was a town located in Mikata District, Hyōgo, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 2,523 and a density of 38.13 persons per km2. The total area was 66.16 km2.

See Ojiro if you want to know the present situation of this area.

This town was created on April 1, 1955, by the amalgamation of the village of Ojiro and the village of Isou.
But on April 1, 1961, the portion of Mikata that was Isou merged into the town of Muraoka, because those who in Ojiro and Isou were not friendly.

On April 1, 2005, Mikata, along with the town of Kasumi, and the town of Muraoka, was merged to create the town of Kami, and no longer exists as an independent municipality. The portion of Kami that was Mikata is now known as Ojiro-ku (小代区), or Ojiro Ward.

External links
 Official website of Kami in Japanese

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Kami, Hyōgo (Mikata)

Mikata, Hyōgo


Yamuna Nagar (en hindi: यमुनानगर ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Yamuna Nagar, en el estado de Haryana.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 280  a 108 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 234 481 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Haryana

Yamuna Nagar


Abraham Harry Paape () a fost un istoric și publicist neerlandez, care a condus Institutul Neerlandez pentru Documentarea Războiului (1979-1990).

Biografie
Paape a absolvit liceul în 1943 și apoi a petrecut un an ascuns în Oostkapelle. La sfârșitul celui de-al Doilea Război Mondial el a fost activ în Forțele Armate Interne. După aceea a trebuit să-și caute un serviciu. În loc să accepte să participe la acțiunile militare din Indiile de Est Neerlandeze, a devenit bibliotecar pe un vas ce transporta soldați, civili și prizonieri de război. Începând din 1947 a studiat științele politice și sociale la Universitatea din Amsterdam. În anul 1952 a început să colaboreze la Institutul Neerlandez pentru Documentarea Războiului (RIOD). Paape a început ca stagiar și a fost angajat din 1953 până în 1956 sub conducerea lui Lou de Jong. Apoi a urmat un an de studii doctorale și s-a întors la institut în 1957. În 1959 el a devenit șef al departamentului administrativ și în 1970 director adjunct. În perioada 1979 - 1 iunie 1990 (când s-a pensionat)  a fost director al RIOS. Paape a avut o contribuție deosebită la organizarea institutului.

Paape a publicat mai multe lucrări despre cel de-al Doilea Război Mondial. Lucrarea sa cea mai cunoscută este De Geuzen despre grupul de rezistență omonim, care a fost publicată în 1965. În același an, el a publicat, de asemenea, albumul De bezettingstijd in beeld și în anii 1970 el a fost redactor-șef al revistei Bericht van de Tweede Wereldoorlog. El a scris prefața ediției critice a Jurnalului Annei Frank din 1986.

Note

Nașteri în 1925
Decese în 2001
Istorici neerlandezi
Scriitori neerlandezi

Harry Paape


فرز مناعي أو غربلة مناعية هي طريقة في مجال التقانة الحيوية للكشف عن وجود الببتيد المتعدد المنتجة بواسطة استنساخ الجينات.

مراجع

تقانة حيوية

فرز مناعي


حسام البدري (23 مارس 1960 -)، لاعب كرة قدم ومدرب مصري. ويشغل منذ يونيو 2018 منصب رئيس فريق عمل نادي بيراميدز المصري.

تولى تدريب الأهلي 3 مرات، كان أخرها في 2016 وحتى 2018. ومع الفريق فاز البدري إجمالا بـ3 ألقاب دوري، ولقب لدوري أبطال إفريقيا. وحقق أيضا لقب الدوري السوداني مرة واحدة مع فريق المريخ. كما قاد منتخب مصر الأولمبي في كأس الأمم الأفريقية تحت 23 سنة عام 2015، ولكنه لم ينجح في التأهل للألعاب الأولمبية الصيفية 2016.

مسيرته الكروي
انضم لمدرسة الكرة بالنادي الأهلي عام 1978 بناء على اختيار الكابتن (فتحي نصير) وتدرب تحت إشراف الكابتن (عمرو أبو المجد) حتى وصل إلى فريق تحت 17 سنة ثم انضم بعدها للفريق الأول موسم 1978/1979.
خاض البدري مباراته الرسمية الأولى مع الفريق الأول بالنادي الأهلي تحت قيادة المدير الفني المجري هيديكوتي أمام الأوليمبي وحقق الأهلي الفوز بثلاثة أهداف مقابل هدف واحد.
يعتبر لقاء الأهلي والزمالك موسم 1981 من أفضل المباريات التي لعبها (البدري) طوال مشواره مع الفريق وفاز الأهلي بهدف نظيف ليحرز لقب بطولة الدوري العام بعد منافسة شرسة مع الزمالك.
خاض (البدري) في مشواره مع الكرة بالأهلي 124 مباراة محلية وأفريقية، ونجح في الفوز ببطولة الدوري العام أربع مرات وثلاث بطولات كأس مصر بالإضافة إلى ثلاث بطولات أفريقية.
على الصعيد الدولي لعب (البدري) 18 مباراة دولية مختلفة ومثل منتخب الناشئين عام 1977 والمنتخب الأول عام 1980 وشارك في تصفيات دورة الألعاب الأوليمبية بموسكو عام 1980 تحت قيادة (عبد المنعم الحاج).
قضت الإصابة على مشوار البدري في الملاعب مبكرًا، حيث تعرض للإصابة بقطع في الرباط الصليبي للركبة عام 1984 وامتدت فترة علاجه لأكثر من عام ونصف حتى قرر الاعتزال عام 1987.

مسيرته التدريبية

بداياته
عمل بعد اعتزاله مدربًا في قطاع الناشئين بالأهلي. وانضم لأول مرة إلى الجهاز التدريبي للفريق الأول للأهلي في موسم 2001–2002 خلال فترة تدرييب المدرب البرتغالي مانويل جوزيه. وترقى إلى منصب المدرب المساعد مع الهولندي جو بونفرير في موسم 2002–2003 ثم مع البرتغالي توني أوليفيرا في موسم 2003–2004. واحتفظ بمنصبه بعد عودة البرتغالي جوزيه في أواخر 2003 بعد إقالة اوليفيرا. ثم عين أيضًا مديرًا لكرة القدم بالأهلي بعد رحيل ثابت البطل.

الأهلي (الولاية الأولى)
وأصبح في 22 يونيو 2009 أول مدرب مصري للأهلي منذ نحو 17 عامًا، وحدث ذلك بعد الرحيل المفاجئ للمدرب البرتغالي نيلو فينجادا بعد فترة قصيرة من توليه المسئولية وقبل خوضه لأي مباراة رسمية. قاد البدري الأهلى للظفر بلقب الدوري ثم السوبر المصري. ثم تقدم باستقالته في نوفمبر 2010 بعد الهزيمة من الإسماعيلي بنتيجة 3–1. وبذلك قاد الفريق في 58 مباراة، فاز في 33 وتعادل في 16 وخسر في تسع مباريات.

المريخ
تعاقد نادي المريخ السوداني في ديسمبر 2010 مع حسام البدري لتدريب الفريق لمدة عامين مقابل راتب شهري قدره 15 الف دولار. وحل البدري مكان الألماني مايكل كروجر. قاد البدري فريق المريخ للفوز بالدوري السوداني 2011 بعد تحقيق الفوز في كل المباريات باستثناء التعادل في واحدة والخسارة في أخرى. وبذلك أنهى سيطرة غريمه نادي الهلال على اللقب في الموسمين الأخيرين. ثم رحل عن الفريق في نوفمبر 2011 بعد الاتفاق مع جمال الوالي رئيس النادي.

إنبي
تعاقد نادي إنبي في ديسمبر 2011 مع حسام البدري مديرًا فنيًا خلفًا لمختار مختار الذي تمت إقالته لسوء النتائج.

الأهلي (الولاية الثانية)
عاد لقيادة الأهلي مرة ثانية في 2012 خلفًا للبرتغالي مانويل جوزيه.

منتخب مصر الأوليمبي
أعلن الاتحاد المصري لكرة القدم في ديسمبر 2013 تولي البدري منصب المدير الفني لمنتخب مصر الأولمبي استعدادًا لتصفيات أولمبياد ريو دي جانيرو 2016. قاد البدري المنتخب للتأهل لبطولة كأس الأمم الأفريقية تحت 23 سنة لعام 2015 التي تؤهل المنتخبات صاحبة المراكز الثلاثة الأولى للأولمبياد. ولكن المنتخب ودع البطولة من دورها الأول بعدما احتل المركز الرابع في المجموعة الثانية بعد تعادلين وخسارة. وعلى إثر فشل المنتخب في الصعود للأوليمبياد، أعلن اتحاد الكرة المصري في ديسمبر 2015 انتهاء عقده.

أهلي طرابلس

الأهلي (الولاية الثالثة)
تولى البدري تدريب الأهلى للمرة الثالثة في أغسطس 2016 خلفًا للهولدندي مارتن يول. وحصد مع الفريق لقب الدوري المصري موسم 2016–17. ثم لقب كأس مصر 2017.
وفي نوفمبر 2017، خسر الفريق نهائي دوري أبطال أفريقيا 2017 أمام نادي الوداد الرياضي المغربي بنتيجة 1–2 بمجموع المبارتين.

تقدم البدري باستقالته في مايو 2018 بعد سلسلة من النتائج السلبية. بدأت بالخسارة من الزمالك 2-1، ثم الخروج من كأس مصر على يد الأسيوطي سبورت في دور ربع النهائي، ثم حصد نقطة واحدة من أول مباراتين في مرحلة المجموعات بدوري أبطال أفريقيا. وبذلك انتهت ولاية البدري الثالثة في قيادة الأهلي بعد 95 مباراة، فاز في 68 منهم وتعادل 19 مرة وخسر 8 مرات.

الألقاب

كلاعب
 الدوري المصري الممتاز: 4 مرات
 كأس مصر: 3 مرات
 البطولات الأفريقية: 3 مرات

كمدرب
مع النادي الأهلي
 الدوري المصري الممتاز: 3
 كأس السوبر المصري: 5
 دوري أبطال أفريقيا: 1
 كاس السوبر الافريقي: 1
 كأس مصر: 1

مع المريخ السوداني
 الدوري السوداني الممتاز: 1

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من السويس
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم للشباب
مدربو الدوري السوداني الممتاز لكرة القدم
مدربو النادي الأهلي (مصر)
مدربو كرة قدم مصريون
مدربو كرة قدم مغتربون في ليبيا
مدربو منتخب مصر لكرة القدم
مدربو نادي المريخ (السودان)
مدربو نادي أهلي طرابلس
مدربو نادي إنبي
مصريون حائزون على وسام الرياضة
مواليد 1379 هـ
مواليد 1960
مواليد في القاهرة

حسام البدري


An Georgeantha hexandra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Barbara Gillian Briggs ngan Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Georgeantha hexandra in nahilalakip ha genus nga Georgeantha, ngan familia nga Ecdeiocoleaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Georgeantha

Georgeantha hexandra


Niels Iuel (Juel) (født 13. oktober 1924 på Meilgaard, død 10. februar 2001 sammesteds) var en dansk godsejer.

Han var søn af Christian Juel og Kate Harriet  født Treschow. Han blev uddannet forstkandidat, og fra 1959 ejede han Meilgaard og Østergaard. Han blev hofjægermester.

Han var gift med Sylvia Wendela Pretoria jonkvrouwe van Lennep (født 15. november 1932 i Pretoria), datter af gesandt Willem Frederik jonkheer van Lennep og Cécile Marie Roosmale Nepveu.

Han er begravet på Glesborg Kirkegård.

Kilder
Danmarks Adels Aarbog 2000-02

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Niels
Godsejere fra Danmark
Hofjægermestre fra Danmark
Forstmænd fra Danmark
Danskere i 1900-tallet

Niels Iuel


Joshua Abraham Norton (4 februarie 1818 – 8 ianuarie 1880), cunoscut sub numele de Împăratul Norton, a fost un cetățean din San Francisco, California, care în 1859 s-a autoproclamat "Norton I, Împărat al Statelor Unite". Mai târziu, și-a și luat titlul secundar de "Protector al Mexicului".

Născut în Anglia, Norton și-a petrecut mare parte din viața lui în Africa de Sud. După moartea mamei sale în 1846 și cea a tatălui său în 1848, el a navigat spre vest, ajungând în San Francisco, probabil, în noiembrie 1849.

Norton și-a câștigat existența inițial ca om de afaceri, dar și-a pierdut averea investind în orez peruvian. După ce a pierdut un proces în care a încercat să anuleze contractul cu producătorul de orez din Peru, notorietatea lui Norton s-a stins. El a reapărut în viața publică în septembrie 1859, pretinzând la poziția de Împărat al Statelor Unite ale Americii.

El nu avea nicio putere politică formală, dar, cu toate acestea, era tratat cu tot respectul în San Francisco, și avea monedă proprie emisă pe numele lui, care era onorată în unitățile pe care le frecventa. Deși unii l-au considerat nebun sau excentric, cetățenii din San Francisco sărbătoreau prezența lui "regală" și proclamațiile lui, cum ar fi ordinul său pentru dizolvarea forțată a Congresului și numeroase decrete de cerere de construcție a unui pod care să lege San Francisco de Oakland, și, respectiv, un tunel sub Golful San Francisco.

Pe 8 ianuarie 1880, Norton s-a prăbușit în stradă și a murit înainte de a putea fi asistat medical. Peste 10.000 de oameni s-au aliniat pe străzile din San Francisco să-l omagieze la înmormântarea lui.

Norton a fost imortalizat ca sursă de inspirație pentru personaje din creațiile literare ale unor scriitori precum: Mark Twain, Robert Louis Stevenson, Christopher Moore, Morris și Goscinny, Selma Lagerlöf, și Neil Gaiman.

Biografie

Începuturi
Părinții lui au fost John Norton (d. august 1848) și Sarah Norden, care erau evrei din Anglia. Tatăl lui a fost un fermier și comerciant, și mama sa a fost o fiică a lui Avraam Norden și o soră a lui Benjamin Norden, un comerciant de succes. Familia s-a mutat în Africa de Sud la începutul anilor 1820, ca parte a unui sistem de colonizare sprijinit de guvern. Cel mai probabil, Norton s-a născut în Kentish, Deptford, care face astăzi parte din Londra.

Din punct de vedere istoric, se susține adesea că Joshua Norton a ajuns în San Francisco pe o navă, Franzeska, pe 23 noiembrie 1849; că el a venit cu 40.000 de dolari, în totalitate sau în parte, o moștenire din averea tatălui, bani pe care i-a transformat într-o avere de 250.000 de dolari. Nici unul dintre acest lucru nu este dovedit de documentările contemporane. Tot ceea ce se știe este faptul că, după ce Norton ajuns în San Francisco, s-a bucurat de o afacere de succes în piețele de mărfuri și în speculații imobiliare, și că până la sfârșitul anului 1852, el era unul dintre cei mai prosperi, respectați cetățeni ai orașului.

În decembrie 1852, Norton a crezut că a văzut o oportunitate de afaceri, atunci când China se confrunta cu o foamete severă care a determinat interzicerea exportului de orez, provocând o explozie în prețul orezului în San Francisco, de la 9, la 79 de cenți pe kilogram. Când a auzit ca nava Glyde, care se întorcea din Peru, transporta 91.000 de kilograme de orez, a cumpărat întregul lot pentru 25.000 de dolari (sau douăsprezece și jumătate de cenți pe livră), în speranța de a lua cu asalt piața.

La scurt timp după ce a semnat contractul, mai multe alte vase cu orez sosiseră din Peru, provocând scăderea prețului de orez la trei cenți pe kilogram. Norton a încercat să anuleze contractul, spunând că furnizorul de orez l-a indus în eroare cu privire la calitatea produsului. Din 1853 până la 1857, Norton și furnizorul de orez au fost implicați într-un litigiu prelungit. Deși Norton a avut câștig de cauză în instanțele inferioare, când a ajuns la Curtea Supremă din California, aceasta s-a pronunțat împotriva lui Norton. Mai târziu, Banca Lucas Turner și Asociații a pus sechestru pe proprietățile sale imobiliare din North Beach, San Fancisco pentru a plăti datoria lui Norton. El a declarat faliment și din 1858 a început să trăiască în condiții precare.

Declarația de împărat

Prin 1859, Norton a devenit complet nemulțumit cu ceea ce el a considerat inadvertențe ale structurilor juridice și politice ale Statelor Unite. Pe 17 septembrie 1859, a luat taurul de coarne și a început să distribuie scrisori la diverse ziare din oraș, proclamându-se "Împărat al Statelor Unite":Anunțul a fost retipărit pentru efect comic, de către editorul de la Buletinul de San Francisco.

Norton a adăugat mai târziu "Protector al Mexicului" la acest titlu. Astfel și-a început fără-precedenta și capricioasa "domnie" de 21 de ani peste America.

În calitatea sa de împărat auto-numit, Norton a emis numeroase decrete privind chestiuni de stat, inclusiv, cel de pe 12 octombrie 1859, un decret pentru abolirea formală a Congresului Statelor Unite ale Americii. În el, Norton nota:Norton a ordonat ca toate partidele interesate să se adune la Platt's Music Hall în San Francisco, în februarie 1860, pentru a "remedia răul mai sus amintit".

Într-un decret imperial din luna următoare, Norton a chemat Armata să-i detroneze pe oficialii aleși ai Congresul SUA:Ordinele "Împăratului" au fost ignorate de către Armată, iar Congresul, de asemenea, a continuat fără recunoașterea oficială a decretului. Prin alte decrete din 1860 a ordonat dizolvarea republicii și le-a interzis adunarea membrilor fostului Congres. Lupta lui Norton împotriva liderilor aleși în America a persistat pentru tot restul vieții sale. În speranța de a rezolva multele dispute care au dus la Războiul Civil, în 1862 Norton a emis un mandat, cerând atât Bisericii Romano-Catolice cât și celei Protestante rânduirea sa publică drept "Împărat".

După ce încercările lui de a răsturna guvernul ales au fost ignorate, Norton și-a îndreptat atenția spre alte aspecte, atât politice, cât și sociale. Pe 12 august 1869, "fiind dornic de atenuare a disensiunilor conflictelor de partid existente acum în tărâmul nostru", a declarat abolirea partidelor Democrat și Republican.

Norton a fost, ocazional, un vizionar, și unele dintre Decrete Imperiale au dat dovadă de puteri clarvăzătoare. El a emis instrucțiuni pentru a forma o Ligă a Națiunilor, și a interzis, în mod explicit, orice formă de conflict între religii sau secte. De asemenea, acest "împărat" a mai dat un decret spre construirea unui pod sau tunel de legătură între Oakland și San Francisco, mai târziu, decretele sale devenind din ce în ce mai iritate de lipsa de ascultare promptă a autorităților:Mult timp după moartea lui, structuri similare au fost construite, precum podul San Francisco–Oakland Bay și Transbay Tub, și au avut loc campanii pentru a-l redenumi "Podul Împăratul Norton".

 Actele Imperiale

Norton își petrecea zilele inspectând străzile din San Francisco într-o elaborată uniformă albastră cu epoleți placați cu aur, primită de la ofițeri ai Armatei Statelor Unite. De asemenea, el purta o pălărie de castor decorată cu pene de păun și o rozetă. Îmbunătățea frecvent această ținută regală cu un baston sau o umbrelă. În timpul inspecțiilor, Norton examina starea trotuarelor și a tramvaielor, starea de întreținere a proprietății publice, și aspectul ofițerilor de poliție. Norton, de asemenea, dădea frecvent lungi expoziții filosofice pe o varietate de subiecte pentru oricine dorea să audă.

Între anii 1860 și 1870, au avut loc mai multe demonstrații anti-Chineze, revolte chiar, uneori având victime, în cele mai sărace cartiere din San Francisco. În timpul unui incident, Norton s-ar fi poziționat între protestatari și chinezi; cu capul plecat, el a început să recite Tatăl Nostru  în mod repetat până când protestatarii s-au dispersat fără incidente.

Un zvon lansat de caricaturistul devotat al lui Norton, Ed Sari, susține că "Împăratul" a avut doi câini, Bummer și Lazăr, care erau, de asemenea, celebrități ale orașului. Deși el nu deținea câini, Norton mânca la cantine gratuite unde împărțea mâncarea cu câinii.

În 1867, un polițist pe nume Armand Barbier l-a arestat pe Norton pentru a-l interna forțat la o unitate psihiatrică pe motiv de tulburare mentală. Arestarea sa i-a indignat pe cetățeni și a stârnit editoriale usturătoare în ziare. Șeful poliției, Patrick Crowley, a ordonat eliberarea lui Norton  și a emis scuze oficiale din partea poliției. Crowley a scris că "el nu a vărsat sângele nimănui; nu a jefuit pe nimeni; și nici nu a jefuit vreo țară, ceea ce este mai mult decât poate fi spus despre semenii săi." Norton a acordat o Iertare Imperială polițistului rătăcitor. Din acel moment, ofițerii de poliție din San Francisco l-au salutat pe Norton de fiecare dată când trecea pe stradă. Norton a primit unele simboluri de recunoaștere pentru statutul lui. Recensământul din 1870 lista un Joshua Norton de 50 de ani, domiciliat la 624 Commercial Street; ocupația lui a fost listată ca "Împărat". Menționa de asemenea că acesta era nebun.

Norton a emis, de asemenea, propriii săi bani pentru a-și plăti datoriile, care au devenit o acceptați ca monedă locală în San Francisco. Aceste bancnote au venit în cupiuri între cincizeci de cenți și zece dolari; puținele bancnote care au supraviețuit sunt obiecte de colecție. Orașul San Francisco, de asemenea, l-a onorat pe Norton. Când uniforma sa a început să se ponosească, Consiliul de Supraveghere al orașului i-a cumpărat un corespunzător substitut regal. Norton le-a trimis un amabil "mulțumesc" și a emis un "brevet de noblețe în permanență" pentru fiecare supraveghetor.

 Ultimii ani de viață și moartea
 Norton a fost subiectul a numeroase povești; o poveste populară sugera că el ar fi fost fiul Împăratului Napoleon al III-lea, și că faptul că pretindea că vine din Africa de Sud era un șiretlic pentru a preveni persecuția. Sugestii potrivit cărora Norton ar fi trebui să se căsătorească cu Regina Victoria cu greu pot fi luate în serios, deși se spune el că s-a întâlnit cu Împăratul Pedro al II-lea al Braziliei. Zvonuri circulau, de asemenea, că Norton a fost extrem de bogat—prefăcându-se sărac doar pentru că era zgârcit.
În seara zilei de 8 ianuarie 1880, Norton s-a prăbușit în colțul dintre California Street și Dupont Street (acum Grant Avenue) în fața Bisericii Old St. Mary , în timp ce mergea la o prelegere la Academia de Științe din California. Prăbușirea lui a fost imediat observată și, potrivit paginii 3 a necrologului zilei următoare din ziarul Morning Call, "ofițerul de poliție de gardă s-a grăbit să cheme o trăsură care să-l ducă la spital.". Norton a murit înainte ca trăsura să poată ajunge. Ziarul a raportat, în necrologul său, că, "Pe trotuarul împuțit, în întunericul unei nopți fără lună, sub picături de ploaie...Norton I, prin harul lui Dumnezeu, Împărat al Statelor Unite și Protector al Mexicului, a trecut în neființă."

Două zile mai târziu, ziarul San Francisco Chronicle a dedicat pagina 8 unui articol despre înmormântarea Împăratul Norton, cu titlul "Le Roi Est Mort."

A devenit repede evident că, contrar unor zvonuri, Norton a murit într-o sărăcie deplină. Cinci sau șase dolari în bani mărunți au fost găsiți asupra sa, și în camera lui de la casa internatului de pe Strada Comercială s-au găsit: un singur suveran de aur, atunci în valoare de aproximativ 2,5 dolari; colecția de bastoane; sabia lui ponosită; o varietate de articole de purtat pe cap (inclusiv un joben, o pălărie derby și un chipiu de armată roșu-dantelat); un franc francez din 1828; și o mână de obligațiuni Imperiale pe care le vindea turiștilor la o dobândă fictivă de 7%. Au fost găsite telegrame false care pretindeau a fi de la Împăratul Alexandru al II-lea al Rusiei, felicitându-l pe Norton pentru viitoarea căsătorie cu Regina Victoria, și una de la Președintele Franței, în care se spunea că o astfel de uniune ar fi dezastruoasă pentru pacea mondială. De asemenea, au fost găsite și scrisorile sale către Regina Victoria și 98 de acțiuni de la o fostă mină de aur.

Aranjamente funerare inițiale prevedeau un sicriu simplu de cerșetor, făcut din brad roșu de coastă. Cu toate acestea, membrii Pacific Club, o asociație a oamenilor de afaceri din San Francisco, a pus la punct un fond care a asigurat un frumos sicriu din lemn de trandafir și aranjarea unei ceremonii de adio demnă. Solemna, trista și marea lui înmormântare a avut loc pe 10 ianuarie, duminica. "Toate clasele sociale, de la capitalist la cerșetor, de la preot la hoț de buzunare, de la doamne bine-îmbrăcate până la paria societății''" au venit să-l omagieze pe "împărat". Se spune că peste 10.000 de oameni s-au aliniat pe străzi, cortegiul funerar având 5 km lungime. Norton a fost îngropat în Cimitirul Masonic, pe cheltuiala orașului San Francisco.

În 1934, rămășițele Împăratului Norton au fost transferate la un mormânt în Cimitirul Woodlawn, în Colma.

Note

Nașteri în anii 1810
Decese în 1880
Folclor american
Evrei englezi
Emigrați englezi în Statele Unite ale Americii
Oameni din San Francisco, California
Pretendenți
Evrei sud-africani

Împăratul Norton


The following is a partial list of Israeli civilian casualties of the Second Intifada. The International Institute for Counter-Terrorism (IPICT) puts civilian deaths at 78% and Israeli combatants at 22%, between 27 September 2000 and 1 January 2005.
According to B'tselem between the start of the Second Intifada and Operation Cast Lead, 731 Israeli civilians and 332 members of the Israeli security services have been killed.  The Israeli civilians' deaths do not show a high regularity in their age or gender distribution, as Palestinian militants chose to attack whichever civilian targets were accessible. The targets included the Dolphinarium disco attack, a place frequented by Israeli youth, and open-air markets and public buses, which are disproportionately used by women and the elderly. A number of attacks against Israeli civilians have been considered massacres.

List

See also
 Israel casualties of war
 List of Palestinian suicide attacks

References

External links
Major Palestinian Terror Attacks Since Oslo at Jewish Virtual Library
Victims of Palestinian Violence and Terrorism since September 2000 at The Israeli Ministry of Foreign Affairs

+
+
Massacres in Israel
Terrorist incidents in Asia in the 2000s
Intifada
Intifada
Terrorist incidents in Israel in the 2000s

List of Israeli civilian casualties in the Second Intifada


قطر الندى هي (أسماء بنت خمارويه بن أحمد بن طولون) (توفيت سنة 287 هـ - 900 م)، أو سنة 284 هـ هي من أشهر النساء اللاتي لقبن بقطر الندى في تاريخ مصر. ويرجع ذلك إلى ما أحاط حفل زفافها من مظاهر الأبهة والعظمة، حين زوجها أبوها من الخليفة العباسي المعتضد بالله.

جهازها
الذي ذكره المؤرخون عندما وصفوا قافلة العروس ـقطر الندىـ وكيف حمّلت هذه القافلة ما لم تره عين أو تسمع به أذن، أربع قطع من الذهب عليها قبة من ذهب مشبك، في كل عين من التشبيك قرط معلق فيه حبة من الجواهر لا تعرف لها قيمة.. دكة من الذهب، تضع عليها قدمها، كلما دخلت إلى حجرتها. مائة هاون من الذهب يدق فيها العود والطيب. ألف مبخرة من الذهب. ناهيك عن مئات الصناديق المحتوية على الملابس، والاقراط، والسلاسل الذهبية، وفصوص من الاحجار الكريمة. وقد توفيت وأبوها مريض.

موكب العروس
أمر خمارويه والي مصر أن يبني لابنته قطر الندى على رأس كل مرحلة من مراحل الطريق الطويل، فيما بين القاهرة وبغداد، قصرا تنزل فيه، معدا بكل ما تحتاجه العروس في سفرها من الراحة وأسباب الرفاهية، فتشعر وكأنها في كل قصر تنزل فيه بأنها لم تفارق قصرها في القاهرة. وحين وصل موكب العروس إلى بغداد ليلا بين آلاف الشموع والمشاعل، دخل موكب قطر الندى قصر الخليفة المعتضد زوجها فكانت هناك احتفالات أخرى لم تر بغداد مثلها، على امتداد تاريخها.

هناك أعراس وزفافات كثيرة دخلت التاريخ لأسباب تتوقف عليها علاقات بين الدول، أو انقاذ لهزائم، أو سداد لديون، أو ديات لارواح أزهقت، أو لحقن دماء.. لكن الزفاف الأسطوري الذي يكاد الحديث عنه يصل إلى حد الخرافة، لم يفعل شيئا من ذلك، الا أنه دخل التاريخ كواحد من أهم الاعراس التي تدل على سفه المترفين في فترة من فترات التاريخ الإسلامي.

زواج قطر الندى
الذي ذكره المؤرخون عندما وصفوا قافلة العروس ـ قطر الندى ـ وكيف حمّلت هذه القافلة ما لم تره عين أو تسمع به اذن، اربع قطع من الذهب عليها قبة من ذهب مشبك، في كل عين من التشبيك قرط معلق فيه حبة من الجواهر لا تعرف لها قيمة.. دكة من الذهب، تضع عليها قدمها، كلما دخلت إلى حجرتها. مائة هاون من الذهب يدق فيها العود والطيب. ألف مبخرة من الذهب. ناهيك عن مئات الصناديق المحتوية على الملابس، والاقراط، والسلاسل الذهبية، وفصوص من الاحجار الكريمة. وفوق هذا وذاك امر خمارويه والي مصر أن يبني لابنته قطر الندى على رأس كل مرحلة من مراحل الطريق الطويل، فيما بين القاهرة وبغداد، قصرا تنزل فيه، معدا بكل ما تحتاجه العروس في سفرها من الراحة وأسباب الرفاهية، فتشعر وكأنها في كل قصر تنزل فيه بأنها لم تفارق قصرها في القاهرة. وحين وصل موكب العروس إلى بغداد ليلا بين آلاف الشموع والمشاعل، دخل موكب قطر الندى قصر الخليفة المعتضد زوجها فكانت هناك احتفالات أخرى لم تر بغداد مثلها، على امتداد تاريخها!

بداية الحكاية
كان خليفة بغداد ـ الموفق ـ قد بعث بعيونه إلى القاهرة ليستطلع أخبارها، فعادوا اليه بما أثار في نفسه البغضاء والحسد على حاكمها، فلما سمع من عيونه ما سمع، قال: «ظننا اننا قد انتهينا من الدولة الطولونية ووقاحتها، بموت أحمد بن طولون، فإذا بولده خمارويه يبالغ في العصيان، ولا يرسل الينا من خراج مصر الا ثلث ما كان يرسله إلينا أبوه، وما أحسب أن موارد مصر قد نضبت! بل وافت، وزادت، وان ما تركه ابن طولون لولده لا يقل عن مائة ألف دينار، فوق الجواهر الثمينة والخيل والإبل والبغال التي يكاد ثمنها يربو على ثمن الذهب النضار في خزائنه، هذا قليل من كثير، وهو ما جاءت به عيوننا التي اوفدناها إلى القاهرة!» فيحرضه ابنه المعتضد بالقول: «ما يجدر بك ان تسكت على خمارويه. يجب ان تبعث له جيشا يدخل مصر، ليضم بالقوة ملكها إلى ملكك!» «فيجيبه ابوه»: «لم تعد يا ولدي الخلافة العباسية غير رداء خلق، ملأه الفقر بالرقع، وما احسب جيوشنا تثبت ساعة امام جيش خمارويه»، لكن المعتضد يرد بحماس: «ابعثني يا ابي على رأس جيشك، وسترى ما افعل»، فيهدئ الخليفة من روع ابنه بالقول: «خزينة خمارويه حافلة بالمال وقدرته بالانفاق على الحرب لا تدانيها قدرة، بينما نحن نستجدي اقوات الجند»، فيقاطعه ابنه المعتضد: «والله يا ابي ان لم تبعث بي في جيش إلى هذا الرجل، لخرجت اليه وحدي، فما كنت سليل البيت العباسي وحفيد الرشيد ان لم اجرد خمارويه من مصر والشام، واضم كل ذلك إلى ملكي!».

من القاهرة إلى بغداد
ولما بلغ خمارويه ما يعتزمه المعتضد، وما ينوي أن يفعله بعد أن مات أبوه الموفق، قرر أن يجيش الجيوش ليزحف بها إلى مصر، قال: «رحم الله أباه الموفق، كان أذكى، وأوفر حكمة من ابنه المعتضد، فلو طلب منا أن نزيد في خراجه لفعلنا، فما نحن إلا ولاته على الاقاليم، ولكن بما أنه عزم على حربنا، فلا خيار لنا سوى ملاقاته»، ثم جمع قادة جيشه وأمر أبا عبد الله بن سعد ـ قائد جنده ـ أن يخرج إلى مشارف العراق، وأن يعرض على المعتضد، أن يضاعف له الخراج، فإن أبى إلا الحرب، فلا بد من تبديد شمل جيشه، على ألا يدخل القتال مقر الخلافة العباسية، إلا بأوامر من خمارويه نفسه! لكن ابن سعد انفرد بخمارويه محدثا إياه بشأن ابنته قطر الندى التي كان قد خطبها منه، فوعده خيرا، وقال له: «دعني أكلم قطر الندى في ذلك، وكذلك استشير أخاها أبا عساكر، وعندما تعود الينا منصورا، سننظر في طلبك ان شاء الله». ولكن خمارويه لم يكن صادقا في وعده! تحالف جديد ويخرج أبو عبد الله وهو حزين، بعدم البت في أمر خطوبته من قطر الندى، حتى إذا اقترب من العراق، ينجح الخليفة المعتضد في استمالته اليه، بعد أن اقنعه بأن خمارويه يبخل عليه بالزواج من ابنته! فينضم بجيشه إلى جيش المعتضد، ويجتمع حقد العاشق الخائب مع غل الخليفة الحاسد وينحدران إلى فلسطين.

خمارويه
وتثور ثائرة والي مصر، بعد أن بلغته أخبار التحالف الزاحف لمواجهته في القاهرة! فيقرر الخروج اليهم بنفسه على رأس الجيش ليدرأ الخطر القادم، فيوصي ابنه: «أنت مكاني على الناس هنا، فاذا فتح الله علينا عدنا غانمين، سالمين، وإذا شاءت ارادة الله الا ننتصر، فانشدك الخير في أهل البلاد يا ولدي، فأهل مصر عون لك في الشدة.. واوصيك باختك قطر الندى، فهي وردة يانعة، ليس لها من يحميها من الايدي الطامعة سواك، فلا تسلمها إلا إلى خير الناس، ممن ترضى عنه ولا تزفها إلا لكفء كريم..» ثم يسأل ولده «ألديك ما تريد قوله لي قبل أن أرحل؟»، فيسأله ابنه أبو العساكر: «إن اظفرك الله بالمعتضد، أتمنى ألا يدخلن القاهرة إلا وهو مقيد بالحديد!»، لكن خمارويه يجيبه بالقول: «كلا يا ولدي.. بل إذا ظفرت بالمعتضد خليفة المسلمين، وأمير المؤمنين، فسأعيده إلى بغداد معززا مكرما، فما يزيل الاحقاد يا ولدي الا الصفح الجميل، ولا تنس، لولا أنه رفع السلاح علينا، لما بادرنا بحربه، إنه الخليفة!».

وكانت هزيمة المعتضد ساحقة في المعركة، بعد أن وقعت جيوشه كلها في الاسر، لكن خمارويه يأمر بأن يتم التعامل مع الخليفة بما يليق ومكانته كأمير المؤمنين، ثم وعده بمضاعفة خراج مصر، بل وعده بما هو أكثر من ذلك عندما عقد العزم على مصاهرته بزواجه من وحيدته قطر الندى، فكان ذلك العرس الأسطوري الذي ذكرته كتب التاريخ!

انظر أيضاً
 ضرار (جارية).
 السيدة شغب.

المراجع

الدولة الطولونية
العلاقات العراقية المصرية
المرأة في الدولة العباسية في القرن 9
أشخاص من الدولة العباسية في القرن 9
زوجات الخلفاء العباسيين
سنة الولادة غير معروفة
مسلمون سنة
مصريون في القرن 9
مواليد القرن 3 هـ
مواليد القرن 9
نساء القرن 9
نساء مسلمات
نساء مصريات
وفيات 287 هـ
وفيات 900

قطر الندى


An Eria kaniensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Eria kaniensis in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. k. constricta
 E. k. kaniensis

Mga kasarigan

Eria

Eria kaniensis


Die US Men's Clay Court Championships 2012 waren ein Tennisturnier, welches vom 9. bis zum 15. April 2012 in Houston stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2012 und wurde auf Sandplatz ausgetragen. In der gleichen Woche wurde in Casablanca der Grand Prix Hassan II gespielt, welcher genau wie die US Men's Clay Court Championships zur Kategorie ATP World Tour 250 zählte.

Im Einzel trat Ryan Sweeting zur Titelverteidigung an, er schied jedoch im Viertelfinale aus. Im diesjährigen Finale siegte Juan Mónaco in drei Sätzen über John Isner. Dies war sein erster Triumph in Houston, der zweite ATP-Titel im Jahr 2012 und der insgesamt fünfte in seiner Karriere. Isner hingegen verlor nach Indian Wells zum zweiten Mal im Jahr 2012 in einem ATP-Finale.

Die Vorjahressieger im Doppel, Bob und Mike Bryan, nahmen in diesem Jahr nicht am Turnier teil. Die diesjährige Doppelkonkurrenz entschieden James Blake und Sam Querrey für sich, im Finale besiegten sie Treat Conrad Huey und Dominic Inglot. Dies war ihr erster gemeinsamer Titel, Blake konnte schon 2004 mit einem anderen Partner in Houston gewinnen. Insgesamt war es für Blake der sechste ATP-Doppeltitel seiner Karriere, für Querrey der vierte.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 28 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Die vier topgesetzten Spieler im Einzel bekamen jeweils ein Freilos in die zweite Runde.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 7. bis 9. Januar 2012 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2012
Tennisturnier in Houston

US Men’s Clay Court Championships 2012


An Eloyella thivii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karlheinz Senghas. An Eloyella thivii in nahilalakip ha genus nga Eloyella, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eloyella

Eloyella thivii


Alexander Theodore Callinicos (Salisbury, Rodesia del Sur, 24 de julio de 1950) es profesor de teoría política en el King's College de Londres y uno de los más destacados autores marxistas y activista comunista actuales. Como partidario del trotskismo, es miembro del Comité Central del Socialist Workers Party (SWP) y funge como Secretario Internacional. También es editor de la revista teórica trimestral International Socialism y ha publicado una extensa variedad de libros y artículos sobre el marxismo, teoría social, filosofía política, economía política, y raza y racismo. Entre sus obras más conocidas se encuentran Althusser's Marxism (1976), Las ideas revolucionarias de Karl Marx (1983), Making History (1987), Contra el Posmodernismo (1990), Social Theory (1999), Un manifiesto anticapitalista (2003), y The New Mandarins of American Power (2003).

Obras selectas

- Althusser's Marxism (London: Pluto Press) ISBN 0-904383-02-4

- Las ideas Revolucionarias de Karl Marx

- Making History: Agency, Structure, and Change in Social Theory (Ithaca, N.Y.: Cornell University Press). ISBN 0-8014-2121-7

- Contra el Posmodernismo

- Social Theory: Historical Introduction (New York: New York University Press). ISBN 0-8147-1593-1

- Un manifiesto anticapitalista

- New Mandarins of American Power: the Bush administration's plans for the world (Cambridge: Polity Press). ISBN 0-7456-3274-2

- The Resources of Critique (Cambridge: Polity). ISBN 0-7456-3160-6

Enlaces externos
Página web de International Socialism Journal
Página web del Socialist Workers Party
Perfil académico en el King's College
Alex Callinicos Internet Archive
Canal YouTube SWP

Profesores del King's College de Londres
Filósofos del Reino Unido del siglo XXI
Filósofos del Reino Unido del siglo XX

Alex Callinicos


Cangas yoki Cangas do Morrazo, İspanya'nın kuzeybatısında bulunan Galiçya özerk bölgesinin Pontevedra eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2005 yılı sayımına göre nüfusu: 24.849 kişidir.

Pontevedra belediyeleri

Cangas


دمدم قلعة قديمة تقع غرب بحيرة أرومية  كانت للأمير الكردي البرادوستي اميرخان يكدست المشهور في الملحمة الشعبية الكردية بـ(خاني لب زيرين) وهي قصص تروي حرب الاميرخان ضد الغزاة الصفويين التي حدثت بين عامي 1605-1609 وانتهت بسقوط القلعة بيد الشاه عباس الصفوي شاه إيران واستشهاد الأمير البرادوستي. تغنى الفولكلور الكردي ببطولة رجال هذه القلعة وحاكمها الكردي. كما الًف الكاتب الكردي الأرميني (عرب شمو) رواية بأسم (دمدم) تتحدث عن سقوط القلعة الشهيرة. كذلك ألف الكاتب الكردي جان دوست ملحمة شعرية ذاع صيتها في كردستان وتركيا وجاءت في أكثر من ألف وثمانمائة بيت شعري.

المصادر

تاريخ محافظة أذربيجان الغربية
قلاع في إيران
معالم وطنية في إيران
معركة دمدم

قلعة دمدم


Julius Bolthausen (* 21. Februar 1868 in Gräfrath (heute Solingen-Gräfrath); † 29. Dezember 1947 in Solingen) war ein deutscher Lehrer und Reiseunternehmer für Schiffs- und Radreisen in den Orient. Er kann als "Pionier für Radreisen und Tourismus um die Jahrhundertwende angesehen werden".

Bolthausen als Reiseunternehmer
Julius Bolthausen wurde als Sohn eines Landwirts geboren und war ab 1888 Lehrer an verschiedenen Volksschulen in heutigen Ortsteilen von Solingen. 1889 kaufte er sich ein Fahrrad und unternahm damit ab 1891 Radwanderungen durch ganz Europa, so etwa 1892 nach Rom und im Herbst 1894 nach Nordspanien. Von diesen Reisen schickte er Berichte an die lokale Zeitung. Seinen Reisebericht von einer Fahrt 1895 nach Frankreich (2230 Kilometer in 18 Tagen) druckte die Solinger Zeitung in 28 Folgen ab. Anlass für diese Ausführlichkeit war der 25. Jahrestag des Deutsch-Französischen Kriegs, dem Bolthausen mit dem Besuch und den Berichten von Schlachtfeldern Tribut zollte. Seinen Besuch in Paris kommentierte er, dass "hier die Pläne geschmiedet [wurden], die dem germanischen Volksstamm Unheil und Verderben bringen sollten". Er war Mitglied der Deutschen Radfahrer-Union und Träger zahlreicher Verbandsauszeichnungen. Auch seine Frau Emilie – das Paar heiratete 1896 – war begeisterte Radfahrerin; ihre Hochzeitsreise machten die Bolthausens auf einem Fahrrad nach Sanremo. Das Fahrrad war für Bolthausen indes kein Kultobjekt, sondern lediglich Mittel zum Zweck, um "heraus aus der staubigen Schule […] frei und ohne beengende Fesseln die Welt zu durchstreifen". Wenn es mit dem Fahrrad zu mühselig wurde, stieg er auf den "Großen Bruder", die Eisenbahn, um.

1894 war Bolthausen Mitbegründer und später Vorsitzender des Vereins Wanderfalke zur Förderung des Radwanderns und er organisierte erste Gruppenreisen für Radfahrer, vor allem für Lehrer; die weiteste ging bis nach Algerien. Die Reisen erfolgten, da die Zeit oft kurz bemessen war, aus einer Kombination von Schiff, Eisenbahn und Radfahren. Das Fahrrad als Transportmittel spielte allerdings mit der Zeit eine immer geringere bis gar keine Rolle bei seinen Reiseplanungen. 1903 wurde er für einen einjährigen Orientaufenthalt vom Kultusministerium freigestellt, um Reisen nach Palästina vorzubereiten. Da das Ministerium eine weitere Freistellung von Bolthausen ablehnte, kündigte er 1904 den Schuldienst und wurde Reiseunternehmer. Er unternahm in den folgenden Jahren insgesamt 86 Orientreisen, so etwa 1907 eine Reise nach Indien.
Die Zeitung Rad-Welt schrieb 1907:

Zu den Reisen nutzte Bolthausen mehrere Postkartenserien einschlägiger Verlage und versah sie mit Eindrucken, die ihn als Reiseveranstalter auswiesen. Durch das Versenden von den Reiseteilnehmern nach Hause dienten sie als damals ideales Werbemedium für sein Unternehmen.

Neben der Vermittlung von Buchungen für seine Reiseteilnehmer auf Schiffen des NDL offerierte er auch viele Fahrten mit der Eildampfer-Flotte des Österreichischen Lloyd von Triest aus. In eigenen Prospekten mit ausführlichen Reiseprogrammen warb er u. a. auch für Reisen mit dem Vergnügensdampfer SS Thalia und anderen Schiffen des ÖL, wobei er positive Zuschriften von früheren Reiseteilnehmern als wirksames Werbemittel einsetzte. Als offizieller Vertreter des Lloyd wurde er jedoch in dessen Verlautbarungen nicht geführt (aus Solingen ist erst ab 1913 ein "E. Karsch" erwähnt).

Der Erste Weltkrieg unterbrach sein Reisegeschäft und die Durchführung von Fernreisen in den Orient. Bolthausen meldete sich erfolglos als Freiwilliger zur türkischen Armee. 1915 zog er nach Köln, wo er mit seiner Familie bis 1931 lebte. Ab Mitte der 1920er Jahre wandte er sich erneut dem Reisegeschäft zu, bevor er es 1932 endgültig aufgab.

Werke
 Nach dem Orient. Solingen o. J. [1902], 184 S.

Julius Bolthausen jun.
Sein Sohn Julius Bolthausen jun. sollte sein Nachfolger werden. Er machte nach dem Schulbesuch in Köln von 1930 bis 1932 ein Volontariat in Palästina und Ägypten, aber die Pläne zur Fortsetzung des väterlichen Reiseunternehmens mussten wegen der schlechten Wirtschaftslage aufgegeben werden. Von 1933 bis 1935 besuchte er die Landespolizeischule Bonn. 1935 verpflichtet er sich als Berufssoldat bei der Wehrmacht.

Arthur Bolthausen
Julius Bolthausen war, so wie seine Söhne Julius (1913–?) und Arthur Bolthausen (1897–1981), Mitglied der NSDAP. Arthur Bolthausen war als hochrangiger NS-Funktionär und Adjutant des Solinger Kreisleiters Helmut Otto am 10. November 1938 am Mord an dem Solinger Journalisten Max Leven beteiligt. Er wurde nach dem Zweiten Weltkrieg wegen Mittäterschaft zu zwei Jahren Gefängnis verurteilt.

Die Nachlässe von Julius Bolthausen und seinen Söhnen befinden sich im Stadtarchiv Solingen.

Literatur
 Hartmut Roehr: "Julius Bolthausen – ein Solinger Reisepionier". In: Die Heimat. Beiträge zur Geschichte Solingens und des Bergischen Landes. Band 23, 2007.

Einzelnachweise

Schullehrer
Person (Solingen)
Reiseunternehmer
Unternehmer (Solingen)
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1868
Gestorben 1947
Mann

Julius Bolthausen


Gunib () ist ein Dorf (Aul, offiziell Selo) im Rajon Gunibski der nordkaukasischen Republik Dagestan in der Russischen Föderation. Es hat  Einwohner (Stand ).

Geographie
Gunib liegt am Fuß einer auch Berg von Gunib genannten  Hochebene, in einer Entfernung von 172 Kilometer von der Republikshauptstadt Machatschkala auf einer Höhe von ungefähr 1500 Metern über dem Meeresspiegel.

Vom Dorf aus ist das gleichnamige Wasserkraftwerk am Fluss Karakoisu zu sehen.

Geschichte
Die natürliche Festung, die die Hochebene oberhalb von Gunib bietet, war im Kaukasuskrieg der letzte Rückzugspunkt des Imams Schamil. Erst am 25. August 1859 wurde die Festung von den russischen Truppen erstürmt.

Gunib fand in der Literatur und Malerei zahlreiche Erwähnung; dazu zählen die bekannten Bilder von Aiwasowski. Die Schriftstellerin Alissa Ganijewa stammt aus Gunib; einige ihrer Erzählungen spielen hier.

 Bevölkerungsentwicklung

Anmerkung: Volkszählungsdaten

Wirtschaft
Gunib gilt als Höhenluft-Kurort; am Hauptplatz des Dorfes befindet sich ein Hotel. Auf der Hochebene oberhalb des Dorfes befindet sich ein Ferienlager sowie Ferienwohnungen und ein botanischer Garten.

Söhne und Töchter von Gunib
 Olga Forsch (1873–1961), russische Schriftstellerin und Kommunistin
 Halil Beg Mussayassul (1896–1966), kaukasischer Maler
 Artschil Kereselidse (1912–1971), sowjetisch-georgischer Komponist

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Dagestan

Gunib


Sumerian Deamons šesti je studijski album grčkog simfonijskog death metal-sastava Septic Flesh. Diskografska kuća Hammerheart Records objavila ga je 18. veljače 2003. Posljednji je album skupine objavljen prije njezina raspada 2003. i ponovnog okupljanja 2007.

Popis pjesama

Osoblje
Septic Flesh
 Spiros A. – bas-gitara, vokali, ilustracije, omot albuma, dizajn, fotografija
 Sotiris V. – gitara
 Chris A. – gitara, semplovi
 Akis K. – bubnjevi
 George Z. – klavijature
Dodatni glazbenici
 Natalie Rassoulis – vokali (sopran)
 Gore – prateći vokali (na pjesmi "Unbeliever")
Ostalo osoblje
 Patrik J. – tonska obrada
 Fredrik Nordström – produkcija, tonska obrada
 Lambros Sfiris – tonska obrada (zborskih vokala)
 Aggelos Rassias – fotografija
 Tassos Sdrenias – fotografija (asistent)
 Marineza – fotografija (asistentica)
 John Poustos – logotip

Izvori

Albumi sastava Septicflesh
Albumi iz 2003.

Sumerian Daemons


Die Große Mühle Madlow ist ein denkmalgeschütztes Bauwerk-Ensemble im Cottbuser Stadtteil Madlow.

Geschichte
Am 29. Juli 1495 wird die Madlower Mühle das erste Mal erwähnt. In diesem Jahr wurde auch die Produktion aufgenommen. Im Jahr 1496 kaufte die Stadt Cottbus die Mühle vom Kurfürsten Johann Cicero als "wüste Mühlstatt an der Spree". Der Kurfürst von Brandenburg übereignete am 12. März 1510 die Mühle der Stadt Cottbus mit allen Rechten. Den Dreißigjährigen Krieg (1618–1648) überstand die Mühle weitestgehend unbeschadet.

Im Jahr 1665 existierten drei Mahlgänge, vier Hirsestampfen und eine Schneidemühle. Ein neues Mühlenhaus und eine Schneidemühle wurden 1732 gebaut. 1765 versuchte Graf v. Pückler die Mühle zu erwerben, jedoch erfolglos. Am 25. Mai 1771 wurden die Mahl- und Schneidemühle als auch der Grundbesitz an den Mühlenmeister Vogel verpachtet. Das Anwesen bekam die Namen "Vogels Große Mühle" oder "Große Mühle Madlow". Der Mühlenmeister Vogel erhielt per Urkunde am 15. Oktober 1781 durch den preußischen König das Wasserrecht.

Für den Bau einer Walkmühle kaufte das Cottbuser Tuchmachergewerk von Vogel Wohnung, Land und Wasserkraft für jährlich 30 Taler. 1827 wurde die Walke erweitert. Es wurden sechs Walk- und Waschlöcher eingerichtet.
Der Cottbuser Tuchfabrikant Kittel baute 1829 an der Mühlenspree im Vogelschen Schneidegarten eine Spinn- und Appretur-Fabrik, das heutige Westgebäude. Etwa zehn Jahre später wurden eine Ölmühle, eine Getreidereinigungsanlage mit Spitzgang und ein Raspelwerk errichtet. Die baufällige Walke wurde 1844 abgerissen und im Holzfachwerkstil durch das Tuchmachergewerk wieder aufgebaut. Die Familie Vogel kaufte 1868 die Walke für 6100 Taler. Ferner baute sie unter Nutzung der erworbenen Wasserkraft eine neue Mahlmühle, welche das heutige rote Mühlengebäude ist. 1904 wird eine Turbinenanlage eingebaut und 1908 wurde die "Große Mühle Madlow" zur GmbH. Sie bestand nun aus der Getreidemühle mit 50 t Tagesleistung, Ölmühle und Schneidemühle. Im Jahr 1919 erfuhr die Schneidemühle eine Erweiterung und sechs Jahre später eine Aufstockung. Die Gesellschafter August Karow (Stettin) und Fritz Michaelis (Cottbus) gründeten 1937 eine Kommanditgesellschaft. Auf dem Platz der alten Mahlmühle entstand das Getreidesilo. Das Stahlbetonbauwerk fasste 1000 t Getreide. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das Mühlengebäude stark beschädigt. Nach dem Ende des Krieges wurde das Gebäude wiederhergestellt, um eine Tagesproduktion von 9 t notdürftig zu erbringen.

1951 ging die Mühle durch die Enteignung der Gesellschafter ins "Volkseigentum" über. 14 Jahre danach wurden Rekonstruktionsmaßnahmen durchgeführt sowie die Stilllegung der Öl- und Schneidmühle.
Nach der Wiedervereinigung Deutschlands wurde die Mühle an die Erben der Gesellschaft zurückgegeben. Die Gesellschaft wird jetzt "Große Mühle Madlow Karow & Co. KG Cottbus" genannt.

Nach über 500 Jahren wurde 1995 der Mühlenbetrieb eingestellt. Die STG Cottbus kaufte 1998 das gesamte Anwesen und vier Jahre danach wurde mit der umfassenden Rekonstruktion des Mühlengebäudes begonnen. Im Jahr 2003 wurde das Hauptgebäude, also die rote Mühle, eingeweiht und die Produktion begann. Die STG rekonstruierte das Westgebäude 2005 und im Oktober 2007 war Mauricio White Vogel, ein direkter Nachfahre des alten Mühlenmeisters Vogel, aus Chile zu Besuch.

Die Brücken im Bereich der Mühle
Die Brücke über den Priorgraben an der "Großen Mühle" wurde vom 7. November 2005 bis 28. April 2006 erneuert. Das alte Brückenbauwerk aus Ziegelgewölbe wurde abgerissen und durch ein neues, bestehend aus einem Stahlbetonrahmen mit einer Tiefgründung von Stahlspundwänden, versehen. Die Fahrbahn im Bereich der Brücke besteht aus Gussasphalt.

Die Brücke über den Mühlgraben in Madlow entlang der L 50 in Richtung Kiekebusch wurde im Januar 2008 abgerissen. Das Bauvorhaben wurde mit Hilfe des Förderprogramms zur Verbesserung der Verkehrsverhältnisse der Gemeinden durch das Ministerium für Infrastruktur und Raumordnung gefördert. Grund für den Neubau war das Nichtvorhandensein von Schrammborden und Gehwegbereichen. Die Brücke entsprach nicht mehr den erforderlichen Baubestimmungen. In diesem Rahmen wurde die Brücke verbreitert, damit eine ausreichende Verkehrssicherheit gewährleistet wird. Die Freigabe erfolgte am 14. Juli 2008. Die alte Brücke bestand aus Stahlbeton in einer einfachen geradlinigen Bauweise mit einer simplen Stahlbrüstung. Die neue Brücke ist optisch der alten nachempfunden.

Das Mühlengebäude
Das Mühlengebäude ist ein Klinkerbauwerk mit Stichbogenfenstern. Der linke Gebäudeteil hat vier Stockwerke und ist durch eine separate zweiflügelige Stichbogentür begehbar. Der rechte Gebäudeteil hat fünf Stockwerke und der Teil des Giebels, welcher sichtbar ist und an den mittleren Teil des Bauwerkes angrenzt, besteht aus Glas. Der Eingang hat ebenfalls eine zweiflüglige Stichbogentür und ist mit einer sechs-stufigen Treppenanlage versehen. Der mittlere Teil des Gebäudes ist ein sechsstöckiger Turm, der mit einer Terrasse abschließt. Kleine polygonale Ecktürmchen zieren jede Ecke der Terrasse als auch jede Dachecke. Ein Zahnfries ist unterhalb der Terrassenbrüstung zu sehen. Links und rechts am Fuß des Turmes befindet sich ein treppenartiger Verschönerungsbau. Der Eingang ist hier seitlich gelegen und mit einer halbhohen Klinkermauer abgegrenzt.
Jeder Gebäudeteil hat ein sehr flaches Satteldach. Die einzelnen Geschosse sind durch eine Bänderung optisch voneinander getrennt und über jedem Fenster gibt es der Fensterform angepasst einen Fries aus Klinkern.

Einzelnachweise

Weblinks

  bei der STG Cottbus

Wassermühle in Brandenburg
Wasserbauwerk in Cottbus
Baudenkmal in Cottbus
Mühle in Europa
Ersterwähnung 1495

Große Mühle Madlow


Gustave Lannes de Montebello (kaldte sig selv greve og siden markis af Montebello) (født 4. oktober 1838 i Lucerne, død 2. december 1907 i Paris) var en fransk diplomat.

Han var en yngre søn af hertug Louis Napoléon Lannes, indtrådte 1858 i den diplomatiske tjeneste og blev 1880 chargé d'affaires i München, 1882 sendemand i Brüssel, 1886 i Konstantinopel og 1891-1902 i Sankt Petersborg.

Han anvendte først greve- og siden markistitlen, men i den franske adels årbog fra 1873-74 har han ingen titler.

Kilder

Franskmænd i 1800-tallet
Franskmænd i 1900-tallet
Storkors af Æreslegionen
Diplomater fra Frankrig
Personer fra Luzern

Gustave Lannes de Montebello


An Lepanthes pseudomucronata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni L.Jost ngan Carlyle August Luer. An Lepanthes pseudomucronata in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes pseudomucronata


Sandro Cavazza (né le ), est un auteur-compositeur-interprète suédois s'étant fait connaître pour ses collaborations avec Avicii et pour son appartenance au groupe 'Estraden'.

Jeunesse
Sandra Cavazza décrit son passé comme "très Suédois et en partie Italien", avec des dinners dominicaux avec sa famille italienne dans le système social très sécurisé qu'est la Suède. Il a étudié dans une école de musique. Fin 2021, il annonce mettre fin à sa carrière d'artiste musical tout en continuant sa carrière d'auteur compositeur avec un concert final en 2022.

Discographie

EP

Singles

Artiste Principal

Collaborations

Apparences non créditées

Filmographie

Liens externes

Notes et références
  "Forever Yours (Tribute)" ne s'est pas classé dans le classement principal Australien mais à la place 28 du classement digital Australien.
  "Love to Lose" ne s'est pas classé dans le classement principal suédois mais à la place 3 du classement "Heatseeker" suédois.

Chanteur suédois
Naissance dans le comté de Stockholm
Naissance en septembre 1992

Sandro Cavazza