Desde a década de 1970, a Marinha do Exército Popular de Libertação (MEPL)  tem ambições de desenvolver e operar porta-aviões, e desde 1985 comprou quatro porta-aviões fora de uso para estudo; sendo estes, o porta-aviões Australiano de fabricação inglesa HMAS Melbourne e três porta-aviões utilizados pela União Soviética: Minsk, Kiev e Varyag. O Varyag mais tarde passou por uma extensa reforma para ser convertido no Liaoning, o primeiro porta-aviões operacional da China, que também serviu como base para futuros projetos.

Atualmente, em 2022, a MEPL tem dois porta-aviões prontos para o combate, o Liaoning e o Shandong, com um terceiro, chamado Fujian, sendo construído.

História

Ambições iniciais
Desde a década de 1970, a MEPL manifestou interesse em operar um porta-aviões como parte de suas aspirações de Marinha de Alto Mar.

Para preparar os comandantes necessários para os futuros porta-aviões, a Central de Comissões Militares aprovou o programa de pilotos de caça para futuros capitães em Maio de 1987, e a Academia Naval de Guangzhou foi selecionada como palco do treinamento.

Aquisição do HMAS Melbourne
A China adquiriu o porta-aviões desativado HMAS Melbourne da Marinha Real Australiana em Fevereiro de 1985, que havia sido vendido como ferro-velho, mas acabou sendo estudado por engenheiros e arquitetos navais do governo Chinês. Apesar da remoção de equipamentos eletrônicos e armamentos, ainda havia vários equipamentos presentes no HMAS Melbourne, que foi o maior porta-aviões que os especialistas chineses haviam visto até o momento. Informes circularam dizendo que uma réplica do convés de vôo ou o próprio convés teria sido utilizado em treinamentos clandestinos.  Anos depois, a Marinha Australiana teria recusado uma solicitação da MEPL que almejava conseguir os diagramas da catapulta a vapor do HMAS Melbourne.

Outras tentativas de aquisição
A China também negociou com a Espanha para conseguir diagramas para construção de navios da Empresa Nacional Bazán, o que não resultou em compras, apesar da transferência de milhões de dólares em honorários, o que indica a provável transferência de designs.

Em 1995 e 200, respectivamente, a China adquiriu o Minsk e o Kiev, antigos porta-aviões soviéticos. Ambos deveriam ter sido sucateados conforme acordo, o que não aconteceu. Ambos foram convertidos em atrações turísticas: um parque temático e um hotel de luxo.

Em 1997, a China tentou comprar o porta-aviões francês aposentado , mas as negociações não foram exitosas.

Liaoning (Tipo 001)

O porta-aviões soviético Varyag, de 67,5 toneladas, foi comprado pela por um empreendimento turístico de Macau em 1998. Em 2007 notícias anunciaram que o Varyag seria ajustado para serviço militar, e em 2011 o Exército de Libertação Popular anunciou a compleição de sua reforma. Mais tarde o porta-aviões passou por testes e em 2012 foi renomeado como Liaoning, e quatro anos depois estava pronto para combate.

Status atual
Em 2007, fontes domésticas chinesas indicavam que o país havia comprado um total de quatro sistemas de pouso de porta-aviões da Rússia, o que veio a ser confirmado mais tarde. embora especialistas discordem do uso desses sistemas: alguns defendem que é uma clara evidência de construção de porta-aviões, outros dizem que servia para treinamento de pilotos para navios futuros.

De acordo com a Nippon News Network (NNN), a pesquisa e desenvolvimento dos porta-aviões está sendo feita em uma base militar em Wuhan, e que os porta-aviões serão construídos em Shanghai.

De acordo com uma reportagem o exército chinês teria construído um convés de vôo em concreto que seria usado para treinar pilotos e pessoal. O convés teria sido construído no topo de um prédio do governo próximo a Wuhan. Em Junho de 2011, o Chefe do Estado-Maior Geral do Exército de Libertação Popular confirmou que a China estaria construindo seu próprio porta-aviões.

Em 30 de julho de 2011, um pesquisador da Academia de Ciências Militares disse que a China precisaria de pelo menos três porta-aviões, para igualar-se aos vizinhos Índia e Japão, que possuíam três. Em julho de 2011, o Chefe de Inteligência de Taiwan anunciou que outros dois porta-aviões estavam sendo construídos em Xangai. Em 24 de abril de 2013, foi divulgado que a China construiria ainda mais porta-aviões e estes seriam maiores e teriam capacidade de carregar mais caças do que o Liaoning.

Shandong (Tipo 002)

O Tipo 002, ou Shandong, é o primeiro porta-aviões produzido na China. A construção começou em novembro de 2013 e terminou em abril de 2017, passando por nove testes marítimos ao longo de 18 meses e sendo oficialmente colocado em serviço em 19 de dezembro de 2019.

Fujian (Tipo 003)
O terceiro porta-aviões da China é conhecido como Fujian, e tem um design totalmente diferente de seus antecessores. É o maior da frota, pouco menor do que os navios de Classe Ford da marinha dos EUA. Sua construção começou em 2017 e foi concluída em novembro de 2021, sendo oficialmente completo e lançado em junho de 2022.

Tipo 004
O Tipo 004 está em construção desde dezembro de 2017 e será menor que o Tipo 003. Os planos indicam que ele contará com propulsão nuclear, que poderá ser utilizado em armas como lasers e canhões elétricos.

Desenvolvimento de aeronaves baseadas em porta-aviões
A China inicialmente pretendia adquirir a aeronave russa Sukhoi Su-33 para ser operada a partir de seus porta-aviões, porém desenvolveu mais tarde a Shenyang J-15 baseado da Su-33.

O Shenyang FC-31 é um caça de combate furtivo de tamanho médio que está em desenvolvimento e pode ser futuramente adotado para uso em porta-aviões. Em julho de 2018, um jornal chinês publicou informações sobre uma variante melhorada do FC-31 que estaria sendo desenvolvido como um caça operacional alternativo.

Lista de operadoras

 List of aircraft carriers in service
 DF-21D – Chinese anti-ship ballistic missile

Referências

Links externos

 China/Projeto de porta-aviões, GlobalSecurity.org
 Rick Joe, A Mid-2019 Guide to Chinese Aircraft Carriers: Qual é a trajetória futura do programa de porta-aviões da Marinha do Exército de Libertação Popular da China?, "O Diplomata", 18 de junho de 2019. Uso variável das designações "001A" e "002"
2015 na China
Projetos estabelecidos em 2015
Porta-aviões
Porta-aviões da China

Programa chinês de porta-aviões


La Powering Past Coal Alliance (PPCA) est un groupe de 137 pays, villes, régions et organisations visant à accélérer la suppression des combustibles fossiles des centrales électriques au charbon, à l'exception des très rares qui disposent de systèmes de captage et de stockage du carbone. Il a été décrit comme un « traité de non-prolifération » pour les combustibles fossiles. Le projet a été entrepris avec le soutien financier du gouvernement du Canada, par l'intermédiaire de son ministère de l'Environnement, connu sous le nom d'Environnement et Changement climatique Canada.

Histoire
L'Alliance a été lancée par le Canada et le Royaume-Uni lors de la conférence de Bonn de 2017 sur les changements climatiques.

À la fin du sommet, le nombre de membres était passé à plus de 20 pays, régions et organisations. En l'espace d'un mois, le nombre de membres était passé à plus de 50. Son objectif est d'établir une nouvelle norme internationale, ou « standard de comportement approprié », selon laquelle le charbon ne devrait pas être brûlé pour produire de l'électricité.

En avril 2018, un partenariat de recherche a été annoncé avec Bloomberg Philanthropies.

En octobre 2018, la province sud-coréenne de Chungcheong du Sud est devenue la première juridiction d'Asie et le plus grand utilisateur d'énergie charbonnière à rejoindre l'Alliance. En décembre 2018, Sydney, Melbourne, l'Écosse, Scottish Power, le Sénégal et Israël ont également rejoint le groupe ; et en septembre 2019, sept nouveaux membres ont rejoint l'Alliance, dont l'Allemagne et la Slovaquie.

Objectifs
Les membres de l'Alliance conviennent que :

 Les gouvernements/États élimineront progressivement l'énergie au charbon traditionnelle existante,
 Les gouvernements/États créeront un moratoire sur toutes les nouvelles centrales électriques au charbon traditionnelles sans captage et stockage du carbone opérationnels,
 Les entreprises/organisations alimenteront leurs opérations sans charbon,
 Les membres veilleront à ce que les politiques et les investissements soutiennent l'énergie propre,
 Les membres restreindront le financement de l'énergie traditionnelle au charbon sans captage et stockage du carbone.

Voir aussi
 Beyond Coal
 C40 Cities Climate Leadership Group

Références

Liens externes

Abandon de technologies
Politique énergétique
Transition énergétique
Association ou organisme lié à l'énergie

Powering Past Coal Alliance


Oto Munder (Zagreb, 4. siječnja 1875. -  Zagreb, 4. svibnja 1949.), hrvatski graditelj.

Gustav Otto (Oto) Munder, sin prvog ravnatelja zagrebačke plinare Karla (Dragutina) Mundera iz Canstatta (Württemberg), rođen je 4. siječnja 1875. godine u Zagrebu. Kraljevsku i zemaljsku obrtnu školu završio je 1896. u skupini prvih apsolvenata tečaja za obrazovanje graditelja (osnovanog u sklopu te škole 1892.), kojoj su pripadali i Alojz Bastl, Josip Marković i Stjepan Podhorsky. Nakon prakse u arhitektonskim poslovnicama Hermanna Bolléa, Janka Holjca i dr. i u državnoj službi dobiva 1910. ovlaštenje da radi kao graditelj. God. 1911. osniva vlastitu civilno tehničku poslovnicu.

Projektirao je stambeno poslovne zgrade i vile u Zagrebu i okolici, početkom još pod uplivom secesije (ulica Vladimira Nazora 9, 1911.). Kasnije građevine nose obilježja neobaroka, bez upliva moderne (Vila Munder, ulica Vladimira Nazora 18 u Zagrebu, 1913.; Vila Prohaska, Starogradska 2 u Samoboru, 1919./20.; Dvorničićeva 13 u Zagrebu, 1928.).

Od 1920. godine član je Udruženja graditelja kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca odn. kraljevine Jugoslavije, kasnije njegov predsjednik.

Od 1923. godine član je Družbe "Braća Hrvatskog Zmaja". Nakon što Družba 1928. preuzima stari grad Ozalj, imenovan je članom stručnog odbora za obnovu (uz Velikog meštra Emilija Laszowskog, profesora ing. arh. Martina Pilara, graditelja Aleksandra Freudenreicha i dr.). Oto Munder vodi Gradjevnu upravu za obnovu grada Ozlja i radove oko adaptacije za ljetovalište i izletište, muzej Zrinsko Frankopanski, arhiv i knjižnicu Družbe "Braća Hrvatskog Zmaja" (1929. – 1935.), od 1936. godine uz profesora arhitekture Jurja Denzlera. Za njegove zasluge Družba "Braća Hrvatskog Zmaja" dodjeljuju mu 1930. godine znak Zlatnog zmaja, 1936. zmajsko ime Zmaj Ozaljgradski, a 1939. imenovan je major domusom grada Ozlja i zmajskih društvenih prostorija nad Kamenitim vratima u Zagrebu.

U čestitki Otonu Munderu u povodu 70-godišnjice života Emilij Laszowski, prvi Veliki meštar Družbe, sjeća se: "Kad su ono godine 1929. u proljeće odpočeti radovi oko obnavljanja, nemilice si odstranjivao sve što bi u buduće moglo prietiti štetom na samom gradu, nad čime sam gotovo zdvajao, a poslije tek uvidio, da si umno i stručno radio. U koliko se je dalo, odkrilo se je sve starinsko na gradu, i svaka takva sitnica bila Ti je svetinjom, uspomenom na nekadašnji slavni stari Ozalj."

Oto Munder umire 4. svibnja 1949. u 75. godini života.

Galerija

Izvori

Arhitekti i graditelji u Hrvatskoj
Životopisi, Zagreb

Oto Munder


An Vanilla seretii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Wild.. An Vanilla seretii in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla seretii


Síntese, na literatura, é um tipo textual utilizado para organizar e armazenas as principais características de uma obra. Diferentemente do resumo, a síntese apresenta as ideias gerais do autor; desta forma, sua publicação é quase sempre feita pelo leitor. É feita de forma objetiva, tendo diferentes âmbitos dependendo de seu tipo.

O termo "síntese" surge da ideia que o texto tem como objetivo recolher ideias dispersas e amplas presentes no texto e organizá-las em um bloco unificado. Assim, a síntese demonstra plenamente as relações entre as temáticas da obra. Os tipos de síntese incluem a síntese argumentativa, que busca em outros autores embasamento para argumentar sobre a obra principal; a síntese crítica, que constrói uma discussão a partir dos argumentos do texto original; e a síntese explicativa, a qual apresenta tópicos relevantes para facilitar a fixação dos temas da obra.

Diferença entre resenha e síntese
Síntese e resenha são dois gêneros textuais que são parecidos, por usar o resumo da obra analisada como método. Porém, eles são completamente diferentes. A resenha consiste em um gênero textual no qual o autor omite opinião ou descreve sobre um livro, um filme, algum álbum musical e demais produções culturais. Uma das finalidades de uma resenha é a divulgação de obras e textos, sob uma perspectiva crítica o que eles contêm. O autor da resenha alude a outras obras publicadas pelo autor do texto-fonte, sempre registrando suas impressões pessoais sobre a obra. As resenhas são vistas em periódicos como jornais das mais variadas tendências e em revistas semanais de circulação nacional. Há dois tipos de resenha: a resenha descritiva e a resenha crítica.

Resenha Descritiva
É informativa, consiste em uma forma de expor algo relativo ao conteúdo analisado, sem fazer julgamentos ou relatar a história. O resenhista, neste tipo de resenha, dá a conhecer ao leitor um pouco sobre a obra e o autor, sem se aprofundar no assunto inteiro.

Resenha Crítica
Nesse tipo de resenha, o autor dá a sua opinião de forma crítica, além de expor algo a respeito de um conteúdo, influenciando o comportamento dos leitores. O autor da resenha crítica informa o leitor qual o seu enredo, mas não conta a sua história.

Síntese
Já a síntese é um gênero textual que resume o que contempla as principais ideias ou a essência de algo. É possível fazer uma síntese de um artigo acadêmico, de um livro, de um filme ou de uma série, por exemplo. Sua estrutura apresenta introdução, desenvolvimento e conclusão, além de zalgumas características específicas a cada texto, como o caráter argumentativo, crítico ou explicativo.  A sua linguagem deve ser objetiva e impessoal, evitando informações de outros temas e opiniões pessoais. Deve focar-se em apresentar as informações relevantes para a análise feita.

A estrutura de uma síntese é consideravelmente flexível, pois não segue a mesma estrutura do texto-base, porém, ela deve ser dividida em introdução, desenvolvimento e conclusão. Na introdução é onde se apresenta o tema e o autor da obra escolhida. O desenvolvimento é a parte onde se indica os assuntos nucleares, mostrando as intenções do autor. E a conclusão encerra as discussões apresentando as últimas considerações a respeito da obra analisada.

Síntese como ferramenta para a história pública
Como dito anteriormente a síntese é um gênero textual ou ferramenta para produção de sentido do passado para um público não especializado, com a possibilidade de abordar novos públicos que desejam solução aos problemas levantados, introdução, desenvolvimento, conclusão, com uma respectiva adequação da linguagem acessível a todos.

A partir de 1967, Raphael Samuel, no Ruskin College da Universidade de Oxford organizou uma série de oficinas e seminários, posteriormente conhecido como movimento Workshop, sendo os pioneiros na Europa.

Anos depois e o conceito de história pública ainda é amplo e em disputa, pois para além de divulgar os trabalhos acadêmicos, seu uso permite refletir sobre diferentes representações do passado na mídia podendo modificar a relação do público com a sua história. Justamente por conta disto, em 2011 foi fundada a Federação Internacional de História Pública, um ano depois 2012, no Brasil, foi inaugurada a Rede Brasileira de História Pública com o intuito de pautar a nível nacional e internacional os estudos e usos da história em espaços públicos. Assim como a amplitude de possibilidades da atuação e produção tais como, a escrita colaborativa como ferramenta de pluralidade e enriquecimento intelectual ou a síntese por sua construção narrativa normalmente cronológica e dos eventos mais marcantes do recorte temporal, difusão do conhecimento para além das barreiras universitárias sem perder o rigor e a responsabilidade metodológica com as fontes.

Exemplos de síntese
Algumas obras podem ser citadas como exemplos de sínteses históricas.

 História Geral do Brasil, um trabalho historiográfico produzido por Francisco Adolfo de Varnhagen. Se considerada uma síntese, tendo em vista a mescla de escrita histórica e literária que Varnhagen adota a fim de apelar para um público amplo, se destaca como a primeira a tratar da história do Brasil. Sua obra, entretanto, deixa transparecer seu viés a favor da monarquia, do colonialismo português e do anti-indianismo.
 O Movimento da Independência 1821-1822, de Manuel de Oliveira Lima. O livro trata do processo de separação do Brasil de Portugal, detalhando a volta de D. João VI para Lisboa, as Cortes de Lisboa, as lojas maçônicas no Brasil, além das personalidades de José Bonifácio e D. Pedro I.
 Pindorama — A Outra História do Brasil, de Jovane Nunes. Sua sinopse constata o seguinte: "o livro de estreia de Jovane Nunes narra, através de uma perspectiva diferente da que aprendemos nos livros escolares, a trajetória do Brasil desde os primórdios até os dias de hoje, passando por personagens célebres e situações intrigantes". Alguns autores, a fim de atrair o público, afirmam expor em seus livros a "verdadeira história", a "história que o seu professor nunca te contou e que você nunca leu no seu livro didático". O mesmo fenômeno ocorre na obra de síntese histórica de Eduardo Bueno, Brasil: Uma História, no qual a sinopse consta que o autor "tira a História da prisão das salas de aula e a leva para as ruas". No seminário Independência: Memória e Historiografia, Jurandir Malerba discorre sobre o assunto: "Feitas por não especialistas, para fins ou econômicos – para ganhar dinheiro – ou político-ideológicos; e, não obstante, essas obras de síntese vêm constituindo uma cultura histórica questionável, mal elaborada, cheia de vícios de produção, de interpretação e mesmo de erros factuais".
 Brasil em Projetos, de Jurandir Malerba. Em sua obra, Malerba apresenta a história do Brasil através de um eixo temático dos projetos de melhoria da nação elaborados ao longo dos séculos.
 Brasil: Uma Biografia, de Heloisa Murgel Starling e Lilia Schwarcz.
 Livro de ouro da História do Brasil, de Mary del Priore e Renato Venâncio.
 Brasil: Uma Interpretação, de Carlos Guilherme Mota e Adriana Lopez.

Referências

Linguística textual

Síntese literária


Vitex agnus-castus (also called vitex,  chaste tree / chastetree, chasteberry, Abraham's balm, lilac chastetree, or monk's pepper) is a plant native of the Mediterranean region. It is one of the few temperate-zone species of Vitex, which is on the whole a genus of tropical and subtropical flowering plants. Theophrastus mentioned the shrub several times, as agnos (άγνος) in Enquiry into Plants. It has been long believed to be an anaphrodisiac – leading to its name as "chaste tree" – but its effectiveness for such action remains unproven.

Vitex is a cross-pollinating plant, but its self-pollination has been recorded.

Etymology and common names
Vitex, its name in Pliny the Elder, is derived from the Latin vieo, meaning to weave or to tie up, a reference to the use of V. agnus-castus in basketry. Its macaronic specific name agnus-castus repeats "chaste" in both Greek and Latin; the small tree was considered to be sacred to the virginal goddess Hestia/Vesta. The most common names are "chaste tree", "vitex", and "monk's pepper".

Description

Vitex agnus-castus is widely cultivated in warm, temperate, and subtropical regions for its delicately textured, aromatic foliage and butterfly-attracting midsummer spikes of lavender flowers opening in late summer in cooler climates. It grows to a height of . It requires full sun, though tolerates partial shade, along with well-draining soil. Under ideal conditions, it is hardy to  USDA Zone 6. In colder zones, the plant tends to die back to the ground, but as it flowers on new wood, flowering is not affected on vigorous growth in the following season. This plant is a brackish water dweller, indicating that it tolerates salt. Cold and wet weather results in dieback and losses. The plant grows well on loamy, neutral to alkaline soil.

In cultivation in the UK,  the form V. agnus-castus f. latifolia has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

The fruits from one single tree can be harvested for more than 15 years. This indicates that the tree cannot be integrated in a usual crop rotation system. It is suggested to sow dissimilar plants such as monocots as its subsequent crop so that it might be easier to control the monk's pepper plant, the dicot. Because the fruits of monk's pepper tend to fall constantly and uncontrollably, the plant likely can germinate from seed. The overall best yield per hectare reportedly can be achieved if the plant spacing is around . Pruning back the branches in autumn has a positive influence on fruit yield while repruning in spring can induce an increase of vegetative shoots, thus a fruit yield loss.

Reproduction
This plant can also be reproduced vegetatively. One possibility is to use  pieces of the ripening wood with buds in July or August and another is to cut the ripe wood in November and then let it root in a coldframe. Also in vitro reproduction with spike of the shoots or node explants is possible.

Harvest
The flowering and ripening processes do not happen simultaneously, enabling harvesting of both fresh fruits and seeds over a long span of time. The fruits tend to fall from the plant as they ripen, getting lost in the soil. Thus, it has no optimal fixed harvest time. Consequently, to avoid yield loss, unripe fruits need to be harvested. This early harvesting has no effect on quality. Overall, harvesting the fruits by hand likely is the most convenient solution.

Diseases and pests
Thysanoptera, also known as thrips, can cause great damage to the growth and the generative development of V. agnus-castus. The insect feeds on chaste tree by sucking up the fruit contents or puncturing them. Also, chaste tree is the only known host (especially in Israel) for Hyalesthes obsoletus. This cicada is the vector for black wood disease of grapevines. H. obsoletus prefers V. agnus-castus  as a host to the grapevine. In this case, chaste trees can be used as a biological control agent by planting them around vineyards to trap the H. obsoletus.
V. agnus-castus was found not only to be an appropriate food source for the adult vectors, but also a reservoir of Candidatus phytoplasma solani (bacterial Phytoplasma species), the causal agent of the black wood disease in grapevines.
The pathogen-caused leaf spot disease can almost defoliate V. agnus castus. Furthermore, root rot can occur when soils are kept too moist.

Chemical compounds
Flavonoids (vitexin, casticin), iridoid glycoside (agnuside, aucubin), p-hydroxybenzoic acid, alkaloids, essential oils, fatty oils, diterpenoids and steroids have been identified in the chemical analysis of V. agnus-castus. They occur in the fruits and in the leaves.

Essential oils
Essential oils have been found in the fruits and in the leaves. The oil of leaves, unripe, and ripe fruits differ in compounds; 50 compounds were identified in the oil of unripe fruits, 51 compounds in the oil of ripe fruits, and 46 compounds in the oil of the leaves. 1,8-Cineole and sabinene are the main monoterpene components and beta-caryophyllene is the major sesquiterpene compound found in the fruits of V. agnus-castus. Some slight differences occur between fruits from white-flowering plants compared to violet-flowering ones. The oil of fruits of former has a higher amount of monoterpene constituents. The leaves mainly contain 1,8-cineole, trans-beta-farnesene, alpha-pinene, trans-beta-caryophyllene, and terpinen-4-ol. The oil, particularly from white-flowering plants, is under preliminary research for its potential antibacterial effects.

Traditional medicine
Vitex has been used in traditional medicine for reproductive health issues in women, but no high-quality clinical evidence supports its effectiveness.

Although vitex is commonly recommended in Germany, V. agnus-castus should be avoided during pregnancy due to the possibility of complications.

Safety and adverse effects
Adverse effects from Vitex can include nausea, headache, gastrointestinal discomfort, menstrual discomfort, fatigue, and skin disorders. People taking dopamine-related medications or Parkinson's disease medications should avoid using chasteberry. Women on birth-control pills, hormone-replacement therapy, or having a hormone-sensitive condition, such as breast cancer, are advised not to use chasteberry. Use of Vitex is discouraged for pregnant or breastfeeding women, and for children.

References

External links

 Medicine Docs: Vitex agnus-castus (medicinal plant)

agnus-castus
Trees of Europe
Medicinal plants of Europe
Anaphrodisia
Plants described in 1753
Taxa named by Carl Linnaeus
Butterfly food plants
Trees of Mediterranean climate
Garden plants of Europe
Ornamental trees
Flora of the Mediterranean Basin

Vitex agnus-castus


Leeds Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Leeds Township (Minnesota)
 Leeds Township (North Dakota)

Leeds Township


Jelena Grubišić (født d. 20. Januar 1987) er en kvindelig kroatisk håndboldspiller som spiller for CSM București og det kortaiske landshold.

Kilder

Håndboldspillere fra Kroatien
Håndboldspillere fra Krim Ljubljana
Håndboldspillere fra CSM București (kvindehåndbold)
Håndboldspillere fra Győri Audi ETO KC

Jelena Grubišić


Tatsuya Ishikawa (født 25. december 1979) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers, Tokyo Verdy og Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuya Ishikawa


Events from the year 1741 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George II

Governors
Governor General of New France: Charles de la Boische, Marquis de Beauharnois
Colonial Governor of Louisiana: Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville
Governor of Nova Scotia: Paul Mascarene
Commodore-Governor of Newfoundland: Henry Medley

Events
 First Fort Dauphin, was built near Winnipegosis, Manitoba.
 Vitus Bering, in service of Russia, reaches Alaska; Russians soon trade with natives for sea otter pelts.
 Alexei Chirikof, with Bering expedition, sights land on July 15; the Europeans had found Alaska.
 Russians Vitus Bering and Aleksi Cherikov 'discover' Alaska and bring back fur skins (Bering shipwrecked on return and died); the Fur Rush is on.
 The lives of early Alaskans remained basically unchanged for thousands of years, until Russian sailors, led by Danish explorer Vitus Bering, sighted Alaska's mainland in 1741.
 The Russians were soon followed by British, Spanish, and American adventurers. But it was the Russians who stayed to trade for the pelts of sea otters and other fur-bearing animals, interjecting their own culture and staking a strong claim on Alaska. Once the fur trade declined, however, the Russians lost interest in this beautiful though largely unexplored land.
 Fort Bourbon established near present-day Grand Rapids, Manitoba.
 François-Josué de la Corne Dubreuil appointed commandant at Fort Kaministiquia.

Births
6 June - Denis Viger, businessman and politician
19 September - Jacob Jordan, businessman and politician
3 November - Joshua Upham, lawyer, judge and politician
6 November - Joseph-Laurent Bertrand, priest

Deaths

Historical documents
Sloop "Sarah" (Abraham Brasher, captain) lands in Newfoundland with enslaved people purchased in New York

Wanting new trade and discoveries, Hudson's Bay Company countermands Chief Factor Richard Norton's order to stop search for Northwest Passage

Captain seeking Northwest Passage ordered to "cultivate a Friendship and Alliance" with Indigenous people living by "Western American Ocean"

Hudson's Bay Company states objections to Capt. Middleton visiting their forts while searching for Northwest Passage

After much fruitless proselytizing, Jesuit missionary converts everyone at "Mission of l'Assomption among the Hurons" (Note: "savages" used)

Haudenosaunee who bring enslaved Chickasaw to Kahnawake no longer burn them, but adopt and convert them (Note: "savages" used)

Board of Trade warned that Acadians smuggle commodities (sometimes "whole droves of Cattle") to Île-Royale via many east coast harbours

Nova Scotia Council "follow the Antient laws & Customs" of Acadians, except where royal rights or British laws are involved

Council president Paul Mascarene says priests cannot govern "the Temporall by the Spirituall, Incroaching [and] Endeavouring" to rule parishes

Among many warnings, Mascarene says if Acadians devalue British leniency, "we shall find a way to make them repent [slighting] so good an offer"

Council secretary's widow needs his debtors to pay up so she can buy merchandise in Boston to sell and pay his debts

New York lieutenant governor calls for funding of new chapel for Kanien'kéhà:ka, as requested by their sachems

Deed by which Seneca sachems sell large tract of land in Albany County, New York to Crown

Example of music (notes and lyrics) of Indigenous people in Nova Scotia

References

1740s in Canada
1741 in New France
41

1741 in Canada


جابر سعد خنيفر عايد المحيلبي العازمي، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة الثالثة والعشرين، وحصل على المركز الأول برصيد 4728 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الخامسة، وحصل على المركز الأول برصيد 15118 صوت وفاز بالانتخابات.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
كويتيون من أصل عربي
مواليد 1970

جابر المحيلبي


Alexandra-Corina Bogaciu () este un deputat român, ales în 2016, din partea . În noiembrie 2018, a demisionat din partid și în ianuarie 2019 s-a înscris în .

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Alexandra-Corina Bogaciu


Kloster Sulz ist ein Gemeindeteil des Marktes Dombühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Das Pfarrdorf liegt an der Sulzach. Im Nordwesten befindet sich der Klosterberg, der eine Erhebung der Sulzachrandhöhen ist, die Teil der Frankenhöhe sind. Die Kreisstraße AN 4 führt nach Dombühl zur Kreisstraße AN 35 (2 km südwestlich) bzw. nach Brunst (2,5 km nordöstlich). Gemeindeverbindungsstraßen führen über die Ziegelhütte nach Ziegelhaus (1,3 km nordwestlich), nach Binsenweiler (3 km südlich) und nach Bortenberg (1,4 km südlich).

Geschichte
Das Prämonstratenserinnenkloster Kloster Sulz wurde um 1200 wahrscheinlich durch die Herren von Wahrberg gegründet und nach dem Fluss Sulz(ach) benannt. Erst später ist das Dorf entstanden. Kloster Sulz lag teils im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen, teils des ebenfalls ansbachischen Oberamtes Colmberg. Mit der Einführung der Reformation im Fürstentum Ansbach wurde die Säkularisation des Klosters beschlossen. 1539 wurde zur Verwaltung des umfangreichen klösterlichen Besitzstandes das ansbachische Klosterverwalteramt Sulz geschaffen.

Im Jahre 1732 bestand der Ort aus 13 Anwesen. Außerdem gab es 1 Kirche, 1 Amtshaus, 1 Pfarrhaus, 1 Schulmeisterwohnung, Stallungen, Getreidekästen und andere Gebäude des ehemaligen Klosters, Ringmauer mit 3 Toren, 1 Wildmeisterhaus, 1 Hirtenhaus. Grundherren waren das Stadtvogteiamt Leutershausen (1 Wirtschaft, 2 Bäckereien, 1 Schmiede, 1 Ziegelhütte, 7 Gütlein, außerdem das Wildmeister- und Hirtenhaus) und das Klosterverwalteramt Sulz (1 Hof und alle übrigen kommunalen und kirchlichen Gebäude). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Von 1765 bis 1773 wurde beim Ort Steinkohle gefördert.

Im Jahre 1806 kam Kloster Sulz an das Königreich Bayern. Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Kloster Sulz dem Steuerdistrikt Dombühl zugeordnet. Wenig später entstand die Ruralgemeinde Sulz, zu der Baimhofen, Binsenweiler, Bortenberg und Ziegelhaus gehörten. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Feuchtwangen zugeordnet. Die Gemeinde hatte eine Gebietsfläche von 5,800 km². Nach 1856, jedoch vor 1867 wurde die Gemeinde an das Landgericht Schillingsfürst abgetreten. Im Jahre 1952 wurde der Name der Gemeinde amtlich von Sulz in Kloster Sulz geändert. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Kloster Sulz am 1. April 1971 nach Dombühl eingemeindet.

Baudenkmäler
 Bergstraße 17: zweigeschossiges Wohnhaus, Krüppelwalmdach, teilweise verputzte Fachwerkteile, 18. Jahrhundert
 Hauptstraße 10: Pfarrhaus, zweigeschossiger, massiver Walmdachbau, frühes 19. Jahrhundert
 Klosterweg 2: ehemalige Klostermühle, eingeschossiger Satteldachbau, verputzter Fachwerkgiebel, um 1556, Umbauten im 19. Jahrhundert; massives Walmdachnebengebäude, 18. Jahrhundert
 Klosterweg 5 und 7: ehemalige Klostergebäude, zweigeschossiger Baukörper mit verputztem Fachwerkobergeschoss, 14. Jahrhundert, später verändert
 Klosterweg 9: evang.-luth. Pfarrkirche St. Maria, ehemalige Prämonstratenserinnenstiftskirche, einschiffiges Langhaus mit Polygonchor, Anfang 14. Jahrhundert, Veränderung im 16. Jahrhundert; mit Ausstattung
 Friedhof, ummauerte Anlage, 19. Jahrhundert; Steinkreuz mit unterlebensgroßem Kruzifix, 1892; Grabsteine

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Kloster Sulz

Ort Kloster Sulz

Religion
Der Ort ist Sitz der Pfarrei St. Maria und seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Söhne und Töchter der Gemeinde
 Johann Sigmund Lindner (1770–1827), Jurist, Bürgermeister und Ehrenbürger von Erlangen
 Christian Caselmann (1889–1979), Erziehungswissenschaftler und Medienpädagoge der Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dombühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindeauflösung 1971
Kirchdorf (Siedlungstyp)
Ort an der Sulzach

Kloster Sulz


A gaivina-de-nuca-preta  (Sterna sumatrana) é uma andorinha-do-mar oceânica encontrada principalmente em áreas tropicais e subtropicais dos oceanos Pacífico e Índico. Raramente é encontrada no interior.

Descrição
A gaivina-de-nuca-preta mede cerca de 30 cm de comprimento com um comprimento de asa de 21-23 cm. Seus bicos e pernas são pretos, mas as pontas de seus bicos são amarelas. Eles têm longas caudas bifurcadas. A gaivina-de-nuca-preta tem um rosto e peito brancos com costas e asas branco-acinzentadas. O primeiro par de suas penas primárias são cinzas.

Existem duas subespécies listadas:

 S. s. mathewsi ( Stresemann, 1914) — ilhas do oceano Índico ocidental
 S. s. sumatrana ( Raffles, 1822) — ilhas do leste do oceano Índico até o oeste do Pacífico e Australásia

Aves descritas em 1822
Aves da Oceania
Sterna
Espécies pouco preocupantes

Gaivina-de-nuca-preta


Aboa may refer to:

 Turku ()
 Aboa (research station)
 Aboa Vetus & Ars Nova

Aboa


سوسوكه أونو  (27 أغسطس 1922 - 19 مايو 1998) كان سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني الخامس والسبعين.

روابط خارجية

مراجع

سياسيو الحزب الليبرالي الديمقراطي الياباني
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
مواليد 1922
مواليد في مورياما (شيغا)
وزراء خارجية اليابان
وزراء دفاع اليابان
وفيات 1998
وفيات بسبب سرطان الرئة
وفيات في مورياما (شيغا)
خريجو جامعة كوبه
سياسيون من محافظة شيغا

سوسوكه أونو


est le second album de Viola Wills sorti en octobre 1980. Il contient le titre If You Could Read My Mind, sorti quelques mois plus tôt, qui est une reprise d'un morceau de Gordon Lightfood.

Il est publié chez Hansa/Ariola Records dans des versions européenne (référence 203 183) et américaine (référence OL 1507), différant principalement par la présence de son plus grand succès disco Gonna Get Along Without you Now en face B de la version européenne, remplacé par le titre Something About You (une chanson écrite par Wills elle-même) dans la version américaine.

L'album est produit par Jerry McCabe et arrangé par Brian Rogers. La pochette est réalisée par le photographe anglais .

En 2012, une réédition parue chez Cherry Red Records ajoute 6 pistes : quatre versions remixées de Gonna Get Along Without You Now, une version disco de (There's) Always Something There To Remind Me et un remix du titre éponyme de l'album par Tom Moulton.

Liste des pistes

Classement
L'album se classe au 31 rang du hit parade national aux Pays-Bas, restant 5 semaines dans le classement.

Crédits
 Chant : Viola Wills
 Basse : Dennis (Blackbeard) Bovell, Tony Hibbet
 Percussions : Phil Towner
 Guitare : John Kpiaye
 Claviers : Nick (Straker) Bailey
 Chœurs : Chris Ivey, David Ivey, Viola Wills

Références

Album publié par Ariola Records
Album de disco
Album enregistré au Royaume-Uni
Album musical sorti en 1980
Album publié par Hansa Records

If You Could Read My Mind (album de Viola Wills)


El puerto de Maguncia (; oficialmente, ) es un puerto fluvial y aduanero de Alemania, que se encuentra al norte de la ciudad de Maguncia, Renania-Palatinado, en la orilla occidental del río Rin. Es uno de los principales puertos fluviales alemanes por su tonelaje  toneladas en 2006, detrás del puerto renano de Duisburg. Su enlace directo con el puerto de Róterdam a través del Rin comunica el mar con el corazón de una de las mayores regiones industriales de Europa. Además es parte del «Corredor Norte-Sur Róterdam-Génova».

El puerto "Zoll- und Binnenhafen Mainz" afecta a cuatro barrios de la ciudad: Mombach con el puerto industrial, Maguncia-Ciudad Nueva con el de  portacontenedores, Maguncia-Ciudad Vieja (ciudad vieja) con la red de puertos de ocio y Maguncia-Weisenau con la Rheinreede (rada del Rin). Su localización actual es un espacio para una nueva área residencial al norte del Kaiserbrücke; por lo que se prevé su traslado más al norte.

Historia
El puerto se estableció entre 1880 y 1887 aguas arriba de la confluencia de los ríos Rin y Meno, pero tiene una larga historia que se remonta a la Edad Media e incluso a la antigua Roma.

Durante el antiguo imperio romano Maguncia ('Mogontiacum' para los romanos) fue una importante ciudad fronteriza y capital regional que incluía un puerto comercial en el 'Dimesser Ort' (en la zona del actual puerto), y un puerto militar (en la zona de la ciudad antigua), desde el cual los navíos romanos patrullaban el Rin. Al retirarse los romanos hacia el año 407, cuando la ciudad fue saqueada, varios barcos fueron abandonados y sus restos se cubrieron de barro y tierra, hasta ser redescubiertos en 1981/1982 durante una obras de excavación, y se exhiben hoy en un museo.

 Tras lo cual se redujo mucho el tamaño de la ciudad, pero en 1317 se convirtió en una ciudad de mercado y recibió el derecho de que cualquier barco mercante que navegase por el río debía desembarcar sus mercancías y ofrecerlas en venta durante tres días en la ciudad, pudiendo después continuar el viaje con lo no vendido. El comercio del vino ayudó también a mantener próspera la ciudad.

Durante 1860-1885, el Rin fue canalizado y dragado para convertirlo en una principal vía de comercio de la Europa que se industrializaba. En consecuencia se formaron dos áreas portuarias en la ciudad: el Winterhafen (puerto de invierno) al sur de la ciudad antigua  (justo al norte del Südbrücke), y un nuevo Zollhafen (puerto aduanero) al norte de la ciudad, donde el vijo puerto comercial romano. En su tiempo fue considerado uno de los más modernos puertos fluviales del mundo.

Durante la Segunda Guerra Mundial el Zollhafen fue destruido en un 85% durante el Bombardeo de Maguncia. Sin embargo el puerto se recuperó rápidamente y hacia 1950 alcanzó su tonelaje anual pre-bélico con 740.497 toneladas, alcanzando el millón en 1952.

Enlaces externos

 Web oficial
 Nueva terminal de contenedores en el puerto de carga de Maguncia Dos encargos de construcción de vías para Hering
 Concurso para un "Centro experimental del vino"

Referencias

Maguncia
Maguncia
Transporte de Maguncia
Río Rin

Puerto de Maguncia


Kutup ayısı (Ursus maritimus) aynı zamanda beyaz ayı,  ya da deniz ayısı, ayıgiller (Ursidae) familyasından soğuk kuzey kutup bölgesinin karlı sahillerinde ve buzullar üzerinde yaşayan ayı türüdür. Yaşamakta olan en büyük kara etoburudur (boz ayı daha büyüktür ama bir Karnivor değil omnivor sayılmaktadır) ve bulunduğu ortamdaki süper yırtıcıdır. Yaşadığı çevreye çok iyi uyum sağlamıştır. Kalın kürkü onu soğuktan korur, beyaz görünümü avlarından saklar. Kutup ayısı hem karada, hem denizde, hem buzda, hem de su içinde zorlanmadan avlanır.

En çok balık ve foklarla beslenir. Aç kaldığı zamanlarda yüzen buz parçaları üzerine binip kilometrelerce uzaklara giderek besin arar. Fok balıklarının buz tabakasındaki soluk alma deliklerinde pusuya yatar.

Diğer adları
Ursus maritimus, yani kutuplarda yaşadığından dolayı ona verilen en iyi bilinen ismiyle "kutup ayısı", birkaç farklı isimle anılabilir. Bu isimler ona bazı özelliklerinden dolayı verilmiştir.

Kutup ayısına birçok farklı isim takılmıştır. En genel olanı İngilizce "polar bear"dır. Yani "kutup ayısı". Birçok yerde, anlaşılacağı gibi renginden dolayı bu isim kullanılır.
Kutup ayısı doğal yaşam kıtası olan Arktik'te buzları kırarak altındaki fokları avlar. Bu yüzden ona "buz ayısı" dendiği de olur. Ayrıca bu isim buz parçalarına yüzerek üstlerine çıktığı için de kullanılır.

Sınıflandırma & taksonomi

Kutup ayısı, Eukaryota (ökaryotlar) üst-aleminden bir etçildir. Animalia (hayvanlar) aleminin Chordata (kordalılar) şubesindendir. Mammalia (memeliler) sınıfındandır. Carnivora (etçiller) takımının Caniformia (köpeğimsiler) alt-takımının bir üyesidir. Ursidae (ayıgiller) familyasının Ursus cinsinin Ursus maritimus binominal isminin taşıyan biyolojik türdür.

Johann Fischer von Waldheim tarafından 1817 yılında sınıflandırılan ve isimlendirilen Ursidae (ayıgiller) familyasının; 1758 yılında Carolus Linnaeus'un isimlendirdiği Ursus cinsinin bir üyesidir. İngiliz kâşif Constantine John Phipps, 1774 yılında kutup ayısına Ursus maritimus ismini vererek onu da bilimsel olarak sınıflandırmış oldu.

İlk önce İngiliz kâşif John Phipps, 1774 yılında kutup ayısını ayrı bir tür olarak tanımlamış ve ona Ursus maritimus ismini vermiştir. Önerilen diğer isimler ise şöyleydi: Thalassarctos, Thalarctos ve Thalatarctos. Fakat sonunda taksonomiye yerleşen isim  Ursus (Thalarctos) maritimus oldu. Erdbrink (1953) ve Thenius (1953) bu ismi boz ayıya (Ursus arctos) dayandırıyordu. Fosil kayıtlarına ve evrimsel ilişkilere bakarak Kurtén (1964), Phipps'e (1774) Ursus maritimus ismini önerdi. Bunun üzerine Harrington (1966) tarafından yükseltildi. Manning (1971) ve Wilson (1976) bugünkü hali ile kullandılar.

sinonimleri:

Ursus eogroenlandicus
Ursus groenlandicus
Ursus jenaensis
Ursus labradorensis
Ursus marinus
Ursus polaris
Ursus spitzbergensis
Ursus ungavensis
Thalarctos maritimus

Doğal menzili

Kutup ayısı dolaykutupsaldır (kutup çevresinde olan). Kuzey Kutbu'nda ve çevresinde yaşar, güney sınırları ise yüzen buzullarla belirlidir (en aşağı nokta: James Bay, Kanada). Kutup ayısı nüfusu 88 derecenin üzerinde azalsa da tüm kutup bölgesinde yaşadıkları bilinmektedir. Sayıları 20.000 civarındadır.

Nüfusça sık bulunduğu yerler:
 Wrangel Island ve batı Alaska
 Kuzey Alaska
 Kanada Kutup takımadaları
 Grönland
 Svalbard-Franz Josef Land
 Kuzey-Orta Sibirya

Menzilleri, başlıca besin kaynağını oluşturan fokları yakalarken platform olarak kullandıkları deniz buzulları ile sınırlıdır. Küresel ısınma nedeni ile doğal ortamlarının yok olması bir tür olarak Kutup ayısının yaşamını tehdit etmektedir; bu yüzyıl içinde soyunun tükenmesi olasılığı vardır. Bunun işaretleri daha şimdiden menzilinin güney uçlarında gözlemlenmiştir. Ayrıca yakın zamanda kuzeyde de görülecektir.

Boyut ve ağırlık

Kutup ayısı, bugün dünya üzerinde yaşayan kara etoburlarının en büyüğüdür. Aslında akrabası boz ayı ondan çok daha iridir fakat boz ayı hem et hem de ot yer. Fakat kutup ayısı ise sadece etoburdur. Yetişkin bir kutup ayısı 2.6 metre uzunluğuna erişebilir. Şu ana kadar tanımlanabilen ayı türleri içinde en kalın posta sahip olanıdır. Kürk olmayan dış organları burnu ve ayak tabanlarıdır. Kutup ayısının boynu diğer ayı türlerinden daha uzundur. Ayrıca ısı yalıtımı amacıyla kulakları da daha küçüktür ve kafatası daha uzun bir yapıya sahiptir. Kutup ayıları adeta yüzmeleri için tasarlanmış güçlü uzuvlara ve onlar için palet görevi gören gelişmiş ön pençelere sahiptir. Ayak parmakları birbirlerine bağlı değildir. Pençeleri içeri çekilemez ve kar üzerinde rahat yürüyebilmeleri ve buz katmanlarını kazabilmeleri için tasarlanmıştır. Bununla beraber ayak tabanları şok emici bir özelliğe sahiptir. Sivri pençeleri de kar üzerine yüksek bir izdüşümü uygular ve kar üzerinde kaymadan yürüyebilmelerini sağlar. Dişiler erkeklerin hemen hemen yarısı kadardır . Ortalama bir yavru kutup ayısı doğduğunda 700 gram ağırlığındadır. Yavrular her ne kadar küçük olsalar da görünüş olarak yetişkinlere oldukça fazla benzerler. Yetişkin kutup ayıları 900 kg ye kadar erişir.

Post ve deri

Kutup ayısının burnu ve derisi siyahtır. Sanılanın aksine postu beyaz renkte değildir. Kutup ayısının postu yarı saydamdır. Bu post, hem iyi bir kamuflaj sağlar hem de soğuğa karşı korur.

Kutup ayılarının sarıya çalan beyaz renkli kürkleri tıpkı ördeklerde olduğu gibi, suyu üzerinden kaydıracak yapıya sahiptir. Ayrıca tırnaklarının arası yarı uzunluğuna kadar yüzme zarı ile kaplıdır.

Diğer arktik hayvanların aksine kutup ayısı, yazın daha koyu renkli bir posta sahip olmak için tüy dökmez. Post mor ötesi ışığı emer. Tüylerin fiber-optik özellikleri yoktur ve ışığı ya da ısıyı transfer etmezler. Buna rağmen postun altındaki alt tabaka kutup ayısını öyle iyi izole eder ki, 10 °'nin üzerinde aşırı ısınma problemi ile karşı karşıya kalır. Post, ayının kızılötesinde görünmesini engeller, kızılötesinde kutup ayısının sadece burnu ve nefesi görülür. Bu alt tabaka birkaç santimetre boyunda kısmen daha seyrek içi boş tüylerle kaplıdır. Bu koruyucu tüyler gergin, parlak ve diktir, alt tabakanın ıslakken düğümlenip karışmasını engellerler. Böylece su daha donamadan kolayca silkinebilir. Ayrıca kutup ayısı bu tabakadaki nemden kurtulmak için karda yuvarlanır.

2005 yılında Brooklyn hayvanat bahçesindeki birçok kutup ayısı alt tabakalarında yetişen bir yeşil alg yüzünden yeşil renge büründü. O yıl Chicago alışılmadık sıcaklıkta nemli ve kuru bir yaz geçirmişti. Algler ayılara zarar vermediğinden olaya müdahale edilmedi, kendiliğinden geçmesi beklendi. 2004 şubatında Singapur hayvanat bahçesinde iki ayı aynı sebeple yeşile döndü. Buna Singapur'un sıcak ve nemli havasının yol açtığı açıklandı. Ayılar peroxide blonde adlı kimyasalla yıkandılar. 1980 yazında San Diego hayvanat bahçesindeki üç ayı bu şekilde yeşile dönmüş ve giderilmesi için bir tuz karışımı ile yıkanmışlardı.

Alt türler
Genel kanı, yaşamakta olan kutup ayısı alt türü olmadığı yönündedir. Hatta boz ayılarla kutup ayılarının çiftleşmesinden doğurgan melezler  ortaya çıkmasından dolayı bazı kaynaklar kutup ayısının boz ayının bir alt türü olduğunu iddia ederler.

Farklı nüfus sayıları kimin saydığına göre değişiklik gösterir. Kutup ayılarına ilişkin uluslararası otorite sayılan IUCN/SSC Kutup Ayısı Uzman Grubu (Polar Bear Specialist Group "PBSG") adlı bilimsel kuruluş, dünya çapında 20 farklı popülasyon ya da "sürü" olduğunu varsaymaktadır. Diğer biliminsanları 6 farklı popülasyon tanımaktadır.

Diğer kaynaklar şu iki alt türü listelemektedir.
 Ursus maritimus maritimus
 Ursus maritimus marinus

Beslenme

Kutup ayıları, Ayıgiller familyasının en yırtıcı üyesidir. Besin tercihleri çoğunlukla foklardan yanadır. Diyetlerinin % 95 gibi çok büyük bir oranını halkalı fok ve sakallı fok oluşturur. Yetişkin ayılar genellikle fokların yağ ve deri kısımlarını yerken, genç ayılar protein açısından zengin kırmızı etlerini tüketirler.
Kutup ayılarının foklar dışında da geniş bir besin yelpazesi vardır. Yengeç dahil birkaç deniz kabuklusu türünü yiyebilir. Ayrıca kutuplara özgü kemirgen türlerini yediği de olur. Foklarla yakın akraba olan morsları, özellikle yavrularını; bununla birlikte bahar aylarında ren geyiği, Kanada geyiği, Misk öküzü ve benzeri toynaklılarla da büyük ölçüde beslenir. Beluga balinasını da kıyıya vurduğunda kutup ayılarının hedefi olabilir. Bazen kuşları ve yumurtalarını yediği de olur. Hatta kendi türlerini bile yiyebilirler. Bunun en önemli örneği aç bir erkeğin yabancı bir dişinin yavrusunu öldürüp yemesidir. Omnivor olmasına karşın bitkisel olarak da beslenir. Bitki kökleri, kelpler, bazı meyve türleri de beslenme yelpazesinin önemli bir bölümünü oluşturur. Kutup ayıları bahar gibi sıcak aylarda genellikle karasal hayvanları ağırlıklı olarak avlar. Havalar soğuduğunda ise daha çok okyanusal besinlere ağılık verir. Dişi kutup ayıları kış uykularına yatmadan önce balinalar, foklar, morslar ve buna benzer okyanusal ve yağ açısından zengin besinlere yönelirler. Kutup ayıları yetişkin bir morsu devirecek kadar güçlü olmalarına rağmen, böyle riskli ve yorucu bir işe çok nadiren kalkışırlar.

Fiziksel Özellikler
Kutup ayısıyla karşılaştırılabilir boyuttaki diğer tek ayı, boz ayının bir alt türü olan Kodiak ayısıdır. Yetişkin erkek kutup ayıları 350–700 kg (770–1,500 lb) ağırlığındadır ve toplam uzunluğu 2,4–3 metredir (7 ft 10 inç – 9 ft 10 inç). Bununla birlikte, Beaufort Denizi civarında, olgun erkeklerin ortalama 450 kg (1.000 lb) olduğu bildiriliyor. Yetişkin dişiler, erkeklerin kabaca yarısı kadardır ve normalde 150–250 kg (330-550 lb) ağırlığındadır ve 1.8-2.4 metre (5 ft 11 inç – 7 ft 10 inç) uzunluğundadır. Başka yerlerde, yetişkin dişiler için biraz daha büyük bir tahmini ortalama ağırlık 260 kg (570 lb) tespit edildi. Bununla birlikte, hamileyken dişiler 500 kg (1,100 lb) kadar ağırlığa sahip olabilir. Kutup ayısı, memeliler arasında cinsel açıdan en dimorfik olanlardan biridir ve sadece deniz filleri gibi yüzgeç ayaklıların geçebildiği bir türdür. Bildirildiğine göre 1.002 kg (2.209 lb) ağırlığındaki kayıtlardaki en büyük kutup ayısı, 1960 yılında kuzeybatı Alaska'daki Kotzebue Sound'da vurulmuş bir erkekti. Yetişkin bir kutup ayısının omuz yüksekliği 122 ila 160 cm'dir. Tüm ayılar kısa kuyruklu olsa da, kutup ayısının kuyruğu 7 ila 13 cm (2,8 ila 5,1 inç) arasında değişen canlı ayılar arasında nispeten en kısa olanıdır.

En yakın akrabası olan boz ayı ile karşılaştırıldığında, kutup ayısının daha uzun bir vücut yapısı ve daha uzun bir kafatası ve burnu vardır. Allen'ın kuzeyli bir hayvan için kuralının öngördüğü gibi, bacaklar tıknaz, kulaklar ve kuyruk küçüktür. Ancak, karda veya ince buzda yürürken yükü dağıtmak ve yüzerken itme sağlamak için ayaklar çok büyüktür; bir yetişkinde 30 cm (12 inç) ölçebilirler. Patilerin pedleri, buz üzerinde çekiş sağlayan küçük, yumuşak papillalar (dermal şişlikler) ile kaplıdır. Kutup ayısının pençeleri, boz ayınınkilere kıyasla kısa ve tıknazdır, bunun sebebi ise ağır avları ve buzları tutmak içindir. Pençeler, doğal habitatın buzunu kazmaya yardımcı olmak için alt kısımda derin bir şekilde kepçelidir. Kutup ayısı ön ayaklarındaki yaralanma paternleri üzerine yapılan bir araştırma, sağ ön ayak yaralanmalarının soldakilere göre daha sık olduğunu ve belki de sağ elini de kullandığını düşündürdü. Boz ayıdan farklı olarak, esaret altındaki kutup ayıları, muhtemelen çoğu hayvanat bahçesinin sıcak koşullarına bir tepki olarak, nadiren aşırı kilolu veya özellikle büyüktür.

Bir kutup ayısının 42 dişi, oldukça etçil beslenmesini yansıtır. Yanak dişleri boz ayıdan daha küçük ve daha pürüzlüdür ve köpek dişleri daha büyük ve daha keskindir.

Kutup ayıları, 10 cm'ye (4 inç) kadar yağ dokusu, postları ve kürkleri Kutup ayısı kürkü, yoğun bir alt kürk tabakası ve beyazdan ten rengi görünen ama aslında şeffaf olan bir dış koruyucu tüy tabakasından oluşur. Melanin üretimini etkilediği bilinen iki gen, LYST ve AIM1, kutup ayılarında mutasyona uğrar ve muhtemelen kürklerinde bu pigmentin yokluğuna yol açar. Koruyucu saç, vücudun çoğunda 5–15 cm (2–6 inç) kadardır. Kutup ayıları, Mayıs'tan Ağustos'a kadar kademeli olarak tüy döker, ancak diğer Kuzey Kutbu memelilerinden farklı olarak yaz koşullarında kamuflaj sağlamak için daha koyu bir gölge için tüylerini dökmezler. Bir kutup ayısı kabuğunun içi boş koruyucu kıllarının, bir zamanlar ışığı emebileceği siyah derisine iletmek için fiber optik tüpler gibi davrandığı düşünülüyordu; ancak, bu hipotez 1998'de yapılan bir çalışma ile çürütülmüştür.

Beyaz önlük genellikle yaşla birlikte sararır. Sıcak ve nemli koşullarda esaret altında tutulduğunda, koruyucu tüylerin içinde büyüyen algler nedeniyle kürk soluk yeşil bir gölgeye dönüşebilir. Erkeklerin ön ayaklarında, ayı 14 yaşına gelene kadar uzayan önemli ölçüde daha uzun tüyler vardır. Erkeğin süs ön bacak kıllarının dişileri cezbettiği ve aslanın yelesine benzer bir işlev gördüğü düşünülmektedir.

Kutup ayısının son derece gelişmiş bir koku alma duyusu vardır, yaklaşık 1,6 km (1 mil) uzaklıkta ve 1 m (3 ft) karın altında gömülü olan fokları algılayabilir. İşitme duyusu bir insanınki kadar keskindir ve görüşü de uzak mesafelerde iyidir.

Kutup ayısı mükemmel bir yüzücüdür ve genellikle günlerce yüzer. Bir ayı, karadan uzaktaki buza ulaşmak için 9 gün boyunca soğuk Bering Denizi'nde 700 km (400 mil) boyunca yüzdü . Daha sonra 1.800 km (1.100 mil) daha seyahat etti. Yüzme sırasında ayı vücut kütlesinin %22'sini kaybetti ve toklu yavrusu öldü. Yüzdürme sağlayan vücut yağı ile ayı, itiş için büyük ön pençelerini kullanarak köpek kürek tarzında yüzer. Kutup ayıları saatte 10 km hızla yüzebilir. Yürürken, kutup ayısı hantal bir yürüyüşe sahip olma eğilimindedir ve ortalama hızı yaklaşık 5,6 km/sa (3,5 mph) tutar. Koşarken 40 km/sa (25 mph) hıza ulaşabilirler.

Avlanma
Arktik bölgesinde milyonlarca fok yaşar. Kutup ayıları foklar nefes almak için buzdaki deliklerden çıktıklarında onlara saldırırlar. Kutup ayılarının en yaygın olarak kullandıkları yöntem de budur. Avlanırken en çok güvendikleri duyu koklamadır. Diğer duyuları neredeyse insanınkine yakınken, koku alma duyuları insanınkinin 2100 katı daha hassastır. Fokların nefes alma deliklerinden çıktıklarında verdikleri nefesin kokusunu kilometrelerce öteden algılayabilirler. Kutup ayısı, bu deliğin yanına gelir ve fok dışarı çıktığında ön pençeleriyle ona saldırır. Daha sonra da buzların üzerine çeker ve yer. Keskin dişleriyle kafatasını ısırırlar ve foku öldürürler. Kutup ayıları bazen foklara sessizce yaklaşarak onları buzun üstünde dinlenirken de avlayabilirler. Eğer fok dikkat etmezse, ayı ansızın ortaya çıkıp ona doğru atak yapabilir. Fok avlamanın bir başka yolu da şöyledir: Buzun altındaki fokun kokusunu alan ayı, güçlü ön pençeleriyle buza vurarak kırar ve altındaki foka dişleriyle ve pençeleriyle saldırır.

Kutup ayılarının duyabilme yetenekleri muhtemelen insanınınkine yakındır. İnsanlar en düşük frekans olarak 0,02 kHz, en yüksek frekans olarak da 20 kHz duyabilirler. Araştırmalar kutup ayılarının görme duyularının da insana oldukça benzer olduğunu ortaya çıkarmıştır. Gözlerinin arkasında onları güneşten gelen ultraviyole, yani mor ötesi ışınlardan korur. Kutup ayılarının dokunma duyusu hakkında oldukça az bilgiye sahibiz. Ancak bilim adamları onların nesneleri burunlarıyla, dilleriyle ve pençeleriyle dokunarak tanımaya çalıştığını ortaya çıkarmışlardır. Araştırmalar kutup ayılarının tat alma duyularıyla ilgili fazla bir bilgi vermemiştir. Bununla birlikte kutup ayısının tat alma duyusunun hassaslığı ya da hangi yemeğe ne kadar önem verdiği de açıkça öğrenilememiştir. Yalnızca besinleri birbirinden ayırdığı bilinmektedir. Kutup ayılarının av esnasında güvendikleri en hassas duyuları ise kokudur. Bir av köpeğinden 7 kat iyi koku alabilir. Bu insanınkinden 2100 kat daha hassas demektir. Araştırmalara göre kutup ayıları 32 km (20 mil) uzaklıktan avlarının kokusunu alabilmektedir.

Kutup ayıları muhteşem yüzücülerdir. Arktik Denizi'nin dondurucu sularında 60 mil, yani 100 km gibi muazzam bir mesafeyi yüzerek aşabilirler. Bazı durumlarda zamanlarının büyük bir kısmını yüzen buz kütlelerinin üzerinde geçirirler. 12 cm (5 in) kalınlığında bir yağ tabakasına sahiptirler. Bu tabaka hafif olduğundan onların su yüzeyinde daha az efor harcayarak kalabilmelerini sağlar. Ayrıca soğuğa karşı bir izolasyon görevi de görür. Son zamanlarda kutup ayıları artan fok avcılığı nedeniyle besin bulamıyor ve yağ tabakaları inceliyor. Ayrıca küresel ısınma nedeniyle de buz tabakaları kırıldığından dolayı kutup ayıları besin bulmak için çok uzun mesafeler yüzerek yorgun düşüyor ve dinlenecek bir buzul bulamadığından boğulabiliyor.

İnsanlar çöplerini dışarı bırakırlar. Bu da onların kutup ayılarıyla karşılaşmalarını sağlar. Kutup ayıları da tıpkı diğer ayılar gibi kusursuz bir koku alma duyusuna sahiptirler. Bu sayede çöplerin kokusunu alırlar ve insanlarla karşılaşırlar. Ayrıca insanların onların habitatını yok etmesi sonucunda da kutup ayıları insanların içine karışıyor. Araştırmalar sonucunda çöp boşaltma ve plansız kentleşme sonucu kutup ayısı ve insanların en çok Churchill ve Manitoba'da karşılaştıkları ortaya çıktı.

Üreme
Kutup ayıları ilkbaharda çiftleşir. Eşler geçicidir, çiftler arasında bir bağ olmadan sadece üreme için bir araya gelir. Gebelik süresi 240 gündür (8 ay). Yavrular, anne tarafından ekim ayında derin karın içinde kazılan bir inde kışın başında doğar. Genelde iki yavru doğar, daha az sıklıkla da bir veya üç yavru. Dört yavrunun doğduğu çok nadir olsa da görülmüştür. Diğer tüm Ursus ayılarındaki gibi yavrular doğduklarında çok küçüktür. Tipik olarak 30 cm. boyunda ve ortalama 700 gr. ağırlığında olurlar.

Doğduklarında neredeyse tamamen korumasız, tüysüz ve kördürler. Bir ay sonra gözleri açılır, 1,5 ay sonra ise yürümeye başlarlar. Katı yiyeceklerle beslenmeye başlamaları 4-5 ay sonra olur. On ay boyunca kendilerine avlanmayı ve erkek ayılardan korunmayı öğreten annelerinin yanından ayrılmazlar. Anneler yavrularını 2,5 yıl boyunca diğer tüm ayı türlerinden fazla ve sadece deniz memelileri ile karşılaştırılabilecek % 33 oranında yağ içeren bir süt ile emzirirler. Cinsel erişkinliğe 3-4 yaşlarında erişirler. Yetişkin kutup ayılarının 30 yılı aşkın yaşadıkları bilinmektedir.

Habitatı
Hamile kutup ayısı kendisi ve yavruları için kardan bir in kazar. Bunun dışında bir yuvada yaşamazlar. Tipik bir yuva, 2 metre uzunluğundaki bir tünel ve çapı yaklaşık yarım metre olan yuvarlak bir alandan oluşur. Yüksekliği ise yaklaşık yarım metre kadardır. Bu yuvaların genellikle birden fazla odacığı vardır ve kutup ayıları bu odaları yuvanın girişinden daha yüksek seviyede hazırlarlar. Böylece odalardaki sıcak havanın girişten dışarı çıkması engellenmiş olur. Yuvanın üzerine ve girişine kış boyunca yağan karlar yığılır. Kutup ayısı bu kar yığınında sadece hava girecek kadar dar bir açıklık bırakır.

Tavanın kalınlığı 75 cm ile 2 m arasında değişiklik gösterir. Tavanın kalınlığı yalıtım görevi görür. Bu sayede yuva içindeki sıcaklık korunur. Norveç Oslo Üniversitesi'nden araştırmacı Paul Watts, yuvalardan birinin tavanına bir ısıölçer koymuş ve yuvanın sıcaklığını ölçmüştür. Bu çalışma sırasında dışarıdaki sıcaklık -30 °'ye kadar düşerken yuvanın ısısı hep 2-3 derece arasında sabit kalmıştır. Anne ayının karın kalınlığına göre değişen bu yalıtım özelliğini nasıl bilebildiği ise, henüz açıklanamamıştır.

Kutup ayıları kış uykusuna yatmaz, ama hamile veya emzirmekte olan anne ayılar yavruları çok gençken inlerinden dışarı çıkmazlar. Bu dönemde hiç enerji harcamamak ve yavrularının daha iyi beslenmesini sağlamak için metabolizmasını düşürür. 9 ay boyunca önceden depolamış olduğu vücut yağını proteine çevirir ve yavrularının beslenmesini sağlar. Bu aylar boyunca kendisi hiç beslenmez. Metabolizmasını yavaşlatırken kalp atışlarını dakikada 70'ten 8'e kadar indirebilir. Bu süre içinde yemek yemediği gibi doğal ihtiyaçlarını da karşılamaz. Böylelikle yavrularını doğuracağı dönemde fazla enerji harcamamış olur. Bu süre için hem kendi hem de yavrularının beslenmesi için tamamen kendi vücut yağına bağlıdır.

2004 yılında National Geographicin yaptığı çalışmada 1970 yılında sıradan olan üçüz doğuma hiç rastlanmamıştır. Aynı zamanda sadece her yirmi yavrudan biri 18 aylıkken sütten kesilmektedir. Bu rakam 1970'te yarıdan fazlaydı.

Evrimsel ilişkiler

Rakun ve ayı familyalarının 30 milyon yıl önce ayrıldıkları sanılmaktadır. Yaklaşık olarak 13 milyon yıl önce Andean ayısı (Tremarctos ornatus) 6 farklı ayı türü ise 6 milyon yıl önce ortaya çıkmıştır. DNA araştırmasına göre kutup ayısı yaklaşık 200 bin yıl önce boz ayıdan türedi. Kutup ayı ve boz ayının çiftleşmeleri sonucunda ortaya  doğurgan melezler çıkmaktadır. Fosillere göre öğütücü dişleri 10 ila 20 bin yıl önce boz ayılardan farklılaştı.

1996 yılında Alaska Fairbanks Üniversitesi'nden Sheilds ve Talbot tarafından yayınlanan bir makaleye göre, çeşitli boz ayı popülasyonlarındaki DNA karşılaştırmaları, Alaska'nın ABC adasının boz ayılarının, kutup ayıları ile diğer tüm boz ayı popülasyonlarından daha yakın geçmişli bir ortak ataya sahip olduklarını göstermiştir.

Koruma durumu

ABD, Kanada, Danimarka, Norveç, Sovyetler Birliği 1973 yılında kutup ayılarının korunması ile ilgili bir antlaşma imzaladı. Kutup ayıları, 2006 yılı kırmızı listesinin tekrar değerlendirmesinde VU: hassas (vulnerable): "Vahşi yaşamda soyu tükenme tehlikesi büyük olan türler" başlığı ile tehdit altındaki türler kategorisine alındı. Küresel ısı değişikliği nedeniyle önümüzdeki 50-100 yıl arasında deniz buzullarında dramatik bir azalma bekleniyor. Bunun sonucunda ortam kaybı ve ortam kalitesinin azalması sonucunda kutup ayısı nüfusunda %30 oranında bir azalma olmasından şüphelenilmekte. Diğer tehditler arasında, kirlenme, gemicilik dolayıyla rahatsızlık, eğlence amaçlı izleme, gaz ve petrol araştırmaları ve yasal ve yasadışı avlanma bulunmaktadır.

Özellikleri

 Diğer ayılar gibi tıknaz olmayıp başı ve vücudu ince uzun yapılıdır.
 Ayak tabanlarının altında deriden yastıklar ve tüyler olduğundan buzlar üzerinde kaymadan rahatlıkla hareket eder.
 Çok iyi yüzücüdürler, kıyının 20–30 km açıklarında yüzmeleri sıradandır.
 35-40 kilometre hızla koşabilirler.
 Kutup ayıları kış uykusuna yatmaz.
 Kızılötesinde bir kutup ayısının sadece burnu ve nefesi görünür.
 -45 °C soğukla başa çıkabilirler.
 2 km ötede karda saklanmış bir fok balığının kokusunu alabilirler.

Dış bağlantılar
 Kutup ayılarına yardım (İngilizce)
 Polar Bears International
 National Geographic - Polar Bear
 Sea World
 Kutuptaki büyük beyaz

Kaynakça

Dipnotlar
 İngilizce Wikipedia 24 Eylül 2006
 IUCN Polar bear threat assessment  24 Eylül 2006
 Polar Bears International 24 Eylül 2006
 Popüler bilgi kutup ayısı yuvası

Durumu hassas hayvanlar
Ayıgiller
İnuit kültürü
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki memeliler
Deniz memelileri
Sibirya faunası
Kanada'daki memeliler
Arktika memelileri
Süper yırtıcılar
Norveç'teki memeliler
Rusya'daki memeliler
Holarktik biyocoğrafik bölgesi faunası
Kuzey Amerika megafaunası
Kuzey Asya megafaunası
Asya etçilleri
Avrupa etçilleri
Kuzey Amerika etçilleri

Kutup ayısı


فرقة محمد بن علي الهادي (سبع الدجيل)، كانت إحدى طوائف الشيعة تقول بإمامته ثم بأنه المهدي المنتظر وأنه لم يموت، وحسب المصادر الشيعية فإن اتباع هذه الفرقة هم كالإسماعيلية الذين رفضوا الاعتراف بوفاته في حياة أبيه وأصروا على القول بحياته وغيبته ومهدويته، وذلك اعتمادا على وصية أبيه إليه، وتقول الطائفة الإثناعشرية أنه توفي عام 254 هـ وكان عمره عن 41 سنة، بينما كانت تصر تلك الفرقة المنسوبة إليه أنه ما زال حيا وأنه المهدي المنتظر.

بينما كانت فرقة شيعية أخرى وهي النفيسية تعتقد بأن محمد بن علي الهادي قد نصبه أبوه علي الهادي إماما، ثم قبل وفاة محمد بن علي الهادي فإنه نصب أخوه جعفر بن علي الهادي إماما، والجدير بالذكر أن الطائفة النفيسية كانوا ينكرون إمامة الحسن العسكري.

المراجع والمصادر

أهل البيت
الإسلام في القرن 9
فرق الشيعة

فرقة محمد بن علي الهادي


Eulàlia Valldosera i Guilera, appelée couramment Eulàlia Valldosera, née à Vilafranca del Penedès (province de Barcelone) en 1963, est une artiste visuelle contemporaine espagnole.

Se définissant comme « artiste et mystique activiste», elle est connue pour ses performances et ses installations qui donnent une large part à l'interaction avec le public.

Biographie
Eulàlia Valldosera commence sa formation artistique aux beaux-arts de Barcelone, à l'école de la Llotja. Elle poursuit ses études à Amsterdam en 1992 à l'Académie Gerrit Rietveld. Elle entame sa carrière artistique avec l'œuvre intitulée El melic del món (Le nombril du monde) en 1991.

Alors que l'époque connaît une marchandisation de l'art - sous forme de tableaux et d'objets - sans précédent, Valldosera décide de donner un rôle essentiel à l'action et à la participation du public qui doit intervenir dans la performance. Selon elle, ce qui est essentiel est le souvenir qui demeure et la mémoire du moment. Ainsi, Valldosera crée la série d'installations intitulée Aparences. Cette création se poursuit de 1992 jusqu'en 2006.

C'est dans ce contexte qu'elle rejoint le projet du Forum universel des cultures qui se tient à Barcelone en 2004.

Elle créé alors l'installation Aquí hay tomate (« Il se passe un truc »). Conçue comme éphémère, l'œuvre est conservée après l'événement, dans le parc del Fòrum, nouvel espace urbain du nord de la ville.

En 2008, elle propose le projet Dependències (Dépendances), où les installations prennent un caractère cinématographique et où la participation du public est primordiale.

Elle enchaîne, depuis, de nombreuses expositions à travers le monde, qui présentent notamment ses vidéos artistiques et ses installations.

Elle participe en 2022 aux recherches sur Picasso et sa relation avec les femmes, avec le Musée Picasso de Barcelone, l'Université Autonome de Barcelone et l'Université de Picardie-Jules Verne, en France.

Distinctions
 Prix national des arts visuels (2001), gouvernement catalan.
 Prix national d'arts plastiques (2002), gouvernement espagnol.

Expositions
 1991: El melic del món à la galerie Antoni Estrany, Barcelone
 1992: Vendatges dans la salle Montcada de la Fondation "La Caixa", Barcelone
 1996: Manifiesta Y — Rotterdam
 1997:
 1997:
 1997: Twilight Zone — Skulptur Projekte, Münster (œuvre collective)
 1998: Côté sud... Entschuldigung, Institut d'art contemporain, Villeurbanne (collectif)
 1999: Exposition au Musée d'art contemporain de Montréal
 1999: Still life à la Villa Arson, Nice
 2000: Still life à la galerie Joan Prats, Barcelone
 2001:  (œuvre collective)
 2004:
 2008: Objetos generados à l'Espai Visor, Valence
 2009: Dependencias au Musée national centre d'art Reina Sofía, Madrid
 2009:
 2013: Economia de l'atzar diví à la Fondation Joan-Miró, Barcelone
 2019: Patriarcado (avec Cristina Lucas) au Musée Thyssen-Bornemisza, Madrid
 2020: Rétrospective vidéos, Centre d'art contemporain de Málaga
 2021: El període, installation au Vinseum de Vilafranca del Penedès
 2021: Desprogramar el drama au Musée d'art contemporain d'Alicante
 2022: Energías Vivas, sur plusieurs sites à Barcelone

Notes et références

Liens externes

   Programme de télévision Metrópolis (Radiotelevisión Española) consacré à Eulàlia Valldosera.
   Eulalia Valdosera, sur Oral Memories].
   Eulàlia Valldosera, sur Edu3.cat.
 Bibliographie sur Eulàlia Valldosera, sur le site du musée d'art contemporain de Montréal.

Naissance à Vilafranca del Penedès
Peintre catalan
Peintre espagnol du XXe siècle
Peintre espagnol du XXIe siècle
Sculpteur catalan
Sculpteur espagnol du XXe siècle
Sculpteur espagnol du XXIe siècle
Sculptrice espagnole
Artiste contemporain espagnol
Artiste conceptuel espagnol
Artiste d'installation
Plasticien espagnol contemporain
Plasticienne
Artiste sonore
Art vidéo
Artiste féministe
Féministe espagnole
Lauréat du prix national d'arts plastiques (Espagne)
Élève de l'école de la Llotja
Naissance en 1963
Féministe catalane

Eulàlia Valldosera


Der Eichetsbach ist ein rechter Zufluss des Glattbaches im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Eichetsbach entspringt südlich von Oberafferbach. Er fließt in südöstliche Richtung und mündet nördlich von Glattbach am Schützenhaus in den gleichnamigen Bach.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Johannesberg, Bayern)
Geographie (Glattbach)

Eichetsbach


No Brasil, o ensino médio (antigamente chamado de ensino de segundo grau) corresponde desde 1996 à etapa do sistema de ensino equivalente à última fase da educação básica, cuja finalidade é o aprofundamento dos conhecimentos adquiridos no ensino fundamental, bem como a formação do cidadão para etapas posteriores da vida.
A Lei nº 9394, de 31 de dezembro de 1996, denominada Lei de Diretrizes e Bases da Educação Nacional (LDB), estabelece sua regulamentação específica e uma composição curricular mínima obrigatória.

Os estudantes devem ter concluído o ensino fundamental antes de serem autorizados a inscrever-se no ensino médio. O ensino médio dura três anos. O mínimo é de 2200 horas de aula ao longo de três anos. A grade curricular do ensino médio compreende as disciplinas de português (incluindo o idioma português e as literaturas portuguesa e brasileira), língua estrangeira (geralmente inglês e uma língua opcional),  história, geografia, arte, matemática, física, química, educação física e biologia. Recentemente, filosofia e sociologia, que foram proibidos durante a ditadura militar (1964-1985), tornaram-se obrigatórios novamente.

Segundo o IDEB (Índice de Desenvolvimento da Educação Básica) de 2013, cujo resultado foi divulgado em setembro de 2014, o ensino médio no Brasil atingiu nota 3,7, abaixo da meta do Governo do Brasil e da média dos países desenvolvidos (6,0). A taxa de reprovação e abandono beira os 30% no 1º ano. 1,7 milhão de jovens entre 15 a 17 anos – correspondente à faixa etária regular do ensino médio – estão fora da escola.

Até 1967, o ensino médio era dividido em três cursos e compreendia o curso científico, o curso clássico e o curso normal. Na sequência, resolveu-se mudá-lo e passar a chamá-lo de curso colegial, também dividido, sendo que os três primeiros anos eram iguais para todos e, posteriormente, quem quisesse fazer o antigo Normal e o Clássico tinha de fazer mais um ano.

Ver também
Educação no Brasil
Ensino fundamental no Brasil
Ensino superior no Brasil

Educação no Brasil

Ensino médio no Brasil


Jean-Jacques Beineix (d. 8 Ekim 1946-ö. 13 Ocak 2022), Fransız film yönetmeni.

Filmografi
1977 - Le Chien de Monsieur Michel - short movie
1981 - Diva - starring Wilhelmenia Wiggins Fernandez, Frédéric Andréi
1983 - Moon in the Gutter - starring Gérard Depardieu, Nastassja Kinski
1986 - Betty Blue - starring Jean-Hugues Anglade, Béatrice Dalle
1989 - Roselyne et les lions - starring Isabelle Pasco, Philippe Clévenot
1992 -  - documentary
1992 -  - starring Yves Montand, Olivier Martinez
1994 -  - documentary
1994 -  - documentary
1997 -  - documentary
2001 - Mortel transfert - starring Jean-Hugues Anglade, Hélène de Fougerolles

Kaynaklar

Dış bağlantılar

Interview with Jean-Jacques Beineix
Cargo Films/ Beineix's Production company

1946 doğumlular
Fransız film yönetmenleri
2022 yılında ölenler

Jean-Jacques Beineix


Michael Terhaag (* 28. April 1971 in Hilden) ist ein deutscher Rechtsanwalt. Einer breiteren Öffentlichkeit bekannt wurde er durch Auftritte im Frühstücksfernsehen und dem Magazin Planetopia von Sat.1, im Vormittagsprogramm des ZDF bei Volle Kanne, in Nachrichtensendern, wie n-tv und N24 und bei Phoenix. Seit 2005 schreibt er in loser Folge im Berliner Tagesspiegel zu aktuellen Themen aus dem Bereich des Internetrechts.

Leben
Nach dem Jurastudium an der Universität zu Köln absolvierte er sein Rechtsreferendariat am Landgericht Düsseldorf. Im Jahr 1999 erhielt Terhaag die Rechtsanwaltszulassung und war drei Jahre als Rechtsanwalt in einer auf Medienrecht spezialisierten Sozietät in Düsseldorf tätig.
Im Jahr 2002 gründete er mit anderen Rechtsanwälten die Kanzlei Withöft, Terhaag & Rossenhövel, heute Terhaag & Partner Rechtsanwälte.
Er absolviert dann auch einen Weiterbildungsstudiengang an der Heinrich-Heine-Universität in Düsseldorf zum Master of Laws (LL.M.) im Informationstechnologierecht mit dem Schwerpunkt E-Commerce.

Terhaag ist Fachanwalt für Informationstechnologierecht (IT-Recht) sowie Fachanwalt für gewerblichen Rechtsschutz.

Von 2013 bis 2016 war er Lehrbeauftragter an der Fachhochschule Düsseldorf im Fachbereich Medien mit einem Lehrauftrag für IT-Recht.

Veröffentlichungen

Bücher
 Influencer-Marketing Rechtshandbuch mit Christian Schwarz LL.M. Nomos Verlag, Baden-Baden 2021, ISBN 978-3-8487-7174-5
 Ihr Recht bei Google, Amazon, Facebook und Co. Wolters Kluwer Verlag, Berlin 2017, ISBN 978-3-47209-502-6
 IT-Sicherheitsgesetz: Auswirkungen, Entwicklung und Materialien für die Praxis Bundesanzeiger Verlag, Köln 2015, ISBN 978-3-8462-0531-0
 mit Manfred Kotzian-Rumpf, Betina Münch: Rechtskompass 2013, 2014, 2015. Akademische Arbeitsgemeinschaft Verlag, 2013, ISBN 978-3-86817-406-9
 mit Manfred Kotzian-Rumpf, Betina Münch und Axel Teunissen: BILD Ihr gutes Recht: Wegweiser durch den Rechtsalltag. Bastei Lübbe, 2012, ISBN 978-3404606955
 mit Volker Herrmann: Der große Ratgeber Online-Recht Data Becker, Düsseldorf 2010, ISBN 978-3-8158-2994-3
 mit Volker Herrmann und Jörg Pumpa: Mit eigenen Fotos Geld verdienen – Mit praktischen Tipps zu allen relevanten Rechtsfragen Data Becker, Düsseldorf 2009, ISBN 978-3-8158-3504-3
 mit Volker Herrmann: Onlinerecht: Ratgeber für Selbstständige Data Becker, Düsseldorf 2006, ISBN 978-3-8158-2783-3

Beiträge
 Terhaag – Fachbeitrag "Das Internet, wie wir es kannten" – Editorial zu Influencer-Marketing, Digital Markets Act (DMA) und Digital Service Act (DSA), Kommunikation und Recht (K&R 4/2023)
 Terhaag/Schwarz – Kommentar zu OLG Hamburg, Urteil vom 2. Juli 2020, Az. 15 U 142/19 (Influencer-Werbung) in Kommunikation und Recht (K&R) 2020, 634f.
 Terhaag/Schwarz – Fachbeitrag: "Influencer - Die Wundertüte des Online-Marketings", in Kommunikation und Recht (K&R) 2019, 612ff.
 Terhaag – Fachbeitrag bei Legal Tribune Online: Neue Nutzungsbedingungen bei Facebook – "Du kannst dein Konto jederzeit löschen"
 Terhaag/Laoutoumai – Urteilanmerkung zu BGH Az.: I ZR 192/12 – Goldbärenbarren: Kein Wettbewerbsverstoß durch Gewinnspiel-Werbung Kommunikation und Recht (K&R) 2014, 526ff.
 Terhaag/Telle – Aufsatz "Immaterielle Erschöpfung - Gibt es den virtuellen Flohmarkt für gebrauchte Multimediadateien?" Kommunikation und Recht (K&R) 2013, 549ff.
 Terhaag/Schwarz – Aufsatz: "Quo vadis, Freundschaftsempfehlung - Mächtiges PR-Instrument oder wettbewerbswidrige Datenschleuder?", Kommunikation und Recht (K&R) 2012, 377ff
 Terhaag, Aufsatz "BGH zieht Schlussstrich unter jahrelangen Streit wegen Domainparking" – Kommentar zu: BGH, Urteil vom 18. November 2010 – I ZR 155/09, Kommunikation und Recht (K&R) 2011, 489
 Terhaag, Urteilsanmerkung zu OLG München, Az.: 6 U 5869/07 zur Störerhaftung beim Domainparking, Kommunikation und Recht (K&R) 2010, 125
 Terhaag, Kommentar zu BGH I ZR 218/07, Eingriff in den eingerichteten und ausgeübten Gewerbebetrieb bereits durch einmalige E-Mail-Werbung, Betriebs-Berater 2009, 2224, 2225
 Terhaag/Dr. Engels: "MonopolVZ – Zur Reichweite von Serienmarken bei Internetportalen" gleichzeitig Anmerkung zu Urteil des LG Köln vom 2. Mai 2008 - 84 O 33/08 – studiV, Kommunikation und Recht (K&R) 2008, 647
 Terhaag, Anmerkung zu OLG Braunschweig, Beschluss vom 5. Dezember 2006 - 2 W 23/06: Markenverletzung durch Google-AdWords, Multimedia und Recht (MMR) 2007, 110
 Terhaag, Kommentar zu BGH, Urteil vom 18. Mai 2006, Az.: I ZR 183/03 Markenverstoß durch Metatags "Impuls", K&R 2006, 572, 574; zit. u. a. in Prof. Dr. Karl-Heinz Fezer, Markenrecht, Rn 84, 4. Auflage 2009
 Terhaag, Urteilsanmerkung zu FG Rheinland-Pfalz: Steuerliche Abschreibung von Domainanschaffungskosten, Multimedia und Recht (MMR) 2005, 336
 Terhaag, Beitrag zu LG München I: Urteil vom 24. Juni 2004 - 17 HKO 10389/04, K&R 2004, 448, zit. u. a. in Hoeren/Sieber, Multimedia-Recht, Rn. 252, 22. Auflage 2009

Weblinks
 Rechtsanwalt Michael Terhaag
 Kanzlei Terhaag & Partner Rechtsanwälte

Autor
Rechtsanwalt (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1971
Mann

Michael Terhaag


قاعدة حماقير،  هي قاعدة لتجريب واطلاق الصواريخ إلى الفضاء، تقع في الجزائر ببلدية العبادلة تبعد مسافة 120 كلم عن ولاية بشار، في سنوات 1947-1967 تم إطلاق الصواريخ بهذا الموقع وقد تم استخدام هذا الموقع من طرف فرنسا قبل الاستقلال الجزائري.

تاريخ

أطلقت وتحديدا في 26 تشرين الثاني/نوفمبر 1965، أول قمر صناعي لها، أستيريكس، هو أول قمر صناعي فرنسي، أطلق إلى المدار، بعد إطلاق ناجح ديامان (صاروخ) من موقع حماقير، ببلدية العبادلة ولاية بشار (جنوب غرب الجزائر)، وهي منطقة صحراوية كانت تستعمل لتنفيذ التجارب الفرنسية، وصنع القمر الصناعي الفرنسي «أستريكس» على شكل برميل صغير عليه خطوط سوداء، وشكل وضعه في مدار الكرة الأرضية في تلك الفترة نقلة علمية هامة قال عنها رئيس فرنسا آنذاك شارل ديغول إنها «إنجاز هام لفرنسا»، وباتت فرنسا على إثر نجاح تلك المهمة «قوة الفضاء» الثالثة في العالم بعد الولايات المتحدة والاتحاد السوفيتي سابقاً، كما مهد المشروع الفرنسي الفضائي لاحقا لأوروبا بدخول نادي «الفضاء العالمي» من بابه الواسع، وفي هذا الشأن، قال أول مدير علمي وتقني للمركز الوطني الفرنسي لدراسات الفضاء (سي أن أو أس) (جاك بلامون) «كان الجميع يظن آنذاك أنه بإمكان القوتين العظميين فقط إطلاق أقمار صناعية»، وأضاف «كنا نعتقد أننا لسنا مؤهلين لذلك، كما أن التكلفة كانت باهظة واعتقد البعض أن هذا لن ينفعنا بأي شيء»، واعتبرت صحيفة «ليكسبرس» الفرنسية في عددها الصادر الخميس (29 تشرين الثاني/نوفمبر) أن الأوضاع في فرنسا تغيرت مع عودة الجنرال ديغول إلى السلطة في أيار/مايو 1958، بحيث أن ديغول أعطى الأولوية لما سماها «القوة الضاربة»، وأخلت فرنسا في 1967 قاعدة حماقير وفقا لما نصت عليه اتفاقيات إيفيان بين فرنسا والجزائر والتي مهدت لاستقلال الجزائر، وقد أطلقت فرنسا 271 صاروخا من تلك القاعدة التي أسسها جيش الاستعمار في 1948 بغرض إجراء تجارب في إطار مشروع فرنسا الفضائى، وقد اختارت صحراء حماقير لعدة اعتبارات منها:
شساعة المنطقة بعدها عن الاتحاد السوفياتي، ولتكون تجارب فرنسا للصواريخ الباليستية وذات المدى البعيد في منأى عن هذه الدولة المناوئة، في إطار الصراع والحرب الباردة التي كانت قائمة بين المعسكرين الشرقي والغربي، وكذا حماية هذا المركز من أي هجوم يمكن أن يقوم به الاتحاد السوفياتي، إلى جانب التواجد العسكري الفرنسي في المنطقة، فقد كانت تحيط بها أزيد من (20 ثكنة عسكرية) موزعة على مساحة شاسعة في كل من: العبادلة، كسيكسو، بشار، القنادسة ومنونات، توفرها على مطارات عسكرية هامة، وعلى العنصر البشري، وقد حققت هذه التجارب الصاروخية المتعددة نجاحات باهرة، إلا أنّ الدوائر الفرنسية العسكرية مازالت تتكتم عليها.

مكونات القاعدة
يتكون مجمع الإطلاق من عدة مرافق ومنشئات وهي:
 صحن «سيكلوب»
 مقراب أو تليسكوب «أيڨور»
 منصة إطلاق «بريجيت»
 مبنى تجهيز المركبات
 قاعدة الحياة تستوعب 1000 شخص.
 مركز التحكم في الإطلاق، للإشراف على عمليات الإطلاق.
 ممر مزدوج، يُستخدم لنقل الصواريخ والمركبات بين مبنى تجهيز المركبات ومنصات الإطلاق.
 منشأة معالجة المركبات المدارية، تُستخدم لصيانة المركبات الفضائية.
 منشأة الأخبار، منشأة مخصصة للصحفيين والقنوات الفضائية، حيث يتم بث عمليات الإطلاق على التلفاز من خلالها.

انظر أيضاً
 آلسات
 السات 1
 السات 1-ب
 السات 2
 السات 3
 ألكوم سات-1
، (Alcomsat-1)مخصّص للاتصالات.
 برنامج الفضاء الجزائري
 الوكالة الفضائية الجزائرية

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للوكالة الفضائية الجزائرية

المراجع

العلوم والتقنية في الجزائر
العلوم والتقنية في فرنسا
بلديات ولاية بشار
قواعد إطلاق فضائي
منظمات فضائية

قاعدة حماقير


Hôtel d'Arbaud-Jouques er et fredet hotel i Aix-en-Provence i Frankrig.

Historie
Enken efter Jacques Arbaud købte Hôtel de Valbelle-Meyrargues, der ligger til venstre for, i 1695 og hendes søn André-Elzéard d'Arbaud de Jouques (1676-1744) købte Hôtel de Séguiran, der ligger til højre for, nogen tid senere. De blev sammenlagt til et hôtel particulier i 1732: hotel d'Arbaud-Jouques af arkitekten Jean-Baptiste Franque (1683-1758). Hans søn Joseph Charles André d'Arbaud de Jouques (1769-1849) og hans bror har også boet her.

Kong Charles IV af Spanien (1748-1819) besøgte hotellet som gæst i 1812.

Historisk værdi
Det har været listet som et monument historique siden 1990.

Henvisninger

Hoteller i Frankrig

Hôtel d'Arbaud-Jouques


5488 Kiyosato este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5488 Kiyosato este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 11,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

5488 Kiyosato


Carlos Alexandre Santos Costa, mais conhecido como Pato Maravilha (Umbaúba, 18 de setembro de 1979), é deputado estadual, filiado ao Partido Liberal (PL), eleito pelo estado de Sergipe.

Membros do Partido Liberal (2006)
Deputados estaduais de Sergipe
Naturais de Umbaúba

Carlos Alexandre Santos Costa


Bölverkr Arnórsson (nórdico antiguo: Bǫlverkr Arnórsson) o Bolverk fue un escaldo islandés del , hermano del poeta Þjóðólfr Arnórsson que era el favorito de la corte del rey Harald Hardrada de Noruega. Sus poemas sobre el rey se conservan en Morkinskinna.

Normalmente los escaldos de la Era vikinga actuaban como poetas-soldado y acompañaban a los reyes en sus expediciones, de todas formas al margen del registro literario poco más se sabe de la vida de Bolverk.

Referencias

Enlaces externos
 Bölverkr Arnórsson en heimskringla.no (en noruego)

Poetas del siglo XI
Escaldos vikingos
Poetas de Islandia
Islandeses del siglo XI

Bölverkr Arnórsson


منطقة محردة منطقة سورية إدارية تتبع محافظة حماة  ومركزها مدينة محردة، بلغ تعداد سكان المنطقة  144,506 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة محردة
ناحية مركز محردة
ناحية كرناز
ناحية كفر زيتا

المراجع

منطقة محردة

منطقة محردة


රාජසභාව  (    ) මහනුවර යනු ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර රාජධානියේ පරිපලන කටයුතු මෙහයවූ ප්‍රධාන ආයතනයයි.

.1469 දී මහනුවර රාජධානිය ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන්පසු එය මහනුවර සේනාසම්මත වික්‍රමබාහු විසින් පිහිටුවන ලදී. රාජසභාව මෙහෙයවනු ලැබුවේ රජු විසින් පත් කරන ලද අධිකාරම්වරු  ලෙස හැඳින්වෙන නිලධාරීන් තිදෙනෙකු විසිනි. මෙම අධිකාරම්වරු ධුරය  අගමැති තනතුරකට සමාන වූ  වූ අතර අධිකාරම්වරු රජුට වටිනා උපදෙස් ලබා දෙමින් රාජ්‍යයේ තීරණාත්මක ගැටලු සාකච්ඡා කිරීමට භාර දෙන ලදී.

මුලදී, එක් අධිගාරයෙක් පමණක් සිටි නමුත්, II රාජසිංහගේ පාලන සමයේදී, ඔහු විසින් අධිකාරවරුන් දෙදෙනෙකු පත් කළ අතර, පසුව මහනුවර ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ විසින් සභාවට අධිකාරවරුන් තිදෙනෙකු පත් කරන ලදී. ආරක්‍ෂාව, විදේශ කටයුතු සහ පාලනය ඇතුළු රාජ්‍යයට අදාළ වැදගත් කාරණා සම්බන්ධයෙන් රජුට උපදෙස් දීමේ වගකීම මහනුවර රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව සතු විය. ඔවුන්ගේ රාජකාරිවලට යුක්තිය පසිඳලීම සහ බදු එකතු කිරීම අධීක්ෂණය කිරීම ද ඇතුළත් විය.

1815 මාර්තු 2 දින සිදු වූ උඩරට සම්මුතියෙන් පසුව,  බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට බලය පැවරීමත් සමඟ රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ අධිකාරය හීන විය.

ව්යුහය
රජු පරම බලධාරියා විය . පහත නිලධාරීන්ගෙන් සභාව යුක්ත විය.

 Adigars (අදිකාරම් මහත්මයා)
 Pallegampaha adikaram mahatmeya (පල්ලෙගම්පහ අධිකාරම් මහත්මයා)
 Udegampaha adikaram mahatmeya (උඩගම්පහ අධිකාරම් මහත්මයා)
 Siyapattuwe adikaram mahatmeya (සියපත්තුවේ අදිකාරම් මහත්මයා)
 Disawes (මහ දිසාව මහත්මයා)
 Hathare-korlé maha-dissava mahatmeya.
 Sath-korlé maha-dissava mahatmeya.
 ඌව මහා දිසාව මහත්මෙය.
 Matalé maha-dissava mahatmeya.
 සබරගමුව දිසාව මහත්මයා.
 තුන් කෝරලේ දිසාව මහත්මයා.
 නුවරකලාවිය දිසාව මහත්මෙය.
 තමන්කඩුව දිසාව මහත්මයා.
 වෙල්ලස්සේ දිසාව මහත්මයා.
 Bintenne dissava mahatmeya.
 වලපනේ දිසාව මහත්මෙයා.
 උඩපළාට දිසාව මහත්මෙය.
 The Rate Mahatmayas (රටේ මහත්මයා)
 උඩුනුවර රටේ මහත්මයා.
 යටිනුවර රටේ මහත්මයා
 තුම්පනේරටේ මහත්මයා
 හරිස් පත්තුවේ රටේ මහත්මයා
 දුම්බර රටේ මහත්මයා
 Hewahetta රටේ මහත්මයා.
 කොත්මලේ රටේ මහත්මයා

මූලාශ්ර

යොමු කිරීම්

මහනුවර රාජසභාව


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit einem Eintrag einer Person, deren Namen mit den Buchstaben "Fuy" beginnt.

Fuy

Fuyu
 Fuyushiba, Tetsuzō (1936–2011), japanischer Minister für Land, Infrastruktur und Transport

Liste der Biografien/Fuy


Dlake na prsima sekundarno su spolno obilježje koje se očituje rastom dlaka u području između vrata i trbuha tijekom i nakon puberteta, zajedno s drugim vrstama androgene dlakavosti. Dlakavost mnogih dijelova ljudske kože prisutna je od djetinjstva, ali se sastoji od takozvane velusne dlake. Dulje i deblje dlake na prsima su terminalne dlake čiji razvoj prati porast razine androgena – prvenstveno testosterona i njegovih derivata. Muškarci u pravilu razvijaju više terminalnih dlaka, posebno na prsima, trbuhu i licu. Razvoj dlaka na prsima obično počinje u kasnom pubertetu, negdje između dvanaeste i osamnaaste godine, no može započeti i dosta kasnije, čak i u dvadesetim godinama. Puni razvoj dlakavosti na prsima postiže se još kasnije.

Obrasci i osobine
Pojavnost i osobine dlaka na prsima ovise o nasljedstvu, hormonima i starosti osobe. Geni određuju količinu, obrasce rasta i debljinu dlaka na prsima. Neki su muškarci vrlo dlakavi, dok drugi uopće nemaju dlake na prsima. Normalni su svi rasponi i obrasci rasta dlaka na prsima. Područja na kojima mogu rasti terminalne dlake su periareolna područja: grudi, sredina i strane prsnog koša te područje ispod ključne kosti.

Smjer rasta dlaka ponekad stvara upečatljive simetrične uzorke s obzirom na prsnu kost, kao i vrtloge. Tipična muška dlakavost imat će razdjel na gornjem dijelu prsne kosti iznad kojega dlake rastu prema gore, a ispod kojega rastu prema dolje. Neki pojedinci imaju vrtloge na gornjim područjima prsa, nekoliko centimetara od bradavice prema vratu, koji se 'okreću' u smjeru kazaljke na satu na lijevoj strani, a u suprotnom smjeru na desnoj.

Dlakavost prsa ponegdje će se smatrati abnormalnošću, no to je više zbog kulture i društvenih stavova nego zbog nekakve zdravstvene abnormalnosti. Prekomjeran rast terminalne dlake na tijelu muškarca ili žene naziva se hipertrihoza. Nju treba razlikovati od pojave zvane hirzutizam koja pogađa samo žene, pri čemu one kao simptom endokrine bolesti mogu razviti terminalnu dlakavost na prsima slijedeći muški obrazac.

Settyjevi obrasci

Uzorke dlakavosti na prsima muškaraca i pojavu obrazaca rasta dokumentiralo je nekoliko istraživanja. Studija na 1400 bijelaca u dobi od 17 godina do 71 godine koju je proveo L. R. Setty 1960-ih godina definirala je 15 uzoraka rasta dlaka na prsima koji su kombinacije pokrivenosti četiriju dijelova prsnog koša na kojima se javljaju terminalne dlake:

 Središnji i donji dio prsne kosti (sternuma) pokriven je u 74% slučajeva
 Područje neposredno ispod medijalnog dijela ključne kosti (klavikule) pokriveno je u 63% slučajeva
 Područje grudi, uključujući površine neposredno oko areola (bradavica) pokriveno je u 77% slučajeva
 Površina u neposrednom okruženju areole pokrivena je u 16% slučajeva

Dlake na prsima mogu se pojaviti na svakom od ovih područja neovisno od ostalih, što čini ukupno 15 kombinacija dlakavosti, kojima se još dodaju apilozni (bezdlaki). Kaže se da se dlakavost javlja i na grudnom i na području oko areole kada ima dlaka oko bradavica i na grudima, ali ta područja nisu povezana.

Najčešći obrazac je grudno-sterno-potključni, u kojem su grudi, prsna kost i medijalni kraj ključne kosti prekriveni terminalnom dlakom. Prisutan je u 57% slučajeva.

Kulturni aspekti

Mišljenja o muškim dlakavim prsima variraju od kulture do kulture. U nekima se smatraju znakom muškosti, a u drugima se prsa bez dlaka smatraju idealnima. Dlakava prsa često su izvor seksualne privlačnosti.

Proteklih desetljeća javio se među muškarcima trend uklanjanja dlaka na prsima (depilacija). Započeo je u Sjedinjenim Američkim Državama, a primijećen je u dosta zapadnih industrijaliziranih zemalja gdje su ga širili mediji, posebno u oglašavanju. Međutim, negdje od 2007. godine može se primijetiti pojačano oglašavanja u kojem modeli imaju zamjetno dlakava prsa.

Izvori

Vanjske poveznice

Anatomija
Ljudski razvoj

Dlake na prsima


Gérard Genette (7. júní 1930 – 11. maí 2018) var franskur bókmenntafræðingur sem er þekktastur fyrir skrif sín um frásagnafræði, grein sem hann átti þátt í að skapa ásamt fleira fræðafólki sem kennt hefur verið við póststrúktúralismann í hugvísindum á 7. áratug 20. aldar. Hann stofnaði tímaritið Poétique árið 1970 ásamt Tzvetan Todorov og Hélène Cixous. Skrif hans um frásagnafræði komu út sem þrjár ritgerðir, Figures I-III (1966-1972) og í bókinni Nouveau Discours du récit (1983). Árið 1979 setti hann fram hugmyndina um erkitextann (tengsl texta við bókmenntategundir, málsnið o.s.frv.) í Introduction à l'architexte og árið 1982 kom út bókin Palimpsestes: La Littérature au second degré þar sem hann þróaði áfram hugtakið textatengsl sem Julia Kristeva og Roland Barthes, meðal annarra, höfðu áður unnið með.

Franskir bókmenntafræðingar

Gérard Genette