Sir Leander Starr Jameson, 1st Baronet,  (9 February 1853 – 26 November 1917), was a British colonial politician, who was best known for his involvement in the ill-fated Jameson Raid.

Early life and family

He was born on 9 February 1853,  the youngest of 12 children of Robert William Jameson (1805–1868), a Writer to the Signet, and Christian Pringle, daughter of Major-General Pringle of Symington House.

Leander Starr Jameson was born at Stranraer, Wigtownshire (now part of Dumfries and Galloway), a great-nephew of Robert Jameson, Regius Professor of Natural History at the University of Edinburgh. Fort's biography of Jameson notes that Starr's "chief Gamaliel, however, was a Professor Grant, a man of advanced age, who had been a pupil of his great-uncle, the Professor of Natural History at Edinburgh."

Robert William Jameson started his career as an advocate in Edinburgh, and was Writer to the Signet, before becoming a playwright, published poet and editor of The Wigtownshire Free Press. A radical and reformist, he was the author of the dramatic poem Nimrod (1848) and Timoleon, a tragedy in five acts informed by the anti-slavery movement. Timoleon was performed at the Adelphi Theatre in Edinburgh in 1852, and ran to a second edition. In due course, the Jameson family moved to London, living in Chelsea and Kensington. Leander Starr Jameson went to the Godolphin School in Hammersmith, where he did well in both lessons and games prior to his university education.

Leander was educated for the medical profession at University College Hospital, London, for which he passed his entrance examinations in January 1870. He distinguished himself as a medical student, becoming a Gold Medallist in materia medica. After qualifying as a doctor, he was made Resident Medical Officer at University College Hospital (M.R.C.S. 1875; M.D. 1877). After acting as house physician, house surgeon and demonstrator of anatomy, and showing promise of a successful professional career in London, his health broke down from overwork in 1878, and he went out to South Africa and settled down in practice at Kimberley. There he rapidly acquired a great reputation as a medical man, and, besides numbering President Kruger and the Matabele chief Lobengula among his patients, came much into contact with Cecil Rhodes.

Jameson was for some time the inDuna of the Matabele king's favourite regiment, the Imbeza. Lobengula expressed his delight with Jameson's successful medical treatment of his gout by honouring him with the rare status of inDuna. Although white, he underwent the initiation ceremonies linked with this honour. His  status as an inDuna gave him certain advantages. In 1888, he successfully exerted his influence with Lobengula to induce the chieftain to grant the concessions to the agents of Rhodes which led to the formation of the British South Africa Company; and when the company proceeded to open up Mashonaland, Jameson abandoned his medical practice and joined the pioneer expedition of 1890. From this time his fortunes were bound up with Rhodes' schemes in the north. Immediately after the pioneer column had occupied Mashonaland, Jameson, with F.C. Selous and A.R. Colquhoun, went east to Manicaland and was instrumental in securing the greater part of the country, to which Portugal was laying claim, for the Chartered Company. In 1891, Jameson succeeded Colquhoun as Administrator of Mashonaland. In 1893, Jameson was a key figure in the First Matabele War and involved in incidents that led to the massacre of the Shangani Patrol.

Character
Elizabeth Longford wrote of him, "Whatever one felt about him or his projects when he was not there, one could not help falling for the man in his presence.... People attached themselves to Jameson with extraordinary fervour, the more extraordinary because he made no effort to feed it. He affected an attitude of tough cynicism towards life, literature and any articulate form of idealism, particularly towards the hero-worship which he himself excited ... [After Starr's death,] The Times estimated that his astonishing personal hold over his followers had been equalled only by that of Parnell, the Irish patriot."

Longford wrote that Rudyard Kipling wrote the poem "If—" with Leander Starr Jameson in mind as an inspiration for the characteristics he recommended young people to live by (notably Kipling's son, to whom the poem is addressed in the last lines). Longford writes, "Jameson was later to be the inspiration and hero of Rudyard Kipling's poem, If...". Direct evidence that the poem "If—" was written about Jameson is available also in Rudyard Kipling's autobiography in which Kipling writes that "If—" was "drawn from Jameson's character."

In 1895, Jameson led about 500 of his countrymen in what became known as the Jameson Raid against the Boers in southern Africa. The Jameson Raid was later cited by Winston Churchill as a major factor in bringing about the Boer War of 1899 to 1902. But the story as recounted in Britain was quite different. The British defeat was interpreted as a victory and Jameson was portrayed as a daring hero.

 wrote of L.S. Jameson in this way:... It was not his wont to talk at length, nor was he, unless exceptionally interested, a good listener. He was so logical and so quick to grasp a situation, that he would often cut short exposition by some forcible remark or personal raillery that would all too often quite disconcert the speaker.

Despite his adventurous career, mere reminiscences obviously bored him; he was always for movement, for some betterment of present or future conditions, and in discussion he was a master of the art of persuasion, unconsciously creating in those around him a latent desire to follow, if he would lead. The source of such persuasive influence eludes analysis, and, like the mystery of leadership, is probably more psychic than mental. In this latter respect, Jameson was splendidly equipped; he had greater power of concentration, of logical reasoning, and of rapid diagnosis, while on his lighter side he was brilliant in repartee and in the exercise of a badinage that was both cynical and personal...

... He wrapped himself in cynicism as with a cloak, not only to protect himself against his own quick human sympathy, but to conceal the austere standard of duty and honour that he always set to himself. He was ever trying to hide from his friends his real attitude towards life, and the high estimate he placed upon accepted ethical values... He was essentially a patriot who sought for himself neither wealth, nor power, nor fame, nor leisure, nor even an easy anchorage for reflection. The wide sphere of his work and achievements, and the accepted dominion of his personality and his influence were both based upon his adherence to the principle of always subordinating personal considerations to the work in hand, upon the loyalty of his service to big ideals. His whole life seems to illustrate the truth of the saying that in self-regard and self-centredness there is no profit, and that only in sacrificing himself for impersonal aims can a man save his soul and benefit his fellow men.

A less flattering view is given in Antony Thomas's Rhodes (1996), in which Jameson is portrayed as unscrupulous.

The Jameson Raid

In 1895, Jameson assembled a private army outside the Transvaal in preparation for the violent overthrow of the Boer government. The idea was to foment unrest among foreign workers (Uitlanders) in the territory, and use the outbreak of open revolt as an excuse to invade and annex the territory.

In November 1895, a piece of territory of strategic importance, the Pitsani Strip, part of the Bechuanaland Protectorate and bordering the Transvaal, was ceded to the British South Africa Company by the Colonial Office, overtly for the protection of a railway running through the territory. Cecil Rhodes, the Prime Minister of the Cape Colony and managing director of the company was eager to bring South Africa under British dominion, and encouraged the disenfranchised Uitlanders of the Boer republics to resist Afrikaner domination.

Rhodes hoped that the intervention of the company's private army could spark an Uitlander uprising, leading to the overthrow of the Transvaal government. Rhodes' forces were assembled in the Pitsani Strip for this purpose. Joseph Chamberlain informed Salisbury on Boxing Day that an uprising was expected, and was aware that an invasion would be launched, but was not sure when. The subsequent Jameson Raid was a debacle, leading to the invading force's surrender. Chamberlain, at Highbury Hall, his home in Birmingham, received a secret telegram from the Colonial Office on 31 December informing him of the beginning of the Raid.

Though sympathetic to the ultimate goals of the Raid, Chamberlain was uncomfortable with the timing of the invasion and remarked "if this succeeds it will ruin me. I'm going up to London to crush it". He swiftly travelled by train to the Colonial Office, ordering Sir Hercules Robinson, Governor of the Cape Colony, to repudiate the actions of Jameson and warned Rhodes that the company's Charter would be in danger if it were discovered that the Cape Prime Minister were involved in the Raid. The prisoners were returned to London for trial, and the Transvaal government received considerable compensation from the company. Jameson was tried in England for leading the raid; during that time he was lionised by the press and London society.

The Jameson Raid trial
The Jameson Raiders arrived in England at the end of February, 1896 to face prosecution under the Foreign Enlistment Act 1870 styled R. v Jameson, Willoughby and others. There were some months of investigations initially held at Bow Street Magistrates' Court, following which the trial at bar (a trial in front of multiple judges instead of a jury) began on 20 June 1896, at the High Court. The trial lasted seven days, following which Dr Jameson was "found guilty and sentenced to imprisonment as a first-class misdemeanant for fifteen months. He was, however, released from Holloway in the following December on account of illness."

During the trial of Jameson, Rhodes' solicitor, Bourchier Hawksley, refused to produce cablegrams that had passed between Rhodes and his agents in London during November and December 1895. According to Hawksley, these demonstrated that the Colonial Office 'influenced the actions of those in South Africa' who embarked on the Raid, and even that Chamberlain had transferred control of the Pitsani Strip to facilitate an invasion. Nine days before the Raid, Chamberlain had asked his Assistant Under-Secretary to encourage Rhodes to "hurry up" because of the developing Venezuela Crisis of 1895.

The conduct of Dr Jameson during the trial was graphically described by , an eyewitness account of her observations during the Jameson Raid trial. She wrote:

Jameson was sentenced to fifteen months in gaol, but was soon pardoned. In June 1896, Chamberlain, British Colonial Secretary of the day, offered his resignation to Lord Salisbury, having shown the Prime Minister one or more of the cablegrams implicating him in the Raid's planning. Salisbury refused to accept the offer, possibly reluctant to lose the government's most popular figure. Salisbury reacted aggressively in support of Chamberlain, supporting the Colonial Secretary's threat to withdraw the company's charter if the cablegrams were revealed. Accordingly, Rhodes refused to reveal the cablegrams, and as no evidence was produced showing that Chamberlain was complicit in the Raid's planning, the Select Committee appointed to investigate the events surrounding the Raid had no choice but to absolve Chamberlain of all responsibility.

Jameson had been Administrator General for Matabeleland at the time of the Raid and his intrusion into Transvaal depleted Matabeleland of many of its troops and left the whole territory vulnerable. Seizing on this weakness, and a discontent with the British South Africa Company, the Matabele revolted in March 1896 in what is now celebrated in Zimbabwe as the First War of Independence – the Second Matabele War. Hundreds of white settlers were killed within the first few weeks and many more would die over the next year and a half at the hands of both the Matabele and the Shona. With few troops to support them, the settlers had to quickly build a laager in the centre of Bulawayo on their own. Against over 50,000 Matabele held up in their stronghold of the Matobo Hills as the settlers mounted patrols under Burnham, Baden-Powell, and Selous. After the Matabele laid down their arms, the war continued until October 1897 in Mashonaland.

Later political career
Despite the Raid, Jameson had a successful political life following the invasion, receiving many honours in later life. In 1903, Jameson was put forward as the leader of the Progressive (British) Party in the Cape Colony. When the party was successful he served as Prime Minister of the Cape Colony from 1904 to 1908. His government was unique in Cape history, as being the only Ministry to be composed exclusively of British politicians.

During the Conference of Colonial Premiers held in London in March 1907, he was made a Privy Counsellor. He served as the leader of the Unionist Party (South Africa) from its founding in 1910 until 1912, when Starr returned to England. (Jameson was defeated in the election of September 1910 by the nationalist South African Party and never held political power.)

Honours

Leander Starr Jameson was awarded the:
 KCMG
 CB
 Freedom of the City of London for services to the British Empire
 Freedom of the City of Manchester for services to the British Empire
 Freedom of the City of Edinburgh for services to the British Empire

Jameson was created a baronet in 1911.

Death
Sir Leander Starr Jameson, 1st Bt., died on the afternoon of Monday, 26 November 1917, at his home, 2 Great Cumberland Place, Hyde Park, in London. His body was laid in a vault at Kensal Green Cemetery on 29 November 1917, where it remained until 1920 when it was exhumed and reburied alongside Cecil Rhodes at Malindidzimu Hill, a granite hill in the Matobo National Park,  south of Bulawayo. It was designated by Cecil Rhodes as the resting place for those who served Great Britain well in Africa.

Biographies, portraits and honours

Jameson's life is the subject of a number of biographies, including The Life of Jameson by Ian Colvin (1922, Vol. 1 and 1923, Vol. 2), Dr. Jameson by G. Seymour Fort (1918), and The If Man by Chris Ash (2012). The Jameson Raid has been the subject of numerous articles and books, and remains a fascinating historical riddle more than one hundred years after the events of the Raid took place.

There are three portraits of Jameson in the National Portrait Gallery in London. One of these was by one of his elder brothers, Middleton Jameson, R.A. (1851–1919).

During the colonial period, the Zambian town of Chipata was named "Fort Jameson" in Jameson's honour.

Later historical documents
In 2002, The Van Riebeck Society published Sir Graham Bower's Secret History of the Jameson Raid and the South African Crisis, 1895–1902, adding to growing historical evidence that the imprisonment and judgment upon the Raiders at the time of their trial was an underhand move by the British government, a result of political manoeuvres by Joseph Chamberlain and his staff to hide his own involvement and knowledge of the Raid. In his review of Sir Graham Bower's Secret History... Alan Cousins, notes that, "A number of major themes and concerns emerge" from Bower's history, "... perhaps the most poignant being Sir Graham Bower's accounts of his being made a scapegoat in the aftermath of the raid: 'since a scapegoat was wanted I was willing to serve my country in that capacity'."

References

Citations

Sources

Further reading

External links

 "Rudyard Kipling and Baden-Powell: 'The Mafeking Connection, Part I'"

 Pictures of Cecil Rhodes "World's View" Matopos, burial place of Jameson

1853 births
1917 deaths
Artists' Rifles soldiers
Jameson, Leander Starr, 1st Baronet
British colonial governors and administrators in Africa
Companions of the Order of the Bath
Governors of Southern Rhodesia
Knights Commander of the Order of St Michael and St George
Members of the Pioneer Column
South African members of the Privy Council of the United Kingdom
People educated at Sudbury Grammar School
People from Stranraer
People of the First Matabele War
Prime Ministers of the Cape Colony
Zimbabwean people of British descent
Prisoners and detainees of the United Kingdom

Leander Starr Jameson


Çoklu arabellek, hesaplama yapılan ile gösterilmekte veya oynatılmakta olan belleklerin ayrılması işlemidir. Birçok alanda kullanılır:

 Üç boyutlu animasyonlarda, bir bellek görüntü gösterimi için kullanılırken başka bir bellekte hesap yapılır. Hesap bitince, gösterilmekte olan bellek olarak hesap yapılmış bellek seçilir ve diğer bellekte hesap yapılmaya başlanılır. Bu sayede, görüntüde titreme olmaz.
 Benzer bir teknik, ses oynatırken de kullanılır. Bu sayede, seste atlama olmaz.

Bilgisayar grafiği algoritmaları
Bilgisayar belleği

Çoklu arabellekleme


Bonares, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva eyaletine bağlı belediyesi. Bonares belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 5.310 kişidir.

Bonares


Nahija Jubb Ramlah ()  je sirijska nahija u okrugu Masyaf u pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 39.814 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Jubb Ramlah.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Hama

Jubb Ramlah (nahija)


Play-off ved Kvalifikation til EM i fodbold 2020-turneringen vil afgøre de sidste fire hold, der vil kvalificere sig til Europamesterskabet i fodbold 2020-turneringen. Modsat tidligere udgaver vil 2020 play-offs ikke blive afgjort ud fra resultaterne fra det indledende gruppespil. I stedet vil 16 hold blive udvalgt baseret på hvordan de klarer sig til UEFA Nations League 2018-19. De 16 hold vil blive inddelt i fire grupper, der hver består af fire hold, hvor hver play-off består af to semifinaler med en enkelt kamp og en finale med en enkelt kamp. De fire vindere af play-off grupperne vil gå sammen med de 20 hold, der allerede har kvalificeret sig til EM i fodbold 2020. Kampene spilles mellem 26. og 31. marts 2020.

Holdudvælgelse
Processen med udvælgelsen af de 16 hold, der skal konkurrere i play-offs er baseret på et sæt af kriterier. Hold med fed har avanceret til play-offs.

Forklaring

Gruppe A
Vinderen af gruppe A kommer i Gruppe F. Hvis Rumænien havde vundet, so var de kommet i Gruppe C.

Oversigt

Sammendrag

|-
| colspan="3" style="text-align:center; background:whitesmoke;" | Semifinaler

|-
| colspan="3" style="text-align:center; background:whitesmoke;" | Finale

|}

Semifinaler

Finale

Gruppe B
Vinderen af Gruppe B kommer i Gruppe E i selve turneringen.

Oversigt

Sammendrag

|-
| colspan="3" style="text-align:center; background:whitesmoke;" | Semifinaler

|-
| colspan="3" style="text-align:center; background:whitesmoke;" | Finale

|}

Semifinaler

Finale

Fodnoter

Referencer

Europamesterskabet i fodbold 2020

Kvalifikation til EM i fodbold 2020 - play-off


Oliver Petræus Effersøe (født 22. juni 1830 i Tórshavn, død 7. januar 1897) var en færøsk politiker (uafhængig) og lærer.

Baggrund
Effersøe var søn af Súsanna Ólavsdóttir fra Vestmanna og Jón Guðmundsson Effersøe fra Ørfarsey i Island. Han blev student i 1851 og tog filosofikum i 1852. Derefter studerede han jura og tog 1. del i 1856. Han arbejdede som lærer i realskolen i Tórshavn fra 1871-1897. Han sad i Færø Amts Skoledirektion 1881-1886. Han var redaktør for avisen Dimmalætting 1881-82 og igen fra 1892-93.

Politisk karriere
Der fandtes ikke politiske partier på Færøerne i Effersøes levetid. Effersøe startede sin politiske karriere med at blive valgt ind i Folketinget, hvor han sad fra 1869-1872. Han var medlem af kommunebestyrelsen i Tórshavn i perioden 1873-78. Han blev valgt ind i Lagtinget fra 1871-89 og 1891-95. Han var valgt ind for tre forskellige valgkredse: Norðurstreymoyar fra 1871-75, Suðurstreymoyar fra 1875-89 og Eysturoyar valgkreds fra 1891-95.

Referencer
Løgtingið 150 - HÁTÍÐARRIT - 150 ár liðin, síðani Løgtingið varð endurstovnað - side 274 - Árni Dahl: Ævisøgur (pdf-fil på 376 sider)

Politikere fra Færøerne før 1906
Folketingsmedlemmer i 1860'erne
Folketingsmedlemmer i 1870'erne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Tidligere folketingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Thorshavn

Oliver Petræus Effersøe


معبر هي مدينة يمنية وهي مركز مديرية جهران بمحافظة ذمار اليمنية، بلغ تعداد سكانها 29809 نسمة حسب الإحصاء الذي أجري عام 2004، وتعتبر الزراعة هي أهم موارد هذه المديرية والمصدر الأساسي لدخل غالبية سكان المنطقة.

الموقع
تقع في الجهة الشمالية من مدينة ذمار بمسافة ما يقارب 35 كيلومتر ويمر بها الخط الرئيسي الرابط بين العاصمة صنعاء والمحافظات الجنوبية.

مراجع وروابط خارجية
 World Gazetteer:Yemen
 الجهاز المركزي للإحصاء بالجمهورية اليمنية
 المركز الوطني للمعلومات باليمن

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة ذمار
معبر
مديرية جهران

معبر (مدينة)


El Bosque de Llania es un bosque en el término municipal de Conca de Dalt, Pallars Jussá, provincia de Lérida, Cataluña, España. Se encuentra en el territorio del antiguo término de Hortoneda de la Conca.

Está situado en la antigua cuadra de Llania, despoblada desde mediados del . Esta cuadra se localiza a la izquierda del río Noguera Pallaresa, poco después de dejar atrás el congosto de Collegats. El despoblamiento de la zona ha hecho que en la actualidad el bosque de Llania sea prácticamente inhabitable, y las masías que albergaba, como Llania de Dalt, hayan quedado aisladas al haberse perdido los caminos que las comunicaban.

En el extremo sudoeste del bosque de Llania se hallan los restos de la casa Vella de Llania, o Llania de Baix, en el lado nordeste de la Presa de Sossís.

Enlaces externos
 Instituto Cartográfico de Cataluña

Geografía de la provincia de Lérida

Bosque de Llania


<noinclude>

Cage Warriors 96: Pimblett vs. Bak var et MMA-stævne, produceret af Cage Warriors, der blev afholdt den 1. september 2018 i Echo Arena Liverpool i Liverpool i England. Hovedkampen var Søren Bak mod Paddy Pimblett om Cage Warriors-letvægtstitlen.

Baggrund
Cage Warriors-præsident Graham Boylan offentliggjorde at vinderen af danske Søren Bak og norske Alexander Jacobsens kamp på Cage Warriors 93 i Gøteborg i Sverige ville få titelskud imod letvægtmesteren Chris Fishgold. Bak vandt kampen på submission 2. omgang men udfordrede dog efter kampen den tidligere Cage Warriors fjervægts-mester, Paddy Pimblett, til en kamp i Liverpool. Bak vandt kampen via enstemmig afgørelse på dommerstemmerne 48-44, 48-45 og 48-46.

Danske Nicolas Dalby besejrede på samme stævne italienske Roberto Allegretti via submission i 2. omgang.

International tv-transmittering

Referencer

Eksterne henvisninger
 – Sherdog.com

Cage Warriors
Mixed martial arts

Cage Warriors 96: Pimblett vs. Bak


Peer Borsky () este un scrimer elvețian specializat pe spadă, laureat cu bronz mondial pe echipe în 2014 și în 2015 și campion european pe echipe la Campionatul European de Scrimă din 2014.

În sezonul 2014–2015 a cucerit prima sa medalie de Cupa Mondială, argintul, la Grand Prix-ul de la Doha.

Palmares
Clasamentul la Cupa Mondială

Referințe

Legături externe

  peerborsky.ch , site-ul oficial
  Prezentare  la Confederația Europeană de Scrimă

Scrimeri elvețieni
Spadasini
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Peer Borsky


Municipio de English puede referirse a los siguientes municipios de Estados Unidos:
Municipio de English (Illinois)
Municipio de English (condado de Iowa, Iowa)
Municipio de English (condado de Lucas, Iowa)

Municipio de English


Oncocercoza, cunoscută, de asemenea, și sub numele de cecitatea râurilor sau Boala lui Robles, este o boală cauzată de infecția cu viermele parazitar Onchocerca volvulus. Simptomele includ mâncărimi severe, cucuie sub piele și orbire. Este a doua cea mai comună cauză de orbire datorită infecției , după trahoma.

Cauze și diagnostic
Viermele parazitar se răspândește prin înțepătura unei muște negre de tip Simulium. De obicei sunt necesare mai multe înțepăuri înainte de a avea loc infecția. Aceste muște trăiesc în apropiere de râuri, așadar numele bolii. Odată ce a intrat în persoană, viermele creează larva care se duce sub piele. De aici se poate infecta următoarea muscă neagră care înțeapă persoana. Exită mai multe metode prin care se poate face diagnosticarea, inclusiv: plasarea uneibiopsii a pielii în soluție salina normală și prin urmărirea larvei care iese la suprafața, urmărind vizual larva, și căutând în umflăturile de sub piele viermii adulți.

Prevenire și tratament
Un vaccin împotriva bolii nu există. Prevenirea se face prin evitarea înțepăturile de muște. Acest lucru înseamnă utilizarea de insecticide și haine corespunzătoare. Alte metode includ scăderea populației de muște prin utilizarea spray-urilor cu insecticide. Într-un număr de zone din lume se desfășoară efortul de a eradica boala tratând grupuri întregi de persoane de două ori pe an. Tratamentul celor infectați se face cu medicamentul ivermectină la fiecare 6-12 luni. Acest tratament ucide larva dar nu și viermii adulți. Medicamentul doxiciclină, care ucide o bacterie asociată numită Wolbachia, pare să slăbească viermele și este și acesta recomandat de unii specialiști. Se pot elimina și umflăturile de sub piele prin chirurgie.

Epidemiologie
Aproximativ între 17 și 25 de milioane de persoane sunt infectate cu boala cecitatea râurilor și aproximativ 0,8 milioane au pierdere de vedere într-un fel sau altul. Majoritatea infecțiilor se întâmplă în Africa Subsahariană, cu toate că s-au raportat cazuri în Yemen și zone izolate din Centrală și America de Sud. În 1915, doctorul Rodolfo Robles a fost primul care a descoperit legătura între vierme și boala de ochi. Este numită de Organizația Mondială a Sănătății ca boală tropicală neglijată.

Referințe

Boli parazitare
Boli infecțioase
Boli tropicale

Oncocercoză


L' est l'équipe qui représente la Mongolie dans les principales compétitions internationales de rugby à sept.

Histoire
La Fédération mongole de rugby, ayant acquis le statut de membre permanent auprès de l'instance internationale World Rugby quelques mois plus tôt, acte en  la création d'une équipe nationale féminine de rugby à sept, dans l'optique du .

Notes et références

Mongolie
rugby à sept féminin
Rugby à sept en Mongolie
Sport féminin en Mongolie

Équipe de Mongolie féminine de rugby à sept


Més Algemesí (+A) (Más Algemesí) es una plataforma política española de carácter valencianista y ámbito municipal. Se presentó en la localidad de Algemesí (Valencia). La coalición está formada por personas independientes, Iniciativa del Poble Valencià, Bloc Nacionalista Valencià y Esquerra Republicana del País Valencià.

Historia
En las elecciones municipales del 22 de mayo de 2011 su cabeza de lista fue el independiente Josep Bermúdez, quien fue elegido a través de unas primarias abiertas a todos los vecinos de la población mayores de 16 años, las cuales se realizaron en el Casino Liberal de Algemesí. La coalición realizó una campaña electoral, calificada por ellos, como cercana al votante, con actos donde los ciudadanos podían preguntarles directamente.

Elecciones municipales del 2011
En las elecciones municipales del 2011 obtuvieron 1.363 votos, lo cual supuso dos concejales para la formación valencianista.

En las elecciones municipales de 2015 duplicaron el número de votantes siendo así la fuerza que más subía en el municipio, escalando una posición y quedando como tercera fuerza.

Actividad
Por lo que respecta a su actividad parlamentaria, Més Algemesí ha denunciado cambios por parte del Ayuntamiento en las cuentas de la construcción del mercado municipal, pidió en las Cortes Valencianas (mediante el Grupo Parlamentario Compromís) la construcción de una residencia para la tercera edad, una rotonda en el Camino de la Creueta y una escuela infantil y de primer ciclo de educación primaria, así como también ha denunciado la gestión del aparcamiento de la plaza del mercado por parte del Ayuntamiento.

La agrupación ha conseguido que un abogado, familiar directo de una de las regidoras del Partido Popular de Algemesí, devuelva una suma de 28.000€ al Ayuntamiento. Suma cualificada por Més Algemesí de excesiva y sobre la cual la interventora del Ayuntamiento indicó que el procedimiento seguido no era el adecuado y que existía una incompatibilidad para facturar por el vínculo conyugal.

Participación Ciudadana
El portavoz fue elegido en 2011 a través de unas primarias abiertas a todos los vecinos de la población mayores de 16 años, las cuales se realizaron en el Casino Liberal de Algemesí siendo el primer partido de Algemesí que elegía de manera abierta su candidato. La coalición realizó una campaña electoral, calificada por ellos, como cercana al votante, con actos donde los ciudadanos podían preguntarles directamente.

Hasta mayo del 2014 han realizado asambleas abiertas para toda la ciudadanía al salón de actas del Casino Liberal de Algemesí, pero a nivel de toda la localidad. Es a partir de esta fecha cuando empiezan a realizar asambleas abiertas barrio por barrio, con la intención de acercar cada vez más ciudadanía y política, reuniéndose con todos los barrios de Algemesí para traer sus inquietudes al consistorio e incorporarlas en su programa electoral, con la intención de qué sea el programa electoral del pueblo. Así mismo, han propuesto la elaboración de un "Plan de Mejora de los Barrios" basándose en las quejas de las asambleas de barrio realizadas.

Transparencia
El grupo valencianista ha apostado firmemente por la transparencia y la gestión honesta de los recursos municipales. Han explicado qué cobran los regidores del ayuntamiento, han publicado en su página web los datos del paro del pueblo, las subvenciones otorgadas por el Ayuntamiento, las facturas y contratos, pagos de obras públicas y otros documentos económicos del Ayuntamiento de Algemesí. Además, el portavoz del partido hizo pública su declaración de la renta, a pesar de que habitualmente no se suele hacer.

Referencias

Enlaces externos
 Més Algemesí
 Josep Bermúdez
 Més Veu Jove

España en 2010
Partidos políticos de la Comunidad Valenciana de ámbito local
Coaliciones electorales de España
Partidos nacionalistas valencianos
Més-Compromís
Esquerra Republicana del País Valencià
Partidos políticos fundados en 2010
Algemesí
Partidos políticos de España posteriores a la Transición

Més Algemesí


Jugar con fuego es una zarzuela en tres actos con libreto de Ventura de la Vega y música de Francisco Asenjo Barbieri. Se estrenó el 6 de octubre de 1851 en el Teatro del Circo de Madrid.

Historia
Esta obra es una zarzuela grande, en tres actos, extensión inusitada en aquellos primeros años del renacido género de la zarzuela. Jugar con fuego se acercó al modelo de la opéra-comique francesa, ejemplo que siguieron otros compositores que se irían incorporando a la nueva zarzuela.

El argumento de la obra lo extrajo Ventura de la Vega, de la comedia francesa La Comtesse de Egmont, de Jacques F. Ancelot (1794-1854) y Alejo B. Decombereusse (1769-1862), aunque la situó en España, para que tuviese visos más patrióticos. El título alude a lo peligroso que es jugar con el amor.

En el anuncio de la nueva creación se hizo saber al público que habría unos decorados de Muriel y que la función concluiría con una jota aragonesa animada por cuatro parejas de bailarines. Con esta obra se iba a inaugurar la temporada teatral del Teatro del Circo. Al parecer, el público se extrañó del carácter histórico-serio de la zarzuela, ya que las zarzuelas decimonónicas anteriores eran más bien cómicas y de escasa envergadura teatral.

El estreno de la obra fue un éxito clamoroso y según relata el propio Barbieri "Diez y siete noches consecutivas fuimos los autores llamados a la escena y por cierto que en todas ellas después de salir al público, Ventura y yo bajábamos a contaduría a cobrar nuestro tanto por ciento que en mucho tiempo no bajó de una onza para cada uno, lo cual, sabido que entonces se cobraba sólo el 3%, se puede calcular que pasaba la entrada de 10.000 reales cada noche. Esta obra, en fin, dio grandes resultados a nuestra empresa".

Se da la circunstancia además de que la cantidad recaudada con Jugar con Fuego salvó financieramente a la sociedad que habían fundado los compositores Gaztambide, Barbieri, Hernando, Oudrid e Inzenga, el escritor Olona y el cantante Salas, para defender los intereses del nuevo género lírico y que estaba a punto de quebrar.

Argumento

Acto I
Se desarrolla en la verbenera noche de San Juan, junto al río Manzanares. En medio del ambiente popular se pasean también figuras de la nobleza que alternan con los humildes vendedores y los artesanos. Entre el gentío se distingue pronto a la duquesa de Medina, que va disfrazada de modesta artesana. Detrás de ella aparece el marqués de Caravaca, que sigilosamente la está siguiendo para averiguar si es o no la ilustre dama que él sospecha. La dama se ha citado allí con el joven hidalgo Félix, a quien hizo creer que era la criada de una encopetada señora. Cuando Félix va a buscar un coche para abandonar el lugar, interfiere el marqués con varios amigos, pero el padre de este impide que la duquesa sea molestada.

Acto II
Transcurre en un salón del Palacio del Buen Retiro. En esta mansión real se comenta la habilidad que tuvo la duquesa de Medina en la verbena para escapar de los nobles que intentaban descubrir quién era. Entran el marqués y la duquesa conversando y ella le dirige indirectas, porque sospecha que era el individuo que la sometió a acoso en la verbena. Félix y un primo suyo han acudido al palacio para una cita con el marqués, y llevan una recomendación para entrar al servicio del palacio. El marqués habla con Félix y se establece una cierta confianza que permite que Félix le explique sus amores. Cuando se produce la entrada de unos cortesanos, Félix reconoce a la duquesa; el marqués se brinda a presentársela pero ella disimula y hace creer que no conoce al hidalgo. Una intriga provoca que la situación desemboque en un escándalo y algunos hacen creer que Félix está loco y concluye el acto con su detención.

Acto III
Félix se encuentra en un manicomio, en el que tienen lugar varias escenas cómicas basadas en las simplezas de los internos. La duquesa planea liberar a su enamorado y el marqués se ofrece a intervenir. Cuando todo está listo para la fuga, Félix mete al marqués en el departamento de los locos. Los internos se ríen de él y van quitándole prendas de ropa hasta dejarlo en paños menores. Félix toma el frac del marqués a través de la reja y se disfraza de noble, ayudado por la duquesa. En este momento llega una orden real que autoriza el matrimonio de Félix y la duquesa.

Números musicales más destacados

Acto I

 Obertura. Coro inicial La noche ha llegado del señor San Juan.
 Si te place este bosque concertante. (Duquesa, marqués, duque, coro.)
 Trío La vi por vez primera. (Félix, duque, marqués.)
 Dúo Hay un palacio junto al Prado…Yo prefiero tu salero. (Duquesa, Félix.)

Acto II

 Por temor a otra imprudencia. (Duquesa, marqués.)
 Yo, inocente. (Félix.)
 Continuación del dúo, convertido ahora en brioso concertante.

Acto III

 Coro de vendedores.
 Un tiempo fue que en dulce calma…Cuán presto, ay mísera. (Romanza de la Duquesa.) Algunas intérpretes añaden un mib5 sobreagudo en la frase final.
 Escena del marqués con los locos ¿Quién me socorre?. (Marqués y coro.) Basado en el tema popular castellano "Habas verdes"

Referencias

Roger Alier, La Zarzuela. La historia, los estilos, los compositores, los intérpretes y los hitos del género lírico español.
 Jugar con fuego. Libreto. Madrid, 1851.

Zarzuelas de Francisco Asenjo Barbieri
Zarzuelas de 1851Si te place este bosque concertante. (Duquesa, marqués, duque, coro.)

Jugar con fuego


Les élections législatives nord-coréennes de 1962 à la  Assemblée populaire suprême ont eu lieu le 8 octobre 1962. Un seul candidat a été présenté dans chaque circonscription, tous sélectionnés par le Parti du travail de Corée, bien que certains se soient présentés sous la bannière d'autres partis ou organisations étatiques pour donner l'illusion de la démocratie. Le taux de participation aurait été de 100 %, 100 % des votants en faveur des candidats présentés.

Résultats

Notes et références

Ouvrages

Corée du Nord
1962
Octobre 1962

Élections législatives nord-coréennes de 1962


Le phare Saint-Louis ou phare du môle Saint-Louis est un phare de troisième ordre situé sur le musoir du môle Saint-Louis à Sète, dans le département de l'Hérault, en France. Bien qu'il soit toujours en service et indique l'entrée du port de Sète, il n'a plus de gardien et est aujourd'hui ouvert aux visiteurs.

Historique
Le môle Saint-Louis se dote d'un premier phare en 1684, sous la forme d'une tour carrée éclairée à la lampe à suif. Il est détruit puis reconstruit au profit d'une tour plus haute à plusieurs reprises, d'abord en 1690 puis en 1720, et finalement en 1831 pour atteindre 25m. L'éclairage est alors assuré par 24 lampes alimenté par de l'huile de colza avec des réflecteurs en cuivre.

L'ancêtre du phare actuel est construit une première fois en 1861 en pierre de Cassis, il accompagne alors l'autre tour qui perd son rôle de fanal mais est conservée jusqu'à la Seconde Guerre Mondiale. Sa construction, décidée dès 1855 demande la réorganisation de la disposition du fort Saint-Louis. Ce nouveau phare n'a plus un feu fixe mais est équipé d'une grande lanterne tournante avec une lentille de Fresnel. Les lampes sont d'abord alimentées à l'huile de colza comme son prédécesseur mais passeront au pétrole en 1873. En 1908, les lampes à pétrole sont remplacées par une lampe à la vapeur de pétrole bien plus puissante, avant l'électrification du phare en 1933.

En novembre 1942, le service des phares de la Méditerranée passe sous contrôle allemand. Le 19 août 1944, des mines de l'armée allemande causent d'importants dégâts à l'ensemble du port et notamment au môle et au phare Saint-Louis, intégralement détruits. Un phare provisoire dit "de guerre" est construit en 1945 en attendant la reconstruction du phare Saint-Louis dans sa forme actuelle. Le nouveau phare est inauguré le 10 avril 1948.

Le radiophare
Entre 1935 et 1944, le phare Saint-Louis s'équipe d'un radiophare. Ce dispositif de communication sans fil permet d'envoyer un signal aux navires équipés de radiogoniomètres pour pallier le manque de visibilité les jours de brouillard. L'antenne de diffusion est tendue entre le phare et l'ancien phare.

Architecture
Le phare prend la forme d'une tour ronde en pierre de taille de Frontignan d'une hauteur de 33,50m, et d'une élévation totale de 35,80m au dessus du niveau de la mer. Il est équipé d'un feu rouge à 4 éclats de 15 secondes. Sur une pierre est apposée une plaque sur laquelle on peut lire une citation de Paul Valéry : .

Références

Voir aussi

Bibliographie

 Société d'Études Historiques et Scientifiques de Sète et sa Région, Le phare Saint-Louis et son évolution du XVIIème au , 2021, 106p.

Articles connexes

 Liste des phares de France
 Ville de Sète

Saint-Louis
Saint-Louis
Sète

Phare Saint-Louis


Pawel Pawlowitsch Borodin (; * 25. Oktober 1946 in Schachunja) ist ein russischer Politiker.

Biographie
Borodin schloss 1972 die Wirtschaftsfakultät des Landwirtschaftsinstituts von Uljanowsk als Wirtschaftswissenschaftler und 1985 die Höhere Parteischule in Chabarowsk ab. Ab 1980 war er Vorsitzender des Exekutivkomitees des Bezirks Wiljuisk (Jakutische ASSR), später Leiter des Exekutivkomitees der Stadt Jakutsk.

Von 1993 bis 2000 war er Leiter der Immobilienverwaltung des russischen Präsidenten, von 2000 bis 2011 Generalsekretär der Russisch-Weißrussischen Union. 1996 wurde Borodin zum Wirklicher Staatsrat 1. Klasse der Russischen Föderation befördert.

Im April 2001 wurde er bei der Einreise in die USA aufgrund des Vorwurfs der Geldwäsche festgenommen und an die Schweiz ausgeliefert, wo er kurzzeitig im Gefängnis Champ-Dollon inhaftiert war. Nach Stellung einer Kaution von 3 Millionen US-Dollar durfte er die Schweiz verlassen.

Weblinks

 Biographie
 Chronologie von Ermittlungen gegen Borodin

Einzelnachweise

Politiker (Russische Föderation)
Wirklicher Staatsrat 1. Klasse der Russischen Föderation
Träger des Verdienstordens für das Vaterland
Träger des russischen Ordens der Ehre
Russe
Geboren 1946
Mann

Pawel Pawlowitsch Borodin


Die Réunion-Eule (Otus grucheti, Syn.: Mascarenotus grucheti) ist eine ausgestorbene Eulenart aus der Gattung der Zwergohreulen (Otus), die auf der Maskarenen-Insel Réunion endemisch war. Sie stand bis 2018 in der eigenständigen Gattung Mascarenotus und ist nur von subfossilem Material aus dem Holozän bekannt. Das Artepitheton ehrt Harry Gruchet, einen Kurator vom Muséum d'Histoire naturelle de La Réunion in Saint-Denis.

Merkmale
Die Réunion-Eule erreichte ungefähr die Größe der Mauritius-Eule (Mascarenotus sauzieri). Ihre Flügelelemente waren jedoch leicht reduziert und ihre Beine waren länger.

Lebensraum
Die Réunion-Eule war wahrscheinlich ein heimlicher Bewohner von dichten und abgelegenen Wäldern.

Entdeckungsgeschichte und Aussterben
1974 förderte Bertrand Kervazo in der Grotte des Premiers Français bei Saint-Paul den Holotypus, einen rechten Tarsometatarsus, zu Tage. 1980 wurde in der Grotte de l'Autel bei Saint-Gilles ein Oberarmknochen und ein Tibiotarsus entdeckt. Zwischen 1990 und 1992 wurden in der Fossillagerstätte Marais de l'Ermitage drei Tarsometatarsi, ein Oberschenkelknochen und ein unvollständiges Os quadratum gefunden. Es ist sehr wahrscheinlich, dass die Réunion-Eule während des 18. Jahrhunderts infolge der massiven Entwaldung ausstarb.

Literatur
 Michael P. Walters & Julian Pender Hume: Extinct Birds, Poyser Monographes A & C Black, 2012. ISBN 978-140-815-725-1, S. 194–195
 Anthony S. Cheke, Julian Hume: Lost Land of the Dodo. An Ecological History of Mauritius, Réunion & Rodrigues. T & AD Poyser, London 2008, ISBN 978-0-7136-6544-4.
 Cécile Mourer-Chauviré, Roger Bour, François Moutou & Sonia Ribes (1994): Mascarenotus nov. gen. (Aves, Strigiformes), genre endémique éteint des Mascareignes et M. grucheti n. sp., espèce éteinte de La Réunion. C. R. Acad. Sci. Paris sér. II 318: 1699–1706.

Weblink

Eigentliche Eulen
Neuzeitlich ausgestorbener Vogel

Réunion-Eule


Mobile Indijanci
 Mobile, Alabama
 Mobile (rijeka), ulijeva se u Meksički zaljev

Mobile


Sveti Gašpar, ili samo Gašpar, bio je jedan od biblijskih magova s Baltazarom i Melkiorom koji su prema evanđelju bili Sveta tri kralja i koji su došli u Betlehem pokloniti se tek rođenom Isusu. Gašpar je Isusa darovao tamjanom.  U kršćanskim crkvama smatra se svetcem (kao i ostala dva maga).

Tradicija
Evanđelja u Novom zavjetu ne spominju imena magova (čak niti koliko ih je bilo), no njihova tradicijska imena mogu se naći u grčkom spisu iz 500. godine koji je je preveden na latinski i koji je općenito prihvaćen kao izvor za njihova imena.

Prateći Betlehemsku zvijezdu, magi su prvo otišli do palače Heroda Velikog, koji je magove zamolio da nađu malog Isusa i da ga obavijeste o tom. Kada su se magi poklonili Isusu (Mt. 2:11), darivali su ga darovima, a Gašpar je darovao Isusu tamjan, što znači da ga je smatrao božanskom osobom. Prema tradiciji, Gašpar se još jednom susreo s druga dva maga 54. u Armenskom Kraljevstvu, proslavljajući Božić. Prema tradiciju umro je kao mučenik. Prema nekima Gašpar je bio kralj Gondofara (21. pr. Kr – 47.)  spomenut u djelima Tominima. Drugi pak smatraju da dolazi iz južnih krajeva Indije koje je sveti Toma, prema tradiciji posjetio.

Proslava
Gašpar, s druga dva maga, je prema tradiciji sahranjen u sarkofagu u Kölnskoj katedrali. Prethodno je njihove ostatke donio Eustrogije I. 314. godine u Milano. Rimsko-njemački car Fridrik I. Barbarossa ih je 1164. prenio u Köln. Melkior se slavi na blagdan Bogojavljanja s druga dva maga a u Katoličkoj Crkvi taj blagdan se slavi 6. siječnja.

Izvori

Sveci
Biblijski likovi

Gašpar (mag)


الرداب القولوني أو التهاب رتجي أو داء الرتوج أو الرتاج أو الرداب أو البروزات المخاطية  هي الاٍصابة برتج في القولون وهي خوارج جيبية من الغشاء المخاطي للقولون والطبقة تحت المخاطية من خلال نقاط الضعف في طبقات العضلات في جدار القولون. وتظهر بشكل كبير في القولون السيني، وهو المكان الأكثر شيوعًا لزيادة الضغط. يُعد المرض غير شائع قبل سن الأربعين، بينما يزداد معدل الإصابة بعد هذا السن. عادة لا يسبب المرض أعراضًا إلا بعد التهاب هذه التكيسات ويُسمّى «التهاب الرتج» (بالانجليزية:التهاب الرتوج). يتم التشخيص غالبًا من خلال تنظير القولون، أو يُكتَشف المرض أثناء عمل أشعة مقطعية.

العلامات والأعراض

من أعراض داء الرتوج: التقلصات، انتفاخ البطن، والتغوط غير المنتظم. إلا أنه لم يتم تحديد إذا كانت هذه الأعراض تعزى إلى داء الرتوج أو إلى متلازمة القولون العصبي المصاحبة له.

يرتبط أيضًا داء الرتوج مع زيادة خطر الإصابة بسرطان القولون في الجانب الأيسر

النزيف
يُعد النزيف الرتجي هو السبب الأكثر شيوعًا للنزيف الحاد من الجهاز الهضمي السفلي ، فيمكن أن يشكو المريض من خروج دم أحمر عبر المستقيم ويكون النزيف غير مؤلم. ومع ذلك؛ تشير التقديرات إلى أن 80% من هذه الحالات تُشفى من تلقاء نفسها ولا تحتاج علاج محدد.

التهاب الرتج
تجمُّع البراز في هذه الخوارج الجيبية بالقولون قد يؤدي إلى التهابها. يحدث هذا في 10-25٪ من الأشخاص الذين يعانون من داء الرتوج. تؤدي الالتهابات إلى تمزقات في جدار القولون ينتج عنها النزيف أو الانثقاب. وقد يحدث انسداد معوي، التهاب الصفاق، تكوُّن خرَّاج، تليُّف خلف الصفاق، الإنتان، والنواسير. نادرًا ما تتكون حصوات معوية.

من المظاهر السريرية لالتهاب الرتج: ألم مستمر في البطن، ألم شديد غير مُحتمَل في الربع السفلي الأيسر من البطن، الغثيان، التقيؤ، الإمساك أو الإسهال، الحُمّى وفرط كريات الدم البيض.

من المهم الحصول على المشورة الطبية واستبعاد الحالات الأكثر خطورة مثل سرطان القولون أو المستقيم عند ظهور هذه الأعراض في شخص أكثر من 40 عام.

عوامل الخطورة
 التقدم في العمر
 الإمساك
 اتباع نظام غذائي قليل الألياف الغذائية
 تناول كمية كبيرة من اللحوم المُصنّعة
 اضطرابات النسيج الضام (مثل متلازمة مارفان ومتلازمة إهلرز دانلوس) التي قد تسبب ضعف في جدار القولون
 الاستعداد الوراثي
 الفقدان الشديد للوزن
 ضعف الحالة المناعية
 التدخين والاستهلاك المفرط للكحول يُزيد من مخاطر التهاب الرتوج 2-3 مرات أكثر بالمقارنة مع الاشخاص العاديين.

لم يتضح حتى الآن بشكل كامل السبب الدقيق لداء الرتوج القولوني، حيث أن التركيز الحديث على قيمة الألياف في النظام الغذائي بدأ مع نيل وآدم سميث؛ إذ قدما حجة قوية أن نقص الألياف الغذائية هو سبب المرض الرتجي. وزعموا أن عضلات القولون تحتاج للانقباض بشكل أكثر قوة لتقوم بنقل وطرد الكمية الصغيرة من البراز المرتبطة بنقص الألياف في الغذاء. وأن زيادة الضغط داخل جزء الأمعاء على مدى سنوات أدى إلى فتق عند نقطة دخول الأوعية الدموية في جدار القولون لأنها المكان الأكثر ضعفًا.

تلاحظ المعاهد الوطنية الأمريكية للصحة (NIH) أنه بالرغم من أن نظرية انخفاض الألياف كسبب لداء الرتوج هي نظرية رائدة، إلا أنها لم تثبت بعد. وعلاوة على ذلك، وجدت دراسة في فبراير 2012 على 2104 مشارك من الذكور أن «اتباع نظام غذائي عالي الألياف أدى إلى زيادة تواتر حركات الأمعاء والذي ارتبط مع انتشار أكبر، وليس أقل، لداء الرتوج.»

قد يكون التغيير في قوة جدار القولون مع تقدم العمر سببًا. فالنسيج الضام مساهم كبير في قوة جدار القولون. تعتمد الخواص الميكانيكية للأنسجة الضامة على مجموعة متنوعة من العوامل: نوع الأنسجة وعمرها، طبيعة الروابط التساهمية بين الجزيئات وبعضها، كمية الجليكوسامينوجليكان المرتبطة بألياف الكولاجين. تتكون الطبقة تحت المخاطية للقولون بالكامل تقريبًا من الكولاجين، النوع الأول والنوع الثالث. تختلف أعداد ألياف الكولاجين وأقطارها بين القولون الأيمن والأيسر وتتغير مع تقدم العمر وداء الرتوج القولوني.

تنخفض قوة جميع أجزاء القولون مع التقدم في السن، عدا القولون الصاعد. ويرجع ذلك إلى نقص سلامة النسيج الضام. في داء الرتوج القولوني: تصبح الطبقة المخاطية أكثر مرونة وتتكسر الطبقات الخارجية الأصلب فتسمح للغشاء المخاطي المرن بالانفتاق مُكوّنًا رتج.

التشخيص

عادة ما يتم اكتشاف داء الرتوج بشكل عَرَضي إذا لم تحدث أعراض، بينما في حالة ظهور أعراض فيمكن تشخيصه من خلال التاريخ المرضي. من المهم التأكد من التشخيص واستبعاد أمراض أخرى أخطر (خاصةً سرطان القولون والمستقيم) والمضاعفات.

الاختبارات
 قد تُظهر الأشعة السينية دلائل على وجود جدار سميك للقولون، العلوص، الإمساك، وانسداد الأمعاء الدقيقة أو وجود الهواء الحر في حالة الانثقاب. لكن الأشعة السينية غير كافية لتشخيص المرض الرتجي.
 على النقيض؛ الأشعة المقطعية هي الاختبار الأمثل في حالات النوبات الحادة لالتهاب الرتج وعند وجود مضاعفات.
 يُظهر تنظير القولون الرتوج ويستبعد الورم الخبيث. يجب عمل فحص القولون بالمنظار بعد 4-6 أسابيع من النوبات الحادة.
 تلي حقنة الباريوم فحص القولون بالمنظار من حيث جودة الصورة، وعادة ما يتم إجراءها إذا كان القولون السيني متعرج بشكل مفرط حيث يصعب تنظير القولون أو يكون خطرًا.
 يقدم التصوير بالرنين المغناطيسي صورة واضحة للأنسجة البطن، ولكنه مكلف وغالبا ما تفوق فوائد الأشعة المقطعية أو تنظير القولون.
من المهم أن نتجنب كلاً من حقنة الباريوم وتنظير القولون أثناء النوبات الحادة لالتهاب الرتج، فقد يتسرب الباريوم إلى تجويف البطن، ويمكن أن يسبب تنظير القولون ثقوب في جدار الأمعاء.

التشخيص التفريقي
من الضروري عمل الاختبارات اللازمة للتأكد من الإصابة بداء الرتوج وليس واحدًا من الأمراض التالية:
 متلازمة القولون العصبي
 التهاب المعدة والأمعاء
 التهاب المرارة
 انسداد الأمعاء
 التهاب الزائدة الدودية
 سرطان القولون والمستقيم
 أمراض المسالك البولية
 أمراض الجهاز التناسلي للمرأة.

العلاج
العديد من المرضى الذين يعانون من داء الرتوج لديهم أعراض قليلة أو ليس لديهم أي أعراض فلا يتطلّب ذلك أي علاج محدّد.

التغذية
يُنصح بتناوُل أغذية تحتوي على نسبة عالية من الألياف لمنع الإمساك. تُوصي جمعية التغذية الأمريكية بـ 20-35 غرامًا يوميًا. وثبت أن نخالة القمح تعمل على خفض الضغط داخل القولون.

يقول المعهد الوطني الأمريكي للسكري وأمراض الجهاز الهضمي والكلى (NIDDK) أنه لاتوجد بيانات علمية لإثبات فرضية أن الأطعمة مثل المكسرات والفشار وبذور عباد الشمس وبذور اليقطين وبذور الكمون، ضارة للأشخاص المصابين بداء الرتوج.

علاج المضاعفات
يجب علاج مضاعفات داء الرتوج مثل النزيف والانثقاب، قد يشمل العلاج: المضادات الحيوية المكثفة والسوائل الوريدية والجراحة. تكون المضاعفات أكثر شيوعًا في المرضى الذين يتناولون مضادات الالتهاب غير الستيرويدية أو الأسبرين، كما أنها أكثر خطورة في كبار السن.

العلاج الطبي
في حالة عدم وجود مضاعفات، يمكن علاج المرضى الذين يعانون من ألم بسيط في البطن بالأدوية. يتضمن العلاج عادة تعديل النظام الغذائي وتناول المضادات الحيوية التي ينبغي أن تغطي أنواع البكتيريا اللاهوائية، مثل: ميترونيدازول، سيبروفلوكساسين وأموكسيسيلين. وقد أظهر ذلك نجاحًا في 70٪ إلى 100٪ من الحالات.

الجراحة
فيما يلي بعض المؤشرات اللازمة للخضوع لعملية جراحية:

 التهاب الرتوج الحاد الذي لا يستجيب للعلاج الطبي
 التهاب الرتوج في المرضى الذين يعانون من ضعف جهاز المناعة
 تكرُّر الالتهابات على الرغم من اتباع نظام غذائي عالي الألياف
 الخُرّاجات التي لا يمكن علاجها بالقسطرة
 التهاب الصفاق، تكوُّن ناسور

هناك إستراتيجية ناشئة في السنوات الأخيرة، لعلاج التهاب الرتوج الحاد، وهي إجراء الغسل للبطن بالمنظار. ينطوي هذا الأسلوب على استخدام تقنيات المناظير لفحص البطن، واستخراج أي صديد، وغسل تجويف البطن. الهدف من ذلك هو إزالة السوائل المُعدية، وتجنُّب إزالة الجزء المصاب من القولون جراحيًا.
من الانتقادات الرئيسية لهذه التقنية هو بقاء الجزء الملتهب من القولون، ووضع المريض في خطر الإصابة المستمرة أو المتكررة.

أما علاج التهاب الرتوج المزمن أو المتكرر أو العلاج من مضاعفات حادة، فيتضمن عملية جراحية لإزالة الأجزاء المصابة من القولون، عادة القولون السيني، ثم إعادة ربط القولون. يمكن أن يتم ذلك إما عن طريق تقنيات المنظار أو تقنيات الفتح التقليدية. الفوائد الرئيسية للجراحة بالمنظار هي حجم أصغر للشق وشفاء أسرع.

الوقاية
يمكن الوقاية من داء الرتوج أو تقليل المضاعفات الناجمة عنه، عن طريق تناول كميات مناسبة من الألياف وشرب الكثير من الماء وممارسة الرياضة بشكل منتظم. تشمل الأطعمة الغنية بالألياف: الخبز، الحبوب الكاملة، التوت، الخضروات مثل القرنبيط، والملفوف، والسبانخ، والجزر، والكوسى، والفاصولياء، والبازلاء.
يُعد أيضًا الحصول على قسط كاف من الراحة والنوم من وسائل الوقاية من داء الرتوج.

علم الأوبئة

أكثر من 10٪ من سكان الولايات المتحدة الذين تزيد أعمارهم عن الـ40 عامًا و 50٪ فوق سن الـ60، مصابون بداء الرتوج. يشيع المرض في الولايات المتحدة وبريطانيا واستراليا وكندا، لكنه غير شائع في آسيا وأفريقيا.

ترتبط الرتوج واسعة العنق بتصلب الجلد. ويكون المرض أكثر شيوعًا في أمراض الكولاجين مثل متلازمة إهلرز دانلوس.

انظر أيضًا
 الجهاز الهضمي
 القولون السيني
 متلازمة القولون المتهيج
 تضخم القولون

المراجع

وصلات خارجية

 Diverticular Resource Website

 Diverticulosis—PrimeHealthChannel

أمراض الأمعاء
حالات مشخصة باختبار البراز

رداب


رئيس الجمعية العامة للأمم المتحدة هو شخص يتحمل هذا المنصب عبر الانتخاب من قبل ممثلي الجمعية العامة للأمم المتحدة لمدة سنة واحدة. رئيس الجمعية العامة يقود نقاشات الدورة العادية التي تبدأ في سبتمبر، وكذلك الدورات الخاصة والطارئة للسنة المقبلة.

المناطق الجغرافية الخمس (أفريقيا، آسيا، أوروبا الشرقية، أمريكا اللاتينية وجزر الأنتيل، أوروبا الغربية) يتولون التناوب على رئاسة الجمعية العامة دوريا كل سنة.

ماريا فرناندا اسبينوزا، سياسية إكوادورية، ترأس الدورة 73 للجمعية العامة للأمم المتحدة في 2018.

قائمة الرؤساء

مقالات ذات صلة
 الأمم المتحدة

روابط خارجية
 الموقع الرسمي للجمعية العامة للأمم المتحدة.
 قائمة رؤساء الجمعية العامة على موقعها الرسمي.

مراجع

الجمعية العامة للأمم المتحدة
رؤساء الجمعية العامة للأمم المتحدة

رئيس الجمعية العامة للأمم المتحدة


Notorious er en amerikansk dramafilm fra 2009 om rapperen Notorious B.I.G. (Christopher Wallace), spillet af Jamal Woolard. Filmen er instrueret af George Tillman, Jr.

Medvirkende
 Jamal Woolard som Christopher Wallace / The Notorious B.I.G.
 Christopher Wallace Jr. som unge Christopher Wallace
 Angela Bassett som Voletta Wallace
 Derek Luke som Sean Combs / Puff Daddy
 Anthony Mackie som Tupac Shakur
 Marc John Jefferies som Lil' Cease
 Naturi Naughton som Lil' Kim
 Antonique Smith som Faith Evans
 Kevin Phillips som Mark Pitts
 Julia Pace Mitchell som Jan Jackson
 Dennis L.A. White som Damion 'D-Roc' Butler
 Edwin Freeman som Mister Cee
 Valence Thomas som DJ 50 Grand
 Sean Ringgold som Suge Knight
 Anwan Glover (cameo) som Snoop Dogg

Eksterne henivnsinger
 Officielle hjemmeside

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 2009

Notorious (film)


Nordiske lege (svensk: Nordiska spelen) var en serie på syv vintersportsarrangementer af ca. en uges varighed, der blev afholdt i Stockholm med ca. fire års mellemrum i perioden 1901-1926. Legene blev arrangeret af Sveriges centralförening för idrottens främjande – fra og med 1909 i samarbejde med Riksidrottsförbundet.

De nordiske lege gav vinteridrætten et konkurrenceforum som svarede til sommeridrættens olympiske lege. Konkurrencerne i Stockholm var uden tvivl af "olympisk format" samtidig med at mange indslag, herunder også kulturelle indslag, understregede karakteren af svensk nationalfest. Selvom legenes bagmænd havde de olympiske lege som forbillede, havde de dog ingen ambitioner om at tilslutte sig den olympiske familie.

Legenes succes var en medvirkende årsag til at byen Stockholm blev tildelt de olympiske lege i 1912. De første fire olympiske lege var ikke blevet den succes, som Pierre de Coubertin havde håbet på, og da den Internationale Olympiske Komite diskuterede hvor legene i 1912 skulle afholdes, fremhævede baronen de nordiske lege som et forbillede. Stockholm fik sine olympiske lege, takket være at man i tre vinterlege havde demonstreret over for idrætsverdenen, at man kunne arrangere store internationale konkurrencer. "Solskinsolympiaden" blev da også en stor succes og bidrog til redningen af den olympiske bevægelses fremtid.

De nordiske lege i 1930 blev aflyst på grund af mangel på sne og is i Sverige, og det skulle vise sig at blive skæbnesvangert for legenes fremtid. Periodiciteten var blevet brudt og vinteridrætternes internationale stævneprogram var efterhånden blevet tættere og tættere, så det var vanskeligt at få presset legene ind i programmet. Den brede idrætskultur med fest- og kulturindslag, som de nordiske lege byggede på, passede heller ikke så godt sammen med den mere og mere konkurrencefikserede idrætsverden.

I 1932 forsøgte Riksidrottsförbundet at genoplive legene, men en bestilt udredning vedrørende legenes fremtid løb ud i sandet. I 1941 gjorde forbundet endnu et forsøg på at genindføre legene, men initiativet faldt bl.a. på grund af manglende støtte fra den svenske regering, og på at man anså det for umuligt at afholde legene uden norske deltagere, og på det tidspunkt lå den norske idræt i ruiner på grund af den tyske besættelse af landet.

Historie

Begyndelsen

Ophavsmændene

Det var en øjenlæge, professor Johan Widmark, der fik den svenske idrætsbevægelse til at fæste blikket på en storslået, jævnligt tilbagevendende begivenhed for vinteridrætten. De nordiske leges "fødselsattest" var den 14. april 1899 blevet underskrevet af fem personer, men professor Widmark var den egentlig fødselshjælper. De nordiske lege var hans ide, og det blev også pointeret i de nekrologer, der blev publiceret i forbindelse med hans død i 1909. Om hans engagement i de nordiske lege stod der bl.a. "Denne smukke tanke var oprindeligt hans, og han gav den til sine idrætsvenner, som med henførelse omfavnede og gennemførte hans ide." Widmark havde allerede i sin ungdom fattet interesse for idræt, og han var en af de første kanoroere i Sverige. Han var også en dygtig svømmer og efterlod ofte sin kano på en klippe for at kaste sig i vandet og svømme ud i en bugt, hvor der blev sejlet kapsejladser.

Måske var de første moderne olympiske lege, som den nydannede Internationale Olympiske Komite (IOC) i 1896 havde arrangeret i Athen en inspiration for Widmark. Med OL havde sommeridrætterne fået et forum, hvor hele verdens idrætsfolk kunne samles hvert fjerde år. Med oprettelsen af en jævnligt tilbagevendende nordisk idrætsfest ville vinteridrætten få et tilsvarende forum. Eftersom Widmark var en sand fædrelandsven med "en udpræget følelse for svenskhed", var det ikke så mærkeligt, at han insisterede på, at legene også skulle indeholde "æstetiske indslag". Kultur og idræt skulle gå hånd i hånd, og de nordiske lege skulle være det propagandaapparat, som den unge svenske idrætsbevægelse skulle bruge for at nå længere ud i samfundet.

Professor Widmark befandt sig allerede i svensk idræts inderkreds som bestyrelsesmedlem i den i 1897 oprettede Sveriges centralförening för idrottens främjande, da han i 1898 begyndte at samle interesse for realiseringen af sin ide hos major Viktor Balck, der var centralforeningens sekretær, samt grev Clarence von Rosen og major Adolf Heikenskjöld, som begge også havde været med til at stifte foreningen året før. Det samme gjaldt nordmanden Hans T. Næss, der indtog en høj position i det stockholmske idrætsliv, idet han bl.a. havde været med til at stifte Stockholms Roddförening, Stockholms Allmänna Skridskoklubb og Skidfrämjadet, og han var en af Viktor Balcks nærmeste medarbejdere. Disse fem mænd, der altså tilsammen var en betydningsfuld magtfaktor i svensk idræt, underskrev den 14. april 1899 et brev, som optegnede retningslinjerne for udformningen af Nordiske lege. Forslaget var meget gennemarbejdet og indeholdt bl.a. et meget nøjagtigt program for de første lege, som man endda havde fastsat en dato for: 15. - 25. februar 1900.

Programforslaget

Konkurrenceprogrammet var yderst ambitiøst og udgjorde en vinteridrætsfest af aldrig tidligere set format. Skisporten var blevet tildelt to konkurrencedage og skulle bestå af både langrend på forskellige distancer og skihop i Saltsjöbaden. Der var ligeledes afsat to dage til skøjtesporten, som omfattede både kunstskøjteløb og hurtigløb på skøjter. Skøjte- og isbådssejlads var andre issportsgrene på programmet. Legene skulle endvidere omfatte travsportskonkurrencer samt konkurrencer i sparkstøtting og kælkning, og underskriverne understregede at konkurrencerne skulle være åbne for alle.

Legene skulle også byde på opvisning i gymnastik og fægtning samt en række festligheder såsom illuminationsaftener, fakkeltog på ski med slæde og udflugt på isen, skøjtekostumebal m.m. I den kulturelle afdeling indgik malerier med motiver fra de nordiske sagaer og Sveriges historie, nordiske skuespil på teateret samt nordisk koncert for orkester. Militærmusik og svensk kvartetsang udgjorde andre musikalske indslag. Kvadrilleridning, ridebanespringning og andre hestesportsopvisninger skulle finde sted i Tattersall, der var blevet åbnet i 1898, og som var blevet et samlingspunkt for civil ridning. En formiddag på Skansen med slædefærd, skiløb efter ren, tennisturnering i tilknytning til en festlighed i Idrottsparken og svenske nationaldanse var også med i programforslaget. De nordiske lege skulle være en idræts- og kulturfest, som verden aldrig havde set mage til, og det var netop omfanget, det digre konkurrenceprogram og de mange kulturelle, næsten turistiske indslag, der gjorde legene så unikke.

Internationale skiløbs- og skøjteløbskonkurrencer var dog i sig selv ingen nyhed. Holmenkollenrendene var startet i 1892, og dette årlige norske arrangement betragtedes som verdens første og største internationale skiløbsstævne. Hurtigløb på skøjter havde fået sine VM-konkurrencer allerede i 1889, og EM-stævner i 1891, og kunstskøjteløb havde haft EM-premiere i 1892, og fire år senere var VM kommet til. Ideen om nordiske lege repræsenterede imidlertid noget nyt for vinteridrætsverdenen i form at sit forslag om at samle en række forskellige sportsgrene til ét stort internationalt stævne på ét sted samt i form af de kulturelle indslag, og dermed lagde de nordiske lege sig tæt op af formatet for de olympiske lege afholdt i Athen i 1896.

De fire idrætsvenners forslag blev behandlet på Centralforeningens bestyrelsesmøde på Stockholms slott den 3. maj 1899. I bestyrelsens protokol er der noteret følgende om forslaget: "Efter overvejelse erklærede bestyrelsen sig beredvillig til at påtage sig udmøntningen af den fædrelandstanke, men med hensyn til de olympiske leges afholdelse i 1900, anså bestyrelsen det for passende først at afholde disse Nordiske lege i år 1901, men burde allerede nu offentliggøre denne beslutning."

Nordiske lege 1901

Sportsgrene

I denne oversigt indgår kun sportsgrene, hvori der arrangeredes deciderede konkurrencer. Hvis en sportsgren kun har medvirket ved de Nordiske lege i form af opvisninger, er den ikke medtaget i nedenstående liste.

Dansk deltagelse

Kilder
 Åke Jönsson: Nordiska spelen - Historien om sju vinterspel i Stockholm av olympiskt format 1901 till 1926 (Bokförlaget Arena, 2001)
 Bandytipsets Arkiv - Nordiska Spelen

Noter

Vintersport
Sport i Sverige
Etableret i 1899
Ophørt i 1930

Nordiske lege


An Stephanothelys rariflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Stephanothelys rariflora in nahilalakip ha genus nga Stephanothelys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stephanothelys

Stephanothelys rariflora


Drømmefanger er et studiealbum af den danske sanger, sangskriver og musiker Lars Lilholt, der udkom den 4. maj 2018 på Universal. Det er Lilholts syvende studiealbum i eget navn, og albummet akkompagneres af musikere fra Lars Lilholt Band. Drømmefanger er ifølge Universal et "New-Folk album i stil med det meget anmelderroste Amulet album fra 2015", og titlen referer til, at albummet er en "samling sansninger, erindringer og drømme".

"The Galway Girl" er en dansk udgave af den amerikanske countrymusiker Steve Earles sang af samme navn, fra 2000. "Morgenlyset #2" er en nyskrevet udgave af sangen "Morgenlyset", som oprindeligt blev indspillet af Lars Lilholts første band Kræn Bysted's i 1977.

Spor
Produceret af Thunder & Lightning Music og Lars Lilholt, undtagen "Første gang på Roskilde" produceret af Shaka Loveless.

Medvirkende

Lars Lilholt – vokal, tekst, musik (spor 1, 2, 3, 4, 7, 8, 10, 11, 13), producer (spor 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13)
Thunder & Lightning Music – producer, mixer (spor 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13)
E.T. Mastering – mastering
Shaka Loveless – producer, bas, kor (spor 1)
Tor Back Kristensen – teknik, mixer (spor 1)
Mads Nørgaard Nielsen – Oh Land-vokalindspilning (spor 4, 7)
Kristian Fogh – musik (spor 12)
Lars Dam – musik (spor 5)
Sofus Lilholt – musik, akustisk guitar, kor (spor 6)
Steve Earle – musik (spor 9)
Tom Bilde – bas, mandolin, kor
Gert Vincent – elektrisk og akustisk guitar, kor
Krisitan Fogh – keyboards, harmonika, kor
Eddi Jarl – trommer, percussion, kor
Oh Land – vokal (spor 4, 7)

Johnny Madsen – vokal (spor 3)
Lærke Lilholt – kor
Maria Malmø – kor
Sine Bach Rüttel – femstrenget banjo
Michael Vestbo – akustisk guitar
Clara Tesch – violin
Mads Kjøller-Henningsen – tværfløjte, tinwhistle, drejelire, sækkepibe
Thyge Pedersen – violin (spor 6, 8, 11)
Birk Nevel – trommer, percussion, kor (spor 1)
Henrik Hamilton – guitar, keyboard, kor (spor 1)
Jonas Sharpe – kor (spor 5, 6)
Nana Mai – kor (spor 6)
Søren Zahle – kor, programmering
Mads Tønder – kor, programmering

Hitlister

Kilder

Album fra 2018
Lars Lilholt-album

Drømmefanger (Lars Lilholt-album)


Deadpool er en amerikansk superheltefilm fra 2016 baseret på Marvel-karakteren af samme navn. Det er den ottende film i X-Men-filmserien, og er instrueret af Tim Miller. Skrevet af Rhett Reese og Paul Wernick, medvirker blandt andre Ryan Reynolds, Morena Baccarin, Ed Skrein, T.J. Miller, Gina Carano, Brianna Hildebrand og Stefan Kapičić.

I filmen følger man Wade Wilson på sin jagt efter manden, som gav ham accelereret helbredning og et udseende fyldt med ar.

Medvirkende

 Ryan Reynolds som Wade Wilson / Deadpool, en lejemorder, og Vanessa's kæreste, som efter at han får konstateret kræft modtager en sjælden behandling, som gør ham til en mutant, hvilket får ham til at søge hævn
 Morena Baccarin som Vanessa Carysle, Wade's kæreste, som Wade opgiver efter han bliver en mutant, men stadig er hans store kærlighed.
 Ed Skrein som Francis Freeman / Ajax: Deadpool's ærkefjende, som gjorde ham til en mutant.
 T.J. Miller som Weasel, Deadpool's ven.
 Gina Carano som Angel Dust, Ajax's håndlanger.
 Leslie Uggams som Blind Al, Deadpool's blinde ven.
 Brianna Hildebrand som Negasonic Teenage Warhead, en mutant, som er elev for Colossus.
 Stefan Kapičić, som stemmen til Piotr Rasputin/Colossus, en mutant, som er medlem af superheltegruppen X-Men.
 Karan Soni som Dopinder, en taxachauffør som er ven, og hjælper af Deadpool.

Priser

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra 20th Century Fox
Amerikanske film fra 2016
Engelsksprogede film
Actionfilm fra USA
Superheltefilm

Deadpool (film)


André Malraux (3 Kasım 1901 - 23 Kasım 1976) Fransız romancı, sanat tarihçi, direnişçi ve devlet adamı.

Hayatı
1922'de bir Khmer tapınağını görmek amacıyla
Kamboçya'ya gitti.Tapınağın kabartmalarını sökmek suçundan bir süre hapis yattı. Burası, Malraux'nun sömürge karşıtı düşüncelerinin geliştiği yer oldu. Güneydoğu Asya'da
L'lndochine Enchainee adlı gazeteyi kurdu. Daha sonra Çin'e geçerek Devrimci eylemlerde bulundu.

1929'da Afganistan ve İran'da, 1934'te Arabistan Yarımadası'nda incelemelerde bulundu. İspanya iç savaşına pilot olarak katılıp, cumhuriyetçi cephede savaştı. 1945'te Roman yazmayı bırakarak Sanat Tarihine yöneldi. Çağın felsefi ve ideolojik yapısını sorgulayan Malraux'nun yapıtlarında, burjuva toplumuyla ve bu toplumda yaşayan bireylerin varoluşsal sorunlarıyla bir hesaplaşmasını görürüz.

En önemli eseri Dünya klasikleri arasında bulunan (La Condition Humaine) İnsanlık Durumu (1933), (L'Espoir) Umut (1937), (Les Noyers de l'Altenburg) Altenburg'un Ceviz Ağaçları (1947).

Ülkesinin Nazi işgali altında olduğu dönemde Fransız Direnişi içinde bulunmuştur. 1945-1946 yıllarında Enformasyon Bakanı, 1958 yılında kısa bir süre Basından sorumlu Bakan, 1959-1969 arasında Fransa'da Kültür Bakanı olarak görev yaptı. 1974 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimlerinde eski başbakan Jacques Chaban-Delmas'ı destekledi.

Kitapları
Obsidiyen Kafa - Bir Picasso Kitabı ISBN 9789752892996

Kaynakça

1901 doğumlular
1976 yılında ölenler
20. yüzyıl Fransız yazarları
Fransa kültür bakanları
Fransa devlet bakanları
Fransa enformasyon bakanları
20. yüzyıl Fransız roman yazarları
İspanya İç Savaşı'nda Fransızlar
Tourette sendromu olan kişiler
Panthéon'na defnedilenler

André Malraux


Iron Savior debitanski je studijski album njemačkog power metal sastava Iron Savior. Diskografska kuća Noise Records objavila ga je 30. lipnja 1997. Jedini je album na kojem se pojavio Blind Guardianov bubnjar Thomen Stauch.

Popis pjesama

 Pjesma "Watcher in the Sky" je na EP-u Valley of the Kings i albumu Somewhere Out in Space sastava Gamma Ray.

Osoblje

 Iron Savior

 Piet Sielck – vokal, gitara, bas-gitara, klavijature, produkcija, snimanje, miks
 Kai Hansen – gitara, vokal (na pjesmama "Break It Up" i "Watcher in the Sky"), produkcija, snimanje
 Thomen Stauch – bubnjevi, produkcija

 Dodatni glazbenici

 Dirk Schlächter – bas-gitara
 Henne – prateći vokal (na pjesmi "Riding on Fire")
 Hansi Kürsch – dodatni vokal (na pjesmi "For the World")

 Ostalo osoblje

 Rudiger Beissert – inženjer zvuka (asistent)
 Rainer Drechsler – fotografije
 Kai Karczewski – dizajn (logotipa)
 Uwe Karczewski – dizajn (logotipa)
 Henny – naslovnica albuma, logotip

Izvori

Njemački glazbeni albumi
Albumi iz 1997.

Iron Savior (album)


U hinduizmu, Matrike (sanskrt मातृका, mātṝkā = "božanske majke") skupina su božica-majki te personificirane moći ženske energije svemira (Shakti). Imena Matrika su Brahmani, Vaishnavi, Maheshvari, Shachi, Kaumari, Varahi i Chamunda. Ponekad se u Matrike ubraja Pratyangira. U mnogim ranim hinduističkim tekstovima, Matrike su opisane kao opasne božice. Sedam Matrika predstavlja i zvijezde zvjezdanog skupa Plejade.

Obično se za Matrike kaže da ih je sedam, no postoji i vjerovanje da ih ima osam. U južnoj Indiji, vjerovanje u sedam Matrika je raširenije, dok u Nepalu štuju osam Matrika.

U epu Mahabharata, Matrike se povezuju s ratničkim bogom Kartikeyom (sin Šive i Parvati). One su tamo opisane kao pomajke tog boga. Indra – kralj bogova – poslao je Matrike da ubiju Kartikeyu, no umjesto toga, one odluče odgojiti ga.

Izvori i bilješke

Hinduističke božice

Matrika


Zgrada stare gradske ljekarne je građevina u gradu Pregradi, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Ljekarna je smještena u samom središtu Pregrade, a osnovao ju je 1892. g. Adolf Alfons Thierry de Chateauvieux kao prvu kemijsko – farmaceutsku tvrtku u jugoistočnoj Europi, čije je ime navedeno na zabatu bočnog pročelja. Jednokatna zgrada s potkrovljem sagrađena je u secesijskom stilu. Pročelje s glavnim ulazom dekorativno je naglašeno arhitektonskom plastikom. Središnji je ulaz polukružnog završetka, a iznad njega, na prvom katu, nalazi se manji balkon. Prizemlje je naglašeno horizontalnim trakama, dok su prozori na prvom katu pravokutnog oblika i ukrašeni dekorativnom plastikom. Drveni namještaj u unutrašnjosti ljekarne ostao je izvoran, a izradio ga je pregradski majstor Gnus.

Zaštita
Pod oznakom Z-3509 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Građevine u Pregradi

Zgrada stare gradske ljekarne, Stjepana Radića 19 (Pregrada)


Eiji Takada (født 21. oktober 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Eiji Takada


اختبار منفاخ الباب تسمح بقياس مدى إحكام المبنى من خلال قياس فرق الضغط.هذا الاختبار يكتشف مدى «فقدان الهواء من غلاف البناء» ويُقيم تدفق (أو معدل) استبدال الهواء. ومن الواضح أن القيم المنخفضة (في تسرب الهواء) هي الأفضل.

المبدأ
من خلال مروحة هواء مخصصة يُبث الهواء أو يُشفط من البناء بمقياس معين. قوة المروحة تُعدل بحيث أن فرق الضغط، بالنسبة للبيئة المحيطة، يجب أن يكون 50 باسكال. بالعلم أن فرق الضغط المناخي بين نقطتين هو الذي يولد الريح.

الرياح التي لها شدة 5 تُنتج من فرق ضغط يساوي حوالي 50 Pa.

المروحة تُوضع على هيكل يُطبق على باب المدخل الرئيسي.

المنفاخ يرتبط بأدوات قياس لفرق الضغط ولكثافة تدفق الهواء. قيمة تدفق الهواء المقاسة تُقسم على حجم المبنى. ويمكن مقارنتها بمعايير المباني الأخرى وبالقوانين.

القيم النموذجية
القيم العادية n50 :
 المنزل السلبي أقل أو تساوي 0،6/ h
 مبنى ذو استهلاك منخفض للطاقة اقل أو تساوي 2،0/ h
 مبنى بنظام تهوية قسري أقل أو تساوي 1.5 / h
 بناء تقليدي أقل أو تساوي 3.0 / h

عموماً تسرب الهواء الذي سرعتة تزيد عن 2.0 م/ ث غير مرغوب فيه. السرعة التي تقل عن 1 م/ ث يمكن التغاضي عنها.

عندما قيمة n50 تساوي 4 كل ساعة، يعني أنه مع فرق ضغط = 50 باسكال، حجم هواء المبنى يتغير 4 مرات كل ساعة.

مراحل القياس
اختبار منفاخ الباب ينقسم إلى ثلاث مراحل:
 في المرحلة الأولى يخلق ويثبت فرق ضغط = 50 باسكال أو أعلى قليلا. وخلال هذه المرحلة يتم تفتيش كامل اسطح المبنى للبحث عن تسربات هواء غير مرغوب فيها (نقط غير محكمة). هؤلاء هم نقط تسرب للهواء ولحرارة المبنى.

إن التسربات الكبيرة يمكن أن يشعر بها عن طريق اليد، في حين التسربات ذو الكثافة المنخفضة، بحاجة إلى مولد دخان أو إلى مقياس شدة الريح.
 في المرحلة الثانية يخلق تزايد لفرق الضغط، ابتداء من قيم 10، 30 باسكال ويستمر بخطوات == 5، 10 باسكال إلى التوصل إلى قيم == 60، 100 باسكال. في كل خطوة يُسجل حجم تدفق الهواء ؛

في المرحلة الثالثة يخلق فرق ضغط زائد (= فرق ضغط بعكس الجانبين) ونفس القياسات التي أجريت في الخطوة 2 تتكرر. وهذا يشير إلى ما هي التسربات المتبقية (مع قيمة مرجعية لفرق ضغط= 50 باسكال).

الإجراءات الدقيقة للقياس تُنظم بقانون UNI_EN_13829 : الأداء الحراري للمباني—تحديد نفاذية المباني—طريقة فرق الضغط خلال المنفاخ.

مراجع

تصميم بيئي
تهوية
هندسة طاقية

اختبار منفاخ الباب


Pixeline:  i Pixieland  er det tolvte spil i Pixeline serien. Spillet er fra 2006 og er udgivet af Krea Media.

Spillet starter med at Pixeline er draget til Pixieland, hvor både feer og gnomer bor på vær sin side af Styggefloden. Problemet er at det er 100 år siden at de har haft nået med hinanden at gøre, så Pixeline beslutter sig for at holde en kæmpe fest, for at de igen kan mødes.
Til festen skal der bruges 12 af hver ting der skal bl.a. sys kjoler, brygges sodavand, støbes tallerkener og laves invitationer, skrive en festsang og laves  raketter.

Tingene til disse må Pixeline skaffe i små minispil hvor man kan ved at fange krudtugler til raketterne, når man har tre krudtugler kan hun gå hen til en fe der laver fyrværkeri. Her skal der gennemføres endnu et minispil for at der kan puttes tre krudtugler ned i raketten.

Til sidst når Pixeline har samlet alle de ting der skal bruges til festen, bliver der holdt en kæmpe fest for feerne og gnomerne.

Pixeline i Pixieland har senere fået legendestatus alene af den grund, at det er det sidste officielle spil til at udkomme på Game Boy Advance.

Referencer

Pixieland
Computerspil fra 2006

Pixeline i Pixieland


Die Haardter Hütte war eine Eisenhütte in Weidenau bei Siegen im Siegerland. Um die Hütte entstand der spätere Weidenauer Ortsteil Haardt.

Die in der Nachbarschaft ansässige, modernere Rolandshütte übernahm im Jahr 1898 die Eiserfelder Grube Gilberg und mit ihr die Haardter Hütte. Das Unternehmen beschäftigte nun 120 Menschen und erreichte eine Jahresproduktion von knapp 30.000 t Roheisen. Nach der Stilllegung der Rolandshütte blieb der Hochofen der Haardter Hütte noch bis 1929 in Betrieb und erzeugte Spezialroheisen und Schmelzzement. Danach wurde auch die Schlackensteinefabrik der Rolandshütte geschlossen. 1932 wurde die Hüttenanlage abgerissen.

Einzelnachweise

Literatur
 Siegerländer Heimat- und Geschichtsverein e.V. (Hrsg.) Im Land der Erzgruben, Eisenhütten und Hauberge – Unterwegs mit dem Fotografen Peter Weller, Verlag Vorländer, Siegen 2011. ISBN 978-3-923483-73-0.

Ehemaliges Hüttenwerk in Siegen
Provinz Westfalen

Haardter Hütte


Großenbrach (vmtl. von große Brache) ist ein Gemeindeteil des Marktes Bad Bocklet im unterfränkischen Landkreis Bad Kissingen.

Geographische Lage

Das Dorf Großenbrach liegt südlich von Bad Bocklet.

Die durch Großenbrach verlaufende St 2292 führt nordwärts nach Aschach und südwärts über die Bad Kissinger Stadtteile Kleinbrach und Hausen nach Bad Kissingen. Über die KG 16 ist Großenbrach nördlich mit Bad Bocklet verbunden. Durch Großenbrach führt der Fränkische Marienweg.

Geschichte

Anfänge

Auf dem Gebiet des heutigen Großenbrach deuten Reste einer Fliehburg sowie Funde von Steinbildern und Münzen auf eine Besiedlung während der Römerzeit hin. Ebenso soll es dort um 800. n. Chr. einen jüdischen beziehungsweise heidnischen Friedhof gegeben haben. Die Heiden, die auf diesem Friedhof bestattet worden sein sollen, könnten eine wüst gewordene Ortschaft beim nahe gelegenen Kleinbrach bewohnt haben. In der Frühzeit waren Großenbrach und das benachbarte Kleinbrach eine zusammenhängende, zum Amt Aschach gehörende Gemeinde.

Mittelalter

Es ist nicht ganz sicher, auf welchen dieser beiden Orte sich eine urkundliche Erwähnung vom 24. Juni 1321 bezieht, als die Münnerstädter Bürgerinnen Agnes und Katharina Eckerich den Deutschordensbrüdern unter anderem eine jährliche Gült von einer "huebe ze Brachawe" schenkten. Diese Gült wurde wohl bis spätestens 1360 wieder veräußert oder abgelöst, da sie in späteren Unterlagen nicht mehr erwähnt wurde; in diesem Jahr setzte sich der Großenbracher Kommendebesitz aus einem Acker und einer Wiese zusammen.

Am 20. Januar 1469 erwarb das Kloster Hausen diesen Acker im Tausch gegen den südlich von Münnerstadt im heutigen Staatsforst Gressertshof gelegenen, nicht mehr existenten Gressertshof.

Großenbrach zu Beginn der Neuzeit

Während des Dreißigjährigen Krieges kam es am 23. Juni 1640 zu einem Überfall der schwedischen Truppen auf den Ort, wobei auf zwei Großenbracher Einwohner geschossen wurde. Im Jahr 1641 machte der schwedische General Reinhold von Rosen dort Station. Einige Häuser fielen durch Brand den Kriegshandlungen zum Opfer; zu weiteren Bränden kam es in Großenbrach um den Jahreswechsel 1642/43.

Bayerisches Königreich

Nachdem erste Pläne aus dem Jahr 1783, den Aschacher Kantor nach Großenbrach zu versetzen und dort ein Schulhaus mit Lehrerwohnung einzurichten, im Sande verlaufen waren, bekam Großenbrach im Jahr 1852 eine eigene Schule sowie einen Schulverweser als Lehrer. Erster Großenbracher Schulverweser wurde am 14. Mai 1852 J. Schneider aus Hausen. Nach einer entsprechenden Notiz der Gemeinde in den Schulakten vom 3. Juli 1852 wurde die in mangelhaftem Zustand befindliche Lehrerwohnung ausgebessert. Am 27. März 1862 wurde beschlossen, den Betrag von 43 Gulden und 14,25 Batzen, der zur Aufwendung des Lehrersolds in Höhe von 250 Gulden noch fehlte, aus der Gemeindekasse zu begleichen, bis das von Johann Hochrein und dessen Ehefrau gestiftete Legat in Höhe von 1000 Gulden zur Verfügung stand. Bis zum Anfang des 20. Jahrhunderts jedoch war Großenbrach auf staatliche Zuschüsse für schulische Zwecke angewiesen.

Am 4. September 1881 beschloss der Großenbracher Gemeinderat, die heruntergekommene Ortsstraße mit Kalksteinen auszubessern und in Zukunft mehr Baumaterial für die Instandhaltung der Straße verfügbar zu machen.

Im August 1884 wurde zur Minimierung des Unfallrisikos das Sicherheitsgeländer des örtlichen Weihers wiederhergestellt.

Im Jahr 1886 erregte Lehrer Ambros Schmitt den Unmut der Großenbracher Bürger, die ihm vorwarfen, seine Schüler ungleich zu behandeln sowie sich zu sehr in die familiären Angelegenheiten der Einwohner einzumischen und diese auszuplaudern. Nach einer Anhörung von Ambros Schmitt am 29. November 1886, erklärte die Regierung von Unterfranken am 29. Dezember 1886 die Vorwürfe für unhaltbar.

Im Jahr 1908 wurde an der Wendelinusstraße am Ortsausgang Richtung Bad Bocklet eine Muttergottesgrotte eingeweiht. Zwei Jahre später entstand hinter der Grotte der Kreuzweg des Ortes, der im Jahr 1925 mit einem Kriegerdenkmal für die Großenbracher Opfer des Ersten Weltkrieges ergänzt wurde. Das Denkmal wurde später für die Opfer des Zweiten Weltkrieges erweitert.

Ab Juli 1910 wurde gegen den Großenbracher Wagner Michael Hahn wegen Kurpfuscherei ermittelt. Die Angelegenheit endete damit, dass Michael Hahn auf Beschluss des Bezirksamtes Kissingen vom 19. Januar 1912 eine beschlagnahmte Kiste mit homöopathischen Arzneimitteln zurückerhielt.

Weimarer Republik

Mit Beschluss der Königlichen Regierung von Unterfranken und Aschaffenburg vom 14. März 1921 wurde für die Großenbracher Schule eine Handarbeitslehrerin eingestellt. Am 5. Juni 1921 sah sich die Regierung von Mainfranken wegen zu geringer Schülerzahlen veranlasst, die Großenbracher Lehrerstelle aufzuheben; die Schüler sollten in Aschach unterrichtet und ein Schulverband-Aschach-Großenbrach gebildet werden.

Am 18. Oktober 1925 wurde an der Wendelinusstraße hinter der bereits 1908 entstandenen Mariengrotte der Kreuzweg eingeweiht.

Im Mai 1929 kam es beinahe zum Rücktritt des Ersten Bürgermeisters Kilian Mahlmeister wegen unberechtigter Vorwürfe. Er soll beispielsweise die Gemeinderatsmitglieder mit einer Geldstrafe von 200 RM bedroht haben. In Wahrheit wurde diese Geldstrafe den Gemeinderatsmitgliedern im Falle der Nichterfüllung ihrer gesetzlichen Pflichten durch das Bezirksamt Kissingen angedroht. Das Bezirksamt wirkte erfolgreich auf den Großenbracher Gemeinderat ein, im Streit einzulenken und Kilian Mahlmeister von einem Rücktritt abzuhalten.

Im Jahr 1934 entstand Großenbrachs Verbindungsstraße auf einem ehemaligen Feldweg nach Bad Bocklet.

Großenbrach nach 1945

Nach dem Zweiten Weltkrieg entstand am Großenbracher Ortsausgang in Richtung Bad Bocklet neben einer am 28. Juni 1908 erbauten Muttergottesgrotte ein Soldatenfriedhof für Gefallene des Zweiten Weltkrieges. Elf Kreuze auf dem Friedhof erinnern an aus Großenbrach stammende gefallene Soldaten.

Ab 5. Februar 1946 konnte auf Grund genügend großer Schülerzahlen wieder eine eigene Volksschule in Großenbrach den Schulbetrieb aufnehmen. Ab 1951 musste die Schüler der achten Klasse wegen Raummangels vorübergehend die Aschacher Volksschule besuchen. Am 11. Dezember 1953 wurde der Bau eines neuen Schulgebäudes beschlossen. Am 15. Juli fand die Grundsteinlegung statt, am 28. August 1954 das Richtfest.

Im Jahr 1952 wurde der Friedhof von Großenbrach angelegt. Vorher waren die Großenbracher Verstorbenen auf dem Friedhof von Aschach bestattet worden. Im Jahr 1951 beschloss der Aschacher Bürgermeister Katzenberger, den Friedhof zu verschönern und neu zu strukturieren. Dabei wurden die Gräber einiger Verstorbener eingeebnet, deren Hinterbliebene sich eine Umbettung finanziell nicht leisten konnten; Die Grabsteine wurden an andere Standorte versetzt. Dieses Vorgehen sorgte für Verärgerung in Großenbrach, so dass der Großenbracher Bürgermeister die Anlage eines eigenen Friedhofs an der Straße nach Bad Bocklet beschloss.

Mit Beschluss der Regierung von Unterfranken vom 11. Mai 1966 wurden die Volksschulen in Bad Bocklet, Aschach, Großenbrach und Hohn mit Wirkung vom 1. August 1966 aufgehoben und durch eine Verbandsschule der betreffenden Orte ersetzt; Sitz wurde Bad Bocklet. Die Verbandsschule wurde 1969  durch die Volksschule Bad Bocklet – Aschach – Großenbrach – Hohn – Steinach a. d. Saale ersetzt.

Im Jahr 1972 begannen die ersten Arbeiten für die am 21. Juni 1971 für Großenbrach angeordnete Flurbereinigung. Im März und April des Jahres 1974 erfolgte die Wertermittlung; die Baumaßnahmen begannen im Sommer 1975 und waren im Sommer 1982 beendet. Das Flurbereinigungsverfahren erfolgte ohne Probleme; es kam lediglich zu einem Einspruch eines Großenbracher Bürgers, der jedoch bald beigelegt werden konnte. Es entstanden 5,44 Kilometer Schwarzdeckenwege, 4,37 Kilometer Schotterwege sowie 0,7 Kilometer Wanderwege; ferner wurden etwa 2000 Bäume und 3000 Büsche gepflanzt. Die Gesamtkosten von etwa 1,64 Millionen DM wurden durch Beihilfen in Höhe von 1,31 Millionen DM und eine Eigenbeteiligung in Höhe von 0,33 Millionen DM gedeckt.

Im Rahmen der Gemeindegebietsreform wurde Großenbrach am 1. Januar 1972 ein Gemeindeteil von Bad Bocklet. Der ursprüngliche Plan einer Eingemeindung nach Bad Kissingen war zuvor gescheitert.

Bauwerke und Anlagen

Kapelle St. Andreas

Am 25. März 1952 genehmigte Generalvikar Brander den Bau einer Kapelle sowie die Einrichtung einer Kapellenstiftung in Großenbrach, untersagte aber Gottesdienste an Sonn- und Feiertagen. Am 7. Januar 1953 wurde die Kapellenstiftung ins Leben gerufen; zwei Bürgerinnen und ein Bürger aus Großenbrach stellten Vermögen für den Kapellenbau zur Verfügung. Die Kapelle wurde schließlich unter ausführlicher Berichterstattung des "Fränkisches Volksblatts" in Würzburg im Jahr 1966 neben dem Großenbracher Friedhof gebaut und im Juni 1968 vom Würzburger Weihbischof Alfons Kempf benediziert. Bischof Kempf wies auf die Unmöglichkeit regelmäßiger Sonntagsgottesdienste hin, stellte aber in Aussicht, dass "an einem Tag in der Woche [...] aber ein Meßopfer in Großenbrach gefeiert werden" soll.

Am 30. November 1993 wurde mit ausführlicher Berichterstattung der Bad Kissinger Saale-Zeitung von Weihbischof Helmut Bauer der neue Altar der Kapelle eingeweiht.

Luitpoldsprudel

Der nach Prinzregent Luitpold von Bayern benannte Luitpoldsprudel wurde zwischen 1906 und 1908 erbohrt; das Pumpwerk entstand 1912. Mitte der 1980er wurde wegen Überschwemmungsgefahr eine Neubohrung auf der Gemarkung des Nachbarortes Kleinbrach (Stadtteil von Bad Kissingen) durchgeführt, die den Namen Luitpoldsprudel neu erhielt; der Großenbracher Sprudel wurde zur Unterscheidung Luitpoldsprudel alt genannt. Von 1997 bis 1999 wurde der Großenbracher Luitpoldsprudel in östliche Richtung versetzt und zu einem Brunnenmuseum umgebaut.

Kreuzweg

Am 21. August 1910 wurde von Ortspfarrer Rützel der Großenbracher Kreuzweg eingeweiht. Die Anlage befindet sich direkt hinter der Mariengrotte am Ortsausgang in Richtung Bad Bocklet.

Die 14. Station ist nach Art einer Grotte gestaltet. Am 18. Oktober 1925 wurde das zur Anlage gehörende Kriegerdenkmal für die Opfer des Ersten Weltkrieges eingeweiht und später für die Opfer des Zweiten Weltkrieges erweitert.

Vereinsleben

Freiwillige Feuerwehr Großenbrach

Am 14. November 1877 entstand die Freiwillige Feuerwehr Großenbrach und hatte in ihrem Gründungsjahr 29 Mitglieder. Im Jahr 1907 wurde in einem Aschacher Gasthaus ein Fest zum 30. Gründungsjubiläum veranstaltet. Zwei Jahre später konnte die Freiwillige Feuerwehr 57 Mitglieder verzeichnen. Nachdem auf Grund des Zweiten Weltkrieges in den Jahren 1942 und 1943 die Jahreshauptversammlungen ausgefallen waren, verzeichnet das Protokollbuch eine Hauptversammlung erst wieder für den 22. Dezember 1945. Im Dezember 1960 bekam die Freiwillige Feuerwehr ein Motorlöschgerät; in der Feuerschutzwoche 1964 folgte die Einweihung des Löschwasserteichs. Während der Feierlichkeiten vom 14. bis 17. Juli 1972 zum 95. Gründungsjubiläum der Freiwilligen Feuerwehr wurde das neu errichtete Feuerwehrhaus in Betrieb genommen. Die Planungen für das Projekt hatten 1970 begonnen; nach dem Richtfest im Dezember 1970 waren die Bauarbeiten im August 1971 beendet. Vom 25. bis Juni 1977 fand das 100-jährige Stiftungsfest statt; im Rahmen des Jubiläums fanden zwei Festausschusssitzungen sowie zwei Kappenabende, ein Preisschafkopf, ein Kinderfasching, eine Maibaumaufstellung mit Beisammensein sowie für die Helfer des Feuerwehrfestes eine Brauereibesichtigung statt. Der Bad Bockleter Bürgermeister Alois Gundalach betonte die kulturelle und gesellige Bedeutung der Freiwilligen Feuerwehr, die damals 84 Mitglieder hatte. Viele Besucher konnte der Fest- und Ehrenabend am 17. Juni 1982 zum 105-jährigen Gründungsjubiläum verzeichnen; weitere Feierlichkeiten wurden vom 17. bis 19. Juli 1982 abgehalten. Im Jahr 1984 wurde erfolgreich ein Tragkraftspritzenfahrzeug beantragt. Am 12. März 1993 verzeichnete das Protokollbuch 102 Mitglieder.

Brieftaubenliebhaber-Vereins Saaletaal Großenbrach

Am 1. Oktober 1961 fand in Großenbracher Gasthaus zur Post die Gründung des Brieftaubenliebhaber-Vereins Saaletaal Großenbrach statt, dem bald mehrere Taubenzüchter aus Aschach und Großenbrach angehörten. Der im Februar 1982 gefasste Plan, in jenem Jahr die Siegerehrung der R.V.-Ausstellung abzuhalten, scheiterte an den zu langen Anfahrtswegen für die einzelnen R.V.-Mitglieder. Während der Mitgliederversammlung am 25. Oktober 1986 konnten drei Mitglieder für ihre 25-jährige Mitgliedschaft im Verein geehrt werden. Am gleichen Tag beschloss der Verein, die Patenschaft für den im heutigen Münnerstädter Stadtteil Windheim neu gegründeten Taubenzüchterverein Quästenbergsegler zu übernehmen.

Literatur

 Herbert Schultheis: Bad Bocklet – Geschichte der Ortsteile Aschach und Großenbrach (= Bad Neustädter Beiträge zur Geschichte und Heimatkunde Frankens, Band 6). Bad Neustadt a. d. Saale 1996.

Weblinks

 Großenbrach auf www.badbocklet.de

Einzelnachweise

Bad Bocklet
Ort im Landkreis Bad Kissingen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Bad Kissingen)
Gemeindeauflösung 1972
Ort an der Fränkischen Saale
Dorf

Großenbrach