murió con fama de santidad y son muchas las personas en todo el mundo que acuden a su intercesión.

Biografía

Infancia y Juventud
Dora nació en la localidad leonesa de Boca de Huérgano, en el seno de una familia de labradores. Asistió a la escuela seis años, aprendiendo a leer con el único libro que había en el pueblo: Don Quijote de la Mancha. Dora soñó con poder montar un hotel en Madrid en el que todos se sintieran como si estuvieran en familia. Cuando tuvo edad para marcharse, se instaló en Madrid. En la capital de España trabajó como criada de la marquesa de Almunia. Su saber hacer hizo que pronto otras familias le ofrecieran mejores condiciones y salario. Por ello, pasó a trabajar en la residencia de los duques de Nájera y, posteriormente trabajó para la familia de un diplomático alemán, con los que tenía pensado trasladarse a Berlín.

Encuentro con Josemaría Escrivá en el C.M. Moncloa
En 1944, con veintinueve años comenzó a trabajar como empleada en el Colegio Mayor Moncloa (Madrid), primera residencia de estudiantes del Opus Dei. Allí conoció a san Josemaría Escrivá. Después de comprender lo que significaba la santificación del trabajo descubrió la llamada de Dios en el Opus Dei. Fue la primera mujer que pidió la admisión en el Opus Dei a san Josemaría como numeraria auxiliar. Esto es, con la decisión de contribuir con su trabajo profesional, -la atención doméstica- al ambiente de familia característico de las residencias desde donde el Opus Dei proporciona formación cristiana.

Roma
En diciembre de 1946, se trasladó a Roma, respondiendo a la invitación del fundador del Opus Dei. Se encargó, junto a otras mujeres, del servicio doméstico en el primer centro del Opus Dei en la ciudad eterna.

Desde entonces, hasta su muerte, colaboró en la formación de diversas jóvenes de todo el mundo a quien les trataba de inculcar que se podían encontrar a Dios a través de las labores del hogar. Le gustaba considerar que no hay cosas de poca importancia, todo depende del amor con el que se realiza.

Fama de santidad
"Dora tuvo una gran importancia para el Opus Dei, por su fidelidad y por su trabajo perfectamente acabado, adornado con su humildad de hacer y desaparecer. Fue discípula de la escuela de la Virgen, según el espíritu de San Josemaría. Por eso ha sido tan eficaz hasta el final de su vida. No quiso ninguna gloria, ninguna consideración y entregó el cien por cien, toda su vida".

Su cuerpo fue enterrado en Santa María de la Paz, iglesia prelaticia del Opus Dei, cerca de los restos de Josemaría Escrivá, fundador del Opus Dei.

Proceso de Canonización
El 18 de junio de 2012 monseñor Javier Echevarría, Prelado del Opus Dei, inició en Roma el proceso de canonización de Dora. Durante la ceremonia, el Prelado declaró: "Estoy cada vez más convencido del papel fundamental que esta mujer ha tenido y tendrá en la vida de la Iglesia y de la sociedad. El Señor llamó a Dora del Hoyo a ocuparse de tareas similares a las desarrolladas por la Virgen María en la casa de Nazaret (...) El ejemplo cristiano de esta mujer, con su fidelidad a la vida cristiana, contribuirá a mantener vivo el ideal del espíritu de servicio y a difundir en nuestra sociedad la importancia de la familia, auténtica Iglesia doméstica, que ella supo encarnar con su trabajo diario, generoso y alegre".

Bibliografía
 Echevarría, Javier, "Discurso en la apertura de la fase procesal en el Tribunal de la Prelatura de la Causa de Canonización de Dora del Hoyo, Pontificia Universidad de la Santa Cruz, Roma (18-VI-2012)", Romana: boletín de la Prelatura de la Santa Cruz y Opus Dei, vol. XXVIII, núm. 54 (2012), pp. 108-110.
 Medina Bayo, Javier, Una luz encendida: Dora del Hoyo, Madrid, Palabra, 2011, 1ª, 157 pp. ISBN 9788498405729.
 Sastre, Ana, "De los Picos de Europa a la Ciudad del Tíber. Apuntes para una reseña biográfica de Dora del Hoyo", Studia et Documenta: Rivista dell'Istituto Storico san Josemaría Escrivá, vol. V, núm. 5 (2011), pp. 261-284.
 Sastre, Ana, "Voz: «Hoyo Alonso, Salvadora (Dora)»", en Diccionario de San Josemaría Escrivá de Balaguer, Burgos, Monte Carmelo - Roma, Instituto Histórico Josemaría Escrivá, 2013, pp. 597-599.

Referencias

Enlaces externos
  Web sobre Dora del Hoyo.
 Lago, Almudena, 9 días rezando con Dora del Hoyo, Madrid, Opus Dei. Oficina de Información, 2018, 30 pp.

Horeganos
Miembros del Opus Dei
Siervos de Dios de España
Trabajadores domésticos

Dora del Hoyo


Léonore Perrus () este o fostă scrimeră franceză specializată pe sabie, dublă campioană mondială pe echipe (în 2006 și 2007) și dublă campioană europeană (2005 și 2007), și pe echipe.

Carieră
Primele sporturi pe care le-a practicat au fost gimnastica și badminton-ul. S-a apucat de scrimă în 1997 după ce s-a uitat la televizor probele de scrimă la Jocurile Olimpice de vară din 1996 de la Atlanta. A ales sabia pentru că o secție se oprise recent în clubul său. În momentul respectiv, sabia feminină nu era încă pe programul olimpic.

A cucerit o medalie de bronz la Campionatul Mondial pentru cadeți din 2000 și la cel din 2001, apoi medalia de bronz pe echipe la Campionatul Mondial pentru juniori din 2003. În același an, s-a alăturat lotului național de seniori. S-a calificat pentru Jocurile Olimpice din 2004 de la Atena, unde a ajuns în sferturile de finală. A pierdut cu americanca Sada Jacobson și s-a clasat pe locul 6.

La Olimpiada din 2008 de la Beijing Franța a ajuns în semifinală, dar a fost învinsă de China, apoi de Statele Unite, și s-a întors fără medalie, ceea ce Perrus consideră ca cea mai rea amintire din cariera sa. Singura sabreră franceză calificată la Olimpiada din 2012 de la Londra, a fost eliminată în turul întâiul de japoneza Seira Nakayama. S-a retras după această competiție.

Prietenul său, Brice Guyart, a fost campion olimpic la floretă pe echipe la Jocurile Olimpice din 2000 și la individual la ediția din 2004. Împreună au o fată, Fauve, născută în septembrie 2014.

Note

Legături externe
  Prezentare  la Confederația Europeană de Scrimă

Scrimeri olimpici francezi
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2004
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Sabreri

Léonore Perrus


Paul Bradley es un actor británico, más conocido por haber interpretado a Nigel Bates en la serie EastEnders y a Elliot Hope en Holby City.

Biografía
Paul toca la guitarra y canta con el grupo de folk progresivo llamado "The hKippers" junto a Stephen Warbeck.

Carrera
El 24 de marzo de 1992, se unió al elenco de la exitosa y aclamada serie británica EastEnders, donde interpretó a Nigel Bates hasta el 30 de abril de 1998.

En 2002 apareció por primera vez en la serie My Family, donde interpretó al señor Spufford en el episodio "Shrink Rap"; en 2004 apareció de nuevo en la serie esta vez interpretando al señor Griffin en el episodio "The Book of Love". En 2002 también obtuvo un pequeño papel en la exitosa película norteamericana The Pianist, donde interpretó a Yehuda. El 8 de noviembre de 2005, se unió al elenco principal de otra exitosa serie británica Holby City, donde interpretó al doctor principal Elliot Hope hasta el 22 de septiembre de 2015.

En 2010 Paul interpretó a Elliot Hope en un episodio de la serie Casualty.

Filmografía
Televisión:

Películas:

Teatro:

Apariciones:

Referencias

Enlaces externos

 Paul Bradley on TV.com

Actores de televisión de Inglaterra
Nacidos en Nuneaton

Paul Bradley


La Torre de los Anaya (denominado Torre de Abrantes) es un edificio en forma de torre ubicado en el casco histórico de Salamanca (España). En las cercanías de la plaza de Colón. La torre se encuentra inserta en un palacio que habitaron las familias de Anaya y de Bazán. Durante el  ha tenido varios usos. Destaca la ventana geminada de la calle de Jesús que parece ser original del edificio (los escudos son los mismos que se pueden ver en el palacio de Orellana).

Historia
Al llegar el emperador Carlos I a España se inició la guerra de las Comunidades de Castilla mediante el levantamiento armado de los denominados comuneros, acaecido en la Corona de Castilla desde el año 1520 hasta 1522. Tras la victoria de Carlos I se produjo el desmochamiento de la torre con el objeto de evitar males mayores.

A mediados del  se rehabilitó la torre con un mirador ubicado en su extremo superior que más tarde fue retirado. En el año 1974 se decidió dar a la torre una cota mayor, se emplearon materiales modernos en las ampliaciones, esto provocó un rechazo que causó que en 1976 los nuevos materiales fueran reemplazados por piedra tal como se puede observar en la actualidad. Durante un periodo de finales del  se encontró ubicado el Instituto Interuniversitario de Estudios de Iberoamérica y Portugal, se instaló igualmente el Museo Oriental de Salamanca que finalizó su exposición en la primera década del . Actualmente se aloja un centro cultural en el que
se puede albergar teatro, música, conferencias, cursos, exposiciones. Además de contar con biblioteca y ludoteca.

Referencias

Enlaces externos

Palacios de Salamanca
Fortificaciones de la provincia de Salamanca
Arquitectura gótica de la provincia de Salamanca

Torre de los Anaya


Umilința sau smerenia este o virtute religioasă, raportată întotdeauna la divinitatea monoteistă, Dumnezeu, sau la zeități, în cazul religiilor politeiste, asumând deliberat limitarea umană, defectele personale și condiția umană în general, atitudine care deschide posibilități pentru harul divin.

În afara contexului religios, umilința este definită ca fiind sinonimă cu cumpătarea, calitatea de a se abține de a cere sau pretinde mai mult decât este justificat moral și pragmatic, total opusă vanității, având dimensiuni morale și etice.

În general, conform diferitelor interpretări, umilința este văzută ca o virtute, în antinomie cu narcisismul, aroganța și alte forme similare de mândrie.

Termen
În limbile romanice și în engleză termenul de umilință provine din latinescul humilitas,  derivat la rândul său de la , "pământ". Semnificația primară a adjectivului humilis, umil, este "aparținând pământului", "pământesc", "foarte obișnuit", "normal".

Varianta slavă smerenie (în ) are rădăcina мирить, mirítʹ, cu sensul de "împăcare", "atenuare", "diminuare".

Mitologie
Aidos, din mitologia greacă veche, fusese daimona (zeița) sfioșeniei, timidității, rușinii și a umilinței. Zeița reprezenta ceea ce îi face pe oamenii să distingă între bine și rău.

Note

Legături externe

Judaism's take on humility (Chabad.org)
World scripture: Quotes from religious texts about humility, unification.net
Catholic Encyclopedia

Etică creștină
Etică religioasă
Virtute
Virtuți

Umilință


Mónakó hefur tekið þátt í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 24 sinnum síðan að frumraun landsins í keppninni átti sér stað árið . Eini sigur landsins kom árið  þegar Séverine söng lagið "Un banc, un arbre, une rue". Mónakó afþakkaði að halda keppnina árið eftir og fór sú umsjón til s. Mónakó er eina smáríkið til að hafa unnið keppnina.

Mónakó endaði í seinasta sæti í sinni fyrstu þátttöku árið  áður en það náði þrem topp-3 niðurstöðum á 7. áratugnum; François Deguelt í þriðja sæti () og annað sæti (), og Romuald í þriðja sæti (). Sigur Séverine árið 1971 var í fyrsta sinn sem að landið komst í topp-3 í átta ár. Aðrar topp-5 niðurstöður landsins voru náðar af Romuald í fjórða sæti (), Mary Christy í þriðja sæti (), Michèle Torr () og Caline & Olivier Toussaint () í fjórða sæti. Eftir þátttökuna árið  dró landið sig úr keppni í 25 ár.

Mónakó snéri aftur árið  og tók einnig þátt í keppnunum árin  og , en komst ekki áfram í öll skiptin. Landið dró sig úr keppni aftur eftir að mónakóska sjónvarpsstöðin lýsti yfir að það ætti engan möguleika að komast upp úr undanúrslitunum þar sem kosning þjóða væri orðin of svæðisbundin.

Yfirlit þátttöku (niðurstöður)

Heimildir

Mónakó

Mónakó í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva


Naoki Naruo (født 5. oktober 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Albirex Niigata og Sagan Tosu.

Han har tidligere trænet Grulla Morioka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Naoki Naruo


Teicoscopia ou teichoscopia (    ),  que significa "ver das paredes", é uma estratégia narrativa recorrente na literatura grega antiga . Um exemplo famoso de teicoscopia ocorre na Ilíada de Homero, Livro 3, linhas 121–244.

A passagem começa quando Helena é abordada em seu quarto por Iris, disfarçada de sua cunhada Laodice, filha de Príamo. Helena é então conduzida às paredes dos portões de Skaian, onde é convocada por Príamo, que pede para ela apontar os heróis aqueus que ela vê na planície troiana. Abaixo dela, os dois exércitos se preparam para o duelo entre Menelau e Paris. Helena identifica Agamenon, Odisseus (Ulisses), Telamonian (Grande) Ajax e Idomeneus. Ela também afirma não ver seus irmãos Castor e Pollux, que, sem ela saber, já estão mortos na Grécia. Após esta cena, o duelo começa, com os dois exércitos orando a Zeus e aos demais deuses do Olimpo para começar a ação.

O principal objetivo da teicoscopia é a discussão síncrona de eventos, em oposição ao relato posterior dos eventos por mensageiros ou outras testemunhas oculares. É uma técnica bem estabelecida na dramaturgia. Por exemplo, a teicoscopia é um dispositivo chave no drama "Penthesilea" de Heinrich von Kleist.

Referências

Ilíada
Homero
Drama

Teicoscopia


Gebze Teknik Üniversitesi veya kısaca GTÜ, 3 Temmuz 1992 tarihinde Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü adıyla kurulan, Türkiye'deki iki yüksek teknoloji enstitüsünden birisiydi. 22 Ekim 2014 tarihinde TBMM tarafından kabul edilen yasa teklifiyle Gebze Teknik Üniversitesi olarak yeniden yapılandırılmasına karar verildi. Üniversite Çayırova yerleşkesinden oluşmaktadır. Üniversite günümüzde 1.370.070 m2 toplam açık alanı ve 26.612 m2 toplam kapalı alanı bulunan Çayırova Kampüsü'nden oluşmaktadır (Muallimköy yerleşkesinde Bilişim Vadisi kurulmuştur).

Tarihçe
1994 yılından bu yana Gebze'de 3 Enstitü ve 4 fakültesinde çeşitli disiplinlerde yüksek lisans ve doktora düzeyinde eğitim veren Enstitü; 2001 yılından itibaren Malzeme Bilimi, Elektronik ve Bilgisayar Mühendislikleri ile Matematik ve Fizik bölümlerinde lisans eğitimine başlamış olup 2005 yılında ise ilk lisans mezunlarını vermiştir. Enstitü 2008 yılı itibarıyla Mimarlık Bölümü, Moleküler biyoloji ve genetik ve İşletme Bölümlerine de lisans öğrencisi almaya başlamıştır. Eğitim programları %30 İngilizce desteklidir.

2018-2019 eğitim öğretim döneminde 3658 lisans, 3093 yüksek lisans, 799 doktora öğrencisi olmak üzere toplam 7550 öğrencisi bulunan GTÜ'de 2019 yılında toplam 446 öğretim elemanı görev yapmaktadır ve uluslararası yayınlarını her yıl artırmakta ve öğretim üyesi başına düşen yayın sıralamasında, ilk beş üniversite arasında yer almaktadır. Son dört yıldır Türkiye'deki devlet üniversiteleri arasında bu alanda birinci sıradadır.

2021-2022 eğitim dönemi itibarıyla üniversite bünyesinde 19 Lisans, 49 Yüksek Lisans, 26 Doktora programı yürütülmektedir.

Logo
Gebze Teknik Üniversitesi tarafından akademik personel, idari personel ve öğrencilere sunulan bir anket ile 2015 yılında üniversitenin logosu 'Kelebek' figürü olarak belirlenmiştir. Kelebek tarih boyunca değişimin ve mücadelenin sembolü olmuştur. Aynı zamanda bir tırtılın toprakta başlayan serüvenine, gökyüzünde devam etmesi ile ilmi, kalbi ve ruhani olarak yükselmeyi; bilgeliği temsil eder.  Günümüzde ise kelebek etkisi adı altında beyin fırtınası ile hedefe varışı temsil etmektedir.

Ulaşım

Hem İstanbul hem de Kocaeli'ye ait toplu taşıma araçları ile ulaşım sağlanabilmesi avantajı ile Gebze Teknik Üniversitesi Türkiye'de ulaşım açısından en avantajlı üniversitelerden biridir. Kampüs içerisinden geçen Marmaray hattı üzerinde kendi adıyla anılan Gebze Teknik Üniversitesi-Fatih İstasyonu'na sahiptir. Kartal Metro İstasyonu ile Gebze arasında İETT tarafından hizmete sokulan 17B isimli hat ile de ulaşılabilmektedir. Bunun yanında Kocaeli'ye ait 490 isimli otobüs hattı üniversite ile KYK'ya ait Muallimköy Yurdu arasında hizmet vermektedir. Kocaeliye ait 200, 501, 502, 503 gibi hatlar da üniversiteden geçmektedir.

Bilim ve teknoloji günleri
2013 yılında ilki düzenlenen Gebze Teknik Üniversitesi'nin IEEE kulübünün gelenekselleşmiş organizasyonu olan 'Bilim ve Teknoloji Günleri' her yıl bir bilim insanına ithafen yapılmaktadır. 2013 yılında düzenlenen etkinlik IEEE'nin kurucularından olan Thomas Edison, 2014 yılındaki etkinlikte değerli bilim insanı Prof. Dr. Oktay Sinanoğlu'nun anısına yapılmıştır. İlk düzenlendiği yıldan beri Türkiye'deki tüm üniversite öğrencilerinin katılımına açık olan bu etkinlik Türkiye çapında büyük derecede ses getirmiştir. Üç gün süren etkinlikte, çeşitli konularda konferanslar yapılır ve farklı sektörlerden gelen şirketlerle işbirliği içinde staj olanakları sunulur.

Akademik birimler

Fakülteler
 Mühendislik Fakültesi

Mühendislik fakültesi, 1992 yılında enstitünün kuruluşu ile hizmete girmiştir. 2001-2002 Eğitim-Öğretim Yılı Güz Yarıyılı'ndan itibaren Bilgisayar Mühendisliği, Elektronik Mühendisliği ile Malzeme Bilimi ve Mühendisliği Bölümleri'nde lisans düzeyinde de eğitim-öğretim sürdürmektedir. Mühendislik Fakültesi bünyesinde bulunan toplam 8 bölüm eğitim-öğretim ve araştırma faaliyetlerine devam etmektedir. Bu bölümler şunlardır;
 Bilgisayar Mühendisliği
 Biyomühendislik
 Çevre Mühendisliği
 Elektronik Mühendisliği
Endüstri Mühendisliği
Harita Mühendisliği
İnşaat Mühendisliği
 Kimya Mühendisliği
 Makine Mühendisliği
 Malzeme Bilimi ve Mühendisliği
 Temel Bilimler Fakültesi
Temel Bilimler Fakültesi'nde 1994 yılından bu yana Fizik, Kimya, Matematik ve Moleküler Biyoloji - Genetik bölümlerinde sürdürülmekte olan yüksek lisans ve doktora programlarının yanı sıra, 2001 yılından itibaren Fizik ve Matematik bölümlerinde, 2010 yılından itibaren de Moleküler Biyoloji ve Genetik bölümünde dört yıllık lisans programı da yürütmeye başlamıştır. Eğitim öğretim programlarının %100'ü İngilizcedir. Temel bilimler fakültesi kapsamında bulunan bölümler şunlardır;
 Matematik
 Fizik
 Moleküler Biyoloji ve Genetik
 Kimya
 Mimarlık Fakültesi

Mimarlık Fakültesi bünyesindeki eğitim faaliyetini sürdüren Mimarlık Bölümü, Şehir ve Bölge Planlama Bölümü ile lisans düzeyinde eğitim faaliyetine henüz başlamayan Endüstriyel Tasarımı Bölümü yer almaktadır. 2008-2009 Eğitim yılında Mimarlık Bölümünde lisans eğitimine başlamıştır. Mimarlık fakültesi bünyesinde bulunan bölümler şunlardır;
 Mimarlık
 Şehir Bölge ve Planlama
 Endüstriyel Tasarım

 İşletme Fakültesi
1992 yılından itibaren hizmete giren işletme fakültesinde işletme, strateji bilimi ve iktisat olmak üzere üç bölüm bulunmaktadır.  İşletme Bölümü 1994 yılından itibaren Yüksek Lisans, 1996 yılından itibaren Doktora ve 2008 yılından itibaren de Lisans eğitimlerini vermektedir. Strateji Bilimi Bölümü 1999 yılından itibaren Yüksek Lisans eğitimi vermektedir. İktisat Bölümü'nde 2010 yılından itibaren Yüksek Lisans ve 2013 yılından itibaren Doktora eğitimi verilmektedir. İşletme fakültesinin akademik kadrosu; dünyada  "Teknoloji ve Yenilik Yönetimi" alanında ilk 50 bilim insanı arasına seçilme başarısı, Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA) Üstün Başarılı Genç Bilim Adamları Ödülü, Dış Ticaret Müsteşarlığı Bilim Ödülü, En İyi Makale Ödülü, En Fazla Tavsiye Edilen Makale Ödülü, En İyi Yazar Ödülü gibi uluslararası ödüller gibi birçok ödül kazanmışlardır. Fakülteye bağlı bölümler şunlardır;
 İşletme
 İktisat

Havacılık ve Uzay Bilimleri Fakültesi
Gebze Teknik Üniversitesi Havacılık ve Uzay Bilimleri Fakültesi Haziran 2020'de 2654 sayılı kararla kurulmuştur. 2021-2022 Eğitim Yılı Güz Dönemi itibarı ile Uçak Mühendisliği Bölümü ilk lisans öğrencileri ile eğitime başlamıştır. Fakülte bünyesinde bölümler şunlardır;

 Uçak Mühendisliği

Enstitüler
 Fen Bilimleri Enstitüsü
1992 yılında kurulan Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü bünyesinde açılan Mühendislik ve Fen Bilimleri Enstitüsü, ilk olarak 1994-1995 Eğitim-Öğretim Yılı Güz Yarıyılı'nda Elektronik Mühendisliği, Malzeme Bilimi ve Mühendisliği, Çevre Mühendisliği, Biyoloji, Kimya ve İşletme Anabilim Dalları'nda yüksek lisans öğretimine başlamış, aynı eğitim-öğretim yılının Bahar Yarıyılı'nda ise İşletme Anabilim Dalı doktora programı eklenmiştir. Fen Bilimleri Enstitüsü kapsamında bulunan ana bilim dalları şunlardır:
 Bilgisayar Mühendisliği
 Çevre Mühendisliği
 Elektronik Mühendisliği
 Makine Mühendisliği
 Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisliği
 Kimya Mühendisliği
 Malzeme Bilimi ve Mühendisliği
 Moleküler Biyoloji ve Genetik
 Fizik
 Kimya
 Matematik
 Mimarlık
 Şehir ve Bölge Planlama
 Deprem ve Yapı Mühendisliği
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
Gebze Teknik Üniversitesi  Sosyal Bilimler Enstitüsü; Ağustos  1999 yılında  kurulmuştur. Enstitüde hâlen İşletme, Strateji Bilimi  ve İktisat anabilim dalında yüksek lisans;  Girişimcilik ve Yenilik Yönetimi, Uluslararası Ticaret ve Finans anabilim dalında tezsiz yüksek lisans;  İşletme ve İktisat  anabilim dalında da doktora düzeyinde eğitim-öğretim programları yürütmektedir.
 İşletme
 Strateji Bilimi
 İktisat
 Girişimcilik ve Yenilik Yönetimi
 Uluslararası Ticaret ve Finans
 Yeni Kurulan Enstitüler
 Enerji Teknolojileri Enstitüsü
 Biyoteknoloji Enstitüsü
 Nanoteknoloji Enstitüsü
 Yer ve Deniz Bilimleri Enstitüsü
 Ulaşım Teknolojileri Enstitüsü
 Savunma Teknolojileri Enstitüsü
 Bilişim Teknolojileri Enstitüsü

Rektörlüğe Bağlı Birimler
 Yabancı Diller Bölümü
 Türkçe Hazırlık Bölümü
 Beden Eğitimi ve Spor Bölümü

2023 GEBZE TEKNİK ÜNİVERSİTESİ TABAN PUANLAR, KONTENJANLAR VE BAŞARI SIRALAMASI [Kaynak]

EŞİT AĞIRLIK BÖLÜMLERİ

 İşletme EA 60/62 328,92 254.203

 İktisat EA 60/62 317,07 310.132

SAYISAL İLE ALAN BÖLÜMLER

 Bilgisayar Mühendisliği (İngilizce) SAY 90/93 513,03 9.926
 Uçak Mühendisliği (İngilizce) SAY 60/62 490,07 24.236
 Endüstri Mühendisliği (İngilizce) SAY 40/41 478,54 32.894
 Elektronik Mühendisliği SAY 80/82 458,81 49.000
 Makine Mühendisliği (İngilizce) SAY 80/82 455,06 52.154
 Moleküler Biyoloji ve Genetik (İngilizce) SAY 70/72 441,37 64.346
 Kimya Mühendisliği (İngilizce) SAY 60/62 422,68 82.127
 Biyomühendislik (İngilizce) SAY 50/52 414,63 90.163
 Mimarlık SAY 115/118 381,74 128.055
 Malzeme Bilimi ve Mühendisliği SAY 70/72 372,85 140.115
 Kimya (İngilizce) SAY 30/31 372,04 141.204
 Matematik (İngilizce) SAY 50/52 360,24 158.726
 İnşaat Mühendisliği (İngilizce) SAY 80/82 355,2 167.005
 Çevre Mühendisliği (İngilizce) SAY 60/62 331,58 211.970
 Fizik (İngilizce) SAY 30/31 324,68 227.350
 Harita Mühendisliği SAY 60/42 298 299.795
 Şehir ve Bölge Planlama SAY 70/72 284,48 346.508

Araştırma merkezleri
 Nanoteknoloji Araştırma Merkezi
 Yenilenebilir Enerji Araştırma Merkezi
 Alüminyum Araştırma merkezi
 Türk Biltek

Görev yapan rektörler
Üniversitenin kuruluşundan beri aşağıdaki isimler rektörlük görevini yerine getirmiştir:
 Prof.Dr. Ahmet Hikmet Üçışık (1992–1993)
 Prof.Dr. Ahmet Ayhan (1993–2002)
 Prof.Dr. Alinur Büyükaksoy (2002–2010)
 Prof.Dr. Orhan Şahin (2010–2014)
 Prof.Dr. Haluk Görgün (2014–2018)
 Prof.Dr. Muhammed Hasan Aslan (2018–2022)
 Prof.Dr. Hacı Ali Mantar (2022–günümüz)

Üniversiteler Sıralaması

* İlgili yılda üniversite endeks sıralamasına girememiştir.

** İlgili yılda endeks sıralaması yayınlanmamıştır.

Ayrıca bakınız

 Gebze Teknik Üniversitesi

Dış bağlantılar

 Gebze Teknik Üniversitesi resmî internet sitesi
 Gebze Teknik Üniversitesi tanıtım filmi (2015)
 Gebze Teknik Üniversitesi tanıtım filmi (2013)
 Gebze Teknik Üniversitesi tanıtım filmi
 Gebze Teknik Üniversitesi Bölümleri Taban Puanlar ve Kontejanları 28 Temmuz 2023  tarihinde 41 Havadis Gazetesi sitesinde arşivlendi

Kaynakça

Türkiye'deki teknik üniversiteler
Gebze Teknik Üniversitesi
1992'de kurulan üniversiteler
Gebze

Gebze Teknik Üniversitesi


Los Manáos (la antigua ortografía) fueron una tribu indígena, que habitaron la región entre la actual ciudad de Manaus - la capital del Estado de Amazonas (Brasil) - y Manacapuru, en Brasil, a la llegada de los colonizadores portugueses. Su nombre en su lengua significa "Madre de Dios", y dio origen al nombre actual de la ciudad. Formaban parte del grupo arawak. Un importante líder de los indios Manaós fue Ajuricaba. y

La tribu de Manaos (o Manaós), considerada orgullosa por portugués, se negó a ser dominada para servir como mano de obra esclava, entró en confrontación con los habitantes de la fortaleza. A través de matrimonios con las hijas deTuxauas (caciques), los militares portugueses comenzaron a conectarse a los Manaos, y trata de apaciguar el conflicto. Sin embargo, el indio Ajuricaba, uno de los líderes de Manaos, se opuso a la colonización de los portugueses, pero parecía apoyar la Holanda (hay controversia). Poseer habilidades excepcionales de liderazgo, Ajuricaba consiguió unir a varias tribus locales, y luchar contra los indios aliados de los portugueses. También organizó un sistema de vigilancia que impedían el movimiento de los portugueses por ríos y lagos en la región.

La zona de conflicto se iba por el Río Negro (afluente del río Amazonas) de Río Branco (Roraima) Sobre la captura de Ajuricaba (de acuerdo con los Artur Reyes, distinguido con el nombre de la Biblioteca Pública principal de Manaus), hay contradicciones sobre su detención se produjo o no brutal. El comunicado oficial no dice nada. Pero la leyenda dice que hubo un golpe violento. De ambas partes, había heroísmo. El portugués comenzó a perder el ánimo después de cuatro asaltos infructuosos, cuando unos soldados lo rodearon, atacando Ajuricaba desde atrás y lo ganaron.
Al parecer, la leyenda que tras perder a su hijo Ajuricaba (tan valiente como él), el joven Cucunaça, se lanza entre el enemigo y hacer que las pérdidas, después de ser arrestado y puesto que el hierro.

Ajuricaba y fue llevado a Belén, después de varias pruebas acusando al gran guerrero, antes de llegar a la desembocadura del Río Negro (afluente del río Amazonas), trató de liberar a sí mismo y a sus compañeros. El líder indígene, indignado, aunque presionero en cadenas, amenazó, de verdad, a las tropas de Paes do Amaral y Belchior, que dominaron la revuelta de los indios, después de mucho derramamiento de sangre. De no ser sometido a la humillación en la cara de la victoria del enemigo, Auricaba se lanzó (con otro líder?) En las aguas del río-mar que amaba, ahogado, lo que genera satisfacción a los conquistadores ya libre de preocupaciones para mantenerlo bajo estricta vigilancia para Belén, como el confesar gobernador Maia da Gama.

Además Ajuricaba, más de dos mil indios fueron enviados a Belén para ser vendidos como esclavo. Ajuricaba tenía vínculos con los holandeses, según Ribeiro de Sampaio, que fue negado por Joaquín Nabuco (diplomático imperial de Brasil y defensor de los esclavos). Von Martius habría encontrado Indians Erê-manaó en 1819 en el Alto Río Negro. Después nunca más fueron vistos.

Los habitantes de Manaus adoptado el término indígena "Manauara" para identificar sus antepasados indígenas.

En relación con los antepasados indígenas de la gente de Manaus, se hizo un intento de olvidar y borrar sus rasgos indígenas y obras históricas (debido a la colonización portuguesa). Es evidente que la destrucción de hecho a los indios del cementerio, donde se encuentra actualmente la plaza Dom Pedro II y el Palacio Rio Branco. Cuando el gobernador de Amazonas, Eduardo Ribeiro, remodelado la plaza, las calles por la noche por alto, se encontró un gran número de igac (olla grande, que se utiliza para almacenar agua, harina o cereales). En la actualidad, no hay ninguna marca que indique la historia indígena en este lugar.

Referencias

Antropología

Manaós (tribu)


Thorney and Thorny may refer to:

Places in the United Kingdom
Thorney, Cambridgeshire
Thorney, Buckinghamshire
Thorney, Nottinghamshire
Thorney, Somerset
Thorney Hill, Hampshire
Thorney Island (Westminster)
Thorney Island (West Sussex)
Thorney Toll, Cambridgeshire

Places in the United States
Thorny Creek, West Virginia
Thorny Flat

Other
ST Thorney, a tugboat
Thorny Hawkes (1852–1929), American baseball player
Thorny Lea Golf Club, a country club in Massachusetts, US
Tim Thorney (1955–2021), Canadian singer-songwriter

Thorney