බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය යනු තරුණ තරුණියනියන්ගේ මානසික, ශාරීරික සහ ආධ්‍යාත්මික සංවර්ධනය මෙන්ම නිර්මාණාත්මක පුද්ගල වර්ධනයට අතදීම ආරම්භක අරමුණ  සේ පවත්වාගනිමින් ඇරඹුනු ලෝක ව්‍යාප්ත තරුණ සංවිධානයකි.

බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ ලුතිනන් ජෙනරාල්වරයකු වූ රොබට් බේඩින් පවෙල් විසින් 1907 වසරේදී එංගලන්තයේ බ්‍රවුන්සී දූපතේදී පලමු බාලදක්ෂ කදවුර පැවැත්වීමත් සමඟ බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ආරම්භ විය. බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය සඳහා මූලධර්ම  ඇතුලත් කොට බේඩින් පවෙල් විසින් රචිත  'පිරිමි ළමුන් සඳහා බාලදක්ෂ' (Scouting for Boys) (එංගලන්තය , 1908) කෘතියට ඔහු විසින් පෙර රචිත හමුදාමය ග්‍රන්ථ වල ආභාෂය ලැබුනි.  විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේදී මෙම ව්‍යාපාරය පිරිමි ළමුන් සඳහා වයස් කාණ්ඩ තුනක් (පෝතක බාලදක්ෂ, බාලදක්ෂ, ජ්‍යෙෂ්ඨ බාලදක්ෂ) යටතේ ප්‍රධාන වශයෙන් ව්‍යාප්ත වූ අතර 1910 වසරේදී බාලදක්ෂිකා සංගමය ලෙසින් නව සංගමයක් ගැහැනු ළමුන් (කනිෂ්ඨ බාලදක්ෂිකා, බාලදක්ෂිකා, ජ්‍යෙෂ්ඨ බාලදක්ෂිකා) උදෙසා ආරම්භ විය.

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය සඳහා යොදා ගනුයේ අවිධිමත් අධ්‍යාපනය මූලික කරගත්,  කදවුරු බැදීම, වනවිද්‍යාව, ජල ක්‍රීඩා, පාගමන් සහ ක්‍රීඩා වැනි එලිමහන් ප්‍රයෝගික ක්‍රියාකාරකම් සහිත රීතියකින් යුත් වැඩසටහනකි.  පුළුල් ලෙස මෙම ව්‍යාපාරය හදුනාගන්නා ලක්ෂණයක් වනුයේ එය සතු නිල ඇඳුමයි. කරපටියක් සහ කදවුරු හිස් වැසුමකින් සමන්විත නිල ඇඳුමේ අභිප්‍රාය වනුයේ රටවල් තුල පවත්නා සාමාජීය විෂමතා බැහැර කර සමානාත්මතාවය වර්ධනය කරලීමයි.  fleur-de-lis සහ ත්‍රිපත් ලාංඡනය මගින් නිල ඇදුම විශේෂ වන අතර දක්ෂතා පදක්කම් එයට වැඩි අරුතක් ලබාදෙයි.

2011 වසර වන විට ලොව පුරා සිටින බාලදක්ෂයන් හා බාලදක්ෂිකාවන් සංඛ්‍යයාව මිලියන 41 ඉක්මවා සිටිති. මොවුන් සියල්ලටම සෙවන සදන විශාලතම සංවිධානයන් දෙක ලෙස  ලෝක බාලදක්ෂ සංගමය (World Organization of the Scout Movement-(WOSM)) සහ  ලෝක බාලදක්ෂිකා සංගමය (World Association for Girl Guides and Girl Scouts- WAGGGS) හැදින්විය හැකිය. ලොව පුරා වෙසෙන සාමාජිකයන් විසින් 2007 වසරේදී බාලදක්ෂ ශත සංවත්සරය උත්කර්ශවත්ව සමරන ලදී.

ඉතිහාසය

මූලාරම්භය

1880- 1890 වකවානුවේදී බේඩින් පවෙල් ඉන්දියාවේ සහ අප්‍රිකාවේ බ්‍රිතාන්‍ය පාලන ප්‍රදේශවල හමුදා නිලධාරියෙකු ලෙස රාජකාරි කටයුතු කලේය. ඔහු තම තරුණ කාලයේ සිටම වනවිද්‍යාව සහ හමුදාමය ඔත්තු බැලීම් කටයුතු සදහා වැඩි කැමැත්තක් දැක්වීය. ඔහු තම සොල්දාදුවන්ට  හමුදා පුහුනුවේ කොටසක් ලෙස ජන ශුන්‍ය පෙදෙසක ජීවත්වීමට හුරු කරවන ලදී. එමගින් ඔවුනට තම ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරින්ගේ නියෝග අන්ධව අනුගමනය කිරීම වෙනුවට තම ස්වාධීනත්වය වැඩිදියුනු කරගනිමින් කටයුතු කිරීමට උපකාරී වනබව ඔහු අවබෝධ කරගන්නා ලදී.

හමුදා කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රධානියාගේ තනතුරේ සිටි බේඩින් පවෙල් 1896 වසරේදී ජෙනරාල් තනතුරට උසස්වීමක් ලැබ දකුණු  රොඩේසියාවේ (දැන් සිම්බාබ්වේ) මටබෙලෙලෑන්ඩ් (Matabeleland) ප්‍රන්තයට පත්විය. මෙහිදී හමුවූ ෆෙඩ්රික් රසල් බර්න්හම් නම් වූ  ඇමරිකා ජාතික බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ ඔත්තුකරුවන්ගේ ප්‍රධානියා සමඟ යුධ සමයේදී ගොඩ නැගුනු සදාකාලික මිත්‍රත්වය ඔහුගේ හමුදා දිවියට මෙන්ම පසුකාලීනව බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය සදහා මූලබීජය හට ගැනීමටද ඉවහල් විය. පැරනි බටහිර ඇමරිකානු සහ ස්වදේශීය ඇමරිකා ජාතින් විසින් භාවිතා කරන ලද වනවිද්‍යාව බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයකු වූ පවෙල්ට නුහුරු වුවත්, ඇමරිකානු ජාතික ඔත්තුකරුවකු වන  බර්න්හම් එය මැනවින් ප්‍රගුන කර තිබුනි. බර්න්හම්ගෙන් බේඩින් පවෙල් උගත් වනවිද්‍යාව පසුකාලීනව බාලදක්ෂ කලාවේ මූලිකාංග ලෙස වැඩිදියුනු විය. අප්‍රිකාවේ එකල පවති යුද්ධය සීග්‍රයෙන් වෙනස් වන බවත් එයට අනුකූලව බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා හැඩගැස්විය යුතුබවත් මෙවුන් දෙදෙනා විසින්ම මැනවින් වටහා ගන්නා ලදී. ඒ සදහා තරුණ සොල්දාදුවන් පුහුනු කිරීමේදී හමුදාමය අභ්‍යාසවලට අමතරව ගවේශනය, මං සලකුණු අනුව ගමන් කිරීම, සහ ආත්ම විශ්වාසය වැඩිදියුණු කිරි‍මේ සංකල්පය වඩා වැදගත් වනබව බේඩින් පවෙල් සහ  බර්න්හම් විසින් සාකච්ඡා කරන ලදී.  මේ කාල සීමාවේදී මටොබො කදුවැටියේ දී බේඩින් පවෙල් විසින් තම අනන්‍යතා කදවුරු හිස්වැසුම පැලදීම ආරම්භ කරන ලදී. එය බර්න්හම් විසින් භාවිතා කල හිස් වැසුමට සමාන විය. එසේම මුව පවුලට අයත් සතෙකුගේ අඟ හමුදා උපකරනයක් ලෙස යොදා ගැනීමද ආරම්භ කරන ලදී. පසුකාලීනව බේඩින් පවෙල් විසින් බ්‍රවුන්සී දූපතේ දී පැවැත්වු පලමු බාලදක්ෂ කදවුරේදී, බාලදක්ෂයන් උදෑසන පුහුණු සැසි සදහා කැදවීමට භාවිතා කලේය.

වසර තුනකට පසු, දකුණු අප්‍රිකාවේ පැවති දෙවන බො'ර් (Boer) යුධ සමයේදි බේඩින් පවෙල් විසින් මෆෙකින් නම් නගරයක් වටලන ලදී(Siege of Mafeking). මෆෙකින් ආධුනික සේනාංක, යුද්ධ භටයන් සදහා පණිවිඩ රුගෙන යමින් සහය දක්වන තරුණ කණ්ඩායමකින් සමන්විත විය. ආධුනික සේනාංක වල සිටි තරුණ පිරිමි ළමුන් අවස්ථානෝචිතව තම කාර්යය මැනවින් ඉටු කරමින් නගරයේ ආරක්ෂාව තහවුරු කිරීමට දායක විය (1899-1900). බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ආරම්භ කිරීමට බේඩින් පවෙල් පෙලඹවීමට මෙය එක් මූලික සාධකයක් විය. එහි වූ සියළුම සාමාජිකයන්ට මාලිමා කටුවක් සහ හෙල්ලයකින් සමන්විත පදක්කමක් ප්‍රදානය විය. පසුකාලීනව බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයේ අන්තර්ජාතික සංකේතය වූ fleur-de-lis මෙම පදක්කමේ සලකුනට බොහෝ සෙයින් සමාන විය.

මෆෙකින් අත්පත් කරගැනීමේ මෙහෙයුමේදී බේඩින් පවෙල් විසින් කරනු ලැබූ පරිශ්‍රමය පුවත්පත් මගින් මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ සාමාන්‍ය ජනතාව දැන ගැනීමත් සමග ඔහු ජාතික වීරයෙක් බවට පත්විය. ඒ සමඟම ඔහු විසින් රචිත හමුදාමය ඔත්තු බැලීම පිලිබඳ කුඩා උපදේශන පොතක් වන 'ඒඩ්ස් ෆෝ ස්කවුටින්' (Aids to Scouting) පොතෙහි කීර්තිය මෙන්ම විකුණුම් ද වැඩි විය.

ඔහු නැවත එංගලන්තයට පැමිණීමත් සමඟම පිරිමි ළමුන් මෙ‍ම පොත පිලිබද දැක්වූ උනන්දුවද ගුරුවරු සහ තරුණ සංගම් එහි සංකල්ප භාවිතා කරනු දක්නට ලැබුණි. එකල විශාල තරුණ ව්‍යපාරයක් ලෙස හමුදාමය නිවරදිතාවය සහිතව පැවති බොයිස් බ්‍රිගේඩ් නොහොත් පිරිමි ළමුන්ගේ සේනාංකය පරීක්ෂාවෙන් පසුව නැවත එම පොත පිරිමි ළමුන් උදෙසාම, වඩා වැඩි ආකර්ශනීය පරාසයක් ආවරනය කරමින්   රචනා කිරීමට  බේඩින් පවෙල් තීරණය කරන ලදී.

1906 වසරේදී එර්නස්ට් තොම්සන් සේටන් විසින් ද බර්ච්බාක් රෝල් ඔෆ් ද වුඩ්ක්‍රාෆ්ට් ඉන්දියන්ස් කෘතියේ පිටපතක් බේඩින් පවෙල්  වෙත එවීය. එම වසරේදී ඔවුන් දෙදෙනා හමුවී පුහුණු වැඩසටහන් පිළිබඳ අදහස් හුවමාරු කර ගන්නා ලදී. 1907 දී බේඩින් පවෙල් විසින් බෝයි පෙට්‍රෝල්ස් (Boy Patrols) නම් ලියවිල්ල රචනා කරන ලදී. එම වසරේදීම ඔහු තම අදහස් පරීක්ෂා කරනුවස්, විවිධ සමාජ පසුතලයන්ගෙන් යුත් පිරිමි ළමුන් 21 දෙනෙකු සහභාගි කරවාගෙන, අගෝස්තු මාසයේ සතියක් පුරා එංගලන්තයේ පූල් වරායේ බ්‍රවුන්සී දූපතේදී කදවුරක් පැවැත්වීය. එම ළමුන් කුඩා කණ්ඩායම් ලෙස ඔවුන් අතරින්ම තෝරා ගත් නායකයකු යටතේ සංවිධානය කරලීම බාලදක්ෂ පුහුණුවේ ප්‍රධාන අංගයක් විය.

1907 සරත් සමයේදී බේඩින් පවෙල් විසින්, ඉදිරියේ නිතුත් වීමට නියමිත 'පිරිමි ළමුන් සඳහා බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය' නම් පොතේ ප්‍රවර්ධන කටයුතු සදහා, තම ප්‍රකාශකයා වන ආතර් පියර්සන් සංවිධානය කල පුළුල් කතිකාමය සාකච්ඡා සංචාර වලට සහභාගි විය. මෙ‍ම පොත ඒඩ්ස් ෆෝ ස්කවුටින් හි සරල නැවත රචනයකින් ඔබ්බට ගොස්, හමුදාමය නොවන ලක්ෂණ සහිතව, නිර්මාණාත්මක අධ්‍යාපන මූලධර්ම විස්තීර්ණ කරමින් පුද්ගල  මානසික අධ්‍යාපනයෙන් සමන්විත විය.

'පිරිමි ළමුන් සඳහා බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය'   පළමු වරට එංගන්තයේදී 1908 ජනවාරි මාසයේ දී දෙසතියකට වරක් සය වාරයක් තුල නිකුත් වූ අතර 1908 අග භාගයේදී පොතක් වශයෙන් මෙය එලි දැක්විණි. හතරවන හොඳම ආදායම් වාර්තාවට හිමිකම් කියන අතර බාලදක්ෂ පළමු අත් පොත ලෙසටද මෙය සැලකේ.

ක්‍රමයෙන් බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය වර්ධනය වීමත් සමඟම ගුවන් බාලදක්ෂ, මුහුදු බාලදක්ෂ ආදී ක්ෂේත්‍රයන් ද එක්වන්නට විය.

වර්ධනය

'පිරිමි ළමුන් සඳහා බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය'   පොතේ ප්‍රකාශනයත් සමඟ බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය වේගයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත රටවල ව්‍යාප්ත විය. එලෙස ව්‍යාප්ත වූ පලමු විදේශීය ඒකකය ලෙස සැලකෙන්නේ Gibraltar සහ ඉන්පසුව Malta වයි. පලමු බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය පවත්වාගෙන යාමට අවසරලත් බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත රාජ්‍යය ලෙස සැලකෙන්නේ කැනඩාවයි. ඉන් අනතුරුව ඕස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය සහ දකුණු අප්‍රිකාවේ ව්‍යාප්ත විය. චිලී රාජ්‍යය බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත නොවන බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ආරම්භ වූ පලමු රට ලෙස ඉතිහාසයට එකතු වේ. 1909 වසරේදී ලන්ඩනයේ ක්‍රිස්ටල් මාලිගයේදී පලමු බාලදක්ෂ රැලිය සදහා පිරිමි ළමුන් 10000 සමග ගැහැනු ළමුන් ද සහභාගි විය. 1910 වසර වනවිට බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ආජන්ටිනාව, ඩෙන්මාකය, ෆින්ලන්තය, ප්‍රංශය, නෝර්වේ,  රුසියාව, ස්වීඩනය සහ එක්සත් ජනපදය යන රටවල ව්‍යාප්ත විය.

එකල වයස අවුරුදු 11-18 අතර පිරිමි ළමුන් ඉලක්ක කොට ආරම්භ කෙරුනද කල්යත්ම ක්‍රමක්‍රමයෙන් ව්‍යාපාරයේ වර්ධනය සමඟ එම වයස් මට්ටමෙන් එපිට පිරිමි සහ ගැහැනු ළමුන් සදහා නායකත්ව පුහුනු වැඩසටහන් දියත් කරලීමේ අවශ්‍යතාවය මතුවිය. මේ අනුව පෝතක බා ලදක්ෂ හා ජ්‍යෙෂ්ඨ බාලදක්ෂ වැඩසටහන් 1910 යේ අගභාගයේදී ඇරඹුණි. පෝතක බාලදක්ෂ හා ජ්‍යෙෂ්ඨ බාලදක්ෂ කණ්ඩායම් ආරම්භ වුවත් ඒවා අදාල රාජ්‍යයන්ගේ බාලදක්ෂ සංගමයන්ගෙන් නිල අවසරය ලැබෙන තෙක් ස්වාධීන ව ක්‍රියාත්මක විය. එක්සත් ජනපදයේ පෝතක බාලදක්ෂ වැඩසටහන 1911 වසරේදී ආරම්භ වුවත්, නිල වශයෙන් පිලිගනු ලැබුවේ 1930 වසරේදී ය.

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයේ ආරම්භයත් සමඟම ගැහැනු ළමුන්ටද එහි සාමාජිකයන් වීමට අවශ්‍යතාවය මතුවිය. එමනිසා 1910 වසරේදී බේඩින් පවෙල්ගේ නැගණිය වන ඇග්නස් බේඩින් පවෙල් විසින් ගැහැනු ළමුන් උදෙසා බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයට සමගාමීව බාලදක්ෂිකා ව්‍යාපාරය හදුන්වා දෙන ලදී. ක්‍රිස්ටල් මාලිගායේ පැවති පලමු බාලදක්ෂ රැලියට සහභාගි වූ ගැහැනු ළමුන්ගේ ආයාචනය මත ඇරඹුණු බාලදක්ෂිකා ව්‍යාපාරයේ පලමු සභාපතිනිය ලෙස ඇග්නස් බේඩින් පවෙල්  1910 දී පත්විය. 1914 දී රෝස්බඩ්ස් යන නමින් ආරමිභව පසුව බ්‍රවුනීස් ලෙස නම වෙනස් විය. 1920 වසරේදී සභාපතිනි ධූරයෙන් ඉවත් වූ ඇග්නස් බේඩින් පවෙල් එම තනතුර බේඩින් පවෙල් ආර්යාව වන ඔලීව් බේඩින් පවෙල් වෙත ප්‍රදානය කරවීය. ඇය 1918 දී එංගලන්තයේ ප්‍රධාන බාලදක්ෂිකාව ලෙසද 1930 දී ලෝක ප්‍රධාන බාලදක්ෂිකාව ලෙසද පත්විය. එම කාලවකවානුවේදී සමාජීය සම්මුතීන් නිසා පිරිමි ළමුන් ගැහැණු ළමුන්ගෙන් වෙන් කර තැබුවද විශය සමගාමී කටයුතු වලදී එකට එකතුව කටයුතු කරන ලදී.1990 වනවිට බාලදක්ෂ සංගම් 2/3 ක අයිතිය ලෝක බාලදක්ෂ සංගමය සතු වූ අතර එය විශය සමගාමී වැඩසටහනක් බවට පත්විය.

බේඩින් පවෙල්ට තනිවම සියළු කණ්ඩායම් වලට සහය දීමට නොමැති විය. මුල්ම බාලදක්ෂ නායකයන් පුහුණු කිරීමේ කදවුරක් 1910 දී ලංඩනයේ දී සහ 1911 දී යෝක්ශියර් හිදී පැවැත්විය. මෙම කදවුරු හැකිතාක් දුරට ප්‍රයෝගිකව පැවැත්වීමට බේඩින් පවෙල්ට අවශ්‍ය වූයේ වැඩිහිටියන්ට නායකත්ව පුහුණුව ඇති කිරීමට අනුබල දීමටය. වැඩිහිටි නායකත්ව පුහුණු වැඩසටහන හසුනා ගනුවස් වුඩ් බැජ් නම් පාඨමාලාව හදුන්වා දෙන ලදී. පලමු ලෝක යුද්ධ සමයේදී  වුඩ් බැජ් පාඨමාලාව අතපසු වීමකට ලක්වී 1919 වන තෙක් නැවත ආරම්භ කිරීමට නොහැකි විය. මෙය බොහෝ රටවල් විසින් බාලදක්ෂ හා බාලදක්ෂිකා සංගම් සදහා යොදා ගනී. බාලදක්ෂ කදවුරු පැවැත්වීම සදහා කදවුරු භූමියක් ලෙස 1919 දී ලන්ඩනය අසල ගිල්වෙල් උද්‍යානය බාලදක්ෂ සංගමය විසින් මිලදී ගන්නා ලදී. බේඩින් පවෙල් විසින් බාලදක්ෂ නායකයින් පුහුණු කිරීම සදහා Aids to Scoutmastership නමින් සහ පෝතක බාලදක්ෂයින් හා බාලදක්ෂිකාවන් සදහාද අත්පොත් නිකුත් කරන ලදී. තවද ජ්‍යෙෂ්ඨ බාලදක්ෂයන් සදහා Rovering to Success නමින් අත්පොතක් 1922 දී නිකුත් කරන ලදී.

ආභාශය

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ආරම්භ කරන විට බේඩින් පවෙල් හමුදාවෙන් විශ්‍රම ගිය වයස 50ක ජෙනරාල් වරයෙක් විය. ඔහුගේ අධ්‍යාපනික හා හමුදාමය අත්දැකීම් මේ සදහා ඉවහල් විය. මෙම විප්ලවකාරී අදහස් දහස් ගණන් තරුණ ප්‍රජාව ඇද ගැනීමට හැකිවිය. එවකට පැවති බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය හා සමාන ඉංග්‍රිසි කතාකරන රටවල් තුල පැවති Boys' Brigade නම් සංවිධාන බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයේ උන්නතිය සදහා ඉවහල් නොවීය. බාලදක්ෂ දර්ශනය බොහෝ සෙයින් හමුදාමය ගතිලක්ෂණ ඇති බවට විවේචන එල්ල විය.  එකල බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය සතු වූ තනතුරු පදක්කම්, නිල ඇදුම, ධජයන්, උත්සව, පිත්තල පටි හමුදාමය ගති ලක්ෂණ ඉසිලුවද එය එකල සාමාන්‍ය සමාජයීය ක්‍රමය විය.

දේශීය අදහස් බොහෝ සෙයින් උකහා ගැනීම  මෙය විවිධාකාර සංස්කෘති තුල පුළුල් ප්‍රචලිත වීමට හේතුවිය. ඉන්දියාවේදී බේඩින් පවෙල් මුහුණ දුන් අත්දැකීම් හා රඩ්යාඩ් කිප්ලින්ගේ The Jungle Book කෘතිය පෝතක බාලදක්ෂයන් ආරම්භ කිරීම සදහා මූලිකව ඉවහල් විය. ඇමරිකා ජනපදයේ බාලදක්ෂයන් විසින් ඇමරිකා දේශසීමා අත්දැකීම් පාදක කරගත් රුපසටහන් භාවිතයට ගනු ලැබිණි. පෝතක බාලදක්ෂයන් භාවිතයට ගන්නා සත්ව සලකුණු පදක්කම් භාවිතයට ගැනීම ඇමරිකානු ස්වදේශීය ජනතාව සතුව පැවති ස්වභාවධර්මය හා තිබූ දැඩි සබැදියාව පෙන්වයි.

විවිධ රටවල් සදහා විවිධ මූලධර්ම යොදා ගත්තද Duty to God  බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයේ මූලධර්මය ලෙස යොදා ගැනින. මේ සදහා විවිධ මතවාද පැන නැගීමත් සමගම තම රාජ්‍යයන්ටඅනුකූල වන සේ එය යොදා ගැනීමට පෙලඹුණි.

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයේ ලක්ෂණ

බාලදක්ෂ ක්‍රමය උපයෝගි කරගනිමින් උගන්වනු ලබන මෙය එළිමහන්, ප්‍රායෝගික ක්‍රියාකාරකම් සහිත අවිධිමත් අධ්‍යාපනය මූලික කරගෙන ක්‍රියාත්මක වේ. බාලදක්ෂ වැඩසටහන් වයස 6-25 දක්වා වයස් සීමාවන්ට යෝග්‍ය වන සේ සකසා තිබේ.

බාලදක්ෂ ක්‍රමය
බාලදක්ෂ ක්‍රමය යනු බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයේ භාවිතා වන මූලික ක්‍රමයයි. එනම් පිරිමි හා ගැහැණු ළමුන් විසින් තම කණ්ඩායම් පවත්වාගෙන යාමයි.

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරයේ මූලික අරමුණ වන්නේ තරුණ ප්‍රජාව තුල ශාරීරික, මානසික, බුද්ධිමය, සාමාජීය හා අධ්‍යාත්මිකව තනිවම නැගී සිටීමේ හැකියාව වර්ධනය කරලමින් වගකීම් සහගත පුරවැසියන් ලෙස ප්‍රදේශීයව, දේශීයව හා ජාත්‍යන්තරව නැගී සිටීමයි. බාලදක්ෂ ක්‍රමය ප්‍රගතිශීලි ක්‍රමයක් වන අතර අරමුණු 7ක් සම්පූර්ණ කර ගැනීම අභිපාය වී ඇත. එනම් නීති, පොරොන්දුව, ප්‍රායෝගිකව ඉගෙනීම, කණ්ඩායම් හැකියාව, සංකේතාත්මක රාමුව, පුද්ගල සංවර්ධනය, ස්වභාවධර්මය සහ වැඩිහිටි සහයෝගයයි. සමාජ මෙහෙවර බාලදක්ෂ හා බාලදක්ෂිකා ව්‍යාපාරයේ ප්‍රධානතම අංගයකි.

1907 සිට බාලදක්ෂ ආදර්ශ පාඨය ලෙස සූදානම් ව සිටින්න (Be Prepared) මිලි‍යන ගණන් භාෂාවලින් භාවිත කරයි.

ක්‍රියාකාරකම්

බාලදක්ෂ ක්‍රමය පොදු වශයෙන් ගොඩ නැගීමේදී බාලදක්ෂයන් කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් එකට එකතු වී තම තමන්ගේ අත්දැකීම්, ආගම් සහ ක්‍රියාකාරකම් බෙදාහදා ගැනීම මගින්, යහපත් පුරවැසියන් බිහි කිරීමත්, නිවරදි තීරණ ගත හැකි පුද්ගලයන් බවට පත් කරලීමත් අපේක්ෂා කෙරේ.

ප්‍රධාන අංගයක් ලෙස ආදරය බෙදාහැරීම, එළිමහන් ක්‍රියාකාරකම් කිරීම සැලකිය හැකිය. ප්‍රධාන ක්‍රියාකාරකම් අතර කදවුරු බැදීම, වනවිද්‍යාව, ජල ක්‍රිඩා, පාගමන් සහ ක්‍රීඩා සමන්ව්ත වේ.
කදවුරු බැදීම කාණ්ඩ වශයෙන් බොහෝවිට සංවිධානය වුවද සමාසික හා ජම්බෝරි ලෙසද සංවිධනය කෙරේ. කදවුරු බැදීම වසරකට කිහිප වතාවක් සති අන්තයේදී ප්‍රාදේශීය කාණ්ඩ හෝ කලාපීය කාණ්ඩ කිහිපයක් එකට එකතු වී පවත්වනු ලබයි. මේවා සදහා ආවේනික තේමාවන් සාමාන්‍යයෙන් පවතී. ලෝක බාලදක්ෂ සාකච්ඡා සභාව ආරම්භයේ දී ජ්‍යෙෂ්ඨ බාලදක්ෂයන් වෙනුවෙන් ආරම්භ වුවද ප්‍රධානතම ඉලක්කගත ප්‍රජාව වූයේ බාලදක්ෂ නායකවරුන්ය. ජම්බෝරි යනු දේශීය හෝ විදේශීය බාලදක්ෂයන් විශාල සංඛ්‍යාවක් එකතුව සෑම වසර 4ක‍ට වරක් සතියක් හෝ දෙකක් පුරා එකට එකතුව කදවුරු බැදීමයි. මෙවැනි උත්සව වලදී එහි යොදා ගන්නා තේමාවට අනුකූලව නොයෙකුත් ක්‍රියාකාරකම් රාශියක් බාලදක්ෂයින් අතර පවත්වයි.

සමහර රටවල් වල බාලදක්ෂයන් සදහා වර්ෂය ඉස්මතු කරනු වස් ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේ අවම වශයෙන් සතියක කාලයක් එලිමහන් ක්‍රියාකාරකම් සදහා නියැලීම සිදුකරයි. එලිමහන් ක්‍රියාකාරකම් ලෙස කදවුරු බැදීම, පාගමන්, යාත්‍රා කිරීම් හෝ තම කණ්ඩායම සමඟ වෙනත් චාරිකාවක යෙදීම හෝ පුළුල් සහභාගීත්වයක් සහිත ග්‍රීෂ්ම ඍතු කදවුරු බැදීමක් විය හැකිය. ග්‍රීෂ්ම ඍතු කදවුරු බැදීමට සහාභාගී වන බාලදක්ෂයන් කුසලතා පදක්කම්, ප්‍රගතිය හා නිවරදි බාලදක්ෂ නිපුනතා වර්ධනය කරගනී. ග්‍රීෂ්ම ඍතු කදවුරු වැඩිහිටි බාලදක්ෂයන් වෙනුවෙන් යාත්‍රා කිරීම, කදු නැගීම, මාළු බෑම වැනි ක්‍රියාකාරකම් සිදුකරමින් පවත්වාගෙන යා හැකිය.

අන්තර්ජාතික එකමුතුව හා සාමය වර්ධනය කරලීම, බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය මගින් තම භූමිකාවක් ලෙස ඉටු කරයි. වඩා පුළුල් ප්‍රජාවකට වඩාවැඩි වාසියක් උදාවන අයුරින් ක්‍රියාකාරකම් සැලසුම් කිරීම, පක්ෂපාතීත්වය අභියෝගයට ලක් කිරීම, විවිධත්වය දරා ගැනීමට ධෛර්ය්‍ය දීම තුලින් මෙම අරමුණ ඉටු කර ගැනීමට දැනටමත් මුල් පුරා ඇත. එවැනි වැඩසටහන් අතර විවිධ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සමග අත්වැල් බැද ගැනීම සදහන් කල හැකිය.

නිල ඇදුම සහ පදක්කම්
බාලදක්ෂ නිල ඇදුම යනු ප්‍රධාන වශයෙන් බාලදක්ෂයකු හදුනා ගත හැකි ලක්ෂණයයි. බේඩින් පවෙල් සාමිතුමාගේ වචන වලට අනුව එය රටක සියළුම සමාජ තත්වයන්හි වෙනස්කම් වසා සමානාත්මතා වර්ධනය කරයි. එමෙන්ම එය රාජ්‍යය, වංශය, ඇදහිලි ආදිය පසෙක ලා සියළුම සාමාජිකයන්ට සහෝදරත්වයෙන් සලකයි. කාකි කමීසය, කොට කලිසම සහ කදවුරු හිස් වැසුමකින් සමන්විත ප්‍රථම නිල ඇදුම මගින් එකල බාලදක්ෂයා හදුනාගන්නා ලදී.

බාලදක්ෂයකු ලෙස ඇදීම මගින් වැඩිහිටියන් සහ තරුණයන් අතර පවතින වයස් පරතරය අඩුවන බැවු විශ්වාස කල බේඩින් පවෙල් සාමිතුමා  කොට කලිසමකින් සැරසී සිටියේය. වර්ථමාන නිල ඇදුම නිල්, තැඹිලි, රතු හෝ කොල පැහැයක් ගන්නා අතර කොට කලිසම වෙනුවට දිග කලිසම වසර පුරාම හෝ ශීත ඍතුවේදී පමණක් හෝ භාවිතා කරයි.

සමානාත්මතාවය, පෞරුෂය පමණක් නොව ප්‍රායෝගිකත්වයද වැඩිදියුණු වන සේ බාලදක්ෂ නිල ඇදුම නිර්මාණය කර තිබේ. කමීසය සාම්ප්‍රදායිකව ඝන වාටියකින් සමන්විත වූයේ හදිසි අවස්ථාවකදී භාවිතයට ගත හැකි අයුරෙනි. එසේම තම කරප‍ටිය ත්‍රිකෝණාකාර වෙළුම් පටියක් ලෙසද තම මේස් ප‍ටිය හදිසියකදී තදින් බැදීම‍ට රැහැනක් සේ භාවිතා කිරීමටද යොමු කරවන ලදී.

බාලදක්ෂ නිල ඇදුමට විවිධ පදක්කම්ද ඇතුලත් වේ. ඒ අතර වුඩ් බැජ්, ලෝක සාමාජික පදක්කම කැපී පෙනේ. බාලදක්ෂයන් සතුව ජාත්‍යන්තරව හදුනා ගන්නා සංකේත 2ක් ඇත. එනමි ලෝක බාලදක්ෂිකා සංගමයේ සාමාජිකාවන් භාවිතා කරන ත්‍රිපත් ලාංඡනය සහ ලෝක බාලදක්ෂ සංගමයේ සාමාජිකයන් භාවිතා කරන fleur-de-lis  ලාංඡනයයි.
බ්‍රිතාන්‍ය බාලදක්ෂයන් විසින් ස්වස්තිකය තම ලාංඡනය ලෙස මුල් කාලයේදී භාවිතා විය.

වයස් කාණ්ඩ සහ ඒකක

බාලදක්ෂ හා බාලදක්ෂිකා ව්‍යාපාරය සාමාන්‍යයෙන් ළමුන්ගේ වයස හෝ පාසලේ ඉගෙනගන්නා වසර අනුව කාණ්ඩයන් වලට බෙදනු ලැබේ. මෙම කාණ්ඩයන් සදහා ක්‍රියාකාරකම් ඔවුනගේ වයසට සරිලන සේ නිර්මාණය කර ඇත. කාලයත් සමග මෙම කාණ්ඩයන් දේශීය සංස්කෘතියට සහ අදාළ පරිසරයට යෝග්‍ය අයුරින් වෙනස් වීම් වලට භාජනය විය.
බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය වයස 11-17 අතර යෞවනයන් සදහා මුලින් ආරම්භ විය. වයස අවුරුදු 6-10 සහ අවුරුදු 18-25 අතර වයස් කාණ්ඩ සදහා කණිෂ්ට හා ජ්‍යෙෂ්ට ලෙස පසුකාලීනව බාලදක්ෂ හා බාලදක්ෂිකා සංගයමන් කාණ්ඩ බෙදුනි.

කුඩා ළමුන් සදහා වන වැඩසටහන් මෙන්ම වැඩිහිටි ළමුන් සදහා වන වැඩසටහන් විවිධ නම් වලින් හැදින්වේ. එසේම විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති ළමුන් වෙනුවෙන් මෙන්ම ගුවන් බාලදක්ෂ, සාගර බාලදක්ෂ වැනි විශේෂිත පරාස පුරා බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ව්‍යාප්තව ඇත.

වැඩිහිටියන් සහ නායකත්වය

හිටපු බාලදක්ෂයන් බාලදක්ෂිකාවන් ඇතුළු වැඩිහිටියන් බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය කෙරෙහි කැමැත්තක් දක්වා ජාත්‍යන්තර බාලදක්ෂ හා බාලදක්ෂිකා මිත්‍රත්ව සංගම් වල සාමාජිකත්වය දරති. ඇමරිකාව පිලිපීනය වැනි රටවල විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් තම උපාධියෙන් පසුව පවා මෙවැනි මිත්‍රත්ව සංගම් වලට ඇතුලත් වෙයි.

බාලදක්ෂ කණ්ඩායම් සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ ස්වේච්චා වැඩිහිටියෙකු මගිනි. බාලදක්ෂ නායකත්ව පදවිය නිල ඇදුමෙන් සහ එසේ නොවන ලෙස කොටස් 2කින් යුතුයි. නිල ඇදුමෙන් යුතු නායකයින් විධිමත් පුහුණුවකින් සහ සංගමය තුල ඉහල පෙල සහතිකයකින් සමන්විත යුතුය.
එක් එක් රටවල් තුල ජාතික වශයෙන් සංවිධානය වී ඇති ආකාරය අනුව නිල ඇදුමෙන් යුත් පදවි ලෙස ප්‍රාදේශීය, දිස්ත්‍රික්, රටේ ප්‍රධාන කොමසාරිස්වරුන් සැලකේ.

ලෝකය පුරා බාලදක්ෂයෝ
මහා බ්‍රිත්‍යානයෙන් ඇරඹි අඩිපාරේ යමින් බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත විය. 1909 මැයි 21 දා බ්‍රිත්‍යානය ආධිපත්‍යයෙන් පිටත ව්‍යාප්ත වූ පලමු රට ලෙස චිලී රට නම්  වේ. මේ වනවිට ලෝකයේ බොහෝ රටවල් පුරා අවම තරමින් එක් බාලදක්ෂ කණ්ඩායමක් හෝ පැතිර පවතී. මේවා එකින්එකට ස්වායත්ත වුවත් අන්තර්ජාතිකව එකට සම්බන්ධව පවතී. 1922 දී බාලදක්ෂ කණ්ඩායම් පාලනය කිරීමට අදාල ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් සමග ලෝක බාලදක්ෂ සංගමය ආරම්භ විය. ඊට අමතරව සෑම වසර 4කට වරක් ලෝක බාලදක්ෂ ජමිබෝරිය සංවිධානය කිරීමේ වගකීමත් ඔවුන් සතුව පවතී.

1928 දී ලෝක බාලදක්ෂ සංගමය වලට සමගාමීව බාලදක්ෂිකා සංගම් වෙනුවෙන් ලෝක බාලදක්ෂිකා සංගමය ඇරඹීය. එය ජාත්‍යන්තර මධ්‍යස්ථාන වන මෙක්සිකෝවේ අවර් කබානා, ස්විස්ටර්ලන්තයේ අවර් චාලට්, මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ පැක්ස්ලොජ්, ඉන්දියාවේ සංගම් යන ස්ථාන වල වගකීමද මොවුන් සතුය.

සාමාජිකත්වය
2008 වසර වන විට ලොව පුරා රටවල් 216 ක් පුරා ලියාපදිංචි බාලදක්ෂයන්  මිලියන 31 ඉක්මවා ඇති අතර ලියාපදිංචි බාලදක්ෂිකාවන් සංඛ්‍යාව මිලියන 10 ඉක්මවයි.

මතභේද සහ ගැටුම්

1900 දී බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය ආරම්භ වූ කාලයේ සිටම විවිධ සමාජීය මතවාදයන්ට මුහුණ දීමට සිදුවිය. ඒ අතර දකුණු ඇමරිකාවේ මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ අරගල සහ ඉන්දියා‍වේ දේශාභිමාන කණ්ඩායම් වල ප්‍රතිරෝධය සැලකිය හැකිය. අප්‍රිකාවට බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය, බ්‍රිතාන්‍යය නිලධාරීන් විසින් තම පාලනය ශක්තිමත් කිරිමට හදුන්වා දුන්නද, බාලදක්ෂ නීතිවල එන බාලදක්ෂයා අන් සෑම බාලදක්ෂයකුගේම සහෝදරයකි යන්න භාවිතා කරමින් ස්වාධීන රාජ්‍යයක් සදහා ඉල්ලීම් කරන්නට විය.

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය සතු අධිකාරිමය නොවන සහ පුද්ගල සාරධර්ම වර්ධනය කිරීමේ ස්වභාවය නිසා ආඥාදායක පාලන ක්‍රමයන් විසින් රාජ්‍ය පාලනය යටතට ගැනීම හෝ තහනමි සංවිධානයක් ලෙස නම් කල අවස්ථා දැකිය හැකිය.

කලාව තුලදී බාලදක්ෂයෝ
බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය 20 වන සියවසේදී විවිධාකාර කලා නිර්මාණ වලට වස්තු බීජය විය. විශේෂයෙන් එක්සත් ජනපදයේ මෙය බොහෝ ව්‍යාප්ත විය. නිදසුනක් ලෙස Indiana Jones and the Last Crusade චිත්‍රපටියේ ඉන්දියානා ජොන්ස් නැමති බාලදක්ෂයා විසින් තම ජීවන මෙහෙවර ලෙස සලකා සොයාගත් කොරොනාඩෝ කුරුසය හැදින්විය හැකිය.

Norman Rockwell, Pierre Joubert සහ Joseph Csatari වැනි පින්තාරුකරුවන්ගේ නිර්මාණ මෙන්ම 1966 තිරගත වූ Follow Me, Boys! චිත්‍රපටියද ප්‍රධාන වේ. හාස්‍යජනක බාලදක්ෂ ජීවිතය අළලා නිර්මාණය වූ Troop Beverly Hills (1989), Down and Derby (2005), Scout Camp වැනි චිත්‍රපටි සැලකිය හැක.

බොහෝ චිත්‍රපටි හා ආලේඛන සදහා ඇමරිකානු ජාතික බාලදක්ෂයන්ගේ නිල ඇදුම සහ පදක්කම් යොදා ගැනීම දැකිය හැකිය. නිදසුන් ලෙස Order of the Straight Arrow, Indian Guides, Man of the House සැලකිය හැකිය.

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය

බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය


Donaldo Pereira Macedo (Zelenortska Republika, 1950.) poznati je kritičar, teoretičar, jezikoslovac, profesor multikulturalne studije, i jedan od najvećih stručnjaka u domeni pismenosti. Macedo je profesor Engleskog i cijenjeni profesor liberalne umjetnosti i obrazovanja na Sveučilištu Massachusetts.
Također bio je na čelu odbora zaduženog za studij Primijenjene lingvistike na istom.

Do sada je objavio mnogo radova vezanih za područje jezikoslovlja, pismenosti i više jezičnog obrazovanja.

Djela
Neka od najznačajnijih dijela su:

 Literacy: Reading the Word and the World (with Paulo Freire, 1987),
 Literacies of Power: What Americans Are Not Allowed to Know (1994),
 Dancing With Bigotry (with Lilia Bartolome, 1999),
 Critical Education in the New Information Age (with Manuel Castells, Ramón Flecha, Paulo Freire, Henry Giroux and Paul Willis, 1999),
 Chomsky on Miseducation (with Noam Chomsky, 2000)
 Ideology Matters (co-authored with Paulo Freire, 2002).

Macedov rad na prijevodima i uređivanju Freirovih knjiga kao i njegovo individualno istraživanje istih vrlo je značajno za cijelo područje pedagogije.
Valja napomenuti da je do sada uredio mnoga Freirina dijela, te objavio nekoliko zajedničkih dijaloga s istim.

Macedo je odrastao u imigrantskoj zajednici u Dorchesteru, Massachusetts.

Izvori

Jezikoslovci
Životopisi, Zelenortska Republika

Donaldo Macedo


Agave applanata ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Gray Agave".

Beschreibung
Agave applanata wächst einzeln. Die Rosetten erreichen Wuchshöhen von 50 bis 100 cm und einen Durchmesser von 100 bis 200 cm. Die variablen, linealisch bis lanzettenförmigen, kräftigen, bläulichen bis grauen Blätter sind 40 bis 60 cm lang und 7 bis 10 cm breit. Die hornigen Blattränder sind gezahnt. Der flexibel angeordnete, dunkelbraune bis rötliche Enddorn ist 3 bis 7 cm lang.

Der rispige, schmale, gerade Blütenstand wird 4 bis 8 m hoch. Die gelben Blüten sind 55 bis 80 mm lang und erscheinen im unteren Bereich des Blütenstandes und reichen bis zur Spitze, an lockeren, kurzen, unregelmäßig angeordneten Verzweigungen. Die Blütenröhre ist 15 bis 22 mm lang.

Systematik und Verbreitung
Agave applanata wächst in Mexiko in den Bundesstaaten Durango, Zacatecas, Chihuahua, Hidalgo, México, Puebla, Veracruz, Querétaro und Oaxaca, an steinigen Hängen, in verschiedenen Bodenformationen, in Grasland und offenem Waldland bis 2400 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit Kakteen- und Sukkulentenarten.

Die Erstbeschreibung durch Karl Heinrich Koch ist 1862 veröffentlicht worden. Ein Synonym ist Agave schnittspahnii .

Agave applanata ist ein Vertreter der Sektion Ditepalae. Aufgrund des großen Verbreitungsgebietes ist die Variabilität innerhalb der Populationen entsprechend hoch. Agave applanata wird im Boyce Thompson Arboretum in Superior in Arizona kultiviert. Kultivierte Exemplare finden sich in Europa in der Sammlung von Jos van Roosbroeck in Belgien und Bodensee-Sukkulenten in Deutschland.

Literatur
 August J. Breitung: Agave applanata. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook, 1968, S. 76–77.
 Howard Scott Gentry: Agaves of Continental North America. University of Arizona Press, 1982, S. 421–425.
 T. Heller: Agaven. Münster 2006, S. 63–64.
 J. Thiede: Agave applanata. In: Urs Eggli (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon. Einkeimblättrige Pflanzen (Monocotyledonen). Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 3-8001-3662-7, S. 12–13.

Einzelnachweise

Weblinks

Agaven
Applanata

Agave applanata


القنفذ شادو  هي لعبة أكشن أصدرتها شركة سيجا في سنة 2005. وهي أيضاً لعبة حيث فيها مسدسات وأسلحة ودراجة نارية يستخدمها شادو.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للعبة ((بالياباني))

ألعاب القنفذ سونيك
ألعاب إكس بوكس
ألعاب بلاي ستيشن 2
ألعاب بلاي ستيشن نتورك
ألعاب تصويب منظور الشخص الثالث
ألعاب حركة-مغامرات
ألعاب عن الحياة خارج الأرض
ألعاب فيديو 2005
ألعاب فيديو تعاونية
ألعاب فيديو حول العسكرية في الخيال العلمي
ألعاب فيديو خيال علمي عسكريون
ألعاب فيديو ذات نهايات بديلة
ألعاب فيديو سيجا
ألعاب فيديو عرضية
ألعاب فيديو عن استنساخ
ألعاب فيديو عن الانتقام
ألعاب فيديو عن السيبربنك
ألعاب فيديو عن إرهاب
ألعاب فيديو عن فقدان الذاكرة
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو نهاية الحضارة
ألعاب منصات ثلاثية الأبعاد
ألعاب نينتندو غيم كيوب
ألعاب ويندوز
ألعاب ويندوز الحصرية
ألعاب يوجي ناكا
الإرهاب في الأعمال الخيالية
غزوات الكائنات الفضائية في ألعاب الفيديو
ميمات ألعاب الفيديو
ميمات الإنترنت ظهرت في 2009

شادو ذا هيدجهوج (لعبة فيديو)


Le hardboiled (ou hard-boiled, littéralement « dur à cuire ») est un sous-genre littéraire du roman policier d'origine américaine, dont l'âge d'or commence au début des années 1920 et se prolonge jusqu'aux années 1950. Il partage en particulier une grande partie de ses thèmes, personnages et décors avec le roman noir, dont il est le précurseur et avec lequel il se mélange et se confond parfois aujourd'hui.

Le protagoniste typique du genre est un détective privé, un homme solitaire qui évolue dans l'espace urbain désincarné des villes nouvelles où il lutte contre la violence du crime organisé qui a prospéré pendant la prohibition américaine et la Grande Dépression, tout en faisant face à un système juridique qui est devenu aussi corrompu que le crime organisé lui-même. Rendus cyniques par cette violence et soumis aux nombreuses inégalités de l'époque, les détectives du genre sont souvent des antihéros. Les personnages les plus connus de cet univers sont les détectives Philip Marlowe, Mike Hammer, Sam Spade, Lew Archer et le Continental Op.

Genèse

Durant les années 1920, les exploits d'Al Capone et de la mafia inspiraient non seulement la peur, mais aussi la curiosité du grand public américain pour le monde du crime. Succédant aux dime novels, une nouvelle forme de littérature populaire à bas prix apparaît aux États-Unis durant cette période, via la large diffusion des pulps, dont certains magazines, comme Black Mask ou The Dragnet, se font la spécialité de publier des histoires courtes, violentes et noires qui se concentraient avant tout sur le chaos et l'injustice entourant les criminels, et non sur les circonstances du crime et sa résolution pure, comme pouvaient l'être les romans d'énigmes de l'époque.

On attribue à l'écrivain américain Carroll John Daly la paternité de la première histoire hard-boiled avec la nouvelle Le Faux Burton Combs (The False Burton Comb), publiée dans le magazine Black Mask en décembre 1922. Daly publie la première histoire du détective privé Race Williams en juin 1923 dans Black Mask, et imagine ainsi le premier personnage récurrent du genre, juste avant les débuts en octobre 1923 du célèbre Continental Op de l'écrivain Dashiell Hammett, qui sera ensuite l'un des premiers à populariser ce genre au cours des années suivantes avec un second personnage du nom de Sam Spade.

Affiné ensuite par des écrivains comme Raymond Chandler (avec Philip Marlowe), Jonathan Latimer (avec Bill Crane) ou Chester Gould (avec le comic strip Dick Tracy) au cours des années 1930, en prenant racine dans la misère sociale de la Grande Dépression, ce genre connaît son apogée dans l'Amérique des années 1940 et 1950, par le biais de romanciers tels que Mickey Spillane (avec Mike Hammer), Richard S. Prather (avec Shell Scott), Bart Spicer (avec Carney Wilde), Wade Miller (avec Max Thursday), William Ard, Frank Kane (avec Johnny Liddell) ou Peter Cheyney (avec Slim Callaghan).

Le succès de ses histoires est renforcé par une abondante série d'adaptations pour le cinéma puis la télévision, donnant naissance à certains des meilleurs films noirs du genre, comme Le Faucon maltais (The Maltese Falcon) de John Huston, Adieu, ma belle (Murder My Sweet) de Edward Dmytryk, Le Grand Sommeil (The Big Sleep) de Howard Hawks ou En quatrième vitesse (Kiss Me Deadly) de Robert Aldrich.

La disparition progressive des pulps durant les années 1950 marque le déclin du lectorat pour ces récits, amenant le genre à épouser les formes et les multiples possibles du roman noir, tout en conservant une filiation plus ou moins forte avec ses racines, comme Ross Macdonald (avec Lew Archer), John D. MacDonald (avec Travis McGee), Bill Pronzini (avec le Nameless), Robert B. Parker (avec Spencer), Lawrence Block (avec Matt Scudder), Loren D. Estleman (avec Amos Walker), James Crumley, Joe Gores, et plus récemment par des auteurs comme Robert Crais (avec Elvis Cole), Michael Connelly (avec Harry Bosch) ou encore James Ellroy.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Roman policier
 Roman noir
 Pulp
 Whodunit
 Film noir

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 , , .
 .

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Roman policier
Littérature policière
Genre et forme littéraire

Hardboiled (roman policier)


Stan Lee (d. 28 Aralık 1922 - ö. 12 Kasım 2018), Amerikalı çizgi roman yazarı, editör ve yapımcı. Spider-Man, X-Men, Iron Man, Thor, Hulk, Black Widow, Fantastik Dörtlü, Kara Panter, Daredevil, Doktor Strange, Scarlet Witch, ve Ant-Man gibi çok sayıda popüler kurgusal karakter yarattı.

İlk yılları
Lee, 1922'de New York'ta, Stanley Martin Lieber ismiyle Yahudi bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. Ailesi maddi sorunlar çekiyordu. Okulu bıraktıktan sonra çizgi roman yayımlama şirketi Timely'de çalışmaya başladı. İlk hikâyesi 1942 yılında Kaptan Amerika hakkındaydı. Stan Martin, S.T. Anley gibi farklı isimler altında yazılar yazdı fakat Stan Lee'yi seçti. Timely, ismini Marvel Comics olarak değiştirdi. Stan Lee yeni karakterler yaratmaya devam etti. Fantastik Dörtlü'yü 1961 yılında yarattı ve bunu Hulk takip etti. Bir yıl sonra ise Örümcek Adam'ı yayımladı. Daredevil ise 1964'te ortaya çıktı. Tüm bu karakterler Stan Lee'yi çok başarılı kıldı.

Stan Lee'nin 2010 yılında sunduğu "Stan Lee'nin Süper İnsanları" adlı televizyon dizisi kendisinin "süper insan" olduğunu iddia eden insanları tanıtmıştır.

Filmografi

Film

Televizyon

Video oyunları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Stan Lee, San Diego Comic Con Röportajı

1922 doğumlular
New York doğumlu erkek oyuncular
New York doğumlu yazarlar
2018 yılında ölenler
Los Angeles'ta hastalıktan ölenler

Amerikalı editörler
Amerikalı çizgi romancılar
Romanya Yahudisi asıllı Amerikalılar
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı agnostikler
Atlas Comics
Inkpot Ödülü sahipleri
Yahudi agnostikler
Marvel Comics kişileri
Mahlas kullanan yazarlar
II. Dünya Savaşı'nda Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri personeli
Ulusal Sanat Madalyası sahipleri
Amerikalı Yahudiler
Çizgi romanda altın çağ
Çizgi romanda gümüş çağ
Yahudi erkek oyuncular
Yahudi yazarlar
Marvel Entertainment
Eisner Ödülü sahipleri
Harvey Ödülü sahipleri
Amerikalı film yapımcıları

Stan Lee


John Seward este un personaj fictiv din romanul gotic de groază Dracula (1897) scris de Bram Stoker. A apărut ulterior în alte cărți, piese de teatru, filme, producții TV.

Seward este administratorul unui azil de nebuni, care nu este departe de prima casă a Contelui Dracula în Anglia, abația Carfax. De-a lungul romanului, Seward ia interviuri ambițioase unuia dintre pacienții săi, R. M. Renfield, pentru a înțelege mai bine natura psihozei care îi consumă viața.

Note

personaje fictiveDracula

John Seward


En mur er en betegnelse for en af sten og andre byggematerialer såsom teglsten opført konstruktion – en linje, der danner en afgrænsning. En mur kan sammen med andre mure danne aflukker, der sammen med overdækninger, kan skabe levevilkår for mennesket, som vi kender det fra huse. Mure kan også tjene forsvarsformål som i borge, voldsteder og bymure.
Måden en mur opføres regelmæssigt på kaldes forbandt. Der er igennem tiden anvendt og udviklet mange forskellige former for forbandt med forskellige formål, både udseendesmæssige og praktiske.

Etymologi
Ordet mur kommer af latin murus (da. væg, mur), og ordet kendes fra flere europæiske sprog, såsom tysk Mauer og fransk mur.

Regionale og anvendelsesmæssige forskelle
Mure kendes lige så længe mennesket har haft behov for at skåne sig selv mod vejr og fjender og indhegne territorier. Man har anvendt de materialer, man havde ved hånden og tilvirket dem og forarbejdet dem efter evne og ressourcer.
Mure varierer derfor meget i udtryk og djærvhed alt efter hvem der har bygget dem og til hvilket formål.
Der er således forskel på, om en mur er bygget af marksten i et landbosamfund eller af udhuggede kalksten eller ensartede, fine munkesten til et kongeligt formål.

Norden
I Danmark, hvor sten har været en sparsom ressource, har man anvendt granitsten, som man flyttede og evt. hyggede op, og senere og senere først tørrede og senere brændte ler- og teglsten. Teglsten brændtes på teglværker. Danmark har modsat Sverige og Norge kun begrænsede stenbrud, og derfor er den primære byggeform i Danmark teglmurværk. På grund af råvaremangel er mange bygninger derfor også blevet ofre for stenhugst, dvs. at man har genbrugt sten fra et mindre vigtigt bygningsværk til andre, vigtigere bygningsværker, og ofte indebar dette transport over meget store afstande. Eksempler i Danmark er nedrivningen af Kalø Slot for at bygge Charlottenborg, ligesom dele af Nyborg Slot blev nedrevet for at opføre Odense Slot.

Antikken
Samtidig med, at folk i Norden arbejdede med ler- og granitsten, var man sydpå, bl.a. i antikkens græske bystater langt fremme med at håndtere store sten. I Mykene ser man for eksempel mure opført af meget store sten, der er poligone, dvs. flersidede, men tilhuggede, så de passer perfekt på alle leder. Disse kaldes polidromer. Man ser også meget store sten, der er tilhugget i kvadre af ensartede dimensioner. Disse kaldes isodromer.

Arkitektur

Mur (væg)


Andersen hos fotografen er en portrætfilm instrueret af Jørgen Roos efter manuskript af Jørgen Roos og Henrik G. Poulsen.

Handling
Et muntert portræt af digteren, der bygger på ca. 160 forskellige billeder, de fleste ukendte af en større offentlighed. Fotografierne er taget, fra han var 45 år og til hans død, og giver lejlighed til et studie af hans attituder og skiftende ansigtsudtryk. Billederne giver klart udtryk for, at han selv har iscenesat mange af positionerne i ønsket om, at såvel det digteriske og beåndede udtryk, som det humoristiske og hverdagsagtige skulle komme frem. Filmen indgår i videoantologien »Jørgen Roos om H.C. Andersen«.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1975

Værker om H.C. Andersen
Portrætfilm fra Danmark

Andersen hos fotografen


An autoresponder is a computer program that automatically answers e-mail sent to it. They can be very simple or quite complex.

The first autoresponders were created within mail transfer agents that found they could not deliver an e-mail to a given address. These create bounce messages such as "your e-mail could not be delivered because..." type responses. Today's autoresponders need to be careful to not generate e-mail backscatter, which can result in the autoresponses being considered e-mail spam.

An autoresponder allows you to send email messages automatically to people who have elected to receive them (your subscribers). For example, if you've created a free report, a template, a guide, or other helpful piece of content, you can let your website visitors access it in exchange for their email address.

Such follow-up autoresponders can be divided into two categories:
 Outsourced ASP model – these autoresponders operate on the provider's infrastructure and are usually configurable via a web-based control panel. The customer pays a monthly usage fee. This is easiest to implement for the end-user.
 Server-side – enables users to install the autoresponder system on their own server. This requires technical skills.

Autoresponders are also incorporated into electronic mailing list software, to confirm subscriptions, unsubscriptions, posts, and other list activities. Popular email clients such as Microsoft Outlook and Gmail contain features to allow users to create autoresponses.

Autoresponder sequence
They are used with autoresponders being used as part of a mailing list manager. These are used by marketers to deliver a queued sequence of messages to mailing list subscribers. Messages are sent relative to the date of subscription to the list or within single list systems, opt-ins that result in the addition of new mailing list tags. However, the length of the sequence for a user should be chosen such that it could be sufficient to accomplish one's goal.

See also
 Procmail
 Mail delivery agent
 Squeeze page

References

External links
 Why are auto responders bad? (a SpamCop FAQ)
 What is an autoresponder?
 software reviewer site/digital software reviewer site
 : Recommendations for Automatic Responses to Electronic Mail
 : Sieve Email Filtering: Vacation Extension
Autoresponder for Marketer.

Email

Autoresponder


Hyperion este un tren electric produs de compania Softronic și operat exclusiv de Softrans, un operator feroviar ce aparține aceluiași grup.

Au fost produse trei exemplare, toate circulând pe rutele Craiova-București-Brașov și Craiova-București-Constanța (în funcție de sezon).

Aceste exemplare sunt denumite RES nnn, unde 'nnn' reprezintă numărul de serie. Prescurtarea exemplarelor înseamnă Ramă Electrică Suburbană.

Trenul Hyperion este o garnitură formată din două vagoane motor și două vagoane intermediare, cu boghiurile intermediare plasate între vagoane, în formula Bo-2-2-2-Bo. El poate opera atât pe rețelele alimentate cu curent alternativ la 25 kV și 50 Hz, cât și pe rețelele alimentate cu curent continuu la 3 kV.

Este un tren care poate transporta până la 188 de pasageri și atinge viteza de 160 km/h. Dispune de sistem de recuperare a energiei în timpul frânării.

Aceste trenuri, operate de firma asociată Softrans, reprezintă și un experiment pentru producătorul român Softrans privind materialul rulant de transport pasageri, produsul putând fi pregătit pentru export în baza experienței operatorului român.

Note

Imagini

Automotoare

Hyperion (tren)


China Northwest Airlines foi uma companhia aérea chinesa com sede em Xianxim. Iniciou suas operações em 1989. Em 2002, a companhia aérea, juntamente com a China Yunnan Airlines, fundiu-se com a China Eastern Airlines.

História
Quando a CAAC se dividiu em seis grandes empresas aéreas, a China Northwest era uma delas. A companhia aérea foi baseada em Xianxim. Operou principalmente rotas domésticas, mas também alguns voos internacionais para o Japão. Após a aquisição, a companhia aérea foi renomeada para China Eastern Xi Bei.

Destinos

Frota

A frota da China Northwest Airlines consistia nas seguintes aeronaves:

Acidentes

 23 de julho de 1993: um British Aerospace 146-300 prefixo B-2716, operando o voo 2119, caiu ao tentar decolar no aeroporto de Yinchuan Hedong, Ninxiá, matando 54 passageiros e 1 tripulante a bordo.
 6 de junho de 1994: um Tupolev Tu-154M prefixo B-2610, operando o voo 2303, caiu após se desintegrar no ar enquanto voava entre Xian e Cantão, matando todas as 160 pessoas a bordo. Este continua a ser o acidente de aviação mais mortal a ocorrer na China continental.

Ver também

 Lista de companhias aéreas fora de operação

Ligações externas

 Sítio oficial

China Northwest Airlines
Empresas aéreas extintas da China
Empresas aéreas fundadas em 1989
Empresas aéreas extintas em 2002

China Northwest Airlines


Sveti Tarasije (Tarazije; grčki Άγιος Ταράσιος) (o. 730. – 25. veljače 806.) bio je patrijarh Konstantinopola od 25. prosinca 784. do svoje smrti. Rođen je u Konstantinopolu kao sin utjecajnog suca te je bio rođak kasnijeg patrijarha Focija I. Velikog. Postao je tajnik bizantskog cara Konstantina VI. i njegove majke, carice Irene Atenske, koja je de facto vladala Bizantskim Carstvom te je kasnije otišao u samostan.

Drugi nicejski sabor

Budući da se Tarasije pokazao kao vjeran saveznik Irene, ona ga je izabrala za novog patrijarha 784. te je on naslijedio patrijarha Pavla IV. Tarasije je ostao vjeran Ireni te je bio poznat po tome što je htio "potvrditi" poštovanje prema ikonama. Budući da je htio popraviti odnos Rima i Konstantinopola, nagovorio je Irenu da pošalje pismo papi Hadrijanu I., kako bi papa poslao svoje izaslanike u Konstantinopol. Tako je održan Drugi nicejski sabor 787. te je Tarasije službeno odobrio poštovanje prema ikonama.

Careva rastava
Irenin sin Konstantin se rastao 795. od svoje prve supruge Marije, a Tarasije je nevoljko odobrio taj čin te je njegovo ponašanje uzrujalo mnoge redovnike. Konstantin je zatim oženio svoju ljubavnicu, čije je ime bilo Teodota, ali vjenčanje nije obavio Tarasije. Teodotin bratić, redovnik Teodor Studit, pobunio se protiv Tarasija i Konstantina te je Tarasije na kraju izopćio iz Crkve svećenika Josipa iz Aje Sofije, koji je vjenčao Teodotu za Konstantina.

Izvori i bilješke

Pravoslavni sveci
Carigradski patrijarsi

Tarasije


Maria Stuarda (Mary Stuart) is a tragic opera (tragedia lirica), in two acts, by Gaetano Donizetti, to a libretto by Giuseppe Bardari, based on Andrea Maffei's translation of Friedrich Schiller's 1800 play Maria Stuart.

The opera is one of a number of operas by Donizetti which deal with the Tudor period in English history, including Anna Bolena (named for Henry VIII's second wife, Anne Boleyn), Roberto Devereux (named for a putative lover of Queen Elizabeth I of England) and Il castello di Kenilworth. The lead female characters of the operas Anna Bolena, Maria Stuarda, and Roberto Devereux are often referred to as the "Three Donizetti Queens". The story is loosely based on the lives of Mary, Queen of Scots (Mary Stuart) and her cousin Queen Elizabeth I. Schiller had invented the confrontation of the two Queens, who in fact never met.

After a series of problems surrounding its presentation in Naples after the final dress rehearsal – including having to be re-written for a totally different location, a different time period, and with Buondelmonte as its new title – Maria Stuarda as we know it today premiered on 30 December 1835 at La Scala in Milan.

Composition history

The appeal of Mary Stuart and Scottish history in 19th–century Italy

In a variety of areas – drama, literature (fiction or otherwise) – England in the Tudor era (and Scotland at the time of Mary Stuart and beyond in particular, Donizetti's own Lucia di Lammermoor being an example) exerted a fascination upon continental Europeans in an extraordinary way.  In literature, it has been noted that more than 20,000 books have appeared about Mary's life and that, within two years of her death, stage plays also began to appear. In addition to Schiller's Maria Stuart, there had been another influential play, Count Vittorio Alfieri's Maria Stuarda written in 1778 in which "that unfortunate queen is represented unsuspicious, impatient of contradiction and violent in her attachments."

When it came to what had been handed down about Elizabeth I to Donizetti and other Italian composers,  opera stage director Stephen Lawless notes that the continental view would have been very different from the Anglo-centric one of Elizabeth as Good Queen Bess, as Gloriana, and as the one who routed Catholicism from England's shores. But from an Italian perspective, Elizabeth was a heretic and, indeed, a bastard since "her father Henry VIII had never obtained an annulment from the Pope to end his marriage to Catherine of Aragon in order to marry his second wife (Elizabeth's mother) Anne Boleyn" Therefore, to European Catholics, Mary was a martyr and the legitimate ruler of England, a sympathetic character contrasted with Elizabeth, who was traditionally cast in a darker role, often "as unrestrainedly jealous, willful, and easily over-wrought.  This is the portrait of Elizabeth found, not too unexpectedly, in Bardari's libretto".

As far as Italian opera of the primo ottocento is concerned, these attitudes found their way into the works which poured forth: they covered a large portion of the Tudor era, including works about Henry VIII's first daughter, Mary, who became Mary I of England, known as "Bloody Mary" for enforcing the country's strict return to Catholicism. The appeal of these operas has been expressed by Professor Alexander Weatherson in the 2009 Donizetti Society Newsletter as follows (with the addition of relevant opera titles associated with the named composers):
Scotland's soil was about to be profaned by a stream of operas that bore the footprint of [Elizabeth's] rival……without Mary Stuart, Scotland might have been left in peace....In Italy alone in the earliest decades of the nineteenth century there was a Scotch broth of operas by Asap; Capecelatro; Carafa [I solitari di Scozia, 1815, and Elisabetta in Derbyshire ossia Il castello di Fotheringhay, 1818]; Carlini [Maria Stuarda, regina di Scozia, 1818]; Casalini; Casella [Maria Stuarda, 1812]; Coccia [I solitari, 1811, and Maria Stuart, regina di Scozia, 1827]; Donizetti [the subject of the Newsletter article]; Ferrari; [The Belgian], Fétis [Marie Stuart en Ecosse]; Gabrielli [Sara ovvero La pazza delle montagne di Scozia, 1843]; Mazzucato [La fidanzata di Lammermoor, 1834]; Mercadante [Maria Stuarda, regina di Scozia, 1825]; Neidermeyer [Marie Stuart, Paris 1844]; Nicolini; Pacini [Vallace, 1820, Malvina di Scozia]; Pavesi; Pugni; Rajentroph; the Ricchis [ Federico Ricci and Luigi Ricci ] [La prigione di Edimburgo, 1838]; Rossini [Elisabetta, regina d'Inghilterra, 1815]; Sogner [Maria Stuarda ossia I carbonari di Scozia, 1814]; and Vaccai [I solitari di Scozia, 1815] – and this is just a scratch upon the surface of the European infatuation with the decapitated Stuart and/or her northern fastness which boiled-up in the bloodbath finale of the eighteenth century, operas often rabid and inconsequential, full of fashionable confrontations and artificial conflicts, politically motivated, repetitious and soon forgotten.

But Weatherson concludes:
At the heart of the plot, however, lay an Italian, the pulp plays and novels of Camillo Federici (1749–1802) [the pen name of Giovanni Battista Viassolo] a former actor whose prolific vulgarizations of Schiller and August von Kotzebue set Italian librettists scribbling for four decades. Indeed, without him it is to be suspected that Sir Walter Scott would never have captured the imagination of so many poets, nor for so long.

The libretto for Maria Stuarda
Having seen Schiller's play in Milan in an Italian translation, Donizetti approached the famed librettist Felice Romani, who had written a successful libretto in 1830 for Anna Bolena, the opera which secured the composer's place as one of the leaders of his day. Wanting a strong and powerful subject for his new work, the composer's idea was to have Romani prepare a libretto about Mary Stuart, but the librettist appears to have ignored him, perhaps because of his desire to get away from writing for the theatre, which he increasingly found to be distasteful.

Therefore, the composer sought the services of Giuseppe Bardari (1817–1861), a seventeen-year-old law student with no experience, who became the librettist, thus giving Donizetti the opportunity to work closely with him, or to even write entire scenes himself and to greatly influence the structure of the work. Schiller's play had been translated into Italian by Andrea Maffei (who also translated a number of others as well) and it was this translation upon which Bardari relied. Although he was forced to  eliminate "almost all of the play's political and religious references and (reduce) the number of characters from 21 to six, the libretto does adds the love story of Mary Stuart and Robert Dudley, 1st Earl of Leicester, which had no basis in fact, albeit that Leicester had been considered by Elizabeth to be a possible husband for Mary. At the time of the events portrayed, Dudley was actually 55, Elizabeth was 53 and Mary was 44.

However, the libretto does retain the fictional meeting between Mary and Elizabeth in a very dramatic confrontation.  While its musical elements are noted below, "the confrontation....so essential to the dramatic structure of both play and opera, it is, surely, a translation into action of a clash which was  implicit in history – of a clash which took place in the letters the queens exchanged".

Maria Stuarda becomes Buondelmonte
An incident occurred at a rehearsal of the opera which is recounted by Harold Rosenthal:

Ronzi De Begnis was to sing Queen Elizabeth (soprano) and Anna Del Serre the mezzo-soprano title-role. At one of the rehearsals an incident occurred [which Donizetti expert, William Ashbrook describes as 'one of the famous scandals of the day']. In the second act of the opera, Mary Stuart rounds on Queen Elizabeth with these words:
Figlia impura di Bolena, / parli tu di disonore? / Meretrice indegna e oscena, / in te cada il mio rossore. / Profanato è il soglio inglese, / vil bastarda, dal tuo piè!
[Translated as: "Impure daughter of Boleyn, do you speak of dishonour? Prostitute — unworthy and obscene, I blush for you. The throne of England is sullied by your feet, vile bastard!"]
At the rehearsal, Anna Del Serre declaimed these lines with such passion, that Ronzi Di Begnis took them as a personal insult and rushed at Del Serre, pulling her hair, punching her, biting her and hitting her on her face and breast. Del Serre returned in kind, but the soprano got the better of her rival, and Del Serre was carried fainting from the theatre.

The rehearsal continued, she sang, the matter went no further. After its successful dress rehearsal, the King of Naples suddenly banned performances of the opera "perhaps because his Queen, Maria Christina, was a direct descendant of Mary Stuart" or "the sight of one queen calling another 'vile bastard' on the stage of the Teatro San Carlo […] was too much for the Neapolitan sensibility". But it has also been simply noted by Professor Weatherson  that "politics were the cause" in that reputed secret seditious behavior against Elizabeth I by Mary "made the decapitated monarch unpopular in Bourbon Naples".

Donizetti responded to the ban by suggesting another subject, that being Giovanna Gray ("Lady Jane Gray"), but after it was also rejected, he set about revising and removing large segments of the score and, by quickly employing Pietro Salatino as new librettist, created a different work. He named it Buondelmonte referring to a character who appears in Dante's Paradiso "who apparently caused a war between the Guelphs and the Ghibellines". But prior to its first performance, the composer expressed his concerns in a letter to librettist Jacopo Ferretti (as quoted by Ashbrook):
There used to be six characters in all?  Now there are 10 or more.  You can imagine what the opera has become! The same scenery, appropriate or not, will be used. I haven't been able to bring myself to ask whether it works or not…

Inevitably perhaps, when Buondelmonte  was first given on 18 October 1834 in Naples, it was not successful; it received only six performances and it was never performed again.

When forced to simplify part of the music for the original Elisabetta, Donizetti scribbled on the margin "But it's ugly!", and further on refused a change, writing "Do it, and may you live for a hundred years!"

Performance history

Maria Stuarda appears in Italy: its 19th–century rise and fall
Although there was an attempt to mount Maria Stuarda at La Scala in late 1834, it came to nothing and, finally, the opera was planned to be given on 28 December 1835 at La Scala, Milan with the famous mezzo-soprano Maria Malibran (a singer who often sang soprano parts) in the title role.  Donizetti "tailored that role" for her with "improved recitatives, and extended scenes". In addition, he created a new overture. The censor had approved the libretto, although Ashbrook speculates that some of the original wording had been changed to gain that approval.

In the end, the opening night performance was postponed due to Malibran's indisposition, but when it did occur on 30 December, it was clear that both lead role singers were in poor voice. Donizetti described the evening as "painful, from start to finish". It was quickly clear that the audience disapproved, as did the authorities for different reasons because, instead of singing donna vile as the substitute language for vil bastarda ("vile bastard"),  Malibran rejected the censor's revisions and sang the original words.  Several better-performed presentations later, the Milan censors clamped down, imposed conditions which Malibran would not accept, and she withdrew. Realizing the difficulties of a run in Italy, a London première was planned, but Malibran's death at the age of 28 in 1836 cancelled the project.

Except for the several performances of the Buondelmonte version noted above, productions of Maria Stuarda were staged in Reggio Emilia and Modena (1837), in Ferrara and Malta (1839–40), in Florence, Ancona, Venice and Madrid (1840), Bologna (1841), Porto (1842), Granada, Málaga, and Barcelona plus Venice and Padua (1843), Lisbon (1844), and finally Pesaro (1844–45), all variously trimmed versions. Naples finally heard the opera in 1865, but the work was ignored for the next 130 years. It has been suggested that, with the exception of Venice and Naples, most of these locations "were of peripheral importance" and therefore the opera "never found its way to the stages of Vienna, Paris, or London", the Italian reception being a major requirement to launch an international success.

Revivals in the 20th century and beyond
Prior to the discovery of the original autograph in Sweden in the 1980s, the only performances which began the 20th century revival were those of what Ashbrook described as 19th Century "sanitized" versions.  The first one of the century was that given in 1958 in Bergamo, with the US premiere, in concert form, following on 16 November 1964 in Carnegie Hall. The premiere in England took place on 1 March 1966 in London. There was also a Maggio Musicale Fiorentino production in 1967 which starred Leyla Gencer and Shirley Verrett.

By the late 1980s, after a critical edition was prepared from the autograph, what was revealed at that point was that Donizetti had re-used a couple of numbers in La favorite, and that in post-Favorite performances, starting with one in Naples in 1865, they had been replaced by different numbers from his other lesser-known operas. The critical edition was first given in Bergamo in 1989 in a two-act version.

The first staged performance in the US took place at the San Francisco Opera on 12 November 1971 with Joan Sutherland in the title role, while the first staged performances of the "Three Queens" operas together in the US took place in 1972 at the New York City Opera, all three operas staged by Tito Capobianco.  Presentations of the trio earned some degree of fame for American soprano Beverly Sills who took the starring role in each. Dame Janet Baker sang the title role (in English translation) in a production at English National Opera conducted by Sir Charles Mackerras beginning in 1973, which was recorded and filmed.

The opera has been given in a variety of European and North American locations in recent times, which begin to increasingly establish it as part of the standard repertoire.  A production which was noted as "no longer a display piece for rival divas, nor does it maintain the simplistic view that the opera presents Mary as noble victim and Elizabeth as vengeful monster [but] here, the rival queens are both profoundly tragic, complex figures", was given by English Touring Opera in 2005 and Maria Stuarda was presented at both the Teater Vanemuine in Estonia and Pacific Opera in Victoria, B.C. during the 2011/12 season. Between 1 January 2011 and 31 December 2013, the opera has seen 86 performances of 18 productions in 16 cities, according to Operabase.

Other US companies have presented some or all of the "Three Donizetti Queens" operas. Among them has been the Dallas Opera with both Anna Bolena and Maria Stuarda to date. The Minnesota Opera staged all three between 2009 and 2012. In April 2012, the Houston Grand Opera presented the Minnesota Opera's production of the work, but casting mezzo-soprano Joyce DiDonato in the title role. (A mezzo singing the role is not uncommon today, as has been noted below.) She had sung the role of Elisabetta in Geneva in 2005 and, when the Metropolitan Opera gave Maria Stuarda in January/February 2013, it also starred DiDonato as Maria. As with Anna Bolena, which preceded it in 2011, this was the company's first staging of the work.

Welsh National Opera presented all three of Donizetti's "Queens" operas throughout the UK from September to November 2013 This historic season was premiered in Cardiff then toured to venues in England and Wales in 2013.

Roles

The casting of Maria and Elisabetta

Originally the roles of Maria and Elisabetta were written for sopranos.  However, given the precedent of Malibran singing the role of Maria, many modern-day productions, dating from the late 1950s onwards, cast a mezzo-soprano as either Maria or Elisabetta. The role of Maria was written for Giuseppina Ronzi de Begnis, who sang the soprano roles of Donna Anna, in Don Giovanni, and Norma but also the mezzo-soprano role of Rosina, in The Barber of Seville.

After the King of Naples banned the opera when it was in rehearsal, it became Buondelmonte with one or other of the queens (probably Elisabetta) turned into the tenor title-role and de Begnis singing a role called Bianca. Malibran (who sang Norma but also Leonore and Cenerentola and had a range of G3-E6) then decided that she wanted to sing Maria Stuarda, which she did until it was banned again. It was performed for a time subsequently in "sanitised" form and was eventually revived in 1958, still sanitised.

Music
As musicologist and Donizetti expert William Ashbrook notes, in many respects the musical structure of the opera is fairly straightforward and follows many of the conventions of the day. For example, Elisabeth, Mary, and Leicester "are each given a "double-aria" (a cantabile followed by a cabaletta) at their first appearances and Mary is also given one at the opera's end. However, the composer's strength lies in being able to tailor the framework to "a specific set of dramatic circumstances". Singled out is Maria's Oh nube! che lieve per l'aria t'aggiri ("Oh cloud, that wanders light upon the breeze") which appears in her entrance scene.

Therefore, adapting to many of the conventions of 19th Century Italian opera, which had become the tradition before he began composing, Donizetti's work increasingly shows a shift to more dramatically complex musical forms, the aim of which is to enhance the often-dramatic confrontations between the characters in his operas. Ashbrook notes two of these conventions: the tradition of the soprano's aria di sortita (given upon her first appearance onstage) and the typical, often florid, aria which becomes the opera's finale. Therefore, in the case of the soprano's entrance aria, Ashbrook observes:
As if to counteract [these dramatic limitations], through much of his composing life Donizetti worked to expand the expressive potential of duets.  The broad spectrum of dramatic situations possible for duets appealed to his strong theatrical sense, and they came to occupy an increasingly important place in his designs.  It is consistent with the rising tide of Romanticism in Italian opera during the 1830s and the growing emphasis on melodramatic elements that new prominence should be placed upon duets, especially those of confrontation.

Examples occur in Anna Bolena and Maria Padilla, both of which precede this opera, but Ashbrook recognized at least two instances which evidence Donizetti's distinctive musical genius in Maria Stuarda.  One is the Leicester-Elizabeth duet (beginning with Leicester's Era d'amor l'immagine / "She was the picture of love") which appears before Maria's entrance and where Leicester pleads for Maria while Elizabeth's "ironic interjections provide a contrast of rhythmic emphasis and melodic pattern to the tenor's balanced lyric phrases".

Most significantly, the other is in the great dramatic scene (unusually long and elaborate tempo di mezzo, between the pezzo concertato and the stretta) at the end of act 1 (act 2 in some productions) – the confrontation between the two queens – which gives "the climactic moment something of the immediacy of the spoken theatre.  In any sense, this dialogue is one of the most original and powerful passages that Donizetti ever composed" or, as another critic puts it, "so that the outrageous text is heard in shocking relief."

In regard to the music of the ending of act 2, in the dramatic action it has been noted as fitting to the "sparse, clearly-constructed action leading to an inescapable end.  And since that end is the focus of all interest, it is not surprising that the final act is musically as well as dramatically the culmination of the work, growing out of but eclipsing all that has gone before".

With the delay between the cancelled performances in Naples and the premiere of Maria Stuarda in Milan almost a year and a half later, Donizetti was to replace the prelude with a full overture and added a new version of a duet between Elizabeth and Leicester using previously written music.

Synopsis
Place: Palace of Westminster, London and Fotheringhay Castle, Northamptonshire, England.
Time: The year 1587.

Act 1
Scene 1: Elisabetta's court at Westminster

The Lords and Ladies of the Court enter after a tournament to honor the French ambassador, who has brought a marriage proposal to Queen Elizabeth from the Dauphin François. They express their joy as Elizabeth enters.  She considers the proposal, one which would create an alliance with France, but she is reluctant to give up her freedom and also pardon her cousin Mary Stuart, the former Queen of Scots, whom she has imprisoned because of various plots against her throne (Cavatina: Ahi! quando all'ara scórgemi / "Ah! when at the altar a chaste love from heaven singles me out"). Elizabeth expresses her uncertainty while at the same time, Talbot and the courtiers plead for Mary's life (Cabaletta: Ah! dal Ciel discenda un raggio / "Ah! may some ray descend from heaven").

Just as Elizabeth inquires where Leicester is, he enters and Elizabeth tells him to inform the French ambassador that she will indeed marry François.  He betrays no signs of being jealous, and the Queen assumes that she has a rival.

Alone with Leicester, Talbot reveals to him that he has just returned from Fotheringay and gives a letter and a miniature portrait of Mary. Joyously, Leicester recalls his love for Mary (Aria of Leicester, then duet with Talbot: Ah! rimiro il bel sembiante / "Ah! Again I see her beautiful face"). Talbot asks what he intends to do and Leicester swears to try to free her from her imprisonment (Vuò liberarla! Vuò liberarla! / "I want to set her free").

Talbot leaves and, as Leicester is about to do so, Elizabeth enters. Clearly knowing what has gone on between the two men, she questions him, asks about a letter from Mary, and then demands to see it.  Reluctantly, Leicester hands it over, noting that Mary has asked for a meeting with her cousin and he pleads with the Queen to agree to do so.  Also, upon her questioning, he confesses his love for Mary (Duet of Leicester and Elizabeth: Era d'amor l'immagine / "She was the picture of love").  Told that Elizabeth can join a hunting party on the estates where Mary is imprisoned, she agrees to the meeting, albeit with revenge on her mind (Cabaletta to the duet: Sul crin la rivale la man mi stendea / "Over my head my rival stretched out her hand").

Scene 2: Fotheringay Castle
[In many modern performances this scene is called Act 2, with the final act becoming Act 3. Donizetti scholar William Ashbrook in Grove Dictionary notes that the opera is "in two or three acts".]

Mary reflects on her youth in France with her companion, Anna (Cavatina: Oh nube! che lieve per l'aria ti aggiri / "Oh cloud! that wanders light upon the breeze"). The sounds of a royal hunt are heard and, hearing the hunters cry out that the Queen is close by, Mary expresses her disgust (Cabaletta: Nella pace del mesto reposo / "In the peace of my sad seclusion, she would afflict me with a new terror"). To her surprise, Leicester approaches and warns Mary of Elizabeth's imminent arrival, counseling her to behave humbly towards the Queen, who is then despondent (Duet: Da tutti abbandonata / "Forsaken by everyone… my heart knows no hope"). But assuring Mary that he will do whatever is necessary to obtain her freedom, Leicester leaves her to meet Elizabeth. He then attempts to plead with the Queen for her forbearance.

When Mary is brought in by Talbot, Elizabeth reacts with hostility (È sempre la stessa: superba, orgogliosa / She is always the same, proud, overbearing") and, after each character collectively expresses his or her feelings, Mary approaches and kneels before the Queen (Aria: Morta al mondo, ah! morta al trono / "Dead to the world, and dead to the throne… I come to beg your pardon"). The confrontation soon becomes hostile. Elizabeth accuses Mary of having murdered her husband, Lord Darnley, as well as acts of treason and debauchery, all the while Leicester attempting to calm both sides. Stung by Elizabeth's false accusations, Mary calls her the Figlia impura di Bolena ("Impure daughter of Boleyn") and continues with the final insult: Profanato è il soglio inglese, vil bastarda, dal tuo piè! ("The English throne is sullied, vile bastard, by your foot"). Elizabeth is horrified and demands that the guards take Mary away, declaring "The axe that awaits you will show my revenge". Mary is returned to captivity.

Act 2
Scene 1: A room in Elisabetta's apartments

Cecil enters with the death warrant and attempts to persuade her to sign it. While she hesitates, Elizabeth contemplates the situation (Aria: Quella vita a me funesta / "That life, so threatening to me").  Cecil urges her to sign it "so that every ruler will know how to pardon you for it" and, as she is about to do so, Leicester arrives.  Seeing him, Elizabeth exclaims "you are hastening the execution" and signs the death warrant. Leicester pleads for mercy, Elizabeth rejects the plea, and Cecil urges her to remain firm (Trio Deh! per pietà sospendi l'estremo colpo almeno / "Alas! For pity's sake spare the final blow at least"). The confrontation ends with Elizabeth holding firm despite Leicester's accusations of cruelty; she orders him to witness Mary's execution.

Scene 2: Maria's room

Mary contemplates her fate, and that of Leicester also: "I have brought misfortune to all". Talbot and Cecil enter and Cecil tells Mary that he holds her death warrant. After Cecil leaves the room, Talbot informs her that Leicester has been ordered to witness her execution. Beside herself with grief, Mary imagines that the ghost of Lord Darnley is in the room with her, while Talbot offers comfort (Duet: Quando di luce rosea il giorno a me splendea / "While with the light of dawn my life still sparkled"). However, Talbot then presses her about "one more sin": her "unity with" ("uniti eri") Babington, to which she initially responds "Ah! be silent; it was a fatal error", but, when he insists, adds that "dying my heart affirms it."

Scene 3: The courtyard at Fotheringay

People gather at the site of the execution, lamenting that a queen's death will bring shame upon England. Mary enters and says her farewells to the crowd, which includes Talbot, telling them she will be going to a better life. She calls them to a final prayer (Mary, with Chorus: Deh! Tu di un úmile preghiera il suono odi / "Ah! May Thou hear the sound of our humble prayer") and, together, she and the crowd pray for God's mercy. When Cecil arrives to tell her that the time for her execution has come, he informs her that Elizabeth has granted her final wishes, including allowing Anna to accompany her to the scaffold. Then Mary offers a pardon to the queen (Mary, Anna, Talbot, Cecil, chorus: Di un cor che more reca il perdóno / "From a heart that is dying, may pardon be granted"). Leicester comes to bid her farewell. Both are distraught and he expresses outrage. Mary asks him to support her at the hour of her death and protests her innocence once again (Aria: Ah! se un giorno da queste ritorte / "Ah! Though one day from this prison your arm wanted to abduct me, now you lead me to my death"). She is then led to the scaffold.

Recordings

References
Notes

Cited sources
Allitt, John Stewart (1991), Donizetti: in the light of Romanticism and the teaching of Johann Simon Mayr, Shaftesbury: Element Books, Ltd (UK); Rockport, MA: Element, Inc.(USA)
Ashbrook, William (1972). "The Composer and The Opera", in booklet accompanying the 1971 recording of Maria Stuarda.
Ashbrook, William (1982), Donizetti and His Operas. Cambridge University Press. .
Ashbrook, William; Hibberd, Sarah (2001). "Gaetano Donizetti", pp. 224–247 in The New Penguin Opera Guide, edited by Amanda Holden. New York: Penguin Putnam. .
Ashley, Tim (14 March 2005), "Mary, Queen of Scots", The Guardian, London. Retrieved 16 December 2012
Black, John (1982), Donizetti's Operas in Naples, 1822 to 1848, London: Donizetti Society
Loewenberg, Alfred (1970). Annals of Opera, 1597–1940, 2nd edition.  Rowman and Littlefield
Osborne, Charles (1994). The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini. Portland, Oregon: Amadeus Press .
Sadie, Stanley, (Ed.); John Tyrell (Exec. Ed.) (2004), The New Grove Dictionary of Music and Musicians.  2nd edition. London: Macmillan.    (hardcover).   (eBook).
Siff, Ira (November 2006), "I'll Never Stop Saying Maria", Opera News. Retrieved 9 December 2012
Summers, Patrick (Spring 2012), "Odes to a Better World" (program notes for Spring 2012 performances of Maria Stuarda and Don Carlos),  Opera Cues, Vol. 52, No: 04. Pub. by Houston Grand Opera
Watts, John, (Ed.) (1997), The Donizetti Society Journal, Number 3, Donizetti Society (London)
Weatherson, Alexander (2001),  "Queen of dissent: Mary Stuart and the opera in her honour by Carlo Coccia", Donizetti Society (London).
Weatherson, Alexander (February 2009), "The Stuarts and their kith and kin", Donizetti Society (London), Newsletter #106. Retrieved 19 December 2012.

Other sources
Weinstock, Herbert (1963). Donizetti and the World of Opera in Italy, Paris, and Vienna in the First Half of the Nineteenth Century. New York: Pantheon Books. .

External links
  Donizetti Society (London) website
 Libretto in Italian
 Synopsis on Opera Today website
 Streamopera.com/Maria Stuarda

Operas based on works by Friedrich Schiller
Operas by Gaetano Donizetti
Italian-language operas
1835 operas
Operas
Operas set in London
Operas set in England
Operas about Elizabeth I
Opera world premieres at La Scala
Operas based on plays
Cultural depictions of Mary, Queen of Scots

Maria Stuarda


Lipton International Players Championships 1987 var den tredje udgave den turnering, som senere udviklede sig til Miami Open. Turneringen blev afviklet i perioden 23. februar - 8. marts 1987, og den blev for første gang spillet på det sted, som skulle vise sig at blive turneringens faste hjemsted: Crandon Park i Key Biscayne, Florida, USA.

Turneringen bestod af en herresinglerække med 128 spillere og en herredoublerække med 64 par, der var en del af Grand prix-serien i tennis 1987, en damesinglerække med 128 spillere og en damedoublerække med 64 par, der var en del af WTA Tour 1987 samt en mixed double-række. I herresingleturneringen blev alle kampene spillet bedst af fem sæt, hvilket var en ændring i forhold til de to første år, hvor de herresinglekampene i de fire første runder var blevet spillet bedst af tre sæt.

Herresinglefinalen var en ren tjekkoslovakisk affære, hvor Miloslav Mečíř besejrede den forsvarende mester Ivan Lendl med 7–5, 6–2, 7–5. Damesinglefinalen var en gentagelse af finalen fra året før, og også i denne finale måtte den forsvarende mester, Chris Evert, strække våben, idet Steffi Graf sejrede med 6–1, 6–2. Herredoubletitlen blev vundet af Paul Annacone og Christo van Rensburg, der gentog deres triumf fra 1985, da de vandt med 6–2, 6–4, 6–4 over Ken Flach og Robert Seguso. I damedouble vandt Martina Navratilova og Pam Shriver begge deres anden titel i turneringens historie, idet de begge tidligere havde vundet titlen med en anden makker. I finalen vandt de over Claudia Kohde-Kilsch og Helena Suková med 6–3, 7–6(6). Og sidste men ikke mindst gik mixed double-titlen til Miloslav Mečíř og Jana Novotná, der besejrede Christo van Rensburg og Elna Reinach i finalen med 6–3, 3–6, 6–3.

Finaler

Resultater

Herresingle

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Damesingle

Fjerde runde, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Herredouble

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Damedouble

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Mixed double

Kilder / eksterne henvisninger

Resultater
ATP World Tour – Scores archive – Miami 1987 - Men's Singles
ATP World Tour – Scores archive – Miami 1987 - Men's Doubles
WTA - Archive - Miami 1987

Grand prix-serien i tennis 1987
WTA Tour 1987
1987


لايت ياغامي  كما يعرف أيضا باسم كيرا  هو شخصية خيالية في سلسلة المانغا والأنمي مفكرة الموت.

لايت ياغامي هو الشخصية الرئيسية في ديث نوت، يتم تصويره على أنه عبقري مراهق يشعر بالملل يجد مذكرة الموت (Death Note)، وهي دفتر ملاحظات خارق يسمح للمستخدم بقتل أي شخص بمعرفته باسمه ووجهه، بعد أن تم إسقاطه بواسطة الشينيجامي ريوك. في محاولة لإنشاء يوتوبيا (عالم مثالي)، يستخدم لايت دفتر الملاحظات لقتل المجرمين بصفته كيرا.

قام بالأداء الصوتي في الأنمي: مامورو ميانو في النسخة اليابانية، براد سوايل في النسخة الإنجليزية.

الاستقبال

التحليل
وصف تسوغومي أوبا لايت بأنه ضحية مذكرة الموت، وأن حياة لايت «دمرت» بمجرد الحصول عليها. وفقًا لأوبا، كان لايت «شابًا يستطيع فهم آلام الآخرين» عندما قابل مذكرة الموت لأول مرة. قال أوبا إنه إذا لم يكن لدى ريوك اهتمام بالعالم البشري، كان لايت سيصبح «واحدًا من أعظم قادة الشرطة في العالم» الذين عملوا مع إل ضد المجرمين. وأضاف أنه يعتقد أن النقاش حول ما إذا كانت أفعال لايت جيدة أو شريرة ليس «بالغ الأهمية». قال أوبا إنه يرى شخصيا أن لايت شخصية «شيطانية». قال أوباتا إن لايت كان ثاني شخصياته البشرية المفضلة وأنه لم يكن متأكدًا مما إذا كان السبب في ذلك هو أنه «يحب» لايت أو لأنه رسم «شخصية شيطانية» في مجلة للأطفال.

وفقا لأوبا، يرى لايت ميسا أماني، التي يستخدمها كشريك، وكـ«شخص سيء» يقتل الناس، لذلك يتصرف ببرودة عاطفية تجاهها ويتلاعب بها، على الرغم من أنه يتظاهر بأنه يحبها، ويقول إنه سيتزوجها. تم إيقافه من قتلها فقط على يد الشينيغامي ريم، التي تهدد بقتله إذا ماتت مبكراً أو إذا حاول قتلها، على الرغم من علمها أن القيام بذلك سيؤدي إلى وفاتها هي.

على الرغم من أن لايت كان لديه نوايا حسنة، إلا أنه كان «معجبا بنفسه جدًا»، مع «رغبة مشوهة... في أن يكون شبيهاً بالإله»، يحمل حبًا لعائلته، ويعتزم تحويل العالم إلى «مكان أفضل».  يقول أوبا أيضًا أن لايت، «لا يقبل بشيئ سوى تحقيق مُثُله»، و«لطخ» نفسه باستخدامه مذكرة الموت، وقد تكون أفعاله «نتيجة للنقاء بداخله» قبل حصوله على مذكرة الموت.

يتجلى هذا النقاء في تحول شخصية لايت بعد أن يتخلى مؤقتًا عن مذكرة الموت لدرء الشك. يفقد لايت ذكرياته ككيرا مع فقدانه ملكية مذكرة الموت، ويبرهن على امتلاكه رحمة، وممانعة في التلاعب بالآخرين وعدم استعداد شديد للقتل. بمجرد عودة ذكرياته، يعود إلى شخصيته القاسية كيرا ويظل هكذا حتى وفاته. ومع ذلك، يقول أوبا أن لايت لم يفقد أبدًا حبه لعائلته لأنه نظر إليهم كأشخاص صالحين.

يصف دوغلاس وولك من موقع صالون لايت بأنه «يتلاعب ببرودة» وأنه "egomaniacal" و«قاتل متسلسل غير نادم، وجزار على نطاق هائل»، لكنه ليس «فريدي كروغر، الوحش يمثل شرًا خالصًا، ولا باتريك باتمان، الذي كان رمزا شيطانيا لسنه». يصف وولك لايت بأنه «رجل صالح» يعتقد بصدق أنه يحمل «القيم الأخلاقية الرفيعة».

يصف Travis Fickett من آي جي إن لايت بأنه "معتل نفسيا". يصف توم س. بيبريوم من آي جي إن لايت بأنه "رائع، لكنه مضطرب". يصف وولك عالم لايت المثالي، بأنه مكان "شمولي" تحكمه قناة تلفزيونية دعائية وجلاد سري تعسفي". قال وولك إن أوبا يشير في بعض الأحيان إلى أن هذا العالم "في بعض النواحي عالم أفضل وأسعد من عالمنا".  يصف Jolyon Thomas رؤية لايت للعدالة بأنها "غير نقية"، حيث يقول: "إن محاولته الخادعة لإنقاذ المجتمع من نفسه هي مفعمة بتضخيم الذات وقاسية".  يصف توشيكي إينو لايت بأنه "طفل تصادف أن تحققت أمنيته".

الاستقبال النقدي
قال توم س. بيبريوم من آي جي إن إنه شعر بالدهشة عندما علم أن بعض المشاهدين، أثناء مشاهدتهم للمسلسل، أرادوا أن يكون لايت منتصرًا في القصة؛ أضاف بيبريوم أن زوجته قالت إنها كانت "تشجع لايت بعض الشيء". قارن بيبريوم بين الرغبة في انتصار لايت وبين "تشجيع كيفن سبيسي في نهاية فيلم سبعة". أضاف بيبريوم أن براد سوايل، الممثل الصوتي باللغة الإنجليزية لشخصية لايت، نجح في "المهمة "الصعبة" المتمثلة في جعل لايت "محبوبًا ومكروهًا في نفس الوقت". صرح جيسون شاربينتير من The Anchor أن سمات لايت ودوره كالشخصية الرئيسية "جزء مما يجعل مذكرة الموت مثيرة للاهتمام". تم إدراج «لايت» في المرتبة 18 في قائمة أفضل شخصيات الرسوم المتحركة لعام 2009 في آي جي إن، حيث أثنى الكاتب كريس ماكنزي على "سحر لايت". في عام 2014، احتل لايت المرتبة السابعة على قائمة أعظم شخصيات الأنمي في التاريخ لآي جي إن، مع ذكر السبب أن "ياغامي لايت كان القوة التي دفعت مذكرة الموت وجعلتها ظاهرة". وكثيراً ما يُستشهد بلايت على أنه بطل مخالف للعرف وأحيانًا بطل شرير.

وال تيتسورو أراكي، مخرج الأنمي، إنه شعر بالحاجة لدعم وتشجيع «لايت». وأضاف أراكي أن لايت ربما كان سيستخدمه ويقتله إذا كان واحدا أصدقائه، ولكنه لا يزال يعتقد أن لايت هو «مثير للاهتمام بدرجة كبيرة» وبالتالي كان سيشعر بعامل جذب نحو لايت.

قال تاتسويا فوجوارا، الممثل الذي لعب دور لايت في الأفلام، إنه «يستطيع أن يفهم» نوايا لايت في خلق عالم جديد على الرغم من أن «القتل شيء فظيع». يصف ماتسوياما إل ولايت بأنهما «شخصيات فريدة من نوعها يستحيل فهمها». وصفت الممثلة إيريكا تودا، الممثلة التي لعبت دور ميسا أماني في الأفلام، أعمال لايت وميسا بأنها «إجرامية».

انظر أيضا
 إل (مذكرة الموت)
 ريوك

مراجع

مجرمون يابانيون خياليون
أشخاص خياليون قتلوا
أشخاص خياليون قتلوا في القصص المصورة
اضطراب الشخصية المعادية للمجتمع في الخيال
النرجسية في الأعمال الخيالية
إرهابيون خياليون
شخصيات أنمي ومانغا ذكور
شخصيات خيالية عقدت اتفاقيات مع الشياطين
شخصيات خيالية من كانتو
شخصيات ديث نوت
شخصيات قصص مصورة ظهرت في سنة 2003
ضباط شرطة خياليون في الأفلام
ضباط شرطة خياليون في تلفاز
ضباط شرطة خياليون في قصص مصورة
قتلة جماعيون خياليون
قتلة متسلسلون خياليون
قراصنة حاسوب خياليون
مجرمون خياليون في الأفلام
مجرمون خياليون في تلفزيوني
مجرمون خياليون في قصص مصورة
محققو شرطة خياليون
مطبقو عدالة ذاتية خياليون
منفذو اغتيالات خياليون
منفذو اغتيالات خياليون في قصص مصورة
يابانيون خياليون
يابانيون خياليون في أنمي ومانغا

لايت ياغامي


Marko Majstorović (Nuštar, 6. studenoga 1928. - Slavonski Brod, 4. lipnja 2004.) - hrvatski katolički svećenik, monsinjor, župnik, dobrotvor, urednik katoličkih časopisa

Jedan je od prvih svećenika u Hrvatskoj koji je djelovao u promicanju kulture života, organizacije tečajeva priprave za brak, župnoga pastorala obitelji, pogotovo onih s mnogo djece, pomoći trudnicama i bračnim parovima, među prvima je osnovao dječji vrtić u sklopu Crkve i pokrenuo vjerske časopise za mlade u vrijeme komunizma, kada je bilo otežano djelovanje Crkve.

Rodio se u Nuštru između Vinkovaca i Vukovara 6. studenoga 1928. godine. Osnovnu je školu pohađao u Nuštru, a građansku školu i gimnaziju u Vinkovcima. Bogosloviju je studirao u Đakovu od 1947. do 1952. godine. Služio je vojni rok u pješadiji u Murskoj Soboti u Sloveniji od 1949. do 1950. godine. Za svećenika je zaređen 6. srpnja 1952. u đakovačkoj katedrali po biskupu Stjepanu Bäuerleinu. Mladu misu slavio je 27. srpnja 1952. u Nuštru.

Nakon godine dana svećeništva imenovan je upraviteljem Župe sv. Ane u Radikovcima, ali je ubrzo uhićen i osuđen na Vojnom sudu u Novom Sadu na sedam mjeseci zatvora, jer se nije odazvao na vojnu vježbu. Presuda je izrečena 6. prosinca 1954. godine, a kaznu je odležao, od 19. veljače 1955. do 26. kolovoza 1955., u kaznionici u KPD-u »Stara Gradiška«. Tajno je uspio nabaviti i improvizirati vrlo jednostavan pribor za svetu Misu i tajno je noću u samici slavio svetu Misu.

Od 1965. godine župnik je župe Duha Svetog u Slavonskom Brodu, u kojem je djelovao do smrti 2004. godine. Utemeljitelj je župe Svete Obitelji i sv. Dominika Savia, tri crkve i i Marijinog doma u Brodskom Vinogorju. Inicijator je osnivanja Centra za dijete, Centra za obitelj, te tečajeva za brak, u komunističko vrijeme kada je sve to bilo prava rijetkost. Bio je neumoran na karitativnom području djelovanja Crkve. Posebno se istaknuo u nesebičnoj duhovnoj i materijalnoj karitativnoj pomoći bračnim parovima, obiteljima s mnogo djece i trudnicama. Jedan je od prvih svećenika u Hrvatskoj, koji su djelovali protiv pobačaja. Objavio je brojne letke protiv pobačaja u Hrvatskoj, a prevedeni su i na mađarski jezik i distribuirani i u Mađarskoj.

Objavljivao je časopise "Ministrant", "Glas sela", knjige i mnoge vjerske brošure u komunističko vrijeme kada je to bilo otežano. Inicirao je i bio prvi glavni urednik najpoznatijega hrvatskoga katoličkoga lista za djecu "Mali koncil". Prvi broj izašao je u Slavonskom Brodu u ožujku 1966. u crno bijeloj tehnici, bez korica, koje su bile u boji samo prigodom Božića. Uređivao je prva četiri broja kao glavni urednik, a dužnost odgovornog urednika obavljao je tada pomoćni zagrebački biskup, a kasnije kardinal Franjo Kuharić.

Započeo je s obiteljskim apostolatom uz pomoć liječnika i medicinskih sestara. Otvorio je dječji vrtić 1970. i doveo sestre karmelićanke u Slavonski Brod, koje su vodile i dječji vrtić. U to vrijeme, bila je velika rijetkost, da je dječji vrtić pod okriljem Crkve.

Papa Ivan Pavao II. proglasio ga je monsinjorom - kapelanom Njegove Svetosti 1989. godine.

Organizirao je u Slavonskom Brodu od 7. do 9. rujna 1990. međunarodni kongres na temu "Budućnost medicine u novoj Europi – Medicina i obitelj – etički aspekti".

Dobio je odlikovanje Red Danice hrvatske s likom Katarine Zrinske 1997. godine, za osobite zasluge za zdravstvo, socijalnu skrb i promicanje moralnih društvenih vrednota.

HRT je o njemu snimio dokumentarni film "Slavonski dobrotvor" 1994. godine, koji se najviše fokusira na njegovo pomaganje prognanicima i izbjeglicama u Slavonskom Brodu za vrijeme Domovinskoga rata. Svećenik Marko Bubalo o njemu je napisao knjigu "Velečasni Marko Majstorović 1928. – 2004. Prilozi istraživanju života i djelovanja" 2011. godine.

Preminuo je 4. lipnja 2004. godine. Pokopne je obrede vodio tadašnji nadbiskup i metropolit đakovačko-osječki Marin Srakić.

Izvori

Vanjske poveznice
 Online inačica knjige "Velečasni Marko Majstorović 1928. – 2004. Prilozi istraživanju života i djelovanja"
 Dokumentarni film "Slavonski dobrotvor" o Marku Majstoroviću

Hrvatski katolički svećenici
Životopisi, Slavonski Brod
Hrvatski katolički aktivisti
Hrvatski pro-life aktivisti

Marko Majstorović (svećenik)


Faith Whittlesey (Jersey City, 21. veljače 1939. – Washington, 21. svibnja 2018.), američka političarka, pravnica i jedna od savjetnica predsjednika Ronalda Reagana, članica Republikanske stranke. Bila je američkom veleposlanicom u Švicarskoj. Njezinom zaslugom Reagan je u Bijeloj kući prvi među američkim predsjednicima ugostio članove pro-life pokreta, čije je vrijednosti Reagan i sam zastupao.

Rođena je u katoličkoj irskoj obitelji u New Jerseyu,. Diplomirala je pravo na Sveučilištu u Pennsylvaniji. Bila je zastupnicom u Zastupničkom domu Pennsylvanije, veleposlanica u Švicarskoj, nakon čega je postala Reaganom savjetnicom za vanjsku politiku, u kojoj se istaknula podržavanjem antikomunističkih skupina u srednjeameričkim državama, poput Contrasa u Nikaragvi. Za mandata Busha mlađeg nakratko se vratila u diplomaciju pri Ujedinjenim narodima. Nakon politike bavila se odvjetništvom te pisala za Financial Times i Huffington Post. Bila je oženjena i imala troje djece te desetero unučadi. Bila je obrazovana pijanistica. Umrla je od raka.

Izvori

Američki političari
Američki pravnici
Američki pro-life aktivisti
Američki katolički aktivisti
Veleposlanici

Faith Whittlesey


Der Falke (Untertitel: Journal für Vogelbeobachter) ist eine monatlich erscheinende ornithologische Zeitschrift im Aula-Verlag.

Der Falke veröffentlicht Berichte zur Avifauna in verschiedenen Ländern der Erde und zu aktuellen ornithologischen Themen in Deutschland. Dabei gibt es thematische und personelle Überschneidungen zu ornithologischen Fachgesellschaften und Verbänden wie dem Dachverband Deutscher Avifaunisten (DDA) und dem NABU. Bis zum Erscheinen des Magazins Vögel – Magazin für Vogelbeobachtung im Jahr 2004 war Der Falke die einzige Publikumszeitschrift für Vogelbeobachtung in Deutschland. Als stärker wissenschaftlich ausgerichtete Zeitschrift erscheint zum gleichen Themengebiet im Aula-Verlag die Zeitschrift Die Vogelwelt.

Der Falke erschien erstmals 1953 und hat eine Auflage von 14.000 Exemplaren (2019). Seit 2022 ist Wolfgang Fiedler Chefredakteur der Zeitschrift.

Weblinks
 Website des Journals

Einzelnachweise

Ornithologische Zeitschrift
Tierfachzeitschrift (Deutschland)
Ersterscheinung 1953

Der Falke (Zeitschrift)


An Trichotosia dongfangensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Xiao Hua Jin ngan L.P.Siu. An Trichotosia dongfangensis in nahilalakip ha genus nga Trichotosia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichotosia

Trichotosia dongfangensis