පරිගණක ත්‍රිමාන සජීවිකරණය

පරිගණක සජීවිකරණය යනු පරිගණකය භාවිතයේ චලනය වන අනුරූ නිර්මාණය කිරීමේ කලාවයි. මෙය පරිගණක චිත්‍රක සහ සජීවිකරණයේ උප කොටසකි. වැඩි වශයෙන් මේවා නිර්මාණයට ත්‍රිමාන පරිගණක චිත්‍රක යොදා ගත්තද, ශෛලිගත, දුබල කලාප පළල සහ වඩා වේගවත් තථ්‍ය කාල විදුදැනුම අවශ්‍යතා සඳහා තවම ද්විමාන පරිගණක චිත්‍රක ද විශාල වශයෙන් යොදා ගැනේ. සමහර අවස්ථාවලදි සජීවිකරණයේ අරමුණු පරිගණකය මත වන අතර තවත් විටකදි එය චිත්‍රපට වැනි වෙනත් මාධ්‍යයක් ද විය හැකිය. මෙය බොහෝවිට චිත්‍රපට වල යොදා ගන්නා විට CGI (Computer Generated Imagery හෙවත් පරිගණක ආශ්‍රිත නිර්මිත අනුරූ) ලෙස හැඳින්වේ.

චලිතයේ දෘෂ්ටි මායාව නිර්මාණය කිරීම සඳහා පරිගණක තිරය මත එක් අනුරුවක් දර්ශනය කොට සැනෙකින් ඊට වඩාත් සමාන එහෙත් සියුම් ලෙස වෙනස් කරනු ලැබු තවත් අනුරුවක් දර්ශනය කරයි. මෙම ක්‍රමය රූපවාහිනි තුළ සහ චලිත රූප (motion pictures) යන්හි චලිතයේ දෘෂ්ටි මායාව නිර්මාණය කිරීමට සමානය.

පරිගණක සජීවිකරණය, ත්‍රිමාන ආදර්ශනයෙහි  stop - motion සජීවිකරණයෙහි සහ ද්විමාන නිදර්ශනවල රාමුවෙන් රාමුවට වන සජීවිකරණයෙහි ඩිජිටල් අනුප්‍රාප්තිය ලෙස හැඳින්විය හැකිය. ත්‍රිමාන සජීවිකරණයේ දි වස්තූන් (ආකෘති) පරිගණක තිරය මත ගොඩනැගෙන අතර (ආදර්ශනය) ත්‍රිමාන හැඩයන් අතාත්වික සැකිලි මඟින් නිරූපණය වේ. ද්විමාන  සජීවිකරණයේදී වෙන් වෙන් වස්තූන් (නිදර්ශන) සහ වෙන් වෙන් විනිවිද පෙනෙන ස්ථර, අතාත්වික සැකිලි ඇතුව හෝ නැතුව යොදා ගනි. Key frames දෘෂ්‍යමාන වන ආකාර වල වෙනස්වීම්, පරිගණකය මඟින්  ස්වයං පාලිතවම ගණනය කරනු ලබන්නේ ට්වීනින් (tweening) හෝ මෝපීන් (morphing) ලෙස හඳුන්වනු ලබන ක්‍රියාවලිය මඟිනි. ඉන්පසුව සජීවිකරණ නිර්මාණය විදුදැනුමට ලක් කරයි. ත්‍රිමාන සජීවිකරණයේදී සෑම රාමුවක්ම ආදර්ශනයෙන් පසු විදුදැනුම භාජනය කළ යුතුය. ද්විමාන දෛනික සජීවිකරණයේදි යොදා ගනු ලබන විදැහුම් ක්‍රමයක්ම  key frame නිදර්ශන ක්‍රියාවලියක් (key frame illustration process) වන අතර ට්වීන් (tween) කරන ලද රාමු අවශ්‍ය ආකාරයට විදැනුම් කර ගනු ලබයි. කලින් පටිගත කර ගන්නා ලද දර්ශන සඳහා, විදුදැනුම රාමු, වෙනත් ආකෘතියකට හෝ මාධ්‍යයක‍ට (චිත්‍රපට හෝ ඩිජිටල් වීඩියෝ ආදි) මාරු කර ගනු ලැබේ. මේවා දත්ත පරිශිලන ප්‍රේක්ෂක පිරිසකට දර්ශනය කරන බැවින්, මෙම රාමු නිත්‍යකාලිනව වුවද විදුදැනුම් කර ගත හැකිය. දුබල කලාප සහිත සජීවන වලද අන්තර්ජාලය හරහා පරිශිලක පරිගණකයෙහි නිත්‍යකාලිව  විදුදැනුම භාවිත කර ගැනීම සඳහා මෘදුකාංග භාවිත කරයි. මෙය  ප්‍රවාහනය හා පුර්ව ප්‍රවේශක (per-loaded) ඉහළ කලාප පළලකින් යුක්ත සජීවන නිර්මාණ වලට වඩා වෙනස් ක්‍රමයකි.

සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණය

(Animation - Traditional)

මෙය සෙල්   (cell animation)ලෙසද හදුන්වයි. 20 වැනි සියවසේ දී සජීවිකරණ චිත්‍රපට සඳහා වැඩි වශයෙන් භාවිතා කර ඇත්තේ සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණයයි.  සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණ චිත්‍රපට වල එක් එක් රූප රාමු  මුලින් සිත්තම්කරුවෙකු අදින අතර චිත්‍ර පසු ඡායාරූපගත වූ ඒවාය. චිත්‍රයේ  අංග චලන  පෙන්වීම සඳහා එක් රූප රාමුවක් අනෙකින් ඉතා සියුම් ලෙස වෙනස් වේ. සජීවිකරණ ශිල්පියාගේ දළ රූප විනිවිද පෙනෙන පත්‍ර වල ඡායාපිටපත් කරනු ලබයි. මෙම පත්‍ර සෙල්  (cel) ලෙස හැදිනේවේ  පසුව මෙම සෙල් වලට අදාල වර්ණ ඊට විරුද්ධ දිශාවට ආලේප කරනු ලබයි. සම්පූර්ණ කරන ලද කැරැක්ටර් සෙල් (character cel) වරෙක‍ට 1ක බැගින්  චලන පටලයක වර්ණවත් පසුතලයකට  (rostrum camera) ආධාරයෙන් ඡායාරූප ගත කරයි.

21 වැනි සියවසේ ආරම්භයත් සමග සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණය ක්‍රමය අභාවයට ගියේය. අද සජීවිකරණ  ශිල්පියාගේ  දළ සටහන් පරිලෝකනය කිරීමක් හෝ සෘජුවම පරිගණකයේ ඇඳීමක් සිදු කරයි. විවිධ මාදුකාංග භාවිතා කරමින් එම දළ සටහන් වර්ණ ගැන්වීමක් ද කරනු ලබයි.  අවසාන සජීවිකරණ ප්‍රතිඵලය මාධ්‍යයන් කිහිපයකින් සමන්විත විය හැක. එනම්  සාම්ප්‍රදායික මි.මි. 35 වීඩියෝ පට හෝ වර්තමාන ඩිජිටල් වීඩියෝ   (Digital videl) විය හැකිය. සාම්ප්‍රදායි සජීවිකරණයේ පෙනුම අදටත් පෙර සේම පවතින අතර සජීවිකරණ නිරූපන ශිල්පියාගේ ක්‍රියාදාමයන් අදටත් අත්‍යාවශ්‍ය වේ. 70 දශකයේදී පවා නොවෙනස් ව පැවතී ඇත. සමහර සජීවිකරණ ශිල්පීන් සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණ ලෙස හදුන්වා දි ඇත්තේ වැඩි වශයෙන් පරිගණක තාක්ෂණය භාවිතා කරන ක්‍රමවේද වලටයි.

සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණය යොදාගත් චිත්‍රපට වලට උදාහරණ ලෙස පිනෝකියෝ (Pinocchio) ඇනිමල් ෆාම්  (Animal farm) හා අකිරා  (Akira) හැදින්විය හැකිය. පරිගණක තාක්ෂණය යොදා ගනිමින් කරන ලද සාම්ප්‍රදායික  චිත්‍රපට වන්නේ ද ලයන් කිංග් (The lion king) ස්ප්‍රිට්  එවේ  (Spirat away)  හා ලේස් ට්‍රිප්ලෙට්ස් ඩි බෙල්විල් (les triplets de Bellrille)

(Full Animation) යනු තත්ත්වයෙන් උසස් සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණ චිත්‍රපට නිපදවීමේ ක්‍රියාවලියයි. මෙහිදී විස්තරාත්මක දළ සටහන් භාවිතා කරයි. මෙම චිත්‍රපට විවිධ මාදිලි වලින් නිපදවිය හැකිය. එනම් වොල්ට් ඩිස්නි ස්ටුඩියෝ  (Walt Disney Study) මඟින් නිපදවන ජීවමය බවක් රැදි චිත්‍රපට, වෝනර් බ්‍රදර්ස් ඇනිමේෂන් ස්ටුඩියෝ  (Wanner Brothers Animation Studio) මඟින් ඉදිරිපත් කර කාටුන් බවට වඩා නැඹුරුවක් දක්වන චිත්‍රපට වේ. තවද බොහෝ ඩිස්නි ඇනිමේටඩ් ෆීචර්ස්  (Disney Animated feater) මෙන්ම ඩිස්නි නොවන චිත්‍රපට වන ඇන් ඇමරිකන් ටොයිල්  (An American Toil) හා ලයන් ජයන්ටි  (The lion Giant) චිත්‍රපටද නිදසුන් වේ.

(Limited Animation) හිදී භාවිතා කරනුයේ විස්තරාත්මක බවින් අඩු දළ සටහන් ය. යුනයිටඩ් ප්‍රඩක්ෂන්ස් ෆොම් ඇමරිකා (United productions from america) නිර්මාණ කරුවන් විසින් මුලින් සොයා ගන්නා ලද මෙම ක්‍රමය මඟින් වඩාත් අලංකාර මෙන්ම නිර්මාණාත්මක සජීවිකරණ කිරිමේ හැකියාවක් ඇත.  මෙය ජෙනරල් මැක්බොරින් බොයිං  (Gernral Meboring Boing), යෙලෝ සබ්මැරින් (Yellow submarine)වැනි චිත්‍රපට වලින් පැහැදිලි වේ. මෙහි ප්‍රධාන අරමුණ වී ඇත‍්තේ  කාර්යක්ෂම හා මිල අඩු සජීවිකරණ, මාධ්‍යයට ගැලපෙන එනම් රූපවාහිනියට හැනා බාබෙරා   (Hannah Barbera) ෆිල්ටේෂන්  (filmation) යනාදී අන්තර්ජාලයට නිපදවීමයි.

(Rotoscoping) මැක්ස් ෆ්ලේශර්  (Mar fleissher) විසින් 1917 දී නිපදවා පේටන්ට් සහතිකයක් ලබා  ගෙන සජීවිකරණ කිරීම සටහන් වලට ඇතුලත්  කළ හැකිය. මෙය ලෝඩ් ඔෆ් ද රින්ග්ස්  (lord of the rings) චිත්‍රපටයේ යොදා ගෙන චරිත සජීවිකරණයටද  බොහෝ ඩිස්නි  චිත්‍රපට සඳහා ද යොදා ගෙන ඇත. උදාහරණ ලෙස වේකින් ලයිෆ් (Waking life) හා අ ස්කැන‍ර් ඩාර්ක්ලි   (a scanner Darkly) නම් කළ හැකිය.

(Animation - Traditional)

මෙය සෙල්   (cell animation)ලෙසද හදුන්වයි. 20 වැනි සියවසේ දී සජීවිකරණ චිත්‍රපට සඳහා වැඩි වශයෙන් භාවිතා කර ඇත්තේ සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණයයි.  සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණ චිත්‍රපට වල එක් එක් රූප රාමු  මුලින් සිත්තම්කරුවෙකු අදින අතර චිත්‍ර පසු ඡායාරූපගත වූ ඒවාය. චිත්‍රයේ  අංග චලන  පෙන්වීම සඳහා එක් රූප රාමුවක් අනෙකින් ඉතා සියුම් ලෙස වෙනස් වේ. සජීවිකරණ ශිල්පියාගේ දළ රූප විනිවිද පෙනෙන පත්‍ර වල ඡායාපිටපත් කරනු ලබයි. මෙම පත්‍ර සෙල්  (cel) ලෙස හැදිනේවේ  පසුව මෙම සෙල් වලට අදාල වර්ණ ඊට විරුද්ධ දිශාවට ආලේප කරනු ලබයි. සම්පූර්ණ කරන ලද කැරැක්ටර් සෙල් (character cel) වරෙක‍ට 1ක බැගින්  චලන පටලයක වර්ණවත් පසුතලයකට  (rostrum camera) ආධාරයෙන් ඡායාරූප ගත කරයි.

21 වැනි සියවසේ ආරම්භයත් සමග සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණය ක්‍රමය අභාවයට ගියේය. අද සජීවිකරණ  ශිල්පියාගේ  දළ සටහන් පරිලෝකනය කිරීමක් හෝ සෘජුවම පරිගණකයේ ඇඳීමක් සිදු කරයි. විවිධ මාදුකාංග භාවිතා කරමින් එම දළ සටහන් වර්ණ ගැන්වීමක් ද කරනු ලබයි.  අවසාන සජීවිකරණ ප්‍රතිඵලය මාධ්‍යයන් කිහිපයකින් සමන්විත විය හැක. එනම්  සාම්ප්‍රදායික මි.මි. 35 වීඩියෝ පට හෝ වර්තමාන ඩිජිටල් වීඩියෝ   (Digital videl) විය හැකිය. සාම්ප්‍රදායි සජීවිකරණයේ පෙනුම අදටත් පෙර සේම පවතින අතර සජීවිකරණ නිරූපන ශිල්පියාගේ ක්‍රියාදාමයන් අදටත් අත්‍යාවශ්‍ය වේ. 70 දශකයේදී පවා නොවෙනස් ව පැවතී ඇත. සමහර සජීවිකරණ ශිල්පීන් සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණ ලෙස හදුන්වා දි ඇත්තේ වැඩි වශයෙන් පරිගණක තාක්ෂණය භාවිතා කරන ක්‍රමවේද වලටයි.

සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණය යොදාගත් චිත්‍රපට වලට උදාහරණ ලෙස පිනෝකියෝ (Pinocchio) ඇනිමල් ෆාම්  (Animal farm) හා අකිරා  (Akira) හැදින්විය හැකිය. පරිගණක තාක්ෂණය යොදා ගනිමින් කරන ලද සාම්ප්‍රදායික  චිත්‍රපට වන්නේ ද ලයන් කිංග් (The lion king) ස්ප්‍රිට්  එවේ  (Spirat away)  හා ලේස් ට්‍රිප්ලෙට්ස් ඩි බෙල්විල් (les triplets de Bellrille)

(Full Animation) යනු තත්ත්වයෙන් උසස් සාම්ප්‍රදායික සජීවිකරණ චිත්‍රපට නිපදවීමේ ක්‍රියාවලියයි. මෙහිදී විස්තරාත්මක දළ සටහන් භාවිතා කරයි. මෙම චිත්‍රපට විවිධ මාදිලි වලින් නිපදවිය හැකිය. එනම් වොල්ට් ඩිස්නි ස්ටුඩියෝ  (Walt Disney Study) මඟින් නිපදවන ජීවමය බවක් රැදි චිත්‍රපට, වෝනර් බ්‍රදර්ස් ඇනිමේෂන් ස්ටුඩියෝ  (Wanner Brothers Animation Studio) මඟින් ඉදිරිපත් කර කාටුන් බවට වඩා නැඹුරුවක් දක්වන චිත්‍රපට වේ. තවද බොහෝ ඩිස්නි ඇනිමේටඩ් ෆීචර්ස්  (Disney Animated feater) මෙන්ම ඩිස්නි නොවන චිත්‍රපට වන ඇන් ඇමරිකන් ටොයිල්  (An American Toil) හා ලයන් ජයන්ටි  (The lion Giant) චිත්‍රපටද නිදසුන් වේ.

(Limited Animation) හිදී භාවිතා කරනුයේ විස්තරාත්මක බවින් අඩු දළ සටහන් ය. යුනයිටඩ් ප්‍රඩක්ෂන්ස් ෆොම් ඇමරිකා (United productions from america) නිර්මාණ කරුවන් විසින් මුලින් සොයා ගන්නා ලද මෙම ක්‍රමය මඟින් වඩාත් අලංකාර මෙන්ම නිර්මාණාත්මක සජීවිකරණ කිරිමේ හැකියාවක් ඇත.  මෙය ජෙනරල් මැක්බොරින් බොයිං  (Gernral Meboring Boing), යෙලෝ සබ්මැරින් (Yellow submarine)වැනි චිත්‍රපට වලින් පැහැදිලි වේ. මෙහි ප්‍රධාන අරමුණ වී ඇත‍්තේ  කාර්යක්ෂම හා මිල අඩු සජීවිකරණ, මාධ්‍යයට ගැලපෙන එනම් රූපවාහිනියට හැනා බාබෙරා   (Hannah Barbera) ෆිල්ටේෂන්  (filmation) යනාදී අන්තර්ජාලයට නිපදවීමයි.

(Rotoscoping) මැක්ස් ෆ්ලේශර්  (Mar fleissher) විසින් 1917 දී නිපදවා පේටන්ට් සහතිකයක් ලබා  ගෙන සජීවිකරණ කිරීම සටහන් වලට ඇතුලත්  කළ හැකිය. මෙය ලෝඩ් ඔෆ් ද රින්ග්ස්  (lord of the rings) චිත්‍රපටයේ යොදා ගෙන චරිත සජීවිකරණයටද  බොහෝ ඩිස්නි  චිත්‍රපට සඳහා ද යොදා ගෙන ඇත. උදාහරණ ලෙස වේකින් ලයිෆ් (Waking life) හා අ ස්කැන‍ර් ඩාර්ක්ලි   (a scanner Darkly) නම් කළ හැකිය.

පරිගණක සජිවන ප්‍රවර්ධන උපකරණ

පරිගණකයක් සහ සජිවන මෘදුකාංගයක් භාවිතයෙන් පරිගණක සජිවන නිර්මාණය කර ගත හැකිය. Amorphium, Art of illusion, Poser ray Dream studio, Bryce, Maya, Blender, Truespece, Light ware, 3D studio max, soft image XSI Alice සහ Adobe Flash (ද්විමාන) සජිවන මෘදුකාංග වලට උදාහරණ වේ.

මීට අමතරව තවත් මෘදුකාංග රැසක් ඇත. ඒවා ඉලක්කගත වෙළෙඳපොළ අනුව මෙම මෘදුකාංගයන්හි මිල විශාල වශයෙන් වෙනස් වේ. ප්‍රාථමික ගණයේ ක්‍රමලේඛ මඟින් ද ඉතාම අගනා සජිවන නිර්මාණ කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත් මෙම විදුදැනුම සඳහා සාමාන්‍ය ගෘහස්ත පරිගණකයක් භාවිතා කරන්නේ නම් ඒ සඳහා බොහෝ වේලාවක් ගත වේ. එබැවින් වීඩියෝ ක්‍රියා නිර්මාණකරුවන්  අඩු විශ්ලේෂණ (Low resolution) සහිත  අඩු බහුඅස‍්‍ර ගණන් කිරීම් ක්‍රම භාවිතා කිරීමට හුරු වි සිටිති. එමඟින් එම චිත්‍රක තත්‍ය කාලිනව ගෘහස්ථ පරිගණකයෙහි නිරූපණය කළ හැකිය. මෙම සංදර්භය තුළ photorealistic සජිවනය ප්‍රායෝගික නොවේ.

චිත්‍රපට, ටෙලිනාට්‍ය සහ පරිගණක ක්‍රිඩාවන්හි වීඩියෝ පටිපාටි නිර්මාණකරණයේ නියැලෙන වෘත්තිමය සජිවිකරණ ශිල්පියෝ වඩාත්  විස්තරාත්මක photorealistic සජීවන නිර්මාණය කරති. මෙවැනි උසස් ප්‍රමිතියකින් යුක්ත වන චිත්‍රපට සජීවන නිර්මාණයක් අවසන් කිරීමට, ගෘහස්ථ පරිගණකයක් සඳහා වසර 10 සිට 100 දක්වා කාලයක් වැය විය හැකිය. එබැවින් මේ සඳහා වඩා ප්‍රබල වර්ක් ස්ටේෂන් පරිගණක, සකසන 2 සිට 4 පමණ ඇති බැවින් එම පරිගණක වඩා ප්‍රබලය. තවද ඒවා විදු දැනුම් සඳහා විශේෂිත පරිගණක වේ. එක් යෝධ පරිගණකයක් ලෙස ක්‍රියා කිරීම සඳහා වර්ක් ස්ටේෂන් පරිගණක විශාල ප්‍රමාණයක් ජාල ගත කර ඇත. මෙහි ප්‍රතිපලය වනුයේ වසර 5,6 කින් නිමා කර ගත හැකි පරිගණක සජිවන චිත්‍රපටයකි(කෙසේ වෙතත්, මෙම ක්‍රියාවලිය සම්පුර්ණයෙන්ම විදැනුම් පමණක් ඇතුලත් නොවන්නකි). වර්ක් ස්ටේෂන් පරිගණකයක් ඩොලර් 2000 - 1600 ක් පමණ මිලක් වන අතර වඩා මිල අධික  වර්ක් ස්ටේෂන් හි භාවිතා වන අධි තාක්ෂණික දෘඩාංග නිසාවෙන් ඒවායෙහි විදු දැනුම වේගවත්ය. විදු දැනුම මෘදුකාංගයක් වන පිස්සාර්ස් රෙන්ඩමන්, මෙන්ටල්රේ යන විදු දැනුම් මෘදුකාංගයට අභියෝගයක් එල්ල කරමින් සජිවන කර්මාන්තයේ විශාල වශයෙන් යොදා ගැනේ. මෙය නිල පික්සාර් වෙබ් අඩවියක ඩොලර් 5000 - 8000 ත් අතර මිලකට ලබා ගත හැකිය. එමෙන්ම මෙම මෘදුකාංගය maya සහ  Soft Image XSI වැනි සජීවිකරණ ක්‍රමලේඛ සමඟ Linux, Mac OSX සහ Microsoft Windows පාදක වර්ක් ස්ටේෂන් පරිගණකයන් හි යොදා ගත හැකිය. වෘත්තිමය සජීවිකරණ ශිල්පියෝ ඩිජිටල් චිත්‍රපට කැමරා  අංගචලන අල්ලා ගැනීමට (motion capturer) සහ ක්‍රියාව ග්‍රහණය කරගැනීමට (performance capture),  නිල්තිර (bluescreens) චිත්‍රපට සංස්කරන මෘදුකාංග සහ වෙනත් උපකරණ භාවිතා කරයි.

අතත්‍ය චරිත සජීවිකරණ ක්‍රම

රංගන ශිල්පියාගේ මුහුණේ හා ඇඟේ ලකුණු කර ඇති සුදු තිත් ත්‍රිමාණ ලෙස චල රූප පටවල (motion capture) වල වර්තා කර ඇත. මෙය ඉහත පයිරේට්ස් ඔෆ් ද කැරබියින් චිත්‍රපටයේ ඩේවි ජෝන්ස් චරිතය නිරූපනය කිරීමේදී යොදා ගෙන ඇත.

බොහෝ ත්‍රිමාණ පරිගණක වල සජීවිකරණයට අදාල සරල සැකිල්ල, චරිත,ශරීරයේ ව්‍යුහයට අනුකූලව සාදනු ලබයි. ඉන්පසුව මෙම සැකිල්ලේ පිහිටීම අනුව සජීවිකරණය වෙනස් විම් නැතහොත් (Avors) අරුත් දක්වයි.

මිනිස් හා සත්ව චරිත වල සරල සැලකිල්ලේ බොහෝ අංග සත්‍ය අටසැකිල්ලේ අනුරුව ගන්නා නමුත් එම (Skeletal animation) ක්‍රමවේදයම මුහුණේ රුව සැකසුම (වෙනත් මුහුණු රුව සැකසුම් සජීවිකරණ ක්‍රමවේද තිබුණද) වැනි සජීවිකරණ සඳහා ද යොදාගැනේ.  මෙයට උදාහරණයක් ලෙස (Toy Story) චිත්‍රපටයේ woody චරිතය දැක්විය හැකිය. එහි (Arars 700) යොදාගන්නා අතර එයින්  (Arars 100)යක්ම මුහුණට අයත් වේ. පරිගණකය සෘජුවම සරල සැකිල්ල යොදා නොගන්නා නමුත් චරිතයේ පිහිටීම හා හැඩය ගණනය කිරීමට එය භාවිතා කරයි. එලෙස සජීවිකරණය ශිල්පියා අවස්ථාරූපව  (Avars) වලට යොද ඇති අගයන් වෙනස් කිරීම මඟින් චරිතයට චලන ලබාදේ.

මෙලෙස (Avar Value ) ලබාගෙන තාත්වික චලන ලබා ගැනිමේ ක්‍රමවේදයන් කිහිපයක් ඇත. සාම්ප්‍රාදායික  ක්‍රමය නම් තම සජීවිකරණ ශිල්පියා (Avar) සෘජුවම චලනය කිරීමය. අනෙක නම් (Avar) රාමුවෙන් රාමුව වෙනස් කරනවා වෙනුවට සජීවිකරණ ශිල්පියා (Avar) තෝරාගත් ස්ථාන වල පිහිටුවා කාලානුරූපව පරිගණක මඟින් එම අකුරු අගයන් (Tween) ඇතුලත් කිරීමයි. මෙම ක්‍රියාවලිය (Key framing) ලෙස නම්කර ඇත. (Key framing) යොදා ගැනීම මඟින් සජීවි ගත කරන ශිල්පියාට වැඩි පාලනයක් ලබා දේ.

නමුත් නව ක්‍රමවේදයක් වන (Motion capture) සජීවි ක්‍රියාකාරකම් වලට යොදා ගැනේ. පරිගණක, සජීවිකරණ (Motion capture) කාර්යයට යොදාගන්නා අවස්ථා වලදි එක් ශිල්පියෙකු විසින් එම දර්ශනය රඟපෑමක් සිදු කරනු ලබයි. එවිටම ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ක්‍රියාව වීඩියෝ කැමරාවක් යොදා ගනිමින් පරිගණකයක පටිගත කරන අතර පසුව එම ක්‍රියාව සජීවි ගත කරන ලද චරිත සඳහා යොදා ගනී.

සෑම ක්‍රමවේදයකටම එයට ආවේණික වු වාසි හා අවාසි ඇති අතර 2007 වර්ෂය සලකන විට චිත්‍රපටි හා පරිගණක ක්‍රීඩා සඳහා මෙම  ක්‍රමවේදයන් දෙකට භාවිතා කර ඇත. Key frame animation මඟින් රඟ දැක්වීම අසීරුවුවද විවිධ අංග නිර්මාණය කළ හැකිය.  (Motion capture) මඟින් රංගන ශිල්පියෙකුගේ ඉරියව් ඒ ආකාරයෙන්ම නිර්මාණය කළ හැකිය. උදහරණයක් ලෙස 2006 වර්ෂයේ පයිරෙට්ස් ඔෆ් ද කැරෙබියන් චිත්‍රපටයේ රඟන බිල් නිගි; ඩෙව් ජෝන් චරිතයට පණ පෙවු නමුත් ඔහු බිල් නිගී ලෙස චිත්‍රපටයේදී ඉදිරිපත් වූයේ නැත. නමුත් ඔහුගේ ඉරියව් හැසිරිම් චලන ආදිය (Motion capture) මඟින් ඒ ආකාරය‍ටම හසුකරගත් නිසා එම චිත්‍රපට වර්තාගත විය. ඒ නිසි (Motion capture) අවස්ථානුකූලව යොදා ගැනීම මඟින් වඩාත් අලංකාර ලෙස චරිත වලට පණ පෙවිය හැකිය.

සජිවන ක්‍රමෝපායන් - Stop motion

Stop motion සජිවනය ලෙස හැඳින්වෙන්නේ චලිතයක් හැඟවීමට සැබෑ වස්තුන් භෞතිකමය වශයෙන් මානය කොට එක් විටකදී එක් රාමුවක් පමණක් වන පරිදි ඡායාරූප ගත කොට නිර්මාණය කිරීමට දරන උත්සාහයයි. Stop motion සජීවිකරණයේ විවිධ ආකාර කිහිපයක්ම ඇත. සාමාන්‍යයෙන් ඒවා නම් කර ඇත්තේ සජිවිකරණයේදී යොදා ගන්නා ලද මාධ්‍ය අනුවය.

	ක්ලේ සජීවිකරණය බොහෝ විට කෙටියෙන් හඳුන්වන්නේ claymation ලෙසය.  stop motion සජිවිකරණය සඳහා මෙම ක්‍රමයේදි භාවිතා කරනුයේ මැටි හෝ සමානරූපි ආහන්‍ය ද්‍රව්‍යයකි. මැටි‍යෙන් සාදා ගන්නා පිළිරුව ඇතුලත ආමේචරයක් හෝ වයර් රාමුවක් තිබිය හැකිය. ඉදිරියට විස්තර ඉදිරිපත් වන puppet සජිවිකරණය මෙන්ම මෙහිදී ද ආමේචරයෙන් පිළිරුවේ විවිධ ඉරියව් පාලනය කරයි. මෙම පිළිරූ  Bruce Bick ford  චිත්‍රපටයේ පරිදි සම්පුර්ණයෙන්ම මැටියෙන් වුවද සාදා ගත හැකිය. මෙසේ clay සජීවිකරණය යොදා ගත් චිත්‍රපට වලට උදාහරණ ලෙස 'The Gumby Show' (US, 1957-1967), 'Morph shorts' (එංගලන්තය, 1977-2000) , 'Wallace and Gromu't shorts'(එංගලන්තය, 1989-1995 සහ 2000 - ?) , 'Jan Svankmejer's Dimensions of Dialogue' (චෙකොස්ලොවේකියාව, 1982), 'The amazing Mr. Bickford' (එක්සත් ජනපදය, 1987) සහ 'The trap door' (එංගලන්තය 1984).
	කට්අවුට් සජීවිකරණය(Cutout Animation) යනු ද්විමාන හෝ රෙදි, කඩදාසි කැබලි වැනි ද්විමාන ද්‍රව්‍ය චලනය කිරීමයි. උදාහරණයක් වන්නේ ටෙරි ගිලියම් (Terry Gilliam) ගේ 'Monty Python's Flying Circus' (එංගලන්තය, 1969-1974), 'La Planète sauvage (Fantastic Planet)' (ප්‍රංශ, චෙකොස්ලොවේකියාව, 1973), 'Skazka Skazok' (Tale of tales) (රුසියාව, 1979),  South park (එක්සත් ජනපදය, 1997) හි නියමු වැඩසටහන.
	Silhouette සජීවිකරණය යනු කට්අවුට් සජීවිකරණයේ එක් ප්‍රභේදයකි. මෙහි චරිත දිස්වන්නේ කලු පැහැති අඳුරු සේයාවක් ලෙසය. උදාහරණ වන්නේ  'The adventure of Prince Achmed' (Weber Republic,1926) සහ  'Princes of princesses' (ප්‍රංශය, 2000).
	චිත්‍රක සජීවිකරණයේ (Graphic animation) දී යොදාගනුයේ අඳිනා නොලද තුනි දෘෂ්‍ය චිත්‍රපටයි. (ඡායාරූප, ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර, සඟරා ආදි) මේවා රාමුවෙන් රාමුවට මානය කරන්නේ චලිතය ඇති කිරීමටය. වෙනත් අවස්ථාවලදි චිත්‍රක නිෂ්චලව පිහිටන අතර  stop-motion කැමරා චලනය කිරීමෙන් තිරයේ දිස්වෙන ක්‍රියා නිර්මාණය කර ගත හැකිය.
	ආකෘති සජීවිකරණය (model animation) හෙවත් ආකෘති සජීවනය ලෙස හැඳින්වෙන්නේ සජිවි ලෝකයේ අභිනයන් සමඟ අන්තර්ක්‍රියා ඇති කර ගනිමින් හා එහි කොටසක් වශයෙන් සැලකිය හැකි  stop-motion  සජිවන නිර්මාණ කිරීමයි. සජීවි රංගන ශිල්පින් දර්ශන පසුතල ආදිය සමඟ stop motion චරිත සහ වස්තූන් හොඳින් මුසු කිරීම සඳහා intercutting, matte ආවරණ, විභින්න තිරය යොදා ගනි. උදාහරණ ලෙස රේ හැරිහුසෙන්ගේ 'Jason and the Argonauts' (1961) සහ විලීස් ඔ'බ්‍රියන්ගේ  'King kong' (1933) චිත්‍රපට සැලකිය හැකිය.
	Go motion යනු ආකෘති සජීවිකරණය(model animation) හි එක්තරා ප්‍රභේදයකි. මෙහිදි සාම්ප්‍රදායික  stop - motion සජිවනයේ අන්තර්ගත නොවන චිත්‍රපට රාමු අතර motion blur  ඇති කිරීමට විවිධ ක්‍රම යොදා ගනි. මෙම ක්‍රමවේදය සොයාගන්නා ලද්දේ 'Industrial light and magic' සහ ෆිල් ටිපෙට් විසින් 'The Empire strikes Back' (1980) චිත්‍රපටයේ විශේෂ ආචරණ දර්ශන නිර්මාණයේදිය.
	 වස්තු සජීවිකරණය(object Animation) හෙවත් වස්තු සජිවනය යනු stop motion animal සඳහා විශේෂයෙන්ම සදාගත් වස්තූන් භාවිතා නොකොට සාමාන්‍ය අජීවි වස්තූන් භාවිතයයි. උදාහරණයක් ලෙස ගත හැකි brickfilm චිත්‍රපටයේ යොදා ගනු ලැබුවේ LEGO වැනි ප්ලාස්ටික් සෙල්ලම් බ්ලොක්ය.
	Pixilation හි සැබෑ මිනිසුන් stop-motion චරිත ලෙස යොදා ගැනේ. මෙමඟින් බොහෝ විශ්මයාකාර ආචරණ ඇති කළ හැකිය. එනම් අතුරුදහන් වීම්, නැවත මතුවීම්, පොලොව හරහා ලිස්සා යා‍ම් ආදිය,  නොර්මන් මැක්ලරන්ස්ගේ  Neighbors (canada, 1952) කෘතිය මේ සඳහා එක් උදාහරණයකි.
	 රූකඩ සජිවනයේදී (Puppet animation) ආකෘති (model animation) සජිවනයට වඩා වෙනස් වන්නේ මෙහි  (stop-motion) රූකඩ  (puppets) යොදා ගන්නා බැවිනි. මෙම රූකඩ තුළ ආමේචරයක් ඇති අතර එමඟින් ඔවුන් නිශ්චලව තබා ගැනීම සහ යම් යම් සන්ධි වල චලනයන් සීමා කරයි. උදාහරණයක් ලෙස කිව හැක්කේ LeRoman de Ronard (The tale of the fox) (ප්‍රංශය 1937) ජිරි ට්‍රන්කාගේ  'The night more before Christmas' (එක්සත් ජනපදය, 1993) සහ 'Robot chicken' (එක්සත් ජනපදය 2005 – present).
	Puppetoon යනු ජොර්ජ් පැල් (George pal) විසින් වැඩි දියුණු කරන ලද ක්‍රමවේදයන් යොදා ගනිමින් නිර්මාණය කරන ලද රූකඩ සජීවිකරණ (puppet-animated) චිත්‍රපට පෙළකි. මෙහිදි, එක් රූකඩයක් සියලු රාමු තුල වෙනස් කරමින් හැසිරවීම වෙනුවට වෙනස් රූකඩ එක් එක් රාමු සඳහා යොදා ගනි.

සජීවන නිර්මාණයේ මුල් අවධියේ අවස්ථා

මුල් අවධියේ පටන්ම, චලිතය නැමති සංසිද්ධියෙන් නිෂ්චල රූප නිර්මාණය කිරීමට උත්සාහ දරා ඇත. මෙයට හොඳම උදාහරණය වන්නේ පුරාණ ශෛලමය ලෙන් සිතුවම්ය. මේවායෙහි සත්වයින් නිරූපණය කර ඇත්තේ පාද කිහිපයක් එක මත එක වැටෙන පරිදි චිත්‍රයට නැගීමෙනි.

Phenakistoscope, zoetrope  සහ praxinoscope මෙන්ම බහුලව දක්නට ලැබෙන  filp-book  ද, 1800 දී පමණ යොදා ගත් සජීවිකරණ උපාංග වේ. තාක්ෂණය යොදා ගනිමින් පටිපාටිගත චිත්‍ර හසුරුවමින් චලනය ඇති කර ගත හැකි වුව ද, සජීවිකරණ තාක්ෂණය චලන රූප (motion picture) චිත්‍රපට සම්ප්‍රාප්තිය වන තෙක් වැඩි දියුණුවක් පෙන් වුයේ නැත.

චිත්‍රපට සජීවිකරණයේ නිර්මාතෘ ලෙස එක් පුද්ගලයෙකු  පමණක් නම් කළ නොහැකිය. වෙනස් සජීවිකරණ අංශ ඔස්සේ විවිධ ව්‍යාපෘති එකම කාලයක් තුළදි කර ගෙන යාම මීට හේතුව වේ.

විශේෂ ආචරණය සහිත චිත්‍රපටවල නිර්මාතෘවරයෙක් ලෙස මෙලීස් හැඳින්වේ. තාක්ෂණය යොදා ගනිමින් සජීවිකරණයේ යෙදුණු පුද්ගලයින් අතර පළමු කිහිපදෙනාට ඔහුද අයත් වේ. ඔහු අත්වැරැද්දකින් සොයා ගත් ක්‍රමය වන්නේ දර්ශනයේ යම්කිසි වෙනසක් සිදු කිරීමට කැමරාව රෝල් කිරීම නවතා සේයා පටලය රෝල් කිරීමය. මෙම අදහස පසුකාලීනව stop - motion සජීවනය ලෙස හැඳින්විය.  මෙලීස් මෙම ක්‍රමය සොයා ගනු ලැබුවේ අත්වැරැද්දකින් ඔහුගේ කැමරාව කැඩුණු විටකදීය. ඔහු එම අවස්ථාවේදී රූගත කරමින් සිටියේ ගමන් කරමින් සිටි බසයකි. ඔහු කැමරාව නැවත සකස් කරගෙන  සේයාපටය නැවත රොල් කරමින් කැමරාව පණගැන්වු විට එතනින් අශ්වයෙකු ගමන් කර ඇත. ඔහුගේ සේයාපටයේ මෙම දර්ශන පෙල සටහන් වුයේ බස් රථයක් අශ්වයෙක් බවට පරිවර්තනය වීමක් ලෙසය. මෙය මුල් අවධියේ සජීවිකරණ කලාවට දායක වු මහඟු අවස්ථාවකි.

Stop - motion සහ  hand - drawn  සජීවන ක්‍රම යොදාගත් පළමු ඇමරිකානු චිත්‍රපට නිර්මාණකරුවා ලෙස  ජේ. ස්ටුවර්ට් බ්ලැක්ටන් හැඳින්විය හැක.  'Edison' වලින් චිත්‍රපට කර්මාන්තයට එකතු වු මොහු, 20 වන සියවසේදි මෙම සංකල්පවලට පුරෝගාමිත්වය ලබා දුන්නේය. 1900 දී පමණ ඔහුගේ ප්‍රකාශන හිමිකම් සහිත ප්‍රථම නිර්මාණය එළි දැක්විණි. 'The Enchanted Drawing' සහ 'Humorous phones of funny faces' (1906) යන චිත්‍රපට බ්ලැක්ටන්ගේ  "lightening artist" ක්‍රමය අනුගමනය කර ඇති අතර, මෙලීස්ගේ මුල්කා‍ලීන  stop - motion ක්‍රමෝපායන්හි වැඩි දියුණු කරන ලද අනුවාද යොදා ගනු ලැබුවේ කළු ලෑල්ලක අඳින ලද චිත්‍ර මතුවි හැඩගැසෙන පරිදිය. 'Humorous Phases of Funny Faces' ප්‍රථම සත්‍ය සජීවන චිත්‍රපටය ලෙස සලකනු ලබන අතර, බ්ලැක්ටන් ප්‍රථම සත්‍ය සජීවන ශිල්පියා ලෙස සලකයි.  එමිලි කෝල් යන ප්‍රංශ චිත්‍ර ශිල්පියා කාටුන් තිරු නිර්මාණයෙන් පසු 1908 දී 'Fantasmagorie' නම් චිත්‍රපටය නිර්මාණය කළේය. මෙම චිත්‍රපටයේ විශාල වශයෙන් අන්තර්ගත වුයේ චලනය වන කෝටු මිනිසුන් සහ වයින් බෝතල් මල් බවට පරිවර්තනය වීම් වැනි වස්තු රූපකරණයයි. මෙහි සමහර දර්ශන වලදි සජීවිකරණ ශිල්පියාගේ අත් ද දක්නට ලැබෙයි. මෙම චිත්‍රපටය නිර්මාණය කර ඇත්තේ එක් එක් රාමු කඩදාසි මත ඇඳ ඒවා ප්‍රතිඡායාව මතට ගෙන කැමරාගත කිරීමෙනි. මෙමගින් රූපයට කළු ලෑල්ලක ස්වභාවයක් එක් විය. මෙම හේතුව නිසා  සාම්ප්‍රදායික  (hand – drawn) සජීවනය ලෙස පසුකාලීනව හඳුන්වනු ලැබු ක්‍රමය යොදා ගනු ලැබු ප්‍රථම චිත්‍රපටය බවට පත් වේ. බ්ලැක්ටන් සහ කෝල් ලැබු සාර්ථකත්වය සමඟ තවත් බොහෝ කලාකරුවන් සජීවිකරණය  යොදා ගනිමින් අත්හදා බැලීම් කරන්නට විය. එවන් එක් කලාකරුවෙක් වුයේ, සාර්ථක ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර කාටුන් ශිල්පියෙක් වන  වින්සර් මියේ ය. සෑම රාමුවක්ම කඩදාසි මත අඳින ලද බැවින්, සෑම පසුතලයක්ම සහ සෑම චරිතයක්ම නැවත නැවතත් ඇඳ, සජීවිකරණය කිරීමට සිදුවිය. මී කේ(Me cay) විසින් කරන ලද චිත්‍රපට අතර 'Little Nemo' (1911), 'Gertie the Dinosaur' (1914) සහ The Sinking king of the Lusitania (1918) ප්‍රධාන තැනක් ගනි.

සජීවිකරණය කරන ලද කෙටි චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය, එනම් කාටුන් නිෂ්පාදනය 1910 පමණ වන විට තනි කර්මාන්තයක් ලෙස ප්‍රචලිත විය. මෙම කාටුන් කෙටි සිනමා චිත්‍ර නිෂ්පාදනය කරන්නේ චිත්‍රපට ශාලාවල ප්‍රදර්ශනය කිරීමටය. ජෝන් රැඩොල්ෆ් බ්‍රේ මුල් අවධියේ සජීවිකරණ ශිල්පීන් අතර ඉතා සාර්ථකත්වය ලැබුවෙක් ලෙස නම් කළ හැකිය. මොහු සජීවිකරණ ශිල්පි එර්ල් හර්ඩ් සමඟ එකතු වී, දශකය පුරාම සජීවිකරණ කර්මාන්තය තුළ ප්‍රධාන තැනක් ඉසුලු සෙල් (cel) සජීවිකරණ තාක්ෂණය සඳහා පේටන්ට් බලපත්‍රය ලබා ගත්තේය.

ත්‍රිමාන සජීවනයේ - අනාගතය

පරිගණක සජිවනයේ එක් විවෘත අභියෝගයක් වන්නේ මනුෂ්‍යයින්ගේ photorealistic සජීවන නිර්මා‍ණය කිරීමයි. වර්තමානයේ නිර්මාණය වන බොහෝ පරිගණක සජීවිකරණ චිත්‍රපට ඉදිරිපත් කරනුයේ සත්ව චරිත, (finding nemo) මනඃකල්පිත චරිත (Shrek, monsters Inc) මනුෂ්‍යවාරෝපිත (anthroporphic) යන්ත්‍ර (කාර් සහ රොබෝ) හෝ කාටුන් මිනිසුන්ය. (The incredibles)  යථාර්තවාදි මනුෂ්‍ය චරිත ඉදිරිපත් කිරීමට දැරූ ප්‍රථම උත්සාහය ලෙස  "final fantasy the spirits within"  චිත්‍රපටය හැඳින්විය හැකිය. කෙසේ වෙතත් මනුෂ්‍ය ශරීරයෙහි, චලිතයෙහි සහ ජෛව යාන්ත්‍රණයෙහි ඇති සංකිර්ණතා හේතුවෙන් මනුෂ්‍යයන්ගේ තාත්වික නිරූපණය ගැටලුවක්ව පවති. සෑම සත්වයෙක් තුළම සංකිර්ණතා බොහෝමයක් තිබුණද, මිනිසුන් වශයෙන් අපට වඩාත් හොඳින් සංවේදනය වන්නේ මිනිස් නිරූපණ තුළ ඉදිරිපත් වන සියුම් වෙනස්විම්ය. මෙය පරිගණක  සජීවනයේ ඇති ඉතාමත් වැදගත් අංගයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මෙහි අවසාන අරමුණ වන්නේ, ශාරීරික වශයෙන් සත්‍යරූපි චලනයන්ගෙන් හෙබි විවිධ ඇඳුමෙන් සැරසුණු, ඡායාරූපයකට සමාන හිසකෙස් ආදියෙන් යුක්ත ඡායාරූපයකට සමාන මනුෂ්‍ය චරිතයන් නිර්මාණය කිරීමට සමත් මෘදුකාංගයක් නිර්මාණය කර ගැනීමය. මෙමඟින් බලාපොරොත්තු වන්නේ චිත්‍රපටයෙහි චරිත සත්‍යද, පරිගණක සජීවනය ද යන්න වෙන්කර හඳුනාගැනීමට නොහැකි ලෙස නිර්මාණයන්හි යෙදිමය. මෙසේ ඉක්මනින් සිදුවන බවක් නොපෙනේ. එහෙත් මෙවැනි සංකල්ප චිත්‍රපට අනාගතය උදෙසා දාර්ශනික අනුමැතියක් ලබා දෙයි.

දැනට, ත්‍රිමාන පරිගණක සජීවිකරණ තාක්ෂණය ප්‍රධාන කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකි ලෙස පෙනේ. එනම් විදැහුම් ක්‍රමවේදය අනුව photorealistic සහ non - photorealistic ලෙසය. photorealistic පරිගණක සජිවනය තවත් උප කොටස් 2 කට බෙදිය හැක. එනම්  (මෙහිදි අතාත්වික මිනිස් චරිත නිර්මාණයේදි performance capture ක්‍රමය යොදා ගනි) real photorealism සහ stylized photorealism. "Final fantasy" චිත්‍රපටය තුලින් බලාපොරොත්තු වුයේ real photorealism තාක්ෂණය යොදා ගැනීමයි.  අනාගතයේදි අපට  dark crystal චිත්‍රපටය වැනි සජීවි ක්‍රියා ඇතුලත් මනඃකල්පිත විශේෂාංග රසවිඳිය හැකිය.

"Antz", stylistic photorealism සඳහා උදාහරණයකි. (අනාගතයේදි  stylistic photorealism, තාක්ෂණයට Corpse Bride හි ආකාරයෙන් සම්ප්‍රදායානුකූල  stop motion සජීවන ක්‍රම ප්‍රතිස්ථානය කිරීමට හැකිවනු ඇත.) ඉහත සඳහන් කිසිදු ක්‍රමයක් පරිපුර්ණ නොවුවද, දිනෙන් දින වැඩි දියුණු වේ. photorealistic  නොවන, කාටුන් ස්වභාවයෙන් දැක්විය හැකිය. එනම් සජිවිකරණය නිර්මාණය, "Nine old Men" විසින් පැහැදිලි කරන ලද මුලධර්ම යොදා ගනිමින් ත්‍රිමාන කාටුන් නිර්මාණයක්  ලෙස පෙන්වීමට දරන ලද උත්සාහයකි.
photorealistic පරිගණක සජීවිකරණ විශේෂාංගයක එක් රාමුවක් නිවැරදි ලෙස සකසන ලද ඡායාරූපයක් ලෙස දිස්වන අතර, කාටුන් ස්වභාවය ඇති photorealistic පරිගණක සජිවිකරණ විශේෂාංගයක් එක් රාමුවක දෛශිකයක් ගත් විට එය දිස්වන්නේ සිත්තමක් ලෙසය. වඩා සරල පෙනුමක් ලබා දෙන cel Shading සමඟ පටලවා නොගත යුතුය.

සටහන්

|3D_animation Methods_of_animating_virtual_characters
|-

ත්‍රිමාන සජිවකරණය


Nýtt dagblað var dagblað sem gefið var út á árunum 1941 til 1942 á meðan útgáfa Þjóðviljans var bönnuð af breska hernámsliðinu og ritstjórn blaðsins fangelsuð í Bretlandi.

Rithöfundurinn Gunnar Benediktsson var eigandi og ritstjóri Nýs dagblaðs, sem þjónaði því hlutverki að vera málgagn Sósíalistaflokksins. Þrátt fyrir bannið á útkomu Þjóðviljans gerði hernámsliðið ekkert til að stöðva útgáfu Nýs dagblaðs.

Sumarið 1941 voru þeir Einar Olgeirsson og Sigfús Sigurhjartarson leystir úr haldi og tóku þá við ritstjórn blaðsins af Gunnari, sem áfram var skráður eigandi og útgefandi. Útgáfu blaðsins var hætt um leið og Þjóðviljinn fékk að koma út á nýjan leik í maímánuði 1942.

Tilvísanir og heimildir

Íslensk dagblöð

Nýtt dagblað


Beynelmilel, Sırrı Süreyya Önder ve Muharrem Gülmez'in yönettiği sinema filmi. 2006 yılında çekilen film, gösterime Ocak 2007'de girdi. Filmde 12 Eylül 1980 sonrası sıkıyönetiminin, doğuda yerel halk ve çalgıcı sınıfı (gevende) üzerine etkileri trajikomik bir şekilde anlatılır. Film için mekanların bulunması, döneme uygun hale getirilmesi, o bölgeden oyuncular seçilmesi gibi ön hazırlık ve hazırlık çalışmaları 4 ay sürmüştür. Filmin tamamı, 7.5 haftada Tarsus'ta çekilmiştir.

Konusu
1982 yılında Adıyaman'da bir grup yerel müzisyen, o yıllarda uygulanmakta olan sokağa çıkma yasağından dolayı geçim sıkıntısına düşerler. Geçinebilmek için buldukları çözüm hepsinin tutuklanmasına yol açar. Yörenin sıkıyönetim komutanı, bu yerel müzisyenleri çağdaş bir orkestraya dönüştürmek isteyince olaylar gelişmeye başlar. Yöresel orkestradan, kenti ziyaret edecek olan Konsey üyelerinin karşılama töreninde çalmaları istenir. Fakat bu konseyi karşılamayı sadece müzisyenler değil, şehrin genç aktivistleri de büyük bir sabırsızlıkla beklemektedir.

Siyasal bilimler öğrencisi Haydar (Umut Kurt); "Biz çalgıcı adamız. Çalgıcıdan hiç devrimci olur mu, komünist olur mu?" diyen abisi Servet'e (Sırrı Süreyya Önder) kulak asmamakta, Konsey üyelerini karşılamak için bir protesto eylemi hazırlamayı düşünmektedir. Bu eylemi gerçekleştirmek için de çağdaş orkestranın şefi Abuzer'in (Cezmi Baskın) kızı, aşklarını birbirlerinden bile gizli tuttukları, Gülendam'dan (Özgü Namal) yardım almaktadır. Bir yandan sıkıyönetim birimleri ve yöresel orkestra, bir yandan da devrimci gençler tarafından birbirinden habersiz olarak yürütülen bu karşılama hazırlıklarının karışması sonucunda herkesi şaşırtacak olaylar gelişecektir.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Ödüller
 2007 - 18. Ankara Uluslararası Film Festivali, Ulusal Uzun Film Yarışması, En İyi Film (Beynelmilel)
 2007 - 18. Ankara Uluslararası Film Festivali, Ulusal Uzun Film Yarışması Onat Kutlar "En İyi Senaryo" ödülü (Sırrı Süreyya Önder)
 2007 - 26. Uluslararası İstanbul Film Festivali, Ulusal Yarışma, Jüri Özel Ödülü (Beynelmilel)
 2007 - 26. Uluslararası İstanbul Film Festivali, Ulusal Yarışma, En İyi Kadın Oyuncu (Özgü Namal)
 2007 - 14. Altın Koza Film Festivali, Ulusal Yarışma, En İyi Film (Beynelmilel)
 2007 - 14. Altın Koza Film Festivali, Ulusal Yarışma, En İyi Erkek Oyuncu (Cezmi Baskın)
 2007 - 14. Altın Koza Film Festivali, Halk Jürisi, En İyi Film (Beynelmilel)
 2007 - 14. Altın Koza Film Festivali, Ulusal Yarışma, En İyi Senaryo (Sırrı Süreyya Önder)
 2007 - 14. Altın Koza Film Festivali, Ulusal Yarışma, En İyi Görüntü Yönetmeni-(Gökhan Atılmış)
 2007 - 14. Altın Koza Film Festivali, Ulusal Yarışma, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (Meral Okay ve Dilber Ay)
 2008 - 6. Pune Uluslararası Film Festivali, En İyi Erkek Oyuncu (Cezmi Baskın)
 2009 - 7. Karaçi Uluslararası Film Festivali, En İyi Başrol Oyuncusu (Cezmi Baskın)
 2009 - 7. Karaçi Uluslararası Film Festivali, En iyi Yönetmen (Sırrı Süreyya Önder ve Muharrem Gülmez)

Dış bağlantılar
 Beynelmilel filmin resmî web sitesi

2006 çıkışlı Türk filmleri
12 Eylül Darbesi ile ilgili filmler
Ankara Uluslararası Film Festivali Ödülü kazanan filmler
Sırrı Süreyya Önder'in yönettiği filmler
Sırrı Süreyya Önder'in senaryosunu yazdığı filmler
Tarsus'ta çekilmiş filmler
Türk politik komedi-drama filmleri
Konusu Adıyaman'da geçen filmler
Necati Akpınar'ın yapımcısı olduğu filmler
2000'lerde Türkçe filmler
2006 çıkışlı dramatik filmler
2006 çıkışlı komedi filmleri
BKM Film filmleri

Beynelmilel (film)


بلدية ميمبريلا ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 6.467 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

ميمبريلا (سيوداد ريال)


مسرح العبث يتميز بأنه نتاج ظروف سياسية وعالمية كبرى أدت بالفلاسفة المحدثين إلى التفكير في الثوابت.

العبثيون هم مجموعة من الأدباء الشباب الذين تأثروا بنتائج الحروب العالمية فرأوا أن جميع النتائج التي نجمت عن تلك الحروب هي سلبية لأنها خلقت نفسية سيطر عليها انعدام الثقة في الآخرين فكان انعزال الإنسان الأوروبي وفرديته، هذا ناهيكم عن الويلات والدمار المادي الذي طال أوروبا كلها. ومن أعلام هذه المدرسة ألبرت كامو وصموئيل بيكيت.

البدايات

لقد كان أول ظهور لهذه المجموعة في فرنسا في الثلاثينات من القرن العشرين وحينها قدموا نمطاً جديداً من الدراما المتمردة على الواقع، فجددوا في شكل المسرحية ومضمونها. بدأ مسرح العبث ظهوره في أوائل الخمسينات من القرن العشرين، وبالذات في العام 1953 عندما طلع علينا الفرنسي الموطن والإيرلندي الأصل صموئيل بيكيت (1906-1989 بمسرحية سماها(في انتظار غودو ) اتسمت بغموض الفكرة وعدم وجود عقده تقليدية، وانعدام الحل لما عرضته المسرحية فكانت رمزية مبهمة للغاية ولوحظ قله عدد المسرحيين الذين مثلوها وكان الزمان والمكان محدودين تقريباً وتركت المسرحية سؤالاً طالما راود النقاد البحث عن المعنى.

توفي صموئيل بيكيت عام 1989م تاركاً وراءه الكثير من الحديث والجدل عن غودو.

من هو؟ هل سيصل؟ متى سيصل؟ ماذا سيفعل أو يقدم؟ وحتى هذه اللحظة فإن الجدل السائد بين النقاد هو أن غودو لن يصل. لقد ترك صموئيل بيكيت خلفه ظاهرة أدبية وفنية مهمة ومؤثرة ومثيرة للجدل اسمها العبث أو اللامعقول، وكان رائد هذه الجماعة التي ثارت على كل ما هو مألوف سائرة في طريق العبث دون اهتمام بعامل الزمن. لم يكن العبثيون في واقع أمرهم مدرسة أو جماعة وإنما مجموعة من المفكرين والكتاب غلبت على مشاعرهم وأحاسيسهم صفات تشابهت وظهرت في كل كتاباتهم الأدبية خاصة في المسرحية منها. لقد جاء تمرد العبثيين على المدرسة التقليدية العريقة التي أرسى قواعدها أرسطو حينما وضع أسس النقد الأدبي للمسرحية الجيدة ومحدد عناصر نجاحها في ثلاثة هي: الزمان والمكان والحدث. العبثيون بدورهم ضربوا عرض الحائط بأرسطو وكتاباته ومنهجه وكل تاريخ المسرح، فتنكروا للعناصر الثلاثة المذكورة وقرروا أن تكون كتاباتهم في مكان محدود جداً كشجرة (مسرحية في انتظار غودو) أو كغرفة (مسرحية الغرفة) أو كرسي (كمسرحية الكراسي)، وجعلوا عنصر الزمن غير ذي أهمية تذكر أما العقدة أو الحدث فلم يجعلوا لها وجوداً في مسرحياتهم. وإضافة إلى ذلك فقد عادوا بالمسرحية الفصل الواحد والعدد المحدود من الشخصيات.

أهم ما في مسرح العبث بعيداً عن الزمان والمكان والحبكة هو الحوار، لكن ذلك الحوار كان غامضاً مبهماً مبتوراً تعوزه الموضوعية والترابط والتجانس. كل شخوص المسرحية تتحدث دون أن يتمكن أحد منهم من فهم الآخر! ولا من توصيل رسالته للآخر. الحوار دائماً مبتور ولا تستطيع الشخصيات توصيل رسائلها، وقد بالغ كتاب العبث فجعلوا بعض الشخصيات تتكلم ربما كلمة أو كلمتين عند نهاية المسرحية تلخص السخط العام والغضب الشديد، ثم يصل بنا هارولد بنتر إلى ما هو أصعب من ذلك فنراه يقدم لنا شخصية الأخرس كشخصية رئيسية في مسرحية حملت اسمه (النادل الأخرس).

تعتبر حركة العبث أو اللامعقول والتي سميت بأكثر من مسمى مثل الكوميديا المظلمة وكوميديا المخاطر ومسرح اللاتوصيل امتداداً لحركات أدبية مختلفة ظهرت لفترات قصيرة في بدايات القرن العشرين زمنها على سبيل المثال السريالية، وهي حركة أدبية فنية عبرت بقوة عن غضب الشباب من التقاليد السائدة في تلك الفترة، ثم حركة الشباب الغاضب وهي أيضاً حركة فنية أدبية يدل اسمها على الكثير من طريقة تفكير أصحابها بل ومن أشهر مسرحياتهم (أنظر خلفك في غضب) تعبيراً عن غضبهم من الحروب العالمية ونتائجها غير الإنسانية. لقد ازدهرت هذه الحركات التي عبرت عن مفاهيم ثائرة على القيم الفنية والأدبية في القرن العشرين، وكان ظهورها واضحاً جلياً بعد الحروب العالمية في محاولة للتعبير الصارخ عن التمرد الاجتماعي على الحروب الدامية وما فيها من مصائب وما تبعها من ويلات وأهوال، وما خلفته من القتلى والجرحى والدمار.

ازدهر العبثيون في الخمسينات من القرن العشرين وبدت مسرحياتهم للقارئ العادي وكأنها بلا خطة، وبلا هدف، كما أن نهاياتها غير واضحة المعالم وغير محددة وتعطي انطباعاً أو شعوراً بأن مصير الإنسانية غير معروف، ولا هدف له، وتجدر الإشارة إلى أن رائد العبثيين صموئيل بيكيت حاز على جائزة نوبل للآداب لما قدمه من جديد في عالم الأدب، ومن أبرز كتاب العبث يوجين يونيسكو البلغاري الذي كتب مثل بيكيت بالفرنسية، وآرثر أداموف الروسي، وجان جينيه الفرنسي ثم هارولد بنتر الإنجليزي ثم هناك زميل ثان تمثل في سمبسون الإنجليزي وادوارد البي الأمريكي وتوم ستوبارد الإنجليزي ، ثم جاء المخرج السينمائي و الكاتب المسرحي الاسباني فرناندو ارابال و الذي اضاف لمسرح العبث من الاعمال الهامة ما يكفي كمسرحية (فاندو و ليز) و ( المهندس و امبراطور آشور) و قد قدم شكلاً مختلفاً للعبث ، قام فيه بتوضيح المدرسة العبثية و تفاصيلها ، كما اكد على طبيعة شخصياتها المتناقضة و المترابطة رغم اختلافاتها .كل هؤلاء الكتاب و الفلاسفة و الفنانين هم أصحاب الأفكار التي تقرر الشكل والمحتوى في المسرحية.

من أهم السمات العامة لمسرح العبث قلة عدد شخوص المسرحية التي غالباً ما تدور أحداثها في مكان ضيق أو محدود جداً كغرفة مثلاً، وعلى سبيل المثال نرى كل مسرحيات هارولد بنتر تدور أحداثها داخل غرفة، والغرفة عادة مظلمة موحشة أو باردة ورطبة، لا يشعر من يعيش فيها براحة ولا باستقرار ولا بأمان على الإطلاق ويظل قلقاً دوماً والغرفة وفيها يخاف من بداخلها من كل شيء خارج فهي مصدر قلق لعدم ملاءمتها وفي الوقت نفسه ملجأ حماية من مخاطر خارجية محدقة دوماً، ودور المرآة في مسرح العبث يكون دوماً أقل أهمية من دور الرجل وتكون المرآة أكثر كآبة من الرجل لما تعانيه من اضطهاد اجتماعي واضح كما ونرى الغرفة في مسرحيات يوجين يونسكو إن كان لها مفهوم آخر فهي تبعث على الاطمئنان النسبي لأنها ملجأ ضد الأخطار الخارجية ووسيلة حماية لشخصيات المسرحية، والضوء الخافت أو العتمة والرطوبة العالية من سمات المكان في المسرح العبثي، كما أن اللغة فيها تكرار في الموقف الواحد وهذا التراكم الكمي من الأسباب يعطي مدلولات واضحة للخوف وعدم الطمأنينة والقلق الدائم، تلك العناصر التي تؤدي إلى غياب التفريق بين الوهم والحقيقة، وتؤدي أيضاً إلى عدم ثقة الشخصيات في المسرحية ببعضها البعض كما أنها تبين بما لا يدع مجالا للشك غياب الحلول الفعلية لمشاكل كثيرة، وعدم القدرة على مواجهة الأمر الواقع مع حيرة مستمرة وقلق متواصل وخوف متجدد من ماهية المستقبل وكيف سيكون.

يعتبر مسرح العبث مهماً للغاية عند الأوروبيون لأنه يعكس واقعهم الاجتماعي المؤلم، ومن أهم المشكلات التي يعرض لها، معضلة الفردية، فالأوروبي يعيش رغم حضارته المادية والتقدم العلمي، إلا أنه يعاني من فرديته وانعزاليته نتيجة لعدم قدرته على بناء علاقات إنسانية اجتماعية أساسية ورصينة مع الآخرين. لقد أثرت الحرب العالمية الأولى والثانية على تفائل عصر التنوير وإعادة مستوى طموح الرقي الأخلاقي إلى نفس مستوى العصور المظلمة للإنسان فتكشفت حياة الإنسان بالنسبة لبعض الأدباء إلى انها عبث محض يكاد يكون لا رجاء فيه. على أي حال فما زال هناك من النقاد من يعتقد بأن مسرح اللامعقول يتجه نحو حبكة واضحة المعالم، وأنه إذا أريد لهذا المسرح أن يكون شيئاًً فلا بد له من الخروج من دائرة اللاشيء متجها نحو مواضيع فنية وسياسية وأدبية واجتماعية ودينية أكثر وضوحاً لكن المهم هنا هو أنه إذا ما غير مسرح العبث توجهاته وشكله ومضمونه فإنه سينتهي كفكرة ومضمون ومغزى. أهم ما قدمه لنا هذا اللون الجديد من الدراما هو دراسة نفسية وفكرية لأوروبا الحديثة وانعزالية الإنسان فيها، وفشله في بناء علاقات اجتماعية، فالمادة هناك هي المقياس الأول وهي المعيار والمحك، ومع هذا الوجود المادي العنيف تضاءلت قيم اجتماعية وتلاشت أخرى. في الختام أود أن أسجل حقيقتين أولاهما أنه لم يبق من العبثيين سوى هارولد بنتر الذي لم يضف أي عمل مسرحي منذ سنوات وتفرغ لكتابة المقال، وثانيهما أن بدايات القرن الحادي والعشرين شهدت تقييماً للنتاج المسرحي في القرن الماضي فاعتبر النقاد مسرحية صموئيل بيكيت (في انتظار غودو) أفضل مسرحية كتبت في القرن العشرين.

المراجع

أدب ما بعد الحداثة
أنواع الفن المسرحي
استعارات
العبثية في الأدب
سريالية
فلسفة العقل
مفاهيم فلسفية
مفاهيم في نظرية المعرفة
مفاهيم ميتافيزيقية
وجودية

مسرح العبث


John C. Stennis Space Center (SSC) er den amerikanske rumfartsorganisation NASAs største anlæg til test og afprøvning af raketmotorer. Det er beliggende ved bredden af Pearl River i Hancock County i den sydøstlige del af Mississippi, på grænsen til Louisiana. Det dækker et areal på 55 km2.

Stedet blev indviet i december 1961 som Mississippi Test Operations, og skete med henblik på at teste motorer til Apollo-programmet. Fra 14. juni 1974 hed stedet National Space Technology Laboratories, et navn som fortsatte indtil 20. maj 1988, hvor centret blev opkaldt efter senator John C. Stennis.

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

NASA
Etableret i 1961
Mississippi

John C. Stennis Space Center


Daniel Heinecke (* 28. Juni 1986) ist ein deutscher Volleyballspieler.

Karriere
Heinecke begann seine Karriere beim 1. VC Wildau. 1999 wechselte er zu den Netzhoppers Königs Wusterhausen, wo er in der zweiten Mannschaft in der Regionalliga zum Einsatz kam. Später spielte der Mittelblocker beim Zweitligisten Berliner TSC. Von dort kehrte er 2009 zurück zu den Netzhoppers. Dort gehört er nun zur Bundesliga-Mannschaft.

Weblinks
 Profil bei den Netzhoppers

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (Netzhoppers Königs Wusterhausen)
Deutscher
Geboren 1986
Mann

Daniel Heinecke


Poshekhonye () is a town and the administrative center of Poshekhonsky District in Yaroslavl Oblast, Russia, located on the Sogozha River,  northwest of Yaroslavl, the administrative center of the oblast. Population:

It was previously known as Pertoma (until 1777), Poshekhonye (until 1918), Poshekhonye-Volodarsk (until 1992).

History
It was founded as the village of Pertoma () in the 17th century. In 1777, it was granted town status and renamed Poshekhonye. In 1918, the town was renamed Poshekhonye-Volodarsk (), after V. Volodarsky. It bore that name until 1992, when it regained its old name of Poshekhonye.

Administrative and municipal status
Within the framework of administrative divisions, Poshekhonye serves as the administrative center of Poshekhonsky District. As an administrative division, it is incorporated within Poshekhonsky District as the town of district significance of Poshekhonye. As a municipal division, the town of district significance of Poshekhonye is incorporated within Poshekhonsky Municipal District as Poshekhonye Urban Settlement.

Economy
A popular variety of mass-produced cheese in Russia is called "Poshekhonsky". The original cheese factory in the city is currently no longer operating, although plans were made in 2007 to re-open it.

References

Notes

Sources

Cities and towns in Yaroslavl Oblast
Poshekhonsky District
Poshekhonsky Uyezd

Poshekhonye


Ghosts of Mississippi er en amerikansk dramafilm fra 1996, instrueret af Rob Reiner. Handlingen er baseret på den sande historie om retssagen mod Byron De La Beckwith i 1994, den hvide racist anklaget for mordet på borgerrettighedsaktivist Medgar Evers i 1963.

Medvirkende
 Alec Baldwin som Bobby DeLaughter
 Whoopi Goldberg som Myrlie Evers
 James Woods som Byron De La Beckwith
 Virginia Madsen som Dixie DeLaughter
 Susanna Thompson som Peggy Lloyd
 Craig T. Nelson som Ed Peters
 Lucas Black som Burt DeLaughter
 Alexa Vega som Claire DeLaughter
 William H. Macy som Charlie Crisco
 Benny Bennett som Lloyd 'Benny' Bennett (Ham selv)
 Diane Ladd som Grandma Caroline Moore
 Margo Martindale som Clara Mayfield
 Darrell Evers som Ham selv
 Yolanda King som Reena Evers
 Jerry Levine som Jerry Mitchell
 James Van Evers som Ham selv
 Michael O'Keefe som Merrida Coxwell
 Bill Smitrovich som Jim Kitchens
 Terry O'Quinn som Judge Hilburn
 Rex Linn som Martin Scott
 James Pickens, Jr. som Medgar Evers
 Richard Riehle som Tommy Mayfield
 Bonnie Bartlett som Billie DeLaughter
 Brock Peters som Walter Williams
 Wayne Rogers som Morris Dees
 Bill Cobbs som Charles Evers
 Jim Harley som Delamar Dennis

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1996
Dramafilm fra USA
Film baseret på virkelige begivenheder

Ghosts of Mississippi


Vladlena Bobrovnikova ( ; født 24. Oktober 1987 i Krasnodar, Rusland) er en russisk håndboldspiller som spiller for Rostov-Don og Ruslands kvindehåndboldlandshold.

Karriere

Klubhold
Fra 2004 optrådte Bobrovnikova for den russiske ligaklub HK Kuban Krasnodar. Med Kuban var hun i kvartfinalen ved EHF Cup i sæsonen 2008/09. Samme år, skiftede hun til serbiske ŽRK Kikinda. I januar 2010 sluttede hun sig til italienske ASD HC Sassari, med hvem hun vandt den italienske pokalturnering i 2010 og 2011. I oktober 2011 skiftede hun til en anden italiensk klub i ligarivalerne fra HF Teramo. Med Teramo vandt hun det italienske mesterskab i 2012. I 2012 vendte hun tilbage til Rusland og underskrev en kontrakt med Rostov-Don. Med Rostov-Don var hun i semifinalerne i 2012/13 og 2013/14 i EHF Cup Winners' Cup. Hun har vundet det russiske mesterskab, med Rostov-Don, i 2015, 2017 og 2019, den russiske pokalturnering i 2015 og EHF Cup'en i 2017. I maj 2017, annoncerede hun sin graviditet.

Landshold
Bobrovnikovas første internationale turnering var ved EM 2014 i Ungarn/Kroatien. I løbet af turneringen scorede hun kun fire mål. Ved de olympiske lege 2016 i Rio de Janeiro vandt hun guldmedalje med . Hun var i 2019, tilbage på det russiske landshold, efter graviditet, hvor hun vandt bronze ved VM 2019 i Japan.

Hun var også med til at vinde OL-sølv i håndbold for  ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, efter finalenederlag til  med cifrene 25–30.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Rusland
Håndboldspillere fra Rostov-Don
Olympiske håndboldspillere fra Rusland
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Olympiske medaljevindere i håndbold
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Olympiske mestre fra Rusland
Olympiske sølvmedaljevindere fra Rusland

Personer fra Krasnodar

Vladlena Bobrovnikova


El LXII Campeonato Mundial de Lucha se celebró en Estambul (Turquía) entre el 12 y el 18 de septiembre de 2011 bajo la organización de la Federación Internacional de Luchas Asociadas (FILA) y la Federación Turca de Lucha.

Las competiciones se realizaron en el Pabellón de Deportes Sinan Erdem de la ciudad turca.

Resultados

Lucha grecorromana masculina

Lucha libre masculina

Lucha libre femenina

Medallero

Referencias

Enlaces externos
Resultados oficiales
Base de datos de la FILA .

2011
Lucha en 2011
Deporte en Turquía en 2011

Campeonato Mundial de Lucha de 2011


Karl Paul August Friedrich Liebknecht () a fost un activist politic socialist și antimilitarist pe timpul Imperiului German. Începând din 1900, Karl Liebknecht a fost membru al Partidului Social Democrat din Germania (SPD); în perioada 1912 - 1916 Liebknecht a fost membru al Reichstag-ului, unde a reprezentat aripa revoluționară de stânga a SPD-ului. Începând cu 1915 stabilește, împreună cu Rosa Luxemburg, linia generală a Ligii Spartachiste. După greva generală spartacistă la care a participat în 1919 au fost ucis - împreună cu Rosa Luxemburg - de membrii trupelor .

Din 1912 a fost căsătorit cu Sophie Liebknecht.

Note

Nașteri în 1871
Nașteri pe 13 august
Decese în 1919
Decese pe 15 ianuarie
Teoreticieni marxiști
Avocați germani
Revoluționari
Oameni din Leipzig

Karl Liebknecht


Edward Singleton Holden (født 5. november 1846 i Saint Louis, Missouri, død 16. marts 1914 i West Point, New York) var en amerikansk astronom.

Holden blev 1870 ingeniørløjtnant, 1873 professor ved Naval Observatory i Washington og 1881 direktør for Washburn-observatoriet i Madison, Wisconsin. I 1877 blev Holden udset til direktør for Lick Observatory på Mount Hamilton, fra 1874 havde han arbejdet med planerne for dette observatorium, og 1885 overtog han denne stilling, som han indehavde til udgangen af 1897, og var fra 1901 til sin død bibliotekar ved militærakademiet i West Point. Han deltog i solformørkelsesekspeditioner 1878 og 1883. Af Holdens arbejder mærkes: Index Catalogue of Books and Memorials, related to Nebulæ and Clusters (1877), Astronomy (sammen med Newcomb, 1879), Catalogue of the Library of the U. S. Naval Observatory (1879), A Subject-Index to the Publications of the Observatory 1845—75 (1879), Monograph of the Central Parts of the Nebula of Orion (1882), Sir William Herschel, his Life and Works (1881), A Synopsis of the Scientific Writings of Sir William Herschel, (sammen med Hastings, 1881), A Catalogue of 1001 Southern Stars etc., (sammen med Hagen, 1885), Memorials of William Cranch Bond and of his Son, George Phillips Bond (1897). I 1889 grundede Holden Astronomical Society of the Pacific, og har i dets Publications offentliggjort talrige mindre afhandlinger om aktuelle astronomiske spørgsmål. Som direktør for Lick Observatory udgav Holden dets Publications (bind I—III, 1887—94). Ved siden af disse astronomiske publikationer har han offentliggjort enkelte mere geografiske arbejder og så videre.

Kilder

Astronomer fra USA
Bibliotekarer
Faglitterære forfattere fra USA
Engelsksprogede forfattere
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet

Edward S. Holden


An Eltroplectris janeirensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Paulo Campos Porto ngan Alexander Curt Brade, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guido Frederico João Pabst. An Eltroplectris janeirensis in nahilalakip ha genus nga Eltroplectris, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eltroplectris

Eltroplectris janeirensis


La U.S. Route 36 o Ruta Federal 36 (abreviada US 36) es una autopista federal ubicada en el estado de Illinois. La autopista inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La autopista tiene una longitud de 348,4 km (216.47 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 36 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La U.S. Route 36 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  del IDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Illinois

U.S. Route 36 (Illinois)


Dav du gamle er en dansk kortfilm fra 1968 med instruktion og manuskript af Allan de Waal.

Handling
Farce om to gamle skolekammerater, der tilfældigt møder hinanden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1968
Film om alderdom
Kortfilm fra Danmark

Dav du gamle


Olaylar
 Konstantinopolis Kuşatması gerçekleşti.
 Terette'de Jolet şifresi çözüldü.

Doğumlar
 II. Stephanus, Papalık Devletlerinin ilk hükümdarı (ö. 757)
 Ōtomo no Yakamochi, Japon şair ve devlet adamı (ö. 785)

Ölümler
 I. Velîd, Emevilerin altıncı halifesi (d. 668)
 Constantinus, papa
 İbrahim en-Nehaî, Tabiun dönemi hadis ve fıkıh bilgini (d. 668)
 Kuteybe bin Müslim, Emevilerin en önemli Arap komutanlarından biri ve Emevilerin Horasan valisi (d. 669)
 Muhammed bin Kasım es-Sekafî, Sind'i fetheden Emevî kumandanı (d. 691-92)
 Said bin el-Müseyyeb, hadis, tefsir ve fıkıh alanında tabiin'in önde gelen müçtehidlerinden biri (d. 637)

715


Valerio de Leuconay o Valerico (del llatí Walaricus o Galaricus) (Auvernia, ca. 565 - Saint-Valery-sur-Somme, 12 de diciembre de 622) fue un monje y abad columbaniano. Es venerado como santo por diversas confesiones cristianas.

Biografía

Valerio había nacido en Auvernia y se dedicaba a guardar los rebaños a su padre. Decidió hacerse religioso y a los dieciséis años ingresó en el monasterio de Autume. Marchó a Auxerre, donde se puso bajo la protección del obispo Aunerio y vivió en el monasterio de Saint-Germani-de Auxerre, conocido por su austeridad. Finalmente, fue a la abadía de Luxeuil en 594, y fue discípulo de San Columbano, que le dejó como jefe de la comunidad cuando marchó. Columbano, viendo el potencial de Valerio como misionero y predicador, le envió a evangelizar diversas tierras de Neustria, donde la población era aún pagana, entre 614 y 616. Después de predicar y haber obtenido numerosas conversiones, el monje y su compañero Valdoleno pidieron a Clotario II unas tierras en Leuconay, cerca de Amiens: en 611 fundó un eremitorio que se convirtió en el monasterio de Saint-Valery-sur-Somme. Aplicó la regla de Columbano pero con más rigor y austeridad.

Desde allí, continuó predicando por el Ponthieu, la Normandía meridional, el país de Caux, etc. Murió, como abad de la comunidad, el 12 de diciembre de 619. Tenía fama de sabio y milagrero.

Veneración

Enterrado en Leuconay, su tumba se convirtió en un lugar de peregrinaje, como también la fuente situada al lado y a la se atribuyeron propiedades sanadoras. Además, había reliquias en Saint-Riquier, Méréaucourt y Saint-Lucien de Beauvais. Durante las invasiones normandas de los siglos IX y X, sus restos del santo fueron escondidos para protegerlos en un subterráneo de Saint-Omer. La abadía fue destruida y los monjes dispersados.

Con el tiempo, el cuerpo del santo pasó a manos del conde de Flandes que lo entregó a Montreuil. En 980, Hugo Capeto invadió Flandes y recuperó las reliquias, devolviéndolas a la abadía de Leuconay, reinstalándolos el 2 y 3 de junio de 980; fue entonces cuando la abadía tomó el nombre de Saint-Valery. La abadía adoptó entonces la Regla de San Benito.

Guillermo I de Inglaterra tenía una gran veneración por el abad e hizo llevar las reliquias a diversas iglesias de Inglaterra y de Normandía, donde se tomó el nombre de Saint-Valery-en-Caux.

Leyenda de la profecía de San Valerio
Para legitimar el acceso al trono franco del rey Hugo Capeto se creó la leyenda de la profecía de San Valerio: según ella, el santo se había aparecido en sueños en el futuro rey y le dijo que solo si devolvía sus reliquias, entonces en Flandes, a la abadía de Leuconay, sería rey y su dinastía ocuparía el trono durante siete generaciones. De aquí que se iniciara la campaña de Flandes para recuperar las reliquias.

La profecía permitió que ciertos autores como Gilles de Paris o André de Marchiennes proclamaran el retorno de los carolingios al trono de Francia con Luis VIII.

Referencias

Bibliografía
 Jonàs de Bobbio. La vida de Sant Columbà. Bobbio, s. VII.
 Dio è corazza dei forti: testi del cristianesimo celtico (VI-X sec.). Rimini, Il Cerchio, 1998.

Enlaces externos
Santi, beati e testimoni. "Valerico di Leuconay".

Santos de la Comunión anglicana
Santos católicos de Francia del siglo VII
Santos de la Iglesia ortodoxa
Religiosos de Francia del siglo VII
Abades
Religiosos de Francia del siglo VI

Valerio de Leuconay


Prezime Šunjo nose Hrvati, najvećim dijelom sa sjevera Hercegovine, točnije iz općine Prozor-Rama. U prošlom je stoljeću razmjerno najveći broj Šunja rođen u selu Proslap na području ramske općine.

Danas najveći broj Šunja u Hrvatskoj živi u Zagrebu i u okolici Požege (kamo se velik broj Ramaca u drugoj polovici 20. stoljeća preselio zbog povijesnih neprilika tj. torture komunističkog režima).

Poznati Šunje
Josipa Šunjo, pijanistica i glazbena pedagoginja

Izvori

Hrvatska prezimena

Šunjo


An Myoxanthus gyas in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Roberto Vásquez, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Myoxanthus gyas in nahilalakip ha genus nga Myoxanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myoxanthus

Myoxanthus gyas


«El Buen Fin» (de eslogan "El fin de semana más barato del año") es un evento comercial realizado cada año en México que consiste en la promoción y distribución de productos y servicios por diversas empresas con el fin de fomentar el comercio, a través de ofertas, descuentos y/o rebajas sobre el precio, y créditos a meses sin intereses.

Inspirado en el «viernes negro» de Estados Unidos, El Buen Fin surgió como iniciativa del Consejo Coordinador Empresarial, en asociación con el gobierno federal, organizaciones del sector privado e instituciones bancarias, además por las letras "B" y "F" por Black Friday, se nombró "Buen Fin" por las letras. La primera edición se llevó a cabo del 18 al 21 de noviembre de 2011.

Estadísticas

Ediciones

El Buen Fin surgió en 2011 como una iniciativa conjunta del gobierno federal y organizaciones privadas con el propósito de «reactivar la economía con la cooperación de los sectores privado y público, para que el consumidor tenga acceso a productos y servicios a precios bajos y con promociones generalizadas», así como reducir el nivel de desempleo antes del cierre de año. Su origen proviene de Iniciativa México, un proyecto empresarial conformado por varios medios de comunicación nacionales, destinado a promover la participación de la ciudadanía en propuestas sociales de mejora.

Está inspirado en el denominado «viernes negro» estadounidense y desde la primera edición se estableció que su realización habría de ser anualmente antes de la mencionada fecha estadounidense y de la temporada navideña. Una de las principales diferencias entre ambos eventos recae en que El Buen Fin dura cuatro días, mientras que el viernes negro solo uno —aunque la edición del 2020 duro doce días—. Asimismo, el evento mexicano tiene como objetivo la satisfacción de necesidades de consumo de la población, mientras que el estadounidense está orientado a las compras navideñas.

El Buen Fin es organizado por el gobierno federal a través de las Secretarías de Hacienda y Crédito Público, Economía, Turismo y el Servicio de Administración Tributaria; así como por la Asociación de Bancos de México, la Asociación Mexicana de Internet, la Asociación Mexicana de Venta Online, la Asociación Nacional de Tiendas de Autoservicio y Departamentales (Antad), el Consejo Coordinador Empresarial, la Confederación Patronal de la República Mexicana, la Confederación de Cámaras Nacionales de Comercio, Servicios y Turismo (Concanaco Servytur), la Cámara Nacional de la Industria de la Transformación (Canacintra), la Confederación de Cámaras Industriales de los Estados Unidos Mexicanos y la Cámara Nacional de la Industria de Radio y Televisión (Cirt), del sector privado.

Hay otras empresas que han optado por hacer sus propios programas alternos de descuento durante el buen fin, como el caso de Wal Mart con el "Fin Irresistible" lanzando sus promociones también por medio de la aplicación Cashi.

La vigilancia y seguridad para los usuarios de los servicios financieros, así como de la calidad, reclamos por descuentos o promociones, donde puedes denunciar abusos en la compra o adquisición de los productos promocionados son la Procuraduría Federal del Consumidor (PROFECO) y la Comisión Nacional para la Protección y Defensa de los Usuarios de Servicios Financieros (CONDUSEF).

2011
En su primera edición, del 18 al 21 de noviembre de 2011, las ventas totales en tiendas de autoservicio, departamentales y especializadas fueron del orden de los 106 mil millones MXN. Esto representó una diferencia de entre 15 a 20 % de las ventas registradas en años pasados. Participaron un total de 40 000 empresas distintas con promociones y descuentos, a través de 220 000 puntos de venta en todo el país. Los productos más vendidos fueron de electrónica, vídeo, telefonía móvil y muebles. De acuerdo con estadísticas elaboradas por la Antad, las tiendas departamentales acapararon la mayor cantidad de compras por parte de los clientes, en relación con las tiendas especializadas. Los productos y servicios turísticos vieron un incremento del 37,2 % en comparación a otros años en estas fechas. Debido a la rapidez en la organización e implantación del Buen Fin este año inicial, varias tiendas se quedaron sin inventario disponible para ofertar. A su vez, el sitio web de El Buen Fin recibió más de 4,5 millones de visitas y rebasó la cifra de los 200 000 seguidores en Facebook.

2012
Esta edición fue marcada por la incorporación de la Cámara Nacional de la Industria de la Transformación (Canacintra), que representó la adición de al menos 6000 empresas más con respecto a la edición anterior. Como estrategia para aumentar el consumo, Canacintra adelantó el pago del aguinaldo a sus integrantes, de forma similar a la medida adoptada por los gobiernos estatales al pagar por anticipado el aguinado, las primas vacacionales y demás gratificaciones de fin de año. De acuerdo con el gobierno federal, este año participaron 566 000 puntos de venta con ofertas y descuentos en productos. Se utilizó un 17,5 % más las tarjetas de crédito o débito bancarias para realizar compras en esta edición, en comparación al año anterior.

También fue la primera edición en que pudo utilizarse la tarjeta de crédito Fonacot MasterCard, creada por el gobierno federal para ofrecer descuentos en productos. Esta iniciativa incrementó los puntos de venta participantes en el Buen Fin, al permitir que otras empresas pudieran participar sin necesidad de inscribirse ante el Fonacot. Otra novedad fue el lanzamiento de la aplicación móvil para iOS y Android en la que aparecen las distintas ofertas y promociones por cada punto de venta participante durante El Buen Fin. La Asociación Mexicana de Internet (Amipci) gestionó a su vez la incorporación del comercio electrónico como una nueva alternativa de compra para los consumidores.

Un 30,3 % de las ventas correspondió a ropa y calzado, seguido de un 21,7 % de aparatos electrónicos. El porcentaje restante lo acapararon los alimentos y bebidas, así como artículos diversos para el hogar y limpieza. Según datos de la Asociación Mexicana de Internet e Iniciativa México, participaron alrededor de 11 millones de internautas lo que aumentó las ventas on-line en un 65 %, que visitaron más de 9,5 millones de páginas electrónicas a través del portal de El Buen Fin. Las ventas por Internet tuvieron un incremento cercano al 50 % con respecto a 2011.

2013
Una de las estrategias para este año consistió en la generación de más promociones para las zonas fronterizas, con tal de atraer a mercado potencial estadounidense interesado en comprar en México. El Consejo Nacional para la Cultura y las Artes (Conaculta) participó por primera vez en esta edición, con promociones en diferentes publicaciones así como en visitas a los diferentes museos del Instituto Nacional de Bellas Artes (Inba), entre otros relacionados.

Se implantó un sorteo o lotería fiscal gestionado por la Secretaría de Hacienda específicamente para este evento, donde habrían de participar todos los ciudadanos que hayan pagado con su tarjeta bancaria cualquier producto o servicio con promoción del Buen Fin. La primera edición del sorteo fiscal sucedió el 2 de diciembre de 2013, y se repartió un monto de 250 millones MXN entre un total de 75 000 clientes a los cuales se les reembolsó la totalidad de su ticket de compra por hasta 10 000 MXN.

La CONCANACO informó que se registraron 1,4 millones de visitas al portal de El Buen Fin, en adición a las 11,3 millones de páginas electrónicas visitadas través del mismo portal. Se registraron más de 935 mil seguidores en las cuentas oficiales del evento en Facebook y 41 560 en Twitter. Por otra parte la PROFECO registró un total de 65 quejas por incumplimiento de promociones o publicidad engañosa, y se atendieron 205 llamadas de orientación y asesoría a consumidores.

2014
Al igual que el año anterior, el gobierno realizó una lotería fiscal para rembolsar los tickets de compra de hasta 150 000 clientes que adquirieron sus productos con promociones del Buen Fin por medio de su tarjeta bancaria. El monto a repartir fue de 500 millones MXN, el doble que la edición anterior. El gobierno federal aumentó su inversión a la realización del Buen Fin, duplicando el monto destinado para la edición predecesora. Los establecimientos asociados a la Concanaco Servytur tuvieron un incremento de 19,3 % en sus ventas, de forma similar a los puntos de venta registrados en la Antad que registraron un aumento del 4,6 % en sus ventas.

Durante esta edición surgió un boicot al Buen Fin en los estados de Michoacán, Guerrero, Oaxaca y Chiapas que posteriormente se extendió al Distrito Federal, según reportó la Antad.

2015
Este año se esperaba un aumento del 5 % en el consumo con respecto a la edición anterior, sin embargo al final tuvo un incremento superior al 10 %. Hubo un total de 149 000 beneficiados con la lotería fiscal cuyo monto ascendió a 466,1 millones MXN. El Instituto del Fondo Nacional de la Vivienda para los Trabajadores (Infonavit) se incorporó al evento ofreciendo descuentos a sus derechohabientes, además de ofrecerse créditos hipotecarios sin cobro de comisión por apertura y avalúo sin costo por primera vez en la historia de El Buen Fin. Asimismo, se registraron 31 mil nuevas empresas con promociones y descuentos en sus productos.

2016
El Instituto Nacional de Estadística y Geografía (INEGI) realizó por primera vez una encuesta para evaluar el impacto comercial y económico de El Buen Fin, además de llevar a cabo un sondeo a empresarios sobre estrategias comerciales y evolución comercial durante el plazo de realización del evento.

2017
El Buen Fin 2017 generó ingresos por 94 000 millones MXN, superando en un 4 % aproximadamente el monto de la edición anterior, aunque por debajo de la meta trazada que ascendía a 100 000 millones MXN. De igual manera, hubo un decremento en el número de empresas participantes, al involucrarse 86 400 compañías en contraste con las 95 000 de 2016. Se trató de la primera ocasión en que El Buen Fin no superó el objetivo comercial planificado. De acuerdo con un estudio realizado por Deloitte, esta edición de El Buen Fin se vio afectada por los sismos ocurridos en septiembre del mismo año tanto en Chiapas como en Puebla y por la renegociación del Tratado de Libre Comercio de América del Norte que derivó a su vez en el nuevo Tratado entre México, Estados Unidos y Canadá.

Como dato de interés, de acuerdo con el Instituto Nacional de Estadística y Geografía, las estrategias comerciales con mayor éxito este año fueron los descuentos y los «productos de regalo en montos mínimos de compra», con más del 90 % de captación de las ventas realizadas durante el evento Por otra parte, se observó un incremento de 43 % en las ventas por Internet con relación a 2016, traducido en casi 2,8 millones de consumidores que adquirieron algún bien o servicio en línea.

2018
La octava edición de El Buen Fin se llevó a cabo del 16 al 19 de noviembre de 2018, con la participación de más de 58 000 empresas. Este año se realizó una campaña denominada «Viajemos todos por México» con el que se ofrecieron ofertas en viajes para promover el turismo nacional. Durante esta edición se generaron ingresos superiores a 100 000 millones MXN, lo que representó un incremento de aproximadamente el 20 % en las ventas con respecto al año anterior.

2019
Esta edición se realizó del 15 al 18 de noviembre. Cabe agregar que este año Walmart canceló su afiliación a la Antad y a Coparmex, por lo que se trató de la primera ocasión en que no participó con promociones de El Buen Fin. En cambio, creó una nueva campaña denominada «El fin de semana irresistible», aplicable en sus sucursales ya mencionadas, así como en Sam's Club, Bodega Aurrera y Superama.

Adicionalmente se solicitó por primera ocasión que los establecimientos participantes «tengan un RFC válido, su buzón tributario activo y la opinión de cumplimiento fiscal positiva». La Asociación de Bancos de México propuso a su vez la incorporación de la tecnología de Cobro Digital (CoDi) para la realización de pagos digitales.

2020
Con motivo de la pandemia de COVID-19, la décima edición se extendió por once días, del 9 al 20 de noviembre, con el propósito de «evitar contagios, tener una mayor circulación, así como para impulsar una pronta recuperación en la economía del país».

Las instituciones bancarias ofrecen hasta 24 meses sin intereses en tarjetas de crédito, y «hasta 40 meses de plazo dobles y triples puntos de recompensa, disminuciones en las tasas aplicables, descuentos en costos de seguro de auto, vida, casa y personales, bonificación de mensualidades, así como 1,4 millones de terminales puntos de venta para el comercio a nivel nacional».

2021
Para la edición de este año, realizada del 10 al 16 de noviembre, se mantienen las medidas de salud e higiene estipuladas por las autoridades del país con motivo de la pandemia de COVID-19. De forma similar a lo sucedido con Walmart en 2019, en esta ocasión la cadena Oxxo y distintas franquicias de restaurantes del grupo Alsea —como Domino's Pizza, Starbucks y Chili's— dejaron de participar en El Buen Fin al cancelar su afiliación a la Antad en el primer cuatrimestre de 2021.

2022

Recepción

El Buen Fin tiene como finalidad incentivar el comercio del país, al proporcionarle beneficios tanto a los vendedores como a los consumidores del mercado. De acuerdo con José Manuel López Campos, presidente de Concanaco: «no se trata de una estrategia consumista sino de una ocasión para que las familias adquieran artículos para el hogar». En opinión de las empresas participantes, existe la creencia de que «El Buen Fin es un círculo virtuoso en el que todos salen beneficiados, porque si hay consumo, hay producción, y si hay producción, hay trabajo, y si hay trabajo, hay salario, y si hay salario, hay consumo. El Buen Fin, en consecuencia y bajo esta óptica, es un programa que ayuda a todos».

Según estudios realizados por la Universidad Nacional Autónoma de México, este programa representa más bien «una campaña publicitaria para incrementar la venta de las empresas participantes a costa del endeudamiento de los asalariados». El análisis realizado en 2012 estipuló que un 75 % de las ofertas promocionadas en el Buen Fin no representan disminuciones en los precios de los productos, sino más bien «una forma más adecuada de pago» a crédito sin intereses. El porcentaje restante es dado por las rebajas de entre un 5-20 % en los precios. En su análisis denominado «¿Realmente bajan los precios durante el Buen Fin» (2017), Raymundo M. Campos Vázquez y Eduardo M. Medina Cortina concluyeron que, producto de una muestra de datos generados entre 2010 y 2015, los precios en general se reducen en promedio un 7 % con respecto a los precios anteriores al evento, «evidencia de que algunos establecimientos han adoptado prácticas para hacer más evidentes las ofertas del Buen Fin [...] El Buen Fin no puede ser considerado como un evento de baja generalizada de precios. Los descuentos ofrecidos por distintas cadenas tienen diferencias considerables. En algunos casos, diversos establecimientos han adoptado prácticas estratégicas que permiten hacer más evidentes las ofertas ofrecidas durante el evento».

Algunos analistas coinciden que existe un riesgo de sobreendeudamiento en la población en su afán por aprovechar las ofertas, así como de abusos por parte de ciertas empresas que ofertan productos con precios «inflados». Una de las recomendaciones más frecuentes que la prensa y los analistas suelen hacer a la ciudadanía es la de no contraer deudas extensas a causa de los meses sin intereses; en palabras de Carlos González, director de Monex: «[esto resulta en] adquirir una deuda de hasta 18 meses en diferentes productos y en ocasiones el bien comprado ya se agotó o se descompuso pero la deuda se mantiene». De acuerdo con una encuesta realizada en 2018 por Deloitte, si bien las principales razones por las que los consumidores prefieren no participar en El Buen Fin son «la falta de poder adquisitivo, y la falta de interés tanto en las promociones del evento como en El Buen Fin en general», se considera que las promociones de este evento son mejores que otras como las ventas nocturnas, «Grandes Baratas», ventas de fin de año o ciertas promociones alternativas de los comercios participantes. Cabe señalar que con el transcurso de las ediciones, se ha observado una nueva tendencia comercial en la que el consumidor es «cada vez más consciente, preparado y exigente. Un consumidor, sobre todo, más responsable al momento de adquirir nuevos productos». Para atender quejas la Procuraduría Federal del Consumidor cuenta con servicios telefónicos así como a través de las redes sociales.

En 2011 la Antad estimó que las ventas generadas durante el Buen Fin fueron unas de las más altas registradas en un solo mes de ese año, sin considerar el mes de diciembre. Ese mismo año, a pesar de las ventas conseguidas en la primera edición, Alejandro Calvillo, director de la asociación civil El Poder del Consumidor, consideró que El Buen Fin solamente obedece a la «logística empresarial» comercial, y no representa en sí un beneficio para las familias mexicanas. En una encuesta realizada por Profeco en 2012, ocho de cada diez personas entrevistadas consideró que El Buen Fin debía seguir realizándose anualmente. Se ha registrado un aumento en las ventas a nivel nacional a partir del primer evento en 2011; ese año, a diferencia de 2010, se registró un aumento del 22,4 % en la comercialización, mientras que el avance de 2012 respecto a la edición predecesora fue de un 12,5 %. A pesar de lo anterior, El Buen Fin ha propiciado una disminución importante en las ventas registradas en el mes de diciembre en comparación con los años anteriores a su primera edición. Desde el punto de vista de algunas empresarios, esto significa que no siempre se generan las ganancias esperadas como resultado de la realización de dicho evento.

Véase también
 Viernes negro
 Economía de México
 Adelanto de Navidad

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial del Buen Fin.
El Buen Fin en Facebook.
El Buen Fin en Twitter.
El Buen Fin en Google+.

Celebraciones del día
Economía de México
Efemérides no oficiales

El Buen Fin


Die Apostolische Lutherische Kirche von Amerika ist eine kleine Denomination innerhalb des nordamerikanischen Luthertums. Sie hat ihre Wurzeln in der skandinavischen Erweckungsbewegung des Laestadianismus. Die erste Gemeinde wurde 1872 in Minneapolis, Minnesota, von finnischen Einwanderern gegründet. Heute hat die Kirche mehr als 50 Gemeinden in den Vereinigten Staaten und Kanada mit regionalen Schwerpunkten in den US-Bundesstaaten Michigan, Minnesota, Oregon und Washington.

Weblinks
 Homepage der Apostolischen Lutherischen Kirche von Amerika

Christliche Konfession
Protestantismus in den Vereinigten Staaten
Protestantismus in Kanada
Amerika
Christliche Organisation (Vereinigte Staaten)
Gegründet 1872


Kalder længsel er det 18. studiealbum af den danske sangerinde og sangskriver Anne Linnet, der udkom den 12. oktober 2012 via Sony Music og Columbia Records.

Spor

Referencer

Anne Linnet-album
Album fra 2015

Kalder længsel


Bintou Marie Ruth Diallo, , est une sociologue et activiste burkinabè des droits humains.

Biographie

Études et enfance
Bintou Diallo grandit à Bobo-Dioulasso ou elle a fait ses études à l'école Toumouna Garçon. Après le baccalauréat en 1998, elle poursuit ses études supérieures à l'université Cheikh-Anta-Diop de Dakar, dans le département de sociologie de la faculté des arts et sciences humaines. En 2011, elle poursuit ses recherches en développement et changement socio-économiques.

Engagements
De retour au pays, Diallo s'engage dans la promotion des droits humains, notamment ceux des jeunes. Coachmoi/Kandace est un programme d'accompagnement en leadership et développement personnel des jeunes filles et garçons qu'elle met en œuvre depuis plusieurs années.

Elle mène un plaidoyer pour la promotion et le développement de la jeunesse en Afrique à travers des programmes .

Carrière internationale
Associée de TallMédia, et présidente du comité directeur de Afrika Tomorrow, une organisation citoyenne basée au Burkina, Bintou Diallo accompagne des réseaux de jeunes en Guinée, au Mali, au Sénégal, au Burkina Faso et en Côte d'Ivoire.

Lors du Forum de l'Emploi et de l'Entreprenariat des Femmes (FEEF) elle encourage les femmes à dépasser les pesanteurs négatives pour affirmer leur leadership.

Elle travaille aux Nations unies comme chargée des partenariats et financement du développement dans le bureau de la coordinatrice résidente et humanitaire du système des Nations unies.

Distinction
 2021 : Prix Sulah.

Notes et références

Liens externes

Sociologue burkinabè
Étudiant de l'université Cheikh-Anta-Diop
Naissance en décembre 1974
Naissance à Ouagadougou

Bintou Marie Ruth Diallo


Bullenkuhlen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 3,93 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 361 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Willi Hachmann tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Bullenkuhlen

Kaynakça

Bullenkuhlen


Salvador Juanpere Huguet (Reus 1953) es un artista contemporáneo catalán de larga trayectoria. Cercano a las corrientes conceptuales, sus dibujos, esculturas o instalaciones tienen un fuerte contenido formal y poético y son una reflexión sobre el propio proceso creativo, la metodología de la escultura y los oficios artísticos, todo dentro de un juego de ironías y de referencias metalingüísticas.

Trayectoria
Salvador Juanpere se inicia en Reus como dibujante y pintor. Se traslada a Barcelona el 1976 para ingresar en la Facultad de Bellas Artes donde coincide con artistas como Magí Baleta, María Carbonero, los hermanos Xavier y Ignasi Aballí, Jaume Plensa o Susana Solano. Forma parte de la generación de escultores catalanes que se dan a conocer en la década de los ochenta en los "Saló de Tardor" del Ayuntamiento de Barcelona (1982-1983), en la exposición Nueva Escultura Catalana (1985), Escultura Ibérica Contemporánea, Zamora (1986) y participa en la exposición "la Vanguardia de la Escultura Catalana" del Centro de Arte Santa Mònica en Barcelona (1989).

Salvador Juanpere ha simultaneado su carrera artística con la de docente, en la Escuela Massana de Barcelona (1987-2004) y actualmente es profesor agregado del Departamento de Escultura de la Facultad de Bellas Artes de la UB. Ha publicado diversos textos en periódicos y revistas y el libro "Blog de treball" (2009), una reflexión diarística sobre sus procesos de trabajo.

Relevancia
Su obra puede verse en diferentes espacios públicos de Catalunya: Reus, Terrassa, Montornès del Vallès i Barcelona, como también en Kouvola (Finlandia) y Kionggy ( Corea del Sur). Tiene obra en diversas colecciones públicas o privadas como el MACBA, La Fundación La Caixa, la Fundación Art Triangle, N.Y., la Fundació Suñol, la Fundación Vila Casas y en la colección de Arte del Parlamento Escocés en Edimburgo.

Ha expuesto individualmente en el Espai 10 de la Fundación Joan Miró, en el Palau de la Virreina y en la Fundación Vila Casas, de Barcelona; en el Museo de Arte Moderno de Tarragona, y en la Real Academia de España en Roma, así como en diversidad de galerías, individual y colectivamente.

Exposiciones y proyectos
Su obra se puede ver en diferentes espacios públicos de Catalunya (Reus, Terrassa, Montornès del Vallès i Barcelona), como también en Kouvola (Finlàndia) y Kionggy (Corea del Sud). Tiene obra en diferentes colecciones públicas y privadas como el Museu de Reus, el Museu d'Art Modern de Tarragona, el Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA), la Fundació La Caixa, la Fundació Art Triangle NY, la Fundació Suñol, la Fundació Vila Casas y en la colección de arte del Parlamento Escocés.
Ha realizado más de ciento cincuenta exposiciones entre individuales colectivas, entre las cuales cabe destacar Vestigis a l'Espai 10 de la Fundació Joan Miró,(1980),  "Paradigma" al Palau de la Virreina,de Barcelona (1997) ); Nel mezzo del cammin"…"en el Museu d'Art Modern de Tarragona;(2003), "Gli strumenti dell'arte" en la Fundació Vila Casas de Barcelona (2006), "Tributum" a la Real Academia de España en Roma (2011),"Sculptoris forma" en el Museu del Monestir de Sant Cugat del Vallès (2014), "Imatge i semblança" en el Museu de Montserrat (2019) y en diferentes galerías individual y colectivamente. [6]

Ha publicado el libro "Blog de treball", (Edicions del Centre de Lectura, 2009)  una relfexión diarística de sus processs de trabajo.

"La larga trayectoria escultórica de Salvador Juanpere está marcada por Fuertes interrogantes sobre la razón de ser de la escultura, que combina con un gran respeto por los escultores de referencia que le han precedido, de los que extrae pensamientos, comparte idees sobre cuál sería el origen de la forma y especula con ellos, con filósofos y escritores sobre las complejidades de este oficio. Con el objetivo de relativizar la supuesta genialidad del quehacer artístico, ha trazado un mapa conceptual de todo lo que le rodea y hace aparecer un interesante mundo subyacente al hecho escultórico, que deja de ser secundario para hacer surgir imágenes poéticas. Juanpere consigue dar categoría escultórica tanto a los soportes materiales como a los conceptuales al tratarlos como a sujetos representables. El trabajo de Juanpere es un elogio permanente a la dualidad, intelectual y procesual, intrínseca al trabajo del taller".

Extracto de "Salvador Juanpere. La voz de fondo de la escultura",2019

Teresa Blanc, historiadora del arte y comisaria.

Referencias

http://www.archive.org/details/ArtFromTheLuciditySalvadorPaniker

Artistas contemporáneos de España
Profesores de la Escuela Massana

Salvador Juanpere


Kaçak Kız (Kachorra), dünyaca ünlü şarkıcı Natalia Oreiro'nun başrolünde oynadığı pembe dizi. 2002 yılında Arjantin'de yayınlanmıştır.

Konu
Kachorra, tipik bir kasaba kızıdır. Düşük bütçeli ve kültürlü olmayan bir aileden gelen, hayat dolu, enerjik bir kasaba kızıdır. Kachorra yalnız yaşamaya ve şehir yaşantısına ayak uydurmaya çalışır.Fakat bütün işler onun için ters gider. Bir cinayetin katil zanlısı olarak haksız yere suçlanır, tutuklanır ve mahkeme tarafından suçlu bulunup cezaevine yollanır. Onu hapishaneye götüren araç yolda bir arabaya çarpar. Kachorra dışındaki herkes baygındır. Kelepçeleri çözen Kachorra, çarptıkları arabadaki bayanın valizini alır.

Bu bayan büyük bir ailenin evinde mürebbiye olarak çalışacaktır ve aile onu daha önce hiç görmemiştir. Kadının kimliğini kullanan Kachorra, ailenin yanına gider ve o kadının kimliğinde mürebbiye olarak çalışmaya başlar.

Ancak Oxford mezunu, birkaç dil bilen mükemmel bir mürebbiyenin yerine geçmek bir kasaba kızı için çok zor ve komik olacaktır.

Yayınlandığı ülkeler ve tarihleri
Kachorra dizisinin bazı ülkelerde yayına girdiği tarihler şöyle:

 Arjantin 20 Mayıs 2002 |
 Polonya  24 Eylül 2002  |
 İsrail 28  Aralık 2002  |
 Çekya  21  Ocak 2003  |
 Macaristan 10 Eylül 2003 |
 Filipinler 17  Kasım 2003  |
 Macaristan 25  Ekim 2004 (tekrar) |
 Türkiye 2003 |

Yayınlandığı ülkelerdeki isimleri
Дикий ангел: Возвращение Rusya |
Kachorra   Arjantin|
Dáma na úteku   Çekya  |
Kachorra - az ártatlan szökevény  Macaristan |
Kachorra to ja Polonya
Runaway Lady International (İngilizce İsmi) |
Kaçak Kız Türkiye

Dizinin çekildiği bölge
Martínez, Buenos Aires, Federal District, Arjantin (Ronda Stüdyoları)

San Isidro, Buenos Aires, Federal District,Arjantin

Oyuncular

Başrol oyuncuları
 Natalia Oreiro .......... Antonia Guerrero
 Pablo Rago .......... Bruno Moravia

Diğer oyuncular

 Maria Rosa Gallo .......... Pierina Fossati
 Maria Leal .......... Sor Catalina
 Osvaldo Santoro .......... Francisco Guerrero
 Jose Maria Monje .......... German Capello
 Bettina O'Connell .......... Mecha Green
 Jazmin Stuart .......... Patricia
 Valeria Lorca .......... Angela Guerrero
 Silvina Bosco .......... Karina de Armendáriz
 Betty Villar .......... Silvana
 Alejo Garcia Pintos .......... Roberto Tripoli
 Javier Lombardo .......... Reynaldo Marquesi
 Mario Alarcon .......... Rodolfo Careno
 Nicolas Mateo .......... Santiago Guerrero
 Lucas Ferraro .......... Gaspar
 Gino Renni .......... Chichilo
 Peto Menahem .......... Pablo
 Gimena Accardi .......... Josefina Moravia
 Federico Baron .......... Lautaro Moravia
 Veronica Llinas .......... Bernarda Estevez Alvarez
 Raul Rizzo .......... Carmelo Durand
 Guido Massri .......... Sancho Moreira
 Viviana Saez .......... Dr. Melman
 Marisa Mondino .......... Dolores
 Emiliano Fernandez ......... Pitu
 Patricia Castell .......... Mother Lucia
 Natalia Melcolm .......... Tita
 Maria Rosa Fugazot ......... Elena Vargas
 Jorge Nolasco
 Monica Villa ......... Mother Juana
 Pia Uribelarrea .......... Stefania Barigotti
 Patricio Pepe
 Luis Campos .......... Giuseppe Barigotti
 Santiago Stieben

Dış bağlantılar
 Yooutube'a yüklenmiş çeşitli dildeki videoları

Arjantin telenovelaları

Kaçak Kız


Khodayyir Abbas was Minister of Health in the cabinet appointed by the Interim Iraq Governing Council in September 2003. A Shia Muslim and surgeon, member of the UK Royal College of Surgeons, he is a member of the Daawa Party.

References

Government ministers of Iraq
Possibly living people
Year of birth missing
Iraqi Shia Muslims
Islamic Dawa Party politicians

Khodayyir Abbas


El Museo Australiano () es un museo de Australia localizado en el distrito central de negocios de Sídney, Nueva Gales del Sur. Es el museo más antiguo de Australia, con una reputación internacional en los campos de historia natural y antropología. Fue concebido y desarrollado siguiendo el modelo europeo contemporáneo de un almacén enciclopédico de historia cultural y natural y presenta colecciones de zoología de vertebrados e invertebrados, así como mineralogía, paleontología y antropología. Además de las exposiciones, el museo también participa en investigaciones de  estudios indígenas sobre aborígenes australianas y programas comunitarios. En los primeros años del museo, la recolección era su principal prioridad, y los especímenes se intercambiaban con instituciones británicas y otras instituciones europeas. La estatura científica del museo se estableció bajo la curaduría de Gerard Krefft, un reputado científico.

El museo está ubicado en la esquina de William Street and College Street, en el distrito comercial central de Sídney, en el área del gobierno local de la Ciudad de Sídney, y originalmente se conocía como Colonial Museum o Sydney Museum. El museo fue renombrado en junio de 1836. El edificio del Museo Australiano y su colección se agregaron al  New South Wales State Heritage Register  el 2 de abril de 1999.

Su actual CEO y director ejecutivo y  Kim McKay.

Galería

Notas

Enlaces externos

Museo Australiano, Página Web Oficial

Sídney
australiano
australiano
australiano
australiano
australiano
australiano
Arquitectura neogriega
australiano

Museo Australiano


Monster est un film de procès américain réalisé par Anthony Mandler, sorti en 2018.

Synopsis
Steve Harmon, un adolescent de 17 ans venant d'Harlem, étudiant dans une école prestigieuse, est accusé de meurtre.

Fiche technique

 Titre : Monster
 Réalisation : Anthony Mandler
 Scénario : Colen C. Wiley, Janece Shaffer et Radha Blank d'après le roman de Walter Dean Myers
 Musique : n/a
 Direction artistique : Gonzalo Cordoba
 Décors : Jeremy Reed
 Costumes : Mobolaji Dawodu
 Photographie : David Devlin
 Montage : Joe Klotz
 Production : Aaron L. Gilbert, Mike Jackson, Tonya Lewis Lee, Edward Tyler Nahem et Nikki Silver
 Société de production : Tonik Productions, Charlevoix Entertainment, Bron Studios et Get Lifted Film Company
 Société de distribution : Netflix
 Pays :
 Langue : anglais
 Format : couleur — 2.39 : 1 — Dolby Digital
 Genre : Drame
 Durée : 98 minutes
 Dates de sortie :
États-Unis :  (festival du film de Sundance)
Netflix :

Distribution
 Kelvin Harrison Jr.  : Steve Harmon
 Jennifer Hudson  :
 Jeffrey Wright  :
 Jennifer Ehle  : Maureen O'Brien
 Tim Blake Nelson  : Leroy Sawicki
 ASAP Rocky  : James King
 Paul Ben-Victor  : Anthony Petrocelli
 John David Washington  : Richard « Bobo » Evans
 Nas : Raymond « Sunset » Green
 Jharrel Jerome  : Osvaldo Cruz
 Dorian Missick  : Asa Briggs
 Willie C. Carpenter  : le juge
 Rege Lewis : Ernie Ryans
 Jonny Coyne  : l'inspecteur Karyl
 Lovie Simone  : Renee Pickford
 Liam Obergfoll  : Casper Juenemann
 Mikey Madison : Alexandra Floyd
 Nyleek Moore  : Jerry Harmon
 Roberto Lopez :

 et carton de doublage français de Netflix.

Accueil

Accueil critique
Dans le monde anglo-saxon, Monster reçoit de la part du site Metacritic la note de  pour un total de 18 critiques. L'agrégateur Rotten Tomatoes indique, quant à lui, un taux de satisfaction de  et une note de  pour un total de 66 critiques. Le consensus des critiques est formulé ainsi :

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2018
Film dramatique américain
Film américain sur la justice
Adaptation d'un roman américain au cinéma
Film distribué par Netflix

Monster (film, 2018)


Tablica

Rezultati

Bilješke
NK Petrovci su kažnjeni oduzimanjem 1 boda
HNK Borovo Vukovar je kažnjeno oduzimanjem 1 boda
Utakmica prekinuta u 33. minuti

Izvori

 Županijski nogometni savez Vukovarsko-srijemske županije

2016-17
vukovarsko-srijemska-3-vukovar

3. ŽNL Vukovarsko-srijemska NS Vukovar 2016./17.


Sergiu Natra (în ebraică: סֶרג'יוּ נַטרָא, nume la naștere Sergiu Nadler, )  un compozitor israelian de muzică cultă, evreu originar din România.

Între altele, s-a distins prin creațiile sale "Simfonie în Roșu, Albastru, Galben și Verde" (2016), "Simfonia "Orizonturi" pentru orchestră de coarde", "Marș și Coral pentru orchestră simfonică" (1944),  Simfonia "Pamânt și Apă" pentru orchestră", Simfonia "Spațiu-timp" pentru orchestră de coarde "Divertimento în Stil Antic pentru orchestră de coarde cu pian" (1943), "Uvertură festivă - Toccata și Fugă pentru orchestră", "Variațiuni pentru pian și orchestră", de asemenea mai multe lucrări pentru harpă -  Muzică pentru vioară și harpă ,  "Sonatina, "Divertimento pentru harpă și instrumente de coarde , Muzica pentru Nicanor", Sonata cu o singură parte, Commentaires sentimentaux.

Biografie
Sergiu Natra s-a născut în data de 12 aprilie 1924 la București, Regatul României, sub numele Sergiu Nadler, în familia lui Benjamin Nadler și Nora, născută Lustgarten, familie de evrei cu rădăcini în Austria, Germania și Cehia. În copilărie el a învățat pianul, între altele, cu Nicolae Dinicu, de asemenea teoria muzicii, ocupându-se cu compoziția de la o vârstă timpurie. A studiat la Conservatorul evreiesc de artă din Bucuresti, apoi la Academia de muzică din București, între altele teoria muzicii, compoziția, și orchestrația, avându-i ca profesori, între alții pe Leon Klepper și pe Mihail Andricu.
"Marș și coral" pentru orchestră din anul 1944, i-a adus curând renumele de modernist. Filarmonica palestiniană din Tel Aviv a interpretat această piesă în anul 1947, sub bagheta lui Eduard Lindenberg. Pentru această creație și pentru "Divertismentul în stil clasic" din anul 1943, Natra a fost distins cu Premiul Enescu pentru compoziție.

Compozitorul și familia sa au suferit vicisitudini în timpul regimului antonescian și apoi și în anii regimului comunist.

Lucrarea "Patru poezii" pentru bariton și orchestră, a fost ultima creație care a fost interpretată în premieră în România, înainte de emigrarea sa în Israel. În 1962, Filarmonica israeliană a interpretat Simfonia sa pentru orchestra de coarde. Natra a putut părăsi România abia în 1961, la trei ani de la depunerea cererii. În perioada de așteptare, atât lui cât și soției sale, Sonia (născută Rosen), sculptoriță, pictoriță și poetă , nu li s-a permis să publice sau să lucreze în profesia lor.
În Israel, Natra și soția s-au stabilit la început la Ramat Aviv.
În anul 1964, Filarmonica israeliană din Tel Aviv, a interpretat, sub bagheta lui Sergiu Comissiona, "Simfonia penru instrumente de coarde", ultima lucrare muzicală pe care a creat-o în România.
"Muzica pentru vioară și harpă", compusă de Natra în 1960 (pentru violonistul Lucian Savin și harpista Roxana Buracu) a fost executată în premieră de către solistele Miriam Fried (vioară) și Françoise Netter (harpă).
Sergiu Natra este considerat ca având o orientare europeană, cu un stil de scriere caracterizat de un flux melodic, o limbă atonală, o gândire polifonică și o dezvoltare gradată a motivului. El folosește uneori folclorul evreiesc ca sursă de inspirație.

În afara activității de compozitor, prof. Natra și-a închinat o parte din activitate celei didactice. Între anii 1975-1985 el a predat ca profesor la Academia de muzică la Universitatea din Tel Aviv. A predat, între altele, despre muzica secolului al XX-lea, compoziția și analiza formelor. Printre elevii săi se numără dirijorul Lior Shambadal, compozitorul și dirijorul Rafi Kadishson, compozitorii Erel Paz, Reuven Sarussi, Dvora Rothstein Shram, Dror Elimelekh, violonistul Yonathan Brick, pianiștii Sally Pinkas, Eugene Alkalay, Eran Lupu, Sivan Silver și Gil Garburg, pianistul și dirijorul Yoni Farhi,

Sergiu Natra și soția sa, Sonia, au avut împreună doi fii, Gabriel și Daniel.

Compozitorul Sergiu Natra a decedat în data de 23 februarie 2021, la vârsta de 96 de ani, la o lună după decesul soției sale.

Premii și distincții
1945 - Premiul Enescu pentru compoziție
1951 - Premiul de Stat al României pentru compoziție
1966 - Premiul Milo
1970 - Premiul Engel (Israel) din partea Primăriei Tel Aviv
1984 - Premiul în memoria primului ministru Levi Eshkol (Israel)
1989 - Premiul AKUM (Asociația Compozitorilor, Autorilor și Editorilor din Israel) pentru întreaga sa activitate
Premiul Palty

Opera muzicală (listă parțială)
 Divertimento în Stil antic (1943) pentru orchestră de coarde; 12'15", premieră: 1943, București, Orchestra Simfonică Evreiască; a primit mai târziu Premiul Enescu (1945)
 Marș și coral (1943) pentru orchestră, 10', premieră: 1944, București, distinsa cu Premiul Enescu (1945) "Revolta unui tânăr compozitor împotriva opresiunii naziste din timpul celui de-al Doilea Război Mondial -
 Potopul, muzica de scenă (1944) pentru adaptarea de către Mihail Sebastian a piesei lui Johann Henning Berger, premieră: 1944, București
 Râs și lacrimi (1944), muzică de scenă pentru "Dragostea celor trei portocale" de Carlo Gozzi (în colaborare cu Edgar Cosma), premiera: 1944, București
 Drum spre lagărul de concentrare (1944), muzică de dans pentru recitalul balerinei Judith Taussinger, premiera: 1944, București
 Cvartet de coarde no. 1 (1944)
 Divertimento în stil antic (1945) pentru orchestră de coarde cu pian, 14', premiera: 1945, Orchestra Filarmonică din București sub bagheta lui Mihail Jora , a obținut Premiul Enescu
 Trei cortegii de stradă (1945) pentru pian, premiera: 1945, București
 Suită pentru pian (1945)
 Patru poezii (1945) muzica de scenă pentru recitatori, vioară și pian, pe versuri de Margareta Dorian și Liana Maxy, premiera: 1945, București
 Variațiuni pentru pian (1946)
 Fata soldat (1947) poem muzical pentru recitator și pian, versuri de Ilya Ehrenburg, premiera: 1947, Bucuresti, cu participarea lui Lucia Sturdza Bulandra
 Muzică pentru copii și pian, 4'10′33", 7 piese pe melodii populare românești din Colecția Bartók de muzica din Bihor, premiera: 1947, București
 Cântec pentru Republică (1948), pentru cor mixt și pian, pe cuvinte de Nina Cassian, premiera: 1948, București
 Cântec de primăvară (1948), pentru cor de copii și două voci egale, versuri de Letiția Papu, premiera: 1948, București
 Suită pentru orchestră (1949), 4 părți, 11'15"; premeira: 1950, Orchestra din București; distinsă cu Premiul de stat al R.P.Române, dedicată profesorului său, Leon Klepper ; Suita face parte din muzica pentru filmul documentar "Țară Nouă în Valea Prutului",
 Două piese pentru jurnale cinematografice 1950 , pentru orchestră, muzică de film
 Simfonia no. I pentru orchestră (1951–1953), 25', premiera 1951 (partea I), 1953 (4 părți), Orchestra Radiodifuziunii Române
 Culegere de cântece muncitorești (1952)
 Patru poezii (1956) pentru bariton și orchestră 28', Texte de Ștefan O. Iosif, Mihai Eminescu, Tudor Arghezi, Emil Isac, premiera : 1958 Bucharest, Filarmonica Română
 Patru poezii (1956) pentru bariton și pian, 28', Texte de Ștefan O. Iosif, Mihai Eminescu, Tudor Arghezi, Emil Isac
 Simfonia no. II pentru orchestră de coarde (1959), 26'; premiera: 1962, Orchestra Filarmonică Israeliană, Tel Aviv
 Muzică pentru vioară și harpă (1960), 12', premieră: 1965, Tel-Aviv
 Toccata-Fugă Uvertura festivă (1963) pentru orchestră, 12', premiera: 1963, Israel, Radio Philharmonic Orchestra
 Muzică pentru clavecin si șase instrumente (1964) clavecin, flaut, clarinet, 2 viole, violoncel, contrabas, 19', premiera: 1964, Jerusalim; numeroase interpretări în cadrul muzicii pentru baletul "Așteptarea"
 Sonatină pentru harpă (1963), 7', solo harpă, premieră: 1963, Israel; premiul pentru lucrarea obligatorie la Concursul internațional de harpă
 Simfonie pentru instrumente de coarde (1964), 19", premiera: 1972 Orchestra Simfonică Ierusalim
 Muzică pentru oboi și instrumente de coarde (1965) în 3 părți, 16', premieră: 1965, Ansamblul de cameră israelian, dedicat soției, Sonia
 Variațiuni pentru pian și orchestră (1966), 22'10", premieră: 1967, Orchestra Filarmonica Israeliană, Tel Aviv
 Limbile de foc (1967) (Le'shonot ha'esh) muzica de balet in 4 acte pentru orchestră de cameră, 35', premiera: 1967, Compania de dans Bat Sheva la Pearl Lang, Statele Unite
 Cântarea Deborei (1967) (Shirat Devorah),pentru mezosoprană și orchestră de cameră; textul din Bible: Judecători: 5, în ebraică, 17', premiera: 1967, Ansamblul Israelian de Cameră într-un turneu in Statele Unite; a fost distinsă cu Premiul Engel al Primariei Tel Aviv
 Suita Limbile de foc (1968) în 3 părți pentru orchestră de cameră, 22', premiera: 1968
 Preludiu și Neemia zidește al Doilea Templu (1968) pentru cor (sopran, alt, tenor ,bas), bariton și orchestră, pe texte din Biblie, Apocrife, Cartea lui Neemia, în ebraică, 10', premiera: 1968, Orchestra Simfonică Ierusalim
 Sonatină pentru trombon în 5 părți (1969), 11', solo trombon , premiera: 1969
 Sonatină pentru trompetă în 4 părți (1969), 8', solo trompetă,premiera: 1969
 Interludiu și Rugăciune (1970) pentru harpă solo, 6', premiera: 1970
 Trio într-o singură parte no. 1 (1971) piano trio, 12', premieră: 1972, Tel-Aviv
 Dedicare (1972) pasaje din Biblie - Psalmi, Isaia, în ebraică , premieră: 1972, Orchestra Filarmonica Israeliană
 O Carte de cântece ebraice (1973) 10 piese pentru harpă, 12', premieră: 1977, Tel-Aviv; după cântece din diverse comunități evreiești - piesă obligatorie la Concursul israelian de harpă 2014
 Divertimento pentru harpă și coarde (1974) pentru cvartet și contrabas ad lib., 15', premieră: 1977, Boston, Conferința Societății Naționale de Harpă din Statele Unite; de asemenea în 1983 la Congresul Mondial de Harpă de la Maastricht, Olanda
 Serviciu sacru (1975), (Avodat kodesh) pentru cor, bariton, soprană, vioara, violoncel, harpă, și orgă, 40', premiera: 1982, la [Templul Emanu-El din San Francisco, CA,
 Serviciu sacru (1975) pentru 3 coruri, orgă, cor (SATB), bariton, soprană, vioară, violoncel, harpă, & orgă, 7', premiera: în Israel
 Serviciu sacru (1975) 2 cântece pentru soprană și pian, 11', premiera:în Israel
 Descoperiri (1976) ("Entdeckungen") joc de copii pentru 10 pedale de harpă , 5 harpe irlandeze, și percuție (3), pe text de Phia Berghout (Olanda); Sonia și Sergiu Natra, în germană, 7', premiera: 1977 Maastricht, Olanda; proiect pentru Zilele Societății Internaționale de Muzică Contemporană la Bonn, Germania
 Pagini din Jurnalul compozitorului (1978), pentru orchestră de cameră, 15', premieră: 1978, Ansamblul israelian de cameră
 Variațiuni (1978) pentru clavecin, 13', premiera: 1978, Tel Aviv
 Cântarea Deborei (1978), pentru voce și orchestră întreagă,pe text din Bible: Judecători: 5, în ebraică, 17', premiera cu Orchestra Radiodifuziunii Ierusalim
 Serviciu sacru (1978) pentru orchestră de cameră,voce solo și cor, premiera: 1983, Tel Aviv
 Muzeu pe colină (1979) muzică de film pentru clarinet, corn francez, violă, violoncel, pian, harpă, percuție, și acordeon, 27'; înregistrată, 1979, la Centrul de cinema din Ierusalim, despre Muzeul Israel din Ierusalim
 Ore (1981) 7 lieduri pentru mezosoprană, clarinet, vioară, și pian, pe text de Sonia Natra, 12', premiera: 1981, Tel Aviv
 Jurnalul unui coreograf (1982) muzică de balet pentru flaut, pian, & bandă înregistrată, 30', premiera: 1982, Tel Aviv, Compania de dans Bat Sheva (Robert Cohan, Marea Britanie)
 Muzică pentru harpă și trei alămuri (instrumente de suflat) (1983) harpă, trompetă, trombon, și corn francez, 8', premiera: 1983, Tel Aviv
 Miracolul popoarelor (1984) (Nes amim) cantată pentru cor (SATB), soprană, bariton, și orchestra de cameră, pe text din Bible: Isaia, în germană, 16', premieră: 1984, Ierusalim
 Divertimento pentru harpă și flaut, vioară, violă, violoncel, și contrabas ad lib. în 3 părți (1985), 15'
 Muzică pentru vioara și pian (1986), versiune bazată pe Muzica pentru vioară și harpă (1981)
 Fantezie pentru violoncel și pian (1987), premieră: Israel
 Sonatină pentru pian (1987), versiune bazată pe Sonatina pentru harpă (versiunea din 1963)
 Dezvoltări (1988) pentru violă și orchestră de cameră, 15', premiera: 1989 Orchestra de cameră a Kibuțurilor din Netanya
 Dezvoltări (1988) pentru vioară și pian, 15'
 Muzică pentru Nicanor (1988) pentru harpă, flaut, clarinet și cvartet de coarde, 12', premiera: 1990, în Statele Unite ; comandată de harpistul Nicanor Zabaletta
 Ziduri antice (1990) pentru harpă și trombon, 10', premiera: la Congresul Mondial de Harpă în Franța
 Cvartet de coarde No. 2 (1991), 15', premieră: Israel, Festivalul Kfar Blum
 Concerto pentru quattro (1993) - clarinet, trombon, violoncel, orgă, și orchestră de coarde, 18'
 Sonata pentru 4 harpe (1993), compusă în timpul șederii lui Sergiu Natra la Paris la "Cité des Arts" (1992)
 Ballade Millénaire (1998), pentru harpă solo, 7'; premiera: 1998, Israel, Concursul Internațional de harpă din Israel
 Aripi (1994), 4',pentru cor (SATB), pe text de Sonia Natra în ebraică, dedicat nepoatei, Gillie
 Harmonic Tone Image pentru Sivan și Gil (1998)- pentru 2 piane, 10', premiera: 2000, duo de pian in interpretarea lui Sivan Silver și Gil Garburg
 Reflecțiuni la cântecul lui Mordechai Zeira "Doi trandafiri"(1998) cvartet de coarde, 3'
 Sonată într-o singură parte (1999) pentru harpă și cvartet de coarde, 15', premiera: Praga, Al 7-lea Congres Mondial de Harpă
 Trei poezii (2000) "Exod", "Ricercare", "Destin", pentru voice, pe text de Sonia Natra
 Trio într-o singură parte no. 2 (2001) pentru triou cu pian, 14', premiera: la Ierusalim; dedicată lui Hava Armon
 Două poezii(2001) Migrație și Ricercare, pentru voce și harpă , 6', pe text de Sonia Natra, premiera: în Franța
 Commentaires Sentimentaux (2002) pentru flaut, violă, și harpă, premiera: 2002, Trio Turner la Radio France; de asemenea la Al 8-ea Congres Mondial de Harpă ,în Elveția 2002; piesă obligatorie la Concursul Internațional de Harpă
 Trio într-o singură parte no. 3 (2006) pentru două cornuri franceze și harpă, 10', premiera: 2006, Berna, Daniel Lienhard
 Variațiuni (2007) pentru clavecin, 13', variațiuni pe o temă a compozitorului, premiera: 1994, Israel
 Pagini din Jurnalul scriitorului (2008), pentru orchestra dublă de cameră , 15', first performance: 2009, Orchestra de cameră a Radiodifuziunii israeliene

 Cantosonata pentru harpă (2011), 7', premiera: 2012, Taipei, Taiwan, dedicată Isabellei Perrin și lui Gabi Natra
 Sonata pentru clarinet (B) și pian (2011), dedicată lui Hava și Ernest Armon
 Konzertstuck pentru două piane și orchestră (2012), premiera: due in 2015, Ierusalim
 Divertimento în stil antic pentru pian - la patru mâini (2012), 14'
 Esquisses pentru flaut și pian (2013)
 Dialog cu Gabi pentru pian (2015), 16'
 Simfonie în patru părți (2015), 30', bazată pe Simfonia no. I
Patru poezii pentru bariton și orchestra în versiuni engleză și franceză (in work), 28'

Note

Legături externe
Site oficial
Sergiu Natra pe site-ul Centrului de cercetare a muzicii evreiești - Universitatea Ebraică
Interviu în revista română "Muzica" nr.5/2015, luat de Sofia Gelma

Nașteri în 1924
Nașteri pe 12 aprilie
Decese în 2021
Decese pe 23 februarie
Compozitori evrei
Compozitori israelieni
Evrei români
Bucureșteni
Compozitori de muzică clasică din secolul al XX-lea

Sergiu Natra


Le jugum sphénoïdal (ou planum sphénoïdal) est la surface quadrilatère situé sur la partie antérieure de la face supérieure du corps du sphénoïde.

Description
Le jugum sphénoïdal possède une surface déprimée latéralement par la partie postérieure des gouttières olfactives.

En avant elle se prolonge par le processus ethmoïdal du sphénoïde surplombant la face antérieure du corps du sphénoïde.

A l'arrière elle est limitée par une crête transversale : le limbe sphénoïdal (ou limbus sphénoïdal), celui-ci la séparant du sillon préchiasmatique.

Notes et références

Crâne

Jugum sphénoïdal