Muzeul Pera (Pera Müzesi) este un muzeu privat, de artă, în cartierul Tepebașı din Istanbul. A fost construit în 1893 și deschis publicului în anul 2005 de Fundația Suna și İnan Kıraç (Suna Kıraç este fiica industriașului turc Vehbi Koç). Muzeul se află în fostul Hotel Bristol, hotel, care a fost proiectat în 1893 de către arhitectul Achille Manoussos.

Colecția și expoziții permanente
Muzeul prezintă trei expoziții permanente: colecția de măsuri și greutăți din Anatolia; gresie și ceramică Kütahya, precum și de artă orientală. Colecția orientală include mai mult de trei sute de picturi, inclusiv lucrări de artiști europeni din secolul al XVII-lea. până la începutul secolului al XIX-lea., lucrări inspirate din lumea otomană.

Extindere planificată
Fundația Suna și İnan Kıraç a încredințat arhitectului Frank Gehry, construirea unui nou complex de cultură pe terenul sediului TRT în Tepebașı. Complexul planificat se va numi Centru cultural Suna Kıraç (Suna Kıraç Kültür Merkezi).

Exemple de colectie
Lucrări din perioada otomană:

Note

Literatură
 Muzeul Pera (Hg.). Portrete din Imperiu. Muzeul Pera Publicații, 2005. ISBN 975-9123-02-9
 Muzeul Pera (Hg.). Tineri De Expansiune. Muzeul Pera Publicații, 2005. ISBN 975-9123-00-2

Legături externe

 Muzeul Pera
Pera Museum on the Google Art Project

Muzee din Turcia
Fondări în 2005
Anii 1890 în arhitectură

Muzeul Pera


Narnia, C.S. Lewis'in Narnia Günlükleri adlı kitabında adı geçen kurgusal bir ülkedir.

Narnia'nın coğrafyası
Narnia, (güneyindeki Archenland'dan ayıran) sıradağlar ile çorak arazi ve fundalıklar (kuzey sınırı) arasında uzanan bir ülkedir. Narnia'nın doğusunda deniz, batısında ise sarp dağlar ve kayalıklar vardır. Ülkenin bir ucunan bir ucuna akan Büyük Nehir bu kayalıklardan, çalkalanan ve köpüren suyla dolu derin bir çukur olan Kazan Kuyusu'na dökülür ve yolunun büyük bir bölümü boyunca dik ve genellikle kayalık kıyılar arasında akar. Nehrin Fener Çorağı'ndan doğan bir kolu, kilometreler boyunca derin bir koyaktan aştıktan sonra, Kunduzbarajı'nda nehre karışır. Büyük Nehir çayırlardan, kayalardan, fundalık ve ormanlık gibi farklı arazilerden geçer, sonunda da geniş bir vadiye girer ve hayli sığlaşır. En sığ olduğu kısımda, aynı adı taşıyan sığ geçitlerin yanında sularla çevrili, kırmızı çatılı Beruna şehri yer alır. Büyük Nehir, Beruna'nın aşağısında Azgın Nehir ile birleşir ve Narnia'nın başşehri Cair Paravel'de denize ulaşmadan önce geniş ormanlarda menderesler çizer. Ülkenin kıyı hattının büyük bölümü ormanlıktır, ancak kuzeydoğu taraflarında kıyı ormanları çok geçmeden yerlerini, sayısız küçük adaları ve su kanalları olan geniş, ağaçsız bataklık araziye bırakır. Buzdan dağların fonu önündeki yüksek tepelerle yer yer kesilmiş sıradağlardan oluşan ve uzakta her zaman görülebilen Batı Yabanı'nın üzerinde, batıdaki büyük dağlar heybetle yükselir.

Narnia'nın oluşturuluşu
Narnia diyarı, dünyanın sonunun ötesindeki bir ülkeden gelen büyük bir aslan olan Aslan tarafından kurulmuştur. Aslan, Narnia'nın esrarengiz hakimi Denizin-Ötesindeki-Büyük-İmparator'un oğludur. Aslan'ı fiilen görmüş az sayıda ayrıcalıklı kişi, onun yelesinden ve gözlerinden, ayrıca muazzam bir fiziksel güç ile büyük bir nezaketi ve bilgeliği birleştirme tarzından çok etkilenmişlerdir. Ama en etkileyici olanı, Efsaneye göre yaradılış şarkısının sözleri yoktur, melodisi de yok sayılırdı ama duyulmuş duyulacak en güzel şarkıydı; yıldızların, takımyıldızlarının ve gezegenlerin karanlığın içinden birden görünmelerine yol açmıştı. Aslan şarkısını söylerken kara gökyüzü, yükselen güneş gibi önce griye, sonra da beyazdan pembeye, pembeden altın sarısına döndü. Narnia vadisi yoktan var oldu ve Aslan daha da kıvrak yeni bir şarkı söyleyerek bir aşağı bir yukarı yürümeye başlayınca, toprakta çimenler yeşerip süratle vadiyi ve yukarıdaki tepeleri kapladı. Ağaçlar büyümeye başladı, şarkı daha da çılgın bir hal aldı, çimenli toprak kabarıp hörgüçler halinde şişmeye başladı; şişler büyüdükçe büyüdü ve sonunda patladı, her bir hörgüçten tamamen oluşmuş ve faal halde birer hayvan çıktı. Yeni yaratılmış canlılar derhal kendi doğal işlerini yapmaya koyuldular; kuşlar şarkı söyledi, arılar çiçek polenleriyle beslendi, kurbağalar nehre sıçradı, panterlerle leoparlar yıkandı ve ağaç gövdelerinde tırnaklarını bilediler. Ve Aslan sesiyle, ormanın yabanıl insanlarını da aynı şekilde oluşmasını sağladı: yarı keçi yarı insan biçiminde yaratıklar, satirler ve cüceler. Yaradılışın bu günlerinde Narnia'daki her şey yetişti; bir metal parçası hemencecik bir sokak lambasına, altın ve gümüş madeni paralar ise altın ve gümüş ağaçlara dönüştü.

Dış bağlantılar
 Narnia Günlükleri
 C.S. Lewis
 narnia

Kaynakça
 Manguel, Alberto ve Guadalupi Gianni. Hayali Yerler Sözlüğü. İstanbul: YKY, 2005. ISBN 975-08-0974-2

Narnia Günlükleri
Kurgusal bölgeler
Kurgusal boyutlar

Narnia


Agrilus anachlorus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

anachlorus

Agrilus anachlorus


ඉන්දියාව අපට ශරාn  ස්තරීa  ය ඉන්දීය නර්තන කරයි ම කිහිපයක් ම ලබා දෙයි. ඒ එක එකක ආරම්භ ඉන්දියාවේ විවිධ පරාe  න්ත කරා දිවෙයි. සෑම නර්තන කර්ත මයක් ම කිසියම් සුවිශේෂී පරන් දේශයක් හෝ සංස්කෘතියක් හෝ ඉන්දීය ජජන කොට්ඨාසයක් නියෝජනය කරයි. මින් පර0ෙ ධානතම කරදී ම අට නම් භරතනාට්ය ම් , කතක් , ඔඩිස්න සි කුචිපූඩි , මෝහිනීඅත්තම් , මනිපූරි , සාතිර්ය හා කතකලි වේ. මීට අමතරව බංග්රා වැනි මෙහි පරpe ධාන රංග නැටුම් වර්ග ගණනාවක් ද පරාත  දේශීය උත්සව වලදී භාවිතා වන විශේෂ නර්තන විධි ගණනාවක් ද වේ.
බොහෝ ඉන්දියානු නර්තනාංග රංගනය පදනම් කරගෙන ලියැවුණු භරතමුණි ගේ නාට්යතශාස්තරීවේ කෘතිය පදනම් කරගෙන බිහිවී ඇත . නාට්යර යන්න නර්තනය හා රඟපෑම යන දෙකම ඇතුලත් පෘථුල සංකල්පය කි.

භරත නාට්යයම්
ඉන්දියානු ශාස්තරී/  ය නර්තනය යන්න ඇත්ත වශයෙන් ම ව්යේවහාර වනුයේ පූජනීය හින්දු සංගීතමය නාට්යි කර්ද මවේද උදෙසාය. මෙහි සිද්ධාන්ත කරිත   පූ 400 භරත මුණි ගේ නාට්යු ශාස්තරය   කෘතිය දක්වා දිවෙයි. සංගීත් නාටක් ඇකඩමිය වර්තමානයේ නර්තන කරගන ම අටක් හඳුන්වා දෙයි

http://en.wikipedia.org/wiki/Dance_in_India#Classical_Indian_dance
ඉන්දියාව

ඉන්දියානු ශාස්තරීය නර්තනය


الوطية بالأمازيغية (ⵍⵡⴰⵟⵢⴰ) هي مدينة صغيرة بالمملكة المغربية في الوسط الغربي. تنتمي الوطية لإقليم طانطان الساحلي وتضم 9295 نسمة (إحصاء 2014).

الاقتصاد
تنامت مدينة الوطية على الساحل الأطلسي بموازاة مع تشييد الميناء سنة 1982 الدي يستجيب لمتطلبات صيد أعالي البحار والصيد بصفة عامة وقد  تم تجهيزه بكل الوسائل الضرورية من مرافئ السفن وناقلات الحمولة وأرصفة وحواجز وقائية ومنحدرات السفن ناهيك عن تدعيم هذه البنية التحتية بمنطقة صناعية تضم أهم الوحدات لمعالجة تصبير الأسماك تستغلها شركات القطاع الخاص. كما أن هذا الميناء الذي يعد الوحيد بالجهة المنفرد بصدارة المؤانئ المغربية من صيد الأسماك التي تتميز بغناها وبتنوعها به. يشغل هذا الميناء يدا عاملة مهمة ومستثمرين في هذا القطاع وساهم بشكل فعال في انتعاش قطاع البناء والتعمير.

السياحة
نتوفر مدينة الوطية على مؤهلات سياحية جد هامة تمتزج فيها الطبيعة الصحراوية والشؤاطى الدافئة مكونة في ما بينها بانوراما ساحرة إضافة إلى هذه الصور الطبيعية الساحرة هناك مكونات عدة تجمع ما بين التاريخ العريق والفلكلور الشعبي المتنوع بلوحاته والمنتوج الثقافي المنفرد بخصوصياته. وتعد مدينة الوطية همزة وصل بين شمال البلاد وجنوبها واستقطب بشكل كبير تيارات الهجرة المتدفقة على المنطقة خصوصا من الأقاليم الشمالية والمناطق المجاورة التي يستقطبها النشاط البحري لميناء الوطية.

وتعتبر السياحة من المؤهلات المميزة للإقليم حيث تساهم بشكل فعال في انعاش الاقتصاد المحلي وتتوسع هذه المؤهلات السياحية حيث شهدت نهضة عمرانية مهمة بفضل الرواج الذي يعرفه قطاع الصيد البحري بها مؤخرا وتتميز بالدفء خلال فصلي الشتاء والصيف مما يجعلها قبلة و محجا للسياح الاجانب, وقد ساعدت هذه المنحة الربانية في استقطاب السياح المولعين بالبحث عن السكون والسكينة إلى جانب صفاء البحر والطقس الصحراوي النقي الذي يوفر مستلزمات الراحة والاستجمام والتمتع إلى أبعد حد وقد أدى ذلك إلى تزايد اهتمام الشركات العالمية بهذا القطاع.

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم طانطان
إقليم طانطان
بلديات المغرب
مدن المغرب

الوطية (المغرب)


An Chimonobambusa szechuanensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alfred Barton Rendle, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Keng f.. An Chimonobambusa szechuanensis in nahilalakip ha genus nga Chimonobambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chimonobambusa

Chimonobambusa szechuanensis


Millerieae, tribus glavočika u potporodici Asteroideae. Postoji 35 rodova

Podtribui i rodovi

 Desmanthodiinae H.Rob.
 Desmanthodium Benth.
 Dyscritothamninae Panero
 Bebbia Greene
 Cymophora B.L. Rob.
 Dyscritothamnus B.L. Rob.
 Tetragonotheca L.
 Tridax L.
 Espeletiinae Cuatrec.
 Carramboa Cuatrec.
 Coespeletia Cuatrec.
 Espeletia Mutis ex Humb. & Bonpl.
 Espeletiopsis Cuatrec.
 Libanothamnus Ernst
 Paramiflos Cuatrec.
 Ruilopezia Cuatrec.
 Tamananthus V.M.Badillo
 Tamania Cuatrec.
 Galinsoginae Benth. & Hook.f.
 Alepidocline S.F. Blake
 Alloispermum Willd.
 Aphanactis Wedd.
 Cuchumatanea Seid. & Beaman
 Faxonia Brandegee
 Galinsoga Ruiz & Pav.
 Oteiza La Llave
 Sabazia Cass.
 Schistocarpha Less.
 Selloa Kunth
 Stenocarpha S.F. Blake
 Guardiolinae H.Rob.
 Guardiola Cerv. ex Bonpl.
 Jaegeriinae Panero
 Jaegeria Kunth
 Melampodiinae Less.
 Acanthospermum Schrank
 Lecocarpus Decne.
 Melampodium L.
 Milleriinae Benth. & Hook.f.
 Axiniphyllum Benth.
 Guizotia Cass.
 Ichthyothere Mart.
 Milleria L.
 Rumfordia DC.
 Sigesbeckia L.
 Smallanthus Mackenzie ex Small
 Stachycephalum Sch. Bip. ex Benth.
 Trigonospermum Less.
 Unxia L.f.
 Zandera D.L. Schulz

Izvori

Glavočike cjevnjače

Millerieae


CC Gjøvik er et storcenter i Gjøvik, Norge. Det blev etableret i 1986, men har siden fået fire store ombygninger i hhv. 1996, 2000, 2006 og 2011, og omfatter i dag 40.000 m2 og 1200 parkeringspladser.

Centret har 86 butikker. I 2016 omsatte det for 1,41 mia. NOK, og det er dermed det største storcenter i det norske "innlandet" (omtrent fylkerne Hedmark og Oppland).

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

Indkøbscentre i Norge
Gjøvik
Etableret i 1986

CC Gjøvik


අදහස් ද්වීධාකරණය සහ වාද සංයුක්ත කිරීම

1785 දී එම්මානුවෙල් කාන්ට් විසින් ඔහුගේ වොන් ඩර් අන්රෙච්ට්මාßඉග්කේට් ඩෙස් බූචෙර්නච්ඩෘcක්ස් නම් නිබන්ධනයෙන් භෞතිකය අණන්යතාවයෙන් විඛණ්ඩනය කොට දක්වන ලදී. මෙම විඛණ්ඩනය පරකාශකයන්ට, අත්රමැදියන්ට සහ මුල් ලේඛන කතුවරුනට ඉතා වැදගත් එකක් විය.

ප්රථම වාද මිළකිරීම සහ එහි භාහ්ය සාදක

උපුටා ගැනීමේ නීතිය මගින් පිටපත් හිමිකරුවකු විසින් නීත්යාණුකුලව නිසි අවසරයක් හිමිකරුගෙන් ලබා ගත් පිටපත් නැවත විකිණීමැ තහනම් නොකරයි. මෙනිසා එය නීත්යාණුකූල වේ. උදාහරණැයක් ලෙස උපුටාගත් පොතක් හෝ සංයුක්ත තැටියක් නැවත ව්කිනිය හැක. මෙය එක්සත් ජනපදයෑදී ප්රථම වාධ මිළ් කිරීම ලෙස හඬුන්වයි, අධිකරණය මගින් අනුමත ඹ්හාවිත කළ පොත් සාප්පු අරඹා ඇත. සමහර රටවල් මුල් හිමිකරු හට එම ප්රකාශණැ ද්විතීක වෙළඳාම සීම කිරීම සඳහා සමාන්තර ඹ්හාදක පනවා ඇත. වාදයක ප්රථම මිළ කිරීම පිටස්තරකිරීමේ එඓතිවාසිකම ලෙස හඬුන්වයි. අනෙක් සමහර රටවලමෙය වෙනස් ආකාර වලින් පේටන්ට්, වෙළඳ ලකුණු සඳහාද අදාල වේ. මෙහිදී මතක තබාගතයුතු කරුණ නම් ප්රථම වාද මිළ කිරීම අදාල නීත්යානුකූල පිටපත් බලතල මාරු කිරීම සඳහාද අදාල බවයි. නමුත් මෙය නීහ්යානුකූල නොවන පිටපත් සඳහා අදාල නොවේ.

අමතර වශයෙන් උපුටා ගැනීම බොහෝ සිද්ධි වලදී අනෙක් අයෙකුව තමාට අයත උපුටාගත් කාර්යය නවීකරණය, බැහර කිරීම හෝ විනාහ කිරීම දුර්විකාණයක් නොවන තාක් තහනම් නොකරනු ලබයි. නමුත් සදාචාරාත්මක එඓතිවාසිකම් බලපැවැත්වෙන රටවල බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවෙකුට සමහර සංසිද්ධීන්වලදී කුමණාකාරයේ හෝ වෙනසක් එයට සිදුකිරීම වලකාලිය හැක.

සාධාරණැ භාවිතය සහ සාධාරණ ගණුදෙනුව

බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් සියලු උපුටා ගැනීම් සහ ද්විදත්වකරණය තහනම් නොකරයි.  එක්සත් ජනපදයේ සාධාරණැ භාවිත ප්රතිපත්ති බුද්ධිමය දේපල පනත 1976 යටතේ 17 ඌ.එස්.සී 102 ඡේදය යටතේ ඛේතිත නීති ස\ග්රහායෙන් අවසර නොම්තිව වුවද සමහර උපුටා ගැනීම් බෙදා හැරීමට අවස්ර ලබ දී ඇත. නමුත් ව්යවස්තාව සාධාරණ භාවිතය හඳුන්වා නැත, ඒ වෙනුවට ආන්තික නොවන සාධක මෙය විශ්ලේශණය සඳහා දක්වා ඇත. ඒවා නම්

1. ඔබගේ භාවිතය සඳහා හේතුව සහ ලකුණ
2. උපුටා ගැනීමේ ස්වභාවය
3. ප්රමාණය සහ සම්ප්පූර්ණ කාර්යයෙන් උපුටා ගත් කොටස, (සාමාන්යයෙන් වචන 400ට අඩු විය යුතුය

4. එම උපුටා ගැනීම මගින් සාමාණ්ය වෙළඳපොළ අගයට එල්ලවන බලපෑම හෝ උපුටා ගැනීමේ වටිනාකම.

එක්සත් රාජධානියේ සහ බොහෝ පොදු රාජ්යමණ්ඩලීය රටවල මීට සමාන වූ සාධාරණ භාවිත ප්රතිපත්තියක් අධිකරණය හෝ ව්යවස්ථාපිතව හඳුන්වාදී ඇත. මෙම සංකල්පය සමහර අවස්ථාවලදී නියමාකාරයෙන් හඬුන්වා නැත. කෙසේනමුත් කැනඩාවේදී පුද්ගලික භාවිතය සඳහා උපුටා ගැනීම 1999 සිට අනුමත කර ඇත. ඕස්ට්රේලිආවේ සාධාරණ භාවිතය 1968 බුද්ධිමය දේපල  පනත යටතේ සීමිත කාර්යන් 2සඳහා අනුමැතියකින් තොරව උපුටා ගැනීමට අවකාශ සපයා ඇත. සාධාරණ ගණුදෙනු භාවිතාවන් යනු සමීක්ෂණ සහ අධ්යයනයන්, යලිකියවීම්, ප්රවෘත්ති වාර්ථාකරණයන් හා වෘත්තීයමය උපදෙස් ලබාදීම් ආදිය වේ.

එක්සත් ජනපදයේ එඈචාරේ (ගෘහස්ථ ශ්රව්ය පටිගත කිරීම් පනත ඡේද අංක 10 1992)  මගින් පාරිභෝගිකයන්ගේ වාණිජ නොවන පරමාර්ථයන් සඳහාද කරන ශ්රව්ය පටිගත කිරීම්ද තහනම් කර ඇත.

    ඡෙද 1008. අයිතිවාසිකම් කඩකිර්රිමේකාර්යයන්     තහනම් කිරීම
මෙම නීතිය යටතේ උපුටා ගැනීමේ අයිතිය කඩකරණ කිසිදු  නිශ්පාදන, ආනයනික, බෙදාහැරීමකට ලක් කළ පටිගතකිරීමේ කිසිදු උපක්රමයක් පිළිබඳව වූ චෝදනා සඳහා ක්රියාමාර්ගයක් නොගනී.

පසුකාලීන පනත් මගින් එක්සත් ජනපද බුද්ධිමය දේපල පනත සංශෝදනය කරන ලදී. ඒ අනුව පිටපත් 10කට වඩා උපුටා ගැනීම වාණිජ අරමුණක් උදෙසා සිදු කරන්නකි. නමුත් එවනි උපුටා ගැනීම් අනුමත කිරීම සඳහා පොදු නියමයක් නැත. කාර්යයක සම්පූර්ණ පිටපතක් ලබා ගැනීම හෝ බොගෝ අවස්ථාවලදී එහි කොටසක් උපුටා ගැනීම වරදකි. ද්විමය සහශ්ර බුද්ධිමය දේපල පනත මගින් බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවකුට අයත් කාර්යයක් නැවත උපුටා ගැනීම සඬහා යොදා ගන්න උපකරණ නිපදවීම, ආනයනය, බෙදා හැරීම තහනම් වේ.

පැවරීම සහ ලියාපදිංචිය

බුද්ධිමය දේපල හිමිකමක් හුවමාරු කිරීමට හෝ තවත් පාර්ශවයකට පැවරීමට හැකියාව ඇත. උදාහරණයක් ලෙස ගීත සමුච්ඡයක් පටිගත කරන සංගීතඥයකු තම බුද්ධිමය දේපල සන්දහා ගෙවීමකට යටත්ව ඒවා පටිගත කිරීමේ සමාගම සමග ගිවිසුමකට එළඹිය හැක. මූලික බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවා මේව නිෂ්පාදනය හා අලෙවිය මගින් නිර්මාණකරුවාට වඩා ලාඹ ඉපෙයීමේ පරමාර්ථ අතින් ඉතා දුරින් සිටිනු ඇත. සංගීතයේ ඩිගිටල් යුගය වන මෙකල ගීත උපුටා ගැනීම හෝ බෙදා හැරීම අඩුම වියදමකින් අන්තර්ජාලය හරහා සිදු කළ හැක. නමුත් පටිගත කිරීමේ ක්ෂේත්රය නිර්මාණකරුවාව සහ ඔහුගෙ නිර්මාණ වැඩිදුර අලෙවිකරණයකට භාජනය කිරීම මගින් ඉහළ ප්රේක්ෂක ප්රතිචාරයක් ලබා ගනී. බුද්ධිමය දේපල හිමිකරුවකු තමා සතු සියලුම එවන් හිමිකම් බොහෝ පරකාශකයන් උණන්දු කළද  හුවමාරු කළ යුතු නැත. සමහරක් බුද්ධිමය දේපල හුවමාරු කළ හැක හෝ හිමිකරු හට වෙනත් පාර්ශවයකට විධායක නොවන බලපත්රයකින් සීමිත කාලයකට හෝ සීමිත ප්රදේශයක උපුටා දැක්වීමට හෝ බෙදා හැරීමට පැවරිය හැක. මේ සඳහා යම් යම් නීතිමය අවශ්යතාද සපුරාලිය යුතු වේ. ඕස්ට්රේලියනු නීතියට අනුව; 1968 ඕස්ට්රේලිය බුද්ධිමය දේපල පනත සී 239 ඡේදය බලන්න. එයට අනුව යම් කාර්යයකට මුදල් ගෙවීමෙන් පමණක් එය හිමි නොවේ. ඒ සඳහා එය ලිඛිතව පැවරිය යුතු වේ.

එක්සත් රාජදානියේ නීතියට අනුව බුද්ධිමය දේපලක හිමිකමක් පැවරීම පවරන්න විසින් පිටසන් කරන ලද ලියවිල්ලක් මගින් සිදු කිරීම අනිවාර්ය වේ. ඒ සඳහාඅ බුද්දිමය දේපල හිමිකමට පරම බලපත්ර අයිතිය අයත් වේ. මෙම බලපත්ර ඵලදායී වීමට පවරන්න විසින් පිටසන් කළ ලිඛිත ලියවිල්ලකින් ප්රදානය කළ යුතු වේ. විශේශ පැවරීමක් හෝ ප්රදානයක් අවශ්ය නොවේ. බුද්ධිමය දේපල කාර්යයන් දක්වන ලද සරල ලියවිල්ලක් මේ සඳහා ප්රමාණවත් වේ. විධායක නොවන ප්රදානයක් එක්සත් ජනපද නීතියට අනුව ලිඛිතව ප්රදානය කළ යුතු නොවේ. මේවා වාචිකව හෝ පාර්ශවයන්ගේ ස්වභාවයට අනුවද දැක්විය හැක. මෙම පැවරීම් සියල්ල එක්සත් ජනපද බුද්ධිමය දේපළ හිමිකම් කාර්යාලයේ වාර්තා විය යුතු වේ. එම වාර්තා වීම අවශ්ය නොවන ප්රදානයන් නිශ්චල දේපල පැවරීමකදී වැනි අති විශේශ වරප්රසාද සඳහා හිමිකම් කියයි.

බුද්දිමය දේපල හිමිකම් බලපත්රගතකිරීමද සිදු කළ හැක. සමහරක් නීති පද්ධතීන්ට අනුව බුද්දිමය දේපල හිමිකම් නියමිත ව්යවස්ථාපිත බලපත්ර යටතට අයත් වේ. මෙවා අනිවාර්ය බලපත් ලෙසද හැන්දින් වේ. මක්නිසාද යත් මෙවැනි කාර්යයන් උපුටා ගැනීමට බලාපොරොත්තු වන්නෙකු හට එහි හිමිකරුගේ අනුමැතිය අවශ්ය නොවන අතර ඒ සඳහා රජයට නියමිත ගාස්තුවක් ගෙවිය යුතු වේ. මෙම අවශ්යතා සපුරාලීමට අපොහොසත් වීම එම පුද්ගලයා නීති උල්ලන්ගනයකට ලක්කල පුද්ගලයෙකු බවට පත් වේ.  සියලුම කාර්යයන් එකින් එක සෙවීමේ ප්රායෝගික අපහසුතාව නිසා එඈස්කේඒපී, බීඑමයි, එසේඑසේසී වැනි බුද්දිමය දේපල හිමිකම් එකතු කිරීමේ ආයතන/ සමාජ හිමිකම් ගාස්තු එකතු කිරීම සඳහා පිහිටුවා ඇත. මෙම වෙළඳ ක්රමය ව්යවස්ථාපිත බලපත්ර විපථ කරන නමුත් එම ගාස්තුව මගින් සාමූහික අයිතීන් පිළිබඳ මිල නියම කිරීමට උපකාරී වේ.

සමාන නීතිමය අයිතිවාසිකම්

බුද්දිමය දේපල හිමිකම් මගින් අදහසක  නිර්මාණශීලී හෝ කලාත්මක භාවපරකාශනයක් ආවරණය කරයි. පේටන්ට් නීතිය මගින් නව්ය උත්පාදන ආවරණය කරයි. වෙළඳ සලකුනු නීතිය භාණ්ඩ හා සේවා සඳහා යොදා ගන්නා විශද ඌ සලකුණු ආවරණය කරයි. ලියාපදිංචි සැලසුම් නිර්මාණ නීතිය මගින් නිශ්පාදිතයක හෝ කෘත්යානුගත් ලිපියක හා  පෙනුම සහ ස්වභාවය ආවරණය කරයි. වෙළඳ රහස් නීතිය මගින් රහස්ය හා සංවේදී වූ දැනුම හා තොරතුරු ආවරණය කරයි.

බුද්දිමය දේපල හිමිකම් සහ වෙළඳ නාම නීතින් සිද්ධාන්තමය වශයෙන් වෙනස් වුවද ඒවා එකකට වඩා වැඩි සංඛ්යාවක් එකම අයිතමය හෝ විශයපථය ආවරණය කරයි. උදාහරණ ලෙස මිකී මවුස් කාර්ටූනයේ පිංතූරය සහ නම වෙළඳ නාම ගනයට අයත් වන අතරම, සම්පූර්ණ කාර්ටූනය  බුද්දිමය දේපල හිමිකම් යටතට අයත් වේ.

අනෙක් විලක්ෂන කරුනක් නම් බුද්දිමය දේපල හිමිකම් සහ පේටන්ට් නීතිය ව්යවස්ථාපිතව හඳුනාගත් අයිතමයන්ය, නමුත් වෙළඳ නාම ලියාපදිංචිය කාලානුරූපීව නිසි ගෙවීම් මගින් යාවත්කාලීන වන දෙයකි. නමුත් වරක් බුද්දිමය දේපල හිමිකම් ලෙස දැක්වූ විට එය පොදු විෂයපථයක් වන අතර කවරෙකුහට වුවද භාවිතයට හැකියාව ඇත. එක්සත් ජනපද සහ එක්සත් රාජධානි අධිම්කරණයන් මගින් පොදු නීති බුද්දිමය දේපල හිමිකම් වදය ඉවත් කරණ ලදී. පොදු විෂයපථයක ඇති කාර්යයන් පොදුවේ ඇති කාර්යයන් සමග පටලව නොගතැඈඋතුය. අන්තර්ජාලයේ උත්පතනය කර ඇති ඇති කාර්යයන් පොදුවේ දක්නට ඇති කාර්යයන් සඳහා උදාහරණ වේ. නමුත් සාමාන්යයෙන් එවැනි කාර්යයන් උපුටා ගැනීම හිමිකරුගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංගනය නොකරයි.

උපුටා ගැනීමේ එඓතිය පිළිබඳ නීතිය සීමා සහ උපුටා ගැනීමේ ව්යාතිරේඛය


Brodogradilište Petra Jeričevića je bilo jedno od starijih hrvatskih brodogradilišta suvremenog doba u Splitu. Osnovao ga je korčulanski brodograditelj Petar Jeričević u Lori. Zatvoreno je 1954. zbog izgradnje ratne luke Lore.

Izvori

Petra Jeričevića
Tvrtke iz Splita

Brodogradilište Petra Jeričevića


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 14. svibnja do 28. listopada – II. Olimpijske igre – Pariz 1900.

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 AFC Ajax, nizozemski nogometni klub
 N.E.C. Nijmegen, nizozemski nogometni klub
 1. FC Kaiserslautern, njemački nogometni klub
 FC Bayern München, njemački nogometni klub
 Borussia Mönchengladbach, njemački nogometni klub
 RCD Espanyol, španjolski nogometni klub
 Palermo FC, talijanski nogometni klub
 S.S. Lazio, talijanski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja
 22. travnja – Đuro Gašpar, hrvatski atletičar († 1981.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1900.


Det 16. VM i svømning (, ) afholdtes i Kazan, Rusland fra 24. juli til 9. august 2015. Rusland var vært for dette stævne for første gang. Antallet af landshold (190), atleter (2.400) og antallet af medaljer (75) er det største nogensinde til VM i svømning og vandsport.

Medaljeoversigt
Der var i alt 75 medaljesæt.

 Værtsnation

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Sport i 2015
Sport i Kasan

VM i svømning 2015


Le cartilage latéral du nez est un des cartilages du nez qui participe à la formation de la partie antérieure de la cavité nasale. Il est pair.

Description
Le cartilage latéral du nez est aplati et de forme triangulaire. Il est composé de cartilage hyalin.

Il est situé sous le bord inférieur de l'os nasal formant une expansion en forme d'aile du cartilage septal du nez.

Son bord antérieur est plus épais que le postérieur et est continu en haut avec le cartilage septal. En bas il en est séparé par une fissure étroite.

Son bord supérieur est attaché à l'os nasal et au processus frontal du maxillaire.

Son bord inférieur est relié par un tissu fibreux au grand cartilage alaire. Le cartilage nasal latéral et le grand cartilage alaire s'enroulent lors de l'interaction de l'un avec l'autre, formant une connexion étroite à travers les tissus fibreux.

Aspect clinique
Avec un effondrement du cartilage nasal latéral, la valve nasale interne peut s'obstruer et empêcher du flux d'air nasal. Il est possible dans ce cas de le repositionner par voie chirurgicale.

Notes et références

Nez
Crâne

Cartilage latéral du nez


L'hôtel de la Caisse d'épargne est un bâtiment du début du  situé à Revel (Haute-Garonne), en France.

Situation et accès
L'édifice est situé au  du boulevard Denfert-Rochereau, vers le sud-ouest du centre-ville de Revel, et plus largement à l'extrême-est du département de la Haute-Garonne.

Histoire

Contexte
La Caisse d'épargne de Revel — dont les statuts sont délibérés par le conseil municipal le  — est autorisée par décret impérial du .

L'arrondissement de Villefranche (dans lequel est contenu Revel, à cette époque) devient ainsi le dernier des quatre arrondissements du département à se pourvoir d'une caisse d'épargne sur son territoire.

Fondation
Vers le début de , au cours d'une séance, le conseil d'administration de la Caisse d'épargne décide l'achat du jardin des frères Sablayrolles, à l'intersection du chemin du coude et du tour de ville, pour l'érection d'un hôtel de la Caisse d'épargne. Les travaux de construction sont alors prévus le .

Rénovation
En 2016, le bâtiment est soumis à un projet de l'agence d'architecture Atelier 39 Architectes consistant en la rénovation intérieure de l'agence bancaire, le traitement des espaces extérieurs et le ravalement des façades. La façade principale est nettoyée par hydrogommage selon des prescriptions de l'architecte des bâtiments de France et les autres façades reçoivent un badigeon à la chaux. Le parvis est restructuré en béton désactivé et en pavés de granit local.

Structure

Références

Annexes

Articles connexes
 Halle de Revel
 Gare de Revel - Sorèze

Liens externes

Revel (Haute-Garonne)
Revel
Architecture du XXe siècle en France

Hôtel de la Caisse d'épargne de Revel


USS St. George (CVE-17) (originally AVG-17 then ACV-17) was laid down on 31 July 1941 as a C3-S-A2 by Ingalls Shipbuilding, Hull 296 of Pascagoula, Mississippi, under Maritime Commission contract as the (second) SS Mormacland for Moore-McCormack Lines, Inc.,  (MC Hull 163). She was renamed St. George (AVG-17) by the United States Navy on 7 January 1942; and assigned to the United Kingdom under Lend-Lease as HMS Pursuer on 24 February 1942. The vessel was launched on 18 July 1942, sponsored by Mrs. Mary Ann S. Bartman. The escort carrier was reclassified ACV-17 on 20 August 1942, acquired by the US Navy and simultaneously transferred to Britain on 14 June 1943. She was reclassified CVE-17 on 15 July 1943.

Design and description

There were eight s in service with the Royal Navy during the Second World War. They were built between 1941 and 1942 by the Ingalls Shipbuilding and Western Pipe & Steel shipyards in the United States, both building four ships each.

The vessels had a complement of 646 officers and ratings and crew accommodation was different from the normal Royal Navy's arrangements. The separate messes no longer had to prepare their own food, as everything was cooked in the galley and served cafeteria style in a central dining area. They were also equipped with a modern laundry and a barber shop. The traditional hammocks were replaced by three tier bunk beds, eighteen to a cabin which were hinged and could be tied up to provide extra space when not in use.

The ships dimensions were; an overall length of , a beam of  and a height of . They had a displacement of  at deep load. Propulsion was provided by four diesel engines connected to one shaft giving , which could propel the ship at .

Aircraft facilities were a small combined bridge–flight control on the starboard side above the  flight deck, two aircraft lifts , and nine arrestor wires. Aircraft could be housed in the  hangar below the flight deck. Armament comprised two 4"/50, 5"/38 or 5"/51 in single mounts, eight 40 mm anti-aircraft guns in twin mounts and twenty-one 20 mm anti-aircraft cannon in single or twin mounts. The ships had the capacity for up to eighteen aircraft which could be a mixture of Grumman Martlet, Hawker Sea Hurricane, Vought F4U Corsair fighters and Fairey Swordfish or Grumman Avenger anti-submarine aircraft.

Operational history
Pursuer served in the Home Fleet during World War II, primarily on convoy escort duty. However, on 3 April 1944, she provided fighter support for an air strike on the German battleship  in Altenfjord, Norway. On 26 April 1944 Grumman Wildcats of 882 Naval Air Squadron took part in the successful attack on a German convoy off Bodo, northern Norway. It consisted of four medium-sized supply ships and five escort craft. All four supply vessels and one of the escorts were hit with bombs and three of the supply ships were left on fire, the largest having run aground. While this attack was in progress other naval aircraft penetrated Bodo Harbour, where one large supply ship was hit by bombs and set on fire amidships. Pursuer suffered storm damage during this operation and repairs took a month to complete.

She served as an anti-submarine warfare vessel at the Battle of Normandy and in August and September 1944 she was part of a British carrier group providing air cover for the landings in southern France. The carrier was returned to United States custody on 12 February 1946, struck from the Navy Register on 28 March 1946, and sold for scrapping on 14 May that year to the Patapsco Steel Scrap Co., Bethlehem, Pennsylvania.

Citations

Bibliography

External links

Type C3-S-A2 ships of the Royal Navy
Attacker-class escort carriers
Ships built in Pascagoula, Mississippi
1942 ships
World War II aircraft carriers of the United Kingdom

HMS Pursuer (D73)


An Cyanastrum goetzeanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Cyanastrum goetzeanum in nahilalakip ha genus nga Cyanastrum, ngan familia nga Tecophilaeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyanastrum

Cyanastrum goetzeanum


Ženska ekipa Rukometnog kluba "Orijent" iz Rijeke, Primorsko-goranska županija.

O klubu
RK "Orijent" je osnovan u listopadu 1955. godine. Ženska ekipa se uglavnom natjecala u Općinskoj ligi Rijeka te Primorsko-istarskoj regionalnoj ligi. Početkom 1990.-ih klub se gasi, ali do obnove rada dolazi 5. lipnja 1998. godine. Na skupštini kluba održanoj 11. listopada 2003., klub dobiva sponzorski naziv "Orijent Presoflex". Ženska ekipa se 2000.-ih uglavnom natjecala u 2. HRL - Zapad, koju osvajaju u sezonama 2009./10. i 2010./11., te se plasiraju u Prvu ligu u kojoj igraju jednu sezonu, te potom nanovo u 2. HRL - Zapad. Uoči početka sezone 2014./15. klub je raspustio seniorsku momčad, te odustao od natjecanja, a kasnije i ugašen.

Uspjesi
 2. HRL - Zapad
 prvakinje: 2009./10., 2010./11.

 Prvenstvo Hrvatske za kadetkinje
 prvakinje: 2012.

Pregled po sezonama

Poznate igračice
Katarina Ježić
Dejana Milosavljević

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice
 furkisport.hr/hrs, Orijent Presoflex, rezultati po sezonama
 sportilus.hr, RUKOMETNI KLUB ORIJENT PRESOFLEX RIJEKA

Izvori

 Petar Ogurlić: 50 godina rukometa u Rijeci : 1954. – 2004. , Rijeka, 2005., , str. 329-330
 fininfo.hr, RK "ORIJENT PRESOFLEX" RIJEKA
 poslovna.hr, RK ORIJENT PRESOFLEX RIJEKA

Orijent
Orijent
Orijent

RK Orijent Rijeka (žene)


Enceinte (fra Latin in cinctus: omgivet, omringet), er et fransk begreb, som beskriver "hovedforsvarsværket omkring en befæstning". I en borg er hovedforsvarslinjen en ringmur med vagttårne, som omgiver borgen. I en by kunne det være bymuren med de tilhørende porthuse, tårne og mure.

Ifølge 1911 udgaven af Encyclopaedia Britannica bruges begrebet kun om en ubrudt række af bastioner og mure, som danner stedets krop. Udeværker eller forsvarmure i nærheden af enceinten blev ikke betragtet som en del af den. I fæstninger fra begyndelsen af det 20. århundrede var enceinten i reglen blot den inderste ubrudte forsvarsring.

I arkitekturen er en enceinte i almindelighed det indre af en katedral, abbedi, borg, etc.

Kendetegn
Enceinten kan være udformet som en fritstående struktur eller være kombineret med bygninger, som er forbundet med de omgivende mure.

Enceinten gav ikke blot passiv beskyttelse for området bag den, men var i reglen en vigtig del af forsvaret med dens brystværn udstyret med skydeskår og skjulte skydestillinger.

Omridset af enceinten med dens befæstede tårne og beboelsesbygninger, skabte silhuetten af en borgl. Grundplanen for en enceinte er påvirket af terrænet. Enceinter på borge i bjergene er ofte formet som en irregulær polygon afhængig af stedets topografi, mens borge i lavlandsområder i reglen havde en regulær rektangulær form, som eksemplificeret i de quadrangular castles.

Fra det 12. århundrede og frem blev der tilføjet endnu en indhegning, som blev kaldt en zwinger, som ofte blev bygget foran enceinten i mange europæiske borge. Dette gav et yderligere lag af forsvar, da den dannede en dødszone foran hovedmuren. Nogle gange - alt efter størrelse og type af de omkringliggende befæstninger - blev der bygget flere mursystemer som også kunne bruges til at rumme, vildsvin, bjørne eller endog kvæg i krisetider. I barokken var det ikke usædvanligt af disse indhegninger blev omdannet til haveanlæg f.eks. i Dresden).

Henvisninger

Kilder

Arkitektur
Fæstningsanlæg
Mure

Enceinte


Réttur var íslenskt tímarit sem gefið var út frá 1915 til 1993, fyrst á Akureyri en síðar í Reykjavík. Það var lengst af í ritstjórn Einars Olgeirssonar.

Saga
Þórólfur Sigurðsson frá Baldursheimi í Mývatnssveit var stofnandi tímaritsins Réttar. Það var gefið út á Akureyri og fjallaði um þjóðfélagsmál í víðum skilningi. Í ritinu var að finna greinar um helstu stjórnmálastefnur samtímans, þar á meðal jafnaðarstefnuna og samvinnuhugsjónina. Jónas Jónsson frá Hriflu átti sæti í ritnefnd fyrstu árin og birti þar ýmsar greinar um stjórnmálaleg málefni.

Einar Olgeirsson tók við ritstjórn Réttar árið 1926 og varð það í kjölfarið málgagn róttækra sósíalista, fyrst innan Alþýðuflokksins, þá Kommúnistaflokksins, Sósíalistaflokksins og loks Alþýðubandalagsins.

Einar ritstýrði Rétti frá 1926 til 1941 og aftur frá 1946 til dauðadags árið 1989. Lokahefti tímaritsins, minningarblað um Einar Olgeirsson, kom út árið 1993.

Tilvísanir og heimildir

Tímarit

Réttur


An Setaria longipila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eugène Pierre Nicolas Fournier. An Setaria longipila in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Setaria

Setaria longipila


Der Große Preis von Italien 1953 fand am 13. September auf der Rennstrecke von Monza statt und war der letzte von neun Läufen zur Automobil-Weltmeisterschaft 1953.

Hintergrund
Ferrari brachte zwei Prototypen vom Typ Ferrari 553 Squalo, die für die Saison 1954 vorgesehen waren, mit zum Rennen. Ascari bevorzugte jedoch den alten Typ 500. So wurden die beiden neuen Fahrzeuge von den neben der Stammbesatzung (Ascari, Farina, Villoresi und Hawthorn) gemeldeten Umberto Maglioli und Piero Carini gefahren. Maserati teilte den vierten Wagen des immer noch verletzten González an die beiden Debütanten Sergio Mantovani und Luigi Musso auf. Die anderen Fahrzeuge steuerten wie gewohnt Fangio, Marimón und Bonetto. Die britischen Teams von Connaught und H.W.M. waren mit jeweils drei Fahrzeugen gemeldet. Cooper meldete ein Fahrzeug mit Alta-Motor für Stirling Moss. Der neue Alta-Motor war auf der Geraden schneller als die Ferrari, der Wagen hatte jedoch deutliche Schwächen bei Fahrwerk und Bremsen. Ergänzt wurde das 30 Fahrer umfassende Feld von zahlreichen privaten Nennungen.

Training
Ascari erreichte im Ferrari die Pole-Position mit einer halben Sekunde Vorsprung auf Fangio im Maserati und seinem Teamkollegen Farina. Marimón, Villoresi und Hawthorn bildeten die zweite Reihe.

Rennen
Ascari nutzte seine Pole-Position für einen guten Start und ging sofort in Führung, allerdings wurde er schon in der ersten Runde hart von Marimón bedrängt. Fangio und Farina folgten dichtauf. In den folgenden Runden entwickelte sich unter diesen vier Fahrern ein harter Kampf, bei dem mal der eine, mal der andere vorn lag. Moss war unterdessen an das Ende des Feldes zurückgefallen, weil er irrtümlich annahm, sein Fahrzeug hätte ein Ölleck; es entpuppte sich jedoch nur als ein Überlaufen überschüssigen Öls. Weiter hinten im Feld entwickelte sich ein ähnlich spannender Kampf zwischen Villoresi, Hawthorn und Trintignant.
Der Kampf der Führenden dauerte bis in die 46. Runde, als sich Marimón mit einem defekten Ölkühler an den Boxen meldete, eine Runde verlor, sich aber wieder in die Kampfgruppe eingliederte. Die Gruppe blieb bis in die letzte Kurve zusammen. Dort verlor Ascari die Kontrolle über sein Fahrzeug und drehte sich. Ursache für den Unfall war wahrscheinlich, dass er einem Pulk überrundeter Fahrer ausweichen musste und auf den durch Gummiabrieb schmierigen Teil der Strecke kam. Farina konnte noch ins Gras ausweichen, Marimón hatte jedoch keine Chance auszuweichen und traf den Ferrari an der Seite. Beide Fahrer blieben unverletzt. Fangio konnte dem Unfall auf der Innenseite der Fahrbahn entgehen und erzielte so seinen ersten Sieg in einem Weltmeisterschaftslauf 1953. Farina wurde Zweiter, Villoresi Dritter. Aufgrund der damals gültigen Regelung, dass ein Fahrzeug, das klassiert werden sollte, auch das Ziel erreicht haben musste, wurde Ascari nicht als Dritter, sondern als Ausfall geführt.

Meldeliste

Klassifikation

Startaufstellung

Rennergebnis

WM-Stand nach dem Rennen (Endstand)
1953 erfolgte die Punktevergabe nach folgendem Schema:

 Es zählten nur die vier besten Ergebnisse aus neun Rennen. Streichresultate sind in Klammern gesetzt.
 Die mit * gekennzeichneten Zahlen schließen den Punkt für die schnellste Runde ein.
 gleichfarbig markierte Felder weisen auf geteilte Fahrzeuge hin.

Weblinks

Einzelnachweise

1953
Italien
Sportveranstaltung in Monza

Großer Preis von Italien 1953


Karakilise Muharebesi, I. Dünya Savaşı'nın Kafkasya Cephesi'nde 26 Mayıs 1918'de meydana gelen muharebe.

Osmanlı 1. Kafkas Kolordusu doğuya ve Erivan'a doğru hareket edip Gümrü-Tiflis Demiryolu üzerindeki yerleri ele geçirmeye başlamış ve 4.000 Ermeni tarafından tutulan Karakilise (Vanadzor)'yi işgal etmiştir.

31 Mayıs 1918'de Ermenilerle barış imzalandı. Anlaşma gereğince Ermenilerin sadece 1 tümen askeri kuvveti kalıyordu.

I. Dünya Savaşı Kafkasya Cephesi'nde muharebeler
Ermenistan'ın muharebeleri
Osmanlı İmparatorluğu'nun muharebeleri
1918'de Ermenistan
1918'de çatışmalar

Karakilise Muharebesi (1918)


Thomas Kaarsted (født den 5. maj 1968) er en dansk historiker, biblioteksleder, forfatter og forhenværende forlagsdirektør. Han er souschef ved Syddansk Universitetsbibliotek.

Kaarsted beskæftiger sig med borgervidenskab, digital dannelse og læringsrum.. Han er medforfatter til bogen "De Sidste Amatører" (2012) og har skrevet flere anmeldelser og artikler i diverse aviser og fagmagasiner.

Thomas Kaarsted har udgivet kriminalromanerne "Steder tiden har glemt" (2020) og "Lyset skjuler alle synder" (2022) om psykologen Conor Becker.

Thomas Kaarsted er søn af den danske historiker og forfatter, Tage Kaarsted.

Kilder

Historikere fra Danmark

Thomas Kaarsted


John Hansen (født 14. september 1973) er en dansk tidligere fodboldspiller, der spillede som midtbane for OB, Esbjerg fB og Cambridge United.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Odense Boldklub
Fodboldspillere fra Esbjerg fB
Fodboldspillere fra Cambridge United F.C.

John Hansen (fodboldspiller, født 1973)


Sugar was an American alternative rock band active in the early 1990s. Formed in 1992, they were led by the singer and guitarist Bob Mould (ex-Hüsker Dü), alongside bassist David Barbe (ex-Mercyland) and drummer Malcolm Travis (ex-Human Sexual Response).

Career
After frontman Bob Mould departed from Hüsker Dü, he released two solo ventures, Workbook and Black Sheets of Rain; neither album was well received and Mould was released from his contract with Virgin Records America in 1991 as a result. Shortly after, Mould recorded a demo tape of over thirty songs and formed Sugar with David Barbe and Malcolm Travis.
The band was named in an Athens, GA Waffle House Restaurant when Mould spotted a sugar packet on the table where he and the other two band members were sitting.
Their first concert was on February 20, 1992, at the 40 Watt Club in Athens, Georgia, after a few weeks warming up in R.E.M.'s downtown practice space.

Later in 1992, the band released the album Copper Blue on Rykodisc in the US and Creation Records in the UK. Copper Blue was named Album Of The Year 1992 by NME. The music videos for the singles "If I Can't Change Your Mind" and "Helpless" received extensive air time on MTV shortly after the album's release. The single for "If I Can't Change Your Mind" had moderate success in the UK Singles Chart.

In the spring of 1993, they released Beaster, an EP of material recorded during the Copper Blue sessions. The album proved to be more aggressive than the content on Copper Blue. After an abortive attempt to record a second album, the band regrouped and released File Under: Easy Listening in September 1994. It reached No. 7 in the UK Albums Chart.

A b-side compilation album, Besides, followed in July 1995. The band played their final show in Japan in 1995, Mould broke the band up in spring 1996. Barbe wished to spend more time with his growing family and expand his solo career. Travis took over the drumming slot in Kustomized.

Bob Mould spent the summer of 2012 touring and playing Copper Blue in its entirety.

Discography

The discography of Sugar consists of three studio albums, one compilation album, one live album, two boxsets and eight singles.

Albums

Box sets
A Box of Sugar (Edsel, 2013) – 5xLP
Complete Recordings 1992-1995 (Edsel, 2014) – 5xCD

Singles
All singles were released on both Creation and Rykodisc; except where indicated.

References

External links
[ Sugar's AMG entry]

Creation Records artists
Alternative rock groups from Minnesota
Musical groups established in 1992
Musical groups disestablished in 1995
American musical trios
Rykodisc artists
Merge Records artists
1992 establishments in Texas

Sugar (American band)


Versay, Paris'in Batı banliyösünde bir kent. Sözcükle ayrıca şunlar kast edilmiş olabilir:

 Versay Sarayı, kentteki meşhur saray.
 FC Versailles, Fransız futbol kulübü.
 Versay Antlaşması (1919), I. Dünya Savaşı'nı resmen bitiren antlaşma.
 Versay Antlaşması (1871), Fransa-Prusya Savaşı'nı bitiren ve Almanya'yı birleştiren antlaşma.
 Versay'ın Gülü, Japon manga ve anime serisi.
 Versailles Ödülü, dünya mimarlık ödülü.

Kaynakça

Versailles (anlam ayrımı)


Bullwinkle Platformu, 529,1 metre uzunluğundaki petrol platformu Meksika Körfezinde bulunmaktadır. Bullwinkle Platformu su seviyesinden 412,1 metre yüksekliktedir. Bullwinkle Platformu Shell Petrol'e aittir. İnşaası 500 milyon amerikan dolarına mal oldu.

Dış bağlantılar
 http://www.skyscraperpage.com/cities/?buildingID=23521

Petrol platformları

Bullwinkle Platformu


Jón Þorláksson á Bægisá (født 1744 i Seládalur i Arnarfjörður, død 21 oktober 1819) var en islandsk præst, forfatter og oversætter. Han oversatte blandt andet Christian Braunmann Tullin, John Milton og Alexander Pope til islandsk.

Jón dimitterede fra Skálholt lærde skole 1763 og blev sognepræst i Saurbær i Dalasýsla 1768 og 1788 i Bægisá i Eyjafjarðarsýsla, hvor han virkede frem til sin død. Han måtte kæmpe med fattigdom ("armod er min livsledsagerske", skrev han), men modtog mod slutningen af sit liv en form for digterløn fra velgørere i England for sin oversættervirksomhed.

Jón betragtes som Islands fremmeste digter i tiden omkring 1800. Han skrev et utal af alle slags digte og salmer. Hans digte er udgivet i to bind, Ljóðabók (København 1842–43 med en biografi af Jón Sigurðsson). Ikke mindre kendt er han som oversætter af udenlandsk poesi, en af Islands første oversættere. Hans oversættelser var i samtiden meget kendte og læste.

Oversættelser
 Christian Braunmann Tullins digte (Rapsø 1774)
 Alexander Popes Essay on Man- "Tilraun um manninn" (Leirárgarðar 1798),
 John Miltons Paradise Lost - "Paradisar missir" (Købehavn 1828)
 Friedrich Gottlieb Klopstocks Messiade - "Messias" (København 1838).

Kilder
 Jón R. Hjálmarsson: Með þjóðskjáldum við þjóðveginn. Reykjavík 2004, s. 80–84
 Kristján Eiríksson og Sigurborg Hilmarsdóttir: Bókastóð. Ágrip af íslenskri bókmenntasögu. Reykjavík, 1999, s. 83

Forfattere fra Island
Præster fra Island
Oversættere fra Island

Jón Þorláksson á Bægisá


Skica u ledu, roman hrvatskog književnika iz BiH Josipa Mlakića.

U hrvatsku bh. književnu povijest i književnu povijest ulazi po tom što je ovo prvi roman da je zločin Armije RBiH tematiziran u književnosti u BiH. Roman između ostalog, tematizira i logore Armije RBiH u Središnjoj Bosni gdje su bili zatočeni Hrvati. Kao model za logor iz roman poslužio je zloglasni bošnjački sabirni logor za Hrvate, bugojanski logor – stadion NK "Iskre". Mlakić kaže za roman da ga se može svrstati i u neku kategoriju romana o "izgubljenom zavičaju", odnosno o "potonulim Atlantidama", što je nekako naznačio u tekstu, u distopiji iz trećeg dijela romana. Pisac kaže da je logor iz romana ključna točka raspadanja tog njegovog svijeta. Nijedna pojedinost iz logorskog života koju je spomenuo nije izmišljena, a Mlakić je svjesno izostavio najbrutalnije detalje. U romanu je pokušao naglasiti zločin kao takav i da zločine ne treba dijeliti na one koje je počinila Armija BiH ili HVO, nego ih promatrati mimo tog klišeja.

Priznanja
Roman je proglašen je najboljim romanom u 2018. godini na natječaju Zaklade "Terra Tolis" iz Orašja i Mlakiću je dodijeljena Književna nagrada "fra Martin Nedić".

Izvori

Hrvatska književna djela

Skica u ledu


Die Ringer-Weltmeisterschaften 2013 fanden vom 16. bis 22. September 2013 im ungarischen Budapest statt.

Budapest war bereits 1958 (griechisch-römischer Stil), 1985 (freier Stil), 1986 und 2005 Austragungsort von Ringer-Weltmeisterschaften. Europameisterschaften im Ringen fanden in Budapest 1911, 1927, 1931, 1983, 1996, 2000 und 2001 statt. Das Turnier fand in der 2003 eröffneten Papp László Budapest Sportaréna statt, in der auch die Weltmeisterschaften 2005 ausgetragen wurden.

Zeitplan
 16. September: 55 kg Freistil, 66 kg Freistil und 96 kg Freistil
 17. September: 60 kg Freistil, 84 kg Freistil und 120 kg Freistil
 18. September: 74 kg Freistil, 48 kg Frauen und 51 kg Frauen
 19. September: 55 kg Frauen, 59 kg Frauen, 63 kg Frauen
 20. September: 67 kg Frauen, 72 kg Frauen, 55 kg Greco
 21. September: 60 kg Greco, 84 kg Greco, 96 kg Greco
 22. September: 66 kg Greco, 74 kg Greco, 120 kg Greco

Griechisch-römischer Stil

Ergebnisse

Kategorie bis 55 kg

Datum: 20. September 2013
Weltmeister 2011: Rövşən Bayramov, Aserbaidschan
Olympiasieger 2012: Hamid Soryan Reihanpour, Iran
Teilnehmer: 33

Kategorie bis 60 kg

Datum: 21. September 2013
Weltmeister 2011: Omid Haji Noroozi, Iran
Olympiasieger 2012: Omid Haji Noroozi, Iran
Teilnehmer: 39

Kategorie bis 66 kg

Datum: 22. September 2013
Weltmeister 2011: Saeid Mourad Abdvali, Iran
Olympiasieger 2012: Kim Hyeon-woo, Südkorea
Teilnehmer: 39

Kategorie bis 74 kg

Datum: 22. September 2013
Weltmeister 2011: Roman Wlassow, Russland
Olympiasieger 2012: Roman Wlassow, Russland
Teilnehmer: 39

Kategorie bis 84 kg

Datum: 21. September 2013
Weltmeister 2011: Alim Selimow, Belarus
Olympiasieger 2012: Alan Chugajew, Russland
Teilnehmer: 35

Kategorie bis 96 kg

Datum: 21. September 2013
Weltmeister 2011: Elis Guri, Albanien
Olympiasieger 2012: Ghasem Rezaei, Iran
Teilnehmer: 37

Kategorie bis 120 kg

Datum: 22. September 2013
Weltmeister 2011: Rıza Kayaalp, Türkei
Olympiasieger 2012: Mijaín López, Kuba
Teilnehmer: 27

Freistil

Ergebnisse

Kategorie bis 55 kg

Datum: 16. September 2013
Weltmeister 2011: Wiktor Lebedew, Russland
Olympiasieger 2012: Dschamal Otarsultanow, Russland
Teilnehmer: 34

Kategorie bis 60 kg

Datum: 17. September 2013
Weltmeister 2011: Bessik Kuduchow, Russland
Olympiasieger 2012: Toğrul Əsgərov, Aserbaidschan
Teilnehmer: 39

Kategorie bis 66 kg

Datum: 16. September 2013
Weltmeister 2011: Mehdi Taghavi, Iran
Olympiasieger 2012: Tatsuhiro Yonemitsu, Japan
Teilnehmer: 40

Kategorie bis 74 kg

Datum: 18. September 2013
Weltmeister 2011: Jordan Burroughs, Vereinigte Staaten
Olympiasieger 2012: Jordan Burroughs, Vereinigte Staaten
Teilnehmer: 39

Kategorie bis 84 kg

Datum: 17. September 2013
Weltmeister 2011: Scharif Scharifow, Aserbaidschan
Olympiasieger 2012: Scharif Scharifow, Aserbaidschan
Teilnehmer: 37

Kategorie bis 96 kg

Datum: 16. September 2013
Weltmeister 2011: Reza Yazdani, Iran
Olympiasieger 2012: Jakob Varner, Vereinigte Staaten
Teilnehmer: 33

Kategorie bis 120 kg

Datum: 17. September 2013
Weltmeister 2011: Alexei Schemarow, Belarus
Olympiasieger 2012: Artur Taymazov, Usbekistan
Teilnehmer: 29

Frauen

Ergebnisse

Kategorie bis 48 kg

Datum: 18. September 2013
Weltmeisterin 2012: Wanessa Kaladschinskaja, Belarus
Olympiasiegerin 2012: Hitomi Obara, Japan
Teilnehmerinnen: 29

Kategorie bis 51 kg

Datum: 18. September 2013
Weltmeisterin 2012: Jessica MacDonald, Kanada
Olympiasiegerin 2012: nicht olympisch
Teilnehmerinnen: 23

Kategorie bis 55 kg

Datum: 19. September 2013
Weltmeisterin 2012: Saori Yoshida, Japan
Olympiasiegerin 2012: Saori Yoshida, Japan
Teilnehmerinnen: 29

Kategorie bis 59 kg

Datum: 19. September 2013
Weltmeisterin 2012: Zhang Lan, Volksrepublik China
Olympiasiegerin 2012: nicht olympisch
Teilnehmerinnen: 25

Kategorie bis 63 kg

Datum: 19. September 2013
Weltmeisterin 2012: Elena Pirozhkova, Vereinigte Staaten
Olympiasiegerin 2012: Kaori Ichō, Japan
Teilnehmerinnen: 28

Kategorie bis 67 kg

Datum: 20. September 2013
Weltmeisterin 2012: Adeline Gray, Vereinigte Staaten
Olympiasiegerin 2012: nicht olympisch
Teilnehmerinnen: 24

Kategorie bis 72 kg

Datum: 20. September 2013
Weltmeisterin 2012: Jenny Fransson, Schweden
Olympiasiegerin 2012: Natalja Worobjowa, Russland
Teilnehmerinnen: 25

Weblinks
 Veranstaltungsinformationen auf der Website des Ringer-Weltverbandes FILA
 Offizielle Website der Veranstaltung

2013
Sportveranstaltung 2013
Sportveranstaltung in Budapest
Papp László Budapest Sportaréna
Ringer-Wettbewerb in Ungarn

Ringer-Weltmeisterschaften 2013


The Ho-Am Prize in Science was established in 1990 by Kun-Hee Lee, the Chairman of Samsung, to honour the late Chairman, Lee Byung-chul, the founder of the company. The Ho-Am Prize in Science (previously the Ho-Am Prize in Science & Technology) is one of six prizes awarded annually, covering the five categories of Science, Engineering, Medicine, Arts, and Community Service, plus a Special Prize, which are named after the late Chairman's sobriquet (art-name or pen name), Ho-Am.

The Ho-Am Prize in Science is presented each year, together with the other prizes, to individuals of Korean heritage who have furthered the welfare of humanity through distinguished accomplishments in the field of Science.

Prizewinners of Ho-Am Prize for Science
Source: Ho-Am Foundation

See also

 List of general science and technology awards
 Ho-Am Prize in Medicine
 Ho-Am Prize in the Arts
 Ho-Am Prize in Engineering
 Ho-Am Prize in Community Service

References

External links
Ho-Am Prize winners

Science and technology awards
Science and technology in South Korea
Awards established in 1991
South Korean awards
Samsung
Annual events in South Korea
1991 establishments in South Korea

Ho-Am Prize in Science


În chimie, stereoselectivitatea reprezintă proprietatea unei reacții chimice de a conduce la formarea unui amestec inegal de stereoizomeri, plecând de la un centru stereogen sau de la unul prostereogen. Altfel spus, stereoselectivitatea este preferința formării unui anumit stereoizomer.

Tipuri
În funcție de natura stereoizomerilor implicați (diastereoizomeri sau enantiomeri), reacțiile stereoselective pot fi:
 enantioselective: preferința formării unui anumit enantiomer
 diastereoselective: preferința formării unui anumit diastereoizomer

Exemple
Un exemplu de reacție stereoselectivă este dehidrohalogenarea 2-iodo-butanului, din care se obține un amestec 60% trans-2-butenă și 20% cis-2-butenă. Din moment ce izomerii geometrici ai alchenelor sunt diastereoizomeri, această reacție este diastereoselectivă:

Prin adiția de acid formic la norbornen se obține doar izomerul exo, de aceea reacția este stereospecifică:

Vezi și
 Regioselectivitate
 Stereospecificitate

Referințe

Stereochimie

Stereoselectivitate


Djævledanserinden (originaltitel: The Devil Dancer) er en amerikansk stumfilm fra 1927 der blev instrueret af Fred Niblo og produceret af Samuel Goldwyn. Manuskriptet var skrevet af Alice D. G. Miller efter en historie af Harry Hervey.
Edwin Justus Mayer skrev filmens mellemtekster. For sit arbejde på denne film, Klovnens Hjerte og Sadie, var filmfotografen George Barnes nomineret til den første Oscar for bedste fotografering ved Oscaruddelingen 1929

Eksterne Henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1927

Djævledanserinden


إذاعة الشرق الأوسط في كندا المعروفة أيضا بـCHOU-AM (بالفرنسية: Radio Moyen-Orient au Canada، وبالإنجليزية: Middle East Radio in Canada) هي محطة إذاعية كندية ناطقة باللغة العربية تبث من مونتريال، كيبيك.

ملكية وتاريخ
إذاعة الشرق الأوسط في كندا تملكها وتديرها «شركة كيبيك»، وهي شركة مستقلة تمارس الأعمال التجارية تحت اسم "Radio Moyen Orient du Canada". الإذاعة تبث على الموجة المتوسطة 1450 كيلوهرتز على مدار 24 ساعة دون توقف مع قوة 2,000 واط خلال ساعات النهار و1,000 واط خلال ساعات الليل كفئة C في كندا، وذلك باستخدام هوائي متعدد الاتجاهات.

بدأت الإذاعة البث على الموجة المتوسطة 1450 يوم 18 كانون الثاني/يناير 2007. المؤسس/المالك والمدير العام للمحطة هو انطوان (طوني) كرم.

البث الجديد ابتداء من 2007 استبدل البث بطريقة (عمليات تعدد الاتصالات الفرعية) السابقة تحت الناقل الرئيسي لإذاعة CISM وبدأ البث على الهواء في عام 1996. الإذاعة العربية كانت تعرف في هذه الفترة باسم CRMO Radio Moyen-Orient.

التردد 1450 كان يستخدم سابقا في كندا من قبل محطة في غرانبي، كيبيك على بعد حوالي 60 كيلومترا إلى الشرق من مونتريال والموجة كانت خالية منذ العام 1996، إلى أن آلت إلى «إذاعة الشرق الأوسط».

البرامج
لـ«إذاعة الشرق الأوسط» شبكة برامج متنوعة تستهدف بشكل رئيسي المجتمع الكندي - العربي، ومعظم البرامج تذاع باللغة العربية باستخدام اللهجات العربية المختلفة بما في ذلك:
 اللهجة اللبنانية
 اللهجة السورية
 اللهجة المصرية
 اللهجات العربية المغاربية من الجزائرية والمغربية والتونسية

كما تبث بواقع ساعتين أسبوعيا باللغة الأرمنية ببرامج موجهة للجالية الكندية - الأرمنية الآتية من بلاد الشرق الأوسط.

البرامج تغطي الأخبار الجالوية الكندية العربية وأخبار المجتمع والنشاطات الفنية وتغطية المناسبات الدينية المسيحية والإسلامية لمجتمعات الشرق الأوسط وشمال أفريقيا التي تعيش في كيبيك وكندا.

«إذاعة الشرق الأوسط في كندا» تبث أيضا:
 نشرات أخبار يومية وبرامج حوارية أسبوعية من المحطة اللبنانية "صوت لبنان.
 نشرات الأخبار اليومية بالعربية من «إذاعة مونت كارلو الدولية».

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الإذاعة الرسمي

إذاعات عربية في دول أجنبية
تأسيسات سنة 1996 في كيبك
ثقافة عربية كندية
محطات إذاعية باللغة العربية
محطات إذاعية أسست في 1996
ثقافة كندية شرقية أوسطية في كيبك
محطات إذاعية في مونتريال
ثقافة كندية أرمينية

إذاعة الشرق الأوسط (كندا)


Giwakwa, Giwakwa ili Kee-wakw su zli ledeni divovi ljudožderi iz legendi kod južnoabenačkih plemena Abenaki, Penobscot, Malecite, Passamaquoddy. Prema većini legendi, Giwakwa je nekoć bio ljudsko biće koje je ili bilo opsjednuto zlim duhom ili je počinilo užasan zločin (osobito kanibalizam ili uskraćivanje hrane izgladnjeloj osobi), zbog čega mu se srce pretvorilo u led. U nekim legendama kod Abenakija, kameni divovi (Asinikiwakw) nisu bili transformirani ljudi, već iskonska čudovišta ljudožderi, koje je porazio kulturni heroj Gluskabi.

Ostalw varijante imena: Kiwakw, Kewahqu, Kee-wakw, Kewok, Kiwahq, Kewoqu, Kewawkqu', Kewawkgu, Kiwakwe, Kiwákwe, Kiwahkw, Kiwa'kw, Keewaqu', Kee-wowk, Kiawahq', Keewahkwee, Asinikiwakw, A-senee-ki-wakw. Isto i  Giwakweska, Giwakweskwa, ili Kiwakweskwa (ženski oblik), Kiwahqiyik (plural)

Izvori

Indijanska mitologija (ljudožderi)
Abenaki mitologija
Penobscot mitologija
Passamaquoddy mitologija
Maliseet mitologija

Giwakwa


«I Am Unicorn» es el segundo episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense Glee y cuadragésimo sexto de su cómputo general. Escrito por Ryan Murphy, cocreador de la serie, y dirigido por Brad Falchuk, cocreador de la serie, fue estrenado por la cadena Fox el 27 de septiembre de 2011 en Estados Unidos y el 10 de noviembre en México por la misma cadena. Cuenta con el regreso de Shelby Corcoran (Idina Menzel) al programa, para dirigir un Glee Club, rival del principal, en la secundaria William McKinley, aun cuando New Directions, el equipo principal, necesita reclutar miembros. Además, Shelby quiere que Quinn (Dianna Agron) y Puck (Mark Salling), los padres biológicos de su hija adoptiva Beth, sean parte de la vida de Beth. El director de New Directions, Will Schuester (Matthew Morrison) crea un «booty camp» para entrenar a los peores bailarines del Glee Club, y las audiciones el musical,West Side Story , comienzan. En Latinoamérica, se estrenó dos veces, el primero subtitulado y el segundo doblado al español; el título del episodio doblado fue Soy Unicornio.

El episodio, en general, recibió críticas positivas, que iban desde bien a fabuloso, aprobando la recreación de historias olvidadas de la primera temporada. Una de ellas fue la adopción de Beth, y los críticos estaban contentos con la escena en que Puck se encuentra con ella, pero despreciaron la explicación detrás del retorno de Shelby, la de crear un Glee Club.

Argumento

El director del coro Will Schuester (Matthew Morrison) establece un 'campo de entrenamiento' para perfeccionar los pasos de baile de los miembros de New Directions: Finn (Cory Monteith), Mercedes (Amber Riley), Puck (Mark Salling), Kurt (Chris Colfer) y Blaine (Darren Criss), y son entrenados por Mike (Harry Shum Jr.). Como él está demasiado ocupado para dirigir el musical West Side Story, la consejera escolar Emma Pillsbury (Jayma Mays), la entrenadora de fútbol americano Shannon Beiste (Dot-Marie Jones) y el miembro de New Directions Artie Abrams (Kevin McHale) lo dirigen.

Rachel (Lea Michele) y Kurt audicionan, para los papeles principales, Maria y Tony respectivamente; ella interpreta la canción «Somewhere» del musical West Side Story, y él «I'm the Greatest Star» del musical Funny Girl. Más tarde Kurt escucha, a escondidas, a los directores preguntarse si él es suficientemente masculino para el papel. Por lo tanto, decide volver a audicionar y así mostrar su masculinidad, pero los directores no pueden evitar reírse. Por otro lado, Kurt es candidato a presidente de la clase, y es ayudado por Brittany (Heather Morris), quien desea mostrar su singular carácter comparándolo con un unicornio. Sin embargo Kurt siente que sus carteles destacan sólo su lado gay, y se molesta cuando Brittany no escucha sus deseos y decide diseñar los afiches de todos modos. Para encontrar una solución, conversa con su padre, Burt (Mike O'Malley), sobre el problema de su imagen, quien le recomienda que acepte su singularidad. Posteriormente, Kurt cambia de opinión sobre su campaña y le pide disculpas a Brittany, sin embargo se sorprende al saber que ella ha decidido postularse para presidenta de la clase.

Shelby Corcoran (Idina Menzel)—la madre biológica de Rachel, la madre adoptiva de Beth, la hija de Quinn (Dianna Agron) y Puck, y la exdirectora del coro rival de New Directions: Vocal Adrenaline—está buscando talentos para dirigir un segundo coro en la secundaria William McKinley, financiado por el millonario padre de Sugar Motta (Lengies Vanessa). Shelby se acerca a Rachel, Puck y Quinn. Le permite a Puck ver a Beth, pero no a Quinn debido a su mala actitud, apariencia y comportamiento. La entrenadora de porristas Sue Sylvester (Jane Lynch), candidata al Congreso, convence a Quinn de aparecer en un video anti-arte para su campaña. En él Quinn enfrenta Will y lo culpa de su transformación en una chica mala, pero Will la reprende, le recuerda como el coro y sus miembros la han ayudado y pide madurar. Por otro lado, luego de ver una foto de Puck junto a Beth, Quinn rompe en llanto. Posteriormente, decide retomar su aspecto normal, y Will y New Directions le dan la bienvenida al coro. Puck le cuenta a Quinn que se siente orgulloso de ella, a pesar de ello Quinn revela que sólo pretende comportarse así para recuperar a Beth.

Para evitar competir con Kurt, Blaine audiciona para un rol secundario, interpretando «Something's Coming», una de las canciones cantada por Tony. Los directores quedan impresionados, y le preguntan si le gustaría ser Tony. Kurt, que estaba observando a escondidas, se retira del auditorio.

Producción

El episodio fue escrito por el cocreador de la serie Ryan Murphy, dirigida por el cocreador de la serie Brad Falchuk, y fue filmado durante cinco días, desde el 22 de agosto de 2011 hasta el 26 de agosto de 2011. La estrella de Broadway, Idina Menzel, regresa por primera vez desde el final de la primera temporada en el episodio «Journey to Regionals», cuando su personaje Shelby Corcoran adopta a Beth, la hija, recién nacida, de Quinn Fabray (Dianna Agron). El 15 de julio de 2011, se anunció que Menzel volvería a Glee en la tercera temporada "por una actuación que podría abarcar hasta 10 a 12 episodios". El cocreador de la serie Ryan Murphy afirmó, "Estoy muy emocionado de que [...] Idina regresa a la familia. La extrañamos el año pasado y estamos muy contento que vuelva." El artículo también indicaba que su personaje, Shelby, sería "volver de Nueva York a Ohio para unirse a la secundaria William McKinley, como una nueva profesora". Menzel dijo que estaría "de ida y vuelta en Glee, durante toda la temporada", de la cual estaba "muy entusiasmada". Además, la hija adoptiva de Shelby también aparece: Menzel escribió que ella estaba "filmando escenas con bebés". El dibujo del 'payaso cerdito' que Puck le lleva a Beth fue dibujado por Falchuk y Agron.

Las estrellas invitadas que aparecen en el episodio incluyen al Director Figgins (Iqbal Theba), la entrenadora de fútbol americano Shannon Beiste (Dot-Marie Jones), la porrista Becky Jackson (Lauren Potter), la estudiante Sugar Motta (Vanessa Lengies) y Menzel como Shelby. El actor recurrente de la segunda temporada, Mike O'Malley, quien interpreta a Burt Hummel, vuelve como una estrella invitada, según un comunicado entregado por la cadena Fox.

Recepción

Audiencias
"I Am Unicorn" fue transmitido el 27 de septiembre de 2011 en los Estados Unidos por Fox.Obtuvo una cuota en pantalla de 3.7/10 dentro de la franja demográfica de 18 a 49, y recibió 8,60 millones de espectadores estadounidenses durante su emisión inicial. perdió por segunda semana consecutiva en su franja horaria por el programa NCIS de la cadena CBS, que obtuvo una cuota de pantalla de 4.2/12 en la demográfica 18-49, y también por el segundo episodio de New Girl, seguido de Glee por la cadena Fox, y trajo a una calificación de 4.5/11, fue seguido por 9,28 millones de espectadores. El número de Glee bajó desde la apertura de la temporada la semana anterior, "el proyecto de Piano Purple", que le proporcionó una calificación de 4.0/11 y obtuvo un total de 9,21 millones de espectadores.

En el Reino Unido, "I Am Unicornio" fue visto en Sky1 por 995.000 espectadores. En Australia, el episodio fue seguido por 729.000 espectadores, lo que hizo a Glee el decimoquinto programa más visto de la noche. En Canadá, 1,50 millones de espectadores vieron el episodio, y fue el décimo octavo programa más visto de la semana, subió un 28% desde el primer capítulo que fue seguido por 2,10 millones.

Críticas
La mayoría de los críticos hizo una valoración positiva del episodio, a pesar de que algunos, como Robert Canning, de IGN, pensaron que estaba simplemente «bien»; le dio una puntuación de 6,5 puntos sobre 10, y Amy Reiter, de Los Angeles Times, dijo que «no sintió admiración [por el episodio]» y que este «carecía de resonancia emocional». Todd VanDerWerff, del A.V. Club, en cambio, calificó el episodio con una "B" y comentó que se trataba de «una clara mejoría respecto del primer episodio de la temporada». Asimismo, alabó la manera en que «proporcionaba un núcleo emotivo a todas las historias». Anthony Benigno, del The Faster Times, describió el episodio como «una de las horas más ajusta, mejor realizada e interpretada y entretenida» de Glee desde hacía mucho tiempo; John Kubicek, de BuddyTV, por su parte, dijo que se trataba de «la quinta esencia de Glee» y que «la serie es una vez más un unicornio mágico y fabuloso». Bobby Hankinson, del Houston Chronicle, comentó sentirse «encantado», «conmovido» y «entusiasmado» por lo que estaba por llegar.

La reaparición de historias dejó pendiente el final de la primera temporada se observó con la aprobación por Samantha Urban de The Dallas Morning News y VanDerWerff, que tanto mencionan no sólo el problema mayor sobre el bebé de Quinn y Puck, sino también el amor, la combinación y la variedad de Artie, agregando a Rachel y Shelby , y el estilo de la relación de Will y Emma.El hecho de que Shelby había sido contratada para formar un segundo grupo de coro en la escuela McKinley, sin embargo, fue recibida con agravio por ambos revisores Urban lo llamó «horrible e idiota» y otros también.Reiter encontró la idea incomprensible, Brett Berk de la revista Vanity Fair escribió: "dados los problemas que Will tiene para completar su propio conjunto de cantantes, este plan es tan realista como la idea de que Michelle Bachman funde una asociación rival de PFLAG en la Liberty University.  Vicki Hyman de The Star Ledger califica la noción de la decisión Shelby de abandonar una carrera desarrollada en Broadway debido a que se estaba perdiendo ver crecer a su hija para tomar un trabajo de medio tiempo en Lima como «muy ridícula» , y califico todo la escena como "un poco extraño".

El efecto del regreso de Shelby sobre Puck evocó la mayoría de los elogios. Benigno llamó a la parte en el Puck está con Bet como "la mejor escena de esta nueva temporada", The Hollywood Reporter Lesley Goldberg dijo que era "un momento extraordinario", y Abby West de Entertainment Weekly lo denominó como "la escena más dulce de la noche". VanDerWerff también calificó de "muy dulce", y expresó su esperanza de que "el espectáculo van a sugerir con algo para que él hiciera después de su mayoría relegándolo al extraño alivio cómico al igual que la temporada pasada". El efecto del regreso de Quinn fue recibido con menos entusiasmo. Reiter comento "no estaba muy emocionada" por la posibilidad de una batalla de protección entre Quinn y Shelby y calificó el plan de Quinn "a medias", y Canning desestimó el "método dramático".Kubicek expresó interés en ver "dónde va esto", y VanDerWerff señaló que Quinn ha sido "duelo dando a su hijo todo el tiempo y ella ni siquiera lo sabía", y lo caracterizó como un "argumento bastante potente".

Referencias

Enlaces externos
 "I Am Unicorn" at Fox.com

Episodios de Glee

I Am Unicorn


Bruno Violi (Milán, 1909-Bogotá 16 de noviembre de 1971) fue un arquitecto italiano que desarrolló la mayor parte de su trabajo en Bogotá, la capital de Colombia, en los años 1940 y 1950.

Biografía profesional

Entre 1928 y 1932 estudió en la Escuela Superior de Arquitectura de Roma, y en 1934 obtuvos su doctorado en el Politécnico de Milán. Viajó a Francia y a Suiza. Allí trabajó en el Palacio de la Sociedad de Naciones, lo mismo que en el proyecto de la Universidad Católica de Friburgo.

En Colombia

Viajó a Colombia en 1939, cuando se anunciaba la Segunda Guerra Mundial. Entró a la Dirección de Edificios Nacionales del Ministerio de Obras Públicas, donde realizó edificio Manuel Murillo Toro, en la carrera Séptima entre calles Doce y Trece, que se finalizó en 1941.

Otra de sus obras emblemáticas fue el edificio para la Volkswagen en Bogotá en 1955, de estilo moderno, con bóvedas sinusoidales de 5 cm de espesor en ladrillo hueco con luces de 16 metros con cálculo estructural del ingeniero Guillermo González Zuleta.

En 1958, un año después de la caída del gobierno de Gustavo Rojas Pinilla, Violi diseñó el edificio El Tiempo en la avenida Jiménez. En el mismo periodo, trabajó con el arquitecto Leopoldo Rother y con el ingeniero González Zuleta, con quienes reformó la facultad de Ingeniería de la Ciudad Universitaria, donde también enseñó. Dentro de sus alumnos estuvieron Fernando Martínez Sanabria y Guillermo Bermúdez.

También sobre la carrera 7 y en el centro histórico de Bogotá, Violi diseñó el edificio Quintana, en la esquina de la calle 12, donde funcionó la sede del Banco Comercial Antioqueño. También diseñó la Residencia Shaio, en la calle 91 con carrera 9, y junto a Guillermo González Zuleta de la sinagoga de El Chicó.

Su estilo está influenciada por la obra de arquitectos modernos como Alvar Aalto, Giuseppe Terragni, Le Corbusier y en particular de Auguste Perret. También se le ha relacionado con estilo de Baldassarre Peruzzi, arquitecto italiano del .

Galería

Referencias

Bibliografía
Alberto Escovar, Guía Bogotá Centro, Guías Elarca de Arquitectura - Tomo II, Gamma, Bogotá, 2010.

Enlaces externos

 "El arquitecto Bruno Violi, el protagonista de esta semana de 'Grandes pensadores de la ciudad'". 15 de enero de 2010. Consultado en septiembre de 2011.
Unal.edu.co Colección Bruno Violi.

Arquitectos de Italia del siglo XX
Arquitectura de Bogotá

Bruno Violi


Noor Shaker () é uma empresária síria e cientista da computação que co-fundou a Glamorous AI, inteligência artificial para a descoberta de drogas, adquirida pela empresa americana X-Chem em 2021. Ela também fundou a startup de descoberta de medicamentos GTN Ltd, que entrou em liquidação em 2020. Em 2018, ela recebeu o prêmio CogX UK Rising Star da primeira-ministra Theresa May por "tecnologia de inteligência artificial que transformará a descoberta de medicamentos para tratar doenças crônicas".

Carreira
Noor Shaker formou-se em ciência da computação na Universidade de Damasco, capital da Síria, especializando-se desde cedo em estudos de inteligência artificial (AI). Seu trabalho incluiu o desenvolvimento da incorporação do árabe na Linguagem de Marcação de Síntese de Fala para software de conversão de voz em texto. Ela se mudou para a Bélgica para fazer mestrado na Universidade Católica de Leuven, na cidade de Lovaina, com especialização em inteligência artificial. Em 2009, ela se mudou para a Dinamarca para fazer doutorado e continuar como pós-doutora em aprendizado de máquina, na Universidade de Tecnologia da Informação de Copenhague. Ela permaneceu em Copenhague por vários anos, sendo nomeada professora assistente na Universidade de Aalborg, em 2016. Sua pesquisa se concentrou no uso de aprendizado de máquina em computação afetiva e videogames. Isso se estendeu à co-organização de competições para produzir IAs que poderiam lidar com videogames ou gerar novos níveis para se adequar ao usuário, principalmente usando o Super Mario. Durante sua carreira docente, ela co-escreveu um livro intitulado "Geração de conteúdo processual em jogos" e escreveu mais de trinta publicações acadêmicas.

Em 2017, Noor Shaker co-fundou a GTN Ltd (Generative Tensorial Networks ou Redes Tensoriais Generativas, em tradução livre), uma startup com o objetivo de combinar computação quântica e IA para descoberta de medicamentos. Noor Shaker deixou o cargo de diretora executiva da empresa em agosto de 2019. A empresa entrou em liquidação em março de 2020. A empresa pretendia combinar técnicas de aprendizado de máquina e simulações de física quântica para prever melhores terapias para uso médico. A combinação de inteligência artificial com modelos quânticos de estruturas moleculares publicadas pode ser um método novo e eficaz para prever parceiros de ligação para reguladores de doenças.

Em 2020, ela iniciou seu terceiro empreendimento, a start-up Glamorous AI, com sede em Londres, na Inglaterra. A empresa é uma continuação da jornada que ela iniciou anteriormente com o objetivo de desenvolver soluções inovadoras na descoberta de medicamentos. A empresa visa integrar o conhecimento químico de especialistas com aprendizagem de máquina avançada para permitir a descoberta rápida de novas entidades químicas com as propriedades desejadas. Noor Shaker e Glamorous AI estabeleceram relacionamentos dentro da academia, como a Universidade de Cardife, localizada em Cardívio, no País de Gales, Reino Unido, para descobrir possíveis medicamentos para COVID-19 usando a plataforma da Glamorous AI, RosalindAI. Em novembro de 2021, a GlamorousAI foi adquirida pela empresa americana X-Chem por um valor não revelado para trazer recursos de IA para a descoberta de medicamentos pré-clínicos. Noor Shaker atualmente atua como vice-presidente sênior e gerente geral do escritório da X-Chem em Londres. Noor Shaker está atuando como membro do painel consultivo de Inteligência Artificial e Informática no Rosalind Franklin Institute.

Ela recebeu vários elogios, incluindo ser nomeada uma das 100 maiores estrelas asiáticas no UK Tech 2021. Uma das 100 mulheres da BBC em 2019. A'Rising Star' entre os 50 Movers and Noor Shakers in BioBusiness da lista de 2018 da BioBeat. Representando a GTN, em 2018, ela recebeu o prêmio CogX UK Rising Star por suas técnicas inovadoras de IA para descoberta de medicamentos e sucesso na obtenção de financiamento inicial e colaborações de prestígio.

Noor Shaker costuma ser palestrante em eventos de IA (incluindo aqueles voltados para mulheres na indústria) e preside o Instituto de Inteligência Computacional de Engenheiros Elétricos e Eletrônicos: Comitê Técnico de Jogos.

Prêmios e honras

 2013 - IEEE Transactions on Computational Intelligence and AI in Games Outstanding Paper Award por 'Crowd-sourcing the Aesthetics off Platform Games'.
 2018 - Inovadores com menos de 35 anos pela MIT Technology Review.
 2018: 50 Movers and Shakers em BioBusiness por BioBeat.
 2018: Rising Star por CogX.
 2019: BBC 100 Mulheres.
 2021: Top 100 estrelas asiáticas no UK Tech 2021.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Alunos da Universidade de Damasco
Pesquisadores da inteligência artificial
Pessoas vivas
Cientistas da Computação da Síria
Mulheres cientistas da computação
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2019

Noor Shaker


Goisava, supruga vojvode Radiča Sankovića.

Odmah nakon smrti bosanskog kralja i bana  Tvrtka I. Kotromanića 1391. godine, braća Beljak i Radič odlučili su ustupiti posjed svoje obitelji (Konavle) Dubrovniku s utvrđenim gradom Sokolom, ne dogovorivši se s bosanskim dvorom. Ustupanje su zauzimanjem spriječili Tvrtkovi pouzdanici Vlatko Vuković i Pavao Radenović. Pobunili su se pobunili protiv Radiča u prosincu 1391. godine, kada je Radić i zarobljen i zatočen. Za to vrijeme njegova žena Goisava sklonila se u Dubrovnik.

Pokopana je u na obiteljskom groblju Sankovića na nekropoli Biskupu. Groblje je istraživao Marko Vego 1954./55. i konstatirao da se radi o obiteljskom groblju vlasteoskog roda Sankovića. Na njenom grobnom sanduku je natpis, izrađen s dvije strane u dva reda i s druge dvije strane u jednom redu. Pismo je bosanska ćirilica, 14. stoljeće.  Natpis glasi:

Po svom sadržaju, natpis spada među najdragocjenije spomenike svoje vrste u Bosni i Hercegovini.  U grobu je pronađen netaknut kostur i prilozi: svilene trake, kao ostatak haljine, a u ustima dubrovački dinar sa slikom sv. Vlaha kovan oko 1337. godine.

Izvori

Sankovići

Goisava


Alloeochaete, rod jednosupnica iz porodice trava, dio je potporodice Panicoideae. Posotoji nekoliko vrsta raširenih po tropskoj Africi (Angola, Malavi, Mozambik, Tanzanija)

Rod je opisan 1940.

Vrste
 Alloeochaete andongensis (Rendle) C.E.Hubb.
 Alloeochaete geniculata Kabuye
 Alloeochaete gracillima Kabuye
 Alloeochaete namuliensis Chippind.
 Alloeochaete oreogena Launert
 Alloeochaete ulugurensis Kabuye

Izvori

Panicoideae

Alloeochaete


A groupset or gruppo (from the Italian for "group", sometimes misspelled grouppo) is a bicycle component manufacturer's organized collection of mechanical parts. It generally refers to all of the components that make up a bicycle excluding the bicycle frame, fork, stem, wheels, tires, and rider contact points, such as the saddle and handlebars.

These parts typically include the following:
 2 gear levers or shifters and
 2 brake levers or
 2 integrated brake levers/shifters
 2 brakes, front and rear
 2 derailleurs, front and rear
 1 bottom bracket
 1 crankset
 1 chain
 1 cogset, freewheel or cassette
With the following forming part of some groupsets:
 1 headset (more commonly included with vintage groupsets)
 1 seatpost
 2 hubs, front and rear (although, most manufacturers now offer groupset-branded pre-built wheels)
 Pair of pedals
 assorted cables and cable housing

Except for special commemorative versions, manufacturers do not actually package the various components together to be sold by retailers as a complete groupset. Therefore when a modern road groupset is bought after-market (as an upgrade for an older bike, or for someone building their own bike), the customer can choose which parts they require, the price of the groupset is just the individual prices of the chosen parts added together.

The major groupset manufacturers are Campagnolo for road bicycles and Shimano and SRAM for both road and mountain bikes.

Manufacturers typically offer a range of several groupsets, each targeted at a different budget or use.  For instance, Dura-Ace, Super Record and Red are the top-of-the-line road racing groupsets for Shimano, Campagnolo and SRAM respectively while Claris, Veloce and Apex are their entry level road racing group sets, respectively.

See also
List of bicycle parts
Chipset - A similar concept in the semiconductor industry

References

Bicycle parts

Groupset


Kršćanski rock (eng. Christian rock) je podvrsta rock glazbe, koja uglavnom obuhvaća rock glazbu s kršćanskom porukom. Pjesme sadrže stihove koje se fokusiraju na pitanja kršćanske vjere, često s naglaskom na Isusa, a obično ih izvode kršćani.

Obilježja
Neke grupe izvode glazbu koja je pod utjecajem kršćanske vjere, ali smatraju da im je publika šira javnost. Naprimjer, Bono iz grupe U2, spaja mnoge elemente duhovnosti i vjere u stihove, ali se sastav ne obilježava "kršćanskim".

Neki rock umjetnici poput Switchfoota navode da nisu "kršćanski sastavi", ali imaju članove kršćane i ponekad im stihovi, odnosno pjesme sadrže utjecaj religije. Sastavi poput Underoatha, Blessthefalla i Haste the Daya pripajuju simbolizam i kršćanske poruke neizravno, za razliku od grupa kao Third Day, Kutless, Thousand Foot Krutch i Disciple koje su izravno pjevale pjesme s kršćanskim porukama, što bi se moglo iščitati i iz njihovih naziva (Third Day – Treći dan tj. Uskrs, Disciple – apostol itd.).

Prema Billboardovoj ljestvici za kraj 2014. godine, najpoznatiji glazbenici ovoga žanra su Hillsong, Lacrea, Newsboys, Casting Crowns, Mercyme, Needtobreathe, Carrie Underwood, Francesca Battistelli, Phil Wickham i Mandisa.

Regionalne scene

Kršćanski rock u Hrvatskoj
Među hrvatskim izvođačima kršćanskog rocka smatraju se: Božje Ovčice, October Light, Emanuel, Kristina, Zakon Neba, Emet Flare i EffaTha. Marko Perković – Thompson je također objavio nekoliko pjesama s kršćanskom tematikom, među kojima ističu: "Početak", "Radost s' visina", "Neću izdat ja", "Maranatha", "U Bogu mom" i "Put u raj".

Povezani članci
 Kršćanski metal

Izvori

Kršćanska glazba
Žanrovi rock glazbe

Kršćanski rock


Balneoklimatologija je medicinska disciplina koja se bavi izučavanjem djelovanja ljekovitih (mineralnih) voda i klimatskih ljekovitih činitelja (fizičkih i kemijskih) nekog kraja na ljudski organizam i mogućnosti njihove primjene na poboljšanje zdravlja.

Prirodni činitelji najčešće korišteni u balneoklimatologiji su: mineralne vode, peloidi
(ljekovita blata), parcijalni pritisak kisika, ugljik-dioksid, toplina i hladnoća, hidrostatski pritisak i dr.

Balneoklimatologija ima dugu tradiciju pomaganja osobama koje boluju od respiratornih i kardiovaskularnih bolesti, kroničnih oštećenja lokomotornog sustava, bolesti kože i drugih sustava.

Povjesni razvoj balneoklimatologije

Sredinom druge polovice XIX. stoljeća počinje se razvijati balneoklimatologija.

U prvom broju Liječničkog vjesnika za 1886. godinu nalazi se meteorološko izvješće od prof. Ivana Stožira "Meteoroložko stanje u Zagrebu 1885. godine" kao prvi vid suradnje meteorologa i liječnika. Od 1861. godine prof. Stožir vršio je sustavna meteorološka mjerenja i opažanja svaki dan u tri termina (u 7, 14 i 21 sat) punih 30 godina. Sve prikupljene podatke svakodnevno je slao u Središnji meteorološki ured u Beču.

Od 1892. godine, upravitelj meteorološkog opservatorija u Zagrebu bio je prominentni hrvatski i svjetski znanstvenik na području meteorologije i seizmologije, akademik Andrija Mohorovičić koji je preuzeo nadzor i upravu nad svim meteorološkim postajama u tadašnjoj banskoj Hrvatskoj.

Razvoj balneoklimatologije na hrvatskoj obali počinje 1875. godine na preporuku bečkih liječnika (dr. Julius Glax, dr. Theodor Billroth i dr. Max Oertel).

Godine 1883. stiže u Opatiju prof. dr. Julius Glax (1846.÷1922.), sveučilišni profesor, balneolog iz Beča, po nagovoru svog prijatelja Friedricha Juliusa Schulera, bečkog direktora Društva južnih željeznica. Gradnja južne željeznice Beč–Trst–Rijeka bila je povod otkriću grada Opatije, kao zimskog klimatskog lječilišta i ljetnog morskog kupališta i jednog od najpoznatijih ljetovališta Austro-Ugarske Monarhije. Prof. dr. Glax je postao glavni liječnik Opatije koji je bio zaslužan i za razvoj grada Opatije (vodovod, kanalizacija, spalionica otpada, električni tramvaj Matulji–Opatija-Lovran), kao i za njen epitet jadranske Nice.  Definirao je zdravstvene standarde lječilišta Opatije, a 4. ožujka 1889. godine Opatija je proglašena prvim klimatsko-morskim lječilištem na Jadranu.

Od 1884. godine Opatiju često posjećuje i svjetski tada poznati kirurg i "otac
abdominalne kirurgije" prof. dr. Theodor Billroth, koji je prepoznao mogućnosti klimatskog liječenja i talasoterapije. Za stalno se nastanjuje u Opatiji u kojoj i umire 1887. godine.

Godine 1885. na otoku Lošinju je boravio sa sinom, tada poznati austrijski balneolog i klimatolog dr. Conrad Clar (1844.÷1904.). Njegov sin je bolovao od grlobolje i bio uspješno izliječen nakon trotjednog boravka na Lošinju. Dr. Clar je 1899. godine postao profesor balneologije i klimatoterapije te promicatelj ljekovitosti otoka Lošinja.

Prof. dr. Leopold Schrotter Ritter von Kristelli austrijski je laringolog i internist koji je osnovao Katedru za laringologiju 1868. godine u Beču, a nakon posjeta Opatiji ustanovio je ljekovitost aerosola.

Prof. dr. Ambroz Haračić je prirodoslovac koji je od 1880. godine provodio meteorološka mjerenja i opažanja 18 godina u svom rodnom mjestu Malom Lošinju. Tablice meteoroloških opažanja Haračić je slao svaki mjesec u Beč. Istovremeno s meteorološkim promatranjima započeo je sistematsko istraživanje vegetacije Lošinja. Na temelju njegovih istraživanja bečka državna komisija je 1892. godine Veli Lošinj i Mali Lošinj proglasila klimatskim lječilištem.

Austrijski nadvojvoda Carl Stephan iz dinastije Habsburg u parku šume Podjavori u Velom Lošinju 1885. godine gradi svoj rezidencijalni ljetnikovac. Uz vilu podiže i veliki perivoj. Danas je u njegovoj vili smješteno lječilište.

Od početka 1891. godine u Crikvenici mr. ph. Ivan Polić redovito vodi meteorološke podatke i surađuje s Hidrometeorološkim zavodom u Zagrebu.
Stoga se u Crikvenici osniva i otvara Meteorološka postaja 1891. godine. Svi meteorološki podaci su otada do danas, pohranjeni i obrađeni u Hidrometeorološkom zavodu u Zagrebu. Time je Crikvenica svrstana među tri najstarije meteorološke stanice u zemlji, ali je jedina na Jadranu koja od 1891. do danas ima obrađena i objavljena sva neprekidna vremenska motrenja.

Veliki uspjeh za razvoj balneoklimatologije bio je IV. kongres austrijskih balneologa 1904. godine pod vodstvom prof. dr. Juliusa Glaxa. On je također organizirao i IV. međunarodni kongres talasoterapije 1908. godine u Opatiji.

Nakon I. svjetskog rata postavlja se empirička balneoklimatoterapija u Hrvatskoj na medicinsku bazu, liječnici raznih struka bilježe svoja opažanja kod liječenja na moru.

Krajem XIX. i početkom XX. stoljeća brojne poznate osobe boravile su na hrvatskoj obali kao: austrijski car Franjo Josip I., britanski kralj Edward VIII. i Wallis Simpson, Stjepan Radić, A. P. Čehov, Bernard Shaw, James Joyce, Isadora Duncan, Gustav Mahler, Giacomo Puccini, nobelovka Berta von Sutter i dr.

Od poznatih liječnika uz prof. dr. Glaxa i prof. dr. Theodora Billrotha, posjetitelji su bili i prof. dr. Robert Koch, njemački bakteriolog; prof. dr. Rudolf Virchow, njemački liječnik, "otac patologije", biolog i političar;  prof. dr. Sigmund Freud poznati neuropsihijatar, koji se je odmarao u Lovranu, a obišao je Dubrovnik i Rab.

Na Medicinskom fakultetu u Zagrebu 1937. godine počela su prva predavanja iz balneoklimatologije i fizikalne medicine u okviru Neurološko-psihijatrijske klinike.

Istra se nakon II. svjetskog rata priključuje Hrvatskoj, čime se bitno proširuje djelokrug naše talasoterapije (Opatija, Lovran, Rovinj) i balneologije (Istarske Toplice).

28. kolovoza 1949. godine osnovan je Balneološko-klimatološki institut pri Ministarstvu narodnog zdravlja NRH, sa sjedištem u Demetrovoj 18 u Zagrebu.
Inicijator i idejni pokretač instituta bio je dr. Vladimir Franković uz podršku
ministra narodnog zdravlja dr. Aleksandra Koharevića.

Od 1953. godine Balneološko–klimatološki institut prelazi u sastav tadašnje
Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti (JAZU).

1958. godine prelazi u sastav Medicinskog fakulteta sveučilišta u Zagrebu kao Zavod za balneoklimatologiju i fizikalnu terapiju.
1960./61. osniva se na Medicinskom fakultetu Katedra za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju.

1963. godine Balneološko–klimatološki institut dobiva novo ime Zavod za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju.
Najuspješniji i najplodniji period za balneoklimatologiju u Hrvatskoj je bio od 1949. do 1999. godine, kada je Balneološko-klimatološki institut djelovao pri Zavodu za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju, u okviru Medicinskog fakulteta.

2008. godine promijenjen je naziv Instituta u Odjel za balneoklimatologiju koji djeluje pri Zavodu za zdravstvenu ekologiju i medicinu rada u Školi narodnog zdravlja "Andrija Štampar".
Šireći se i razvijajući se balneoklimatologija u Hrvatskoj uvijek je išla u korak sa znanošću.

Prvi godišnji znanstvenostručni simpozij pod nazivom "Lošinjska škola prirodnih ljekovitih činitelja". održana 2000. godine u kontinuitetu se održavala do 2017. godine.

Od 2010. balneološki skup "Dr. Ivan Šreter", koji se u kontinuitetu održava svake godine u Lipiku. Posljednji je održan 2018. godine.

Iz balneoklimatologije kroz povijest, razvila se fizikalna medicina i rehabilitacija.

Balneoklimatologija

Suština toplica je upravo u spoju više prirodnih ljekovitih faktora koji istovremeno blagotovorno djeluju na organizam pomlađujući ga i regenerirajući ga.
U ove faktore spadaju prirodni elementi poput vode, blata, ljekovitih plinova, i klimatskih uvjeta. Nije dovoljno poznato koliko zapravo klima utječe na organizam, ali je činjenica da gdje god postoje određeni izvori ljekovite mineralne vode da su i klimatski uvjeti izvrsni.
Bogatstva prirode kao što su šume, drveće i planine (velika prostranstva oslobođena od izuma modernog svijeta) diktiraju svježinu zraka i samim time utječu na pomlađivanje organizma. Toplice bogate čistim zrakom nazivaju se zračne toplice. Spoj svih ovih prirodnih načina liječenja, putem zdravog kisika, ljekovite vode, blata i plinova naziva se balneoklimatologija. Budući da je njena lepeza načina djelovanja na ljudski organizam veoma široka, otuda i veliki uspjeh u liječenju i prevenciji mnoštva bolesti.
Da bi pozitivan utjecaj klime bio što ljekovitiji neophodno je da se toplice nalaze na mjestu koje je što više vjetrovito, prošarano uzvišenjima i dolinama, brdima, brežuljcima, visoravnima, planinama i livadama.

Povezani članci
Balneologija
Balneoterapija
Hidroterapija
Popis termalnih lječilišta u Hrvatskoj
Veliki lječilišni gradovi Europe
Zdravstveni turizam
Lječilišni grad
Toplice
Terme

Literatura
1.  Budišin Vesna, Rosić Davora: "Iz povijesti balneoklimatologije u Hrvatskoj"
Fiz. rehabil. med. 2019; 33 (1-2): 1-10
http://hrcak.srce.hr/235481

2. http://sokobanjac.com/balneoklimatologija/

 Lječilišta

Balneoklimatologija


Campanula argyrotricha er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Himalajafjöllum (Pakistan til Arunachal Pradesh).

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula argyrotricha


Associação Cultural e Desportiva Potyguar Seridoense, ou Potyguar Seridoense, é um clube de futebol brasileiro, com sede na cidade de Currais Novos, no estado do Rio Grande do Norte.

Tem como seus maiores títulos o do Campeonato Potiguar - Série B, conquistados em 2007, 2012 e 2021, além do título da Taça Cidade de Natal, em 2009.

História
Apelidado de Leão do Seridó, foi fundado no dia 1 de agosto de 1960. Suas cores são vermelho, azul e branco.

Acesso à primeira divisão
O Potyguar voltou a disputar a elite estadual em 2022, após ser campeão da Segunda Divisão de 2021.

Elenco

Títulos

Notas
 Campeão invicto

Campanhas de destaque
 Vice-Campeonato Potiguar: 2009.

Estatísticas

Participações

Ver também
 Lista de clubes de futebol do Rio Grande do Norte

Ligações externas
 Sítio oficial
 Instagram

Portyguar
Potyguar


L'église Sainte-Thérèse est une église catholique du  située à Tarbes, dans le département français des Hautes-Pyrénées en France.

Localisation
L'église Sainte-Thérèse, est située dans le quartier du centre-ville (canton de Tarbes 2) au nord de la halle du Marcadieu à l'extrémité est de la rue du Maréchal-Foch.

Historique
La nouvelle église a été inaugurée en , elle devient alors église paroissiale et c'est à cette date qu'elle change de nom pour passer d'église des Carmes à église Sainte Thérèse d'Avila.
L'église actuelle correspond à l'église de l'ancien couvent des Carmes de Tarbes fondé en . La première église, dont sont issues la majeure partie des façades, a fait l'objet d'importants travaux à la suite de plusieurs incendies. Les réseaux de pierre des baies du chevet en témoignent, mais également une fenêtre géminée en façade ouest, inscrite dans la rose initiale.
Après la Révolution l'église est transformée en magasin à fourrage. A ce titre, une porte est ouverte en 1838 dans la façade Nord, provoquant l'effondrement de cette dernière. Après ce sinistre, l'église est reconstruite en .
Malgré de nombreuses transformations, l'édifice actuel présente une grande homogénéité, laquelle résulte de l'adjonction soignée des ouvrages reconstruits sur les parties médiévales conservées.
L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le .

Architecture
La sacristie, construite au  en continuité du chevet polygonal, a été reconstruite en 1941 et complétée d'annexes latérales, le tout remodelé dans un style Art Déco.

On met à l'intérieur de beaux tableaux de Raymond Lagarrigue (de 1847 à 1869). En , on installe des boiseries gothiques autour du chœur ainsi que de belles fresques sur les voûtes (œuvre de Dominique Larré). Toutes les fresques ont été recouvertes en 1969 pour être restaurées en .

Galerie d'images

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques des Hautes-Pyrénées
 Liste des églises des Hautes-Pyrénées
 Tarbes

Liens externes

Église dédiée à sainte Thérèse d'Avila
Tarbes
Monument historique inscrit en 1946
Thérèse

Église Sainte-Thérèse de Tarbes


Aare (ya da Aar) İsviçre'de ırmak, Ren'in kolu: 295 km. Havzası 17600 km², rejimi Alp tipidir. Grimsel'in eteğinde 1879 m yükseklikte doğar. İsviçre'nin başlıca ırmağı olan Aar, Bern'e kadar çok turistik (Miringen, İnterlaken, Thun) bir Alp vadisine akar. Aşağı bölümünde Mitteland'ın büyük bölümünü akaçlayarak Biel gölünü geçer ve Jura'nın eteğini boylar. Irmağın bu bölümünde yapılan hidro elektrik santrallar, Biel, Oltan, Solothurn, Aarau kentlerinde uran tesisleri kurulmasını kolaylaştırmıştır. Daha sonra başlıca kolları Reuss ve Limmat'ı alan Aar, Waldshut'un karşısında Ren'le buluşur.

Akış doğrultusu
Aare, Grimsel bölgesindeki Aar buzullarından doğar. Meiringen'de derin ve dar bir vadi olan Aareschlucht boğazından geçerek Brienz'de Brienzer gölüne dökülür. Brienz gölünden 7 km.lik yol boyunca Bödeli adındaki bir kanal aracılığıyla Thun gölüne akar. Kander buzulundan doğan Kander deresi de Thun gölüne bağlanır.

Aare Thun'da Thun gölünden ayrılır ve geniş Aare vadisi boyunca Bern'e doğru akar. Bern'e ulaşmadan önce Gürbe ve Giesse dereleri de Aare'ye bağlanır. Aare Bern'de, şehrin kurulduğu mahmuzun etrafında dar bir yay çizer. Ardından çeşitli büklümlerle bir menderes oluşturur. Bu sayede oluşturduğu Enge yarımadasının etrafından akar ve Wohlen gölüne dökülür.

Radelfingen'de Saane/Sarine nehrini içine aldıktan sonra kuzeye doğru akmaya başlar. Aarberg ile Hagneck arasındaki yapay bir kanal olan Hagneck kanalı ile Biel gölü'ne dökülür. Nidau'da Biel gölünden ayrılarak yine yapay bir kanal olan Nidau-Büren kanalından akarak Büren'den hemen önce eski yatağına geri döner. Aarberg ile Büren arasındaki orijinal nehir yatağına "Alte Aare" (Eski Aare) denir. Nehir'in Biel gölüne yapay şekilde akıtılması sayesinde, Aare'nin alplerden taşıyıp getirdiği büyük miktarda alüvyon, çakıl ve kar suyu Biel gölü tarafından emilir. Böylece bir zamanlar bataklık olan alanlar "İsviçre'nin sebze bahçeleri" haline gelmiştir.

Bu noktadan sonra Aare uzun bir yol boyunca kuzeydoğu yönünde akar. Önce Solothurn'dan geçer. Ardından sırayla Emme ve Wigger nehrilerini kendisine katar. Olten ve Aarau şehirlerinden geçer. Suhre, Bünz ve Wildegg derelerini de içine alır. Brugg'u geçtikten hemen sonra önce Reuss, sonra Limmat nehirleri Aare'ye dökülür. Ardından kuzeye doğru akmaya başlar ve Koblenz 'de Ren ile birleşir. Ren nehri de Almanya ve Hollanda'yı geçerek sularını Kuzey Denizi'ne boşaltır.

Aare'nin kolları
 Limmat
 Reuss
 Suhre
 Bünz
 Wigger
 Murg
 Emme
 Zihlkanal
 Saane/Aarine
 Kander
 Lütschine

Kullanımı ve Kültürel tarihi
Antik çağlardan beri Aare ve yan kollarında gemi ile yolculuk yapılmaktaydı. Orta Çağda Aare önemli bir sınır nehri olarak işlev gördü. Hristiyan Burgundililer ile daha kuzeyde yaşayan putperest Alemanca konuşan Alemanni kavimi arasında bir sınır oldu. Karolenjler ve Roma-Germen imparatorluğu zamanında da aynı işlevi sürdürdü. Bern şehrinin kurulması ile 12. ve 13. yüzyılda nehrin kaderi değişti, nehrin üzerine köprüler yapılmaya başladı ve nehrin iki tarafındaki hakimiyet alanları giderek gelişti.

Aare'de önceleri nehir üzerinden kereste taşımacılığı yapılıyordu. Ancak 19. yüzyılda demiryolunun inşa edilmesinden sonra nehir üzerine ilk enerji santrali yapıldı. Bugün Aare üzerinde 30'a yakın enerji santrali bulunmaktadır. (9'u Innertkirchen'de) Ayrıca Mühleberg, Gösgen ve Beznau'da bulunan nükleer enerji santralleri soğutma sistemleri için Aare'nin suyunu kullanmaktadr.

Günümüzde Aare boş zaman aktiviteleri için sevilen bir nehirdir. Geniş bir bölgede şişirme botlarla gezinti yapmak mümkündür. Sahlleri fazla kayalık değildir, zaman zaman akıntı olsa da yüzmek için kullanılabilir.

Döküldüğü göller
 Grimsel baraj gölü
 Brienz gölü
 Thun gölü
 Wohlen baraj gölü
 Niederried baraj gölü
 Biel gölü
 Klingnauer baraj gölü

Galeri

Kaynakça

Ren Nehri kolları
İsviçre'deki nehirler

Aare


An Festuca brigantina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Markgr.-dann., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Markgr.-dann.. An Festuca brigantina in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca brigantina


Bokholt-Hanredder Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 8,56 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 1,279 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Renke Eschner tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Bokholt-Hanredder

Kaynakça

Bokholt-Hanredder


Aïn El Hadjar se poate referi la:
Aïn El Hadjar, localitate în provincia Bouira, Algeria
Aïn El Hadjar, localitate în provincia Saïda, Algeria

Aïn El Hadjar


28614 Vejvoda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
28614 Vejvoda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť par l'Observatorul Kleť. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,21 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 28001-29000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

28614 Vejvoda


Aimé De Gendt (født 17. juni 1994 i Aalst) er en belgisk cykelrytter, der kører for .

Store resulter
2015
3. plads i Tour de Berlin
2016
6. plads i Grand Prix de Wallonie

Referencer

Eksterne links

Mandlige cykelryttere fra Belgien

Aimé De Gendt


Landmark Partners (ou Landmark) est une société d'investissement financier, enregistrée auprès de la Securities and Exchange Commission, considérée comme l'un des participants importants du marché secondaire aux États-Unis dans le domaine capital-investissement dans le secteur des achats d'actifs dits alternatifs (en l'occurrence : investissements immobiliers (y compris locatif) et des infrastructures. Landmark Partners (fondée en 1989) dit avoir . La société a été achetée en 2021 par le groupe Ares Management, l'un des géants américains de la spéculation immobilière qui la détient depuis à 100 % (NYSE : ARES), présidé par l'homme d'affaires Michael Arougheti. Elle possède six bureaux, notamment situés à Boston, New York, Simsbury et Londres.

Histoire
Fondée en 1989, cette société s'est spécialisée dans l'acquisition de participations secondaires dans des fonds spéculatifs privés du secteur dit de la gestion d'« actifs alternatifs ». Elle est devenue l'une des principales sources de liquidités pour les propriétaires d'intérêts dans des sociétés de capital risque en commandite (dette mezzanine…).

Au , Landmark Partners, dirigée par Frank Borges et Tim Haviland dispose de 150 employés travaillant dans six bureaux mondiaux, et affirme gérer un total de 18,7 milliards de dollars d'actifs sous gestion.

En 2021 (fin mars), Ares Management Management Corporation (dit « Ares ») (NYSE : ARES), avec une filiale de BrightSphere Investment Group Inc. (NYSE : BSIG) a acheté Landmark Investment Holdings LP, soit 100 % de Landmark Partners, LLC (collectivement avec ses filiales, « Landmark »), pour une somme évaluée au moment de la transaction à 1,08 milliard de dollars (dont environ 787 millions en espèces et environ 293 millions de dollars en unités du groupe d'exploitation d'Ares Management).

Selon Ares Management, cette fusion crée en 2021 une nouvelle plate-forme qui réunira plus de  investisseurs institutionnels (dont moins de 5 % investissaient antérieurement à la fois chez d'Ares et chez Landmark). Elle opèrera dans cinq secteurs verticaux d'investissement (crédit, capital-investissement, immobilier, initiatives stratégiques et  secteurs secondaires).

Programme d'investissement
Au , Landmark Partners avait réuni des fonds de capital-investissement et des fonds immobiliers avec un capital d'environ 15,5 milliards de dollars engagés, investis par un pool de 600 à plus de 700 « grands investisseurs » (selon les sources) et via plus de  participations en partenariat.

En 2014, Landmark Partners a clos Landmark Equity Partners XV (LEP XV), avec des engagements en capital de 3,3 milliards de dollars.

En 2015, Landmark Partners a clos le Landmark Real Estate Fund VII (LREF VII), avec des engagements en capital de 1,6 milliard de dollars

Affiliations
Francisco L. Borges, directeur associé de Landmark Partners, est aussi membre du conseil d'administration de CPTV.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Landmark may raise up to $1b for next fund (Landmark Partners Inc. raising Landmark Equity Partners XIII) ; Private Equity Week ; , consulté le .
 .

Liens externes
 Site officiel ; et sur le site de Ares Management
 Profil d'investisseur institutionnel, Landmark Partners Europe (AltAssets)
 Aperçu des sponsors de Landmark Partners (Institutional Real Estate, Inc.)
 The Private Equity Analyst Guide to the Secondary Market (Édition 2004) — DowJones Private Equity Analyst

Fonds de capital-investissement ayant son siège aux États-Unis

Landmark Partners


As células de Deiters, também conhecidas como células da falange externas (  ), são um tipo de célula encontrado dentro do ouvido interno. Eles contêm microfilamentos e microtúbulos que vão da membrana basilar à membrana reticular do ouvido interno.

Essas células de sustentação da cóclea incluem uma parte somática, com sua cúpula, e um processo falangeal, que liga o soma da célula de Deiters à lâmina reticular. A parte da falange que está incluída na lâmina reticular é o ápice da falange (ápice da falange).

As células são nomeadas em homenagem ao neuroanatomista Otto Deiters .

Referências

Bibliografia

 Hall, James W. (2000) Handbook of otoacoustic emissions Singular Publishing
 O. Deiters (1860) Untersuchungen uber die Lamina spiralis membranacea Henry & Cohen, Bonn

Sistema auditivo

Célula de Deiters


Jiulongpo  léase Chío-Longpó () es una distrito urbano bajo la administración del municipio de Chongqing, en el centro de la República Popular China. Se ubica en las riveras del río Yangtsé. Su área es de 3217 km² y su población total para 2006 fue cercana a los 1,5 millón de habitantes.

Administración
Desde enero de 2014 el distrito de Jiulongpo se divide en 19 pueblos que se administran en 9 subdistritos y 10 poblados.

Economía
Las principales industria en el condado son la industria pesada,la construcción ,entre otras. La economía también incluye la agricultura y cría de animales.

Referencias

Ciudades-distrito de Chongqing

Jiulongpo


The Unholy Three se poate referi la:

 The Unholy Three, un roman din 1917 de Tod Robbins
 The Unholy Three (film din 1925), regizat de Tod Browning. Film mut bazat pe roman.
 The Unholy Three (film din 1930), refacere cu sunet a filmului din 1925, regizat de Jack Conway.

The Unholy Three