Verisure A/S er en virksomhed i alarmbranchen som leverer alarmløsninger på abonnement. Virksomheden tilbyder forskellige løsninger til lejligheder, rækkehuse, villaer, garager, skure m.m. samt erhverv. Brugerstyringen af Verisures systemer er app-baseret. I 2020 blev alarm-appen udvidet med funktionen Guardian, som fungerer som SOS-alarm. Med SOS-tjenesten kan brugeren tilkalde hjælp fra Verisures vagtcentral, uanset hvor vedkommende befinder sig.

Verisure A/S er en del af Verisure Group, som hører under det svenskejede Securitas Direct, der oprindelig blev grundlagt i 1988 og også omfatter vagtservice. Securitas Directs afdeling for privatalarmer skiftede i 2009 navn til Verisure. Verisure opererer i dag i 16 lande: Danmark, Sverige, Norge, Finland, Tyskland, Belgien, Holland, Frankrig, Spanien, Portugal, Italien, Brasilien, Chile, Peru, Argentina og Storbritannien med mere end 21.000 ansatte på verdensplan.

Bain Capital og Hellman & Friedman købte i 2011 Securitas Direct og Verisure. I 2015 købte Hellman & Friedman Bain Capitals andele af Securitas Direct og Verisure. I 2016 indgik Falck og Verisure et samarbejde, hvoraf Falck Alarm by Verisure A/S opstod. Falck Alarm by Verisure sælger og rådgiver om alarmer, mens Verisure udbyder alarmsystemet samt den efterfølgende service, vedligeholdelse og administration af alarmaftalerne.

I 2020 indgik Verisure Group et strategisk partnerskab med Arlo Technologies, Inc., der er markedsførende i Europa inden for intelligent videoovervågning. Som en del af partnerskabet købte Verisure rettighederne til den kommercielle drift af Arlo i Europa. Det omfatter, at Verisure således ejer rettighederne til salg, markedsføring og distribution af Arlos produkter og services, Arlo brandet og Arlos eksisterende kundeportefølje i Europa.

Som en anden del af partnerskabet blev Arlo Verisures nøgleleverandør af intelligente sikkerhedskameraer. Verisures har en garanteret minimumsforpligtelse på 500 mio. dollars kumulativ i løbet af 5 år.

Verisure har også købt tilknyttede cloud-services fra Arlo, herunder kunstig intelligens, computer vision og andre avancerede teknologier.

Alle backend services, som for eksempel cloud optagelser, håndteres fortsat af Arlo Technologies.

Den 1/10 2020 begyndte Verisure i Danmark at sælge og markedsføre Arlo kameraer på det danske marked som en del af deres alarmsystemer til private boliger.

I 2021 vandt Verisure og Arlo to Red Dot Design Awards. Verisure vandt den anerkendte designpris for sit innovative alarmsystem, der bl.a. består af en centralenhed, en portal, et betjeningspanel og vibrationsdetektorer. Produkter, som alle er koblet til Verisures døgnovervågede kontrolcentral.

Derudover modtog Arlos Essential-kamera en Red Dot Design Award for sit minimalistiske og stilrene design. Kameraet blev en del af Verisures sortiment, efter at alarmselskabet i 2020 indgik i partnerskabet med Arlo.

Historik

 2021 – Verisure og Arlo vinder to Red Dot Design Awards
 2020 – Verisure udvider Verisure App med Guardian SOS-funktionen
 2020 – Verisure indgår strategisk partnerskab med Arlo Europe
 2016 – Verisure A/S køber Falck Alarm og stifter Falck Alarm by Veriure A/S
 2012 – Lancering af Verisure App til Android
 2011 – Lancering af Verisure App til iPhone
 2010 – Lancering af Verisure-systemet
 2006 – Securitas Direct bliver en selvstændig virksomhed
 2005 – Lancering af fotodetektorer
 2002 – Lancering af trådløs boligalarm
 1988 – Securitas Direct grundlægges i 1988 som en del af virksomheden Securitas i Sverige.

Henvisninger

Eksterne henvisninger
 Verisure Danmarks officielle hjemmeside

Sikkerhedsvirksomheder i Danmark
Danske virksomheder etableret i 1988

Verisure


ලෝහක ලක්ෂණ අවමව පෙන්නුම් කරන  රසායනික මූලද්‍රව්‍ය රසායන විද්‍යාවේදී අලෝහ ලෙස හදුන්වයි. අධික වාශ්පශිලිතාව, අඩු ප්‍රත්‍යාස්ථතාව සහ තාප  හා විද්‍යුත් පරිවාරක බාවය වැනි භෞතික ලක්ෂණද; ඉහල අයනීකරණ ශක්තින් හා විද්‍යුත් සෘණතා අගයන් දැරීම සහ අනිකුත් සංයෝග සමග ප්‍රතික්‍රියා කිරීමේදී සංයුජතා ඉලෙක්ට්‍රෝන හවුලේ තබාගනිමින් හෝ ආකර්ෂණය කර ගැනීමෙන් ස්ථායිතාව ලගාකරගැනීම වැනි රසායනික ලක්ෂණද අලෝහ පෙන්වයි.

විමර්ශණ

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර සැබැඳි

මූලද්‍රව්‍යය

අලෝහ


Alberto Vasconcellos da Costa e Silva (* 12. Mai 1931 in São Paulo) ist ein brasilianischer Diplomat, Schriftsteller und Dichter, Historiker und Hochschullehrer. Im Jahr 2000 wurde er in die Academia Brasileira de Letras, die brasilianische Akademie der Literatur, gewählt. Von 2002 bis 2003 war er deren Präsident.

Leben
Alberto da Costa e Silva ist der Sohn des Dichters Antônio Francisco da Costa e Silva und Kreusa Fontenelle de Vasconcellos da Costa e Silva. Ab 1943 besuchte er in Rio de Janeiro die private Ganztagsschule Externato São José und das Internat Instituto Lafayette. An der Diplomatenakademie in Brasília, dem Rio Branco-Institut, schloss er im Jahr 1957 seine Ausbildung zum Diplomaten ab. Er blieb durch Lehrtätigkeit und andere Aufgaben dem Institut verbunden, dessen Vizepräsident er von 1983 bis 1985 und von 1995 bis 2000 war.

Silva diente als Diplomat in Lissabon, Caracas, Washington, Madrid und Rom und war Botschafter in Nigeria und Benin, in Portugal, in Kolumbien und Paraguay.

Bereits 1953 trat er mit dem Gedichtband O Parque e outros poemas in die Öffentlichkeit, spätere Gedichtbände erhielten Preise: den Prêmio Luísa Cláudio de Sousa des brasilianischen PEN Club für As Linhas da mão 1978, jeweils den Prêmio Jabuti für Ao Lado de Vera 1997 und für Poemas reunidos 2000. Auch für seine Sachbücher erhielt er Preise: für sein umfangreiches Werk über die afrikanische Sklaverei A Manilha e o libambo den Prêmio Sérgio Buarque de Holanda und ebenfalls den Prêmio Jabuti im Jahre 2003. Im selben Jahr wurde er auch vom Brasilianischen Schriftstellerverband UBE mit dem Prêmio Juca Pato ausgezeichnet und damit zum "Intellektuellen des Jahres".

Seine 1957 erschienene Anthologie der Legenden brasilianischer Indios erlebte zahlreiche Auflagen, zuletzt 2009 als Lendas do índio brasileiro. In seinen afrikanistischen und geschichtswissenschaftlichen Werken thematisierte er die afrikanisch-brasilianischen Beziehungen, so in dem 2004 erschienenen Werk über den "König" der Sklavenhändler Francisco Felix de Souza.
1984 und 1985 war er Mitglied des Conselho Nacional de Direito Autoral, des Nationalen Rates für Urheberrecht, und beteiligte sich an den Konferenzen zum brasilianischen Urheberrecht. 1997 bis 2005 war er Mitglied des Wissenschaftlichen Beirats des UNESCO Programms "Route der Sklaven".

Ehrungen
Alberto da Costa e Silva wurde am 27. Juli 2000 in die Academia Brasileira de Letras, die brasilianische Akademie der Literatur in Rio de Janeiro aufgenommen. Er ist in Nachfolge von Carlos Chagas Filho der vierte Inhaber des nach Gonçalves de Magalhães benannten Sitzes Nummer 9. In den Jahren 2002 und 2003 war Alberto da Costa e Silva der 45. Präsident der Academia Brasileira de Letras.

Er ist korrespondierendes Mitglied der Akademie der Wissenschaften Lissabon (Academia das Ciências de Lisboa).

1986 erhielt er die Ehrendoktorwürde für Literatur der Obafemi Awolowo University (vormals University of Ife), Nigeria, und 2009 den Ehrendoktor der Geschichte der Universidade Federal Fluminense.

2014 erhielt er den Prémio Camões, den wichtigsten Literaturpreis des portugiesischen Sprachraums.

Werke

Autobiografische Schriften
 Espelho do príncipe. Ficcões da memória. Nova Fronteira, Rio de Janeiro, 1994, ISBN 85-209-0563-3.
 Invenção do desenho. Ficcões da memória. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 2007, ISBN 978-85-209-1999-6.

Dichtung
 O Parque e outros poemas. Rio de Janeiro 1953.
 O Tecelão. Livros de Portugal, Rio de Janeiro 1962.
 Carda, Fia, Doba e Tece. Lisboa 1962.
 Livro de linhagem. Lisboa 1966. (Neuauflage: São Paulo, 2010).
 As Linhas da mão. DIFEL, Rio de Janeiro 1978.
 A Roupa no estendal, o Muro, os Pombos. Lisboa 1981.
 A Queimada e a derrubada. Edições Corisco, Teresina, Piauí 1986.
 Poemas. Embajada del Brasil, Lima 1986. (Portugiesisch und Spanisch; Übersetzer: Carlos Germán Belli).
 Consoada. Bogotá 1993.
 Ao Lado de Vera. Poemas. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 1997, ISBN 85-209-0835-7.
 Poemas reunidos. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 2000, ISBN 85-209-1088-2.
 Melhores poemas. Seleção André Seffrin. Global Editora, São Paulo 2007, ISBN 978-85-260-1186-1.

Afrikanistische und geschichtswissenschaftlichen Werke
 A Enxada e a lança.' A África antes dos portugueses. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 1992, ISBN 85-209-0337-1. (Auch erweiterte Neuauflagen).
 O Brasil, a África e o Atlântico no século XIX (PDF-Datei; 2,0 MB). In: Estudos avançados. Instituto de Estudos Avançados da Universidade de São Paulo, São Paulo. Jg. 8, 1994, Nr. 21, S. 21–42.
 Os estudos de História da África e sua importância para o Brasil. In: II Reunião Internacional de História de África. 1996, S. 13–20.
 As Relações entre o Brasil e a África Negra, de 1822 à 1ª Guerra Mundial. Museu Nacional da Escravatura, Luanda, 1996.
 A Manilha e o libambo: a África e a escravidão, de 1500 a 1700. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 2002, ISBN 85-209-1262-1.
 Um rio chamado Atlântico. A África no Brasil e o Brasil na África. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 2003, ISBN 85-209-1581-7. (Auch: 4. Auflage 2008, ISBN 978-85-209-1581-3).
 Francisco Félix de Souza, mercador de escravos. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 2004, ISBN 85-209-1651-1.
 Das mãos do oleiro. Aproximações. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 2005, ISBN 85-209-1744-5.

Essays, kleinere Schriften
 O Vício da África e outros vícios. João Sá da Costa, Lisboa, 1989. (Enthält Sammlung von Zeitschriftenartikeln).
 Guimarães Rosa, poeta. Bogotá 1992.
 Mestre Dezinho de Valença do Piauí. Fundação Cultural Monsenhor Chaves, Teresina 1999.
 O Pardal na janela. Academia Brasileira de Letras, Rio de Janeiro 2002, ISBN 85-7440-048-3.
 Homenagem a Eduardo Portella. Academia Brasileira de Letras, Rio de Janeiro 2003, ISBN 85-7440-065-3.
 Castro Alves, um poeta sempre jovem. Companhia Das Letras, São Paulo 2006, ISBN 85-359-0789-0. (Auch: Belo Horizonte 2008).
 O quadrado amarelo. Imprensa Oficial do Estado de São Paulo, São Paulo 2009, ISBN 978-85-7060-690-7. (Enthält kunstkritische Aufsätze).

Jugendliteratur
 Um Passeio pela África. Nova Fronteira, Rio de Janeiro 2006, ISBN 85-209-1781-X. (Illustrationen: Rodrigo Rosa).
 A África explicada aos meus filhos. Agir, Rio de Janeiro 2008, ISBN 978-85-220-0897-1 ()

Anthologien, Herausgeberschaften
 Antônio Francisco da Costa e Silva: Poesías completas. Rio de Janeiro 1950. (3., erweiterte und annotierte Auflage: Ed. Nova Fronteira, Rio de Janeiro/Instituto Nacional do Livro, Brasília 1985).
 Lendas do índio brasileiro. Neuausgabe: Ediouro, Rio de Janeiro 2009, ISBN 978-85-62540-24-0. (). (Erstausgabe: Antologia de lendas do índio brasileiro. Instituto Nacional do Livro, Rio de Janeiro 1957).
 A nova poesia brasileira. Escritório de Propaganda e Expansão Comercial do Brasil em Lisboa, Lisboa 1960.
 Luís de Camões: Poemas de amor. Organização Alberto da Costa e Silva. Ediouro, Rio de Janeiro 1998, ISBN 85-00-00686-2.
 Antologia da poesia portuguesa contemporânea. Um panorama. Com Alexei Bueno. Lacerda, Rio de Janeiro 1999. (Auch: 2006).
 O Itamaraty na cultura brasileira. Alves, Rio de Janeiro 2002, ISBN 85-265-0461-4. (Enthält biografische Aufsätze, Itamaraty ist die Kurzform für das brasilianische Außenministerium).
 Englische Ausgabe: Itamaraty in Brazilian culture. Arte 21, Brasília 2003.
 Augusto Meyer: Ensaios escolhidos. Seleção e prefácio de Alberto da Costa e Silva. Editora José Olympio, Rio de Janeiro 2007, ISBN 978-85-03-00966-9.
 Jorge Amado: Essencial Jorge Amado. Seleção e prefácio de Alberto da Costa e Silva. Penguin Companhia Das Letras, São Paulo 2010, ISBN 978-85-63560-04-9.

Weblinks

 Biografie und Bibliografie Academia Brasileira de Letras 2012 (portugiesisch)

Einzelnachweise

Autor
Essay
Brasilianische Literatur
Literatur (Portugiesisch)
Neuzeithistoriker
Afrikahistoriker
Politiker (Brasilien)
Brasilianischer Botschafter in Portugal
Brasilianischer Botschafter in Kolumbien
Brasilianischer Botschafter in Paraguay
Brasilianischer Botschafter in Nigeria
Brasilianischer Botschafter in Benin
Mitglied der Academia Brasileira de Letras
Ehrendoktor einer Universität in Nigeria
Träger des Prêmio Jabuti
Träger des Prémio Camões
Brasilianer
Geboren 1931
Mann

Alberto da Costa e Silva


Ivica Tijardović, hrvatski pomorac, pomorski stručnjak, znanstvenik i publicist.

Doktorirao je s temom iz pomorskog navođenja (navigacije), kartografije i geodezije na Vojno-pomorskoj akademiji u Poljskoj 1994.

Doživotni je član Vojno-pomorskoga instituta SAD-a i Kraljevskoga Instituta za navigaciju Ujedinjenoga Kraljevstva.

Oglede, osvrte i komentare pisao za Vjesnik, Poslovni dnevnik, Hrvatski fokus, Slobodnu Dalmaciju, Vrime, Hrvatski list i ine tiskovine i mrežne portale (pr. HKV). Autor je više publicističkih knjiga u kojima je okupio svoje tekstove (»Hrvatska je umorna od licemjera«. »Hrvatska na kraju EU puta«, »Razmatranja«).

Pisao je i stručne osvrte i članke u brodarskim časopisima Fairplay, Lloyd's List, Safety At Sea International, kako inozemnim, tako i tuzemnim (pr. Naše more i Brodogradnja).

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski publicisti
Hrvatski znanstvenici

Ivica Tijardović


Suzanne Caroline Kröger (nascida a 6 de junho de 1976) é uma política holandesa do partido político Esquerda Verde. Desde outubro de 2021 tem servido como membro da Câmara dos Deputados como substituta de Bart Snels.

Ela trabalhou anteriormente para a Greenpeace, onde contribuiu para campanhas de protecção de florestas antigas e prevenção das mudanças climáticas. Ela também trabalhou na Indonésia por vários anos.

Membros da Câmara dos Representantes dos Países Baixos
Nascidos em 1976
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Suzanne Kröger


An Epidendrum cardioglossum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Epidendrum cardioglossum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum cardioglossum


Mali Sveti Jakov () mali je privatni otok površine oko 30 hektara na Američkim Djevičanskim otocima, smješten jugoistočno od susjednog otoka Great Saint James, oba uz južnu obalu većeg otoka St. Thomas i pripada podokrugu East End, St. Thomas. Otok je bio u vlasništvu američkog osuđenog seksualnog prijestupnika nad djecom Jeffreya Epsteina od 1998. do njegove smrti 2019. godine. Tijekom Epsteinovog vlasništva, otok je dobio lokalne nadimke kao što su "Otok grijeha" i "Otok pedofila".

Vlasništvo

Godine 1997. Little Saint James bio je u vlasništvu rizičnog kapitala Arch Cummina i bio je na prodaju za 10,5 dolara milijuna. U travnju 1998. tvrtka pod nazivom LSJ LLC kupila je otok za 7,95 milijuna dolara, a dokumenti su pokazali da je Jeffrey Epstein bio jedini član LSJ-a. Godine 2019. otok je procijenjen na 63,874,223 dolara. Otok je bio Epsteinovo primarno prebivalište, i on je otok nazvao "Mali St. Jeff". Glavnu kuću na otoku obnovio je Edward Tuttle, dizajner Aman Resortsa. Godine 2008. Epsteinovo imanje na Little Saint Jamesu imalo je 70 zaposlenika. Prema bivšem zaposleniku, Epstein je inzistirao na diskreciji i povjerljivosti svojih zaposlenika.

U ožujku 2022. Little Saint James i susjedni Great Saint James kotirani su po cijeni od 125 milijuna USD. Odvjetnik Epsteinove ostavštine izjavio je da će novac dobiven prodajom biti iskorišten za rješavanje niza tužbi. Bespoke Real Estate, agencija koja zajednički nadzire prodaju, izjavila je da su dodatne informacije o popisu dostupne samo potencijalnim kupcima.

Građevine
Godine 1997. otok je imao glavnu kuću, tri vikendice za goste, kućicu za čuvare, privatni sustav za desalinizaciju, heliodrom i pristanište. Osim toga, postoji zgrada s plavim prugama u obliku kutije koja je u početku bila na vrhu zlatne kupole. Svrha ove konstrukcije je nejasna, budući da uvelike odstupa od planova za glazbeni paviljon koji su 2010. godine Epsteinovi arhitekti predali na odobrenje. Izvorna zgrada u nacrtima bila je osmerokutne osnove, pravokutnog presjeka i imala je dvije bočne prostorije koje su se protezale od vanjskih zidova. Također je bio mnogo niži u perspektivi, a kupola se protezala od oktogona preko na krovove bočnih zgrada. Zgrada koja je na kraju izgrađena bila je znatno viša, kockastog oblika i bez ikakvih bočnih prostorija. Kupola je također bila prilično unutar otiska kocke, a zgrada nije imala nijedan od predloženih završetaka primijenjenih na zidove, niti je izgrađena od materijala u tim planovima - naime, od kamena.

Posjetitelji
Manekenke Victoria's Secreta bile su među gostima koje je tamo vidio bivši zaposlenik, a Les Wexner barem je jednom posjetio otok. Princ Andrew, vojvoda od Yorka, barem je jednom posjetio Epsteinov privatni mlažnjak na otoku, iako je bivše osoblje tvrdilo da je nekoliko puta posjetio Little Saint James.

Priča se da je Bill Clinton posjetio Little Saint James. Clinton je u nekoliko navrata između 2002. i 2005. letio Epsteinovim privatnim zrakoplovom na Little Saint James Virginia Roberts, kasnije poznata kao Virginia Giuffre, u tužbi tvrdi da je dok je radila u odmaralištu Mar-a-Lago Donalda Trumpa bila namamljena u lanac trgovine ljudima koji je vodio Epstein i dok je putovala s Epsteinom vidjela je Clintona na otoku. U razgovoru sa svojim odvjetnicima 2011., Roberts je tvrdila da je Clinton 2002. putovao u Epsteinovo utočište na Little Saint Jamesu Zahtjev Zakona o slobodi informacija za zapise Tajne službe Sjedinjenih Država o posjetima koje je Clinton obavio u Little Saint Jamesu možda nije pružio takve dokaze. Prema Epsteinovim dnevnicima letenja, Clinton nikada nije letio u blizini Američkih Djevičanskih otoka. U srpnju 2019. Clintonov glasnogovornik izdao je izjavu u kojoj je rekao da Clinton nikada nije posjetio otok.

David Copperfield zaprosio je Claudiju Schiffer na Little Saint Jamesu, tri mjeseca nakon što ju je upoznao 1993.

Jes Staley, bivši šef Barclaysa, posjetio je otok 2015.

Ugled pod Epsteinovim vlasništvom
Prema The Independentu, "Epsteinov otok stekao je reputaciju pokvarenosti, a navodno su maloljetne djevojke grupno silovane na Little Saint Jamesu." Stekao je nadimke kao što su "Otok grijeha", "Otok pedofila", i "Otok orgija".

Prema odvjetnicima navodnih Epsteinovih žrtava, na Little Saint Jamesu St. Jamesu su Epstein i prijatelji koji su tamo putovali s njim počinili mnoge zločine protiv maloljetnika. Sudski dokumenti navode da je tada 17-godišnju Virginiju Roberts Epstein prisilio na seks s princem Andrewom u nekoliko navrata, uključujući i dio orgije na Little Saint Jamesu. Buckinghamska palača odbacila je ove optužbe. Epsteinov odvjetnik opisao je optužbe o Robertsovim orgijama kao "stare i diskreditirane".

Prema riječima mještana, Epstein je nastavio dovoditi maloljetnice na otok i 2019. godine, nakon što je evidentiran kao seksualni prijestupnik. U kolovozu 2019., nakon Epsteinove smrti, agenti FBI- a pretražili su njegovu rezidenciju na Little Saint Jamesu.

Izvori

Vanjske poveznice

Otoci Američkih Djevičanskih otoka

Little Saint James


Oružane snage Poljsko-Litavske Unije sastojala se od dvije odvojene vojske – Krunske vojske Kraljevine Poljske i Vojske Velike Kneževine Litve nakon Lublinske unije 1569. godine, koje su se udružile u Poljsko-Litavsku Uniju. Vojskom svake zemlje zapovijedali su njihovi hetmani. Najobučenija, a ujedno i najmoćnija specijalna formacija obje vojske bili su Krilati Husari. Poljsko-Litavska mornarica nikada nije igrala važnu vojnu ulogu te je prestala postojati sredinom 17. stoljeća.

Snage Unije bile su angažirane u brojnim ratovima na jugu (protiv Osmanskog Carstva), istoku (protiv Moskovskog Carstva i kasnije Ruskog Carstva) te sjeveru (protiv Švedskog Carstva), kao i unutarnjim sukobima od kojih se ističu kozački ustanci. U početku je vojska Unije obično bila vrlo uspješna, ali je postepeno padala moć od sredine 17. stoljeća. Mučena nedostatkom oružja, bila je pod sve težim pritiskom da brani državu, a brojčano je bila inferiornija u odnosu na rastućih susjednih vojski.

Nakon raspada Unije, vojnu tradiciju Unije nastavile su Napoleonove poljske legije i vojska Varšavskog Vojvodstva.

Pozadina
Poljsko-Litavska Unija nastala je Lublinskom unijom 1569. godine spajanjem Kraljevine Poljske i Velike Kneževine Litve. Vojske tih država razlikovale su se od organizacije uobičajene u zapadnoj Europi jer su, prema Bardachu, tamo uobičajene plaćeničke formacije, koje nisu stekle popularnost u Uniji. Brzezinski navodi da su strani plaćenici činili značajan dio elitnih pješačkih jedinica, barem do ranog 17. stoljeća. Postojala je mala stajaća vojska, Obrona potoczna ("stalna obrana") od oko 1500 – 3000 vojnika, koju je plaćao kralj, a prvenstveno je bila stacionirana na problematičnim južnim i istočnim granicama. Dopunjena je dvjema formacijama mobiliziranim u slučaju rata – Pospolite ruszenie (feudalni namet s većinom plemićkih vitezova-zemljoposjednika) i Wojsko zaciężne, koje su unovačili poljski zapovjednici za sukob.

Nekoliko godina prije Lublinske unije reformirana je poljska Obrona potoczna jer je Sejm ozakonio stvaranje Wojsko kwarciane. Ovu je formaciju također plaćao kralj, a brojala je oko 3500 – 4000 ljudi prema Bardachu, no Brzezinski daje raspon od 3000 – 5000 vojnika. Bila je sastavljena uglavnom od postrojbi lakog konjaništva popunjenih plemstvom kojima su zapovijedali hetmani. Sejm bi za vrijeme rata ozakonio privremeno brojčano povećanje Wojsko kwarciane.

Povijest operacija
Na svom vrhuncu Unija je obuhvaćala teritorije današnje Poljske, Litve, Ukrajine, Bjelorusije, Latvije, Estonije, Slovačke, Rumunjske, Moldavije i Rusije. Bila je angažirana u bitkama duž većine svojih granica, a samo zapadna granica sa Svetim Rimskim Carstvom je bila relativno mirna. U prvim desetljećima veliki sukobi uključivali su kampanju Stjepana Báthoryja, intervencije u Moldaviji i pobunu u Gdanjsku. Početkom 17. stoljeća došlo je do niza poljsko-švedskih ratova, poljsko-osmanskih ratova i poljsko-ruskih ratova. Uniju je također patila od mnogih kozačkih ustanaka, koji su kulminirali 1648. godine. Unija je uspjela preživjeti sukobe i ostvarila je nekoliko velikih pobjeda na svim frontovima, poput bitke kod Kircholma i bitke kod Klushina, te je držala garnizon u Moskvi 1612. godine. Međutim, Hmeljnickijev ustanak, zajedno s rusko-poljskim ratom i švedskim potopom, koji su se odvijali otprilike u isto vrijeme, osakatili su Uniju, što je rezultiralo gubitkom većine današnje Ukrajine, koju je dobilo Rusko Carstvo u ugovorom iz Andrusova 1667. godine.

Tijekom 18. stoljeća europske sile (Rusko Carstvo, Kraljevina Pruska, Švedsko Carstvo i Saska) vodile su nekoliko ratova za kontrolu nad teritorijima bivše Poljsko-Litavske Unije, osobito tijekom Velikog sjevernog rata. Do kraja 18. stoljeća, unutarnji sukobi koji su uključivali strane neprijatelje doveli su do raspada i podjele Poljsko-Litavske Unije među susjedima.

Organizacija
Kada je Unija formirana, postojala je mala praktična razlika između poljskih i litavskih oružanih snaga, no one su bile odvojene – litavska vojska činila je otprilike jednu četvrtinu do trećine vojske Unije. Nacionalne postrojbe uključivale su Krilate Husare i lakše poljske pancirne i litavske petihorce s lakim konjaničkim jedinicama. Strane postrojbe koncentrirale su se oko pješačkih i topničkih formacija.

Nacionalne postrojbe bile su organizirane u tradicionalnim formacijama, koje datiraju iz ranog srednjeg vijeka. Strane postrojbe bile su organizirane u pukovnije, koje su često brojale oko 500 – 1000 vojnika te bile podijeljene u satnije. Kralj Ivan III. Sobieski je 1670-ih pokušao zamijeniti nacionalne i strane postrojbe jednom strukturom, dijeleći jedinice na pješaštvo, konjaništvo i dragone, ali su prošla mnoga desetljeća prije nego što te reforme urodile plodom.

Formacija i evolucija
Nakon stvaranja Unije uvedeno je nekoliko novih vojnih jedinica. Prvi među njima bili su registrirani Kozaci, formirani 1578. godine. To su bile trupe sastavljene od Kozaka, plaćenih za svoju službu i nepodložnih kmetstvu. Njihov broj varirao je od oko 500 do višestruko većeg broja, a Zborivskim ugovorom postavljen je rekord od 40.477 vojnika. Odbijanje Kozaka da se podvrgnu kmetstvu i pokušaji plemstva Unije da ih prisile na to doveli su do mnogih političkih sukoba oko veličine kozačkog registra, što je uzrokovalo brojne kozačke ustanke, osobito u 17. stoljeću. To je oslabilo državu i na kraju dovelo do porobljivanja Kozaka i uništenja od strane Ruskog Carstva. Osim kozačkih formacija, druga skupina koja je pružila značajne usluge državi bili su preostali Tatari, koji su boravili u Litvi te dali neke lake i srednje konjaničke jedinice za Litavsku vojsku. Poznato je da su Perzijanci i Gruzijci služili u poljskoj vojsci.

Tijekom vladavine Stjepana Báthoryja u kasnom 16. stoljeću (1576. – 1586.), formirana je seljačka formacija nameta, Piechota wybranicka. Temeljila se na seljacima s isključivo kraljevskih posjeda, koji su u zamjenu za službu dobivali jedinicu zemlje (łan). Formacija je brojala oko 2300 vojnika i nakon ranih razočarenja, nikad se nije smatralo da ima veliku vojnu vrijednost. Kralj je nadopunio hajdučko pješaštvo, koje je služilo prvenstveno krajem 16. i 17. stoljeća. Godine 1655. stvorena je nova pješačka postrojba – Żołnierz dymowy. Također, zahtijevao je da sve zemlje, bez obzira jesu li u vlasništvu kralja, plemića ili crkve, daju seljačke novake, a sličan je zahtjev primijenio i na gradove.

Počevši od 1613. godine, rastuća neučinkovitost središnje vlade, kao i povećanje stranih prijetnji, doveli su do stvaranja lokalnih teritorijalnih obrambenih snaga, poznatih kao Żołnierz powiatowy (vojnici koje su podigle regije). Topničke formacije, isprva popunjene strancima, reformirane su 1630-ih, s novim porezom koji im je služio kao podrška. Ovo je vrijeme također označilo uvođenje čina generala topništva u vojske Unije. Sredinom 17. stoljeća pokazalo se da je broj Wojsko zaciężne i Kwarciane nedovoljan, što je dovelo do stvaranja Wojsko komputowe (nazvanog po komputu, dokumentu koji je usvojio Sejm). Wojsko komputowe brojalo je 26.000 vojnika 1649. godine. Istovremeno, Wojsko kwarciane je raspuštena, a Kwarta usmjerena prema novostvorenim topničkim snagama. Brzezinski navodi da je Wojsko kwarciane raspuštena nakon poraza u bitci kod Batiha 1652. godine. Godine 1659., nakon brojnih ratova, reformirana vojska brojala je oko 54.000 – 60.000 vojnika, a on bi u nekom trenutku opao.

Drugi element obrane Unije bile su razne privatne vojske najmoćnijih velikaša. U mirnodopsko doba, oni su se sastojali od obično malih pukovnija s nekoliko stotina ljudi, ali su mogli brojati i do 10.000, uključujući konjaništvo i topništvo. U nekim je slučajevima velikaški doprinos mogao nadmašiti doprinos glavne vojske Unije na prvoj crti, iako su velikaši često radije poštedjeli svoje trupe, budući da im država nije nadoknadila njihov doprinos. Vojsku su plaćale i opremale najbogatije plemićke obitelji (Opaliński, Lubomirski, Potocki, Ossoliński, Zamoyski, Koniecpolski, Sieniawski, Żółkiewski, Sapieha, Chodkiewicz, Pac i Radziwiłł). To je bio jedan od razloga zašto su velikaši igrali glavnu ulogu u politici Unije, a povremeno su sudjelovali u krvavim građanskim ratovima, kao što je Litavski građanski rat.

Neki su gradovi povremeno postavljali gradsku stražu i miliciju. Najopremljenija gradska straža i popratne utvrde pripadale su Gdanjsku, koji se 1646. godine mogao pohvaliti s 12 pješačkih satnija od ukupno 6000 ljudi. Postojala je i mala pukovnija kraljevske garde koju je izravno plaćao kralj. Tijekom mira kraljevska garda je brojala oko 1200 pripadnika, ali bi tijekom rata često bila proširena. Kraljevske snage uključivale su husarsku zastavu, reitersko konjaništvo i pješačke jedinice, temeljene na "stranom modelu". Postojale su i neke neregularne milicije ili plaćeničke trupe koje nisu dobivale službenu plaću, ali su djelovale uz dopuštenje vlade i bilo im je dopušteno zadržati svoj plijen, a najznačajniji od njih bili su Lisowczykovi s početka 17. stoljeća.

I država, i velikaši podržali su izgradnju i obnovu nekoliko utvrda (kao što je dvorac Kamianets-Podilskyi).

Zapovjedna struktura
Vojskom Unije zapovijedao je kralj, pod čijim su vodstvom služila 4 hetmana – dva velika hetmana (veliki krunski hetman i veliki litavski hetman) i 2 poljska hetmana (poljski krunski hetman i poljski litavski hetman). Ured hetmana pojavio se u kasnom 15. stoljeću kao rezultat uvođenja Wojsko zaciężne i potrebe za više profesionalnih vojnih zapovjednika nego što ih je kralj obično mogao osigurati. Do 1530-ih hetmanski sustav evoluirao je u sustav redovnih ureda koji će paralelno postojati i u Poljskoj, i u Litvi sljedeća 3 stoljeća. Od 1581. službeno postaje doživotno imenovanje. Hetmani su imali pravo suditi po kratkom postupku na terenu. Veliki krunski hetman imao je pravo zadržati svoje predstavnike u Osmanskom Carstvu, što mu je omogućilo utjecaj na poljsko-osmanske odnose, a također je postavio temelje za prve poljske obavještajne službe. Hetmanov zamjenik bio je poznat kao regimentarz, a on je mogao privremeno zamijeniti hetmana.

Mornarica
Mornarica Poljsko-Litavske Unije bila je mala te je imala relativno sporednu ulogu u povijesti Unije, a i same vojske. Unatoč izlazu na Baltičko more, ni Poljska ni Litva nisu imale značajniju mornaricu kroz svoju povijest. U 16. stoljeću, kada su se Poljska i Litva uključile u sukobe u Livoniji, poljski kralj Žigmund II. August podržao je operacije, ali to je naišlo na protivljenje poljske primarne luke Gdanjsk, koja je to vidjela kao prijetnju svojoj trgovini. To je dovelo do razvoja luke u Pucku. Poljsko-Litavskom Unijom vladala je dinastija Vasa, a bila je uključena u niz ratova sa Švedskim Carstvom. Kraljevi iz dinastije Vasa pokušali su stvoriti flotu, a Vladislav IV. Vasa izgradio je namjensku luku za kraljevsku ratnu mornaricu, ali su njihovi pokušaji opetovano propali, zbog nedostatka sredstava u kraljevskoj riznici. Vidjevši da nema potrebe za flotom, szlachta je odbila povećati poreze za njegovu izgradnju, a Gdanjsk se neprestano protivio ideji kraljevske flote. Iako je Vladislav kupio 12 brodova, oni su prodani između 1641. i 1643., a to je označilo kraj mornarice Unije.

Logistika
Zbog nedostatka centraliziranog logističkog sustava, vojske Unije bile su opterećene velikim vlakovima s prtljagom. To je donekle pretvoreno u prednost razvojem tabora. Korištenje kola za obrambene formacije usavršili su Kozaci, a u manjoj su ih mjeri koristile i druge jedinice Unije. Vojske Unije oslanjale su se na konjaništvo, koju je plemstvo smatralo puno uglednijom od pješaštva. Unatoč reformama iz 17. stoljeća, u 18. stoljeću izgubio je veliki dio svog vojnog značaja, a primarni razlog za to bio je nedostatak dovoljnog financiranja.

Problemi i reforme
S rastućim utjecajem stranih sila u Uniji, Sejm kojim su dominirali Rusi je 1717. proglasio da bi vojska Unije trebala brojati 24.200 vojnika (18.000 iz Kraljevine Poljske i 6.200 iz Velike Kneževine Litve). Zbog nedovoljnog oporezivanja, vojska često nije bila dobro plaćena, što je dovelo do relativno male vojske. Sredinom 18. stoljeća Unije je imala sredstava za postavljanje vojske od oko 24.000 ljudi, dok su vojske susjeda često bile i do 12 puta veće – Ruska carska vojska brojala je 300.000, vojska Kraljevine Pruske 150.000, a vojska Habsburške Monarhije i Svetog Rimskog Carstva 200.000 vojnika. Nekoliko desetljeća kasnije, vojska Unije je mogla postaviti vojsku od oko 16.000 vojnika, a to je u usporedbi s početnih 60.000 (u 17. stoljeću) bilo izrazito slabo. Navedena veličina vojske Unije dodatno je preuveličana jer je nešto novca izgubljeno zbog korupcije. Prva polovica 18. stoljeća, nakon Sejma 1717. godine, označava najnižu razinu vojske Unije ikada jer joj je nedostajalo sredstava i obuke, a prvenstveno je korištena u ceremonijalne svrhe. Jedina konstruktivna reforma tog vremena bilo je uvođenje stabilnog, iako krajnje nedostatnog, vojnog proračuna. Neplaćene vojne postrojbe bile su poznate po pobunama i formiranju konfederacija, okupirajući vlastite države Unije do trenutka kada su bile propisno plaćene ili opljačkane dovoljno da se zadovolje.

To se preokrenulo nakon izbora posljednjeg kralja, Stanislava II. Augusta, 1765. godine i uvođenja novog upravnog tijela, Stalnog vijeća, 1775. godine. Njegov vojni odjel pokušao je modernizirati vojsku i povećati njezinu veličinu, iako ciljni broj od 30.000 nikada nije postignut. Velika vojna reforma uslijedila je donošenjem Trećesvibanjskog Ustava 1791. godine, koji je naveo da vojska treba imati 100.000 ljudi. Točan broj bio je utvrđen tek 22. svibnja 1792. godine, a iznosio je 25.654 konjanika i 72.910 pješaka. Uveden je novi zakon o vojnoj obvezi, koji je utjecao na sve zemlje – kraljevske, plemićke i crkvene. Kako su dani Unije bili odbrojani, Ustav nikada nije u potpunosti proveden u praksi, iako je nova vojna komisija vidjela da je vojska proširena na 65.000 prije poraza u Ratu za obranu Ustava. Nakon što je Unija poražena u tom ratu i nakon što je Ustav ukinut, ukupni vojni broj smanjen je na oko 36.000 vojnika. Tijekom 1794. godine Rusi su zahtijevali daljnje smanjenje vojske na 15.000 ljudi. Ovaj je zahtjev bio jedna od iskri posljednjeg rata Unije – Kościuszkovog ustanka.

Grane vojske

 Wojsko kwarciane – regularne postrojbe plaćene iz tzv. warta (porez koji se naplaćivao zakupcima kraljevskih posjeda). Nastali su u drugoj polovici 16. stoljeća iz zajedničke obrambene formacije. Trupe brojale su od 2000 – 6000 vojnika. Sastojali su se od konjaništva, pješaštva i topništva.
 Wojsko suplementowe – formirana tijekom rata na isti način kao i Wojsko kwarciane.
 Wojsko komputowe – regularne postrojbe formirane 1652. godine nakon što je četverostruka vojska spojena s dopunskom vojskom.
 Pospolite ruszenie – plemićke postrojbe formirane tijekom rata kao podrška regularnim plaćeničkim trupama.
 Kozacy rejestrowi – jedinice sastavljene od zaporoških kozaka iz Registra.
 Gwardia koronna – mala, privatna kraljeva vojska, čija je glavna svrha bila osigurati sigurnost vladara i njegove obitelji.
 Wojsko najemne – plaćeničke jedinice sastavljene uglavnom od stranaca. U Uniji su se koristili relativno rijetko i u maloj mjeri.
 Wojska prywatne – postrojbe koje drže velikaši. Broje od nekoliko stotina do nekoliko tisuća vojnika.
 Wojska powiatowe – jedinice uvrštene u službu odlukom skupštine. Cilj im je bila borba protiv lokalnih prijetnji (najviše protiv razbojnika i Tatara). Ponekad su zajedno s državnom vojskom sudjelovali u ratovima.
 Wojska miejskie – pješaštvo i topništvo koje je općinska vlast imenovala za obranu grada.

Galerija

Izvori

Povijest Poljske
Poljska vojna povijest

Oružane snage Poljsko-Litavske Unije


La Môme Xiao (血蝉, Xuè chán) est un film chinois réalisé par Peng Tao, sorti en 2007.

Synopsis
Un couple achète une fillette handicapée afin qu'elle mendie pour leur compte.

Fiche technique
 Titre : La Môme Xiao
 Titre original : 血蝉 (Xuè chán)
 Réalisation : Peng Tao
 Scénario : Peng Tao d'après le roman de Bai Tianguang
 Photographie : Huang Yi
 Montage : Peng Tao
 Production : Peng Tao et Zeng Wenwen
 Société de production : New Youth Independent Film
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 99 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival international du film de Vancouver)
 :

Distribution
 Gao Yuanbing
 Han Dequn : Guihua
 Hong Qifa : Luo
 Xu Zelin : Yang
 Zeng Xiaorong : Zhong
 Zhang Lei
 Zhao Huihui : Xiao Ezi

Distinctions
Le film a reçu une mention spéciale au festival international du film de Brisbane, le prix In Spirit for Freedom au festival international du film de Jérusalem et le prix Netpac au festival international du film de Locarno.

Notes et références

Liens externes

Film chinois sorti en 2007
Film dramatique chinois
Film sur le handicap
Adaptation d'un roman chinois au cinéma

La Môme Xiao


Glenea ossifera é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Karl Jordan em 1894.

Referências

Borneo catalog 2005

ossifera
Coleópteros descritos em 1894

Glenea ossifera


Le diploé est l'os spongieux compris entre les deux lames d'os compact d'un os plat.

En particulier cela désigne cette couche dans les os crâniens de la voûte crânienne.

Dans certaines régions du crâne, celle-ci se résorbe de manière à laisser des espaces remplis de liquide entre les deux lames d'os compact.

Étymologie
Du grec ancien διπλόη ( diplóē, « littéralement, un pli ») féminin de διπλόος ( diplóos, « double »)

Notes et références

Crâne

Diploé


13. længdegrad kan henvise til:

 13. vestlige længdekreds
 13. østlige længdekreds

13. længdegrad


An Epipactis schulzei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Victor Fournier. An Epipactis schulzei in nahilalakip ha genus nga Epipactis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epipactis

Epipactis schulzei


En amagerhylde er et trekantet A-formet system af mindre hylder, som er kortest foroven og bliver længere nedefter, og som typisk bruges til nips.

Amagerhylden var kendt og udbredt i store dele af Europa i 1700- og 1800-tallet, og derfor hed den tidligere heller ikke en amagerhylde, men en pyramide eller en pyramidehylde. Det folkekære navn amagerhylde kom først til senere. Det er sandsynligt, at det var maleren Julius Exners billede Besøg hos bedstefader, hvor man kan se hylden på væggen hos en af amagerbønderne, der gav den sit nu udbredte danske navn.

Referencer

Møbler
Amager

Amagerhylde


Leta Hong Fincher est une journaliste, féministe et écrivaine américaine.

Biographie
Fincher fréquente d'abord l'Université Harvard, où elle obtient un baccalauréat en 1990, puis l'Université Stanford, où elle obtient une maîtrise en études est-asiatiques. Elle est également diplômée de l'Université Tsing Hua; elle est la première étudiante américaine à y recevoir un doctorat en sociologie.

Fincher a écrit pour plusieurs publications portant sur le féminisme, particulièrement en Chine. Ses reportages sur les femmes et le féminisme en Chine lui valent le prix Sigma Delta Chi de la Society of Professional Journalists. Les parents de Fincher sont des universitaires d'origine chinoise et elle a passé une grande partie de son enfance à voyager en Chine .

Elle a également travaillé à Radio Free Asia (1996 – 1997), à Asia Television (1997 – 1998), à CNBC Asia (1998 – 1999) et à Voice of America (2000 – 2003 et 2004 – 2009).

Œuvres

 Leftover Women: The Resurgence of Gender Inequality in China, Zed Books, 2014.
 Betraying Big Brother: The Feminist Awakening in China, Verso Books, 2018.

Références

Liens externes

Étudiant de l'université Stanford
Étudiant de l'université Tsinghua

Leta Hong Fincher


Mladi Istranin, hrvatski časopis za djecu i mladež. Izlazio pod različitim imenima u Puli, Opatiji, Trstu i Zagrebu.

Povijest
List je prvo izlazio pod imenom Mladi Istran i pokrenuo ga je Josip Antun Kraljić. Izlazio je kao povremenik od 1906. do 1909. godine. Zatim je promijenio mjesto izlaženja. Pod istim imenom 1909. izlazio je u Opatiji, a uređivali su ga Viktor Car Emin i Rikard Katalinić Jeretov. 1910. list je promijenio ime u Mladi Hrvat. Prešao je u mjesečni ritam izlaženja do sredine 1914., kada je zbog rata ugašen. Tih godina s listom je surađivao i Vladimir Nazor. Obnovio je izlaženje 1922. godine pod imenom Mladi Istranin. Novo mjesto izlaska je Trst, a država u kojoj je izlazio više nije bila Austro-Ugarska, nego Italija. List je uređivan u odvjetničkom uredu Mirka Vratovića, gdje su uređivani još neki hrvatski listovi. Ritam izlaženja bio je dvotjedan do 1928. godine. 1928. je zabranjen hrvatski tisak u Kraljevini Italiji pa je zabranjen i Mladi Istranin. Ponovno izlaženje potaknuo je Ernest Radetić, te je u Zagrebu od ožujka 1930. godine 12 godina izlazio je časopis za djecu Mali Istranin. Urednici su bili Ernest Radetić i Josip Antun Kraljić. Političke prilike se mijenjaju te od listopada 1940. do ožujka 1941. izlazio je pod imenom Mali rodoljub.

Poznati pisci za djecu objavili su radove u ovom listu. Sadržaj su bili književni i rubrike za zabavu (svaštice, smješice, stripovi, zagonetke). Više su bili odgojne vrijednosti nego književne.

Izvori

Tiskani mediji na hrvatskom jeziku u Italiji
Puljski tisak
Opatija
Trst
Zagrebački tisak

Mladi Istranin


Uzunkale, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adını merkezdeki tarihi yapıdan almaktadır. Bu yapının İtalyanlar tarafından yapılmış olduğu sanılmaktadır. Ayrıca köy sınırları içerisinde birçok eski yerleşim yerleri kalıntıları vardır. Mahallenin adını aldığı tarihi yapı (kalıntı) yüksekçe dörtgen şeklinde olup pençereleri olan taş yapıdır. Yüksekliği dolayısıyla uzun (yüksek) yapı olarak Uzunkale denilmektedir. Korunmaya muhtaçtır. Eskiden daha yüksek görünümü olan bu tarihi yapının bir kısmı ev yapılmıştır. Köy tarihi yapısı ile ilgi çekmektedir. Kaleli Tepesi keşfedilmeyi bekleyen çok güzel bir tarih turizmi merkezi olmaya adaydır. Ayrıca köye bağlı küçük bir gölet ve hemen aşağısından geçen bir çay bulunmaktadır. Damlarca, Yay suyu, Güzelli Çeşmesi (Karagedik), Kuruçeşme ve Gök Böğet önemli piknik alanlarıdır. Manavgatın dağılım bakımından en dağınık yerleşimine sahip mahallesidir.

Coğrafya
Antalya iline 85 km, Manavgat ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Uzunkale, Manavgat


Gos, auch Gau, war ein ostindisches Längenmaß in Koromandel. Es gehörte zu den Meilenmaßen, und das elffache  Meilenmaß  entsprach 1 Grad auf dem Äquator.
 1  Gos = 1 1/11 Meilen (geographische) = 10.100 Meter = 1 Meile (deutsch)
Gos wurde auch in Schritten gemessen.
 1 Gos = etwa 4500 bis 5000 geometrische Schritte

Einzelnachweise

Altes Maß oder Gewicht (Indien)
Meile (Einheit)

Gos (Einheit)


Magdalena Popescu-Bedrosian () este un critic și istoric literar, editor și traducător român.

Biografie
S-a născut la București în familia preotului Octavian Popescu și a soției sale, Silvia (n. Baicu). A urmat studii la Liceul "Gheorghe Lazăr" din București (1956-1960) și apoi la Facultatea de Limba și Literatura Română a Universității din București (1960-1965).

După absolvirea facultății a lucrat ca redactor la Radiodifuziunea Română (1965-1966), preparator și asistent universitar la Catedra de limbi străine a Institutului de Petrol-Gaze din București (1966-1968), redactor la revistele Gazeta literară și România literară (1968-1870) și redactor la Editura Cartea Românească (1970-1998). În perioada 1990-1996 a fost director al Editurii Cartea Românească.

A fost decorată în anul 2009 cu Ordinul Meritul Cultural în grad de Cavaler, categoria A "Literatură", la propunerea președintelui Academiei Române, "în semn de apreciere deosebită pentru întreaga activitate de cercetare științifică, încununată cu apariția Dicționarului general al literaturii române, dorind a răsplăti munca excepțională a celor ce au pregătit acest important instrument de lucru".

Activitatea publicistică
Magdalena Popescu a debutat ca autoare de critică literară în 1964 în revista Gazeta literară. A colaborat cu cronici și studii literare în publicații de specialitate precum Gazeta literară, Contemporanul, România literară, Luceafărul, Astra, Ateneu, Caiete critice ș.a.

Primul volum publicat, Slavici (1977), a fost distins cu Premiul de debut al Uniunii Scriitorilor pe anul 1977.  Opiniile critice au fost elogioase: Nicolae Manolescu o considera o carte remarcabilă, în timp ce Cornel Ungureanu scria că Magdalena Popescu face în această carte un portret excepțional al scriitorului. Magdalena Popescu a colaborat la redactarea primelor două volume ale monumentalei lucrări Dicționarul general al literaturii române, coordonate de acad. Eugen Simion.

Opera
 Slavici, Ed. Cartea Românească, București, 1977.

Traduceri
 Petru Dumitriu, Omul cu ochi suri, 1996;
 Petru Popescu, Întoarcerea, în colaborare cu Smaranda Bedrosian, Editura Nemira, București, 2001;
 Françoise Dolto, Ines Angelino, Când părinții se despart, 2003.

Note

Nașteri în 1943
Critici literari români

Magdalena Popescu


In neuroscience, an excitatory postsynaptic potential (EPSP) is a postsynaptic potential that makes the postsynaptic neuron more likely to fire an action potential. This temporary depolarization of postsynaptic membrane potential, caused by the flow of positively charged ions into the postsynaptic cell, is a result of opening ligand-gated ion channels. These are the opposite of inhibitory postsynaptic potentials (IPSPs), which usually result from the flow of negative ions into the cell or positive ions out of the cell. EPSPs can also result from a decrease in outgoing positive charges, while IPSPs are sometimes caused by an increase in positive charge outflow. The flow of ions that causes an EPSP is an excitatory postsynaptic current (EPSC).

EPSPs, like IPSPs, are graded (i.e. they have an additive effect). When multiple EPSPs occur on a single patch of postsynaptic membrane, their combined effect is the sum of the individual EPSPs. Larger EPSPs result in greater membrane depolarization and thus increase the likelihood that the postsynaptic cell reaches the threshold for firing an action potential.

EPSPs in living cells are caused chemically.  When an active presynaptic cell releases neurotransmitters into the synapse, some of them bind to receptors on the postsynaptic cell. Many of these receptors contain an ion channel capable of passing positively charged ions either into or out of the cell (such receptors are called ionotropic receptors). At excitatory synapses, the ion channel typically allows sodium into the cell, generating an excitatory postsynaptic current. This depolarizing current causes an increase in membrane potential, the EPSP.

Excitatory molecules
The neurotransmitter most often associated with EPSPs is the amino acid glutamate, and is the main excitatory neurotransmitter in the central nervous system of  vertebrates. Its ubiquity at excitatory synapses has led to it being called the excitatory neurotransmitter. In some invertebrates, glutamate is the main excitatory transmitter at the  neuromuscular junction. In the neuromuscular junction  of vertebrates, EPP (end-plate potentials) are mediated by the neurotransmitter acetylcholine, which (along with glutamate) is one of the primary transmitters in the central nervous system of invertebrates.
At the same time, GABA is the most common neurotransmitter associated with IPSPs in the brain.
However, classifying neurotransmitters as such is technically incorrect, as there are several other synaptic factors that help determine a neurotransmitter's excitatory or inhibitory effects.

Miniature EPSPs and quantal analysis
The release of neurotransmitter vesicles from the presynaptic cell is probabilistic. In fact, even without stimulation of the presynaptic cell, a single vesicle will occasionally be released into the synapse, generating miniature EPSPs
(mEPSPs). Bernard Katz pioneered the study of these mEPSPs at the neuromuscular junction (often called miniature end-plate potentials) in 1951, revealing the quantal nature of synaptic transmission. Quantal size can then be defined as the synaptic response to the release of neurotransmitter from a single vesicle, while quantal content is the number of effective vesicles released in response to a nerve impulse.  Quantal analysis refers to the methods used to deduce, for a particular synapse, how many quanta of transmitter are released and what the average effect of each quantum is on the target cell, measured in terms of amount of ions flowing (charge) or change in the membrane potential.

Field EPSPs

EPSPs are usually recorded using intracellular electrodes. The extracellular signal from a single neuron is extremely small and thus next to impossible to record in the human brain.  However, in some areas of the brain, such as the hippocampus, neurons are arranged in such a way that they all receive synaptic inputs in the same area. Because these neurons are in the same orientation, the extracellular signals from synaptic excitation don't cancel out, but rather add up to give a signal that can easily be recorded with a field electrode. This extracellular signal recorded from a population of neurons is the field potential.  In studies of hippocampal long-term potentiation (LTP), figures are often given showing the field EPSP (fEPSP) in stratum radiatum of CA1 in response to Schaffer collateral stimulation. This is the signal seen by an extracellular electrode placed in the layer of apical dendrites of CA1 pyramidal neurons.  The Schaffer collaterals make excitatory synapses onto these dendrites, and so when they are activated, there is a current sink in stratum radiatum: the field EPSP.  The voltage deflection recorded during a field EPSP is negative-going, while an intracellularly recorded EPSP is positive-going. This difference is due to the relative flow of ions (primarily the sodium ion) into the cell, which, in the case of the field EPSP is away from the electrode, while for an intracellular EPSPs it is towards the electrode.  After a field EPSP, the extracellular electrode may record another change in electrical potential named the population spike which corresponds to the population of cells firing action potentials (spiking).  In other regions than CA1 of the hippocampus, the field EPSP may be far more complex and harder to interpret as the source and sinks are far less defined.  In regions such as the striatum, neurotransmitters such as dopamine, acetylcholine, GABA and others may also be released and further complicate the interpretation.

See also
 Glycine
 Nonspiking neurons
 Summation (neurophysiology)

References

External links
 Quantal transmission at neuromuscular synapses

Memory
Neurophysiology
Graded potentials

Excitatory postsynaptic potential


59 Arietis (59 Ari) es una estrella en la constelación de Aries.
Tiene magnitud aparente +5,93 y se encuentra, de acuerdo a la nueva reducción de datos de paralaje del satélite Hipparcos, a 219 años luz del sistema solar.

59 Arietis es una subgigante amarilla de tipo espectral G6IV; esta clase de estrellas son más brillantes que sus equivalentes de la secuencia principal, pero no tanto como para ser consideradas auténticas gigantes.
59 Arietis tiene una temperatura efectiva de 5093 ± 26 K y su luminosidad es 14 veces mayor que la luminosidad solar.
Tiene un diámetro 5 veces más grande que el diámetro solar y gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada —límite inferior de la misma— de 1 km/s.
Sus características son intermedias entre las de κ Delphini y las de 18 Delphini, esta última ya catalogada como una auténtica gigante.

59 Arietis presenta un contenido metálico inferior al solar en un 44%, siendo su índice de metalicidad [Fe/H] = -0,25.
Con una masa de 1,85 masas solares, su edad se cifra en 1320 millones de años.

Referencias

Subgigantes
Constelación de Aries

59 Arietis


هو رسام فرنسي ولد في 3 سبتمبر 1894م ب ميو (سان ايمارن) وتوفي في باريس في 30 جوان 1992م

ترجمته
بدأ تكوينه بمدارس باريس، بيرنار باليسي و جيرمان بيلون.قابل هنري قابريال ايبال عام 1910م، وعمل في أكاديمية رانسون تحت إدارة سيرسيو.نودي إلى الجبهة عام 1914م، بعد عام يعود من الحرب الكبيرة، بعد انتحار اخته قضى سنة في روما حيث عرض بانتظام في معارض الاحرار ومعرض الربيع.
حصل على جائزة عبد اللطيف سنة 1930م، سكن سنتين ب الجزائر وجنوب المغرب: رفقة جون لونوا قام بعرض أعماله ب الجزائر العاصمة بدار الكتاب، بعد عرض عند دانو عام 1929م، وكذلك عام 1932 بالجزائر العاصمة. استقر حتى العام 1934 ب وهران. عرض ب معرض الخريف لسنة 1933م ب بني عباس تحت عنوان مرأة الساورة وبنفس المدينة بني عباس عام 1934م تحت عنوان مناظر صحراوية من بني عباس وغسيل واحة بني عباس.
عام 1934م استقر ب كورسيكا لمدة 9 سنواة ثم عاد إلى ميو. عاد عدة مرات إلى الجزائر حتى عام 1960م

مراجع

وصلات خارجية
 منظر لبني عباس عام 1933م للرسام اندري ايبيتارن
 بعض أعمال اندري ايبيتارن

أشخاص من مو
أشخاص من مو (مدينة)
رسامو الفن الحديث
رسامون فرنسيون
رسامون فرنسيون في القرن 20
صناع طباعة فرنسيون في القرن 20
فنانون ذكور فرنسيون في القرن 19
فنانون ذكور فرنسيون في القرن 20
فنانون ذكور في القرن 19
فنانون ذكور في القرن 20
منمشون فرنسيون
مواليد 1894
وفيات 1992

أندري ايبيتارن


Saunder steht für:

 Samuel Arthur Saunder (1852–1912), britischer Astronom
 Saunder (Mondkrater), benannt nach Samuel Arthur Saunder

Siehe auch:
 Saunders

Saunder


En nat i august er en dansk kortfilm fra 1968, der er instrueret af Mogens Vemmer efter manuskript af Jørgen Stegelmann.

Handling
Et sted i Nordsjællands sommerland - omgivet af augusttomme nabosommerhuse - skiftes to elskelige gamle damer til at underholde hinanden og deres overnattende gæster med natlige gyseroptrin, sindrigt iscenesat næsten a la Alfred Hitchcock. En nat er det den unge intetanende nevø, der med rædsel og undren kommer til at medvirke i det forbløffende og underfundige skuespil.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1968

En nat i august


This is a list of islands of Wales, the mainland of which is part of Great Britain, as well as a table of the largest Welsh islands by area. The list includes tidal islands such as Sully Island but not locations such as Shell Island which, though they are termed islands, are peninsulas.

Largest islands in Wales

Holy Island and Anglesey are often counted together as they are separated by such a narrow channel.

Inland islands
There are no islands of any great size in lakes in Wales. The crannog in Llangorse Lake is an artificial island. Several reservoirs contain islets e.g. Llyn Brenig, Elan Valley Reservoirs and Llyn Trawsfynydd, the last named having the largest and most numerous, though some are linked by causeways.

Places called "island" or "ynys" that are not islands
Some places around the Welsh coast are called island or (Welsh) ynys, but are not. Caution is required in that whilst 'ynys' most commonly translates as island, it has other meanings too. Some of these named places were formerly islands surrounded by marshland. Others are peninsulas or just coastal settlements. They include:

 Barry Island (tidal island until the construction of Barry Docks in the 1880s)
 Berges Island, peninsula at Whitford Burrows, Gower
 Dinas Island, peninsula on Pembrokeshire coast
 Farchynys, locality beside Mawddach estuary, Bontddu, Gwynedd
 Little Island, peninsula at the west end of the former Barry Island
 Shell Island
 Traeth Mawr - there are multiple examples of names including 'ynys' around Traeth Mawr, the now drained estuarine flats of the Afon Glaslyn, Gwynedd, including Hir Ynys, Ynys y Gwely, Ynys Ceiliog, Ynys Fawr, Ynys-fach and Ynys Fer-las.
 Ynys, hamlet on an area of raised ground known as Ynys Llanfihangel-y-traethau at Morfa Harlech, Gwynedd
 Ynys and nearby Ynys-fach on coast south of Dinas Dinlle, Gwynedd
 Ynyslas, locality at Borth, north Ceredigion - there are multiple examples of names including 'ynys' around the Dovey estuary including Ynys Tachwedd, Ynysfergi, Ynys Greigiog, Ynys-hir, Ynys Edwin, Ynys-Eidiol and simple 'Ynys'.
 Ynys Leurad, a small peninsula near Four Mile Bridge, Anglesey

See also

 List of the British Isles

References

 Islands of Wales
Islands
Wales
Wales
Wales geography-related lists

List of islands of Wales


O Campeonato Goiano de Futebol de 2023 (por questões de patrocínio Goianão 1xBet 2023) foi a 80ª edição deste torneio de futebol realizado anualmente pela Federação Goiana de Futebol desde 1944. A competição foi disputada por 12 equipes, entre 11 de janeiro até 9 de abril.

Equipes participantes

A competição contou com a volta do Inhumas, que não disputava o torneio desde 1995, onde foi promovido com uma rodada de antecedência após a vitória contra o Itumbiara por 3 a 1, também sendo campeão da segunda divisão. O Goiânia também conquistou o acesso à elite após o empate da Anapolina sob o Inhumas por 1 a 1, e pela vitória sobre o Cerrado por 3 a 0.

Legenda

Técnicos

Primeira fase

Fase final
 Em itálico, as equipes que possuem o mando de campo no primeiro jogo do confronto e em negrito as equipes classificadas.

Classificação geral

Premiação

Ver também

 Campeonato Goiano de Futebol de 2023 - Segunda Divisão
 Campeonato Goiano de Futebol de 2023 - Terceira Divisão

!
Futebol de 2023 em Goiás

Campeonato Goiano de Futebol de 2023


إذاعة ليالي بيروت (بالإنجليزية:  Beirut Nights) هي إذاعة لبنانية تبث الأغاني والموسيقى الأجنبية الراقصة عبر الإنترنت.

مراجع

 الموقع الرسمي للمحطة.

إذاعات إنترنت
إذاعات لبنان

ليالي بيروت


Ditlev Rossing (født 28. december 1994) er en dansk professionel bokser.

Han bokser for den danske stald TK Promotions efter tidligere at have bokset for Mogens Palle og Brian Nielsen i deres stald Danish Fight Night.

Han har som professionel tidligere vundet WBC Youth titlen i Cruiservægt

Amatørresultater

Nr. 2 Danmarksmesterskaberne  (-81 kg) Grindsted, Danmark 2013
Nr. 1 Jyske mesterskaber  (-91 kg) Århus, Danmark 2014
Nr. 2 Jyske mesterskaber  (-81 kg) Århus, Danmark 2015
Nr. 1 Danmarksmesterskaberne  (-91 kg) Gilleleje, Danmark 2015
Nr. 2 Nordiske mesterskaber  (-81 kg) Tampere, Finland 2015
Nr. 1 Jyske mesterskaber  (-81 kg) Århus, Danmark 2016
Nr. 1 Nordiske mesterskaber  (-91 kg) Gøteborg, Sverige 2016

Professionelle kampe

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige boksere fra Danmark
Personer fra Skive

Ditlev Rossing


Das Prinzip der guten Mengen ist eine vor allem in der Maßtheorie häufig angewendete Beweismethode. Sie kann verwendet werden, um zu beweisen, dass eine Aussage für alle Elemente einer σ-Algebra oder eines anderen Mengensystems zutrifft. Da im Allgemeinen die Elemente einer σ-Algebra, wie beispielsweise bei der borelschen σ-Algebra, nicht explizit angegeben werden können, sondern nur ein Erzeuger bekannt ist, muss für solche Beweise häufig indirekt vorgegangen werden.

Das Prinzip
Sei  eine σ-Algebra über einer Grundmenge . Um zu zeigen, dass alle Elemente von  eine gegebene Eigenschaft besitzen, wird die Menge  aller Teilmengen von  (oder aller Elemente von ) betrachtet, für die diese Eigenschaft zutrifft, also alle "guten Mengen". Gilt nun

  enthält einen Erzeuger von  und
  ist eine σ-Algebra,

so folgt, dass die Eigenschaft für alle  gilt.
Mit anderen Worten: Es ist nur zu zeigen, dass  von gewissen "guten Mengen" erzeugt wird und dass alle "guten Mengen" eine σ-Algebra bilden.

Begründung: Wird  von einem Mengensystem  erzeugt, so folgt wegen der Monotonie und Idempotenz des σ-Operators aus :

Falls es schwierig ist, für den Punkt 2 zu zeigen, dass  abgeschlossen gegenüber abzählbaren Vereinigungen beliebiger Elemente ist, kann das Prinzip aufgrund des Dynkinschen π-λ-Satzes mit einem Dynkin-System-Argument kombiniert werden. Ist der Erzeuger  durchschnittsstabil, so genügt es zu zeigen, dass  ein Dynkin-System ist, denn in diesem Fall gilt , wobei  das von  erzeugte Dynkin-System bezeichnet.

Beispiel

Ist  eine Abbildung und  ein Mengensystem aus Teilmengen von , dann gilt

d. h., das Urbild der von  erzeugten σ-Algebra ist die vom Urbild von  erzeugte σ-Algebra.

Um die Inklusion  zu beweisen, kann das Prinzip der guten Mengen angewendet werden, denn dazu ist zu zeigen, dass alle  die Eigenschaft  besitzen. Dazu wird also

als Menge der guten Mengen gewählt. Die beiden obigen Bedingungen sind damit erfüllt:

 Für alle  gilt , also .
  ist eine σ-Algebra: Das prüft man direkt anhand der Definition mit Hilfe der Rechenregeln für Urbilder nach.

Damit ist die Inklusion gezeigt.

Die umgekehrte Inklusion folgt hingegen mit einem einfachen Monotonieargument. Da Urbilder von σ-Algebren wieder σ-Algebren sind, gilt

Einzelnachweise

Maßtheorie
Beweis (Mathematik)

Prinzip der guten Mengen


John Muir henviser til blandt andre:

 John Muir (filolog) (1810–1882) – skotsk indolog
 John Muir (naturforsker) (1838–1914) – skotsk-amerikansk naturforsker og naturbeskytter

John Muir


An Myrmechis perpusilla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Myrmechis perpusilla in nahilalakip ha genus nga Myrmechis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myrmechis

Myrmechis perpusilla


المجيحية هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز فيق التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

المجيحية


An Vanda metusalae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni P.O'byrne ngan Jaap J. Vermeulen. An Vanda metusalae in nahilalakip ha genus nga Vanda, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanda

Vanda metusalae


I Feel for You peut désigner :

Musique

Album
 , un album de Chaka Khan en 1984

Chansons
 I Feel for You, de Prince en 1979, reprise par Chaka Khan en 1984.
 I Feel for You, de Bob Sinclar en 2000,
 I Feel for You, de Kylie Minogue sur son album Body Language en 2003.

Voir aussi

 I Feel You, une chanson de Depeche Mode, en 1993,
 I Fell for You, une chanson de  sur l'album  en 1996.

I Feel for You (homonymie)


Mea steht für:
 Mea (Torre), der Quellfluss des Torre in den Julischen Alpen

Mea ist der Familienname folgender Personen:
 Ivan Della Mea, eigentlich Luigi Della Mea, (1940–2009), italienischer Liedermacher und Autor
 Paul Mea (1939–2021), kiribatischer römisch-katholischer Geistlicher und Bischof von Tarawa und Nauru

mea steht für:
 Menka (Sprache) (ISO-639-3-Code), Graslandsprache im Kamerun
  mea – meine apotheke, deutsche Apothekenkooperation

MEA steht für:
 Flughafen  Macaé in Brasilien (IATA-Code)
 MEA Group, Zulieferer für den Bau- und Industriebereich in Aichach, Bayern
 Mannheimer Forschungsinstitut Ökonomie und Demographischer Wandel (mea), jetzt Teil vom Max-Planck-Institut für Sozialrecht und Sozialpolitik
 Malzextrakt-Agar, mikrobiologisches Nährmedium
 Martin Ennals Award, internationaler Menschenrechtspreis
 Meerwasserentsalzungsanlage, Umwelttechnik
 Membrane electrode assembly, Elektrode-Membran-Einheit in der Brennstoffzelle
 Middle East and Africa, Mittlerer Osten und Afrika, die Großregion Afrika plus Mittlerer Osten
 Middle East Airlines, libanesische Fluggesellschaft
 Minimum En-Route Altitude, in der Luftfahrt die Sicherheitsmindesthöhe
 Miteigentumsanteil, im deutschen Wohnungseigentumsrecht
 Monoethanolamin, chemische Verbindung
 Multielektrodenarray, Geräte mit denen Nervenzellen mit elektronischen Schaltungen verbunden werden
 Multielementanalyse
 Multifunktionaler Einsatzanzug, Standard-Einsatzschutzkleidung der Bundesanstalt Technisches Hilfswerk
 Multilateral Environmental Agreement, Internationales Umweltabkommen
 Munich Center for the Economics of Aging (MEA) in München, Teil vom Max-Planck-Institut für Sozialrecht und Sozialpolitik
 Museum of European Art in Clarence im Bundesstaat New York, USA
  Musik Europe Alive online Musikforum

Abkürzung

Mea


pala (odjevni predmet), u starom Rimu, vidi palij (katolički) i palij (starorimski)
pala (rubac), za pokrivanje kaleža u katoličkoj liturgiji
oltarna pala
Pala (Čad)
Pala (narod)

Pala


මෝහිත් රයිනා යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ ඉන්දියානු රූපවාහිනියේ සහ බොලිවුඩයෙහි රංගනයෙහි නියුතු නළුවෙකි.

රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරාවල රංගනයෙහි නිරත වීමට ප්‍රථම රයිනා දේවොන් කේ දේව් - මහාදේව් සහ 2013 කතාමාලාවක් වූ මහාභාරත් යන කතාමාලාවල හින්දු දෙවියකු වන ශිවගේ චරිතය නිරූපණය කොට ඇත. ඔහු චේහ්රා (2009) සහ ගංගා කී ධීජ් (2010) යන සෝප් ඔපෙරා සඳහා රංගනයෙන් දායක විය. රයිනා සිය රංගන වෘත්තිය ආරම්භ කළේ  විද්‍යා ප්‍රබන්ධ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් වූ අන්තරීක්ෂ් (2006) තුළ චරිත නිරූපණය කරමිනි. පසුව ඔහු මිතුන් චක්‍රබෝර්ති විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සිදු කළ දොන් මුතු ස්වාමි (2008) චිතපටයට ද සිය රංගන දායකත්වය සැපයී ය. මෑතක දී ඔහු විසින් කලර්ස් ටීවී නාළිකාවේ ඓතිහාසික මාලා නාට්‍යයක් වන "චක්‍රවර්තින් අශෝක සම්රත්" කතාමාලාවේ අශෝක අධිරාජයාගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලද.

මුල්කාලීන දිවිය සහ පසුබිම
රයිනා හැදී වැඩුණේ ජම්මුහි වන අතර, එහි දී ඔහු වාණිජ්‍යය පිළිබඳ උපාධියක් හදාරා ඇත. ඔහු මුම්බායි වෙත සංක්‍රමණය වූයේ මෝස්තර නිරූපණ ක්ෂේත්‍රයෙන් සිය වෘත්තිය ආරම්භ කිරීම පිණිසයි. ඔහු විශ්වාස කළේ නිරූපණ ක්ෂේත්‍රය තුළින් රංගන වෘත්තියට පිවිසීමට ඔහුට අවස්ථාවක් ලැබෙනු ඇතැයි කියා ය. ඔහු සිය යොවුන් වියේ ස්කන්ධය වූ  107 kg (රාත්තල් 236) ස්කන්ධයෙන් 29 kg (රාත්තල් 64) ප්‍රමාණයක් අඩු කරගැනීමට සමත් විය. මෙලෙසින් ඔහුට 2005 ග්‍රාසිම් මිස්ටර් ඉන්ඩියා නිරූපණ තරගාවලියට මහභාගී විය හැකි විය. එම තරගාවලියේ අවසන් තරගකරුවන් පස් දෙනා අතරට පැමිණීමට ඔහුට හැකි විය.

වෘත්තිය
ඔහු සිය රංගන වෘත්තිය ආරම්භ කළේ 2006 වර්ෂයේ විද්‍යා ප්‍රබන්ධ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ අන්තරීක්ෂ්හි චරිත නිරූපණය කරමිනි. 2008 වර්ෂයේ දී, ඔහු ප්‍රහසන චිත්‍රපටයක් වූ දොන් මුතු ස්වාමි තුළ ජායි කිෂාන්ගේ චරිතය නිරූපණය කළේ ය. මෙය බොක්ස් ඔෆීස් අතින් සාර්ථකත්වයක් හිමි කර නොගත් හෙයින්, යළි රූපවාහිනී ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීමට ඔහුට සිදු විය. 2009දී ඔහු චේහ්රා රූපවාහිනී කතාමාලාවට රංගනයෙන් දායක විය. මෙම කතාමාලාව ආබාධිත යුවතියක වටා ගෙතුණු අවිනිශ්චිත කතාමාලාවකි. මෙහි දී රයිනා විසින් නිරූපණය කළේ ඇගේ සැමියා වූ ගාරව් නැමැති තරුණ ව්‍යාපාරිකයාගේ චරිතයයි. මීට අමතරව ඔහු බන්දිනී කතාමාලාව සමග ද සම්බන්ධ විය. 2010 දෙසැම්බර් මස රයිනා විසින් ගංගා කී ධීජ් කතාමාලාවේ ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය නිරූපණය කරන ලදී.

2011දී, ඔහු නිඛිල් සිංහාගේ දේවොන් කේ දේව් - මහාදේව් රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කළේ ය. මෙම කතාමාලාව ප්‍රධාන ව‍ශයෙන්ම ගෙතී ඇත්තේ ශිව දෙවියන් වටා වන අතර, එමගින් සති සමග සහ පසුව පාර්වතී දේවිය සමග විවාහයෙන් තපසකුගේ සිට ගෘහමූලිකයකු ලෙස ඔහු ලද අත්දැකීම් නිරූපණය කෙරේ. මෙම චරිතය නිරූපණයට සිය දේහ ස්වභාවය වැඩි දියුණු කරගැනීම පිණිස රයිනා කටයුතු කළ අතර, ඉන්දියානු සම්භාව්‍ය නර්තන ශෛලියක් වූ කථක් ද ඉගෙනීමට සිදු විය. මෙය ශිව ලෙස ඔහු නිරූපණය කළ චරිතය සමග බැඳී ඇති අංගයකි. ද ටයිම්ස් ඔ‍ෆ් ඉන්ඩියා පැවසූයේ මෙම චරිතය රසිකයින් අතර ජන්‍රපියත්වයට පත්වූයේ ඔහුගේ "අලංකාර, චිත්තාකර්ෂණීය සිනහව සහ රංගන ප්‍රතිභාව" හේතුවෙන් බවයි. වසර තුනක් පුරා විකාශය වූ මෙම කතමාලාව 2014 දෙසැම්බර් මස අවසන් වූ අතර, ඔහු මෙහි දී වෙනස් චරිත 30කට අධික සංඛ්‍යාවක් නිරූපණය කළේ ය.

2016 මැයි 2 දින සිට කලර්ස් ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය වූ ඓතිහාසික මාලා නාට්‍යයක් වූ චක්‍රවර්තින් අශෝක සම්රත් තුළ රයිනා විසින් වැඩිහිටි අශෝක අධිරාජයාගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී.

නිර්මාණ දායකත්වය

සිනමාව

 දොන් මුතු ස්වාමි, 2008 තුළ ජායි කිෂාන් ලෙස

රූපවාහිනිය

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ජීවත්වන්නෝ
උපන් වර්ෂ නොදන්නා පුද්ගලයින් (ජීවත්වන්නෝ)
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
ඉන්දියානු නිරූපණ ශිල්පීන්
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවන්
හින්දි සිනමාවේ නළුවන්
ජම්මු නගරයේ ජනයා
21වන සියවසේ ඉන්දියානු නළුවන්

මෝහිත් රයිනා


Tobias Stieler (* 2. Juli 1981 in Obertshausen) ist ein deutscher Fußballschiedsrichter. Sein Heimatverein ist die SG Rosenhöhe Offenbach im Hessischen Fußball-Verband. Bei der dortigen Schiedsrichtervereinigung legte er 1995 seinen Neulingslehrgang ab.

Sein Debüt in der Zweiten Liga absolvierte er in der Saison 2009/10 mit dem Spiel SC Paderborn 07 gegen den 1. FC Kaiserslautern. Am 17. Februar 2012 leitete er mit der Begegnung TSG 1899 Hoffenheim gegen den 1. FSV Mainz 05 sein erstes Bundesliga-Spiel. Er war nachnominiert worden für Babak Rafati, der nach einem Suizidversuch nicht mehr zur Verfügung stand. Stieler leitete das Eröffnungsspiel der Saison 2017/18 zwischen dem FC Bayern München und Bayer 04 Leverkusen. Es war die erste Partie der Bundesligageschichte, die mit Unterstützung des Video-Assistenten durchgeführt wurde. In der 53. Minute beging der Leverkusener Charles Aránguiz ein Foul im Strafraum an Robert Lewandowski. Stieler bewertete die Szene zunächst als nicht strafstoßwürdig, nach Rücksprache mit Video-Assistent Jochen Drees änderte er seine Entscheidung und gab Elfmeter für den FC Bayern, den Lewandowski zum 3:0 verwandelte.

Stieler ist neben Bastian Dankert seit 2014 Schiedsrichter der FIFA-Liste. Sie ersetzten Florian Meyer und Thorsten Kinhöfer, die altersbedingt ausscheiden mussten. Sein internationales Debüt gab Stieler am 26. Mai 2014 in der Qualifikation zur U-19-Fußball-Europameisterschaft 2014 zwischen Italien und Schweden. In der Gruppenphase der UEFA Europa League kam er erstmals am 29. September 2016 in der Partie zwischen Schachtar Donezk und Sporting Braga zum Einsatz, sein Debüt in der Gruppenphase der UEFA Champions League folgte am 27. September 2017 in Turin bei der Partie Juventus Turin gegen Olympiakos Piräus.

Sein erstes internationales Turnier war die U-21-Fußball-Europameisterschaft 2017 in Polen. Dort leitete er die Begegnungen Schweden gegen England (erstes Spiel des Turniers) und Portugal gegen Spanien.

Am 14. Mai 2019 wurde Stieler vom DFB für die Leitung des Finals im DFB-Pokal 2018/19 am 25. Mai 2019 im Berliner Olympiastadion zwischen RB Leipzig und dem FC Bayern München angesetzt. An den Seitenlinien wurde er von Matthias Jöllenbeck und Christian Gittelmann unterstützt, Vierte Offizielle war Bibiana Steinhaus. Als Video-Assistenten kamen Tobias Welz und Martin Thomsen zum Einsatz.

Von Beruf ist Stieler Jurist. Er lebt in Hamburg.

Weblinks
 DFB-Info
 Profil auf weltfussball.de

Einzelnachweise

FIFA-Schiedsrichter (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1981
Mann

Tobias Stieler


The posts of shadow United States senator and shadow United States representative are held by elected or appointed government officials from subnational polities of the United States that lack congressional vote. While these officials are not seated in either chamber of Congress, they seek recognition for their subnational polity, up to full statehood. This would enfranchise them with full voting rights on the floor of the US House and Senate, alongside existing states. , only the District of Columbia and Puerto Rico currently have authorized shadow delegations to Congress.

History
Historically, shadow members of Congress were elected by organized incorporated territories prior to their admission to the Union. From its origins in Tennessee, this approach is sometimes known as the Tennessee Plan.

The first shadow senators, William Blount and William Cocke of the Southwest Territory, were elected in March 1796 before being seated as senators representing the newly formed state of Tennessee. Michigan, California, Minnesota, Oregon, and Alaska likewise elected shadow senators before statehood. The Alaska Territory also elected the first shadow U.S. representative, Ralph Julian Rivers, in 1956. All were eventually seated in Congress as voting members, except for Alaska shadow senator William A. Egan, who instead became governor.

District of Columbia officeholders
The election of shadow congresspersons from the District of Columbia is authorized by a state constitution ratified by D.C. voters in 1982 but was never approved by Congress.

District of Columbia shadow senators
The voters of the District of Columbia elect two shadow U.S. senators who are known as senators by the District of Columbia but are not officially sworn in or seated by the U.S. Senate. Shadow U.S. senators were first elected in 1990.

The current shadow United States senators from the District of Columbia are Paul Strauss and Mike Brown.

|- style="height:2em"
! rowspan=8 | 1
| rowspan=8 align=left | Florence Pendleton
| rowspan=8  | Democratic
| rowspan=8 nowrap width=14% | Jan 3, 1991 –Jan 3, 2007
| rowspan=2 width=12% | Elected in 1990.
| rowspan=2 | 1
|
| rowspan=3 | 1
| rowspan=3 width=12% | Elected in 1990.Retired.
| rowspan=3 nowrap width=14% | Jan 3, 1991 –Jan 3, 1997
| rowspan=3  | Democratic
| rowspan=3 align=right | Jesse Jackson
! rowspan=3 | 1

|- style="height:2em"
|

|- style="height:2em"
| rowspan=3 | Re-elected in 1994.
| rowspan=3 | 2
|

|- style="height:2em"
|
| rowspan=3 | 2
| rowspan=3 | Elected in 1996.
| rowspan=15 nowrap wdith=14% | Jan 3, 1997 –present
| rowspan=15  | Democratic
| rowspan=15 align=right | Paul Strauss
! rowspan=15 | 2

|- style="height:2em"
|

|- style="height:2em"
| rowspan=3 | Re-elected in 2000.Was not re-nominated as a Democrat.Lost re-election bid as an independent.
| rowspan=3 | 3
|

|- style="height:2em"
|
| rowspan=3 | 3
| rowspan=3 | Re-elected in 2002.

|- style="height:2em"
|

|- style="height:2em"
! rowspan=9 | 2
| rowspan=9 align=left | Mike Brown
| rowspan=4  | Democratic
| rowspan=9 nowrap width=14% | Jan 3, 2007 –present
| rowspan=3 | Elected in 2006.
| rowspan=3 | 4
|

|- style="height:2em"
|
| rowspan=3 | 4
| rowspan=3 | Re-elected in 2008.

|- style="height:2em"
|

|- style="height:2em"
| rowspan=3 | Re-elected in 2012.
| rowspan=3 | 5
|

|- style="height:2em"
| | Independent
|
| rowspan=3 | 5
| rowspan=3 | Re-elected in 2014.

|- style="height:2em"
| rowspan=4  | Democratic
|

|- style="height:2em"
| rowspan=3 | Re-elected in 2018.
| rowspan=3 | 6
|

|- style="height:2em"
|
| rowspan=3 | 6
| rowspan=3 | Re-elected in 2020.

|- style="height:2em"
|

|- style=height:2em"
| rowspan=1 colspan=5 | To be determined in the 2024 election.
| 7
|

District of Columbia shadow representatives
The voters of the District of Columbia elect one shadow representative who is recognized as equivalent to U.S. representatives by the District of Columbia but is not recognized by the U.S. government as an actual member of the House of Representatives. A shadow representative was first elected in 1990. Inaugural office-holder Charles Moreland held the seat for two terms. In November 2020, Oye Owolewa was elected to succeed retiring shadow representative Franklin Garcia.

D.C.'s shadow U.S. representative should not be confused with the non-voting delegate who represents the district in Congress.

Puerto Rico officeholders
The posts of shadow representatives and senators for Puerto Rico were created in 2017 as part of a newly formed Puerto Rico Equality Commission to fulfill campaign promises made by the New Progressive Party, which gained control of both the executive and legislative branch in the 2016 elections in part with calls for a status referendum in 2017. Pro-statehood governor Ricardo Rosselló appointed five shadow representatives and two shadow senators with the advice and consent of the Senate of Puerto Rico.

Following the pro-statehood vote in the 2020 Puerto Rican status referendum, the Puerto Rican legislature passed in a lame duck session Law 167 of 2020, replacing the Puerto Rico Equality Commission with the new Commission to the Congressional Delegation of Puerto Rico and establishing an electoral process for shadow delegates to Congress. Although an effort to overturn Law 167 passed the House of Representatives of Puerto Rico in early 2021 after the Popular Democratic Party gained control of the legislature, it did not have enough votes to sustain a threatened veto from pro-statehood governor Pedro Pierluisi.

Popular elections for two shadow senators and four shadow members of Congress will be held on a nonpartisan basis every four years, with the first election held on May 16, 2021, so the delegates can take office on July 1. The law also appropriated funds for the Puerto Rico Federal Affairs Administration to cover the wages of the delegates and serve as their headquarters in Washington, D.C., where they will work on the statehood process with the island's resident commissioner in Congress.

Puerto Rico shadow senators

|- style="height:2em"
! rowspan=4 | 1
| rowspan=4 align=left | Zoraida Fonalledas
| rowspan=4  | New Progressive/Republican
| rowspan=4 nowrap width=14% | Aug 15, 2017 –Jul 1, 2021
| rowspan=4 width=14% | Appointed in 2017.Successor elected.
| rowspan=4 | 1
|
| rowspan=5 | 1
| rowspan=3 width=14% | Appointed in 2017.Died.
| rowspan=3 nowrap width=14% | Aug 15, 2017 –May 2, 2021
| rowspan=3  | New Progressive/Democratic
| rowspan=3 align=right | Carlos Romero Barceló
! rowspan=3 | 1

|- style="height:2em"
|

|- style="height:2em"
|

|- style="height:2em"
| rowspan=2 | —
| rowspan=2 nowrap width=14% | May 2, 2021 –Jul 1, 2021
| rowspan=2 colspan=4 | Vacant
|- style="height:2em"
! rowspan=3 | 2
| rowspan=3 align=left | Melinda Romero Donnelly
| rowspan=3  | New Progressive/Democratic
| rowspan=3 | July 1, 2021 – present
| rowspan=3 | Elected in 2021.
| rowspan=3 | 2
|- style="height:2em"
| rowspan=2 | 2
| rowspan=2 | Elected in 2021.
| rowspan=2 nowrap width=14% | Jul 1, 2021 – present
| rowspan=2  | Independent
| rowspan=2 align=right | Zoraida Buxó
! rowspan=2 | 2

|- style="height:2em"
|

Puerto Rico shadow representatives

See also
 District of Columbia voting rights
 District of Columbia statehood movement
 Federal voting rights in Puerto Rico
 Statehood movement in Puerto Rico

References

External links
A Brief History of the Shadow Senators of the United States
Washington Post article on shadow delegation
Official Site of District of Columbia
Shadow Congressional Representatives contact information
Puerto Rico Equality Commission
Puerto Rico Federal Affair Administration

Home rule and voting rights of the District of Columbia
Politics of Puerto Rico
Legislative branch of the United States government

Shadow congressperson


Uzinele Škoda (în ) a fost unul dintre cele mai mari conglomerate industriale din Europa secolului XX, fondat de inginerul ceh Emil Škoda în 1859 la Plzeň, pe acea vreme în Regatul Boemiei din Imperiul Austriac. Este predecesorul companiilor Škoda Auto și Škoda Transportation din zilele noastre.

Constructori de automobile din Austro-Ungaria
Companii din Cehia

Uzinele Škoda


An Vanilla poitaei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Vanilla poitaei in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla poitaei


Ntsokoane Samuel Matekane (Thaba-Tseka, 15 de março de 1961) é um empresário e político soto, primeiro-ministro do Lesoto desde 28 de outubro de 2022. Antes de concorrer, ele era considerado a pessoa mais rica do país. Matekane fez fortuna nos negócios, principalmente na mineração de diamantes. Ele fundou sua empresa, Matekane Group of Companies (MGC) em 1986.

Em março de 2022, Matekane deu uma entrevista coletiva em seu hotel boutique e declarou que mudaria dos negócios para a política e formou o partido Revolution for Prosperity (RFP). A RFP chocou o sistema político do país. Matekane autofinanciou uma campanha política de ponta com forte presença na mídia social e venceu as eleições gerais do Lesoto de 2022, em meio a um longo período de insatisfação política devido à instabilidade do governo No país. A vitória de Matekane foi fortemente influenciada por sua campanha nas redes sociais. A vantagem financeira de sua campanha no terreno, junto com seu alcance e presença na mídia social, foi incomparável com os outros 63 partidos que disputaram a eleição.

Através do MGC, Matekane financiou vários projetos sociais no país. Matekane financiou a construção de um estádio de futebol, uma escola e um centro de convenções e uma fazenda de esquema proprietário-agricultor com compartilhamento de custos em sua aldeia de Mantšonyane. Durante a pandemia de COVID-19, comprou equipamentos de teste, vacinas e outros itens médicos necessários e os doou. Ele fez muitas doações generosas no valor de M8 milhões em formulários para a Polícia , e muitos milhões em ambulância, leitos de UTI, macas, cadeiras de rodas, máquina de lavar roupa e secadora e 1000 militares Uniformes doados para a Força de Defesa do Lesoto.

Início da vida
Nascido em 15 de março de 1958, Matekane é o 7 de 14 irmãos. Ele nasceu na aldeia muito remota de Mantšonyane no que era então chamado de [[Basutoland] britânica], agora Lesoto.

Matekane frequentou a escola primária e concluiu o Formulário C (10º ano). Por um curto período, ele se tornou um menino ouvido e depois mudou-se para Maseru com distante parentes para estudos. Depois de completar o Formulário C, ele foi enviado como aprendiz de mecânico na África do Sul. Após a conclusão de seu aprendizado, ele trabalhou nas minas da África do Sul. Sua passagem pelas minas foi curta e ele voltou para Maseru com 20 e poucos anos, onde começou a trabalhar como vendedor de lã e mohair, junto com outras mercadorias, até formar sua empresa.

Negócios
Matekane é o fundador e CEO do Matekane Group of Companies (MGC), estabelecido em 1986 como uma empresa de vendas de equipamentos de construção. A empresa inicialmente comprou veículos velhos e danificados do governo, para repará-los e revendê-los de volta ao governo. Este foi um arranjo único que permitiu a Matekane colocar suas habilidades mecânicas em bom uso. Sua empresa cresceu de forma constante e se expandiu para as áreas de mineração, aviação, imobiliário e filantropia.

Seu trabalho filantrópico levou à doação de uniformes para a polícia, doação de ambulâncias, construção de uma escola de última geração em seu distrito natal e, mais recentemente, à criação de uma fazenda de custos compartilhados com os moradores locais.

Política
Em março de 2022, vários meses antes das eleições gerais de Lesoto em 2022, Matekane fundou um partido chamado Revolution for Prosperity (RFP). Posicionou-se como o protetor da comunidade empresarial do país, o líder messiânico que traria estabilidade à política do Lesoto e o único empresário em o país que poderia acabar com a corrupção e trazer o Lesoto de volta da recessão que vive desde 2017. Matekane fez uma declaração para "tornar o Lesoto grande novamente" por todos os meios necessários.

Políticos e empresários em toda a região da África do Sul ficaram impressionados com sua ascensão meteórica na política. A campanha de Matekane foi uma forte campanha de relações públicas nunca antes vista no país. A vitória de sua campanha foi pavimentada por gastar mais que seus rivais e por justificar por que os políticos de carreira não estavam mais servindo aos melhores interesses de Lesoto. Ele foi considerado um estranho durante a campanha e esse status ajudou a ganhar o voto popular. O partido RFP de Matekane terminou a cinco cadeiras da maioria absoluta na Assembleia Nacional. Sem uma maioria simples para governar sozinho, Matekane formou um governo de coalizão com dois partidos com menos de 3 assentos cada na assembléia, a Aliança dos Democratas e o Movimento para Mudança Econômica.

Depois de sua vitória eleitoral, Matekane prometeu começar a correr. Ele delineou um plano de 20 pontos para combater a corrupção e o déficit governamental de M6.1billion, nos primeiros 100 dias no cargo. Ele planeja reverter a recessão econômica por meio de austeridade e criação de empregos de investidores internacionais e alcançar o que pode ser normalmente ser alcançado em 20 anos em seu primeiro mandato.

Primeiros-ministros do Lesoto
Políticos do Lesoto

Sam Matekane


Sergey Vladimirovich Bolotin (, Moscou, ) é um matemático russo, especialista em sistemas dinâmicos da mecânica clássica.

Formação e carreira
Bolotin formou-se em 1976 na Faculdade de Mecânica e Matemática da Universidade Estatal de Moscou, onde obteve em 1981 o título de Candidato de Ciências (doutorado) com a tese Либрационные движения обратимых механических систем (movimentos libraconais de sistemas mecânicos reversíveis). Recebeu em 1998 o Doktor nauk (habilitação) com a tese Двоякоасимптотические траектории и условия интегрируемости гамильтоновых систем (Trajetórias duplo-assintóticas e condições de integrabilidade para sistemas hamiltonianos).

Desde 1998 Bolotin é professor do Departamento de Mecânica Teórica da Faculdade de Mecânica e Matemática da Universidade Estatal de Moscou. É chefe do Departamento de Mecânica do Instituto de Matemática Steklov. Sua pesquisa lida com sistemas dinâmicos da mecânica clássica, sistemas hamiltonianos e métodos variacionais. Orientou quatro alunos de doutorado (Candidato de Ciências). É autor ou coautor de mais de 75 publicações científicas, incluindo um livro sobre mecânica teórica (2010). Atuou no conselho editorial da revista Regular and Chaotic Dynamics.

Foi palestrante convidado do Congresso Internacional de Matemáticos em Zurique (1994: Invariant Sets of Hamiltonian Systems and Variational Methods). Em 2016 foi eleito membro correspondente da Academia de Ciências da Rússia.

Como hobby, Bolotin navega em barcos Finn da classe olímpica.

Seu irmão Yuri Vladimirovich Bolotin (nascido em 1 de dezembro de 1954) é professor da Universidade Estatal de Moscou. Ambos os irmãos em 2020 se tornaram campeões da Rússia na classe de iates "Carter 30".

Publicações selecionadas

Especialistas em sistemas dinâmicos
Professores da Universidade Estatal de Moscou
Matemáticos da Rússia do século XX
Matemáticos da Rússia do século XXI
Alunos da Universidade Estatal de Moscou
Pessoas vivas

Sergey Bolotin


Finale Europskog prvenstva u nogometu 2020. nogometna je finalna utakmica Europskog prvenstva 2020. To je bilo 16. finale Europskog prvenstva, natjecanja u kojem sudjeluju nogometne reprezentacije čiji su nogometni savezi članovi UEFA-e. Finalna utakmica igrala se 11. srpnja 2021. na Wembley Stadiumu, London, Engleska.

Stadion

Finale Europskog prvenstva 2021. održalo se Wembley Stadiumu, London, Engleska. Dana 6. prosinca 2012. UEFA je objavila da će se Europsko prvenstvo 2020. održati u više gradova širom Europe kako bi se obilježila 60. godišnjica od prvog Europskog prvenstva te da se nijedna zemlja domaćin neće direktno kvalificirati. Dana 19. prosinca 2014. Izvršni odbor UEFA-e odlučio je da će Wembley biti domaćin polufinala i finala, nakon što je kandidaturu za održavanje utakmice na münchenskoj Allianz Arena povučena. Nakon što je London izabran za domaćina polufinala i finala, povučena je kandidaturu za organiziranje utakmica grupne faze, osmine finala i četvrtfinala u Londonu. Ipak, Izvršni odbor UEFA-e 7. je prosinca 2017. uklonio Bruxelles s popisa gradova domaćina zbog kašnjenja s izgradnjom Eurostadiuma, čija je izgradnja službeno prekinuta 30. siječnja 2018. Tri utakmice grupne faze i jedna utakmica osmine finala koje su se trebale odigrati u Bruxellesu, premještene su u London, zbog čega će se na Wembleyju igrati sedam utakmica.

Wembley Stadium otvoren je 2007. na mjestu prvobitnog Wembley Stadiuma, koji je otvoren 1923., a srušen 2003. Stadion je u vlasništvu Engleskog nogometnog saveza te služi kao nacionalni stadion na kojem igraju A selekcija i omladinske selekcije Engleske. Prvobitni stadion, koji je bio poznat kao Empire Stadium, bio je domaćin nekoliko utakmica na Europskom prvenstvu 1996., uključujući i finalnu između Njemačke i Češke.

Od njegovog otvaranja 1923., Wembley Stadium bio je domaćin finala FA kupa svake godine, osim u razdoblju od 2001. do 2007. kada je novi stadion bio u izgradnji.

Put do finala

Utakmica

Detalji

Pravila
Pravila utakmice bila su:
90 minuta regularnog dijela;
30 minuta produžetaka, ako je neophodno;
izvođenje jedanaesteraca, ako je rezultat i dalje neriješen;
dvanaest rezervnih igrača;
najviše pet zamjena u tijeku regularnog dijela, šesta zamjena dozvoljena je u produžetcima

Statistike

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Europska prvenstva u nogometu
Nogometne utakmice u Londonu


Javier Navarro Rodríguez (Tala, 27 de outubro de 1949) é um clérigo mexicano e bispo católico romano de Zamora.

Javier Navarro Rodríguez foi ordenado sacerdote em 23 de dezembro de 1978.

Em 15 de abril de 1992, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Voncaria e Bispo Auxiliar de Guadalajara. O arcebispo de Guadalajara, cardeal Juan Jesús Posadas Ocampo, o consagrou bispo em 5 de junho do mesmo ano; Os co-consagradores foram Manuel Pérez-Gil y González, arcebispo de Tlalnepantla, e Francisco Raúl Villalobos Padilla, ex-bispo de Saltillo.

Em 20 de janeiro de 1999 foi nomeado Bispo de San Juan de los Lagos.

Em 3 de maio de 2007, foi nomeado Bispo de Zamora e empossado em 25 de julho do mesmo ano.

Navarro é atualmente vice-presidente da Conferência Episcopal Mexicana.

Ver também

Bispos católicos do México

Javier Navarro Rodríguez


A ofensiva de Maio-Junho de 2000 foi uma ofensiva decisiva das Forças Armadas da Etiópia durante a guerra de fronteira com a Eritreia. Durante a operação, os etíopes expulsaram o inimigo de todas as áreas fronteiriças disputadas e continuaram seu sucesso, capturando 1/4 do território do estado inimigo. O exército etíope estava a 50 km de Asmara, capital da Eritreia.

Graças ao uso de truques táticos e operacionais estratégicos, à ajuda de especialistas russos e ao Domínio do ar, o exército etíope rompeu com sucesso as defesas inimigas, enquanto o lado eritreu sofreu perdas sem precedentes. Devido à impossibilidade de continuar a guerra e à pressão da comunidade internacional, os países foram forçados a concluir um acordo de paz.

Bibliografia
 Михаил Жирохов. Война в воздухе на Африканском Роге // Уголок неба : авиационная энциклопедия. — 2004.
 Коновалов И.П. Войны Африканского Рога. — Пушкино: Центр стратегической конъюнктуры, 2014 — 192 с. ISBN 978-5-906233-77-6.

Conflito fronteiriço etíope-eritreu

Ofensiva de maio a junho de 2000