Judo under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted i perioden 6. august til 12. august 2016. Omkring 386 judoka konkurrerede i 14 arrangementer (syv for både mænd og kvinder).

Kampplan
Der var to konkurrencesessioner hver dag i det olympiske Judo-program. Den første session (Elimination og kvartfinale) blev udført fra 10:00 til 13:00 BRT, og den anden session (semifinaler, bronzefinale og finale) blev udført fra 15:30 til 18:10 BRT.

Deltagende lande

Madaljer

Medaljeoversigt
Nøgle
 Værtsland

Referencer

2016

Judo under sommer-OL 2016


Der Bockbach ist ein 1 km langer Wasserlauf im südpfälzischen Wasgau (Rheinland-Pfalz) und ein linker Zufluss der Lauter, die hier, an ihrem Oberlauf, noch Wieslauter genannt wird.

Verlauf
Der Bockbach entspringt im Wasgau in einem Waldgelände am Südwesthang des Bobenthaler Knopfes auf einer Höhe von  und fließt zunächst in Richtung Nordwesten. Nach knapp 100 Metern vereinigt er sich mit dem nördlichen Quellast. Der vereinigte Bach fließt südwestwärts, schlägt beim Waldgewann Brachen am Bocksbach einen Bogen und dreht auf Südkurs. Östlich des Gewanns Bockbach-Rech führt sein Weg wieder nach Südwesten. Er erreicht dann den Südostrand von Bobenthal und mündet schließlich unterirdisch verrohrt auf einer Höhe von  von links in die Wieslauter.

Einzelnachweise

Bobenthal
Gewässer im Pfälzerwald
Gewässer im Landkreis Südwestpfalz
Wasgau

Bockbach (Lauter)


Toxicodendron (latinsko ime roda znači "otrovno drvo"), biljna rod iz porodice rujevki čijih 28 vrsta raste po gotovo cijeloj Sjevernoj Americi na jug do Perua i Bolivije, te u Aziji od Sahalina do tropske Azije, i na zapad do Pakistana.

Najpoznatije vrste su otrovni bršljan i dvije vrste grmova poznate u Americi kao zapadni ili "pacifički otrovni hrast" (T. diversilobum) i "atlantski otrovni hrast" (T. pubescens) koji uzrokuju dermatitis.

Vrste

 Toxicodendron acuminatum (DC.) C.Y.Wu & T.L.Ming
 Toxicodendron bimannii Barbhuiya
 Toxicodendron borneense (Stapf) Gillis
 Toxicodendron calcicola C.Y.Wu
 Toxicodendron delavayi (Franch.) F.A.Barkley
 Toxicodendron diversilobum (Torr. & A.Gray) Greene
 Toxicodendron fulvum (Craib) C.Y.Wu & T.L.Ming
 Toxicodendron grandiflorum C.Y.Wu & T.L.Ming
 Toxicodendron griffithii (Hook.f.) Kuntze
 Toxicodendron hirtellum C.Y.Wu
 Toxicodendron hookeri (K.C.Sahni & Bahadur) C.Y.Wu & T.L.Ming
 Toxicodendron khasianum (Hook.f.) Kuntze
 Toxicodendron nodosum (Blume) Kuntze
 Toxicodendron oligophyllum S.L.Tang, Liang Ma & S.P.Chen
 Toxicodendron orientale Greene
 Toxicodendron pubescens Mill.
 Toxicodendron quinquefoliolatum Q.H.Chen
 Toxicodendron radicans (L.) Kuntze
 Toxicodendron rhetsoides (Craib) Tardieu
 Toxicodendron rostratum T.L.Ming & Z.F.Chen
 Toxicodendron rydbergii (Small ex Rydb.) Greene
 Toxicodendron striatum (Ruiz & Pav.) Kuntze
 Toxicodendron succedaneum (L.) Kuntze
 Toxicodendron sylvestre (Siebold & Zucc.) Kuntze
 Toxicodendron trichocarpum (Miq.) Kuntze
 Toxicodendron vernicifluum (Stokes) F.A.Barkley
 Toxicodendron vernix (L.) Kuntze
 Toxicodendron wallichii (Hook.f.) Kuntze
 Toxicodendron yunnanense C.Y.Wu
 Toxicodendron ×lobadioides Greene

Izvori

Rujevke

Toxicodendron


An Ceratochloa pitensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Holub. An Ceratochloa pitensis in nahilalakip ha genus nga Ceratochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ceratochloa

Ceratochloa pitensis


රුවන් (ඉංග්‍රීසි : Ruwan) යනු ශ්‍රී ලංකික නාමයක් වන අතර එය යොමු විය හැකි නම්;

 රුවන් චතුරංග (උපත 1989), ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා
 රුවන් හේරත් (උපත 1984), ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා
 රුවන් කල්පගේ (උපත 1970), ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා
 රුවන් රණතුංග (උපත 1971), ශ්‍රී ලංකා දේශපාලනඥයා
 රුවන් විජේවර්ධන (උපත 1975), ශ්‍රී ලංකා දේශපාලනඥයා
 ජීවක රුවන් කුලතුංග, ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවේ මේජර් ජෙනරාල්
 චමින්ද රුවන් (උපත 1979), ශ්‍රී ලංකාවේ උපන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි
 දිලිප් රුවන් (උපත 1991), ශ්‍රී ලංකා කෙටි දුර ධාවන ක්‍රීඩකයා
 සම්මික රුවන් (උපත 1985), ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා

රුවන්


USS Tuna (SS-203) was a United States Navy , serving in the Pacific during World War II and earning seven battle stars for her service. After the war, she participated in the Bikini Atoll atomic testing in 1946.

Tuna was the second ship of the U.S. Navy to be named for the tuna, a vigorous, spiny-finned fish highly esteemed for sport and food.

Construction and commissioning
Tuna'''s keel was laid down on 19 July 1939 by the Mare Island Navy Yard at Vallejo, California. She was launched on 2 October 1940, sponsored by Mrs. Wilhelm L. Friedell, and commissioned on 2 January 1941.

Pre-World War IITuna departed San Diego, California, on 19 May 1941 for Pearl Harbor, Hawaii, and shakedown training. Operations in Hawaiian waters revealed that her torpedo tubes were misaligned. This problem necessitated her returning to the Mare Island Navy Yard for repairs.

Wartime operations
During the Japanese attack on Pearl Harbor on 7 December 1941, Tuna lay in drydock at Mare Island. She set out for Pearl Harbor on 7 January 1942.

Initial patrols
The first of Tuna's 13 war patrols lasted from 26 January to 21 March 1942, as she roved the waters of the East China Sea. On 4 March off Kyūshū, sank one enemy freighter of about 6,000 tons, damaged and probably sunk one enemy destroyer, and damaged two other ships of undetermined type of about 2,000 tons each.

Standing out of Pearl Harbor on 14 April, Tuna once again set her course towards the Japanese home islands and the hunting off Honshū. She added another score to her tally by sinking the 805-ton cargo ship Toyohara Maru on 15 May before returning to Pearl Harbor on 16 June.

Following refit, Tuna became Task Unit 8.5.12, with orders to proceed to the Aleutian Islands. This third war patrol commenced on 13 July, but her only contact with the Japanese came on 9 August, when Tuna sighted a Japanese I-boat on the surface. She lost it shortly thereafter in heavy weather. Later in the month, she supported the Army occupation of Adak Island by transporting a colonel and six enlisted men from Dutch Harbor, Alaska, to Kuluk Bay between 25 August and 27 August. She returned to Pearl Harbor on 5 September.

Patrolling New Guinea waters
After routine overhaul, Tuna set out from Pearl Harbor on 9 November. She made only one contact during her fourth war patrol, firing two torpedoes at a Japanese destroyer operating off New Georgia Island on 12 December. Both missed their mark. Three days after Christmas 1942, Tuna arrived at her new base, Brisbane, Australia.

Setting out again on 18 January 1943 to begin patrol number five, she arrived in waters off the east coast of Vella LaVella six days later. Expending 16 torpedoes in five futile daylight attacks, Tuna pressed home determined forays only to be driven deep by intense enemy antisubmarine countermeasures. Kept on station between New Ireland and Buka after 11 February, Tuna launched further attacks – but from excessive ranges – which only resulted in still more frustration for her crew. Dispatched next to interdict traffic from reinforcing Vila Plantation and Munda, Tuna remained luckless and was forced deep and endured depth-charge attacks before ending the patrol on 7 February.

After refitting at Brisbane, Tuna set out on her sixth war patrol on 4 March to take up a position in the Bismarck Archipelago, off Lyra Reef, on the northeast side of New Ireland. En route, she patrolled west of Bougainville. On 16 March, she received orders to shift her position to a point southeast of a line between Mussau Island and Manus Island in the Admiralty Islands. Late in the afternoon of 29 March, she sighted a convoy of four merchantmen, with two escort ships and two aircraft. After stalking the convoy all night, Tuna attacked the following morning, firing three torpedoes at the largest vessel. Two hits, and the 4697-ton Kurohime Maru plunged to the bottom.

On 4 April, Tuna changed patrol zones, prowling now to the northwest of the Manus-Mussau line in the East Caroline Basin on the traffic lanes to Rabaul. After no further attack opportunities developed, Tuna returned to Brisbane on 20 April.

On 19 May, en route to her war patrol station for the seventh patrol, Tuna came under attack by a Japanese submarine which fired one torpedo at the American ship before breaking off the attack. After that brush with destruction, Tuna prepared to bombard Wakde Island with her deck guns, but the presence of Japanese subchasers forced a change in plans.

Friendly fire
On 29 July 1943, as Tuna set out from Brisbane on her eighth patrol, a Royal Australian Air Force Catalina flying boat patrol bomber attacked her, dropping four depth charges close aboard while Tuna was in the Solomon Sea  east-northeast of Kiriwina Island and north of Woodlark Island at . After Tuna crash-dived, the depth charges exploded as she passed a depth between  and , and she plunged to a depth of  before her crew regained control of her. She surfaced with a port list of 18 degrees. The damage she sustained necessitated 17 days of major repairs at Brisbane, delaying her departure for her eighth war patrol until 21 August. Once on station for that patrol, two attack opportunities presented themselves, but neither one bore fruit.

Arriving back at Fremantle on 14 October, Tuna refitted alongside submarine tender  before proceeding on her ninth patrol which commenced on 7 November. After transiting the Molucca Strait, Tuna prowled in the Java Sea and Flores Sea. Attacking a freighter in a rain squall on 21 November, Tuna launched four torpedoes, but only one hit the enemy merchantman. On 12 December, the submarine had better luck. The 5484-ton cargo ship Tosei Maru fell victim to her torpedoes, becoming the largest kill in Tuna's war career to date.

Following her ninth patrol, Tuna proceeded across the Pacific to Hunters Point Navy Yard in California, where she arrived on 6 April 1944 for a major overhaul. After refitting, she returned to Hawaii to begin her tenth war patrol. Departing Pearl Harbor on 24 April, she surveilled the Palau Islands.

The Takima Maru
On 4 May 1944, Tuna sighted a 100-ton trawler. Bound for Wake Island with classified documents on board, Takima Maru put up a fight when taken under fire by the submarine's two 20-millimeter guns. In the face of the returned fire, Tuna opened up with her three-inch deck gun and scored a hit on the first salvo, holing Takima Maru near the stern. Ten minutes later, the trawler settled beneath the waves, stern first, leaving the waters littered with secret papers and the surviving Japanese.

Meanwhile, submarine  arrived on the scene and assisted in the pickup of confidential documents and prisoners. Each submarine picked up 30 documents; Tuna fished out three prisoners, one of whom died later. The two remaining prisoners were transferred to Haddock. Tuna lost her senior enlisted man, the Chief of the Boat, who was swept overboard and drowned while recovering material from the sea.

Ten days later, Tuna bombarded the phosphate works on Fais Island with 24 rounds from her deck gun. After the remainder of her patrol proved fruitless, the submarine returned to the Marshall Islands arriving at Majuro Atoll on 21 June.

Final war patrols
After commencing her 11th patrol upon departing Majuro Atoll on 15 July 1944, Tuna roamed the sea lanes of the Japanese home islands, off Shikoku and Kyūshū. Her radar picked up tempting targets, but bad luck continued to dog the ship's efforts to make contact and launch attacks. On occasion, the superior surface speed of the hunted enabled it to easily outrun the hunter, and good antisubmarine measures by the Japanese escort ships forced Tuna to proceed cautiously. On 5 September, she arrived at Pearl Harbor empty-handed.

Following refit, Tuna departed Pearl Harbor on 8 October, bound for the western Pacific. In conjunction with Operation "King Two," the invasion and liberation of the Philippines, Tuna operated in a wolf pack, "Roach's Raiders," in company with Haddock and . During this 12th patrol, Tuna contacted seven ships; but made only one unsuccessful attack before arriving at Saipan on 2 December.Tuna's final war patrol began on 6 January as she left Saipan to take position off the west coast of Borneo. From 28 January to 30 January 1945, Tuna conducted a special mission, reconnoitering the northeast coast of Borneo. She did not attempt a landing due to enemy activity. From 2 March to 4 March, Tuna accomplished her second special mission of the patrol, landing personnel and  of stores near Labuk Bay. During the patrol, she sighted no contacts deemed worthy of torpedo fire, and Tuna returned to Fremantle on 13 March 1945.

Post-war assignments
Thereafter, based at Fremantle, Tuna operated on training duty until she sailed for Leyte in the Philippines on 13 April. The submarine touched at Subic Bay and Saipan before returning to Pearl Harbor on 5 September. From there, she proceeded to San Francisco, California, arriving on 14 September.

After moving through the Panama Canal to the East Coast, Tuna remained in commission, in the inactive fleet, to assist in the maintenance and security of other submarines sent to Portsmouth, New Hampshire, for tests. In this capacity, she served with Submarine Division 162, Submarine Squadron 16, Inactive Fleet, New London Group, until she was selected as a target vessel for the upcoming atomic bomb tests at Bikini Atoll in the Marshall Islands.

Atomic testing
After once again transiting the Panama Canal, Tuna arrived at Pearl Harbor on 2 March 1946 and reported for duty with Commander, Joint Task Force 1. In company with submarines , , and , Tuna departed Pearl Harbor on 21 May 1946.

Upon her arrival at Bikini Atoll, nine days later, Tuna was assigned a place among the target vessels anchored in the atoll. The first atomic bomb was detonated on 1 July 1946, and the second followed 24 days later. Receiving only superficial damage, Tuna departed for Kwajalein on 22 August 1946 en route to Pearl Harbor and the West Coast. On 5 September, she arrived in Hawaiian waters, mooring at the submarine base.

Decommissioning
Underway for the United States West Coast on 7 October 1946, Tuna arrived at the Mare Island Naval Shipyard a week later where she moored with the 19th Fleet. Scheduled for decommissioning on 11 December 1946, she was retained as a radiological laboratory unit and subjected to numerous radiological and structural studies while remaining at Mare Island. No preservation work was undertaken on the ship, and she was decommissioned on 11 December 1946. On 20 September 1948, fleet ocean tug  towed Tuna from Mare Island for the submarine's "last patrol." On 24 September 1948, Tuna'' was sunk in  of water in the Pacific Ocean off the U.S. West Coast. She was struck from the Naval Vessel Register on 21 October 1948.

References

Citations

Bibliography
 Hinman, Charles R., and Douglas E. Campbell. The Submarine Has No Friends: Friendly Fire Incidents Involving U.S. Submarines During World War II. Syneca Research Group, Inc., 2019. .

Tambor-class submarines
World War II submarines of the United States
Ships built in Vallejo, California
1940 ships
Friendly fire incidents of World War II
Maritime incidents in July 1943
Ships involved in Operation Crossroads
Maritime incidents in 1946
Maritime incidents in 1948
Ships sunk as targets
Shipwrecks in the Pacific Ocean

USS Tuna (SS-203)


Ken Murray (Kenneth Abner Doncourt, né le , mort le ) est un acteur américain, homme de radio et personnalité de la télévision américaine.

Biographie

Filmographie
 1929 : Half Marriage : Charles Turner
 1930 : Leathernecking : Frank
 1932 : Ladies of the Jury : Spencer B. Dazy
 1932 : Crooner : Peter Sturgis
 1933 : Disgraced! : Jim McGuire
 1933 : From Headquarters : Mac
 1937 : Millionnaire à crédit (You're a Sweetheart) de David Butler : Don King
 1938 : Swing, Sister, Swing : Nap Sisler
 1940 : A Night at Earl Carroll's : Barney Nelson
 1941 : Swing It Soldier : Jerry Traynor
 1942 : Juke Box Jenny : Malcolm Hammond
 1948 : Bill and Coo : Ken Murray (Prologue)
 1949 : Feu Rouge (Red Light) : lui-même
 1953 : The Marshal's Daughter : 'Smiling Billy' Murray
 1962 : The Man Who Shot Liberty Valance : Doc Willoughby
 1963 : Après lui, le déluge (Son of Flubber) : Mr. Hurley
 1963 : Hollywood Without Make-Up
 1965 : Hollywood, My Home Town : lui-même
 1966 : Demain des hommes (Follow Me, Boys!) : Melody Murphy
 1968 : La Guerre des cerveaux (The Power) : Grover
 1976 : Won Ton Ton, the Dog Who Saved Hollywood (1976) : le vendeur de souvenirs
 1979 : Ken Murray's Shooting Stars (réalisateur)

Distinctions
Il a son étoile sur le Hollywood Walk of Fame dans la catégorie radio.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Naissance en juillet 1903
Naissance à New York
Acteur américain
Personnalité de la radio
Décès en octobre 1988
Décès à Burbank (Californie)
Décès à 85 ans

Ken Murray


Georgstímabilið er tímabil í sögu Bretlands sem er kennt við fyrstu konungana af Hannóverætt, Georg 1., Georg 2., Georg 3. og Georg 4., frá 1714 til 1830. Oft er það líka látið ná yfir stutta valdatíð Vilhjálms 4 1830 til 1837 og endar þannig við upphaf Viktoríutímabilsins. Ríkisstjóratímabilið er stutt tímabil innan Georgstímabilsins, frá 1811 til 1820, þegar Georg prins af Wales var ríkisstjóri vegna geðveiki föður síns, Georgs 3.

Georgstímabilið einkenndist af miklum samfélagsbreytingum vegna iðnbyltingarinnar, aukinni stéttaskiptingu og átökum tveggja stjórnmálaflokka, Toría og Vigga, sem seinna urðu frjálslyndir og íhaldsmenn. Á þessum tíma uxu borgir á Bretlandi og fólksflutningar til nýlendna breska heimsveldisins jukust mikið. Skynsemishyggja einkenndi bókmenntir þessa tímabils, miðað við rómantík og dulhyggju Viktoríutímabilsins. Hugtakið er oftast notað í tengslum við félagssögu, stjórnmálasögu og sögu arkitektúrs frá þessum tíma.

Valdatíð Georgs 5. og Georgs 6. á 20. öld er ekki kennd við þá á sama hátt.

Saga Bretlands

Georgstímabilið


Paul Mérigot, né à Lyon le  et mort à Paris  le , est un parolier, auteur dramatique et acteur comique de théâtre français.

Biographie
Acteur comique dans les années 1840, auteur de chansons, on lui doit près de 200 titres dont le plus célèbre reste À bas la bière, vive le vin (1870, musique de Gilles Raspail).

Œuvres
Théâtre
 1873 : La Fleur du quartier, vaudeville en 1 acte
 1886 : Dans une allée, ou Femme et Statue, opérette-quiproquo, avec Henri Avocat, musique de Adolphe Lindheim, théâtre des Délassements-Comiques et théâtre Déjazet (posthume)

Chansons
 1861 : Le Marchand d'oiseaux !, chansonnette, musique d'André Simiot
 1861 : Le Bibi d'Odette !, villanelle bouffe, musique de Frantz Liouville
 1864 : L'Avenir, méditation, musique de Simiot
 1866 : Il ne faut pas toujours dormir !, musique de Simiot
 1870 : À bas la bière, vive le vin, musique de Gilles Raspail

Notes et références

Liens externes

Parolier français
Dramaturge français du XIXe siècle
Acteur français de théâtre
Naissance en juillet 1820
Naissance à Lyon
Décès en mai 1883
Décès dans le 9e arrondissement de Paris
Décès à 62 ans

Paul Mérigot


Un amplificateur paramétrique optique, abrégé OPA (pour Optical Parametric Amplfier en anglais), est une source de lumière laser qui génère ou amplifie de la lumière à une longueur d'onde contrôlée. Ce phénomène est obtenue par un processus d'amplification paramétrique. C'est essentiellement la même chose qu'un oscillateur paramétrique optique, mais sans la cavité optique (c'est-à-dire que les faisceaux lumineux ne traversent le milieu non linéaire qu'une ou deux fois, au lieu d'une infinité de fois).

Génération paramétrique optique (OPG)

La génération paramétrique optique (OPG) (également appelée fluorescence paramétrique optique) précède souvent l'amplification paramétrique optique.

Dans la génération paramétrique optique, une onde pompe, de pulsation optique ωp, est incidente dans un cristal non linéaire. Au passage de l'onde pompe dans le cristal non linéaire, deux ondes de pulsations optiques inférieures ωs et ωc sont générées, avec la condition ωp=ωs+ωc. Ces deux ondes de basse pulsations optiques inférieures à ωp sont appelées respectivement "onde signal" et " onde complémentaire". L'onde pompe n'étant pas totalement convertie aux ondes signal et complémentaire, les trois ondes sont présents à la sortie du cristal .

Cette émission de lumière est basée sur un processus d'optique non-linéaire, mettant en jeu la susceptibilité diélectrique d'ordre 2 du matériau. Le photon d'une impulsion laser incidente (pompe) est, par un cristal non linéaire, fissionné en deux photons de plus faible énergie. Les longueurs d'onde du signal et du complémentaire sont déterminées par la condition d'accord de phase. Cette condition peut être modifiée, par exemple, en modifiant la température de régulation du cristal. En maîtrisant la condition d'accord de phase, les longueurs d'onde des ondes signal et complémentaires sont modifiées (si la longueur d'onde de l'onde pompe reste fixe).

Amplification paramétrique optique (OPA)

Dans une amplificateur paramétrique optique, deux ondes sont incidentes au cristal non linéiare : l'onde pompe de pulsation optique ωp et l'onde signal de pulsation optique ωs. L'OPA "affaiblit" l'onde pompe (ωp) et "amplifie" l'onde signal (ωs), et crée également l'onde complémentaire à la pulsation optique ωc. Ce processus respecte la loi de conservation de l'énergie ωp+ωs=ωi.

Dans l'OPA, les photons de pompe et les photons complémentaires se déplacent généralement de manière colinéaire à travers un cristal optique non linéaire. Pour ce processus, il est nécessaire de remplir la condition d'accord de phase citée plus haut.

Comme les longueurs d'onde d'un système OPG+OPA peuvent varier (contrairement à la plupart des lasers qui ont une longueur d'onde fixe), ils sont utilisés dans de nombreuses méthodes spectroscopiques.

À titre d'exemple d'OPA, l'impulsion de pompage incidente est la sortie de 800 nm (12500 cm-1) d'un laser Ti:saphir, et les deux sorties, signal et complémentaires, sont dans le proche infrarouge, dont la somme des nombres d'onde est égale à 12500 cm-1.

Voir aussi
 Oscillateur paramétrique optique

Notes et références

Liens externes

Laser
Optique non linéaire

Amplificateur paramétrique optique


Oküler diğer adıyla göz merceği, mikroskop, teleskop vb. sistemlerde kullanılan gözün hemen önündeki genelde akromatik mercek grubudur. Asıl amacı önündeki mercek sisteminin renk ve şekil alanlarındaki kusurlarını asgariye indirerek kullanıcıya net bir görüntü sağlamak görüntü kalitesini arttırmadır.

Bir göz merceği veya oküler mercek , teleskoplar ve mikroskoplar gibi çeşitli optik cihazlara takılan bir mercek türüdür. Objektif mercek veya aynadan farklı olarak bir kimse cihaza baktığında genellikle göze en yakın olan mercek olduğu için bu şekilde adlandırılmıştır. Objektif lens veya ayna ışığı toplar ve bir görüntü oluşturmaya odaklanmaya getirir. Göz merceği ise bu görüntüyü büyütmek için objektifin odak noktasına yakın yerleştirilir. Büyütme miktarı, göz merceğinin odak uzaklığına bağlıdır.

Bir göz merceği, bir uçta bir "tüp sonunda" bulunan bir mahfaza içinde birkaç " mercek elemanından" oluşur. Tüp ucu, bağlı olduğu aletin özel bir açıklığına uyacak şekilde şekillendirilmiştir. Göz merceği hedefe daha yakın ve daha uzağa hareket ettirilerek görüntü odaklanabilir. Çoğu alet, oküleri doğrudan manipüle etmeye gerek kalmadan, okülerin monte edildiği şaftın hareketine izin veren bir odaklama mekanizmasına sahiptir.

Dürbünün göz merceği genellikle dürbün içine kalıcı olarak monte edilir ve önceden belirlenmiş bir büyütme ve görüş alanına sahip olmalarına neden olur. Ancak teleskoplar ve mikroskoplar ile göz mercekleri genellikle birbirinin yerine kullanılabilir. Göz merceğini değiştirerek, kullanıcı görüntülenen şeyi ayarlayabilir. Örneğin, bir teleskopun büyütmesini artırmak veya azaltmak için göz mercekleri sıklıkla değiştirilir. Okülerler ayrıca farklı görüş alanları ve onlara bakan kişi için farklı derecelerde göz rahatlığı sunar.

Mercek özellikleri

Okülerleri karşılaştırırken ve hangi merceğin ihtiyaçlarına uygun olduğuna karar verirken, bir optik alet kullanıcısının bir okülerin çeşitli özelliklerini değerlendirmesi muhtemeldir.

Giriş açıklığı mesafesinin tasarısımı
Okülerler, giriş açıklığı her zaman sistemin dışında yer aldığı optik sistemlerdir. Bu giriş açıklığı belirli bir mesafe (yani bu mesafe için minimum sapma ile) için optimum performans için tasarlanmalıdırlar. Kırıcı bir astronomik teleskopta giriş mesafesi objektif ile aynıdır. Bu, göz merceğinden birkaç fit uzakta olabilir; oysa bir mikroskop mercek ile giriş mesafesi objektifin arka odak düzlemine yakındır, mercekten sadece birkaç inç uzaktadır. Mikroskop göz mercekleri, teleskop merceklerinden farklı şekilde düzeltilebilir; ancak çoğu teleskop kullanımı için de uygundur.

Öğeler ve gruplar
Elementler , basit mercekler veya "tekliler" ve çimentolu (yapıştırmalı) ikililer veya (nadiren) üçlüler olarak gelebilecek bireysel merceklerdir. Lensler çiftler veya üçlüler halinde birbirine yapıştırıldığında, birleştirilmiş elemanlara gruplar (mercekler) denir.

İlk göz mercekleri, yüksek oranda bozuk görüntüler veren yalnızca tek bir mercek elemanına sahipti. Kısa süre sonra iki ve üç elemanlı tasarımlar icat edildi ve geliştirilmiş görüntü kalitesi nedeniyle hızla standart hale geldi. Bugün, bilgisayar destekli çizim yazılımı tarafından desteklenen mühendisler, olağanüstü geniş, keskin görüşler sağlayan yedi veya sekiz elemanlı göz mercekleri tasarladılar.

İç yansıma ve saçılma
Bazen "dağılma" olarak adlandırılan iç yansımalar, bir mercekten geçen ışığın dağılmasına ve mercek tarafından yansıtılan görüntünün kontrastını azaltmasına neden olur. Efekt özellikle kötü olduğunda, "gölgelenme" adı verilen "hayalet görüntüler" görülür. Uzun yıllar boyunca, bu sorunu önlemek için minimum sayıda iç hava-cam yüzeyli basit göz merceği tasarımları tercih edildi.

Aberasyon (renk saçımı) için bir çözüm, mercek elemanının yüzeyi üzerinde ince film kaplamaları kullanmaktır. Bu ince kaplamalar yalnızca bir veya iki dalga boyu derinliğindedir ve elementten geçen ışığın kırılmasını değiştirerek yansımaları ve saçılmayı azaltmaya çalışır. Bazı kaplamalar, film üzerine düşen ışığın sığ bir açıda olduğu toplam iç yansıma adı verilen bir süreçte mercekten geçmeyen ışığı da emebilir.

Kromatik aberasyon (renk sapması)

Yanal veya enine renk sapmaları , cam yüzeylerdeki kırılmanın farklı dalga boylarındaki ışık için farklı olmasından kaynaklanır. Bir mercek elemanından görülen mavi ışık, kırmızı ışıkla aynı noktaya değil, aynı eksen boyunca odaklanacaktır. Efekt, noktasal ışık kaynakları çevresinde sahte bir renk halkası oluşturabilir ve görüntüde genel bir bulanıklık ile sonuçlanabilir.

Çözümlerden biri, farklı cam türlerinin birden çok elemanı kullanarak sapmayı azaltmaktır. Akromatlar, iki farklı dalga boyundaki ışığı aynı odak noktasına getiren ve büyük ölçüde azaltılmış sahte renk sergileyen mercek gruplarıdır. Kromatik sapmayı azaltmak için düşük dağılımlı cam da kullanılabilir.

Boyuna kromatik sapma, odak uzunlukları çok uzun olduğu için optik teleskop objektiflerinin belirgin bir etkisidir. Odak uzunlukları genellikle daha kısa olan mikroskoplar bu etkiden etkilenmezler.

Odak uzaklığı
Bir göz merceğinin odak uzaklığı, paralel ışık ışınlarının tek bir noktada birleştiği, göz merceğinin ana düzleminden olan mesafedir. Kullanım sırasında, bir göz merceğinin odak uzaklığı, bağlı olduğu teleskop veya mikroskop hedefinin odak uzunluğu ile birlikte büyütmeyi belirler. Yalnızca göz merceğinden bahsedildiğinde genellikle milimetre cinsinden ifade edilir. Bununla birlikte, tek bir alet üzerinde bir oküler setini değiştirirken, bazı kullanıcılar üretilen büyütme ile her bir oküler merceği tanımlamayı tercih eder.

Bir teleskop için, belirli bir oküler ve objektif kombinasyonu tarafından üretilen açısal büyütme (MA) aşağıdaki formülle hesaplanabilir:

burada:

  objektifin odak uzaklığıdır,
  göz merceğinin odak uzaklığıdır.

Bu nedenle, göz merceğinin odak uzaklığı kısaldığında veya nesnenin odak uzaklığı daha uzun olduğunda büyütme artar. Örneğin, bir 25mm göz merceği 1200 mm odak uzaklıklı bir teleskopta  1200/25 = nesneleri 48 kez büyütür. Aynı teleskopta  4mm'lik bir gözmerceği ise 1200/4= 300 kez büyütür.

Amatör gök bilimciler, teleskop göz merceklerini milimetre cinsinden odak uzunluklarıyla ifade etme eğilimindedir. Bunlar tipik olarak yaklaşık 2,5– 3 mm'den 50mm'ye kadar çıkabilir. Ancak bazı gök bilimciler, odak uzaklığından ziyade elde edilen büyütme gücünü belirtmeyi tercih ederler. Gözlemcinin gerçekte ne gördüğüne dair daha hızlı bir izlenim verdiği için, gözlem raporlarında büyütmeyi ifade etmek genellikle daha uygundur. Bununla birlikte, kullanılan belirli bir teleskopun özelliklerine bağlı olması nedeniyle, bir teleskop merceğini tanımlamak için tek başına büyütme gücü anlamsızdır.

Bileşik mikroskop için karşılık gelen formül

burada

  en yakın görüş mesafesidir (genellikle 250 mm)
  objektifin arka odak düzlemi ile göz merceğinin arka odak düzlemi (tüp uzunluğu olarak adlandırılır) arasındaki mesafedir,modern bir enstrüman için tipik olarak 160mm .
  objektif odak uzaklığıdır ve  mercek odak uzaklığıdır.

Geleneksel olarak, mikroskop göz mercekleri genellikle odak uzaklığı yerine güç ile belirtilir. Mikroskop mercek gücü  ve nesnel güç  tarafından tanımlanır

bu nedenle, bir bileşik mikroskobun açısal büyütmesi için daha önce verilen ifadeden

Bir mikroskop görüntüsünün toplam açısal büyütmesi, oküler gücünün objektif güçle çarpılmasıyla basitçe hesaplanır. Örneğin, 40× objektifli 10× mercek, görüntüyü 400 kat büyütür. 100x objektifli 25x mercek ise görüntüyü 2500 kat büyütür.

Mercek gücünün bu tanımı, aletin açısal büyütmesini göz merceği ve objektif için ayrı faktörlere ayırmaya yönelik keyfi bir karara dayanır. Tarihsel olarak Abbe, mikroskop okülerlerini, merceklerin açısal büyütmesi ve objektifin 'ilk büyütmesi' açısından farklı şekilde tanımladı. Optik tasarımcı için uygun olmakla birlikte, bunun pratik mikroskopi açısından daha az uygun olduğu ortaya çıktı ve bu nedenle daha sonra terk edildi.

En yakın odağın genel olarak kabul edilen görsel mesafesi  250 mm ve mercek gücü normalde bu değer varsayılarak belirtilir. Ortak mercek güçleri 8×, 10×, 15× ve 20×'dir. Göz merceğinin odak uzaklığı (mm olarak), gerekirse mercek gücü ile 250mm'ye bölünerek belirlenebilir. .

Modern cihazlar genellikle 160mm yerine sonsuz tüp uzunluğu için optik olarak düzeltilmiş objektifleri kullanır ve bunlar tüpte yardımcı bir düzeltme merceği gerektirir.

Odak düzleminin konumu
Ramsden okülerleri gibi (aşağıda daha ayrıntılı olarak tarif edilmiştir) bazı göz merceği türleri de  büyüteç gibi davranır  ve odak düzlemi dışında mercek  bulunduğu alan lensi önündedir . Dolayısıyla bu düzlem, bir ızgara veya mikrometre çapraz telleri için bir konum olarak erişilebilir. Huygenian göz merceğinde odak düzlemi, göz merceğinin içinde göz ve alan mercekleri arasında bulunur ve bu nedenle erişilebilir değildir.

Görüş alanı

Genellikle FOV olarak kısaltılan görüş alanı, bir mercekten bakıldığında görülebilen bir hedefin alanını (görüş konumundan bir açı olarak ölçülür şekilde) tanımlar. Bir göz merceğinden görülen görüş alanı, belirli bir teleskop veya mikroskoba bağlandığında elde edilen büyütmeye ve ayrıca merceğin özelliklerine bağlı olarak değişir. Okülerler, okülere giren ışığın okülerin alan merceğine ulaşmak için geçmesi gereken en dar açıklık olan alan durdurmalarıyla (f-stop) ayırt edilir.

Bu değişkenlerin etkileri nedeniyle, "görüş alanı" terimi neredeyse her zaman iki anlamdan birine atıfta bulunur:

 Gerçek görüş alanı
 Belirli bir teleskopla kullanıldığında, belirli bir büyütme sağlayan, bir göz merceğinden görülebilen gökyüzü miktarının açısal boyutu. Tipik olarak 0,1 ile 2 derece arasında değişir.
 Görünen görüş alanı
 Bu, göz merceğinden görüntülenen görüntünün açısal boyutunun bir ölçüsüdür. Başka bir deyişle, görüntünün (büyütmeden farklı olarak) ne kadar büyük göründüğüdür . Bu, sabit odak uzaklığına sahip herhangi bir göz merceği için sabittir ve göz merceği belirli bir teleskopla kullanıldığında gerçek görüş alanının ne olacağını hesaplamak için kullanılabilir. Ölçüm 30 ila 110 derece arasında değişir.

Göz merceği kullanıcılarının gerçek görüş alanını hesaplamak istemesi yaygındır, çünkü bu, mercek teleskoplarıyla kullanıldığında gökyüzünün ne kadarının görüneceğini gösterir. Gerçek görüş alanını hesaplamanın en uygun yöntemi, görünen görüş alanının bilinip bilinmemesine bağlıdır.

Görünen görüş alanı biliniyorsa, gerçek görüş alanı aşağıdaki yaklaşık formülden hesaplanabilir:

 veya

burada:

  açısal ölçüm biriminde hesaplanan gerçek görüş alanıdır.  ce sağlanır.
  görünen görüş alanıdır.
  büyütmedir.
  teleskopun odak uzaklığıdır.
  ile aynı ölçü birimlerinde ifade edilen mercek odak uzaklığıdır.  .

Teleskop objektifinin odak uzaklığı, objektifin çapının odak oranının çarpımına eşittir. Aynanın veya objektif merceğin ışığın tek bir noktada birleşmesine neden olacağı mesafeyi temsil eder.

Formül, 40° görünür görüş alanına kadar %4 veya daha iyi doğruluktadır ve 60° için %10 hataya sahiptir.

Görünen görüş alanı bilinmiyorsa, gerçek görüş alanı yaklaşık olarak aşağıdakiler kullanılarak bulunabilir:

burada:

  hesaplanan görünümün gerçek alanı, bir derece .
  göz merceği en dar aralık boyutunun mm cinsinden çapıdır.
  mm cinsinden teleskopun odak uzaklığıdır.

İkinci formül aslında daha doğrudur, ancak en dar aralık boyutu çoğu üretici tarafından genellikle belirtilmez. Alan düz değilse veya çoğu ultra geniş mercek tasarımı için yaygın olan 60°'den yüksekse ilk formül doğru olmayacaktır.

Yukarıdaki formüller yaklaşık değerlerdir. ISO 14132-1:2002 standardı, gerçek görüş açısından (AOV) tam görünen görüş açısının (AAOV) nasıl hesaplandığını belirler.

Göz merceğinden önce diyagonal veya Barlow mercek kullanılırsa merceğin görüş alanı biraz kısıtlanabilir. Bu, öndeki merceğin göz merceğininkinden daha dar bir alana sahip olduğu ve öndeki engelin göz merceğinin önünde daha küçük bir en dar alan gibi davranmasına neden olduğu zaman meydana gelir. Kesin ilişki şu formülle  verilir

Bu formül ayrıca, belirli bir görünür görüş alanına sahip bir göz merceği tasarımı için, tüp çapının, o mercek için mümkün olan maksimum odak uzunluğunu belirleyeceğini, çünkü en dar lalanın tüpün kendisinden daha büyük olamayacağını gösterir. Örneğin, 1,25 inçlik bir tüpte 45° görünür görüş alanına sahip bir Plössl, maksimum 35 mm odak uzaklığı sağlar. Daha uzun olan herhangi bir şey daha büyük bir tüp gerektirir veya görüş kenar tarafından kısıtlanır, bu da görüş alanını etkin bir şekilde 45°'den daha az yapar.

Tüp çapı
Teleskoplar ve mikroskoplar için göz mercekleri genellikle büyütmeyi artırmak veya azaltmak ve kullanıcının belirli performans özelliklerine sahip bir tür seçmesini sağlamak için değiştirilir. Buna izin vermek için, göz mercekleri standartlaştırılmış "Tüp çaplarında" gelir.

Teleskop göz mercekleri

Teleskoplar için altı standart tüp çapı vardır. Tüp boyutları genellikle inç olarak ifade edilir. Tüp boyut ve ceşitleri şunlardır:

 0.965 inç. (24.5 mm) – Bu en küçük standart tüp çapı bir zamanların eski teleskoplarının tüp çapı iken artık ortadan kalkmıştır ve genellikle oyuncak mağazasında ve alışveriş merkezi perakende teleskoplarında bulunur hale gelmiştir. Bu tür teleskoplarla gelen göz merceklerinin çoğu plastiktir ve hatta bazılarında plastik mercekler bile vardır.Bu tüp boyutuna sahip üst düzey teleskop göz mercekleri ise artık üretilmemektedir, ancak yine de Kellner türlerini satın alabilirsiniz.Bu standart yerini 1.25 inçlik ve 2 inçlik tüp standartlarına bırakmıştır.
 1.25 inç. (31.75 mm) – Bu en popüler teleskop mercek tüp çapıdır. 1.25" tüplü göz mercekleri için odak uzunluklarında pratik ideal üst sınır yaklaşık 32mm.'dir.  Daha uzun odak uzunlukları ile,tüpün kenarları, boyutunu sınırlayan görünüme girer. 32mm'den uzun odak uzunlukları ile  mevcut görüş alanı, örneğin 40 mm de çoğu amatörün kabul edilebilir minimum genişlik olarak kabul ettiği 50°'nin altına düşer.Bu sebeple 40 mm üstünde göz merceği üretimi bu tüp çapında yoktur. Bu standarta sahip göz merceklerinin çoğu 30mm  filtreler kabul edebilecek şekilde dişlidir.
 2 inç. (50.8 mm) – 2" göz merceklerindeki daha büyük namlu boyutu, odak uzunluklarındaki sınırın hafifletilmesine yardımcı olur. 2" göz mercekleri ile odak uzaklığının üst sınırı yaklaşık 55 mm'dir.  Buradaki sorun, bu göz merceklerinin genellikle daha pahalı olması, bazı teleskoplara sığmaması ve teleskopu devirecek kadar ağır olabilmesidir. Bu namlu boyutları 48 mm (veya nadiren 49 mm) filtreler alacak şekilde dişlidir.
 2.7 inç. (68.58 mm) – 2,7" göz mercekleri ancak birkaç üretici tarafından yapılmıştır. Biraz daha geniş görüş alanlarına izin verirler. Birçok üst düzey odaklayıcı artık bu göz merceklerini kabul ediyor.
 3 inç. (76.2 mm) – 3" göz merceklerindeki daha da büyük tüp boyutu, aşırı odak uzunluklarına ve 120°'nin üzerinde görüş alanına sahip göz merceklerine olanak tanır. Dezavantajları ise, bu göz merceklerinin biraz nadir olması, aşırı pahalı olması, ağırlığı 5 libreye (2,27 kg'ya) kadar çıkması ve yalnızca birkaç teleskopta bunları kabul edecek kadar büyük odaklayıcıların bulunmasıdır. Muazzam ağırlıkları Schmidt-Cassegrains'de 10 inç'in altında, refraktörlerde 5 inç'in altında ve reflektörlerde 16 inç'in altında dengeleme sorunlarına neden olmaktadır. Ayrıca, çok geniş görüş alanı nedeniyle, daha büyük ikincil aynalar olmadan çoğu reflektör ve Schmidt-Cassegrain'ler bu okülerlerde ciddi vinyet etkisine sahip olacaktır. Diğer deyimle görüş alanının kenarlarında görüntü parlaklığında bir azalma oluşabilecektir. Buna dikkat edilmesi gerekir. Bu göz merceklerinin yapımcıları, Explore Scientific ve Siebert Optics'i içerir. Bu okülerleri kabul edebilecek teleskoplar, Explore Scientific ve Orion Teleskopları ve Dürbünleri tarafından yapılmıştır.
 4 inç. (102 mm) – Bu göz mercekleri nadirdir ve yalnızca gözlemevlerinde yaygın olarak kullanılır. Çok az üretici tarafından yapılırlar ve onlara olan talep düşüktür.

Mikroskop göz mercekleri
Mikroskoplar için göz mercekleri, 23.2 mm ve 30 mm gibi milimetre cinsinden ölçülen tüp çaplarına sahiptir.

Görüntüleri düzgün bir şekilde görebilmek için gözün bir göz merceğinin göz merceğinin arkasında belirli bir mesafede tutulması gerekir. Bu mesafeye göz rölyefi denir. Daha büyük bir göz rölyefi, optimum konumun göz merceğinden daha uzak olduğu ve bir görüntünün daha kolay görülmesini sağladığı anlamına gelir. Bununla birlikte, göz rölyefi çok büyükse, gözü uzun süre doğru pozisyonda tutmak rahatsız edici olabilir, bu nedenle uzun göz rölyefi olan bazı göz merceklerinin göz merceğinin arkasında, gözlemcinin görüşü korumasına yardımcı olmak doğru gözlem pozisyonunda tutmak için göz merceğinin arkasında optik çukurlar bulunur.Göz bebeğinde, astronomik bir teleskop objektif merceğine karşılık gelen nesnenin giriş açıklığının görüntüsü, çıkış açıklığı ile çakışmalıdır.

Göz rölyefi tipik olarak yaklaşık 2 ila 20 mm arasında göz merceğinin yapısına bağlı olarak değişir.  Uzun odak uzaklıklı okülerler genellikle bol göz rahatlığı sağlar, ancak kısa odak uzaklıklı okülerler daha problemlidir. Yakın zamana kadar ve hala oldukça yaygın olarak, kısa odak uzaklığına sahip göz mercekleri kısa bir göz rahatlığı sağlıyordu.Rahatsızlığı önlemek için gözlemcinin kirpiklerini yerleştirmek için  iyi tasarım yönergeleri en az 5-6mm uzaklıkla göz rahatlığı sağlar . Ancak birçok lens elemanına sahip modern tasarımlar bunu düzeltebilir ve yüksek güçte görüntüleme daha rahat hale gelir. Bu, özellikle 20mm'ye kadar göz rölyefine gözlüklerini yerleştirmek için ihtiyaç duyabilecek gözlük kullanıcıları için geçerlidir.

Göz merceği tasarımları
Teknoloji zaman içinde gelişti ve teleskoplar, mikroskoplar, nişangahlar ve diğer cihazlarla kullanım için çeşitli mercek tasarımları var. Bu tasarımlardan bazıları aşağıda daha ayrıntılı olarak açıklanmaktadır.

Negatif mercek veya "Galileyan"

Objektifin odağının önüne yerleştirilen basit negatif lens, dik bir görüntü sunma avantajına sahiptir, ancak düşük büyütme için daha uygun olan sınırlı görüş alanına sahiptir. Bu tür merceklerin yaklaşık 1608'de Hollanda'da ortaya çıkan ilk kırılma teleskoplarının bazılarında kullanıldığından şüpheleniliyor. Aynı zamanda Galileo Galilei'nin bu tip mercek düzenine " Galileyan " adını veren 1609 teleskop tasarımında da kullanılmıştır. Bu tür mercekler hala çok ucuz teleskoplarda, dürbünlerde ve opera gözlüklerinde kullanılmaktadır .

Dışbükey mercek

Objektif merceğin odağından sonra yerleştirilen basit bir dışbükey mercek, izleyiciye büyütülmüş bir ters görüntü sunar. Bu konfigürasyon Hollanda'daki ilk kırılma teleskoplarında kullanılmış olabilir ve Johannes Kepler'in 1611 tarihli Dioptris kitabında çok daha geniş bir görüş alanına ve teleskoplarda daha yüksek büyütmeye sahip olmanın bir yolu olarak önerilmiştir. Mercek, objektifin odak düzleminden sonra yerleştirildiğinden, odak düzleminde bir mikrometre kullanımına da izin verdi (gözlenen nesneler arasındaki açısal boyutu ve/veya mesafeyi belirlemek için kullanılır).

Huygens

Huygens göz mercekleri, bir hava boşluğu ile ayrılmış, göze doğru düzlem tarafları olan iki plano-dışbükey mercekten oluşur. Merceklere göz merceği ve alan merceği denir. Odak düzlemi iki lens arasında bulunur. 1660'ların sonlarında Christiaan Huygens tarafından icat edildi ve ilk bileşik (çok lensli) mercekti. Huygens, sıfır enine renk sapması olan bir oküler yapmak için iki adet hava boşluklu lensin kullanılabileceğini keşfetti. Lensler, rahat bir gözle ve sonsuz uzaklıktaki bir objektife sahip bir teleskopla kullanılmak üzere aynı Abbe numarasına sahip camdan yapılmışsa, ayırma şu şekilde formule edilmiştir:

burada   ve  bileşen lenslerin odak uzunluklarıdır.

Bu göz mercekleri, çok uzun odak uzunluklu teleskoplarla iyi çalışır (Huygens zamanında, çok uzun odak uzunluklu hava teleskopları dahil olmak üzere, tek elemanlı, uzun odak uzunluklu, akromatik olmayan kırılmalı teleskoplarla kullanılırlardı). Bugünün daha kısa odak uzunluklu teleskopları ile göz merceği kısa göz rölyefi, yüksek görüntü distorsiyonu, renk sapması ve çok dar görünen bir görüş alanından muzdarip olduğundan, bu optik tasarımın artık modası geçmiş olarak kabul edilmektedir. Bu okülerlerin yapımı ucuz olduğu için genellikle ucuz teleskoplarda ve mikroskoplarda bulunabilirler.

Huygens göz mercekleri mercek elemanlarını tutmak için çimento (yapıştırıcı) içermediğinden, teleskop kullanıcıları bazen bu göz merceklerini "güneş projeksiyonu", yani Güneş'in görüntüsünü uzun süre ekrana yansıtmak için kullanırlar. Çimentolu (Yapıştırmalı) göz mercekleri, geleneksel olarak, yoğun ışık konsantrasyonları nedeniyle ısı hasarına karşı potansiyel olarak korumasız olarak kabul edilir.

Ramsden

Ramsden göz merceği, astronomik ve bilimsel alet yapımcısı Jesse Ramsden tarafından 1782'de yaratılan bir tasarım olan, bir göz merceği odak uzunluğundan daha az aralıklarla yerleştirilmiş, aynı cam ve benzer odak uzunluklarına sahip iki plano-dışbükey mercekten oluşur. Mercek ayrımı farklı tasarımlar arasında değişir, ancak tipik olarak göz merceğinin odak uzunluğunun 7/10'u ile 7/8'i arasında bir yerdedir; seçim, artık enine renk sapması (düşük değerlerde) ve yüksek değerler arasında bir tercihtir. Miyop bir gözlemci gibi yakın bir sanal görüntüyle çalışan bir gözlemci veya yakın bir sanal görüntüyle başa çıkabilen bir genç kişi tarafından kullanıldığında alan merceğinin odak düzlemine dokunma riskinin olması bir mikrometre ile kullanıldığındabcihaza zarar verebileceğinden bu ciddi bir sorundur. Bu nedenle mikrometre kullanımı tavsiye edilmemektedir.

Tam olarak 1 odak uzaklığı ayrılması da saha merceğindeki tozun odakta rahatsız edici hale gelmesine neden olacağından tavsiye edilmez. İki kavisli yüzey içe dönüktür. Odak düzlemi bu nedenle göz merceğinin dışında yer alır ve bu nedenle bir ızgara veya mikrometre artı işaretlerinin yerleştirilebileceği bir konum olarak erişilebilir. Enine renk sapmasını düzeltmek için tam olarak bir odak uzaklığının ayrılması gerekeceğinden, enine renk sapmasını düzeltmek için Ramsden tasarımını tamamen düzeltmek mümkün değildir. Tasarım Huygens'ten biraz daha iyi ama yine de günümüz standartlarına uygun değildir.

Bununla  birlikte yakın monokromatik ışık kaynakları, örneğin polarimetreler kullanarak çalışan aletlerle kullanım için oldukça uygun olmaya devam etmektedir.

Kellner veya "Akromat"

Bir Kellner göz merceğinde, artık enine kromatik sapmayı düzeltmek için Ramsden tasarımındaki basit plano-dışbükey göz merceği yerine akromatik bir ikili kullanılır. Carl Kellner aynı zamanda " akromatikleştirilmiş Ramsden " olarak da adlandırılan bu ilk modern akromatik göz merceğini 1849'da dizayn etti. . Kellner göz mercekleri 3 lensli bir tasarımdır. Ucuzdurlar ve düşükten orta güce kadar oldukça iyi bir görüntüye sahiptirler ve Huygens veya Ramsden tasarımından çok daha üstündürler. Ancak Göz rölyefi Huygens'dan daha iyi ve Ramsden göz merceklerinden daha kötüdür. Kellner göz merceklerinin en büyük sorunu iç yansımalardı. Günümüzün yansıma önleyici kaplamaları,bu tasarıma sahip göz merceklerini f/6 veya daha uzun odak oranına sahip küçük ila orta açıklıklı teleskoplar için kullanışlı, ekonomik seçim haline getirmiştir. Tipik görünen görüş alanı 40–50°'dir.

Plössl veya "Simetrik" Göz Merceği

Plossl genellikle iki takım oluşan bir mercek olan çiftler olarak, Georg Simon Plössl tarafından 1860 yılında tasarlandı. Bu İki ikili mercek özdeş olabileceğinden, bu tasarıma bazen simetrik bir göz merceği denir. Bileşik Plössl lens, nispeten büyük FOV ile birlikte 50° veya daha fazla görünür bir görüş alanı sağlar . Bu durum Plössl göz merceğini derin gökyüzü ve gezegensel görüntüleme dahil olmak üzere çeşitli gözlem amaçları için ideal kılar. Plössl optik tasarımının başlıca dezavantajı, Ortoskopik ile karşılaştırıldığında kısa göz rölyefidir, çünkü Plössl göz rölyefi odak uzaklığının yaklaşık %70-80'i ile sınırlıdır. Kısa göz rölyefi, yaklaşık 10mm'nin altındaki kısa odak uzunluklarında daha kritiktir, izlerken özellikle gözlük takan kişiler için rahatsız edici olabilir.

Plössl mercek, astronomik ekipman üreticilerinin yeniden tasarlanmış versiyonlarını satmaya başladığı 1980'lere kadar belirsiz az bilinen bir tasarımdı.  bugün çok popüler bir tasarım olup, burada Plössl adı en az dört optik elemanlı bir dizi oküleri kapsar.

Bu göz merceği, camın kalitesi ve iç yansımaları önlemek için iyi uyumlu dışbükey ve içbükey merceklere ihtiyaç duyulması nedeniyle üretimi daha pahalı olanlardan biridir. Bu nedenle, farklı Plössl göz merceklerinin kalitesi değişmektedir. En basit yansıma önleyici kaplamalara sahip ucuz Plössl'ler ile iyi yapılmış olanlar arasında dikkate değer farklar vardır.

Ortoskopik veya "Abbe"

4 elemanlı ortoskopik mercek, bir plano-dışbükey tekli göz merceğinden ve bir çimentolu (yapıştırmalı) dışbükey-dışbükey üçlü alan merceğinden akromatik alan merceğinden oluşur. Bu, göz merceğine neredeyse mükemmel bir görüntü kalitesi ve iyi bir göz rahatlığı sağlar, ancak dar bir görüş alanı - yaklaşık 40°–45° vardır. 1880 yılında Ernst Abbe tarafından icat edilmiştir  Düşük derecede bozulma nedeniyle " ortoskopik " veya " ortografik " olarak adlandırılır ve bazen "orto" veya "Abbe" olarak da adlandırılır.

Çoklu kaplamaların ortaya çıkışına ve Plössl'nin popülaritesine kadar, ortoskopikler teleskop göz mercekleri için en popüler tasarımdı. Bugün bile bu göz mercekleri, gezegen ve ay gözlemi için iyi göz mercekleri olarak kabul edilir. Düşük distorsiyon dereceleri ve karşılık gelen küre etkisi nedeniyle, cihazın aşırı kaydırılmasını gerektiren uygulamalar için daha az uygundurlar.

Tek merkezli

Tek merkezli, çakmaktaşı bir cam elemanın her iki tarafına yapıştırılmış iki parça kristal cama sahip akromatik bir üçlü mercektir. Elemanlar kalın, kuvvetli kavislidir ve yüzeyleri, ona " tek merkezli " adını veren ortak bir merkeze sahiptir. 1883 civarında Hugo Adolf Steinheil tarafından icat edildi  Bu tasarım, Robert Tolles, Charles S. Hastings ve E. Wilfred Taylor'ın  katı göz merceği tasarımları gibi, hayalet yansımaları içermez ve icat edildiğinde arzu edilen bir özellik olan parlak kontrastlı bir görüntü verir (anti-yansıtıcı kaplamalardan önce).  .  ancak 25 derece civarında dar bir görüş alanına sahiptir ve gezegen gözlemcileri arasında favoridir.

Erfle, aralarında ekstra mercek bulunan iki akromatik mercekten oluşan 5 elemanlı bir mercektir. Birinci dünya savaşı sırasında askeri amaçlarla icat edildiler, Heinrich Erfle'nin Ağustos 1921 tarihli 1,478,704 numaralı ABD patentinde tarif edildiler ve Plössls gibi dört elementli göz merceğinden daha geniş alana sahiptir.

Erfle göz mercekleri geniş görüş alanına (yaklaşık 60 derece) sahip olacak şekilde tasarlanmıştır, ancak astigmatizma ve hayalet görüntüden muzdarip oldukları için yüksek güçlerde kullanılamazlar. Bununla birlikte, düşük güçlerde lens kaplamaları ile (20mm ve üstü odak uzunlukları ) kabul edilebilirler ve 40 mm'de mükemmel olabilirler. Erfle, büyük göz mercekleri, iyi bir göz rahatlığı ve kullanımı çok rahat olabileceği için çok popülerdir.

König

König göz merceğinde bir içbükey-dışbükey pozitif ikili ve bir düz-dışbükey tekli bulunur . Çift ve tek yüzün kuvvetli dışbükey yüzeyleri ve (neredeyse) birbirine değmektedir. Çift, ışık kaynağına bakan içbükey bir yüzeye ve göze bakan neredeyse düz (hafif dışbükey) bir yüzeye sahiptir. 1915 yılında Alman gözlükçü Albert König (1871-1946) tarafından basitleştirilmiş bir Abbe olarak tasarlandı. . Tasarım, dikkat çekici derecede yüksek göz rölyefi ile yüksek büyütmeye izin verir - 1979'da Nagler'den önceki herhangi bir tasarımın odak uzunluğuyla orantılı en yüksek göz rölyefi idi. Yaklaşık 55°'lik görüş alanı, bir lens daha az gerektirme avantajıyla performansını Plössl'ye benzer kılar.

Königs'in modern versiyonları, geliştirilmiş cam kullanabilir veya çeşitli ikili ve tekli kombinasyonları halinde gruplandırılmış daha fazla lens ekleyebilir. En tipik adaptasyon pozitif, konkav-konveks eklemektir basit bir lens önce çiftli bir ışık kaynağı ve dublet bakan konveks yüzeye doğru konkav yüzü ile. Modern iyileştirmelerle tipik olarak 60°-70° görüş alanlarına sahiptir.

RKE

Bir RKE göz merceği, Kellner merceğinin ters bir uyarlaması olan akromatik bir alan merceğine ve çift dışbükey göz merceğine sahiptir. Dr. David Rank, 1960'ların sonlarında ve 1970'lerin başlarında onu pazarlayan Edmund Scientific Corporation idi. Bu tasarım, klasik Kellner tasarımından biraz daha geniş bir görüş alanı sağlar ve tasarımını König'in geniş aralıklı bir versiyonuna benzer kılar.

Edmund Scientific Corporation'a göre, RKE "Rank Kellner Mercek" anlamına gelir. . 16 Ocak 1979'da ticari marka başvurusunda yapılan bir değişiklikte, göz merceğinin türetildiği üç tasarım olan "Rank-Kaspereit-Erfle" olarak verildi. Mart 1978'de Edmund Astronomy News (Cilt 16 No 2) " Edmund Tarafından Geliştirilen Yeni Mercek Tasarımı " manşetini attı ve "Yeni 28mm ve 15mm Rank-Kaspereit-Erfle (RKE) göz mercekleri, ünlü Tip II Kellner merceklerinin Amerikan yeniden tasarımlarıdır" dedi. "

Nagler

Albert Nagler tarafından icat edilen ve 1979'da patenti alınan Nagler göz merceği, astigmatizma ve diğer sapmalar için iyi bir düzeltmeye sahip ultra geniş bir görüş alanı (82°) sağlamak üzere astronomik teleskoplar için optimize edilmiş bir tasarımdır. 2007'de tanıtılan Ethos, esas olarak Paul Dellechiaie tarafından Albert Nagler'in Tele Vue Optics'teki rehberliği altında geliştirilen ve 100 – 110° AFOV olduğunu iddia eden gelişmiş bir ultra geniş alan tasarımıdır. Bu, egzotik yüksek indeksli cam ve dört veya beş grupta sekiz adede kadar optik eleman kullanılarak elde edilir; Nagler, Nagler 2tipi, Nagler tipi 4, Nagler tipi 5 ve Nagler tipi 6 olarak adlandırılan birkaç benzer tasarım vardır. Daha yeni Delos tasarımı, 'sadece' 72 derece'lik bir FOV ile değiştirilmiş ama uzun 20mm göz rölyefine sahip bir Ethos tasarımıdır.

Bir Nagler'deki öğelerin sayısı onları karmaşık hale getirir, ancak tasarım fikri oldukça basittir: Her Nagler, büyütmeyi artıran negatif bir ikili alan lensine ve ardından birkaç pozitif gruba sahiptir. Birinci negatif gruptan ayrı düşünülen pozitif gruplar, uzun odak uzaklığına sahip olmak için birleşir ve pozitif bir mercek oluşturur. Bu, tasarımın düşük güçlü lenslerin birçok iyi özelliğinden faydalanmasını sağlar. Aslında, bir Nagler, uzun odak uzaklığına sahip bir göz merceği ile birleştirilmiş bir Barlow merceğinin üstün bir versiyonudur. Bu tasarım, diğer geniş alan veya uzun göz kabartmalı göz merceklerinde yaygın olarak kopyalanmıştır.

Naglers'ın ana dezavantajı ağırlıklarıdır; ağırlıkları ve büyüklükleri nedeniyle genellikle acı bir şekilde ' el bombaları' olarak anılırlar. Uzun odak uzaklığı olan sürümleri , ağırlıkla küçük ve orta büyüklükteki teleskopların dengesini bozmak için yeterlidir. Diğer bir dezavantaj, küçük bir teleskopun maliyetiyle karşılaştırılabilir büyük Nagler'in aşırı yüksek satın alma maliyetidir. Bu nedenle, bu göz mercekleri birçok amatör astronom tarafından bir lüks olarak görülüyor.

Dürbün Kafaları

Aralığı ayarlanabilen iki özdeş okülerden oluşurlar (dürbün kafasının gövdesi içinde, aletten gelen ışık huzmesini ikiye ayıran bir prizma). Avantajları: Ay ve gezegen görüntülerinde rahatlama izlenimi ve her şeyden önce her iki göz kullanıldığından daha az göz yorgunluğu sağlar. Dürbün kafaları tüm aletler (gözlük ve teleskoplar) için uygundur.

Ayrıca bakınız

 Barlow lens
 teleskop parçaları ve inşaat listesi
 Optik mikroskop
 monokl
 optik teleskop
 Cep karşılaştırıcı

Kaynakça

 AE Conrady, Uygulamalı Optik ve Optik Tasarım, Cilt I. Oxford 1929.
 R. Kingslake, Lens Tasarımının Temelleri . Akademik Basın 1978.
 H. Rutten ve M. van Venrooij, Telescope Optics . Willmann-Bell 1988, 1989.ISBN'si 0-943396-18-2 .
 PS Harrington, Star Ware: Amatör Bir Gökbilimcinin Teleskop ve Aksesuarları Seçme, Satın Alma ve Kullanma Kılavuzu: Dördüncü Baskı . John Wiley & Sons, Inc.

Dış bağlantılar

 EYEPIECE EVOLUTION
 A. Nagler - United States Patent US4286844
 A. Nagler - United States Patent US4747675
 A. Nagler - United States Patent US4525035
 A. Nagler - Finder scope for use with astronomical telescopes
 The evolution of the astronomical eyepiece, in-depth discussion of various design and theoretical background
 John Savard's Eyepiece Page, a list of eyepieces with some details of their construction.
 United States Patent Office: Ultra wide ocular NAGLER.

Teleskoplar
Lensler
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar
Optik bileşenler

Oküler


The Adventure Game was a game show originally broadcast on UK television channels BBC1 and BBC2 between 24 May 1980 and 18 February 1986. The story in each show was that the two celebrity contestants and a member of the public had travelled by spaceship to the planet Arg. Their overall task varied with each series. For example, the team might be charged with finding a crystal to power their ship to return to Earth. The programme is often considered to have been a forerunner of The Crystal Maze.

Background
The programme was devised by experienced BBC producer Patrick Dowling (who also introduced episodes of series 2). Dowling was interested in Dungeons & Dragons and wanted to televise a show to capture the mood. The programme had a similar sci-fi feel influenced by Douglas Adams; Dowling asked Adams to write the show, but he was working on the television production of The Hitchhiker's Guide to the Galaxy. The first two series were written and produced by Dowling and directed by Ian Oliver, who wrote and produced the final two after Dowling retired.   Peter Hawkins provided the opening narration for series one and four.

Characters
Arg was inhabited by shapeshifting dragons known as Argonds. As a reference to this, most proper nouns in the programme (including Argond) were anagrams of the word dragon. Argonds commonly shifted form, primarily to human, to avoid scaring contestants a few minutes before the contestants arrived.

Notable characters within the game included:
 The Rangdo was the ruler of planet Arg and was initially referred to as "Uncle" by the other Argonds. In the first series, his human form was played by Ian Messiter, who appeared as an old professor in a velvet jacket, but in later series, he became one of the few Argonds not to appear as a dragon. In series 2 and 3, he became an aspidistra on a plant stand. In series 3, he could move around the room and roared and shook when he was angry (the Rangdo was controlled by Kenny Baker). Any human meeting the Rangdo had to placate him by bowing while saying "Gronda! Gronda!". In the last series, the Rangdo became a teapot instead, spouting steam when displeased.
 Darong (series 1, played by BBC newsreader Moira Stuart).
 Gnoard (series 1 – 3, played by Charmian Gradwell), whose job it was to explain the initial stages of the game to the contestants.
 Dorgan (series 4, played by Sarah Lam), who took over from Gnoard in the final series.
 Gandor (series 1 – 4, played by Chris Leaver), an ancient, half-deaf butler who took the contestants through most of the puzzles and refereed the Vortex and Drogna games. In some episodes, he could only hear when he was wearing his spectacles, which he continually (and conveniently) misplaced.
 Rongad (series 3 & 4, played by Bill Homewood), because he was Australian, spoke English backwards, and could only understand the contestants if they did the same. Noted for singing Waltzing Matilda in reverse and exclamations of "Doog yrev!" when the contestants did well. He appears in every episode of series three and episode 2 of series four.
 Angord (series 4, actor unknown) was an Argond who never seemed to turn into a human. She always misbehaved when Gandor and Dorgan were checking the puzzles.
 The Mole (series 2, played by Lesley Judd), pretended to be one of the regular contestants but was working against them. The actress had been a genuine contestant in the first series.

The look of the characters in Argond form was different in the various series. In Series 1, they looked like dragons, and each was distinct. In Series 2, they didn't look like dragons, but were furry, with no tails and mask-like faces, and primarily differed in colour. In Series 3 and 4, their heads returned to looking like dragons, with ruffs, though they had furry bodies and monkey-like tails and were almost identical to each other.

Notable contestants included Keith Chegwin, Sue Cook, astronomer Heather Couper, John Craven, Paul Darrow, Noel Edmonds, Sarah Greene, Bonnie Langford, James Burke, Elizabeth Estensen, Janet Fielding, and Richard Stilgoe.

The credits for the series listed the human characters as being played by Argonds rather than the other way around.

Common tasks
The contestants had to complete several tasks to achieve their overall goal (i.e., regain their crystal and return to their ship). Many tasks involved the drogna, a small transparent plastic disc containing a solid geometric figure, which was the currency of Arg. The value of a drogna was its numbered position in the visible spectrum multiplied by the number of sides of the figure (though the contestants usually failed to work this out). For example, a red circle is worth one unit, an orange circle is worth two units, a red triangle and a yellow circle are both worth three and so on.

Tasks that often appeared included:
 Interaction with a computer, in series 1 a 2D dungeon-crawl-type game on an HP 9845 Technical Desktop, then later a text chat with an Apple II that generally failed to provide any useful information until the password was revealed elsewhere and entered into the computer, then in series 3 and 4 a pseudo-3D first-person POV dungeon crawl on a BBC Micro to find the password in the maze. In series 3, the players were guiding an alien doglike creature called a Dogran (voiced in a Cockney accent) down his "Dogran-hole" after meeting him in person. In series 4, the radio-controlled dog puppet was eliminated, and the players guided an unseen entity speaking in a Scouse accent to find the password "somewhere in the north" of the maze.
 The Drogna Game usually came in the middle of the programme. The game's rules of play, format, and result were changed frequently, always with each series, and sometimes from one episode to another. Two players played one variation from series three: one player was a contestant, and the other a creature known as the Red Salamander of Zardil. This became so popular that Acornsoft released a home version for the BBC Micro, written by Patrick Dowling.
 "How many Argonds are around the pond?" This game was played predominantly in Series 4 just before the Vortex game. Every player had a chance to win, and winners received a "Green Cheese roll" or, in later episodes, a "Great Crystal of Arg" to fanfare. The green cheese roll was of use when playing the Vortex. Gandor compèred the game; it started on a table with several Drogba inside a velvet bag. He shook the bag, withdrew some drognas, placed them on the table, and asked the first contestant, "How many Argonds are around the pond?". The contestants would usually either count the drognas or the non-blue drognas (assuming the blue one represented the pond), add the sides or points of the geometric figures on the drognas, and fail to guess the correct number. The key was that Gandor placed his fingers on the tabletop as he said, "How many Argonds are around the pond?" The number of fingers he placed on the table was the right answer.

 The Vortex (series 2 - 4). This was the last task in the programme. To return to their ship, the players had to jump between a grid of points, taking turns with their opponent, the Vortex. The Vortex was represented by a video-effect-generated pulsating column in series two and a computer-generated flashing column in series 3 and 4. If the human player jumped into the Vortex (which they could not see), it would explode, and the human was said to have been "evaporated," losing the game and making a long trip back to Earth which had to be walked by foot along the interplanetary highway. Patrick Dowling devised the game, saying that his inspiration was probably Nine men's morris.

Episodes
Episodes with a dagger (†) after the number are missing from the BBC archives. However, some of these 'missing' episodes do exist as off-air recordings.

Series 1
Originally broadcast in 1980 on BBC1 on Saturday mornings.

They were repeated in 1980 on BBC2 on Saturday mid-afternoons.

Series 2
Originally broadcast in 1981 on BBC2 on Monday early evenings.

It was repeated in 1982 on BBC1 on Friday late afternoons.

Series 3
Originally broadcast in 1984 on BBC2 on Thursday early evenings.

It was repeated in 1985 on BBC2 on Thursday early evenings.

Series 4
Originally broadcast in 1986 on BBC2 on Tuesday early evenings.

Repeated in 2002, 2003, and 2004 on the digital TV channel Challenge.

Signature tune
 Series 1, 3 & 4: Duo in G, Op. 34 No. 2: Rondo, composed by Ferdinando Carulli and performed by classical guitarists Julian Bream and John Williams (it also appears on their album Together)
 Series 2: Norwegian Dance Opus 35 No. 2, composed by Edvard Grieg and performed by a brass band

Home video releases
In 2016, the show was made available to purchase for the first time, with seven episodes from the first two series available digitally from the online BBC Store. The store and apps were discontinued on 1 November 2017, making purchased programmes no longer playable.

A six-DVD box set of the series was released on 12 June 2017, rated U. The DVDs are region 2–encoded, with a total running time of 665 minutes. The artwork on the discs represents five different colours and shapes of Drogna.

References

Notes

See also
 The Crystal Maze - considered to be The Adventure Game'''s successor.
 Fort Boyard
 Incredible Games - Children's BBC version of The Adventure Game'', which used many of the same games.
 Knightmare - virtual reality children's game show.

External links

 The Adventure Game at Simply Media

 The Adventure Game at Missing-Episodes.com
 Drogna game on the BBC Micro
  The Adventure Game ranked

1980 British television series debuts
1986 British television series endings
1980s British children's television series
BBC children's television shows
British children's game shows
1980s British game shows
Lost BBC episodes
English-language television shows

The Adventure Game


El Combate de Nicótera se desarrolló el 11 de octubre de 1282 entre la escuadra aragonesa, dirigida por Pedro de Queralt y de Anglesola, por un lado, y la armada angevina, de Nápoles y de Marsella, y las galeras de la República de Pisa, por otro.

Antecedentes
Clemente IV, preocupado por los avances gibelinos buscó ayuda en Carlos de Anjou, el hermano pequeño de su aliado Luis IX de Francia, a quien concedió el reino de Sicilia a cambio de expulsar a Manfredo de Sicilia de los feudos papales del sur de Italia. Las tropas de Carlos de Anjou entraron en la isla y Manfredo murió en la batalla de Benevento, mientras Carlos era coronado rey de Sicilia en Roma en 1266. Bajo Carlos de Anjou, y su sucesor Carlos II el norte se privilegia frente al sur e incluso la capital se trasladó de Palermo a Nápoles.

En 1282 el influyente noble siciliano Juan de Procida, que había sido médico del rey Manfredo, organizó la revuelta general contra el angevino, que estalló el 30 de marzo de 1282, conocida como vísperas sicilianas. Los franceses de la isla fueron asesinados y los rebeldes proclamaron el gobierno de la Iglesia, pero con la negativa de Martín IV, Carlos I de Anjou desembarcó en la isla y acosó Mesina para intentar avanzar luego hacia el centro de la isla. La delegación de los rebeldes fue a ver al rey Pedro III de Aragón en el norte de África y le ofrecieron la corona del Reino de Sicilia, dado que estaba casado con Constanza II de Sicilia, hija de Manfredo. Pedro fue hacia la isla y desembarcó en Trápani el 29 de agosto, cuando la ciudad estaba a punto de rendirse y entró en Palermo el día siguiente, levantando el sitio de Mesina y el obispo de Cefalú lo coronó rey el 8 de septiembre. Carlos de Valois volvió a Nápoles el 26 de septiembre de 1282.

La batalla
A pesar de su superioridad, la escuadra angevina fue derrotada en el combate de Nicótera por la flota de Pedro de Queralt y de Anglesola, perdiendo los franceses dos galeras y cuatro mil hombres.

Consecuencias
Supuso el control del estrecho de Mesina por la armada aragonesa. El enfrentamiento de Pedro el Grande con el Papa, que le excomulgó, provocó la cruzada contra la Corona de Aragón y la coronación de Carlos de Valois como rey de la Corona de Aragón.

Referencias

Nicotera
Nicotera
Nicotera
Provincia de Vibo Valentia
Nicotera
Reino de Nápoles
Nicotera
Nicotera
Conflictos en 1282

Batalla naval de Nicótera


Carlos Omar Delgado (7 de fevereiro de 1949 – 1 de dezembro de 2002) foi um ex-goleiro equatoriano. Ele defendeu a seleção equatoriana em 26 jogos, 6 jogos nas duas Copa América (3 jogos em 1975 e 3 em 1983).

Carlos Delgado é o primeiro goleiro equatoriano a marcar gol. Isso aconteceu no segundo turno do campeonato equatoriano, em 26 de setembro de 1976, quando surpreendeu (com a ajuda do vento) o uruguaio Gerardo Rodríguez ao marcar o quarto gol contra o Barcelona, no Estádio Atahualpa, na vitória por 5 a 2.

El Bacán faleceu de ataque cardíaco em 1º de dezembro de 2002 aos 53 anos de idade.

Títulos

Emelec
  Campeonato Equatoriano: 1972

El Nacional
  Campeonato Equatoriano: 1973, 1976, 1977, 1978, 1982, 1983

Futebolistas do Equador
Futebolistas do Club Sport Emelec
Futebolistas do Club Deportivo El Nacional
Sociedad Deportivo Quito
Liga Deportiva Universitaria de Portoviejo
Naturais de Esmeraldas (cidade)
Jogadores da Seleção Equatoriana de Futebol
Jogadores da Copa América de 1975
Jogadores da Copa América de 1983

Carlos Omar Delgado


La línea 331 de la red de autobuses interurbanos de Madrid une la terminal de autobuses de Conde de Casal con Rivas Futura (Rivas-Vaciamadrid).

Características
Esta línea une Madrid con los barrios de Santa Mónica y Rivas Futura de Rivas-Vaciamadrid. El recorrido total tiene una duración media de unos 30 minutos.

Está operada por la empresa La Veloz S.A. mediante concesión administrativa del Consorcio Regional de Transportes de Madrid.

Frecuencias

Material móvil

Recorrido y paradas

Sentido Rivas Futura
La línea sale del intercambiador de Conde de Casal y se incorpora a la A-3, haciendo todas las paradas intermedias hasta Valdemingómez y cogiendo la salida 13 para incorporarse a la vía de servicio donde se toma la primera salida para entrar dentro del casco urbano de Rivas-Vaciamadrid.

Una vez entrado en el municipio, pasa cerca de su ayuntamiento y toma la Avenida Covibar, girando hacia la izquierda poco después para tomar la Avenida Gabriel García Márquez, y luego la Avenida de Miguel Hernández. En el cruce con la Avenida de los Almendros, coge esta vía y hace algunas paradas, girando en el cruce con las calles Acebo y Aloe. Poco después, pasando por el barrio de Santa Mónica y por el centro comercial homónimo, coge la Avenida de Ramón y Cajal y la Avenida del Cerro del Telégrafo, donde se ubica el emplazamiento del mismo nombre. Continúa por la Avenida Pilar Miró y se interseca con la Avenida de Aurelio Álvarez.

En este punto, toma esta avenida para llegar a la zona comercial, pasando por la estación de Rivas Futura y girando en la calle de Juan de la Cierva. Continúa hasta la intersección con la calle Tomás Edison, donde ubica su cabecera, enfrente del Centro Comercial H2Ocio.

Sentido Madrid
El recorrido de la vuelta es idéntico, salvo que en algunas zonas se hacen menos paradas, como es el caso de la A-3 al no hacerse la equivalente de vuelta del Campus Sur de la Universidad Politécnica de Madrid (ésta correspondería a la denominada Mediterráneo - Democracia, existente a la ida.

Véase también
 Estación de Conde de Casal
 Estación de Rivas Futura

Enlaces externos
 Página oficial Consorcio Regional de Transportes

331

Línea 331 (Interurbanos Madrid)


Benito Zambrano (20 Mart 1965, Sevilla), İspanyol senarist ve yönetmen. Sevilla Tiyatro Enstitüsü'nde dramatik sanat eğitiminden sonra Küba'da sinematografi okuyup senaryo ve yönetmenlik konusunda master derecesi aldı. Yönetmen olarak kendi çektiği kısa metraj ilk filmi "El Encanto de la luna llena"   (1994), Fribourg Uluslararası Film Festivali'nde 1995'te "En İyi Kısa Film" ödülünü aldı. 1999 yılında kendisinin yazıp yönettiği "Solas / Alone"   adlı filmiyle birçok ülkenin film festivallerinde aday gösterilip yaklaşık 15 adet ödül kazandı. Yine bol ödüllü son filmi "Habana Blues" (2005) Türkiye'de Filmekimi 2006 etkinliğinde gösterilecektir.

Filmografi

Yönetmen

 2005 Habana Blues
 2002 Padre coraje (TV)
 1999 Solas "Alone"
 1994 El Encanto de la luna llena

Senarist

 2005 Habana Blues
 2002 Padre coraje (TV)
 1999 Solas "Alone"
 1994 Amores

Notlar

Dış bağlantılar
 Benito Zambrano  IMDb  (İngilizce)
 Biyografi (İspanyolca)

İspanyol film yönetmenleri
1965 doğumlular
Yaşayan insanlar
En İyi Özgün Senaryo Goya Ödülü sahipleri
İspanyol senaristler
Sevilla doğumlular
Goya Ödülü sahipleri

Benito Zambrano


Jacob Mandix (født 18. januar 1758 i København, død 22. maj 1831 i Sorø) var en dansk nationaløkonom og embedsmand. Han var bror til Jørgen Mandix.

Mandix blev student 1774, cand. theol. 1777, cand. juris 1778 og cand. philol. 1779. Han studerede 1781—83 statsvidenskab i Göttingen og opholdt sig endvidere i Frankrig, England og Holland. Mandix blev 1783 auskultant i Rentekammeret, 1786 revisor ved kontoret for tilsyn med umyndiges midler, 1790 sekretær og chef for det fynske og jyske landvæsenskontor og 1797 chef for det danske og norske tabelkontor. Han blev 1801 amtmand på Bornholm, 1804 kommitteret i Rentekammeret, 1807 tillige administrerende medlem af direktionen for Kreditkassen, 1822 deputeret i Rentekammeret, fik 1830 efter ansøgning dispensation fra sine embedsforretninger og 1831 afsked. Han blev kammerråd 1800, etatsråd 1812 og konferensråd 1829.

Foruden at yde flere bidrag til Minerva, Lærde Efterretninger og andre og at redigere bogstaverne R og V til Videnskabernes Selskabs danske ordbog, skrev Mandix Forsøg til en systematisk Haandbog over den danske Landvæsensret (I—II 1800, 2. omarbejdede udgave under titel Haandbog i den danske Landvæsensret I—II, 1813, med tillæg 1829) og Om det danske Kammervæsen, en Haandbog for Embedsmænd ved Rentekammeret og hvem ellers danske Kammersager vedkomme (1820), begge værker, der vandt stor anseelse og benyttedes meget i praksis. Af mindre speciel karakter var Mandix's lille oversigt Danmarks Tilstand for omtr. tresindstyve Aar siden sammenlignet med den nuværende (1830); derimod er bogen Om Danmarks Lovgivning i Kong Christian 5.'s Tid (1831) nærmest et lovrepertorium. Mandix's datter Lucie var gift med B.S. Ingemann.

Kilder

Nationaløkonomer fra Danmark
Kollegiedeputerede fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Danskere i 1800-tallet
Faglitterære forfattere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Personer fra København
Konferensråder fra Danmark
Personer i Dansk Biografisk Leksikon

Jacob Mandix


تعد تقنية الصل-جل من التقنيات المكتشفة قديماً لكنّ العمل بها بدأ في ستينيات القرن الماضي مع تزايد استخدام هذه التقنية لما فيها من ميزات لا تتواجد في الطرق التقليدية للاصطناع.
تعرف هذه التقنية على أنّهاالطريقة الموجهة لتشكيل الأكاسيد اللاعضوية، ذات البنى الهلامية، والتي يتم تحويلها لبنى زجاجية (غير متبلورة) صلبة عند درجات حرارة منخفضة، ويمكن تعريفها من وجهة نظر تيرموديناميكية على أنها تشكيل طور صلب مستقر نسبياً عند درجة حرارة معينة، بدءاً من الطور السائل (المحلول).
إحدى تقنيات إنتاج المواد السيراميكية المتقدمة. الصّل هو محلول غروانيّ، بينما الجلّ هو مركّب هلامي.

شرح الطريقة
يتم في هذه العملية تحويل محلول من المركبات المعدنية أو معلّق من الجزيئات الدقيقة جداً في سائل (والتي يتم تسميتها الصّل) إلى كتلة لزجة جداً (ما يسمّى الجلّ).

يمكن التمييز بين عمليتين مختلفتين لتفاعل الصل-جل وذلك بالاعتماد على فيما إذا استخدم محول في العملية أو مادة غروانية. في حال استخدام الصل فإن مادة الجل الناتجة ستتألف من جزيئات غروانية بالإمكان تحديدها والتي تم ربطها ببعضها البعض عبر القوى السطحية لتشكل فيما بينها شبكة. وفي حال استخدام محلول عادي، ويعتبر المحلول الناتج عن مركبات معدنية عضوية محلولاً نموذجياً (مثل ألكوكسيدات المعادن)، فإن مادة الجل الناتجة ستتألف في أغلب الحالات من شبكة من السلاسل البوليميرية المتشكلة بواسطة تفاعلات الحلمأة (التحلل بالماء) والتكثيف.

تنال عملية محلول الصل-جل هذه اهتماماً معتبراً في مجال الأبحاث؛ فالعملية التي ترتكز على تكوين مركب هلامي بواسطة المواد المعلقة لها طيف واسع من التطبيقات الصناعية.

تسلسل الخطوات الأساسية في هذه العملية
وكما هو مشار إليه في السطور السابقة فإن مادة البدء الأولية تتألف عادة من محلول من ألوكسيدات المعادن في مادة كحولية مناسبة. تمتلك ألوكسيدات المعادن الصيغة العامة M(OR)x ويمكن اعتبارها إما على أنها مشتق كحولي ROH حيث R من المجموعة الألكيلية، وفيها يتم استبدال بروتون جذر الهيدروكسيل بآخر معدني؛ أو على أنها مشتق من هيدروكسيد معدني M(OH)x. يتم إضافة الماء لهذا المحلول إما في الحالة النقية المقطرة أو في الحالة الممددة بالكحول. يمكن أن تتم تفاعلات الحلمأة والتكثيف مع التحريك المستمر وعند درجات حرارة أعلى بقليل من درجة حرارة الغرفة (50-90 C) ومع تراكيز مناسبة من المواد المتفاعلة ودرجة pH كافية في المحلول، مما يقود لتشكيل سلاسل (حلقات) بوليميرية. لو أخذنا مثالاً عن معدن رباعي التكافؤ (على سبيل المثال M = Si) فإن التفاعلات ستكون:

تفاعل الحلمأة

تفاعل التكثيف

تقود أحياناً عملية البلمرة للمكونات المتشكلة عبر تفاعلات الحلمأة والتكثيف مع الربط البيني والمتقاطع للسلاسل البوليميرية إلى ازدياد ملحوظ في لزوجة مزيج التفاعل وفي إنتاج المادة الهلامية. يمتلك الجلّ شبكة صلبة مستمرة ومعامل مرونة على القص متناهي في الصغر. يستخدم عادة الفائض من الماء والكحول في التفاعلات بحيث يكون مقدار المادة الصلبة في الجلّ (أي محتوى المواد الصلبة في الجلّ) قليل قدر الإمكان وأقل من 5-10% من الحجم في أغلب الأحيان. يتألف ما تبقى من الحجم من سائل يجب إزالته قبل مرحلة الشي.

يمكن اعتبار مرحلة تجفيف المنتجات الهلامية من أكثر المراحل صعوبة واستهلاكاً للوقت في عملية التصنيع الكلية وبشكل خاص عندما يكون المطلوب الوصول إلى مواد أحادية البنية مباشرة من الجلّ. بشكل طبيعي يوجد السائل في قنوات دقيقة بقطر من رتبة ~2-50 نانومتر. ينتج عن إزالة السائل بالتبخير نتيجتان: تتولّد إجهادات شعرية كبيرة، ويحدث انكماش معتبر في الجلّ تحت تأثير الإجهادات الشعرية .

يجب أن لا ننسى أن المواد الناتجة على شكل جل ضعيفة البنية نوعاً ما، والتشقق والالتواء هي من المشاكل التي قد تحدث ما لم يتم أخذ الاحتياطات اللازمة. إذا تم التبخر بشكل بطيء بغية ضبط ضغط البخار في السائل فإن عملية التجفيف قد تأخذ عدة أسابيع في حالة جل ذي سماكة تقدر بعدة سنتيمترات.
يفيد التعتيق قبل التجفيف في تمتين الشبكة في الجل وبالتالي تقليل مخاطر الانهيار . تم لحظ أن إضافة مواد كيميائية محددة إلى المحلول قبل بداية العملية يسرّع من عملية التجفيف بشكل معتبر . تتضمن هذه المركبات التي تسمى إضافات ضبط التجفيف الكيميائية (DCCA) الفورمأميد (NH2CHO)، أو الجليسيرول (C3H8O3)، أو حمض الأوكساليك (C2H2O4). وبينما يعتبر دورها في عملية التجفيف ليس بواضح، من المعروف أنها ترفع قساوة (وكذلك متانة) الجل. لكنها على الطرف المقابل قد تسبب مشاكل خطرة خلال مرحلة الشي لأنه من الصعب إحراقها. استخدام التجفيف فوق الحرج هو بحث آخر، حيث يتم تجنب المشاكل المتعلقة بالإجهادات الشعرية عبر إزالة السائل من المسامات عند قيم درجة حرارة وضغط أعلى من القيم الحدية .
يحتوي الجل على الرغم من مرحلة التجفيف على مقدار صغير من الماء الممتزّ والزمر العضوية مثل زمر الألكيل المتبقية والمثبتة كيميائياً إلى السلاسل البوليميرية. يتم إزالتها عادة عند درجة حرارة أقل من ~500 C وذلك قبل مرحلة التكثيف عند درجات حرارة أعلى من ذلك. يحدث هذا التكاثف عادة عند درجات حرارة أقل بكثير من تلك المطلوبة لصنع مادة مكافئة عبر طريقة تصنيع أكثر عمومية (كعملية تلبيد المساحيق). ينتج هذا التكاثف عند درجات حرارة أقل من المعتاد بسبب الطبيعة اللابلورية للجلّ والمسامية الدقيقة جداً. على كلّ، إن تبلور الجلّ قبل حصول تكاثف ملحوظ يمكن أن يقلل بشكل حاد من سهولة عملية التلبيد .

ميزات العملية

وكإحدى طرق تصنيع المواد السيراميكية، تمتلك عملية الصّل-جلّ عدداً من المحاسن. بسبب سهولة تنقية السوائل (كونها مادة البدء الأولية للعملية) فإنه يمكن إنتاج مواد بدرجة نقاوة عالية. يمكن أيضاً إنتاج المواد ذات درجة التجانس الكيميائي الجيدة استثنائياً، والتي تكون مرغوبة جداً وخصوصاً في حالة الأكاسيد المعقدة، هذا لأن خلط المكونات يحدث على المستوى الجُزَيئيّ خلال التفاعلات الكيميائية. درجات حرارة التكاثف المنخفضة هي ميزة جيدة أخرى. يجب أن لا ننسى وجود مساوئ حقيقية. مواد البدء الأولية (مثل ألكوكسيدات المعادن) غالية بعض الشيء. ذكرنا سابقاً الصعوبات في مرحلة التجفيف المعتادة والتي خلالها التشققات والالتواءات والانكماش الملحوظ هي مشاكل عمومية.

بسبب هذه المشاكل بالتحديد أثناء مرحلة التجفيف يتم استخدام طريقة الصل-جل قليلاً في تصنيع المواد السيراميكية أحادية البنية. لكنّها شهدت استخداماً معتبراً في تصنيع المنتوجات الصغيرة أو الرقيقة مثل الأغشية والألياف والمساحيق. إن استخدامها في هذه المجالات متوقع له أن ينمو بشكل مطّرد في المستقبل.

المراجع

1- M. N. RAHAMAN Ceramic Processing and Sintering second edition 2003 CRC Press

انظر أيضاً
المواد السيراميكية

أشكال صيدلانية معادلة للجرعة
تغطية الزجاج وتعديل السطح
تقنيات إنتاج
عمليات صناعية
عمليات كيميائية
كيمياء الزجاج
مواد شفافة
هلاميات
هندسة سيراميك

تقنية الصل-جل


Mărțișor () is the Romanian name of a tradition celebrated at the beginning of spring, in the month of March, and the name of the associated object made from two intertwined red and white strings with hanging tassel in Romania and Moldova, very similar to Martenitsa tradition in Bulgaria and Martinka in North Macedonia and traditions of other populations from Southeastern Europe.

The word Mărțișor is the diminutive of marț, the old folk name for March (martie, in modern Romanian), and literally means "little March".

Modern tradition involves wearing the small object on the chest like a brooch or a lapel pin, during the first part of the month, starting from 1 March. Some older traditions held it should be worn from the first new moon of March until next significant holiday for the local community, which could be anywhere between 9 March and 1 May, or until first tree flowers blossomed, depending on the area. It was also more commonly worn tied around the wrist or like a necklace.

The object

Nowadays a Mărțișor is made from silk strings, almost exclusively red and white. Before the 19th century various other colors were used: black and white in Mehedinți and in Aromanian communities, red only in Vâlcea, Romanați, Argeș, Neamț, and Vaslui, black and red in Brăila, white and blue in Vrancea, or even multiple colours in areas of southern Transylvania and Moldova. Likewise, the material used could have been wool, linen, cotton, or silk.

Charms were attached to the strings, mostly coins, usually silver, or cross pendants. Later these ornaments were shaped to resemble various images such as four-leaf clover, ladybug, snowdrop etc. Bulgarian Martenitsa models the tassel into small dolls called Pizho and Penda. In Moldova the pendant started being made in the shape of ethnographic objects in the later part of the 21st century.

General explanations have been given by the observers of the tradition for the object's appearance: the strings are believed to represent "funia anului" - the year's "rope", intertwining summer and winter, the pendant symbolized fortune and wealth, or, like a talisman, brought and preserved good health and beauty to the wearer.

The tradition

The custom of gifting and wearing the Mărțișor is a nationwide tradition among Romanians, Moldovans, and Aromanians. Similar customs include the Martenitsa, celebrated by Bulgarians, and Martinka by Macedonians, while other communities such as Albanians, Turks from the Ohrid region, Greeks from Northern Greece, the isles of Rhodes, Dodecanese and Karpathos, the Gagauz people, and the Diaspora of these populations also practice local variations of the custom.

The object was worn primarily by children and women, less so by men, and rarely by old people. Almost each region had a different time frame for how long it should be kept, varying from 2–3 days in the Iași region of  Moldavia, up to 2–3 months in the Vâlcea region of Oltenia. Very often the end of this period was associated with signs of spring in the natural world: the return of migratory birds such as swallows and white storks, the flowering of fruit trees (apple tree, cherry tree), the blossoming of roses, or with the next significant holiday in the calendar.

When the object is removed, it is customary to tie it to a branch of a tree or place it on a fence as a gift for migratory birds returning from the south. Less commonly north of the Danube, but often recorded in Dobruja, was the practice of leaving the Mărțișor under a rock, with the type of insects found on the spot being interpreted as omens, throwing it into a spring or river (Gorj), or even burning it. In modern times they are often kept as souvenirs.

The tradition is placed along with other spring celebrations marking the year's cycle: agricultural communities associated it with the end of winter and start of spring. In particular it is connected to the days of "Baba Dochia", a mythological figure in Romanian folklore, and March, which in antiquity was the start of the year.

See also
Dragobete - another Romanian spring/fertility holiday
 Martenitsa

Literature
 Despina Leonhard: Das Märzchen: Brauch und Legende / Mărțişorul: Obicei şi Legendă. Ganderkesee 2016.

References

External links
 Romania Welcomes Spring with Martisor Day. History and Traditions - Info in English by the native students of Romania
 Martisor Gallery - collection of Martisor related images
 Traditii si obiceiuri on Travelworld.ro

March observances
Romanian traditions
Moldovan traditions
Spring traditions
Amulets
Talismans
Religious objects
Western esotericism
Folklore
Mediterranean
Objects believed to protect from evil
Superstitions
Magic items

Mărțișor


Kupovi SR Hrvatske u kuglanju u muškoj konkurenciji za klubove su igrana od 1980.-ih i po "međunarodnom načinu" i "narodnom načinu".

Međunarodni način

Narodni način

Unutarnje poveznice
 Klupsko prvenstvo SR Hrvatske u kuglanju
 Kup Jugoslavije u kuglanju za muškarce
 Kup Hrvatske u kuglanju za muškarce
 Kup SR Hrvatske u kuglanju za žene

Vanjske poveznice
 kuglacki-savez-os.hr

Izvori
 kuglacki-savez-os.hr, Popis hrvatskih prvaka u kuglanju 1974.-1990., preuzeto 28. kolovoza 2020.
 kuglacki-savez-os.hr, Prvaci Hrvatske, pristupljeno 28. kolovoza 2020.

Kuglački kupovi u Hrvatskoj

Kup SR Hrvatske u kuglanju za muškarce


Los siguientes puentes llevan por nombre Vilela:

Puente de Vilela, en la freguesia portuguesa de Aveleda (Lousada).
Puente de Vilela, en la freguesia portuguesa de Vilela (Arcos de Valdevez).

Puente de Vilela


Peter Briggs, né le  à Gillingham, dans le Kent (Royaume-Uni), est un sculpteur et artiste peintre britannique.

Biographie

Récompenses et distinctions

Musées et collections publiques

 Musée national des beaux-arts du Québec, Rieuse, 1991

Notes et références

Liens externes

Sculpteur britannique
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Naissance en juillet 1950
Naissance à Gillingham (Kent)
Peintre britannique du XXe siècle
Peintre britannique du XXIe siècle

Peter Briggs (sculpteur)


Nicolás Flores y Aguilar (* Potosí, 24 de diciembre de 1584-† Lima, 31 de marzo de 1660), fue un abogado criollo y funcionario colonial en el Virreinato del Perú durante el . Rector de la Universidad de San Marcos y alcalde ordinario de Lima.

Biografía
Sus padres fueron el toledano (Castilla) Francisco Flores, capitán y secretario de cámara de la Audiencia de Lima, e Inés de Aguilar (o Leonor Guzmán).En 1593 fue llevado a la Ciudad de los Reyes. Luego de recibirse como abogado ante la Audiencia (1625). Debido a su versación en la materia jurídica, se le confiaron importantes casos, como la defensa del deán y cabildo eclesiástico de Arequipa en litigio contra el provisor Diego de Armenta Altamirano, por los bienes del difunto obispo Pedro de Perea (1633).

Ocupó importantes cargos en su ciudad: Era regidor perpetuo (desde 1631); alférez real (1633) y rector sanmarquino (1637). Durante esta última gestión, se fundó la cátedra de Teología Moral para los dominicos, además de confirmarse por el Rey dos cátedras destinadas a la enseñanza de la Medicina. Posteriormente fue asesor del Cabildo de Lima, además de alcalde ordinario de la ciudad (1646) y juez ordinario de la Caja Real (en este cargo, fue comisionado para someter a pesquisa al corregidor de Chucuito, Juan de Argote) y del Tribunal del Consulado (1656).

Referencias
 Alberto Tauro del Pino. Enciclopedia Ilustrada del Perú. Lima: PEISA, 2001.

Fallecidos en Lima
Sanmarquinos (siglo XVII)
Rectores de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Alcaldes ordinarios de Lima

Nicolás Flores y Aguilar


Ruud Heus (født 24. februar 1961 i Hoorn, Holland) er en hollandsk tidligere fodboldspiller (venstre back).

Heus spillede i løbet af sin karriere ti sæsoner for Rotterdam-storklubben Feyenoord. Her var han med til at vinde både et hollandsk mesterskab og fire udgaver af KNVB Cuppen. Han spillede også af to omgange for AZ i Alkmaar.

Titler
Hollands mesterskab
 1993 med Feyenoord

KNVB Cup
 1991, 1992, 1994 og 1995 med Feyenoord

Johan Cruijff Schaal
 1991 med Feyenoord

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Fodboldspillere fra Feyenoord Rotterdam
Fodboldspillere fra AZ Alkmaar

Ruud Heus


أييوس إوانيس (Άγιος Ιωάννης) هي مدينة في إففويا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 919  نسمة.

مراجع

مدن اليونان

أييوس إوانيس (إففويا)


Blăjeni ( oder Balázsfalva) ist eine Gemeinde im Kreis Hunedoara in der Region Siebenbürgen in Rumänien.

Geographische Lage

Die Gemeinde Blăjeni liegt in einer bergigen Landschaft in den nördlichen Ausläufern des Siebenbürgischen Erzgebirges im historischen Stuhlbezirk Brád des Hunyader Komitat (Komitat Eisenmarkt). Im Norden des Kreises Hunedoara an der Kreisstraße (Drum județean) DJ 742B und am Oberlauf des Crișul Alb (Weiße Kreisch), befindet sich der aus vielen Weilern bestehende Ort Blăjeni etwa drei Kilometer nördlich von der Nationalstraße DN 74 auf etwa halber Strecke zwischen den Kleinstädten Brad (Tannenhof) und Abrud (Großschlatten) im Kr. Alba. Die Kleinstadt Brad befindet sich 23 Kilometer südwestlich; die Kreishauptstadt Deva (Diemrich) etwa 63 Kilometer südlich, von Blăjeni entfernt.

Das nördliche Areal der Gemeinde liegt im Südwesten des Motzenlandes.

Geschichte
Der Ort Blăjeni wird erstmals 1439; die eingemeindeten Dörfer Anfang des 20. Jahrhunderts urkundlich erwähnt. Auf dem von den Einheimischen genannten Berg Dealul Paltin haben die Anführer des rumänischen Horea-Aufstandes den Entschluss zur Durchführung des Aufstandes gefasst, wobei viele Bauern ihnen den Treueeid schwuren. Zur Zeit der rumänischen Revolution von 1848, soll deren Anführer in Siebenbürgen Avram Iancu, sich zwei Wochen hier in einer Höhle versteckt haben.

Die Hauptbeschäftigung der Bevölkerung sind heute die Landwirtschaft, die Viehzucht und der Obstbau. Von der Gemeindefläche werden etwa 63 % landwirtschaftlich bearbeitet, 7 % davon ist Ackerland.

Bevölkerung
1850 lebten auf dem Gebiet der Gemeinde 2333 Einwohner. 2290 davon waren Rumänen und 43 Roma. Die größte Bevölkerungszahl 3463 – gleichzeitig die der Rumänen (3403) und die der Roma (60) – wurde 1930 ermittelt. Die höchste Anzahl der Magyaren (13) wurde 1900 und die der Deutschen (5) 1890 registriert. Bei der Volkszählung 2002 lebten auf dem Gebiet der Gemeinde nur noch 1530 Rumänen. Am 31. Oktober 2011, wurden bei einer vorläufigen Volkszählung in der Gemeinde Blăjeni, in 681 Haushalten 1240 Menschen gezählt.

Sehenswürdigkeiten
 Die Holzkirchen in den eingemeindeten Dörfern Groșuri und Sălătruc, sowie die alten Motzenhäuser der Region.
 Die Gemeinde ist durch seine Karst-Landschaft ein beliebtes Urlaubergebiet. Das eingemeindete Dorf Blăjeni-Vulcan ist ein Ausgangspunkt zum Kalkberg Vulcan oder auch Vâlcan genannt. Der Berg mit 200–400 Meter hohen Steilwänden ist ca. fünf Hektar groß und an höchster Stelle () (nach unterschiedlichen Angaben)  oder  hoch. Zum Berg führt ab der Nationalstraße DN 74 im Buceș Pass in nördliche Richtung, ein anderthalb Kilometer langer Weg.

Weblinks

 Blăjeni bei ghidulprimariilor.ro
 Blăjeni bei JudețeOnline.ro

Einzelnachweise

Ort im Kreis Hunedoara

Blăjeni


El Parque de los Bambúes (en francés: Le Parc aux Bambous) es un jardín botánico privado de 4 hectáreas de extensión especializado en bambús, en Lapenne, Francia.

Está abierto al público todos los días en los meses cálidos del año, se cobra una tarifa de entrada.

Historia
El jardín botánico fue creado en los terrenos de un antiguo parque que databa de principios del  situado a lo largo del río Hers.

Fue abierto al público en el año 2001.

En el año 2006 fue clasificado como « Jardin Remarquable» (Jardín notable).

Colecciones
Aunque especializado en cultivo de bambús en el jardín botánico nos encontramos:

 Colección de bambúes con más de 100 taxones, con ejemplares notables de Arundo donax, Arundinaria auricoma, Chimonobambusa marmorea, Chimonobambusa quadrangularis, Chimonobambusa tumissinoda, Fargesia jiuzaighou, Fargesia murielae, Fargesia nitida, Fargesia robusta, Fargesia rufa, Panicum virgatum, Phyllostachys aurea, Phyllostachys viridi-glaucescens, Phyllostachys vivax aureocaulis, Pseudosasa japonica, Sasa veitchii, y Shibataea kumasaca
 Colección de hierbas con más de 50 taxones de Poaceae, además de Cortaderia, Elymus, Miscanthus, y Pennisetum.
 Arboreto con ejemplares de sophora y thuja de Japón, acacia, robles, Pinus sylvestris, alamos, acompañados de arbustos como Genista, Lavandula, y Thymus.

Referencias

Enlaces externos
 Le Parc aux Bambous
 Entrada en la página de Parcs et Jardins (francés)
 Entrada en la página de 1001 Fleurs (francés)
 Entrada en la página de Gralon.net (francés)
 Entrada en la página de Je Decouvre La France (francés)

Parc aux Bambous
Parc aux Bambous
Parc aux Bambous
Parc aux Bambous
Parc aux Bambous
Ariège

Parque de los bambúes


Erdemli Meslek Yüksekokulu Alata Bahçe Kültürleri'ne ait binada eğitim-öğretim faaliyetlerini sürdürmekte iken Erdemli Belediyesi, Erdemli Kaymakamlığı ve sivil toplum örgütlerinin katkıları ile yaptırılan Erdemli Belediyesine ait binaya 2005 yılında taşınmıştır.

Bölümler
Bilgisayar Programcılığı Ve Teknikerliği
Bankacılık
Muhasebe
İşletme

Mersin Üniversitesi
Erdemli

Erdemli Meslek Yüksekokulu


Makarba es una ciudad de la India en el distrito de Ahmedabad, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 41  a 34 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 29 676 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Makarba


HMAS Supply (AO 195) was a  of the Royal Fleet Auxiliary (RFA) and the Royal Australian Navy (RAN). Originally named Tide Austral and intended to be the first ship of a post-World War II Royal Australian Fleet Auxiliary, manpower and financial shortages meant that when the Belfast-built ship was launched in 1955, she could not be accepted into Australian service. Instead, she was loaned to the RFA, operating RFA Tide Austral (A99). In August 1962, the ship was commissioned directly into the RAN, then renamed a month later to HMAS Supply. Supply operated as part of the RAN until her decommissioning at the end of 1985.

Design, construction, and acquisition
In the early 1950s, the RAN considered acquiring a fleet tanker to support their forces. It was suggested that Australia order a  from the United Kingdom (the Royal Navy having ordered three ships of the design), as the backlog of Navy construction in Australian dockyards would prevent an Australian-built tanker from entering service until at least the late 1950s. The tanker was to be the first ship of a post-war Royal Australian Fleet Auxiliary, would be manned by merchant seafarers to reduce demand on RAN service personnel, and would reduce the RAN's dependency on foreign fuel suppliers. The acquisition was approved by the Defence Committee and the Cabinet of Australia in August 1951, with the order placed by the end of the year.

The ship, which was to be named RAFA Tide Austral, was laid down by Harland and Wolff Limited at Belfast in Northern Ireland on 5 August 1952, and launched on 1 September 1954. The tanker was completed at the start of 1955, at a cost of £A3.13 million: 20% over the forecast price. However, financial difficulties and a manpower shortage meant that the RAN could not operate the ship, and efforts to find a merchant operator were unsuccessful. Efforts to sell the ship to another navy or a civilian operator also failed, but in March 1955, the British Admiralty offered to take Tide Austral on loan and operate her as part of the Royal Fleet Auxiliary.

Operational history

RFA service
The tanker was operated by the British Admiralty with a civilian crew as a Royal Fleet Auxiliary under the name Tide Austral from 1955 to 1962. Her service under Admiralty control included various charter periods, including two years (1956–58) when she was employed at the Admiralty's discretion, operating in direct payment of a debt incurred for the taking over of Shell Tankers Ltd building berths.

RAN acquisition
In 1962, the ship was purchased by Australia and commissioned into the Royal Australian Navy on 15 August 1962, under her original name. She was renamed HMAS Supply on 7 September 1962 in a ceremony presided over by the wife of Rear Admiral Otto Becher, the Australian Naval Representative in the United Kingdom.

RAN service
During her Australian service, Supply, accompanied initially by Royal New Zealand Navy (RNZN) frigate , and later by RNZN frigate , sailed to Moruroa Atoll in official protest of the French Canopus atmospheric nuclear test. On 27 December 1974, Supply sailed from Sydney as part of Operation Navy Help Darwin; a 13-ship relief force sent to Darwin following Cyclone Tracy. In 1975, Supply was present for the proclamation of Papua New Guinea's independence from Australia, and later for the bicentennial of the United States of America's independence from Britain.

On 8 September 1980, Supply joined five other RAN vessels to form the Australia Squadron. The Squadron, which included HMA Ships , , , , and  spent two months in the Indian Ocean as part of a flag-showing cruise; the largest RAN deployment since World War II.

Fate
HMAS Supply paid off on 16 December 1985, and was replaced by .

References

Further reading

Tide-class replenishment oilers of the Royal Australian Navy
Tide Austral
Ships built in Belfast
1954 ships
Ships built by Harland and Wolff

HMAS Supply (AO 195)


Dracaena cylindrica (Sansevieria cylindrica) es una especie de Dracaena (Sansevieria), originaria de  África tropical en Angola, es ampliamente cultivada como planta ornamental.

Ahora se la ha incluido en el género Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Plantas acaulescentes o subcaulescentes. Con 3–4 hojas, cilíndricas o apenas aplanadas, de hasta 1.5 (–2) m de largo y 3 cm de diámetro, ampliamente agudas, con bandas verde obscuras alternando con bandas verde claras. El escapo de hasta 1 m de largo, usualmente más corto que las hojas, las flores de 35–40 mm de largo, blancas, matizadas con rosado. El fruto de 8 mm en diámetro.

Taxonomía
Sansevieria cylindrica fue descrita por Bojer ex Hook. y publicado en Botanical Magazine 85: t. 5093, en el año 1859.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

cylindrica: epíteto latino que significa "cilíndrica".
Sinonimia
 Acyntha cylindrica (Bojer ex Hook.) Kuntze
 Cordyline cylindrica (Bojer ex Hook.) Britton
 Sansevieria angolensis Welw. ex Carrière
 Sansevieria cylindrica var. patula N.E.Br.

Referencias

Enlaces externos

Sansevieria cylindrica en GRIN

cylindrica
Flora de África tropical austral
Flora de África continental
Plantas ornamentales
Plantas de interior
Plantas descritas en 1859
Plantas descritas por Bojer
Plantas descritas por Hooker

Sansevieria cylindrica