Okrug Qamishli je okrug u sirijskoj pokrajini Al-Hasakah. Po popisu iz 2004. (prije rata), okrug je imao 425.580 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Qamishli.

Nahije
Okrug je podijeljen u nahije (broj stanovnika se odnosi na popis iz 2004.):
 Al-Qahtaniyah (65.685)
 Tell Hamis (71.699)
 Qamishli (232.095)
 Amuda (56.101)

Izvori

Sirijski okruzi
Pokrajina Al-Hasakah

Qamishli (okrug)


පද්ධතියක සංරචක නිරූපණය කිරීමට යතාර්ථනිරූපිත රූප වෙනුවට, භාවාත්මක, ග්‍රාපික  සංකේත භාවිතා කිරීම, ක්‍රමානුරූප සටහනක් තුලින් සිදු වෙයි.

ක්‍රමානුරූපය


Égide Rombeaux o Egide Rombaux (Schaerbeek, 19 de enero de 1865 - Uccle, 11 de septiembre de 1942) fue un escultor belga, identificado con el estilo art nouveau.

Obtuvo el prix Godecharle de escultura en 1887.

Trabajó en Florencia de 1889 a 1992. Regresó a Bruselas en 1895 y enseñó en las academias de Amberes y Bruselas.

Rombaux murió en Uccle el 11 de septiembre de 1942. La Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique otorga anualmente un prix Égide Rombeaux, creado en su honor en 1943.

Honores
 1911: Miembro de la Real Academia de Ciencias, Letras y Bellas Artes de Bélgica.
 1919 : Comendador de la Orden de Leopoldo.
 1931:Gran Oficial de la Orden de la Corona (Bélgica)

Referencias

Enlaces externos
 Notice biographique sur Égide Rombaux, site de l'Académie de Belgique.
 Notice biographique complète sur Égide Rombaux par Léandre Grandmoulin.

Escultores de Bélgica del siglo XIX
Escultores del Modernismo
Comandantes de la Orden de Leopoldo
Miembros de la Real Academia de Bélgica
Escultores de Bélgica del siglo XX

Égide Rombeaux


An Agroelymus turneri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Lepage. An Agroelymus turneri in nahilalakip ha genus nga Agroelymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agroelymus

Agroelymus turneri


Ancillista velesiana (nomeada, em inglês, golden-brown ancilla, honey-banded ancilla, girdled ancilla ou agressive ancilla; cientificamente denominada Ancilla velesiana durante o século XX) é uma espécie de molusco gastrópode marinho do sudoeste do oceano Pacífico, endêmica da costa leste da Austrália (do sul do estado de Queensland até Nova Gales do Sul), classificada por Tom Iredale em 1936; pertencente à família Ancillariidae da ordem Neogastropoda - no passado, pertencente aos olivídeos.

Descrição da concha e hábitos
Ancillista velesiana possui concha frágil e leve, ovalado-alongada, altamente brilhante em sua superfície polida e de coloração creme-alaranjada com tons castanhos e faixas espirais mais claras, com quase 7.5 centímetros de comprimento, quando bem desenvolvida; com espiral moderadamente alta, sutura (junção das voltas, em sua espiral) pouco destacada, ápice suavemente arredondado, e um canal sifonal curto. Seu lábio externo é fino e arredondado e sua abertura é ampla. Columela suavemente ondulada e terminada em uma área em branco, visível, próxima à base; com sulcos na proximidade de sua faixa castanho-alaranjada, nesta área.

A espécie vive na zona nerítica até os 100 metros de profundidade.

Holótipo
O holótipo de Ancillista velesiana está depositado no Museu Australiano, em Sydney, e fora registrado por L. Jackson (Número de catálogoː C.60668); coletado ao norte de Newcastle, em Nova Gales do Sul.

Ligações externas
 Ancillista velesiana (Austrália), no Flickr, por Pei-Jan Wang.

Gastrópodes
Neogastropoda
Espécies descritas em 1936
Fauna da Austrália

Ancillista velesiana


برج تاتلين مشروع لبرج تم اقتراحه عام 1917 م بعد الثورة البلشفية في سانت بطرسبيرغ. وقدم نموذج المشروع المعماري الروسي فلاديمير تاتلين عام 1919 م في ذكرى المؤتمر الاشتراكي العالمي الثالث . كمبنى مرتفع ورمز تذكاري للشيوعية العالمية . يحتوي على مكاتب ومكتب تلغراف ومطاعم .

من أعمال تاتلين بالغة الأعمية في هذا السياق، تصميمه في العام 1919 للنصب التذكاري لذكرى المؤتمر الاشتراكي العالمي الثالث الذي كان على هيئة برج معدني ضخم بارتفاع يعادل ضعف ارتفاع الإمباير ستيت في نيويورك ، بارتفاع 400 م يتكون من لولبين حلزونيين بداخلهما أربع حجوم أساسية من المفترض أن تحوي كل منها على قاعة مخصصة لاجتماعات مجالس ولجان معينة. وكان من المفترض أن تدور كل منها حول محور مستقل لكل منها، بحيث تتم كل قاعة دورة كاملة في فترة زمنية تتناسب ومواعيد الاجتماعات والنشاطات.لم يتم تنفيذ هذا التصميم لكن عندما تم عرض المجسم الخشبي المصغر لهذا التصميم الطموح لأول مرة عام 1920 إعتلته راية من قماش كتب عليها «المهندسون يصنعون الأشكال الجديدة» . وكانت هذه إشارة صريحة إلى نزعة حداثية لتمجيد الآلة و الإنجازات التكنلوجية للعصر الصناعي، كما في النزعات المستقبلية الإيطالية .

لغة التشكيل
يؤكد تاتلين من ناحية في تصميمه على أهمية النهج العلمي في اختيار الأشكال المعمارية، تماما كما يقوم المهندسون من مختلف التخصصات، وبخاصة المهندس الصناعي، في تصميمه للآلات ، وهذا هو المقصود بالعبارة التي خطت على الراية التي اعتلت النصب ابان عرضه لأول مرة عام 1920. ومن ناحية أخرى، لاشك بأن تتلن كان واعيا لتأثيرات الأشكال المختلفة على إحساسات المشاهد، ومنها اختياره للأشكال اللولبية الحلزونية لما لها من إيحاءات بالحركة والديناميكية.

ويمتاز مشروعه أيضا بالخطوط والأسطح المنحنية كعناصر تشكيل أساسية ، وبالتكوينات الفراغية الحرة .
الرمزية في المباني . والديناميكية من خلال الخطوط غير المنتهية .

انظر أيضا
 بنائية (عمارة)
 برج شوخوف

وصلات خارجية
 برج تاتلين والعالم
 برج تاتلين - نصب المعرض الثالث في موسكو - مجسم ثلاثي الأبعاد لبرج تاتلين

مراجع

الآثار المقترحة
أبراج في روسيا
سانت بطرسبرغ
عمارة بنائية
فنون سوفيتية
كومنترن

برج تاتلين


Mihaela Maria Hillebrand (n. 1941) este o chimistă română, membru corespondent al Academiei Române din 2014.

Legături externe

 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – H

Nașteri în 1941
Chimiști români
Membri corespondenți ai Academiei Române
Chimiști-femei

Mihaela Maria Hillebrand


Kup Hrvatske u nogometu za juniore u organizaciji Hrvatskog nogometnog saveza se igra od 1963. godine.
Juniorski kup se ranije nazivao omladinski kup, zbog tadašnjeg naziva uzrasne skupine.

Kup SR Hrvatske
1963. i 1964./65. se igrao kup na razini Nogometnog saveza Hrvatske, a potom je igran kup po regijama i zonama, sa završnim turnirom. Pobjednici kupa bi se plasirali dalje u natjecanje omladinskog kupa Jugoslavije.

Kup Republike Hrvatske

Poveznice
 Juniorsko prvenstvo Hrvatske u nogometu
 Omladinski kup Jugoslavije u nogometu
 Kup Hrvatske u nogometu za kadete
 Kup Hrvatske u nogometu za pionire
 Hrvatski nogometni savez

Izvori
 Fredi Kramer i dr: Hrvatski nogometni savez : 80. obljetnica, Zagreb, 1992., str. 163-170
 Franjo Frntić i dr: Sto godina nogometa u Hrvatskoj : 1880-1980, Zagreb, 1983., str. 171

kup-juniori
mladi-juniori

Kup Hrvatske u nogometu za juniore


Le dème de Parélii, en  / Dímos Parelíon, est un ancien dème du district régional de Corfou, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Corfou-Centre et des îles Diapontiques.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans les îles Ioniennes
Ancien dème en Grèce

Parélii (dème)


Nahija Diban je nahija u okrugu Mayadin, u sirijskoj pokrajini Deir ez-Zor. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 65.079 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Diban.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Deir ez-Zor

Diban (nahija)


مذياع الشعب  كان اسمًا يطلق على مجموعة من أجهزة المذياع التي طورها أوتو غرايسنغ بطلب من يوزف غوبلز.

كان الهدف من مذياع الشعب جعل تقنية الاستقبال الإذاعي متاحة لجميع أطياف الشعب، حيث أدرك جوزيف غوبلز أهمية هذه التقنية الجديدة في ذلك الوقت ولذلك عمل على أن يكون لها انتشار واسع.

تاريخ
تم عرض أول نموذج لمذياع الشعب VE-301 في 18 أغسطس، 1933 في معرض برلين الدولي للمذياع. وقد توافر VE-301 بثمن معقول يقدر بحوالي 76 رايخمارك ألماني، وبسعر 35 رايخمار للنموذج الأرخص، تم إنتاج نموذج DKE38 لاحقاً بالإضافة إلى تشكيلة من النماذج الأخرى.

تم تصميم كافة نماذج مذياع الشعب لاستقبال المحطات المحلية فقط، وذلك لضمان أن الدعاية النازية تصل بسهولة إلى فئات الشعب، بينما وسائط الإعلام الأخرى مثل خدمة بي بي سي العالمية تكون غير ممكنة الاستقبال. ولهذا فإن معظم طرازات مذياع الشعب لم تكن تستقبل الأمواج القصيرة ولم تكن تحذو حذو أجهزة المذياع الأخرى في ذلك الوقت في وضع علامات للإذاعات الأوروبية على موجه الموجات. تم وضع علامات للموجات الألمانية (والنمساوية في وقت لاحق) بينما بعض الطرازات الأرخص لم يكن لديها مبدل موجات على الإطلاق.

لقد كان يعتبر الاستماع إلى الإذاعات الأجنبية في عهد ألمانيا النازية جريمة من الجرائم، بينما في مناطق محتلة مثل بولندا فقد كان الاستماع للمذياع من قبل المواطنين غير الألمانيين خروجاً على القانون. تراوحت العقوبة من مصادرة جهاز المذياع والسجن، إلى عقوبة الموت خاصة في مراحل الحرب الأخيرة.

تأثيرات
انتشر الكثير من الأقاويل حول كفاءة مذياع الشعب كأداة في الدعاية النازية. صرح وزير التسلح في عهد هتلر ألبرت سبير في خطابه الأخير في محكمة نورنبيرغ قائلاً.

انظر أيضا
 نشر المعلومات
 رقابة
 الدعاية النازية

كتب ومطبوعات حول الموضوع
باللغة الألمانية:
 Ansgar Diller: Der Volksempfänger. Propaganda- und Wirtschaftsfaktor. In: Mitteilungen des Studienkreises Rundfunk und Geschichte 9/1983, S. 140-157
 Michael P. Hensle: Rundfunkverbrechen. Das Hören von "Feindsendern" im Nationalsozialismus, Metropol: Berlin 2003, ISBN 3-936411-05-0
 Wolfgang König: Der Volksempfänger und die Radioindustrie. Ein Beitrag zum Verhältnis von Wirtschaft und Politik im Nationalsozialismus. In: Vierteljahreshefte für Sozial- und Wirtschaftsgeschichte 90/2003, S. 269-289
 Wolfgang König: Mythen um den Volksempfänger. Revisionistische Untersuchungen zur nationalsozialistischen Rundfunkpolitik. In: Technikgeschichte 70/2003, S. 73-102
 Wolfgang König: Volkswagen, Volksempfänger, Volksgemeinschaft. "Volksprodukte" im Dritten Reich: Vom Scheitern einer nationalsozialistischen Konsumgesellschaft, Ferdinand Schöningh: Paderborn et al. 2004, ISBN 3-506-71733-2
 Conrad F. Latour: Goebbels' "außerordentliche Rundfunkmaßnahmen" 1939-1942. In: Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte 11/1963, S. 418-435.
 Daniel Mühlenfeld: Joseph Goebbels und die Grundlagen der NS-Rundfunkpolitik. In: Zeitschrift für Geschichtswissenschaft 54/2006, S. 442–467.
 Uta C. Schmidt: Der Volksempfänger. Tabernakel moderner Massenkultur. In: Inge Marßolek/Adelheid von Saldern (Hg.): Radiozeiten. Herrschaft, Alltag, Gesellschaft (1924-1960), Vlg. f. Berlin-Brandenburg: Potsdam 1999, S. 136-159, ISBN 3-932981-44-8
 Kilian J. L. Steiner: Ortsempfänger, Volksfernseher und Optaphon. Entwicklung der deutschen Radio- und Fernsehindustrie und das Unternehmen Loewe 1923-1962, Essen: Klartext Vlg. 2005, ISBN 3-89861-492-1

مراجع

ألمانيا في 1933
اختراعات ألمانية نازية
إذاعات
بث لاسلكي في ألمانيا
دعاية نازية
راديو خلال الحرب العالمية الثانية
الإذاعة في ألمانيا
يوزف غوبلز
منتجات عرضت في 1933

مذياع الشعب


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 19. srpnja do 3. kolovoza – XV. Olimpijske igre – Helsinki 1952.

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 KK Budućnost Podgorica, crnogorski košarkaški klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi
 Održan 1. Jadranski rally.

Osnivanja
 Hrvatski boćarski savez
 NK Dugopolje, hrvatski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1952.


Ukraine on Fire  é um documentário de 2016 dirigido por Igor Lopatonok. Apresenta Oliver Stone, o produtor executivo, entrevistando figuras que cercam a revolução ucraniana de 2014, como Vladimir Putin e Viktor Yanukovich.

Trama
O filme descreve em detalhes a formação do nacionalismo ucraniano. Ele fala sobre eventos como o Hetmanato, a Revolução Russa (1917-1921), a ocupação da Ucrânia por tropas germano-austríacas, o Tratado de Brest-Litovsk, a incorporação da Ucrânia Ocidental à URSS, o colaboracionismo ucraniano na Segunda Guerra Mundial, a Grande Guerra Patriótica, o massacre de Volyn, os acontecimentos em Babi Yar, a década de 1990, a Revolução Laranja, a revolução ucraniana de 2014, o referendo sobre o estatuto da Crimeia, o confronto em Odessa, a guerra em Donbass, a queda do MH17 e outros eventos.

Ao longo do filme, o presidente russo Vladimir Putin, o ex-presidente ucraniano Viktor Yanukovych e o ex-ministro do Interior ucraniano Vitaly Zakharchenko, bem como o jornalista americano Robert Parry são entrevistados, principalmente por Oliver Stone, sobre os eventos da história recente da Ucrânia.

Filmes dos Estados Unidos de 2016
Documentários dos Estados Unidos
Documentários de 2016
Filmes em língua inglesa

Ukraine on Fire


Reinhard Pozorny (* 16. Februar 1908 in Brünn, Österreich-Ungarn; † 25. Juni 1993 in München) war ein sudetendeutscher Autor, nationalsozialistischer Propagandafunktionär und in der Nachkriegszeit hauptamtlicher Mitarbeiter der Sudetendeutschen Landsmannschaft sowie Mitglied in verschiedenen Organisationen des rechtsextremen Spektrums wie der Gesellschaft für Freie Publizistik (seit 1979 stellvertretender Vorsitzender), dem Deutschen Kulturwerk Europäischen Geistes (seit 1974 stellvertretender Präsident) und dem Witikobund.

Leben
Pozorny war Wanderlehrer des Deutschen Kulturverbandes in der Iglauer Sprachinsel. Darauf wurde er Geschäftsführer und Arbeitsstellenleiter des Kulturverbandes in Prag und Troppau. 1935 trat er in die Sudetendeutsche Partei (SdP) ein, 1939 in die NSDAP (Mitgliedsnummer 6.640.621). Er war Vertrauensmann des SD, von 1938 bis 1940 Mitglied der NSDAP-Kreisleitung in Jägerndorf und Gauredner für Volkstumsfragen und weltanschauliche Schulung sowie 1940 bis 1941 Gauleiter der NSV in Reichenberg. In Pilsen wurde er Kreispropagandaleiter (Presse- und Kulturabteilung) und veröffentlichte ein Buch über die Stadt und ihre Geschichte. Laut Kurt Nelhiebel war Pozorny Mitarbeiter der Gestapo.

Nach dem Zweiten Weltkrieg verließ Pozorny die Tschechoslowakei. Der ehemalige "Chefideologe" der SdP und der NSDAP im Reichsgau Sudetenland war fortan in der Sudetendeutschen Landsmannschaft tätig. Pozorny wurde Mitarbeiter in der Hauptabteilung "Kultur- und Volkstumpflege" im Bundesverband der Sudetendeutschen Landsmannschaft. Er wurde einer der ersten Mitarbeiter der Sudetendeutschen Zeitung und schrieb unter anderen für die nationalistische National-Zeitung. Ab 1950 veröffentlichte er weitere Bücher, immer zur Thematik des "deutschen Ostens" und des Sudetenlandes. Er trat bei Veranstaltungen in Volkshochschulen, bei den Landsmannschaften und Heimatbünden als Redner und Vortragender auf. Bei der Bundestagswahl 1969 kandidierte er für die NPD, deren Mitglied er auch war. Er veröffentlichte auch Bücher im DSZ-Verlag des rechtsextremistischen Verlegers Gerhard Frey. 1977 wurde er mit dem Dichtersteinschild des 1999 wegen nationalsozialistischer Wiederbetätigung verbotenen Vereins Dichterstein Offenhausen ausgezeichnet.

Pozorny war auch als Mitarbeiter beim Bayerischen Rundfunk tätig.

Auszeichnungen
 "Kulturpreis der Stadt Brünn" der BRUNA (Verband der aus Brünn vertriebenen Deutschen), 1970.
 "Sudetendeutscher Volkstumspreis", 1973.
 "Ehrenring des Deutschen Kulturwerks", 1975.
 "Ulrich-von-Hutten-Medaille" der Gesellschaft für Freie Publizistik, 1978.
 Ehrenmitglied der Burschenschaft Thessalia Prag zu Bayreuth, 1959/60.

Schriften
 Pilsen in Wort und Bild. Herausgegeben vom Kulturamt der Stadt Pilsen, Pilsen 1943; 2. Auflage bei Erste Westböhmische Druckindustrie-A.-G., Pilsen 1944.
 mit Adam Kraft (Verleger): Sudetenland. Mähren, Schlesien und die Zips. 96 Bilder der verlorenen Heimat. Kraft, Augsburg 1954.
 mit Adam Kraft: Sudetenland. Mähren, Schlesien und die Zips. 186 schöne Bilder der verlorenen Heimat. Kraft, Augsburg 1955. Geleitwort von Karl Franz Leppa.
 Hohe Nacht. Ein weihnachtliches Werkbuch für Jung und Alt. Volkskunstverlag, München-Pasing, 1954.
 Mutter, wir grüssen Dich! Ein Werkbuch zu Ehren unserer Mütter. Roland Verlag, München 1955.
 Finale in Agnetendorf. Erzählungen. Bogen-Verlag, München und Stuttgart 1957.
 4. März 1919: der 4. März in Erinnerung, Besinnung und Feiergestaltung. München 1957.
 Wir suchten die Freiheit. Weg einer Volksgruppe. Bogen-Verlag, München und Stuttgart 1959.
 Karl Norbert Mrasek: Erlebtes und Erdachtes. Zusammengestellt und mit einer Würdigung versehen von Reinhard Pozorny. Verlag für heimatliches Schrifttum, Leimen/Heidelberg 1962.
 Brünner Heimatbote (Hrsg.): Brünner Buchring. Bd. 44, Vom Spielberg und seinem Land. Die Heimatbrücke, Waldenburg/Wttbg 1961.
 Erlebtes Land. Verlag für heimatliches Schrifttum / Heimatbrücke, Leimen (über Heidelberg) 1972.
 Erlebtes Land. Verlag Brünner Heimatbote, Leimen (Heidelberg) 1972.
 Mährische Essays. Quellenverlag Diwisch, Steinheim (Main) 1973.
 Pferdeschicksal, Menschenschuld. Kraft, München 1974.
 Deutsche Schutzarbeit im Sudetenland. Die Tätigkeit des Deutschen Kulturverbandes 1918 – 1938. Eckhardtschriften Heft 49, Österreichische Landsmannschaft, Wien 1974.
 Erzählte Geschichte. 8 Kapitel von gestern für übermorgen. Türmer-Verlag, Lochham bei München 1976.
 Das österreichische Schlesien. Land unterm Altvater. Eckhardtschriften Heft 61, Österreichische Landsmannschaft, Wien 1977.
 Wir suchten die Freiheit. Schicksalsweg der sudetendeutschen Volksgruppe. Verlag für Volkstum und Zeitgeschichtsforschung, Vlotho/Weser 1978.
 Österreich – tausend Jahre deutsche Geschichte. Deutsche Akademie für Bildung und Kultur, München 1978.
 als Herausgeber: Der Sudetenland-Anschluss 1938. Druffel-Verlag, Leoni am Starnberger See 1978; 2. Auflage 1988.
 Österreichisch-Schlesien. Land unterm Altvater. Aufstieg-Verlag, München 1979.
 Bilder der Vergangenheit. 9 deutsche Erzählungen. Türmer-Verlag, Berg/Starnberger See 1979.
 Hoffmann von Fallersleben. Ein Lebens- und Zeitbild. Türmer-Verlag, Berg/Starnberger See 1982.
 Volk ohne Grenzen. Deutsches Land in fremder Hand. Schütz, Preussisch Oldendorf 1985. Auch Deutsche Verlagsgesellschaft, Rosenheim 1985.
 Blühendes Mährerland. Österreichische Landsmannschaft, Wien 1985.
 Volk ohne Grenzen. Deutsches Land in fremder Hand. Sonderauflage. DSZ-Verlag, München 1986.
 "Kein schöner Land …". DSZ-Verlag, München 1987.
 Herrliches Mitteldeutschland. Städte und Landschaften der neuen Bundesländer. DSZ-Verlag, München 1991.
 als Herausgeber: Deutsches National-Lexikon. DSZ-Verlag, München 1992. Auch FZ-Verlag, München 1998.

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band II: Künstler. Winter, Heidelberg 2018, ISBN 978-3-8253-6813-5, S. 545–547.
 Pozorny, Reinhard, in: Tobias Weger: "Volkstumskampf" ohne Ende? Sudetendeutsche Organisationen, 1945–1955. Frankfurt am Main : Lang, 2008, ISBN 978-3-631-57104-0, S. 619

Weblinks

 Profil in der Datenbank der deutsch-mährischen Autoren

Einzelnachweise

Autor
Wanderlehrer
SdP-Mitglied
NSDAP-Mitglied
SD-Agent
Gestapo-Agent
NSV-Funktionär
Person der NS-Propaganda
Person (Brünn)
NPD-Mitglied
Witikobund-Mitglied
Burschenschafter (20. Jahrhundert)
Ehrenmitglied einer Studentenverbindung
Mitglied der Gesellschaft für freie Publizistik
Person (Cisleithanien)
Tschechoslowake
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben 1993
Mann

Reinhard Pozorny


Afrodizz es una banda afrobeat/afrofunk canadiense de ocho integrantes originaria de Montreal. Su música es una mezcla moderna del afrobeat, jazz y funk, que ha sido descrita como poseedora de matices de The Herbaliser y Tony Allen.

Historia

La banda fue formada en 2002 por el guitarrista de jazz montrealés Gabriel Aldama, quien también cumplía el rol de jefe de compositores de la banda, y que fue por primera vez introducido en el afrobeat mientras estudiaba en la universidad, y más específicamente cuando un amigo reprodujo un disco de vinilo de Fela Kuti, pionera del género. Aldama también ha señalado que la compilación de jazz-funk instrumental de 1996 titulada The In Sound From Way Out! de los Beastie Boys tuvo una gran influencia en él.

Los otros miembros incluyen al vocalista Vance Payne —quien canta en inglés, yorùbá y otros idiomas de Nigeria-, François Plante (bajo), Jean-Philippe Goncalves (batería), François Vincent (percusión), David Carbonneau (trompeta), Frèdé Simard (saxo tenor), y François Glidden (saxo barítono). Goncalves y Plante también son parte del trío de nu jazz, Plaster y Goncalves además, es uno de los conformantes del dúo de música electrónica Beast.

Álbumes y premios

Afrodizz lanza su primer EP de manera independiente con cuatro temas en 2003, tocando ese mismo año en el Montreal International Jazz Festival siendo catalogada como la revelación del año en el evento.  Andy Williams —un DJ inglés radicado en Montreal conocido internacionalmente por su vasto conocimiento de jazz- compra el EP de la banda y se lo muestra a Adrian Gibson, dueño de la compañía discográfica del Reino Unido Freestyle Records y coordinador del Jazz Café en Londres; en este contexto, la banda fue invitada por Gibson con el fin grabar su primer álbum en sus estudios londinenses, y cuyo título fue Kif Kif.

Aunque su registro fue distribuido en Canadá por Do Right! Music, se puede indicar que el mayor éxito lo alcanza en Europa más que en su propio país de origen; en efecto, durante el apogeo de su éxito, fueron capaces de llenar durante sus presentaciones el prestigioso Jazz Café, una avenida conocida por acoger a diversas bandas de jazz prominentes.

En 2006 lanza su segundo álbum titulado Froots bajo el sello musical C4 Récords de Montreal. Aquí, el rockero Deweare aparece como vocalista invitado en la canción "Fashion Terroriste" interpretada por Serge Gainsbourg.

Froots gana en la categoría mejor álbum Worldbeat/Tradicional en los GAMIQ Awards 2006 , así como también el premio a mejor artista en la categoría Cosmopolitan del Montreal International Music Initiative Awards (MIMIs).

Afrodizz interpretó la canción "Africa Music" en el álbum tributo Les machines à danser lanzado en junio de 2010; este álbum es una compilación de temas originalmente interpretados por la banda pop de Antillas francesas/Guayana Francesa La Compagnie Créole e incluye covers de artistas tales como Ariane Moffatt y Dubmatique.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial
  Biografía de la banda en el sitio de CBC Radio 3

Grupos de música beat
Grupos de música nu jazz

Afrodizz


Nassau-Weilburg, njemačka velikaška dinastija, ogranak dinastije Nassau, koja je vladala grofovijom Nassau od 1344. do 1806. godine. Nakon stvaranja Vojvodstva Nassau i izumiranja linije Nassau-Usingen, vladarska prava su opet prešla na liniju Nassau-Weilburg koja je vladala vojvodstvom od 1816. do 1866. godine kada je Vojvodstvo Nassau anektirala Kraljevina Pruska.

Adolf († 1905.), posljednji vojvoda Nassaua postao je 1890. godine nakon izumiranja muške loze dinastije Orange-Nassau u Nizozmskoj i Luksemburgu, novi veliki vojvoda Luksemburga, jer je Salijski zakonik onemogućavao nasljeđivanje po ženskoj liniji u Luksemburgu, dok je isto bilo moguće u Nizozemskoj. Tako je vlast u Nizozemskoj preuzela kraljica Vilhelmina, a u Luksemburgu, veliki vojvoda Adolf što je označilo kraj personalne unije između Nizozemske i Luksemburga.

Godine 1905. luksemburško prijestolje nasljedio je Adolfov sin Vilim IV. († 1912.), koji je sa suprugom Anom Marijom Portugalskom imao šest kćeri. Prvo ga je nasljedila najstarija kći Marie-Adélaïde od Luksemburga (1912. – 1924.), a potom mlađa kći, Charlotte, koja je abdicirala 1964. godine u ime sina Jeana, čiji je otac bio princ Feliks od Bourbon-Parme. Njenom smrću 1985. godine ugasila se dinastija Nassau-Weilburg. Preko njenog sina Jeana, Luksemburgom od 1964. godine vlada zapravo dinastija Bourbon-Parma te je dinastija, koja je po zakonu zadržala ime Nassau-Weilburg, zapravo njena bočna linija.

Popis vladara iz dinastije Nassau-Weilburg

Luksemburški veliki vojvode

 Adolf od Luksemburga (1890. – 1905.)
 Vilim IV. od Luksemburga (1905. – 1912.)
 Marie-Adélaïde od Luksemburga (1912. – 1924.)
 Charlotte od Luksemburga (1924. – 1964.)
 Jean od Luksemburga (1964. – 2000.)
 Henrik od Luksemburga (od 2000.)

Vladarske dinastije
Povijest Luksemburga
Njemačke dinastije
Nassauska dinastija

Nassau-Weilburg


Marguerite-Julie-Antoinette Houdon née à Paris en  et morte le  à Paris, est une peintre française du .

Biographie
Marguerite-Julie-Antoinette Houdon est la fille du tapissier Francois Houdon et Marguerite Magnié.

Il est probable qu'elle ait été l'élève d'Élisabeth Vigée Le Brun et Jean-Baptiste Greuze.

Elle se marie avec Dominique Lenoir, courtier de change et artiste le 3 janvier 1790 et ils habitent rue du Faubourg-Montmartre. Son cousin germain le sculpteur Jean-Antoine Houdon est témoin de son mariage. Le 21 janvier 1794, elle donne naissance à une fille, Caroline.

Elle meurt le 22 avril 1795.

Postérité
Son autoportrait est inclus dans Women Painters of the World qui donne un aperçu des femmes peintres les plus en vue jusqu'en 1905, date de publication de ce livre.

Références

Article connexe
 Peinture française du XVIIIe siècle

Peintre française
Peintre français du XVIIIe siècle
Naissance en 1771
Naissance à Paris
Décès en avril 1795
Décès à Paris

Marguerite-Julie-Antoinette Houdon


Kozaklı, Nevşehir'in Kaplıca'ları ile tanınan ilçesidir. İl merkezi olan Nevşehir'e en uzak ilçedir. İlçeye bağlı 24'ü köy olmak üzere 30 yerleşim birimi bulunmaktadır. İlçenin il Merkezi olan Nevşehir'e uzaklığı 85 Km, çevre iller Kayseri, Kırşehir ve Yozgat'a ortalama uzaklığı ise 90 Km'dir.

İlçe tarihi

İlçe 1954 yılında birbirine yakın mesafede bulunan Hamamorta, Buruncuk, Bağlıca ve Kozaklı köylerinin birleşmesi ile kurulmuştur. İlçenin ismi kurluşunda birleştirilen Kozaklı Köyü'nden gelmektedir. Kozaklı ilçesinin ahalisi Türkmen kökenli olup (Kızılkoyunlu-Akçakoyunlu-Yabanlı) aşiretlerinden oluşmaktadır. Ayrıca 18. yy sonlarında Toroslarda yaşayan yörüklerin iskan politikası sonrasında Nevşehir'in kuzey bölgelerine yerleştirilen ACIÖĞÜNLÜ (ya da acıön) aşireti de ilçenin önemli ve köklü yörük aşiretlerindendir. Hacıfaklı köyü başta olmak üzere birçok köyünde yerleşimi mevcuttur.

Kozaklı isminin nereden geldiği ise kesin olarak bilinmemektedir. Bu konu ile ilgili çeşitli rivayetler mevcuttur. Bu rivayetlerden bazıları ise şu şekildedir;

İlçede halen türbesi bulunan Kozoğlu isimli şahıs, kayalarla sıcak suyun etrafını çevirerek burada bir hamam meydana getirmiştir. Hamamın çevre köylerin ortasında bulunması sebebiyle Hamamorta adını aldığı, Türbe taşlarındaki yazılardan anlaşılmaktadır. Taşların üzerinde yapılan incelemede, Kozoğlu adlı şahsın Selçuklu'lar devrinde yaşadığı, ilçenin adının bu kişiden geldiği rivayet edilmektedir.

 Bir diğer rivayet ise ;
Anadolu'nun her alanında yaşayan yörüklerden, Aydın yöresi yörüklerinden "Kozak" isminde bir yörük beyinin geniş aile efradı ile birlikte hayvanları için yurt ve otlak arayışına çıkması ile şimdiki ismiyle anılan ve zamanında ormanlık bir alan olan "Kozaklı Köyü"ne yerleşmiş olmasıdır. Kozaklı adına değişik il ve ilçelerde rastlanmaktadır.(Örn; İskenderun, Manisa vs.) İlk konaklama ve barınma yerlerinin Adana Kozan (sis sancağı) olduğu ve buradan iç ve batı bölgelerine doğru yayıldıkları için Kozaklı isminin bu beyin adından geldiği yoğun olarak kabul görmektedir. Bugünkü Kozaklı ilçesi sınırları içinde bulunan kaplıcalardan yükselen buharın pamuk kozasına benzediğinden, ileriden kozaya benzetilerek burada konaklandığı, bazılarının burada kalıp, bazı ailelerin daha batıya ve kuzeye doğru göç ettikleri de rivayetler arasında bulunmaktadır.

Ulaşım
Kozaklı ilçesi, Ankara-Kayseri karayolu üzerinde bulunan Topaklı'ya yaklaşık 25 km uzaklıktadır. İlçe merkezinden belirli saatlerde yapılan otobüs seferleri ile Türkiye'nin her şehrine Ankara-Kayseri karayolu üzerinden otobüs bulma imkânı mevcuttur. Türkiye'nin her yerinden Ankara-Kayseri karayolu üzerinde bulunan Topaklı'ya gelerek buradan da Kozaklı ilçesi otobüsleri ile ilçeye ulaşmak mümkündür. Ayrıca ilçeden Nevşehir ve Kayseri'ye saat başı otobüs seferleri düzenlenmektedir. Ankara-Kayseri Demiryolu güzerğahında bulunan Karasenir ve Kanlıca kasabalarına tren yolu ile ulaşıp buradan kasabalara ait belediye otobüsleri ile ilçeye ulaşım da mümkündür.

Kozaklı kaplıcaları

Kozaklı Kaplıcaları, Alman Kaplıcaları Birliği sınıflamasına göre Sodyum, Kalsiyum ve Klor içermekte olup A ve C grubu şifalı sular grubuna girmektedir. Su sıcaklığı 27 °C ve 93 °C arasında değişmektedir. Sağlık turizminde önemli bir yere sahip kaplıcalar ve içmeceler Kozaklı ilçesinde son yıllarda yapılan yatırımlarla kendini hissetirir duruma gelmiştir. Türkiye'nin en önemli Termal sağlık merkezlerinden biri olan Nevşehir'in Kozaklı İlçesi'ndeki turistik konaklama tesislerindeki sağlık turizmine yönelik faaliyetleri içeren 30 adet otel ve motel, 9000 yatak kapasitesi ile hizmet vermektedir. Özel hizmet veren kaplıcaların yanı sıra Kozaklı belediyesine ait kaplıcalar da bulunmaktadır. Bu sayede her bütçeye uygun hizmet vatandaşların hizmetine sunulmuştur.

Nüfus

Tarım
İlçe ekonomisinde tarım önemli bir yer tutmaktadır. Ekilebilir alan miktarı 675,210 dekardır. Tarım alanlarının % 7'inde sulu tarım, % 93'ünde kuru tarım yapılmaktadır.

Sağlık

İlçede, merkezde 1 adet, köy ve kasabalarda ise 5 adet olmak üzere toplam 6 adet sağlık ocağı mevcuttur. Ayrıca 7 köyde sağlık evi vardır. Kozaklı'da 15.10.2001 tarihinden itibaren 112 Acil Servis hizmete başlamış olup, 24 saat esasına göre görev yapmaktadır.
İlçede 120 yataklı Kozaklı Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesi 2010 yılı sonunda Sağlık Bakanlığı tarafından Nevşehir Devlet Hastanesi'ne bağlı olarak hizmete açılmıştır. Termal kaplıca suyundan hasta tedavisinde faydalanılması ve lokomat cihazının felçli hastalarda etkin bir şekilde kullanılması nedeniyle, önemli bir rehabilitasyon tedavisi yapan hidrotermal sağlık tesisidir.

İlçe Halk Egitim Merkezi Müdürlüğü tarafından köy ve kasabalarda ilçe merkezi dahil 29 değişik dalda 593 kurs açılmıstır. Bu kurslardan 5.221 kadın, 1.144 erkek, toplam 6.465 kursiyere belge verilmiştir.

Enerji
İlçeye elektrik TEK bağlantılı olarak 1971 yılında gelmiş olup, bütün yerleşim birimlerinde mevcuttur. İlçeye elektrik, Avanos ilçesi Kalaba kasabasi trafo merkezinden verilmektedir. Ayrıca ilçede konut ve işyerlerinin büyük çoğunluğu kaplıcalardan elde edilen jeotermal enerji ile ısıtılmaktadır.

Göl ve barajlar
İlçede göl bulunmayıp, Doyduk Köyü'nde inşasına 1998 yılında başlanan Doyduk Barajı inşaatı devam etmektedir.
Taşlıhöyük Köyü Barajı inşaatı sonlanmış durumdadır. Şu anda su toplama aşamasındadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kozaklı Kaymakamlığı
 Kozaklı Belediyesi

Kozaklı


Promise of Migratory Birds () é uma série chinesa adaptada da obra 十五年等待候鸟, de Ying Feng, estrelada por Zhang Ruoyun, Sun Yi, Deng Lun, Zhang Xueying, Li Chun Lin e Liu Meihan. A série foi originalmente transmitida pela Hunan TV.

Elenco

Protagonistas

Coadjuvantes

Ligações Externas

 Fifteen Years to Wait for Migratory Birds no MyDramaList
 Fifteen Years to Wait for Migratory Birds no Weibo

Séries de televisão da China
Séries de televisão de drama romântico da China
Telenovelas em chinês
Dramas da China

Promise of Migratory Birds


Carmen Lopăzan () este o actriță de film, scenă, televiziune și voce română, trainer și liber profesionist.

Biografie
A absolvit UNATC I.L. Caragiale, secția Arta actorului, în anul 2002. Ca actriță a colaborat cu Teatrul Nottara, Teatrul de Comedie și Teatrul Național și făcându-și apariția în filmele: "Marți, dupa Crăciun", "Cealaltă Irina", "Camelia" și serialul de televiziune "La urgență". A mai dublat vocea personajelor din desene animate: Ever After High, Dădaca Pruna, Steven Universe, ICarly, etc.

Filmografie
 Marilena (2008)
 Camelia - Regia: Marian Crișan
 Marți după Crăciun - Regia: Radu Muntean
 Cealaltă Irina - Regia: Andrei Gruzsniczki
 Carmen - Regia: Doru Nitescu
 Pana - Regia: Răzvan Ghițeanu
 La urgență - Regia: Andrei Zincă
 Traseu

Dublaje
 Un show obișnuit
 Uimitoarea lume a lui Gumball
 Elevi Interdimensionali Zero
 My little pony: Filmul
 Cum să evadezi de pe Pământ
 Barbie în tabăra de muzică
 Lego Ninjago: Maestrii Spinjitzului
 ICarly
 Mako Mermaids
 Spioanele
 Regele Shaman
 Copiii de la 402
 Tutenstein
 Winx Club
 Steven Univers

Referințe

Legături externe
 Profilul lui Carmen Lopazan pe cinemagia.ro
 Carmen Lopazan pe IMDB
 CV Actor Carmen Lopazan
Interviu
 Interviu Carmen Lopazan pe YouTube de Mircea Hodarnau
 Carmen Lopăzan: "Înainte, Centrul Vechi era un loc magic. Acum e doar… viu"  16 mai 2012, de Traian Racu, Ziarul Ring

Nașteri în 1980
Nașteri pe 1 iulie
Absolvenți ai Universității Naționale de Artă Teatrală și Cinematografică "Ion Luca Caragiale" din București
Actori ai Teatrului Național din București
Actrițe române din secolul al XX-lea
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Actori români în viață
Actrițe de film române
Actrițe de radio române
Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Bucureșteni

Carmen Lopăzan


Kongejagt paa Hveen er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1903, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Billeder af jagtselskab med den svenske kong Oscar 2. og de danske prins Christian, prins Gustav, prins Valdemar og prins Georg på Hven, den lille ø i Øresund mellem Danmark og Sverige.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1903
Hven
Dokumentariske optagelser
Det danske kongehus
Sveriges kongehuse

Kongejagt paa Hveen


The Madrid Connection er en dokumentarfilm instrueret af Justin Webster efter eget manuskript.

Handling
The Madrid Connection« er historien om de to ledere af det terroristiske netværk, der stod bag bombningen af togene i Madrid i 2004. Det er den værste terroraktion i Europa nogen sinde. 191 mennesker døde og næsten 2000 blev såret. De to bagmænd Sarhane og Jamal "El Chino" levede i hver deres verden: Den religiøst ekstremistiske og den kriminelle underverden, indtil deres veje krydsedes seks måneder før den frygtelige terrorhandling. Filmen er en dramatisk rejse gennem Sarhane og Jamals personlige historier ind i en verden af narko og religiøs ekstremisme, som førte til den ultimative handling - og de to mænds selvmord få dage efter bombningen. Filmen følger retssagen mod de overlevende i netværket bag terrorhandlingerne, og gennem førstehåndsvidner, der ikke har fortalt deres historier før, får vi indsigt i de to mænds liv, psyke og ekstremisme.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Dokumentarfilm fra Danmark

The Madrid Connection


An Aloe labworana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Susan Carter. An Aloe labworana in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe labworana


Le Laboratoire du commissariat des armées (LABOCA) est un organisme militaire interarmées du service du commissariat des armées, il est créé en 1945 sous l'appellation de « Laboratoire régional de ravitaillement ».
Son rôle est de contrôler la qualité chimique et sanitaire des denrées alimentaires achetées pour les Armées, ainsi que la conformité des effets d'habillement et de protection balistique du combattant, en s'appuyant sur des normes analytiques et des réglementations françaises et européennes. Il est également accrédité par le COFRAC dans les domaines des produits alimentaires, des eaux, des produits textiles et d'habillement, ainsi que des équipements de protection individuelle du corps.

Le laboratoire du commissariat des armées est situé, depuis 1995, dans la commune des Ponts-de-Cé dans l'enceinte de l'établissement logistique du commissariat des Armées d'Angers.

Organisation
Le laboratoire, dirigé par un pharmacien en chef du service de santé des armées, comporte trois départements sous la responsabilité d'ingénieurs civils divisionnaires de la Défense :
un département « physique chimie industrielle »,
un département « microbiologie des aliments »,
un département « chimie des aliments »,
ainsi que des fonctions transversales communes (secrétariat, finances, qualité, métrologie).

Missions
Le laboratoire est chargé de contrôler :
les qualités chimiques et sanitaires des denrées alimentaires achetées par et pour les Armées,
la conformité des effets d'habillement et de protection balistique du combattant,
les réseaux d'eaux destinées à la consommation humaine et les installations d'eaux chaudes sanitaires.

Il s'appuie sur les documents techniques établis par le CIEC (centre interarmées du soutien « équipements commissariat »), la règlementation française/européenne et les normes analytiques de l'association française de normalisation pour réaliser ces contrôles.
Les analyses sont réalisées à l'occasion de :
marchés centralisés par le CIEC,
agréments et surveillance des fournisseurs,
surveillance de restauration collective différée ou non : cuisines centrales, corps de troupe, cercles, mess,
contrôle dans le domaine des textiles, du cuir et de la protection balistique.

Le laboratoire est accrédité par le comité français d'accréditation dans les domaines suivants :
produits alimentaires : analyses microbiologiques des produits agro-alimentaires et analyses physico-chimiques en vue de la détermination de la composition, des critères de qualité et de l'étiquetage nutritionnel dans l'alimentation,
eaux : essais microbiologiques sur les eaux et analyses physico-chimiques des eaux,
produits textiles et d'habillement (dont supports textiles revêtus) et produits en cuirs : analyses physico-chimiques, essais mécaniques (résistance à la traction, au déchirement), essais de performance et d'aptitude à la fonction (solidité des teintures, stabilité dimensionnelle), essais physiques,
équipements de protection individuelle du corps : essais de comportement au feu.

Le LABOCA se met également à la disposition des forces armées pour la réalisation d'expertise et de formation dans son domaine, ou d'autres ministères (Intérieur, Action et comptes publiques, Justice) pour la réalisation d'analyses diverses.

Notes et références

Unité de soutien française

Laboratoire du commissariat des armées


Cezayir (Arapça: الجزائر al-ġazaʾir; Berberi dilleri: ⴷⵣⴰⵢⴻⵔ Dzayer) ya da resmî adıyla Cezayir Demokratik Halk Cumhuriyeti (Arapça: الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشّعبية), Kuzey Afrika'da ülke. 2,381,741 kilometre karelik yüzölçümü ile Afrika'nın yüzölçümü olarak en büyük ülkesi olan Cezayir, dünyanın onuncu, Arap Dünyası ve Afrika Birliği içerisinde ise en büyük ülkedir. Aynı zamanda, 44 milyonluk nüfusuyla da Afrika'nın en kalabalık sekizinci ülkesidir.

Cezayir'in komşuları kuzeydoğuda Tunus, doğuda Libya, güneydoğuda Nijer, güneybatıda Moritanya ve Mali, batıda Fas ve Batı Sahra'dır. Etnik açıdan bir İslam, Arap ve Berberi ülkesidir. Ülke ismi (El Cazayir) Arapçada "adalar" anlamına gelir.

Tarih

Tarih Öncesi ve Antik Çağ
Cezayir'de 2 milyon yaşında hominid iskeletleri bulunmuştur. Araştırmacılar, ülkede yontmataş çağından kalma Homo habilis ve Homo erectus fosilleri de ortaya çıkartmıştır. Cilalıtaş devrinde şu anda Sahra Çölü'nün bulunduğu alanlar daha sulaktı. Böylece Cezayir'in şu anda çöl olan güney bölgesinde insanlar yaşayabiliyordu. Bu dönemden kalma mağara resimleri bulunmaktadır.

MÖ 1000 yıllarında Fenikeli tüccarlar Cezayir'in Akdeniz kıyılarına yerleşime başlamıştır. Kartaca Krallığının MÖ 146 yılında Romalılar tarafından yıkmasıyla Cezayir, "Mauretania Caesariensis" adıyla imparatorluğun bir eyaleti haline geldi. Antik Yunanistan ve Roma İmparatorluğu'nda Numidya (Νομαδια) olarak bilinen yörenin adı, Yunanca "göçebe" anlamındaki nomados (νομαδος) kelimesinden gelir. Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasıyla Cezayir' de sırasıyla Vandallar ve Bizans'ın hakimiyeti altına girdi.

Orta Çağ
7. yüzyılın ortalarından itibaren Emevi akınlarına uğrayan Cezayir'deki Berberi kabilelerinde yüzyılın sonuna doğru İslamiyet yayılmaya başladı. Emevî hakimiyetindeki uygulamalara isyan eden Berberi kabileleri yerel emirlikler kurmuştur. 777-909 yılları arasında hüküm süren Rüstemiler Devleti Cezayir'deki Müslümanların kurduğu ilk bağımsız devlettir. Batı Cezayir Fas'ta hüküm süren İdrisiler'in, Doğu Cezayir Aglebiler idaresine girdi. 909 yılında Rüstemiler Devleti ve Aglebiler'in yıkılmasıyla Cezayir Fatımi Devletinin hakimiyetine girdi. 10. yüzyıl sonlarında Berberiler Cezayir'de yeniden küçük ve kısa ömürlü devletçikler kurmaya başladılar. Ziriler ve Hammadiler (1015-1152) devletleri kuruldu. Bu sırada Murabıtlar Tilimsan, Ténès ve Cezayir'e kadar Kuzey Afrika'yı hakimiyetleri altına aldı (1062). 1130-1269 tarihleri arasında hüküm süren Muvahhidler Hammâdî ve Murabıt Devleti'ne son vererek Cezayir ve bütün Kuzey Afrika'yı ele geçirdi. Muvahhidlerden sonra Doğu Cezayir, Tunus'taki Hafsi Devletinin (1228-1574)topraklarına katıldı. Orta ve Batı Cezayir ise Tlemsen merkezli Abdülvadiler'in (1235-1550) idaresine girdi. Abdülvadiler'in zayıflamasıyla Bedevi kabileler isyan ederek birçok şehirde kendi emirliklerini kurdular. İspanyollar'da 1505-1513 arasında sahildeki önemli şehirleri ele geçirdiler.

Osmanlı hâkimiyeti
Oruç Reis ve kardeşi Hızır Reis Cezayir'e gelip İspanyollara karşı mücadeleye girişmeye başlamışlardır. Cerbe adasına yerleşen ve Yavuz Sultan Selim'in himayesi altına giren kardeşler, Cezayir ve Şerşel'i ele geçirdiler. Şerşel ve Cezayir sultanı ilan edilen Oruç Reis, Ténès ve Tlemsen'i ele geçirmiş ancak 1518'de Tlemsen'i geri almak isteyen İspanyollarla yaptığı savaşta hayatını kaybetti. Onun yerine geçen Hızır Reis Osmanlıların desteğini sağlamaya çalıştı ve 1519'da Yavuz Sultan Selim'den yardım istedi. Yavuz Sultan Selim "Hayreddin" lakabıyla andığı Hızır'ı Cezayir hakimi olarak tanıyarak ona askeri destek yolladı. Bu şekilde hutbenin padişah adına okunmaya başlandığı Cezayir, Osmanlı nüfuzu altına girdi.

1534 yılında I. Süleyman'ın Barbaros Hayreddin'i İstanbul'a davet edip Cezayir beylerbeyi sıfatı ile onu Osmanlı donanmasının başına getirmesiyle Cezayir doğrudan doğruya bir Osmanlı beylerbeyliği haline geldi. Cezayir'deki Osmanlı egemenliği 1830 yılına kadar devam etmiştir. Bu dönemde Cezayir, Tunus ve Trablusgarp'la birlikte "Garp Ocakları" şeklinde adlandırılmış ve ayrı bir statü ile idare edilmiştir. Bu özel statü kapsamında Osmanlı hakimiyetinde olan Cezayir, idari bakımdan Beylerbeyler Devri (1518-1587), Paşalar Devri (1587-1659), Ağalar Devri (1659-1671) ve Dayılar Devri (1671-1830) olmak üzere dört farklı dönem yaşanmıştır.

Fransa hâkimiyeti

5 Temmuz 1830'da Cezayir şehrinin ele geçirilmesiyle Fransızların Cezayir'deki sömürge dönemi başladı. Emir Abdülkadir idaresindeki isyan hareketi sonucunda Fransızlar Cezayir'in bütününü 1847'de ele geçirebildi. Osmanlı yönetimi, Fransız işgalini tanıyarak Cezayir üzerindeki haklarının sona erdiğini ilan etti. İlk sömürge birimleri Cezayir şehri çevresinde kuruldu. Avrupa'dan gelen göçmenlere yerli kabilelerin ellerinden alınan arazilerin verilmesiyle Cezayir' de Avrupalı nüfusu artış gösterdi. 1841-1850 yılları arasında 115.000 hektar arazi dışarıdan gelenlere dağıtıldı. 1847'de ülkedeki Avrupalıların sayısı 104.000 iken 1872'de 245.000'e, 1911 yılında da 752.000'e yükseldi. Bununla birlikte yabancıların sahibi olduğu arazinin miktarı 1860'ta 365.000 iken, 1930'da ise 2.345.000 hektardı. 1848 Fransız anayasasına göre Cezayir sömürgesi üç eyalete ayrılarak Paris'ten tayin edilen bir genel vali tarafından yönetilmeye başlandı. 1870'te sivil idareye geçirilen Cezayir Paris'teki İçişleri Bakanlığı'na bağlandı. Askerî idarenin kalkmasının ardından 1871 yılında Muhammed el-Mukrani'nin liderliğinde toplanan kabileler, ülkenin tamamına yakınında ayaklanma başlattı. 1881'de de Sîdî Şeyh liderliğindeki kabilelerinde katıldığı ayaklanmayı Fransız sömürge yönetimi kanlı şekilde 1884 yılında bastırabildi. Bu dönemde öldürülen direnişçilerden bazılarının kafatasları Fransa'ya götürüldü ve 24 tanesi Temmuz 2020'de Cezayir'e iade edilerek el Alia Şehitliği'ne defnedildi.

II. Dünya Savaşı'ndan sonrasında Cezayirliler durumlarında ciddi iyileştirmelerin yapılmaması, ekonominin kötüleşmesi gibi sebeplerle 5 Mayıs 1945'te gerçekleştirilen ayaklanmada, Fransızların silahlı müdahalede bulunmasıyla binlerce Cezayirli öldürülmüş ve çok sayıda gösterici tutuklanmıştır. Bu olaylar Sétif ve Guelma Katliamı olarak anılmaktadır.

Cezayir'de 1 Kasım 1954 tarihinde silahlı mücadele başlatıldı. Ülkeyi bağımsızlığa götürmesi amacıyla başlatılan silahlı mücadele kısa zamanda Cezayir geneline yayılması üzerine, Sömürge yönetimi 28 Ağustos 1955'te olağanüstü hal ilan etti. 19 Eylül 1958'de Kahire'de toplanan Cezayirlilerin ileri gelenleri bağımsız Cezayir Cumhuriyetini ilan ederek Ferhad Abbas'ın başkanlığında bir geçici hükûmet kurdular. 18 Mart 1962'de Evian Antlaşması ile savaşın sona ermesiyle ateşkes ilan edildi. Antlaşma şartlarına göre 1 Temmuz 1962 tarihinde yapılan referandumda Cezayirlilerin %91'i bağımsızlık lehinde oy kullanmasıyla Cezayir bağımsız bir devlet oldu.

Bağımsızlık ve sonrası

Cezayir'in bağımsızlığından sonra 20 Eylül'de toplanan kurucu meclis ilk Cezayir hükûmetinin başkanlığına Ahmed bin Bella'yı getirdi. Millî Kurtuluş Cephesi, Kasım 1962'de bütün siyasi partileri kapattığı gibi her türlü örgütü de kendisine bağlanmıştır. 13 Ekim 1963 tarihinde yapılan referandumla yeni anayasa kabul edilirken Ahmed bin Bella'da beş yıl için devlet başkanlığına seçildi. Bağımsızlık savaşında ülkede görülen yıkım ve ülkede yaşayan Avrupalıların da göçüyle ülkede yaşanan ekonomik çöküş sonucunda Ahmed bin Bella, Savunma Bakanı Huari Bumedyen tarafından 19 Haziran 1965 askeri bir darbe ile görevden uzaklaştırıldı. Bumedyen, 10 Temmuz'da 1963 anayasasını yürürlükten kaldırarak meclisin çalışmalarını askıya aldı. 1963 ile 1979 arası başbakanlık görevi askıya alınmıştır. 1980'lerin başından itibaren hızlanan İslamcı akımlar Cezayir'de önemli yer tutmaya başladı. Ekim 1988'de ülkenin büyük şehirlerinde yaşanan halk ayaklanmaları sırasında çıkan çatışmalarda yüzlerce kişi hayatını kaybetti.

İç savaş
Şadli Bencedid muhalefetin baskılarına dayanamayarak büyük reformlar yapmak zorunda kaldı. Yürürlükte olan tek parti rejimine ve sosyalist ekonomiye son verdi. 2 Temmuz 1989'da da çok partililiğe izin veren yeni siyasi örgütlenme kanunu ile seçim kanunu kabul edildi. 12 Haziran 1990 gerçekleştirilen ve bazı partilerin katılmadığı seçimlerde İslami Selamet Cephesi (FIS) kullanılan oyların %56'sını alarak birinci çıktı. 27 Haziran 1991 yılında gerçekleşmesi beklenen genel seçimlerden önce ülkede meydana gelen büyük karışıklık döneminde ordu yönetime el koydu ve İslami Selamet Cephesi liderlerini tutukladı. Ancak yönetim 26 Aralık 1991'de, ülke tarihinde ilk defa çok sayıda siyasi partinin katılımıyla genel seçimlerin birinci turunun yapılması kararını aldı. Genel seçimlerin birinci turunda İslami Selamet Cephesi büyük bir başarı göstererek oyların çoğunu aldı. 16 Ocak 1992'de yapılacak ikinci tur seçimler öncesinde Cumhurbaşkanı Şadli Bencedid'in istifa etmesiyle yetkilerini yeni oluşturulan yüksek devlet komitesi üstlendi. Yüksek Devlet Komitesi başına Muhammed Budiaf getirildi. Budiaf'ın başkanlığındaki yüksek devlet komitesi olağanüstü hal ilan ederek seçimleri iptal etti ve İslami Selamet Cephesi taraftarlarını tutuklatmaya başladı. Aynı komite 1992 yılı Mart ayında İslami Selamet Cephesi'ni Mart 1992'de kapattı. Budiaf'ın 29 Haziran 1992 tarihinde koruma subaylarından biri tarafından öldürülmesiyle ülkede siyasi istikrarsızlık baş göstermeye başladı. Budiaf'ın yerine, yüksek devlet komitesi üyesi Ali Kafi başkanlığa getirildi.

1999'dan 2019'a dek cumhurbaşkanlığı görevini Abdülaziz Buteflika yürüttü. İslamcı gruplarla Cezayir hükûmeti arasında yaşanan iç savaş 2002 yılında hükûmet güçlerinin Cezayir'e hakim olmasıyla bitirildi. Buteflika 2004, 2009 ve 2014 yıllarında da gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinden de birinci olarak ayrıldı. Ancak Şubat 2019'da yaptığı açıklamada Nisan 2019 için planlanan devlet başkanlığı seçimlerinde beşinci dönemi için yeniden aday olacağını ifade etmesinin ardından ülke genelinde protesto gösterileri gerçekleştirildi. Bu gösterilerin ardından seçimlere katılmaktan vazgeçtiğini ifade etti ve 1 Nisan 2019 tarihinde yaptığı açıklamada görevi en geç 28 Nisan 2019 tarihinde devredeceğini açıkladı, bu açıklamadan bir gün sonra da devlet başkanlığı görevinden istifa ettiğini bildirdi.

Coğrafya

Cezayir, 2.381.741 km²'lik alanıyla Akdeniz'in ve Afrika kıtasının en büyük ülkesidir. Güney kesiminde, Sahra çölünün önemli bir kısmını toprakları içine alır.

Cezayir'in kıyıları genelde dağlara çok yakın ve sarptır, fazla doğal liman yoktur. Cezayir'in sahil şeridi 1200 km uzunluğundadır.

Kıyının hemen gerisinde Atlas Dağları, Fas'tan başlayarak doğuya doğru iki şerit halinde Tunus'a kadar 2400 km boyunca uzanır. Kuzeydeki dağ sırasına Tell Atlasları, güneydekine ise Sahra Atlasları denir. İki dağ silsilesi arasında büyük ovalar ve yaylalar yer alır. Bu iki sıra doğuda Tunus sınırına doğru birbirine yakınlaşır. Atlas sıradağlarının Cezayir'deki kısmının en yüksek noktası yaklaşık 2.900 m irtifadadır.

Ancak Cezayir'in en yüksek noktası, Sahra'nın ortasındaki Hoggar kitlesinde 3.003 metre yükseklikteki Tahat zirvesidir.

İklim
Ülkenin kuzey bölgesinde Akdeniz iklimi, güneyinde ise çöl iklimi hakimdir. Deniz kıyısındaki yerleşimlerde kış ortalama sıcaklığı 8 ila 15 °C iken Mayısta 25 °C'ye yükselir ve Temmuz-Ağustos aylarında 28 ila 30 °C ortalamaya ulaşır. (Skikda'da 28 °C, başkent Cezayir'de 29,5 °C)

Ortadaki Kabile dağlarında ve yaylalarda kışın ortalama sıcaklık 8 °C civarındadır ve -7 °C'ye kadar düşer. Kışın bu bölgeye kar yağar. Yazın ise sıcaklık 30 ila 38 °C'ye kadar yükselir. (Konstantin'de 36 °C)

Güneydeki Sahra bölgesinde kış sıcaklığı 15 ila 28 °C iken yazın 40 ila 45 °C'a yükselir.

Siyaset ve yönetim

Ülkenin başında 5 yılda bir seçilen cumhurbaşkanı bulunur. Cumhurbaşkanı ayrıca Bakanlar Meclisi ve Yüksek Güvenlik Konseyi'nin de başıdır. Cumhurbaşkanı ayrıca bakanları ve başbakanı da atar. Yasama, 1996 yılından bu yana çift meclisli sistem ile oluşuyor: "Millet Konseyi" ve "Ulusal Halk Meclisi". 144 üyeden ibaret Millet Konseyi'nin Başkanı gerektiğinde Cumhurbaşkanına vekalet etmekte. "Ulusal Halk Meclisi'nde ise, 48 seçim bölgesinden gelen 462 milletvekili yer alıyor.

İdarî bölgeler

Cezayir 48 vilayete ayrılmıştır:

Demografi

Din
Ülke nüfusunun %99'dan fazlasını Müslüman kökenliler oluşturur ve İslam baskın dindir. Hristiyanların oranı %0,1 kadardır. 1960'ta sayıları 160.000'i bulan Seferad Yahudilerinden sadece ~200 kadarı kalmıştır. Cezayir anayasası, tüm vatandaşlara din özgürlüğü tanır. İmamlar, papazlar ve hahamlar Diyanet İşleri Bakanlığı'na bağlıdır ve devlet memurudur. Vaaz vermek veya dini faaliyetlerde bulunmak devletin iznine tabidir.

Devlet, din eğitimine ve camilere maddi katkıda bulunmakta, imamların maaşlarını ödemektedir. 2005'ten beri şeriat hukuku orta dereceli okullarda zorunlu ders haline getirilmiştir.

Ekonomi
Cezayir, Afrika kıtasının en zengin ülkelerinden biridir. Yıllık 113,6 milyar dolarlık Gayri safi millî hasıla ile kıtanın en büyük beşinci iktisadına sahiptir. Para birimi Cezayir Dinarı'dır.

Cezayir, önemli bir doğal gaz (üretimde dünya 5.si, ihracatta 4.sü gelir) ve petrol (üretimde 13., ihracatta 9.) üreticisi ve ihracatçısıdır. Ülkenin güney batısında demir, güney ucunda ise uranyum ve çinko yatakları bulunur. Bir kamu şirketi olan Sonatrach tarafından çıkarılan petrol ve doğal gaz, ülkenin başlıca gelir kaynağıdır. Cezayir, tarım reformu ve ağır sanayinin modernizasyonu yoluyla iktisadını canlandırmayı denemiştir, ancak petrol ve doğal gaz kökenli ürünler hâlâ ihracatın neredeyse tamamını oluşturur.

Denize yakın kesimde tarıma elverişli alanlarda başta zeytin gibi Akdeniz iklimi bitkileri yetişir. Cezayir, bakla tarımında dünya 1.si, incirde 5.si, hurmada 6.sı, kayısıda 9.su, bademde 10.su gelir, buna karşın tarım ürünlerinin büyük kısmını ihraç edemez.

Cezayir'in dış borçları 2005 yılında 17,5 milyar dolar iken Aralık 2006'da 4,7 milyar dolara düşmüştü. Ülke, dış borçlarını yavaş yavaş kapatmakta, bunda artan petrol fiyatlarından yararlanmaktadır. Bir OPEC ülkesi olan Cezayir, sağlam bir iktisada sahiptir. Petrol ve doğalgaz gelirleri dış borçları azaltmakta kullanıldığı gibi önemli altyapı projelerinin gerçekleşmesini de sağlamaktadır.

Kültür

Modern Cezayir edebiyatı Arapça ve Fransızca arasında bölünmüş durumda olup ülkenin yakın geçmişinden etkilenmiştir. 20. yüzyıl Cezayir romancıları arasında en önemlileri Muhammed Dib, Albert Camus ve Katib Yasin'dir. 1980'lerin önemli romancıları daha sonra Uluslararası Af Örgütü'nün başkan yardımcısı olacak Raşid Mimuni ve laik görüşleri nedeniyle şeriatçi bir grup tarafından öldürülen Tahar Djaout'tur.

Ünlü modacı Yves Saint Laurent, Vahran kentinde doğan bir Cezayirlidir.

Fransız kökenli ünlü Cezayirliler arasında filozof Jacques Derrida da bulunur. Melek Bennabi ve Frantz Fannon sömürgecilik karşıtı görüşleriyle tanınmıştır. 1905-1973 yılları arasında yaşamış olan Malik bin Nebi Cezayir halkının sosyolojik dönüşümünde oldukça emeği geçmiş ve bu konularda önemli eserler vermiştir. Hristiyan düşünür Aziz Augustinus Annâbe yakınlarında, Tagaste'de doğmuştur. Tunus'lu olan İbni Haldun, ünlü eseri Mukaddime'yi Cezayir'de yazmıştır.

Müzik
Cezayir müziğinin ülke dışında en çok bilinen türü rai'dir. Rai, çobanların folklorik müziğiyle popun bir karışımıdır. Cheb Khaled ve Cheb Mami gibi uluslararası yıldızlar bu tarz müzikle ün kazanmıştır. Cezayir içinde ise sözel ağırlıklı eski şaabi türü müzik halk tarafından tercih edilmektedir. Kabile müziği de kıvrak tonlarıyla beğeni toplamaktadır. Kıyı kentlerinde Endülüs göçmenlerinin getirdiği Endülüsi müzik, klasik bir tarz olarak günümüzde de dinlenmektedir.

Mutfak

Cezayir yemekleri Akdeniz mutfağının özelliklerini gösterir. Bazı yemekler ülke genelinde pişirilse de çoğu yereldir ve kültürel çeşitliliğe delalet eder. Bu durum, yerel coğrafya, iklim ve tarihin bir sonucu olarak zamanla ortaya çıkmıştır. Buğdaydan yapılan, et veya sebzeyle servis edilen kuskus, merguez (mergez), el açması kurutulmuş inçe hamurun üzerine et sosu dökülerek yapılan ve Msila, Batna, Setif, Konstantin ve Biskra yöresinde daha çok bilinen şakşuka tipik yemeklerdir.

Ayrıca bakınız
 Cezayirliler

Dış bağlantılar
 El Mouradia resmî başkanlık sitesi (Arapça ve Fransızca)
 Uzaktaki yakın ülke Cezayir'de Türk izleri
 Cezayir Gezi Notları

Notlar

Kaynakça

Arap Birliği ülkeleri
Arapça konuşan bölgeler ve ülkeler
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri

Cezayir


An Gavilea littoralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Maevia Noemi Correa. An Gavilea littoralis in nahilalakip ha genus nga Gavilea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gavilea

Gavilea littoralis


Tešanjka je desna pritoka rijeke Usore. Najveća je i naznačajnija pritoka te rijeke.

Nastaje sutokom Mekiškog potoka i Raduškog potoka, gdje se jedan u drugog ulijevaju tvoreći rijeku Tešanjku na južnoj strani grada Tešnja. Samo rijeka Tešanjka protječe kroz grad Tešanj i od grada Tešnja teče u dužini od 9,5 km. Prosječne godišnje temperature zraka u općini Tešanj za period 1964. – 1984. godine su da prosječnu godišnju temperaturu od 9,9 °C imaju prostori s nadmorskom visinom ispod 200 m, prostori uz rijeku Usoru i rijeku Tešanjku. U svom toku prolazi kroz općine Tešanj. Ulijeva se u Usoru u mješotivom urbano-ruralnom naselju Tešanjci. Vodne, uglavnom riječne površine općine Tešnja uzimaju 23 hektara. Hidrografsku mrežu općine čine uz Tešanjku, dio rijeke Bosne (koja teče istočnim rubom općine) u dužini od oko 4 km, rijeka Usora u dužini od oko 14 km, s tim da je u dužini od oko 5 km općina Tešanj dijeli s općinom Usora. Površina sliva Tešanjke rijeke je 2,28 km2. Šume hrasta lužnjaka i običnog graba (Carpino betuli – Quercetum roboris incl. Genisto elatae – Quercetum roboris) zastupljene su u dolini ove rijeke. Najintenzivnije lociranje poslovnih centara na prostoru Općine Tešnja je osim samo grada Tešnja, i duž prometnica M-4 i R- 474, te nizvodno rijekom Tešanjkom (poslovna zona Villa).
Rijeka je zagađena otpadnim vodama iz kolektora koje se ispušta u rijeku kod skretanja za Bukvu.
Iz proizvodnih pogona u Industrijskoj zoni u Bukvi u ispuštaju štetne tvari i životinjsku krv. Neugodan miris i krvavo obojena rijeka ometaju kvalitetu života stanovnika naselja Bukve, Medakova, Novog Sela i Čifluka, osobito jer rijeka dalje protječe pored škole.

Izvori

Vanjske poveznice
(boš.) Općina Tešanj Edina Kadušić: Monitoring rijeke Tešanjke , 12. rujna 2017.

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Usore

Tešanjka (rijeka)


The Horror of Frankenstein este un film de groază și de comedie din 1970 din seria Hammer. Este atât o refacere cât și o parodie a  filmului din 1957, The Curse of Frankenstein. Filmul este regizat, produs și co-scris de Jimmy Sangster.

Filmul a avut un buget de 200.000 ₤.

Distribuție
 Ralph Bates - Baron Victor Frankenstein
 Kate O'Mara - Alys
 Veronica Carlson - Elizabeth Heiss
 Dennis Price - The Graverobber
 Jon Finch - Lieutenant Henry Becker
 Bernard Archard - Professor Heiss
 Graham James - Wilhelm Kassner
 James Hayter - Bailiff
 Joan Rice - Graverobber's wife
 Stephen Turner - Stephan
 Neil Wilson - Schoolmaster
 James Cossins - Dean
 Glenys O'Brien - Maggie
 Geoffrey Lumsden - Instructor
 Chris Lethbridge-Baker - Priest
 Terry Duggan - First Bandit
 George Belbin - Baron Frankenstein
 Hal Jeayes - Woodsman
 Carol Jeayes - Woodsman's Daughter
 Michael Goldie - Workman
 David Prowse - The Monster

Note

Legături externe

Brian Trenchard-Smith at The Horror of Frankenstein at Trailers from Hell

Vezi și
 Listă de filme de groază din 1970
 Listă de filme britanice din 1970
 Listă de filme cu Frankenstein

Filme din 1970
Filme britanice
Filme regizate de Jimmy Sangster
Filme în limba engleză
Filme cu Frankenstein
Filme Hammer Film Productions

The Horror of Frankenstein


Sagfjorden er navnet på flere fjorde i Norge:

 Sagfjorden (Hamarøy og Steigen) – en fjordarm af Vestfjorden i Nord-Salten i Nordland.
 Sagfjorden (Sørfold) – en fjordarm af Sørfolda i Sørfold kommune i Nordland.
 Sagfjorden (Sør-Varanger) – en lille fjord i Sør-Varanger i Finnmark.
 Sagfjorden (Salangen) – den inderste del af fjorden Salangen i Salangen kommune i Troms.

Sagfjorden


Adomas ist ein litauischer männlicher Vorname.

Es handelt sich um die litauische Variante des Namens Adam, die dort sehr beliebt ist. Seine weibliche Form ist Adomė.

Ableitungen
 Adomaitis
 Adomavičius
 Adomėnas

Bekannte Namensträger

 Adomas Ąžuolas Audickas (* 1982), Berater und Politiker, Vizeminister
 Adomas Butrimas (* 1955), Archäologe

Weblinks

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname

Adomas


En pris angiver den betaling eller kompensation, der gives af en aktør til en anden til gengæld for en vare eller en tjeneste.

I vore dage udtrykkes priser oftest som et pengebeløb i en bestemt møntenhed. En pris kan dog også bestå af en modydelse i form af andre varer eller tjenester, men sådanne byttehandeler er i dag relativt sjældne.

I moderne markedsøkonomier bestemmes priser på diverse goder typisk af markedsmekanismen, dvs. som følge af udbud og efterspørgsel. Under fuldkommen konkurrence er markedsprisen den ligevægtspris, hvor efterspørgslen efter varen ved den pågældende pris netop er lig med det antal, der udbydes af den pågældende vare ved den pågældende pris. Er der ikke fuldkommen konkurrence på markedet, behøver markedsprisen dog ikke at være der, hvor udbud og efterspørgsel er lig med hinanden.

Alternativt til markedspriser kan priserne være regulerede af en offentlig myndighed eller privat sammenslutning. I en planøkonomi vil priserne typisk være fastsatte administrativt. Også i et land som Danmark og andre vestlige lande, hvor de fleste priser er markedsfastsatte, griber myndighederne i visse tilfælde ind og regulerer priserne. Det kan ske på markeder, hvor et enkelt eller nogle få virksomheder dominerende, for at hindre misbrug af markedsmagt. Et andet eksempel er markedet for lejeboliger, hvor huslejen er reguleret efter offentlige bestemmelser.

En række vigtige priser har særlige navne. Lønnen er således prisen på arbejdskraft, dvs. betalingen for at ansætte en person i et bestemt tidsrum - udtrykt ved eksempelvis en timeløn, en månedsløn eller en årsløn. Renten er prisen på at låne en sum penge i et givet tidsrum. Valutakursen er prisen på en møntenhed, udtrykt i et andet valutaområdes møntenheder. Også prisen på værdipapirer som aktier og obligationer benævnes kurser, således aktiekurser og obligationskurser.

Inflation og deflation

Ændringer i udbuddet af og/eller efterspørgslen på en vare vil påvirke varens pris. Ofte er der en tendens til, at alle eller i hvert fald de fleste priser på varer og tjenester i et land vil stige eller (sjældnere) falde over tid i et land. Sådanne systematiske prisstigninger kaldes inflation, mens systematisk faldende priser benævnes deflation. Oftest måles såvel inflation som deflation med udgangspunk i et forbrugerprisindeks. I de fleste moderne samfund forsøger myndighederne at opretholde en positiv, men ikke særlig høj inflation.

Markedspriser, basispriser og faktorpriser

I nationalregnskabet opgøres værdier som f.eks. det samlede private forbrug eller værditilvæksten i et land i en periode ved hjælp af tre forskellige prisbegreber, hvor forskellen ligger i, i hvilket omfang de indirekte skatter (produktionsskatterne) er medregnet. Man kan enten anvende markedspriser, basispriser eller faktorpriser.

Markedspriser betegner de priser, varerne sælges til i butikkerne. Det er altså de priser, de endelige forbrugere står overfor, inklusive alle afgifter. Et lands værditilvækst opgjort i markedspriser er således det meget anvendte begreb bruttonationalproduktet (BNP).

Basispriser fås ved at trække produktskatter som moms og punktafgifter fra markedspriserne og tillægge produktsubsidier. Dette prisbegreb bruges ved opgørelsen af de enkelte erhvervs produktionsværdi og værditilvækst. Et lands samlede værditilvækst opgjort i basispriser benævnes bruttoværditilvæksten (BVT).

Faktorpriser er lig med basispriserne fratrukket andre produktionsskatter, f.eks. vægtafgifter og ejendomsskatter, samt tillagt andre produktionssubsidier. Et lands samlede værditilvækst opgjort i faktorpriser benævnes bruttofaktorindkomsten (BFI). Den angiver den værditilvækst, der tilfalder produktionsfaktorerne, dvs. kapital og arbejdskraft, som indkomst.

Kilder

Mikroøkonomi

Pris


මාතර, දීයගහ ගම්මානයේ පිහිටා ඇති රිදීහේන ආරණ්‍ය සේනාසනය මහා විහාර වංශික ශ්‍යාමෝපාලි වනවාස නිකායට අයත් වනවාස භික්ෂූන් වහන්සේලා වැඩ වෙසෙන රක්ෂිත වන සෙනසුනකි.

මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ මාතර නගරයේ සිට කිලෝමීටර් 10ක් පමණ දුරින් ඇල්ල කන්ද රක්ෂිතයේ පිහිටා ඇති අතර මාතර සිට මාතර හක්මණ මාර්ගයේ පැමිණීමෙන් සහ මාතර මැද්දවත්ත මාර්ගයේ පැමිණීමෙන් විනාඩි 20කින් පමණ මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනයට ලගාවිය හැකිය. වන සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් ඇල්ල කන්ද රක්ෂිතයේ ඉතා කුඩා බිම් කොටසක පිහිටා ඇති මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනය කුටි 3කින් පමණ සමන්විතය. මහා විහාර වංශික ශ්‍යාමෝපාලි වනවාස නිකායට අයත් මාතර නගරය ඇසුරුකරගත් එකම වනවාස ආරණ්‍ය සේනාසනය රිදීහේන ආරණ්‍ය සේනාසනය වේ.

2018 වර්ෂයේ පූජ්‍ය මාතර කස්සප ස්වාමීන් වහන්සේ සහ බණ්ඩාරවෙල සිරි ධම්ම ස්වාමීන් වහන්සේ වැඩමවීමෙන් මෙම රක්ෂිත කොටස ආරණ්‍ය සේනාසනයක් වශයෙන් ආරම්භ කරන ලද අතර මීට වසර 60ක පමණ කාලයක් මෙම වන සංරක්ෂිත කොටසේ වැඩ සිට අපවත් වූ බෝධීන් වහන්සේ ඇසුරු කරගනිමින් අවට ගම්වැසි ජනතාවගේ ආගමික කටයතු සිදු කරගැනීම සදහා භාවිතා කරන ලදි. ජය ශ්‍රී මහ බෝධීන් වහන්සේගේ අංකුර බෝධීන් වහන්සේනමක් ගෞරවයෙන් රෝපණය කර මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනය ඉතාමත් පූජණීය භාවයට පත් කිරීමට ආරණ්‍ය සේනාසනයේ ආදිකතෘන් වහන්සේ සහ වර්ථමාන ආරණ්‍ය සේනාසනාධිපති ස්වාමීන් වහන්සේ වන පූජ්‍ය මාතර කස්සප ස්වාමීන් වහන්සේ කටයුතු කරන ලදි. මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනයේ ඉදිවෙමින් පවතින තෙමහල් බුද්ධ මන්දිරය අවට සියලු ගම් අතරින් ඉහල ස්ථානයක පිහිටමින් ගම්වැසි ජනතාවගේ ගෞරවණීය භාවය සහ නිහඩ ආඩම්බරය කියාපායි. තෙරුවන් සරණයි.

Redee hena aranya senasanaya


Reşat Nuri Güntekin (Istanbul, 25. studenog 1889. − London, 7. prosinca 1956.), turski je romanopisac , tekstopisac i dramaturg. Njegov najpoznatiji roman, Çalıkuşu (Grmuša, 1922) govori o sudbini mlade turske učiteljice u Anadoliji. Ovo je djelo na bošnjački i hrvatski jezik preveo Fehim Spaho. Ostali značajni romani su mu Dudaktan Kalbe (Od usana do srca) i Yaprak Dökümü (Pad lišća). Mnogi su njegovi romani prilagođeni kinu i televiziji. Budući da je boravio u Anadoliji s dužnošću inspektora, izbliza je poznavao taj narod. U svojim radovima bavio se životnim i društvenim problemima na tom području. Odražava ljude u odnosu čovjeka i okoline.

Životopis
Otac mu je bio liječnik dr. Nuri Bey. Reşat Nuri pohađao je osnovnu i srednju školu Çanakanakkale i izmirsku školu u Freresu. Diplomirao je na Sveučilištu u Istanbulu, na Fakultetu za književnost 1912. godine. Radio je kao nastavnik i administrator u srednjim školama u Bursi i Istanbulu, predavao je književnost, francuski jezik i filozofiju; zatim je radio kao inspektor u Ministarstvu narodne prosvjete (1931). Bio je zamjenik Çanakanakkalea između 1933. i 1943. u turskom parlamentu, glavni inspektor u Ministarstvu nacionalnog obrazovanja (1947) i atašeu za kulturu u Parizu (1950.), gdje je bio i turski predstavnik u UNESCO-u. Nakon umirovljenja služio je u književnom odboru istanbulskih općinskih kazališta.

Preminuo je u Londonu 7. prosinca 1956. godine, kamo se otišao liječiti se od svog raka pluća. Pokopan je na groblju Karacaahmet u Istanbulu.

Djela

Kratka proza
 Recm, Gençlik ve Güzellik (1919)
 Roçild Bey (1919)
 Eski Ahbab
 Tanrı Misafiri (1927)
 Sönmüş Yıldızlar (1928)
 Leylâ ile Mecnun (1928)
 Olağan İşler (1930)

Romani
 Çalıkuşu (1922) (Grmuša)
 Gizli El (1924)
 Damga (1924)
 Dudaktan Kalbe (1923) (Od usne do srca)
 Akşam Güneşi (1926) (Popodnevno sunce)
 Bir Kadın Düşmanı (1927)
 Yeşil Gece (1928) ( Zelena noć)
 Acımak (1928) (Šteta)
 Eski Hastalık (1938) (Stara bolest)
 Yaprak Dökümü (1939) (Kad lišće pada)
 Değirmen (1944) (Mlin)
 Kızılcık Dalları (1944)
 Miskinler Tekkesi (1946)
 Harabelerin Çiçeği (1953)
 Kavak Yelleri (1961)
 Son Sığınak (1961) (Posljednje sklonište)
 Kan Davası (1962)
 Ateş Gecesi (1953) (Noć vatre)

Kazalište
 Hançer (1920)
 Eski Rüya (1922) (Stari san)
 Ümidin Güneşi (1924) (Sunce nade)
 Gazeteci Düşmanı, Şemsiye Hırsızı, İhtiyar Serseri (1925, tri djela)
 Taş Parçası (1926)
 Bir Köy Hocası (1928)
 İstiklâl (1933) (Neovisnost)
 Hülleci (1933)
 Yaprak Dökümü (1971)
 Eski Şarkı (1971) (Stara pjesma)
 Balıkesir Muhasebecisi (1971) (Računovođa Balıkesira)
 Tanrıdağı Ziyafeti (1971)

Izvori

Vanjske povezice
 Reşat Nuri Güntekin

Turski književnici
Životopisi, Istanbul

Reşat Nuri Güntekin


An Eria montana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Eria montana in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria montana


Here are events and incumbents from 1815 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 8th (starting January 21)
Parliament of Upper Canada: 6th

Governors
Governor of the Canadas: George Prevost then Gordon Drummond
Governor of New Brunswick: Thomas Carleton
Governor of Nova Scotia: John Coape Sherbrooke
Commodore-Governor of Newfoundland: Richard Goodwin Keats
Governor of Prince Edward Island: Charles Douglass Smith
Governor of Upper Canada: Francis Gore

Events
 The Great Migration from Europe begins.
 January – Unaware of the Treaty of Ghent, General Andrew Jackson (1767–1845) wins the Battle of New Orleans.
 February 9 – A bill to give the speaker a salary of 1,000 pounds is read.
 February 18 – The United States ratifies treaties signed in December 1814.
 March 25 – Governor George Prevost informs Parliament that then-prince regent George IV has ordered him to England to answer charges of the naval commander.
 March – Parliament allocates 25,000 pounds for a canal from Montreal to Lachine.

Births
January 10 – John A. Macdonald, politician and 1st Prime Minister of Canada, Born in Glasgow, Scotland. (died 1891)
 March 7: Thomas Wood, Member of the Legislative Council of Quebec for Bedford, died in office, 1898
June 19 – Cornelius Krieghoff, painter (died 1872)
 September 18 – Joseph Duquet, notary in Lower Canada, executed in 1838
 October 15 – Pierre Antoine Deblois, Senator for La Salle, Quebec, died in office, 1898

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1815 in North America

1815 in Canada


Bolandt steht für:
 Bolandt (Adelsgeschlecht), westfälisch-rheinländisches Adelsgeschlecht

Bolandt ist der Familienname folgender Personen:

 Johann Bolandt (1562–1645), deutscher Kaufmann und Politiker
 Franz Wilhelm von Bolandt (1650–1697), deutscher Generalfeldmarschall-Leutnant

Siehe auch:
 Boland
 Bolanden (Begriffsklärung)

Bolandt


An Guzmania izkoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Manuel Manzanares ngan Walter Till. An Guzmania izkoi in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania izkoi


NK Donji Miholjac je nogometni klub iz Donjeg Miholjca u Osječko-baranjskoj županiji.

NK Donji Miholjac je član Nogometnog središta D. Miholjac te Županijskog nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. Klub je osnovan 2019. U klubu treniraju i nastupaju samo mlađe kategorije i to prednatjecatelji U-8, početnici U-10, mlađi pioniri U-12 i stariji pioniri U-14. Klub uz redovne lige mladeži bilježi nastupe na mnogobrojnim turnirima mladeži u Hrvatskoj i inozemstvu.

Klub je u stanju mirovanja od 2022. godine

Izvor
 https://comet.hns-cff.hr/

Vanjske poveznice
 https://www.donjimiholjac.hr/sportske-udruge

Donji Miholjac

NK Donji Miholjac


"Telemóveis" (dansk: Mobiltelefoner) er en sang af portugisiske singer-songwriter Conan Osíris. Sangen vil repræsentere Portugal i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv, Israel.

Referencer

Sange fra 2019
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Portugal
Sange fra Portugal

Telemóveis


Laminated Denim dvadeset i drugi je studijski album rock-sastava King Gizzard & the Lizard Wizard. Objavljen je 12. listopada 2022., pet dana nakon prethodnog albuma Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava.

Naslov albuma zapravo je anagram naslova 19. albuma skupine Made in Timeland, koji je na digitalnim platformama objavljen s Laminated Denimom. Članovi skupine nazvali su ga "duhovnim nasljednikom" tog albuma; zajedničko im je to što oba sadrže dvije petnaestominutne pjesme napisane uz pomoć otkucaja sata, ali razlikuju se po tome što je Laminated Denim utemeljen na poliritmovima i motorik-ritmovima te psihodeličnom i progresivnom rocku, a Made in Timeland na elektroničkoj glazbi.

O albumu
Dana 18. lipnja 2022. skupina je na Twitteru izjavila da će do kraja godine objaviti još tri albuma. Dana 12. srpnja objavljeno je da su pjesme na prvim dvama albumima nastale tako što su "sva šestorica članova improvizirano svirala nekoliko sati", a slično je snimljena i pjesma "The Dripping Tap" s Omnium Gatheruma.

Grupa je 7. rujna objavila naslove, naslovnice i datume objave triju navedenih albuma; izjavila je da će 7. listopada biti objavljen album Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava, 12. listopada Laminated Denim, a 28. listopada Changes.

Od svih tih listopadskih uradaka prvi je dovršen Laminated Denim. Nakon snimanja pjesme "The Dripping Tap" skupina je nastavila snimati i provodila je više vremena u studiju improvizirajući nove pjesme. Zadovoljni iskustvom snimanja Laminated Denima, članovi sastava odlučili su tako raditi i dalje; naposljetku su snimili i prethodni album Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava.

Glavni pjevač i multiinstrumentalist Stu Mackenzie izjavio je da su mu dvije pjesme s Laminated Denima među najdražima. Za sam je album izjavio: "Katkad vas samonametnute granice natjeraju da se bavite oblikom kreativnosti kojem se uglavnom ne posvećujete ili vam izaziva nelagodu."

Objava
Primjerci albuma bili su dostupni na koncertu sastava 10. listopada u Red Rocks Amphitheatreu u Coloradu, dva dana prije službene objave.

Popis pjesama

Recenzije

Laminated Denim dobio je uglavnom pozitivne kritike. U recenziji za AllMusic Tim Sendra dao mu je tri zvjezdice od njih pet opisavši album "idealnim za kraćenje vremena dok se zvijezde ne vrate na pozornicu. Hoćete li uživati u ovom albumu kad ga budete slušali kod kuće? Je li ovo King Gizzard na vrhuncu? I da i ne baš. Svakako nije na razini njegovih hvaljenijih albuma, ali ako uživate u King Gizzardu, Laminated Denim svakako valja uvrstiti u stalno rastuću zbirku njegovih radova." U recenziji za The Fire Note Simon Workman dao mu je četiri zvjezdice od njih pet napisavši: "Glazba polako cvjeta dok pjesme idu svojim tokom, slojevi gitara i klavijatura pletu melodije pod poznatim falsetom Stua Mackenzieja. Dok je Ice, Death, Planets, Lungs, Mushrooms and Lava katkad sadržavao elemente prog[resivnog rocka], džeza i funka, improvizacije na Laminated Denimu više su psihodelične, a motorik-ritam Michaela Cavanagha [preuzet iz] krautrocka čvrsta je točka dok ostatak članova putuje."

Stuart Berman dao mu je 7,5 boda od njih 10 u recenziji za Pitchfork zaključivši: "Na Laminated Denimu nalaze se dvije uravnotežene, konvencionalno strukturirane pjesme vođene vokalima koje oblikuju svoj put u Gizzardovoj diskografiji, negdje između [za Gizzard] tipičnih neprestano [...] glasnih i živahnih pjesama te očaravajuće melodičnosti koja određuje njegov povremeni izlet u vode hirovitih pastirskih [pjesama]. [...] Dvije pjesme na Laminated Denimu drže se zacrtana plana: uz njih 15 minuta prođe za tren oka." U recenziji za časopis Uncut Maclay Heriot dao mu je sedam bodova od njih deset izjavivši: "Vrijeme ograničava KG strukturno, ali ne kreativno. Stihovi na 'The Land Before Timelandu' profinjeni su i složeni. [...] 'Hypertension' je jednako lakonoga i jednako je dojmljivo kako Gizzardi razgovaraju svirajući, ali više slijedi stil pastirskoga proga."

Zasluge

King Gizzard & the Lizard Wizard
 Ambrose Kenny-Smith – klavijatura, udaraljke; usna harmonika ; vokali
 Michael Cavanagh – bubnjevi, udaraljke
 Cook Craig – bas-gitara ; gitara
 Joey Walker – gitara, bas-gitara, sintesajzer
 Lucas Harwood – klavijatura
 Stu Mackenzie – vokali, gitara, klavijatura; sintesajzer ; udaraljke; bas-gitara ; flauta ; snimanje, miksanje, produkcija

Ostalo osoblje
 Joe Carra – mastering
 Jason Galea – ilustracije, fotografija

Izvori

Albumi iz 2022.
Albumi King Gizzard & the Lizard Wizarda

Laminated Denim


Petra Gössi (* 12. Januar 1976 in Luzern; heimatberechtigt in Küssnacht SZ) ist eine Schweizer Politikerin und Juristin. Sie ist seit 2011 Nationalrätin und war von 2016 bis 2021 Präsidentin der FDP.Die Liberalen.

Leben

Petra Gössi legte ihre Matura am Gymnasium Immensee ab und studierte Rechtswissenschaften an der Universität Bern. Die Juristin absolvierte ein Nachdiplomstudium Master of Economic Crime Investigation an der Hochschule Luzern und ist Unternehmens- und Strategieberaterin bei der Aeberli Treuhand AG in Zürich.

Gössi ist seit 2006 Mitglied der Geschäftsleitung der FDP.Die Liberalen des Kantons Schwyz. 2012 übernahm sie das Präsidium von Vincenzo Pedrazzini und übte dieses Amt bis 2016 aus.

Von 2004 bis 2011 sass sie im Kantonsrat von Schwyz (Legislative), in dem sie ab 2008 als FDP-Fraktionschefin amtierte. Gössi gehört seit den Parlamentswahlen 2011 dem Nationalrat an. Dort ist sie Mitglied der nationalrätlichen Kommission für Wirtschaft und Abgaben und der Aussenpolitischen Kommission (Stand April 2022). Zuvor war sie unter anderem auch in der Redaktionskommission, der Kommission für Rechtsfragen, der Finanzkommission und der Gerichtskommission.

Während der Delegiertenversammlung der FDP.Die Liberalen Schweiz vom 16. April 2016 wurde Gössi ohne Gegenstimme zur Parteipräsidentin der nationalen FDP gewählt. Sie übernahm das Amt von Philipp Müller. Am 24. März 2018 wurde sie erneut gewählt. Im Juni 2021 gab Gössi bekannt, spätestens zum Ende 2021 als Parteipräsidentin zurückzutreten. Als Grund nannte sie den Wunsch, sich auf ihren eigentlichen Beruf zu konzentrieren. Im August 2021 gab Thierry Burkart bekannt, dass er für die Nachfolge von Gössi kandidiere. Er trat als einziger Kandidat in das Rennen. Die FDP-Delegiertenversammlung wählte ihn am 2. Oktober 2021 zum neuen Parteipräsidenten.

Bei den Schweizer Parlamentswahlen 2023 wurde Gössi in den Ständerat gewählt.

Gössi wohnt in Küssnacht.

Politische Positionen
Gössi setzt sich für einen föderalistischen und schlanken Staat ein, in dem die Menschen frei denken, arbeiten und leben können. Sie betont die Eigenverantwortung. Sie hat die Haltung der FDP zur Umwelt- und Klimapolitik mit einem Positionspapier neu formuliert, das auf der Basis eines basisdemokratischen Diskurses entstand. Die finanzielle Kulturförderung durch den Bund beurteilt sie skeptisch. Für Aufsehen sorgte, dass Gössi sich im Februar 2016 dagegen aussprach, Urteile des Europäischen Gerichtshofs für Menschenrechte in der Schweiz gelten zu lassen. Sie stellte jedoch klar, dass die Einhaltung der Menschenrechte für sie selbstverständlich sei und sie sich lediglich daran störe, dass der Europäische Gerichtshof für Menschenrechte seine Kompetenzen eigenständig ausbaue. Sie stelle sich nicht hinter die Volksinitiative «Landesrecht vor Völkerrecht» der SVP.

Im Verhältnis zur Europäischen Union vertritt Gössi die Parteilinie: Sie argumentiert gegen einen EU-Beitritt und dafür, energisch die bilateralen Verträge zu verteidigen, die der «Garant für das Erfolgsmodell Schweiz» seien.

In gesellschaftspolitischen Fragen vertritt sie eine eher konservative Auffassung. So wendet sie sich gegen die Legalisierung weicher Drogen und gegen die Erlaubnis für aktive Sterbehilfe, spricht sich jedoch für Pilotversuche zur Erprobung neuer Formen des gesellschaftlichen Umgangs mit dem Konsum von Cannabis aus. Ihre zunächst ablehnende Position zur Heirat und zur Stiefkind-Adoption von gleichgeschlechtlichen Paaren hat sie verlassen und unterstützt seither entsprechende Anliegen im Parlament und die parlamentarische Initiative von Kathrin Bertschy, die dies erlauben will.

Nach ihrer Wahl zur FDP-Parteipräsidentin im Jahr 2016 hat sie sich «eingemittet». Sie vertritt eine liberale und reformorientierte Politik.

Literatur
 Viktor Parma: Eine Schwalbe macht auf Sommer. In: Republik. 26. Juli 2018 (Porträt).
 Philipp Loser: . In: Das Magazin. Nr. 39, 28. September 2019, S. 8–19 (Porträt).

Weblinks

 Website von Petra Gössi
 Petra Gössi – von der FDP Schwyz zur FDP Schweiz. In: Echo der Zeit (SRF). 15. Februar 2016 (Audio; 4:25 min).
 Roger Schawinski im Gespräch mit Petra Gössi. In: Schawinski  (SRF). 5. Februar 2018 (Video; 29:00 min)

Einzelnachweise

Kantonsrat (Schwyz, Person)
Nationalrat (Schwyz)
Parteipräsident (Schweiz)
FDP-Mitglied (Schweiz)
Politiker (21. Jahrhundert)
Schweizer
Geboren 1976
Frau
Absolvent der Universität Bern

Petra Gössi


Victor Mirkin, né le  à Ekaterinoslav et mort pour la France le  à Grosmagny, est un avocat, militaire et résistant français, Compagnon de la Libération. Immigré juif de Russie, il fait des études de droit et exerce comme avocat à Paris et à Londres. Parti s'installer en Palestine, il se rallie à la France libre au début de la Seconde Guerre mondiale et combat en Afrique du Nord et en Italie. Participant à la libération de la France, il est tué au combat pendant la bataille des Vosges.

Biographie

Jeunesse et engagement

Vsictor Mirkin naît le 19 décembre 1909 à Ekaterinoslav, dans l'empire russe. En 1917, sa famille émigre en France pour fuir la révolution bolchévique. Élève du lycée Pasteur de Neuilly-sur-Seine et de la Sorbonne, il obtient une licence de droit puis, après son service militaire, exerce comme avocat au barreau de Paris. De confession juive, il participe dans les années 30 aux activités du Betar à Paris et en Lettonie, étant notamment l'adjoint de Jeremiah Halpern dans un cours d'instruction aux sports défensifs près de Riga. Installé ensuite en Angleterre, il passe les examens de droit britannique et s'inscrit au barreau de Londres. En 1937, il part vivre à Haïfa en Palestine. Directeur-adjoint de la Palestine Jewish Colonization Association, il a en charge la gestion des colonies agricoles fondées par Edmond de Rothschild.

Seconde Guerre mondiale

De nationalité française, Victor Mirkin est mobilisé en Syrie avec le grade de lieutenant au début de la Seconde Guerre mondiale. Affecté à l'état-major des troupes du territoire de l'Euphrate, il n'a pas l'occasion d'aller combattre en métropole et est démobilisé en juillet 1940. Il décide alors de se rallier à la France libre et retourne en Palestine où les premiers résistants français ont rejoint les troupes britanniques. Engagé dans les forces françaises libres en octobre 1940, il est affecté au  bataillon d'infanterie de marine avec lequel il prend part à la guerre du désert en Libye. Promu capitaine, il participe en juin 1941 à la campagne de Syrie au cours de laquelle il est blessé par un éclat d'obus. En janvier 1942, il est muté à l'état-major de la  brigade française libre avec laquelle il retourne en Libye en avril 1942. En octobre suivant, il participe à la seconde bataille d'El Alamein en Égypte puis à la campagne de Tunisie au début de l'année 1943. À cette occasion, il reçoit une citation à l'ordre de l'armée. En septembre 1943, il est affecté à l'état-major de la  division française libre ( DFL) sous les ordres directs du général Brosset.

Chef du  bureau (conduite des opérations) de la  DFL, il participe à la campagne d'Italie à partir d'avril 1944 et n'hésite pas à accompagner des unités combattantes au cœur des combats. Débarqué en Provence en août 1944, il joue un rôle important dans la libération de Toulon. Le 23 août, il obtient la reddition de  dans le quartier de Saint-Jean-du-Var. Plus tard, il parvient à duper le colonel allemand commandant l'arsenal de Toulon et obtient sa reddition en lui prétendant que le port est encerclé et va subir un tir d'artillerie. Promu chef de bataillon, il obtient des responsabilités plus importantes au sein de la  DFL en devenant chef d'état-major de la  brigade. Le 20 novembre 1944, pendant la bataille des Vosges, l'explosion d'une mine le blesse devant Ronchamp. L'après-midi même, il apprend la mort du général Brosset dans un accident de Jeep.

Le 24 novembre 1944 à Grosmagny, alors qu'il mène une compagnie à l'assaut, il meurt atteint d'une balle en pleine tête. Inhumé à la nécropole nationale de Rougemont, il repose à proximité de son chef Diego Brosset.

Décorations

Hommages

 À Grosmagny, son nom est inscrit sur le monument aux Morts de la commune.
 À Pardes Hanna-Karkur, en Israël, une stèle a été érigée en son honneur dans un square qui porte également son nom.
 Une plaque commémorative lui est consacrée au musée du soldat juif de Yad LaShiryon, à Latroun.
 À Toulon, une plaque commémorative lui est dédiée.

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Élève du lycée Pasteur (Neuilly-sur-Seine)
Étudiant de la faculté de droit de Paris
Avocat français du XXe siècle
Résistant français
Officier des Forces françaises libres (terrestres)
Chevalier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Titulaire de la médaille de la Résistance française avec rosette
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille de la Résistance française
Titulaire de la médaille coloniale
Récipiendaire de la Distinguished Service Cross (États-Unis)
Récipiendaire de l'ordre du Mérite civil (Syrie)
Naissance en décembre 1909
Naissance dans le gouvernement de Iekaterinoslav
Décès en novembre 1944
Décès dans le Territoire de Belfort
Décès à 34 ans
Mort pour la France

Victor Mirkin


Tacalan, Samsun ilinin Salıpazarı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 70 km, Salıpazarı ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Salıpazarı'nın mahalleleri

Tacalan, Salıpazarı


Uma pulseira inteligente, também conhecida como Smartband, é um dispositivo vestível assim como o relógio inteligente e geralmente é direcionado ao uso na prática de exercícios físicos.

Usada por exemplo para monitorar batimentos cardíacos e verificar distâncias percorridas e entre outros. Uma vez que incluída no cotidiano, virá uma aliada para o aperfeiçoamento de diversas atividades no decorrer do dia.

Etimologia

====== ETIM pulso + ''-eira ETIM lat. intelligentĭa,ae 'entendimento, conhecimento  ======
Assim que a pulseira inteligente foi lançada (2014) o seu projeto inicial ficou popularmente conhecido pelo monitoramento da prática de exercícios físicos, todavia com a ampliação e melhoramento das tecnologias aplicadas, a Smartband conseguiu alcançar um vasto número de pessoas no dia-a-dia, visto que o melhoramento das suas funções fez com que  pessoas quisessem incluir o eletrônico em suas rotinas, a fim de monitorar o tempo em qualquer atividade e também para lembrar de realizar afazeres do cotidiano.

 Funcionalidades
As pulseiras inteligentes possuem funcionalidades voltadas para a saúde (monitoramento de frequência cardíaca e monitoramento de sono), exercício físico e tempo (relógio, cronômetro, temporizador e alarme).

 Saúde

 Controle de Respiração: Algumas pulseiras têm como funcionalidade exercícios de respiração guiada. O visor mostra um círculo que aumenta e diminui de tamanho, e o usuário deve respirar e inspirar conforme a movimentação.

 Monitoramento de frequência cardíaca: o monitoramento é feito através de um sensor nas pulseiras presente na parte contrária a tela. O sensor emite uma luz verde direcionada ao sangue, quando o batimento cardíaco está elevado, o sangue absorve mais luz, então a medição do sensor é feita baseada no quanto de luz foi refletido de volta.Monitoramento de sono: Por meio de um detector óptico, a pulseira mede os batimentos cardíacos de acordo com a pulsação das artérias mais superficiais. Quando dormimos, a frequência cardíaca diminui. Ao mesmo tempo, ele consegue medir o movimento do corpo durante o sono.  No relatório sobre a qualidade do sono que a Smartband oferece, informa dados como: duração do sono, períodos de sono profundo, e períodos de sono leve. Bem como os batimentos cardíacos durante esses períodos, mas é preciso habilitar esse parâmetro no aplicativo, antes de iniciar a noite de sono. Esse relatório pode oferecer uma base para compreender motivos de estar acordando cansado ou com menos disposição, mas não oferece a solução para qualquer problema com o sono ou detalhes de sua qualidade.PAI: Personal Activity Intelligence(PAI) é um índice que faz uso dos batimentos cardíacos, peso e sexo, além do monitoramento da atividade semanal e retorna um valor entre 0 a 125. Valores acima de 100 são os ideais para a saúde, pois diminui risco de doenças cardiovasculares e pode aumentar a expectativa de vida em 8 anos.

 Exercício Físico
O monitoramento de exercícios físicos e esportes é feito com o uso do sensor de frequência cardíaca, acelerômetro e giroscópio. O acelerômetro é responsável por medir a força e a intensidade dos movimentos, enquanto o giroscópio é responsável por registrar as direções dos movimentos.

 Funcionalidades Diversas

 Assistente Virtual: Uma nova funcionalidade presente nas pulseiras é a assistente virtual. Essa funcionalidade faz uso do microfone da pulseira para captar comandos do usuário, podendo controlar outros dispositivos inteligentes, fazer contas e configurar alarmes e temporizador sem encostar na pulseira.
 Controlador de música: Atualmente, as pulseiras inteligentes vêm com um controlador de músicas que funciona conectado ao celular. A pulseira é capaz de trocar faixas do player de música e aumentar o volume do celular via bluetooth.
 NFC: NFC (Near Field Communication) é uma tecnologia que permite a comunicação por aproximação de dois dispositivos. Essa tecnologia se difere do bluetooth por não precisar de pareamento ou senhas, a conversação entre dispositivos precisa apenas da aproximação. Nas pulseiras, essa tecnologia é usada apenas para pagamentos.
 Notificações: A maioria das pulseiras inteligentes conta com a função de apresentar as notificações do celular de seu usuário. Essa função é feita por meio da permissão do acesso da pulseira às notificações do dispositivo.
 Temporizador Pomodoro:''' O temporizador pomodoro é uma das recentes funcionalidades presentes nas pulseiras. O temporizador faz uso do Método Pomodoro, uma técnica criada para aumento da produtividade nos estudos e trabalho. Na pulseira é possível definir o tempo de concentração desejado pelo usuário.

Impactos
A tecnologia vem se desenvolvendo cada vez mais atualmente, tornando-se uma grande aliada na produtividade e qualidade de vida de qualquer pessoa que a possui. Da mesma forma que outras tecnologias vieram para ajudar e facilitar nosso dia a dia como celulares, geladeiras, radio, cartão de crédito e entre outros, as smartbands se destacam por possuírem softwares que nos apontam exatamente as tarefas a serem feitas, sendo, então, uma coisa a menos para ficarmos nos preocupando, se enquadrando às tecnologias inteligentes.

Pontos importantes:

 É útil para qualquer pessoa
 Simplificador
 Muitas atribuições

Evolução

Design da Pulseira
A pulseira inteligente é claramente confundida com um relógio, e mesmo sendo uma pulseira e tendo o design todo voltado para ser simples e básica, as pulseiras contém tecnologias inteligentes que permitem o monitoramento de horas (como um relógio), controle de respiração, batimentos cardíacos, controle de sono e muitas outras atividades. Por ser tão versátil e inovadora, empresas como a Amazon e a Xiomi  investem  cada vez mais em tecnologia e aprimorando das suas pulseiras inteligentes, melhorando acabemento, bateria, deixando os monitoramentos de atividades cada vez mais precisos e agora em suas últimas atualizações, as pulseiras também são resistentes à água.

Vulnerabilidade a invasões

As pulseiras inteligentes sendo um dispositivo que possui GPS pode ser arduamente hackeado por alguém mal intencionado, assim obtendo informações sobre o local da pessoa utilizando a smartband através de um malware. Visto que os arquivos pessoais das pessoas são bem protegido o maior perigo é a perseguição ou abuso a alguma pessoa.

Tecnologia móvel
Dispositivos inteligentes
Pulseiras

Pulseira inteligente


Primera Division, bilinen ismiyle La Liga veya sponsorluk anlaşmasından dolayı La Liga EA Sports, İspanya futbol liginin en üst düzey ligidir.

Genel olarak en üst düzey lig olan 1. Lig için kullanılsa da tüm ligleri kapsar. En üst seviyedeki iki lig olan Primera División (1. Lig) ve Segunda División (2. Lig) profesyonel takımlardan oluşurken diğer ligler amatördür. Çeşitli kulüplerin altyapı takımları da ligde oynayabilirler. Örnek olarak Sevilla'nın rezerve kulübü Sevilla Atletico, Segunda División'da mücadele etmektedir.

Diğer iki büyük ligler olan Serie A ve Premier League'e göre oldukça geç başladı. İlk olarak 1929'da düzenlenen ve Barcelona'nın kazandığı ligde özellikle 1950'den sonra önemli bir değişim yaşandı ve tam 9 takım mutlu sona ulaşmayı başardı.

Real Madrid ile Barcelona arasındaki inanılmaz çekişme ile ünlenen La Liga'nın en başarılısı 35 kez şampiyon olan Real Madrid'dir. Ayrıca Real Madrid, Barcelona ve Athletic Bilbao La Liga tarihinde hiç küme düşmeyen takımlar olarak da dikkat çekiyor.

2023-24 sezonunda yer alan takımlar

Şampiyonlar

Yıllara göre

Kulüp Performansları

La Liga golcüleri
Son güncelleme: 24 ekim 2023

Hâlen Aktif Futbol hayatını La Liga da sürdüren golcülerSon güncelleme: 24 ekim 2023 {| class="wikitable sortable" style="text-align: center"
|-
!#
!width=50|Ülkesi
!width=150|Oyuncu
!width=70|Yıllar
!width=100|Current Club
!width=30|Gol
!width=30|Kaç
!width=30|%
|-
|1
|
|align=left|Lionel Messi
|2004-2021||align=left|Barcelona||385||420||
|-
|2
|
|align=left|Aritz Aduriz
|2002-2023||align=left|Athletic Bilbao||155||410||
|-
|3
|
|align=left|Karim Benzema
|2009-2023||align=left|Real Madrid||127||277||
|-

En Çok hat-trick yapan oyuncular (Son 10)Bir maçta atılan 3 gole verilen isim Güncelleme 24 ekim 2023''

Avrupa yılın Futbolcusu - (FIFA Ballon d'Or - (Altın Top)
Ballon d'or ödülü görevini en iyi yapan futbolculara veriliyordu.
Sonra FIFA ballon d'or ödülünü FIFA World Player Of The Year ödülüyle birleştirerek FIFA BALLON D'OR oldu.
Ödül bu isimle verildiği ilk yıl 2011'de Lionel Messi'nin oldu. Yani FIFA BALLON D'OR da Ballon d'or un devamı niteliğinde.

La Liga'dan Avrupa'da Yılın Futbolcusu alan futbolcular.

   Alfredo di Stéfano - 1957 (Real Madrid)
  Raymond Kopa - 1958 (Real Madrid)
   Alfredo di Stéfano - 1959 (Real Madrid)
  Luis Suárez - 1960 (Barcelona)
  Johan Cruyff - 1973 (Barcelona)
  Johan Cruyff - 1974 (Barcelona)
  Hristo Stoiçkov - 1994 (Barcelona)
  Rivaldo - 1999 (Barcelona)
  Luís Figo - 2000 (Real Madrid)
  Ronaldo - 2002 (Real Madrid)
  Ronaldinho - 2005 (Barcelona)
  Fabio Cannavaro - 2006 (Real Madrid)
  Cristiano Ronaldo - 2008 (Real Madrid)
  Lionel Messi - 2009 (Barcelona)
  Lionel Messi - 2010 (Barcelona)
  Lionel Messi - 2011 (Barcelona)
  Lionel Messi - 2012 (Barcelona)
  Cristiano Ronaldo - 2013 (Real Madrid)
  Cristiano Ronaldo - 2014 (Real Madrid)
  Lionel Messi - 2015 (Barcelona)
  Cristiano Ronaldo - 2016 (Real Madrid)
  Cristiano Ronaldo -2017 (Real Madrid)
  Luka Modrić -2018 (Real Madrid)
  Lionel Messi -2019 (Barcelona)
  Karim Benzema -2022 (Real Madrid)

FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu
Aşağıdaki listede FIFA Dünya'da Yılın Futbolcusu Ödülü'nü kazanan futbolcular.

  Romário - 1994 (Barcelona)
  Ronaldo - 1996 (Barcelona)
  Rivaldo - 1999 (Barcelona)
  Luís Figo - 2001 (Real Madrid)
  Ronaldo - 2002 (Real Madrid)
  Zinedine Zidane - 2003 (Real Madrid)
  Ronaldinho - 2004 (Barcelona)
  Ronaldinho - 2005 (Barcelona)
  Fabio Cannavaro - 2006 (Real Madrid)
  Lionel Messi - 2009 (Barcelona)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 La Liga Resmî Sitesi
 http://www.free-elements.com/Spain/es0.html

La Liga


Tudor Hanedanı ya da Tudor Dönemi, (Galce: Tudur ya da Tewdwr; İngilizce: Royal House of Tudor), 1485 ile 1603 yılları arasındaki dönemde İngiltere Krallığı'nı idare eden, Galler kökenli hanedan ve hanedanın iktidarda olduğu döneme verilen isim. Söz konusu dönem, İngiliz tarihinin en parlak dönemlerinden biri olarak gösterilir. VII. Henry güçlü bir merkezi otorite kurdu ve VIII. Henry zengin bir devletin ve güçlü bir monarşinin temellerini attı. İngiltere'deki ailesi (Galce: Tudur), İngiltere ve İrlanda'yı 1485'ten 1603'e kadar, 118 yıl boyunca yöneten, Galler kökenli kraliyet ailesidir. Kurucusu Henry Tudor'dur. Aralarından üçü (VII. Henry, VIII. Henry ve I. Elizabeth) İngiltere'yi Orta Çağ'dan çıkarıp gelecek yüzyıllarda dünyanın büyük bir kısmına egemen olan güçlü bir Rönesans devletine dönüşmesine önemli katkı sağlamışlardır.

Hanedanın başlangıcı
Tudor Hanedanı, Ednyfed Fychan'ın soyundan gelen Owen Tudor  ölmesiyle sona erdi. Elizabeth'in ardından Mary Stuart'nin soyundan tahta gelen I. James, Stuart İngiltere Kralları'nın ilki oldu.

Tudor Dönemi
Tudor Hanedanı'nın egemen olduğu yaklaşık yüz yıllık dönemde, İngiltere Roma Katolik Kilisesi'nden ayrılıarak, Anglo-Sakson Kilisesi adıyla bağımsız bir kilise kuruldu. Son olarak, kızı Elizabeth, zamanın süper gücü olan İspanyol donanmasını yenerek yeni devlete çok önemli bir zafer getirdi. Tudor Dönemi'nde İngiltere, sanatsal açıdan tarihinin en verimli çağlarından birisini yaşadı.

Tüm bunlara rağmen, Tudor Dönemi'nin pek de parlak olmayan yönleri de vardı. VIII. Henry, babasının  gayretleriyle oluşturulan zengin hazineyi gereksiz şekilde tüketti. Elizabeth resmi makamları para karşılığı satarak yönetimin prestijini zayıflattı. Bunu yapmasının sebebi parlamentodan sürekli para istemek zorunda kalmamaktır. Kraliçe Elizabeth yönetimi yoksul ve evsizlerin sorunlarıyla ilgilenmeye çalıştıysa da, kanunlar ve uyguladığı politika gerçekte zalim sayılabilecek nitelikteydi.

Nüfus ve Ekonomi
Vebâ Salgını ve 15'inci yüzyılın sonlarındaki tarımsal bunalımın ardından nüfus artmaya başladı. 1600 yılında 2 milyon nüfusa sahipti. Büyüyen nüfus ekonomik büyümeyi teşvik etti, tarımın ticarileşmesini hızlandırdı, yün üretimini ve ihracatını arttırdı, ticareti teşvik etti ve Londra'nın büyümesini destekledi.

15'inci yüzyılın sonlarında ve 16'ıncı yüzyılın başlarında görülen mevcut arazilerin yüksek ücretleri ve bolluğu, düşük ücretler ve arazi kıtlığı ile değiştirildi. Belki de Yeni Dünya altınının akışı ve artan nüfus nedeniyle çeşitli enflasyonist baskılar, zengin ve yoksul genişleme arasındaki boşluk ile sosyal kargaşaya zemin hazırladı. Bu, kırsal nüfusun çoğunluğu için önemli bir değişim dönemiydi ve manastır lordları, daha önce herkese açık olan köy topraklarının kapatılması sürecine başladı.

İngiliz kralları
Tudor Hanedanı'na mensup krallar:
 Kral VII. Henry (1485-1509)
 Kral VIII. Henry (1509-1547); VII. Henry'nin oğlu
 Kral VI. Edward (1547-1553); VIII. Henry'nin oğlu
 Kraliçe I. Mary (1553-1558); VIII. Henry'nin büyük kızı
 Kraliçe I. Elizabeth (1558-1603); VIII. Henry'nin ikinci kızı

VII. Henry'nin torununun kızı Lady Jane Grey dokuz gün kraliçe olarak hüküm sürdü. Fakat daha sonra I. Mary tarafından tahttan indirildi ve eşi Guilford Dudley ile beraber idam edildi.

Tudor döneminde, İngiltere tarafından yönetilen İrlanda devleti, 1541 yılında lordluktan kraliyete yükseltildi.

Ayrıca bakınız
 Güller Savaşı
 Elizabeth devri

Dış bağlantılar
 Tudor Place
 Tudor Tarihi
 Tudor Hanesi Kronolojisi
 Resmi Birleşik Krallık Tudorlar Sitesi
 Resmi Birleşik Krallık Sitesinden Tudor ve Stuart Ailelerinin Soy Ağacı (pdf)
 Tudor Tarihi
 BBC Tarih: Tudorlar

Kaynakça

Tudor Hanedanı


Karapınar, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 119 km, Vezirköprü ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Karapınar, Vezirköprü


جاك غليزينسكي (27 سبتمبر 1944 في سانت إتيان)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع . ساهم في تتويج نادي ليون ببطولة كأس فرنسا موسم 1966-1967 .

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو نادي النجم الأحمر
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو نادي أنغوليم
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي كليرمونت 63
مواليد 1944
مواليد في سانت إتيان

جاك غليزينسكي


ශමිතා ශෙට්ටි ශමිතා ශෙට්ටිඉන්දියානු බොලිවුඩ් නිළියක සහ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිණියක වේ. ඇය 2000 දී බ්ලොක්බස්ටර් (විනෝදාස්වාදය) මොහබ්බාටීන් චිත්‍රපටයෙන් ඇයගේ චිත්‍රපට ජීවිතය ආරම්භ කරන ලදී.ඉෂිකාගේ නිරූපණයෙන් වසරේ ස්ටාර් ප්‍රථම දර්ශනය සඳහා අයිෆා සම්මානය හිමි විය.ඇය 2009 දී රියැලිටි වැඩසටහනක් වන බිග් බොස් හි තරඟකරුවෙකි.

මුල් අවධිය
ශමිතා ෂෙට්ටි උපත ලැබුවේ මැංගලෝර්හි තුලුවා බන්ට් පවුලක ය. ඇගේ පියා සුරේන්ද්‍ර සහ ඇගේ මව සුනන්දා යන දෙදෙනාම ඖෂධ කර්මාන්තයේ නිෂ්පාදකයින් ලෙස කටයුතු කලාය.ඇය නිළි ශිල්පා ශෙට්ටිගේ සහෝදරියයි.

වෘත්තිය

වෙළඳ නාම

චිත්‍රපට

රූපවාහිනිය

සම්මාන හා නාමයෝජනා

ආශ්‍රිත

ශමිතා ශෙට්ටි


Basananthe reticulata je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Basananthe. Sinonim za ovu biljku je Tryphostemma reticulatum  Baker f., 1921.

Raste u Angoli.

Izvori

Vanjske poveznice
Basananthe na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Basananthe

Basananthe reticulata