Ertuğrul Koyu, Çanakkale deniz muharebeleri sırasında Seddülbahir bölgesinde, 25 Nisan 1915 tarihinde İngilizlerin çıkarma harekâtı düzenledikleri 5 koydan (Sığırini (Morto) koyu – Hisarlık Burnu, Ertuğrul Koyu, Tekekoyu, İkizkoyu, Zığındere) biridir.

Yahya Çavuş ve askerleri bu koyu korumakla görevlendirilmiştir. Günümüzde bu bölgede Yahya Çavuş Anıtı ve sahilde V Beach İngiliz askeri mezarlığı bulunmaktadır.

Çanakkale ilindeki koylar
Çanakkale Savaşı

Ertuğrul Koyu


El Monumento a Cervantes, de la ciudad de Mar del Plata, Argentina, fue creado por el maestro escultor argentino Hidelberg Ferrino (Maipú, 15 de marzo de 1923 - Mar del Plata, 14 de septiembre de 1997), con motivo de los 100 años de la ciudad. La obra fue encargada por la tradicional "Tienda Los Gallegos", y fueron los señores Martín Navarro y José Vicario los patrocinadores principales. El Municipio marplatense le dio a Ferrino la libertad de elegir el sitio y el escultor consideró que el lugar ideal para levantar el homenaje era una esquina de la Plaza España, junto a la Avenida Libertad, frente al mar, en la zona de La Perla.

Simbolimos e historia

Para relatar los simbolismos y la historia de este monumento tomamos, de la escultora Elizabeth Eichhorn, un texto suyo que publicara en el diario La Capital, con motivo de los 400 años de la creación de la inmortal obra de Cervantes: "El Ingenioso Hidalgo Don Quijote de La Mancha", y los 30 años de la inauguración del monumento.

Esta publicación también fue editada en la Revista Informarte Marplatense, de amplia distribución nacional y gratuita.

(Ver referencias al pie de la página)

La historia del Monumento a Cervantes

Sitio de referencia

El maestro Ferrino, durante toda su trayectoria artística, procuró que sus monumentos fueran siempre ubicados en sitios de referencia, y el Monumento a Cervantes no fue la excepción. Ubicado en la Costanera Félix U. Camet y la Avenida Libertad, define una entrada al centro de la ciudad y un punto de orientación a varias zonas de la misma.

Postal marplatense

Desde su creación, año tras año, el Monumento a Cervantes es un sitio preferido para la fotografía artística de las bodas y los 15 años. Llena de poesía, esta obra presenta infinidad de puntos de vista que permiten lograr tomas de gran calidad fotográfica.

Es postal marplatense que, desde su esquina, representa a la ciudad ante el mundo entero. Tan importante es este lugar marplatense que la entidad CID CAMPEADORIANOS DEL MUNDO, con sede en Buenos Aires,  luego de estudiar varias propuestas para la instalación del Monumento al Cid Campeador en la Ciudad de Mar del Plata aconsejó al Centro de Castilla y León ubicarlo también en PLAZA ESPAÑA. Otro monumento ecuestre en las inmediaciones dará una impronta tanto cultural como atractiva al hermoso y bien conservado espacio.

Referencias

 Publicación en el diario La Capital, Mar del Plata, Lunes 30 de mayo de 2005.
 Revista "Informarte Marplatense", Mar del Plata, julio de 2005, Año 8, Nº 96.

Monumentos y esculturas en la Ciudad de Mar del Plata
Monumentos y lugares históricos de la Argentina
Esculturas urbanas de Argentina del siglo XX
Esculturas de 1975
Arquitectura de Argentina de 1975
Representaciones culturales de Miguel de Cervantes

Monumento a Cervantes de Mar del Plata


ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක  යනු 1900 දී ආතර් මර්වින් නම් සිනමාවේදියා විසින් නිපද වූ ඉතා කෙටි ඇමෙරිකානු නිහඬ චිත්‍රපටියකි.
'ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක', ආතර් කොනන් ඩොයිල් ගේ රහස් පරීක්ෂක චරිතය වන ෂර්ලොක් හෝම්ස් තිරයට හඳුන්වා දෙන ප්‍රථම චිත්‍රපටියයි.චරිතයේ අන්තර්ගතය, එය ප්‍රථම පටිගත කල රහස් පරීක්ෂක චිත්‍රපටිය බවට පත් කරන ලදී. චිත්‍රපටියෙහි, සිතැගි පරිදි පෙනී සිටීමට හා නොපෙනී යාමට හැකි සොරෙක් ෂර්ලොක් හෝම්ස්ගේ භාණ්ඩ පැසක් සොරකම් කරයි. සෑම විටම බලෙන් ඇතුල්වෙන්නා වැළකීමට හෝම්ස් කල උත්සාහයන් අවසානයේදී ව්‍යර්ථ වේ.

පටන්ගැනීමේදී මෙය පෙන්වන ලද්දේ ආකේඩ් මුටෝස්කෝප් යන්ත්‍ර වලය. ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක හි ධාවන කාලය තත්පර 30 කි. 1900 දී නිෂ්පාදනය වු නමුත් එය ලියාපදිංචි වුනේ 1903 දී ය. ඒබව දැක්වෙන හිමිකාරිත්ව සටහන ඇතැම් පිටපත් වල දක්නට ලැබිණ.
පළමු දර්ශන වල හෝම්ස් සහ ප්‍රතිතිවාදියාගේ අනන්‍යතාවයන් පටිගත නොවින.
වර්ෂ ගණනක් සොයාගැනීමට නොහැකිව තිබූ චිත්‍රපටිය 1968 දී පත්‍ර  මුද්‍රණයක් ලෙස කොන්ග්‍රස් පුස්තකාලයේදී නැවත සොයාගත හැකි විය.

ක්‍රියාව
තමන්ගේ චිත්‍ර කාමරයට ඇතුල් වෙන ෂර්ලොක් හෝම්ස් එය මංකොල්ලකෑමට ලක්වූ බව දැන ගන්නා නමුත් සොරා (දුෂ්ටයා) දුටු සැනින් අතුරුදන් වීම නිසා ඔහු පුදුමයට පත්වෙයි.
දුම්වැටියක් දැල්වීම මගින් සිද්ධිය නොසලකා හැරීමට හෝම්ස් මුලින් උත්සාහ කල නමුත් සොරා නැවත මතුවීමත් සමග හෝම්ස් තම සොරකම් කරන ලද භාණ්ඩ පැස බේරාගැනීමට උත්සාහ දරයි. තමන් ඇඟලූ ගවුමේ සාක්කුවෙන් පිස්තෝලය ගෙන අනවසරයෙන් ඇතුල් වූ සොරාට වෙඩි තැබූ නමුත් ඔහු අතුරුදන් වෙයි.
හෝම්ස් තමන්ගේ භාණ්ඩ පැස ආපසු ලබා ගැනීමෙන් පසුව, ඔහුගේ අතේ තිබූ පැස අතුරුදන් වේ. එය ජනේලයෙන් අතුරුදන් වු සොරාගේ අතෙහි දක්නට ලැබේ.
මේ මොහොතේදී චිත්‍රපටිය හිටිහැටියේම අවසන් වේ. අවසන් රූපරාමුව, හෝම්ස් "පටලැවිල්ලකට" ලක්වූ ලෙස බලා සිටින රූපරාමුවකි.

නිෂ්පාදනය

චිත්‍රපටිය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ඇමරිකානු මුටෝස්කෝප් සහ බයෝග්‍රාෆ් සමාගම විසිනි. 1894 දී හර්මන් කැස්ලර් විසින් පේටන්ට් බලපත්‍රය හිමි කර ගත් මූලික චලන රූප යන්ත්‍රයක් වන මුටෝස්කෝපය මගින් එය තිරගත කිරීමට ඔවුන් අදහස් කරන ලදී.
තෝමස් එඩිසන් ගේ කයිනිටෝස්කෝපය මෙන් මුටෝස්කෝපය තිරයක් මතට ප්‍රක්ෂේපනය නොකෙරිණ. එමෙන්ම එක වෙලාවකට නැරඹිය හැකි වූයේ එක් පුද්ගලයෙකුට පමණකි.
ඇමෙරිකානු මුටෝස්කෝප ආයතනය විසින් නිපදවන ලද පද්ධතිය, කයිනිටෝස්කෝපයට වඩා ලාභදායි හා සරල වු නිසාම  වෙළෙඳපොළේ කාසියේ වාසිය හිමි කර ගැනීමට ඔවුන්ගේ "පීප් ෂෝ" ව්‍යාපාරයට හැකි විය.

මුටෝස්කෝපය ක්‍රියාත්මක වන්නේ රූප රාමු අන්තර්ගත පොතක් පෙරලන විට චලන රූ මැවෙන ආකාරයට සමාන සිද්ධාන්තයකටය. තනි රූප රාමු පිටපත් කල සුනම්‍ය කාඩ්පත්, වෘත්තාකාර මධ්‍යයට සම්බන්ධ කර ඇති අතර පුද්ගල ක්‍රියාකාරී අත් අඬුවකින් එය කරකවනු ලැබේ. බයෝග්‍රාෆ් ආයතනයේ ප්‍රාරම්භක සාමාජිකයෙක් මෙන්ම ආතර් මර්වින් ගේ සහෝදරයා වන හෙන්රි විසින් එම මැෂිම තුල විදුලි බල්බ වලින් දල්වන ලද කාඩ්පත් පද්ධතිය යෙදුවේ ය.මෙම යන්ත්‍රවල ක්‍රියාකාරිත්වය, ආරම්භයේදී පරාවර්තිත ස්වභාවික ආලෝකය මත පැවතුනි.

එඩිසන්ගේ පේටන්ට් බලපත්‍රය උල්ලංඝණය කිරීම වැළැක්වීමට, 1895 සිට 1902 අතර කාලයේ බයෝග්‍රාෆ් කැමරා සඳහා භාවිතා කලේ අඟල් 2-23/32 (මිලිමීටර් 68) පළල සහ රූප වපසරිය අඟල් 2 × 2½ වූ විශාල සේයා තිර පටලයන්ය. මෙය එඩිසන්ගේ මිලිමීටර් 35 ආකෘතිය මෙන් 4 ගුණයක් විය.බයෝග්‍රාෆ් තිර පටල, සිදුරු කල ඒවා නොවේ; තිර පටය තත්පරයකට රාමු 30 කට නිරාවරණය වන විට, කැමරාව විසින් එහි දෙපස තීරය දැති රෝදයක ඇති සිදුරු මගින් සිදුරු කරනු ලැබේ."ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක" මීටර් 86.56 ක දිගක් සහිතව, තත්පර 30 ක ධාවන කාලයක් පුරාවට තිරගත වෙයි. (මුටෝස්කෝපයක කරකවන අත් අඬු ගියරය නිසා ගතවන කාලය වෙනස් විය හැකියි.).

"ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක" හි අධ්‍යක්ෂක හා සිනමා යාන්ත්‍රිකයා වූ ආතර් මර්වින් (1859 මැයි - 1911 ජනවාරි 18) බයෝග්‍රාෆ් හි කාර්යමණ්ඩල කැමරා ශිල්පියෙකුද වෙයි.1897 සහ 1911 අතර කාල වලදී කෙටි චිත්‍රපටි 418 කට වඩා ප්‍රමාණයක්, එවකට විවිධ ප්‍රසංග රූගත කරන්නෙකු ලෙස නම් දරා සිටි මර්වින් විසින් නිම වන ලදී. අනතුරුව ඔහු, ඩි. ඩබ්. ග්‍රිෆිත්ගේ  මුල්ම නිහඬ චිත්‍රපටි වල කැමරා ශිල්පියෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත්වෙයි.පළමු දර්ශන වල හෝම්ස් සහ ප්‍රතිවාදියාගේ අනන්‍යතාවයන් පටිගත නොවින.

1903 ට පෙර බයෝග්‍රාෆ් චිත්‍රපටි වලට බොහෝදුරට සත්‍ය සිදුවීම් (සැබෑ පුද්ගලයින්, ප්‍රදේශ හා සිද්ධි පිලිබඳ වාර්තා වැඩසටහන්) පදනම් විය.
පළමු යුගයේ බයෝග්‍රාෆ් ප්‍රහසන වෘතාන්ත චිත්‍රපටියකට, නිව්යෝර්ක් නගරයේ  පුළුල් මාවතකඋඩුමහල් ස්ටුඩියෝවක රූප ගත කෙරුනු "ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක" උදාහරණයක් වෙයි.ක්‍රිස්ටෝපර් රෙඩ්මොන්ඩ්ගේ "ෂර්ලොක් හෝම්ස් අත්පොත"ට අනුව චිත්‍රපටිය රූගත කෙරුනේ 1900 අප්‍රේල් 26 වන දිය.ජුලී මැක්කුරස් කියා සිටින්නේ චිත්‍රපටිය ප්‍රදර්ශණය කිරීම ඇරඹියේ එම වර්ෂයේ මැයි මස බවයි.ප්‍රචාරණ කටයුතු තිබියදීත්, "ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක" ලියාපදිංචි වුනේ 1903 පෙබරවාරි 24 දිනයේ දී වන අතර එම දිනය චිත්‍රපටියේ ප්‍රකාශන හිමිකම් කාඩ්පතේ ද  දක්නට ලැබේ.
මෙහි ලියාපදිංචි දිනය ලෙස 1905 දිනයක් යෝජිතව තිබුනේ විටාග්‍රාෆ් චිත්‍රපටියක් වන "ෂර්ලොක් හෝම්ස්ගේ වීර වික්‍රම; කප්පම් ගැනීමට රැඳවීම" චිත්‍රපටියද, 1905 දී තිරගත වීමෙන් ඇතිවූ ව්‍යාකුලතාවය නිසාය.

නැවත සොයාගැනීම
අවුරුදු කීපයක් පුරාවටම චිත්‍රපටිය නැතිවී ඇතැයි සැලකුනි. 1968 දී කොන්ග්‍රස් පුස්තකාලයේ පත්‍ර මුද්‍රණ ලේඛනාගාරයේ තිබියදී සොයා ගත් මෙම පත්‍ර පිටපතෙහි හිමිකාරිත්වය මයිකල් පොයින්ටර් නම් ෂර්ලොක් හෝම්ස් චිත්‍රපටි සම්බන්ධ ඉතිහාසඥයෙක් සතුය.
1912 තෙක් හිමිකම් නීති මගින් චලන රූප පද්ධති ආවරණය නොවූ නිසා, ඔවුන්ගේ වැඩ ලියාපදිංචි කිරීමට චිත්‍රාගාරය විසින් පත්‍ර මුද්‍රණ ඉදිරිපත් කරන ලදී.
මෙම පත්‍ර මුද්‍රණ, චිත්‍රපටියේ හා සමාන දිග හා පළල ඇති ආලෝක සංවේදී පත්‍ර මගින් සාදා තිබුණු අතර, නිශ්චල චායාරූප ලෙස මුද්‍රණය කර තිබුණි.
එඩිසන් සමාගම සහ බයෝග්‍රාෆ් සමාගම සියලු චලන රූප, පත්‍ර මුද්‍රණ ලෙස ඉදිරිපත් කල නිසාම ඒවා දිගු කලක් සුරැකිව පැවතුනි.
චිත්‍රපටිය පසුව කොන්ග්‍රස් පුස්තකාලයේ මිලිමීටර් 16 චිත්‍රපටි එකතුවට මාරු කරනු ලැබීය.

විශ්ලේෂණය

"ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක"හි කතා වස්තුව, සර් ආතර් කොනන් ඩොයිල්ගේ  ශාස්ත්‍රීය ෂර්ලොක් හෝම්ස් කතන්දර වල ආකෘතියට නොගැලපේ. "ෂර්ලොක් හෝම්ස්" චරිත නාමය මහජනයා අතර ප්‍රසිද්ධ වීමට යොදාගත් උපක්‍රමයක් පමණක් ලෙස මෙය හැඳින්විය හැක."ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක" වේදිකාවේ එක් දිශාවකින් පමණක් රූගත කර ඇත. එහි මූලික අරමුණ, රඟ දැක්වීමේදී මූලික චිත්‍රපටි ප්‍රයෝග සහ චිත්‍රපටි සංස්කරණ උපක්‍රම යෙදීමයි. විශේෂයෙන්ම ඊට අවුරුදු 4 කට පෙර, එනම් 1896 දී, ප්‍රංශ අධ්‍යක්ෂකයෙකු වූ ජෝර්ජ් මිලී විසින් මුලින්ම සොයාගත් නතරකිරීමේ ප්‍රයෝගය (stop trick) ප්‍රථම වරට යොදාගත්තේ මෙම චිත්‍රපටියේයි.

"ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක", විනෝදකාමී චරිත සඳහා ඇති ජනතා නැඹුරුව නිරීක්ෂණය කිරීම සඳහා ප්‍රාථමික චිත්‍රපටි නිපදවන්නන් විසින් යොදාගත් අතර, එහිදී අති රහස් පරීක්ෂක ශුරතාවයක් ඇති හෝම්ස් සැහැල්ලු ඇඳුමකින් අපිළිවෙළට සැරසීම මෙන්ම ගෙවල් බිඳින්නෙක් නිසා ''අන්දමන්ද'' වුනු අන්දම ඔහුගේ ශාස්ත්‍රීය රහස් පරීක්ෂක නාමයට පටහැනි වේ.විලියම් කේ. එවර්සන් තම "චිත්‍රපට රහස් පරීක්ෂකයා" නම් පොතෙහි සඳහන් කර ඇත්තේ "ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක" අනෙක් නිහඬ රහස් පරීක්ෂක චිත්‍රපටිය සමග පොදු බවයි. "දීර්ඝ ප්‍රශ්න කිරීම් හෝ වාචික බාධා කිරීම් රහිත බැවින් මවාපෑම් හා භෞතික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා වැඩි අවදානයක් යෙදී ඇත".කොනන් ඩොයිල්ගේ චරිතය දැඩි ලෙස ආදේශ කරගැනීමට 1916 දී විලියම් ගිලට්ගේ "ෂර්ලොක් හෝම්ස්" උත්සාහ දරා ඇත.මයිකල් පොයින්ටර් යෝජනා කලේ "ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක"හි නිර්නාමික රංගන ශිල්පියාගේ හැඩරුව සහ ඇඳුම්, ගිලට්ගේ වේදිකා නිරූපිත හෝම්ස් අනුකරණය කිරීමක් බවයි.1899 නොවැම්බර් 6 දින ගිලට්ගේ "ෂර්ලොක් හෝම්ස්" නාට්‍ය ගැරික් රඟ ශාලාවේ දී තම ප්‍රථම දර්ශනය රඟ දක්වන ලදී.

1968 දී මයිකල් පොයින්ටර්ගේ වාර්තා වල සඳහන් වන්නේ, එය මුටෝස්කෝපයක හෝ පිප් ෂෝ යන්ත්‍රයක පෙන්විය හැකි සේ තැනූ පැහැදිලි ප්‍රාථමික ප්‍රයෝග චිත්‍රපටියක් බවයි.
ඉතා සුළු කොටසක් වුවද, එය චලන රූප සඳහා ප්‍රථම වරට ෂර්ලොක් හෝම්ස් යොදා ගැනීම හේතුවෙන් ඉතිහාස ගතවේ.ෂර්ලොක් හෝම්ස් කතා මාලාවේ පළමු කතාව ලෙස මෙන්ම චරිත අන්තර්ගතය නිසා රහස් පරීක්ෂක චිත්‍රපටි සඳහා වූ පළමු ප්‍රකට නිදසුන බවටද මෙය පත්වේ.
ෂර්ලොක් හෝම්ස්, සිනමා ඉතිහාසයේ අති සාර්ථක රංග චරිතයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වී ඇත.

මුලාශ්‍ර

බාහිර යොමු

1900 films
1903 films
American films
American silent short films
Black-and-white films
Sherlock Holmes films

ෂර්ලොක් හෝම්ස් පටලැවිල්ලක


Finom, stylisé comme FINOM, est une entreprise de technologie financière qui fournit des services bancaires. Cette société a été créée par les anciens fondateurs de la banque en ligne russe Modulbank.

Histoire
FINOM a été fondée par les fondateurs de Modulbank, une banque en ligne B2B en Russie. Il a commencé par fournir des services de facturation électronique en Italie, puis a étendu ses services ainsi que de nouvelles fonctionnalités à d'autres pays de l'UE, tels que l'Allemagne et la France en 2020.

En avril 2020, la FINOM a clos un 6,5 millions d'euros (7 millions de dollars). Plus tard, en septembre 2020, la FINOM a levé 12 millions de dollars supplémentaires (10,3 millions d'euros).

La société a principalement utilisé les capitaux frais pour développer son produit bancaire en France.

En Italie, la société opère actuellement en tant que fournisseur de services de facturation électronique.

Références

Lien externe

Système bancaire

FINOM


Steiff () most often refers to Margarete Steiff GmbH, a German plush toy company, or the toys it produces.

Steiff may also refer to:

 Margarete Steiff (1847–1909), founder of the company
 Richard Steiff (1877–1939), toy designer for the company, nephew of Margarete Steiff

Steiff (disambiguation)


Onthophagus totonicapamus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bates em 1887.

Referências

Ligações externas

totonicapamus
Coleópteros descritos em 1887

Onthophagus totonicapamus


Meslay-du-Maine [mɛlɛ dy mɛn] ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Mayenne in der Region Pays de la Loire. Sie gehört zum Arrondissement Château-Gontier und zum Kanton Meslay-du-Maine.

Lage
Meslay-du-Maine liegt rund 20 Kilometer südöstlich von Laval am Ufer des Flüsschens Vassé. An der nordöstlichen Gemeindegrenze verläuft der Buru.
Nachbargemeinden sind:

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 romanische Kirche Saint-Pierre et Saint-Paul, Turm aus dem Jahr 1629
 Schloss Les Arcis (16. Jahrhundert)

Gemeindepartnerschaft
Im Jahr 1974 schloss Meslay eine Partnerschaft mit der ehemaligen Gemeinde Aldingen am Neckar, die nach dem Zusammenschluss Aldingens mit seinen Nachbargemeinden bereits 1975 auf die heutige Stadt Remseck am Neckar (Baden-Württemberg) überging.

Camp de Meslay-du-Maine
Im September 1939, mit dem Ausbruch des Zweiten Weltkriegs, begannen in Frankreich die Internierungen deutscher und österreichischer Männer – egal, ob es sich um Anhänger des Nationalsozialismus handelte oder um erklärte Antifaschisten. Für die Region Paris war das dafür vorgesehene Sammelzentrum das Stade de Colombes in der Stadt Colombes im Großraum von Paris. Von hier aus erfolgten dann die Transfers der Internierten in Lager an anderen Standorten.

Meslay-du-Maine war einer der Orte, in die Internierte aus dem Stade de Colombes verlegt wurden. Die Vorbereitungen für ein Internierungslager liefen hier bereits seit Anfang 1938, und spätestens seit April 1939 stand fest, dass das Lager in dem Gemarkungsteil Les Rochères eingerichtet werden soll. Es handelte sich dabei um ein 5 ha großes Gelände, zu dem auch das Châteaux des Rochères gehörte. Der Bürgermeister von Meslay-du-Maine erhielt am 28. August 1939 den Befehl zur Beschlagnahmung des Geländes. Drei Wochen später trafen hier mit dem größten Interniertentransport aus dem Großraum Paris etwa 2.000 Menschen ein. Sie fanden ein lediglich von Stacheldraht umgebenes Gelände vor, in dem sie am Anfang ohne jeglichen Schutz auf der Wiese schlafen mussten; lediglich für die Kranken stand ein Jahrmarktszelt zur Verfügung. Albert Mary Dubuc, der spätere Lagerleiter, beschrieb die Situation wie folgt:

Mitte Oktober 1939 waren nach einem Sturm die Verhältnisse so unhaltbar geworden, dass das Lager an einen neuen Standort verlegt werden musste. Statt in Zelten wie bisher, wurden die Internierten nun in festen Baracken auf dem Bauernhof La Poterie untergebracht, der sich 10 km vom Bahnhof Meslay entfernt befand. Bei Eggers findet sich für dieses Lager auch der Name Neu-Meslay.

Peschanski liefert eine genaue Übersicht über die Nationbalitäten der in Meslay internierten:
 Deutsche = 349
 Österreicher = 1 311
 Saarländer = 200
 deutsche Flüchtlinge = 89
 Total = 1 949
Sie waren innerhalb des Lagers fünf Kompanien zusammengefasst, die jeweils einen ausländischen Kompaniekommandanten und einen Gruppenführer hatten.1. Kompanie = 349 Deutsche2. Kompanie = 461 Österreicher3. Kompanie = 200 Saarländer und 89 deutsche Flüchtlinge (aufgeteilt in zwei getrennten Einheiten)4. Kompanie = 428 Österreicher5. Kompanie = 422 Österreicher.

Die Anzahl der Lagerinsassen verringerte sich bis zum . November 1939 auf 1.530, mit denen man laut Dubuc "alles unternehmen [konnte], außer dem Bau eines Lagers". Er schätzte den Anteil der Arbeiter auf 50 Personen und zählte in seinen Erinnerungen viele Menschen mit künstlerischen oder wissenschaftlichen Berufen aus. Vor diesem Hintergrund wundert es nicht, dass es im Lager trotz der nach wie vor unzureichenden Lebensbedingungen ein reichhaltiges kulturelles Leben im Camp gab sowie vielfältige sportliche Aktivitäten.

Am 13. Januar 1940 trat ein Dekret in Kraft, das die Aufteilung der in Meslay internierten in zwei Gruppen zur Folge hatte. in Prestataires und Nicht-Prestataires. Prestataires waren Männer, die sich bereit erklärten, als Zivilarbeiter unter militärischer Aufsicht die französische Armee oder die in Frankreich kämpfenden britischen Truppen zu unterstützen (kein Dienst mit der Waffe). In der Folge wurde Meslay ab Februar 1940 ein Prestatairelager und Albert Mary Dubuc dessen stellvertretender Kommandant. Wer sich dem Dienst als Prestataire oder der Verpflichtung zur Fremdenlegion verweigerte, wurde in das Lager Damigny überstellt.

Am 1. Mai 1940 wurde Dubuc Lagerkommandant und leitete dessen Evakuierung, die angesichts des deutschen Vormarschs am 17. Juni 1940 begann. Die Internierten wurden erst Richtung Angers, dann Richtung Albi verlegt.

Dubuc drehte 1939 einen knapp zehnmünitigen Film, der im ersten Teil Alltagsszenen aus Meslay festhielt. Im zweiten Teil gibt es Aufnahmen aus dem verlassenen Lager Les Rochères und Szenen aus dem Nachfolgelager La Poterie. In Meslay kümmert sich der Verein Histoire et Mémoire um das Gedenken an das Internierungslager und gestaltete 2020 eine Ausstellung darüber.

Unter den in Meslay-du-Maine Internierten waren:
 Leon Askin (1907–2005), Schauspieler, er durfte nach sechs Monaten das Lager verlassen, weil sein US-Visum eingetroffen war.
 Karl Farkas (1893–1971), Wiener Schauspieler und Kabarettist
 Johnny Friedlaender (1912–1992), Grafiker und Radierer, kehrte nach Kriegsende nach Paris zurück
 Norbert Mühlen (1909–1981), Widerstandskämpfer, ihm gelang die Flucht in die USA
 Egon Neumann (1894–1948), österreichischer Komponist und Kapellmeister
 Heinrich Rodenstein (1902–1980), Pädagoge, Exilant und Bildungspolitiker

Persönlichkeiten
 Philippe Médard (1959–2017), Handballspieler

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Mayenne. Flohic Editions, Band 2, Paris 2002, ISBN 2-84234-135-X, S. 766–768.

Weblinks

Anmerkungen

Ort in Pays de la Loire

Meslay-du-Maine


David Howard Harrison (June 1, 1843 – September 8, 1905) was a politician, farmer and physician. He was born in the township of London, Canada West, and moved to Manitoba in 1882.  He and his family soon established themselves as substantial landowners.

Harrison's political fortunes went through a remarkable rise and fall between 1882 and 1888.  He forged an alliance with Premier John Norquay soon after moving to Manitoba, and in the election of 1883 was elected for the riding of Minnedosa as a Liberal-Conservative, easily defeating his Liberal opponent David Glass.  On August 27, 1886, Harrison was appointed Minister of Agriculture, Statistics and Health, and was touted as a possible successor to Norquay.  He was re-elected for the new riding of Minnedosa West later in the year, this time defeating Liberal J.W. Shanks.

Norquay was forced to resign in early December 1887, after a financial crisis involving railway transfers cost him the support of his ministers.  Harrison became Premier on December 26, 1887, and attempted to form an administration from the remnants of Norquay's alliance.

Harrison's ministry never got off the ground.  He was unable to win the support of a clear majority of MLAs, and lost a vital by-election on January 12, 1888.  He resigned one week later, at which time the Lt. Governor called on Liberal Thomas Greenway to form a new administration.

Harrison was technically a "non-partisan" Premier, but his ministry was closely aligned with the national Conservative Party of John A. Macdonald and was dominated by local Conservatives.  An official Conservative Party was formed in the province soon after his resignation.

After resigning as Premier, Harrison seems to have abandoned active political life.  He allowed Norquay to retake the leadership of the "Conservative Party", and did not seek re-election in 1888.  Achieving success in Neepawa as a banker, he moved to British Columbia in 1900.  He died of a lingering illness five years later.

References

1843 births
1905 deaths
Premiers of Manitoba
Members of the Executive Council of Manitoba
Finance ministers of Manitoba

David Howard Harrison


المرشح أو المترشح، (بالإنجليزية candidate أو nominee) هو المتلقي المحتمل لجائزة أو تكريم، أو الشخص الذي يسعى إلى أو يتم التفكير به ليشغل منصبًا معينًا؛ كأن:
 يتم انتخابه لمنصب ما — وفي هذه الحالة، تتم إجراءات لاختيار المرشح مسبقًا.
 يحصل على عضوية في جماعة ما

ويعد «الترشيح» جزءًا من عملية اختيار المرشح لانتخابه لمنصب ما من جانب حزب سياسي، أو منحه تكريمًا أو جائزة. ويعرف هذا الشخص باسم "nominee" (مرشح)، على الرغم من أن كلمة "nominee" غالبًا ما تستخدم مع كلمة "candidate" بالتبادل. أما «المرشح المفترض» (Presumptive nominee) فهو عبارة عن مصطلح يستخدم عندما يعتقد الشخص أو المنظمة أن الترشيح أمر لا مفر منه. ويعرف الحدث الذي تكون خلاله مرشحًا في سباق لترشيح حزب أو لمكتب انتخابي باسم "candidacy" (الترشيح).

وتُشتق الكلمة الإنجليزية "Candidate" من الكلمة اللاتينية "candida" (أبيض). ففي روما القديمة، عادة ما كان يرتدي الأشخاص الذين يخوضون الانتخابات لمنصب سياسي سترة تم تبييضها وتقصيرها (من خلال تعريضها للشمس أو بالمواد الكيميائية) حتى تأخذ اللون الأبيض الزاهي أثناء الخطابات والمناظرات والمعاهدات، وغيرها من الوظائف العامة.

المرشحون في الانتخابات

في سياق انتخابات الإدارات العامة في الديمقراطية الحزبية النيابية، يطلق على المرشح الذي تم اختياره من قبل الحزب السياسي عادة اسم «مرشح» (nominee) هذا الحزب. وعادة ما يتم اختيار الحزب (أي تسمية المرشح) اعتمادًا على جولة أو اثنتين من الانتخابات الأولية وذلك وفقًا لقواعد الحزب أو أي قوانين انتخابية قابلة التطبيق.

وقد يطلق على المرشحين أيضًا وصف «شاغل المنصب»، إذا كان بالفعل يشغل المنصب الذي سيخوض عليه إعادة الانتخابات أو «المتباري» إذا كان الغرض من الانتخابات إبعاد شاغل المنصب.

وفي سياق الانتخابات لمنصب عام في ديمقراطية مباشرة، من الممكن تسمية المرشح بواسطة أي شخص مؤهل - وإذا كانت الإجراءات البرلمانية هي التي تستخدم، فيجب تأييد الترشيح، أي تلقي الموافقة من شخص ثانٍ.

في بعض الأنظمة النيابية غير الحزبية (مثل الانتخابات الإدارية في البهائية)، لا تحدث أي ترشيحات على الإطلاق (أو إطلاق حملات، أو العمل على إنجاح مرشح أو غير ذلك)، حيث يحق للناخبين اختيار أي شخص في وقت التصويت - مع بعض الاستثناءات الممكنة مثل متطلبات الحد الأدنى للعمر - في التشريع. وفي هذه الحالات، من غير الضروري (أو حتى من الممكن) أن يكون أعضاء جمهور الناخبين على معرفة بجميع الأشخاص الممكن انتخابهم في منطقتهم، على الرغم من أن مثل هذه الأنظمة قد تتضمن انتخابات غير مباشرة على مستويات جغرافية أوسع لضمان وجود بعض المعرفة المباشرة بين المرشحين المحتملين على هذه المستويات (أي بين النواب المنتخبين).

المرشح المفترض
المرشح المفترض، في سياسة الولايات المتحدة، هو المرشح الذي لم يحصل بعد على ترشيح رسمي من حزبه السياسي في مؤتمر الترشيح، ولكنه المرشح الأوفر حظًا بلا منازع، كما أنه المرشح المفترض الذي سيرشحه الحزب على نطاق واسع، أو حتى بالإجماع. وينطبق هذا المصطلح على المستوى الوطني، لا سيما فيما يتعلق بمؤتمر الترشيح للانتخابات الرئاسية الأمريكية وعلى مستوى الولايات الأمريكية.

فقد يعد المرشح مرشحًا مفترضًا بعد مغادرة جميع المنافسين الرئيسيين، ومن غير المحتمل أن ينسحب المرشح، أن يتم اغتصاب منصبه أو استبعاده من السباق. وبدلاً من ذلك، في الانتخابات الرئاسية، قد يعد المرشح مرشحًا مفترضًا بعد جمع تعهدات كافية من النواب من خلال الانتخابات الأولية والمؤتمرات الحزبية للتأكد عمليًا من الترشيح النهائي في المؤتمر.

سن الترشيح
يشير سن الترشيح إلى الحد الأدنى للسن الذي يمكن عنده للشخص أن يتأهل قانونيًا لشغل بعض المناصب الحكومية بالانتخاب. ويحدد دستور الولايات المتحدة متطلبات الحد الأدنى للسن، كما في دساتير الولايات.

في الولايات المتحدة، يجب أن يكون عمر الشخص خمسة وثلاثين عامًا على الأقل حتى يصبح رئيسًا أو نائب رئيس، وثلاثين عامًا حتى يصبح عضوًا في مجلس الشيوخ، أو خمسة وعشرين عامًا ليكون نائبًا، كما هو محدد في الولايات المتحدة بنص الدستور.

انظر أيضًا
 ترشيح مبدئي

المراجع

انتخابات
مصطلحات سياسية

مرشح (شخص)


ක්‍රිස්තියානි සංගීතය යනු පුද්ගලයෙකු හෝ යම් පිරිසක් සතු ක්‍රිස්තියානි ධර්මයට අනුකූල ජීවන ක්‍රමය පිළිබඳ අදහස් ප්‍රකාශයට පත් කිරීම සඳහා ලියන ලද සංගීත කොටස් වේ. (මෙය ඇතැම්විට ප්‍රසංශනාත්මක නැතහොත් වන්දනීය සංගීතය ලෙස හැඳින්වෙන අතර ඇතැම් විට දිව්‍යමය සංගීතය ලෙසද හැඳින්වේ. ) මෙය පොදු අනාගමික සංගීතයට විකල්පයක් ලෙස ද භාවිතා වේ.

සංගීතය අනෙක් සියළු කොටස් මෙන්ම ක්‍රිස්තියානි සංගීතයද සංස්කෘතිය සහ සමාජ වටපිටාව අනුව නිර්මාණය , ඉදිරිපත් කිරිම් , වැදගත්කම සහ අරුත ආදී ක්ෂේත්‍ර ඔස්සේ විවිධ වෙනස්කම් පෙන්වයි. වෙළඳ කටයුතු සඳහා යොදාගත හැකි විනෝදාත්මක නිර්මාණයක් ලෙස , ආගමික හෝ වෙනත් උත්සව අරභයා නැතහොත් සෞන්දර්යාත්මක වින්දනය සඳහා ආදී ලෙස විවිධ හේතු මුල් කොටගෙන ක්‍රිස්තියානි සංගීත නිර්මාණයන් එළි දැක්වේ. කෙසේ නමුත් බොහෝ විට දෙවියන් සහ / හෝ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ වන්දනාමාන කිරීම සහ පැසසීම ක්‍රස්තියානි සංගීතයේ පොදු මාතෘකාවක් වේ.

ක්‍රිස්තියානි සංගීතය - ප්‍රභේද සහ උප ප්‍රභේද

ක්‍රිස්තියානි සංගීතය ප්‍රභේද සහ උප ප්‍රභේද කිහිපයකට වෙන් කල හැක. නමුත් බොහෝ විට ඒවා අතර බෙදීම සහ සම්බන්ධතාවයන් සියුම් ආකාරයක් ගනී. ඇතැම් විට මෙය පුද්ගලික අර්ථ දැක්වීම් අනුව වෙනස් වන අතර ඇතැම් විට විවාදයට ද හේතු වේ. අනෙකුත් සංගීත ආකාර මෙන්ම මෙම ප්‍රභේදයන් ද ක්‍රමවේදය, විලාසිතාව, අන්තර්ගතය, මාතෘකාව සහ භූ‍ගෝලීය මූලාරම්භය අනුව වෙන්කර හඳුනාගත හැක. අතීතයේ පටන් පවතින කාණ්ඩ සහ ප්‍රභේද අතරට භක්ති ගීත, පල්ලියේ ගීතිකා, ස්තෝත්ර  ගීතිකා, කාණ්ඩ යුගලක් භාවිතයෙන් ගායනා කරන ගීත, නූතන ක්‍රිස්තියානි සංගීතය, දක්ෂිණ ශුභාරංචිය සහ නූතන නාගරික ශුභාරංචිය අයත් වේ. ක්‍රිස්තියානි සංගීතයේ නිශ්චිත උප ප්‍රභේද අතරට Progressive Southern Gospel, ක්‍රිස්තියානි ගැමි සංගීතය, ක්‍රිස්තියානි පොප් සංගීතය, ක්‍රිස්තියානි රොක් සංගීතය, ක්‍රිස්තියානි Metal සංගීතය (Christian Metalcore සංගීතය ද ඇතුලුව), ක්‍රිස්තියානි පන්ක් සංගීතය, ක්‍රිස්තියානි Alternative රොක් සංගීතය, ක්‍රිස්තියානි හිප්හොප් සංගීතය (ක්‍රිස්තියානි රැප් සංගීතය ද ඇතුළුව) , Jubilee Quartet සහ පුජා ගීතිකා සංගීතය අයත් වේ.

Cristo

ක්‍රිස්තියානි සංගීතය


Nepal nahm in London an den Olympischen Spielen 2012 teil. Es war die insgesamt zwölfte Teilnahme an Olympischen Sommerspielen. Vom Nepal Olympic Committee wurden fünf Athleten in drei Sportarten nominiert.

Fahnenträger bei der Eröffnungsfeier war der Schwimmer Prasiddha Jung Shah.

Teilnehmer nach Sportarten

Leichtathletik
Laufen und Gehen

Schießen

Schwimmen

Weblinks

Einzelnachweise

Nepal
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Nepal)


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslaviju

Alojz Petrović (Čepin, 12. svibnja 1936.), hrvatski gimnastičar. Natjecao se za Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1960. u višeboju, pojedinačno i ekipno. Pojedinačno je osvojio 39., a ekipno 9. mjesto. Na OI 1964. je pojedinačno osvojio 61., a ekipno 11. mjesto.

Na Mediteranskim igrama 1963. bio je dvostruki srebreni u višeboju.

Bio je član Partizana iz Osijeka, Partizana iz Zagreba i Zagreba.

Izvori

Hrvatski gimnastičari

Alojz Petrović


În muzica clasică rondoul (în ) este o  instrumentală sau vocală, de origine franceză afirmată în muzica polifonică din secolul al XIII-lea și care se bazează pe alternanța unui refren muzical cu a unor . Rondoul mai este și o formă muzicală intrumentală care a fost introdusă în perioada clasică.

Inițial refrenele se numeau ritornello cântându-se identic de fiecare dată. Schematic, un rondo se prezintă astfel:

A / B / A / C / A / D / A / coda

unde A este refrenul, iar B, C, D sunt cupletele. Rondoul este o forma utilizată în general în ultimele acorduri ale sonatelor, simfoniilor sau concertelor.

Referințe

Bibliografie

Forme muzicale

Rondo (muzică)


Stephan Remmler ist das 1986 erschienene Debütalbum des deutschen Sängers, Komponisten und Produzenten Stephan Remmler.

Entstehung
Remmler begann mit der Produktion seines ersten Soloalbums unmittelbar nach den letzten Fernsehauftritten seiner ehemaligen Band Trio im Juni 1986. Wie schon die letzten beiden Alben mit Trio produzierte Remmler sein selbstbetiteltes Debütalbum in einer Vielzahl von Tonstudios, darunter das Audio-Studio in Berlin, den Seestudios in Seeshaupt, dem Can-Studio in Weilerswist und in den Vienna Studios in Wien. Alle Titel produzierte Remmler selbst; die Singleauskopplung Keine Sterne in Athen (3-4-5 × in 1 Monat) wurde von Klaus Voormann co-produziert, der bei vielen Liedern des Albums auch Bass spielt.

Als Gastmusiker sind die Schwestern Inga und Annette Humpe zu hören, die in zwei Liedern den Background-Gesang übernommen haben. Des Weiteren ist der Männerchor Weilerswist und das Polizeiorchester Wien vertreten.

Musik und Texte
Sämtliche Lieder des Albums wurden von Stephan Remmler verfasst. Eine Ausnahme bildet das Lied Stell dir vor es geht das Licht aus, das von Hans Lang und Erich Meder komponiert und in der Interpretation von Maria Andergast und Paul Hörbiger 1952 bekannt wurde. Remmler verfasste für dieses Lied einen neuen, zeitgemäßeren Text.

Musikalisch bietet das Album eine Vielzahl von Stilen: Während die Singleauskopplung Unter einer kleinen Decke in der Nacht ein Kinderlied ist, ist Ja hast denn du mei Brief net kriegt der Blasmusik zuzuordnen. Im letzteren Lied ahmt Remmler einen Bairischen Dialekt nach. Hinzu kommen Popsongs wie Keine Sterne in Athen oder Seemannslieder wie Lass mich einmal noch wieder bei dir sein. Thematisch behandelt Remmler in seinen Liedern zwischenmenschliche Problemchen und Alltagssorgen.

Rezeption

Die Kritiken des Albums waren eher durchwachsen. Christian Genzel vom Musikportal Allmusic beschreibt die Musik des Albums als repetitiv und sieht trotz des Stilreichtums des Albums noch deutliche Bezüge zum Stil Remmlers früherer Band Trio. Die Musik wird weitgehend als "kitschig" und die Texte teils gar als "dumm" bezeichnet. Genzel lobt jedoch den leicht ironischen Gesangsvortrag Remmlers, der die musikalischen Exkurse interessant macht.

Anfang 1987 besuchte Remmler die österreichische Gemeinde Sankt Kathrein am Offenegg, wo er vom damaligen Bürgermeister Karl Schwaiger "für hervorragende Dienste um den Fremdenverkehr" zum Ehrenbürger der Gemeinde ernannt wurde. Remmler hatte den Ort in seinem Lied Keine Sterne in Athen besungen.

In Deutschland und in Österreich erreichte das Album in den jeweiligen Albumcharts Platz 8, während auch die Singles Keine Sterne in Athen und Alles hat ein Ende nur die Wurst hat zwei Top-5-Hits wurden. Die englische Fassung des Liedes Keine Sterne in Athen (I Don't Go To U.S.A.), die auf dem Album nicht enthalten ist, erreichte Platz 1 auf den Philippinen.

Trackliste
A-Seite
Keine Sterne in Athen (3-4-5 × in 1 Monat) 3:07
Unter einer kleinen Decke in der Nacht (Das Kuschellied) 2:51
Die Zeit mit dir 2:35
Lass mich einmal noch wieder bei dir sein 3:31
Stell dir vor es geht das Licht aus 2:53

B-Seite
Bubela 3:06
So richtig froh werd ich doch ohne dich nie wieder sein 3:28
Vogel der Nacht 4:10
Ja hast denn du mein Brief net kriegt 3:37
Alles hat ein Ende nur die Wurst hat zwei (Krause & Ruth) 4:00

Des Weiteren erschien eine Auswahl von vier Titeln des Albums auf einer Extended Play der Plattenfirma Amiga, die ausschließlich in der DDR erhältlich war. Zudem erschien im Intro-Verlag ein Notenbuch mit Partituren zu annähernd allen Liedern des Albums.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Album 1986
Stephan Remmler

Stephan Remmler (Album)


Ragazzi di Via Panisperna () este numele sub care era cunoscut un grup de tineri fizicieni de la Universitatea Sapienza din Roma din anii 1930, condus de Enrico Fermi. Grupul a devenit cunoscut mai ales prin cercetările asupra neutronilor lenți (1934), care au făcut posibilă, mai târziu, construirea primului reactor nuclear. Pe lângă Fermi, din grup mai făceau parte Edoardo Amaldi, Oscar D'Agostino, Ettore Majorana, Bruno Pontecorvo, Franco Rasetti și Emilio Segrè.

Referințe

 Enrico Fermi (1901-1954) e i ragazzi di Via Panisperna (accesat la 17 martie 2016)
 Luca Carbonari și Gilda Leone: The Istituto Fisico on Via Panisperna: the new Museo Storico della Fisica e Centro Studi e Ricerche "Enrico Fermi" di Roma (accesat la 17 martie 2016)
 Maria Grazia Ianniello: I MOMENTI DI ECCELLENZA: LA SCUOLA ROMANA DI FISICA (accesat la 17 martie 2016)
 Luisa Bonolis: Bruno Maximovich Pontecorvo – From slow neutrons with Enrico Fermi in Rome to neutrino oscillations in Dubna (accesat la 14 martie 2016)

Fizicieni din secolul al XX-lea
Fizicieni italieni
Specialiști în fizică nucleară

Ragazzi di Via Panisperna


Hafız Paşa Topu, Kırım Savaşı sırasında 1854 yılında Hafız Paşa'nın yaptığı, kendi adıyla adılan altı yivli bir tür top. Tophane'de imal edildi. Kırım Savaşı'nda kullanıldı, Erzurum'a ve civar vilayetlere de muhtelif adetlerde yollandı. Altı yivli olarak yapılan ilk top olması sebebiyle dikkat çekmiş, Osmanlı içinde ve dışında imal edilecek dönem toplarına da ilham kaynağı olmuştur.

Yine Hafız Paşa tarafından icad edilen, Hafız Paşa Şeşhanesi (altılısı) olarak anılan bir tüfek de vardır.

Osmanlı topları

Hafız Paşa Topu


Michael Gabriel Martínez (Santo Domingo; 16 de septiembre de 1982) es un infielder/outfielder dominicano que juega en la Liga Atlántica de Béisbol con los High Point Rockers, anteriormente jugó en las Grandes Ligas de Béisbol para los Philadelphia Phillies, Pittsburgh Pirates, Cleveland Indians y  Boston Red Sox.

Carrera profesional

Washington Nationals
Martínez comenzó su carrera profesional en la organización de los Nacionales de Washington en 2006. Ese año, jugó para Vermont Lake Monsters, Savannah Sand Gnats y Potomac Nationals, bateando un total combinado de .265 con 11 bases robadas en 82 partidos. En 2007, jugó para Hagerstown Suns y donde bateó para .250 con 13 bases robadas en 116 juegos. Jugó para Potomac Senators y Harrisburg Senators en 2009, registrando un promedio de bateo de .259 con 10 bases robadas. En 2010, jugó para Harrisburg Senators y Syracuse Chiefs, bateando un total combinado de .272 con 11 jonrones y 23 bases robadas.

Fue seleccionado por los Filis desde los Nacionales en el año 2011 como una selección del Draft de Regla 5. Hizo el roster del Día inaugural de los Filis como jugador de reserva. Hizo su debut en Grandes Ligas el 3 de abril de 2011 contra los Astros de Houston. Registró su primer hit y su primera carrera impulsada en su primer partido. Bateó el primer jonrón de su carrera el 17 de julio de 2011 contra los Mets de Nueva York. Pasó la temporada actuando como jugador de cuadro y jardinero utilitario, registrando un promedio de bateo de .196 con 3 jonrones y 24 carreras impulsadas en 89 juegos. Debido a que permaneció en la lista del club durante toda la temporada regular, permaneció en la organización a partir de entonces según las regulaciones de la Regla 5.

Martínez abrió el año 2012 en la Lista de Discapacitados debido a una fractura en el pie sufrida durante los Entrenamientos de Primavera. Se unió a Lehigh Valley IronPigs, la filial Triple-A de los Filis, a principios de junio. Después de jugar solo un juego con Lehigh Valley, Martínez regresó a la lista de 25 hombres de los Filis luego de una lesión del segunda base Freddy Galvis. El 27 de junio, Martínez fue trasladado a Lehigh Valley para dejar espacio a Chase Utley. Martínez fue llamado nuevamente cuando Mike Fontenot fue designado para asignación.

Martínez comenzó 2013 en Triple-A, pero su contrato fue comprado el 24 de mayo porque Chase Utley fue colocado en la lista de lesionados de 15 días. Fue designado para asignación el 22 de junio y salió de la lista el 3 de octubre. Eligió la agencia libre el 8 de octubre. En 29 juegos para los Filis en 2013, bateó para (.175) con 3 carreras impulsadas.

Pittsburgh Pirates
El 18 de diciembre de 2013, los Piratas de Pittsburgh firmaron a Martínez con un contrato de ligas menores. Su contrato fue seleccionado de los Indios de Indianapolis Triple-A el 12 de junio, y fue enviado de regreso a Indianápolis el 19 de agosto. Fue designado para asignación el 2 de septiembre de 2014, cuando el contrato de Chase d'Arnaud fue seleccionado y se agregó a la lista de 40 hombres. Martínez eligió agencia libre en octubre de 2014.

Cleveland Indians
Martínez firmó un contrato de ligas menores con los Indios de Cleveland el 11 de febrero de 2015. El 9 de abril de 2015 fue asignado a los Columbus Clippers de Triple-A. Los Indios compraron su contrato con Columbus el 4 de septiembre de 2015 y lo agregaron a la lista de Grandes Ligas. El 2 de julio de 2016, Martínez fue designado para hacer espacio en la lista de 25 hombres para Shawn Morimando después de un juego de 19 entradas el día anterior que agotó a todo el bullpen. Bateó (.283) en 60 turnos al bate para los Indios.

Boston Red Sox
El 8 de julio de 2016, Martínez fue canjeado a los Boston Red Sox a cambio de efectivo. Durante su tiempo con Boston, Martínez bateó (.167 / .286 / .167) sin jonrones y sin carreras impulsadas en 6 turnos al bate. Martínez apareció en 4 juegos y comenzó en un juego, jugando en el jardín derecho.

Segunda etapa con los Indians
Después de ser designado para asignación por los Medias Rojas el 2 de agosto de 2016, Martínez fue reclamado por los Indios de waivers el 4 de agosto. Martínez bateó en el out final ante Kris Bryant en la derrota del Juego 7 de los Indios en la Serie Mundial de 2016 ante el Chicago Cubs, que fue su primer campeonato de Serie Mundial en 108 años. El 23 de noviembre de 2016, fue trasladado a Triple-A. Firmó un nuevo contrato de ligas menores con la organización de los Indios el 1 de diciembre.

Los Indios compraron el contrato de Martínez el 2 de abril de 2017, y lo agregaron a su lista del día inaugural de 2017. Martínez fue designado para asignación el 14 de mayo de 2017.

Tampa Bay Rays
El 18 de mayo de 2017, los Tampa Bay Rays adquirieron a Martínez a cambio de contraprestaciones en efectivo. Fue designado para asignación el 19 de junio para crear espacio para Trevor Plouffe. Se convirtió en agente libre el 23 de junio de 2017.

Tercer paso por los Indians
Martínez firmó un contrato de ligas menores con los Indios de Cleveland el 25 de junio de 2017. Eligió la agencia libre el 6 de noviembre de 2017 y firmó un contrato de ligas menores con los Indios el 2 de diciembre con una invitación a los entrenamientos de primavera en 2018. Fue elegido agencia libre el 3 de noviembre de 2018.

Lancaster Barnstormers
El 11 de marzo de 2019, Martínez firmó con los Lancaster Barnstormers de la independiente Liga Atlántica de Béisbol Profesional. Se convirtió en agente libre después de la temporada 2020.

High Point Rockers
El 9 de marzo de 2021, Martínez firmó con los High Point Rockers de la Liga Atlántica de Béisbol Profesional.

Referencias

Enlaces externos
MLB
Baseball-Reference

Beisbolistas de República Dominicana
Segundas base de República Dominicana
Terceras base de República Dominicana

Jardineros centrales de República Dominicana
Campocortos de República Dominicana
Beisbolistas de Philadelphia Phillies
Beisbolistas de las Estrellas Orientales
Nacidos en Santo Domingo

Michael Martínez


Tubabao est une île au large de la pointe sud-est de l'île de Samar. C'est l'une des îles comprenant la ville de Guiuan dans la province de Eastern Samar, dans le centre-est des Philippines. L'île est située près du centre de la ville.

Réfugiés de Russie

Tubabao a été utilisé par l'Organisation internationale des réfugiés (IRO) en 1949 et 1950 pour offrir un refuge temporaire à 5 000 réfugiés russes fuyant la Chine.

Les Russes étaient des survivants de la révolution russe de 1917 et de la guerre civile russe de 1919-1920, lorsque l'autocratie tsariste a été renversé par les socialistes. Certains Russes ont réussi à s'échapper et se sont réfugiés dans des pays étrangers.

Beaucoup d'entre eux se sont installés en Chine, notamment à Harbin et Shanghai. La plupart de ces réfugiés ont survécu à la Seconde Guerre mondiale, mais les communistes ont pris le pouvoir en Chine et l'ORI a donc demandé à tous les pays du monde de fournir un hébergement aux Russes. Les Philippines se sont portées volontaires et ont offert l'île de Tubabao.

Les réfugiés russes ont ensuite été autorisés à séjourner aux États-Unis, en Australie, au Canada et dans des pays d'Amérique du Sud. La plupart des réfugiés sont devenus citoyens des pays dans lesquels ils se sont installés.

Voir aussi

Liens externes

 The Independent 12/03/2013: A forgotten episode in Russian history leaves links with the Philippines

Île aux Philippines
Histoire de la Russie
Diaspora russe
Russe blanc
Guerre civile russe
Relations entre la Chine et la Russie

Tubabao


Le Parti unifié des Îles Salomon ( abrégé SIUP) est un parti politique salomonais.

Histoire

Le parti créé en  par le Premier ministre Peter Kenilorea et est basé sur le gouvernement qu'il dirige alors depuis 1978. Kenilorea est initialement un indépendant, mais cherche à former un parti pour la préparation des élections législatives de 1980. Le parti remporte 16 des 38 sièges et Kenilorea demeure Premier ministre après avoir formé un gouvernement de coalition avec le . Cependant, le gouvernement échoue en 1981 avec le retrait du Groupe des indépendants, date à laquelle Solomon Mamaloni, du Parti de l'Alliance populaire, forme alors un gouvernement de coalition avec le  et des députés indépendants.

Le parti conserve un important soutien public tout au long des années 1980, et bien qu'il reçoit moins de voix que le PAP aux élections de 1984, il remporte le plus grand nombre de sièges permettant ainsi à Kenilorea de redevenir Premier ministre. Celui-ci est remplacé par son collègue membre de la SIUP Ezekiel Alebua en 1986. Cependant, le parti ne remporte que quatre sièges aux élections de 1989. Lors des élections de 1993, il est réduit à trois sièges, et bien qu'il obtienne un siège aux élections de 1997, il perd sa représentation parlementaire aux élections de 2001.

Le parti conteste les résultats des élections législatives de  et remporte deux sièges.

Résultats électoraux

Élections législatives

Notes et références

Parti politique fondé en 1980
Parti politique aux Îles Salomon

Parti unifié des Îles Salomon


Lalića kula, srednjovjekovna kula u Tučepima.

Povijest
Sagrađena je u Gornjim Tučepima sred zaseoka Srida Sela prije 1662. godine, jer se spominje u kronici opata Šilobadovića, napisanoj u razdoblju od 1662. do 1686. godine. Kula je izvorno bila samostojeća građevina sagrađena za obranu stanovnika zaseoka od turskih napada. Kasnije se pred kulom oblikovao mjesni trg te su istočno i zapadno uz nju izgrađene kuće. Kula je građevina pravokutnog tlocrta (dimenzije 4,50 x 5,5 metara), građena poluobrađenim kamenom u mortu. Dolnji dijelovi građeni su većim kamenjem, dok se dimenzija građevnog kamena prema zabatu smanjuje. Kula na svim pročeljima ima niz puškarnicâ te manje otvore na južnome pročelju. Izvorno je imala dvostrešan krov s pokrovom od kamenih ploča postavljenim na svodnu konstrukciju. Pokrov danas nije sačuvan. U unutrašnjosti su tri svodne konstrukcije tipologije "bačvastog" svoda. Lalića kula u Gornjim Tučepima obrambena je građevina koju je lokalno stanovništvo gradilo za vlastitu obranu od turskih napada, a trostruka svodna konstrukcija čini je jedinstvenom obrambenom građevinom na Makarskom primorju pa i šire.

Zaštita
Pod oznakom Z-6470 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, profana graditeljska baština, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Građevine u Tučepima
Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Lalića kula


Monseñor Orozimbo Fuenzalida Fuenzalida (Rancagua, 22 de mayo de 1925 - Santiago, 27 de marzo de 2013) fue un religioso católico chileno, obispo emérito de San Bernardo.

Biografía
Nació en Rancagua, hijo de Belarmino Fuenzalida Contreras y Josefa Fuenzalida Gamboa.

Estudió en el Seminario de Santiago y en la Facultad de Teología de la Universidad Católica de Chile. Obtuvo un bachiller en Teología. Fue ordenado sacerdote en la Catedral de Rancagua el 10 de enero de 1951 por el obispo de Rancagua, monseñor Eduardo Larraín. Entre sus primeras funciones eclesiásticas estuvieron ser párroco de Pichilemu, asesor diocesano de la Acción católica rural y vicario diocesano de Pastoral.

El papa Pablo VI lo eligió obispo titular de Burca y prelado de Calama el 12 de marzo de 1968. Fue consagrado obispo el 19 de mayo de 1968 por el arzobispo de Antofagasta, monseñor Francisco de Borja Valenzuela Ríos. Tomó posesión de la prelatura el mismo día de su consagración.

El papa Pablo VI lo trasladó a la diócesis de Los Ángeles el 26 de febrero de 1970, donde sucedió a Alejandro Durán, quien a su vez fue trasladado a Rancagua. El papa Juan Pablo II lo trasladó a la recién creada diócesis de San Bernardo el 16 de julio de 1987. Hizo la visita Ad Limina Apostolorum en 1974, 1979 y en 1984 como obispo de Los Ángeles y en 1989, 1994 y 2002 como obispo de San Bernardo.

Participó en la II Conferencia General del Episcopado Latinoamericano celebrada en Puebla, México, en 1979. Desempeñó diversos cargos en la Conferencia Episcopal de Chile. Fundó el seminario de San Bernardo, el 18 de marzo de 1989.

Falleció el 27 de marzo de 2013.

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en iglesia.cl

Nacidos en Rancagua
Fallecidos en Santiago de Chile
Obispos de Chile
Obispos de San Bernardo
Obispos nombrados por Pablo VI
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica de Chile

Orozimbo Fuenzalida


Mount Revelstoke National Park  er en 260 km² stor nationalpark i Britisk Columbia i Canada, som blev oprettet i 1914. Parken ligger i  Selkirk Mountains og hvert år besøger omkring 600.000 mennesker  Mount Revelstoke og den nærliggende  Glacier National Park.

Parken indeholder en del af verdens eneste tempererede indlandsregnskov. Parken består af stejle og klippige bjerge, klimaet er varmt og fugtigt. Plante- og dyrelivet er varieret. Blandt planterne finder man blandt andet Kæmpe-Thuja og Østamerikansk Hemlock . Dyrearterne består blandt andet af det truede fjeldrensdyr , grizzlybjørn og sneged . Der findes også en isoleret bestand af banansnegl .

Eksterne kilder/henvisninger

Parks Canada - Mount Revelstoke National Park
 Parks Canada - Official National Parks and Mountain Guide

Nationalparker i Canada
Britisk Columbia

Mount Revelstoke National Park


Polul nord selenar este punctul din emisfera nordică a Lunii în care axa de rotație a acestia se întâlnește cu suprafața sa.

Polul nord este cel mai nordic punct de pe Lună, situat diametral opus polului sud selenar. Acesta definește latitudinea 90° nord. La polul nord toate direcțiile se îndreaptă spre sud; toate liniile de longitudine converg acolo, astfel încât longitudinea sa poate fi definită cu orice valoare în grade.

Explorare
Misiunea , programată anterior pentru 2015, a fost amânată pentru a doua jumătate a anului 2016. Ei au acum contracte cu alte două echipe angrenate în câștigarea premiului Google, Team Hakuto și Team AngelicvM. Acordul este de a lansa  de la toate echipele pe un singur SpaceX Falcon 9 care va utiliza apoi Astrobotic Griffin lander pentru a ajunge pe suprafața lunii. După ce vor aseleniza, toate echipele vor concura unele împotriva celorlalte pentru a atinge obiectivele și a câștiga premiul GLXP.

Cratere
Câteva cratere mai importante din regiunea polară de nord (între 60° latitudine nordică și polul nord): Avogadro, Bel'kovich, Brianchon, Emden, Gamow, Goldschmidt, Hermite, J. Herschel, Meton, Nansen, Pascal, Petermann, Philolaus, Plaskett, Pythagoras, Rozhdestvenskiy, Schwarzschild, Seares, Sommerfeld, Stebbins, Sylvester, Thales, Van't Hoff, W. Bond.

Vezi și
 Colonizarea Lunii
 Selenografie

Referințe

Legături externe
 USGS: Luna Pământului
 Lunar Reconnaissance Orbiter Camera (LROC)
 LROC - Mozaic Polar Nordic

Luna

Polul Nord al Lunii


KV28 සොහොන්ගැබ යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේඉහළ ඊජිප්තුවේ තීබානු නෙක්‍රොපොලිසයේ රජුන්ගේ නිම්නයේ පිහිටිපුරාතන ඊජිප්තු සොහොන්ගැබකි. මෙය පළමු වරට කැනීම් කරන ලද්දේ නොදන්නා පුද්ගලයකු විසින් වන අතර ඩොනල්ඩ් පී. රයන් විසින් සිදුකළ මෑතකාලීන කැනීම් කටයුතුවලදී යාබදව පිහිටි IVවන තුත්මෝස්ගේ සොහොන්ගැබේ වංශවතුන් දෙදෙනකුට අයත් යැයි සිතිය හැකි නටබුන් කොටස් හමුවී ඇත.

ආශ්‍රේයයන්
Reeves, N & Wilkinson, R.H. The Complete Valley of the Kings, 1996, Thames and Hudson, London
Siliotti, A. Guide to the Valley of the Kings and to the Theban Necropolises and Temples, 1996, A.A. Gaddis, Cairo

බාහිර සබැඳි
තීබානු සිතියම්කරණ ව්‍යාපෘතිය: KV28  - බොහෝ සොහොන්ගැබ්වල සවිස්තරාත්මක සිතියම් ඇතුළත් ය.

රජුන්ගේ නිම්නය

KV28


Murcia (İspanyolca: Región de Murcia), İspanya'nın 17 özerk bölgesinden biridir. Bölge, İber Yarımadası'nın güneydoğu kesiminde yer almaktadır. Başkenti İspanya'nın yedinci büyük şehri Murcia'dır.

Bölgenin yüzölçümü  olup, nüfusu 2020 itibarıyla 1.511.251 kişidir. Nüfusun yaklaşık üçte biri başkent Murcia'da yaşamaktadır.

Önemli Şehirler ve Nüfus (2004)

 Murcia	 398.815
 Cartagena	 200.000
 Lorca	 84.245
 Molina de Segura	 52.588
 Alcantarilla	 36.496
 Cieza	 33.825
 Yecla	 32.988
 Águilas	 30.263
 Torre Pacheco	 26.806
 Totana	 26.435
 Mazarrón	 26.122
 San Javier 24.686
 Caravaca de la Cruz	 24.179
 Jumilla	 23.958

Belediyeler/İlçeler
Abanilla,
Abarán,
Águilas,
Albudeite,
Alcantarilla,
Aledo,
Alguazas,
Alhama de Murcia,
Archena,
Beniel,
Blanca,
Bullas,
Calasparra,
Campos del Río,
Caravaca de la Cruz,
Cartagena,
Cehegín,
Ceutí,
Cieza,
Fortuna,
Fuente Álamo de Murcia,
Jumilla,
La Unión,
Las Torres de Cotillas,
Librilla,
Lorca,
Lorquí,
Los Alcázares,
Mazarrón,
Molina de Segura,
Moratalla,
Mula,
Murcia,
Ojós,
Pliego,
Puerto Lumbreras,
Ricote,
San Javier,
San Pedro del Pinatar,
Santomera,
Torre Pacheco,
Totana,
Ulea,
Villanueva del Río Segura,
Yecla

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Región de Murcia resmi sayfasi
 Comunidad Autónoma de la Región de Murcia resmi sayfası
 Servicio Murciano de Salud resmi sayfası
 Karayol haritası

 Murcia en Internet
 Otogarlar.
 Trenler
 Región de Murcia Belediyeler sayfası
 Haritalar

Murcia (özerk topluluk)


An Anthurium forgetii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Anthurium forgetii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium forgetii


Moving Pictures are an Australian rock music band formed in 1980. Their debut album, Days of Innocence, was issued in October 1981 and eventually peaked at No. 1 on the Kent Music Report Albums Chart in February the following year. In January 1982, they released their single, "What About Me", which reached No. 1 on the Kent Singles Chart. Later that year, Elektra Records issued Days of Innocence and "What About Me" in North America. The single reached No. 29 on the Billboard Hot 100 and appeared on the associated year-end Hot 100 list for 1983. A proposed series of United States performances supporting REO Speedwagon, Tom Petty, and Hall & Oates fell through when Elektra was substantially reorganised.

In November 1982, another single, "Winners", peaked at No. 12 in Australia. In October 1983, their second album, Matinee, was released. It reached No. 16 and, of its four singles, only the lead single, "Back to the Streets", reached the Top 40. Their non-album single "Never" was used for two film soundtracks, Footloose (1984) and Hot Rod (2007). By the end of 1987, the group had disbanded. The band reformed in 2011 with annual tours.

History

1980–1987
Moving Pictures were formed in Sydney in 1980 with Charlie Cole on keyboards and trumpet; Paul Freeland on drums; Garry Frost on guitar, keyboards, and vocals; Ian Lees on bass guitar (ex-This Side Up); Alex Smith on vocals and guitar (Bilgola Bop Band, This Side Up); and Andrew Thompson on saxophone (Bilgola Bop Band). Initially they performed as a "hard working, R&B-inspired pub-rock outfit", playing up to 250 shows a year, with their early influences being Bruce Springsteen, Graham Parker and Van Morrison. In early 1981 Moving Pictures were signed to the Wheatley management team – run by former Masters Apprentices' bass guitarist Glenn Wheatley – and the allied Wheatley Records label. Their debut single, "Bustin' Loose", broke into the Top 50 on the Kent Singles Chart in October.

Their debut album, Days of Innocence, also appeared in October 1981 and initially failed to reach the Top 40 on the Kent Albums Chart. It was produced by Charles Fisher (Radio Birdman, The Radiators, Air Supply). The band's live show was all about their rock leanings but the album featured strong ballads that belied that live rock act. In January 1982 they issued another single, "What About Me", which remained at No. 1 for six weeks early that year. Renewed interest in the album saw it reach No. 1 in February on the Kent Albums Chart. The album became the fourth-highest-selling album of the year. "What About Me" won the 'Best Single' category at the 1982 Countdown Awards. It was the second-highest-selling single in Australia for 1982, behind Survivor's "Eye of the Tiger".

The album's third single, "Sweet Cherie", from Days of Innocence peaked at 51, while the fourth and final single, "Winners", reached No. 12 in November. By that time Freeland had been replaced on drums by Mark Meyer (ex-Stylus, Richard Clapton Band, Mark Gillespie Band). Moving Pictures had signed to the Elektra distribution label in the United States, which issued Days of Innocence and "What About Me" in North America. The single reached No. 29 on the Billboard pop singles chart, spending 26 weeks inside the Billboard Hot 100. It made Billboards year-end Hot 100 list for 1983, at No. 88 – a rare feat for a single with such a low peak position. The song made an unusual comeback in 1989, peaking at No. 46. On the eve of their planned US tour to capitalise on their success there, Elektra was substantially reorganised and their relationship collapsed. The tour was to include support slots with REO Speedwagon, Tom Petty and Hall & Oates as well as their own headlining shows. In hindsight this was Moving Pictures' best opportunity to enter the US market, but it was ruined.

In October 1983 their second album, Matinee, also produced by Fisher, was released. It reached No. 16 in Australia and, of its four singles, only "Back to the Streets", reached the Top 40. The album captured more of the band's live show feel and rock leanings. Late in 1983 the band toured Japan. Due to band problems Frost left the group in 1984, saying "the group had lost direction". He was temporarily replaced on guitar by Joey Amenta (ex-Taste, Redhouse, Russell Morris Band, Wendy and the Rockets) until Kevin Bennett (Allied Harp, Wild Colonial Boys) joined the line-up in 1985. The group continued to tour domestically and had gained a strong, loyal following. In May 1987 they undertook the Live Picture Show Tour and disbanded afterwards. In December that year the next album, The Last Picture Show, based on the tour was issued.

1987–present: Post Moving Pictures
Ex-Moving Pictures members have undertaken various musical careers:
 Charlie Cole initially worked in Los Angeles, in 1990 he joined Frost's band, 1927. He has recorded work in America with members of the Blues Brothers Band, with James Blundell (in Nashville) and did session work for various individuals and bands including Ed Kuepper. In 1999 Cole returned to Australia and joined The Shuffle Kings in which, as from 2003, he played trumpet, recorder, keyboards and the piano accordion.
 Garry Frost left Moving Pictures in 1984 feeling the group had lost direction. He concentrated on his song-writing and piano playing – so much so that he developed tendonitis in his wrists. In 1987 he formed a pop-rock group, 1927, with Eric Weideman, whom he had seen performing on Hey Hey It's Saturdays "Red Faces" talent segment. Whilst with 1927, Frost also worked with Gyan co-writing her 1989 hit "Wait". "Wait" was the first single from her self-titled debut album, which won an ARIA award and was certified platinum. In 1990 Frost left 1927, and became co-partner in a Sydney post production studio, he continued writing, performing and producing. Some of Frost's work in the early 2000s was with Sydney singer-songwriter, Djamel and vocalist Carlie Fairburn.
 Ian Lees formed the blues band, Chasin' the Train, with fellow former Moving Pictures member Kevin Bennett. Lees then became a session bass guitarist, he played with Mal Eastick and Lee Kernaghan. Over his career he has played for The Wild Colonial Boys, Tommy Emmanuel, Tania Kernaghan, Mondo Rock, Phil Emmanuel, Gina Jeffreys, Matt Taylor, and Kevin Borich.
 Alex Smith formed Alex Smith and the Volunteers aka Alex Smith and DBM, in 1989. The line up included Ben Little (ex-Pink Slips) on guitar, Lee Borkman (Scribble) on keyboards, Dave Carter on bass guitar and Mark O'Shea on drums. In 1991 Smith fronted The Blues Liners, which released a single, "This Time Tomorrow", recorded at Alberts Studios.
 Andy Thompson became a session musician, he contributed a saxophone solo on Elton John's track, "Li'l 'Frigerator", from his 1984 album, Breaking Hearts. While a member of Moving Pictures Thompson had worked for Mark Gillespie in 1982 and then with Australian Crawl in 1983 for their album, Semantics. He contributed to Jenny Morris' 1987 album, Body And Soul. He toured with Cold Chisel and played with Dire Straits on their Brothers in Arms tour.
 Kevin Bennett, after forming Chasin' the Train with Lees, went on to blues, roots band, The Flood.
 Mark Meyer joined Chasin' the Train alongside Lees and Bennett. He has performed in Wendy Matthews touring band and together with Lees have both been long term rhythm section for James Blundell. Meyer and Lees have also worked with Australian guitarist-singer Lawrie Minson and Lee Kernaghan.
 Original drummer Paul Freeland left the music business to focus on a career in wood-sculpting. Having received formal training as a metallurgist before joining the band, he would also go on to teach manual arts at The School of Performing Arts in Newtown. He died of complications from Alzheimer's in April 2020.

2005: Reunion
In 2005 Moving Pictures reformed as an acoustic trio, with Smith and Cole joined by Dave Carter (ex Alex Smith and DBM), for 26 performances throughout New South Wales and Queensland. In July 2011, to commemorate the thirtieth anniversary of the initial release of Days of Innocence, Moving Pictures reformed with the line-up of Cole, Frost, Lees, Meyer, Smith and Thompson. They performed in Melbourne and Sydney, including an appearance on breakfast TV show, Sunrise, performing their signature song. Smith described the reformation "this line-up and this band hasn't been in the same room together since 1984 ... I'm just going to play it by ear – same as I used to do every day in the past [...] It will be like, 'What are we here for? We're here to play and have a great time'".

Legacy
In February 2004 Moving Pictures' hit single, "What About Me", was covered by Australian Idol (2003) runner-up Shannon Noll, which peaked at No. 1 on the ARIA Singles Chart – for four weeks. Noll liked the original, "it's just a great song about average people, and there are a lot of us out there ... I didn't mess around with it heaps, I just sang it as honest as possible". "What About Me" is the first Australian single to achieve No. 1 on two separate occasions by two different artists.

Their song, "Never", was used as part of the soundtrack for two films, 1984's Footloose and 2007's Hot Rod. In both cases the song accompanied the film's star doing a punchdance routine. The punchdance routine was also parodied in the Family Guy season 12 episode "Baby Got Black". The band have indicated that due to the bankruptcy of their U.S. record company, and unfortunate timing of the release of "Never", they had not received any royalties whatsoever for the track.

In 2000, BMG Australia released an album, Days of Innocence – The Ultimate Collection, which has remastered tracks from their debut album (reproducing its original cover art), with bonus tracks from Matinee and a couple non-album single sides, such as "Never".

Members
Current members
Charlie Cole – keyboards, trumpet (1978–1987, 2005, 2011–present)
Alex Smith – vocals, guitar (1978–1987, 2005, 2011–present)
Garry Frost – guitar, keyboards (1978–1983, 2011–present)
Ian Lees – bass (1978–1987, 2011–present)
Mark Meyer – drums (1982–1987, 2011–present)
Scott Simpkins – saxophone (2018–present)

Former members
Paul Freeland – drums (1978–1982)
Andy Thompson – saxophone (1978–1987, 2011–2016)
Joey Amenta – guitar (1983–1985)
Kevin Bennett – guitar, keyboards (1985–1987)
Andy Bickers – saxophone (2017–2018)

Discography

Studio albums

Live albums

Compilation albums

Singles

Awards and nominations

Countdown Australian Music Awards
Countdown was an Australian pop music TV series on national broadcaster ABC-TV from 1974 to 1987, it presented music awards from 1979 to 1987, initially in conjunction with magazine TV Week. The TV Week / Countdown Awards were a combination of popular-voted and peer-voted awards.

|-
|1981
| themselves
| Best New Talent
|
|-
| rowspan="2" | 1982
| "What About Me?"
| Best Single
|
|-
| themselves
| Most Popular Group
|
|-
| 1983
| Charles Fisher for work with Moving Pictures
| Best Record Producer of the Year
|
|-

References

External links
 "Alex Smith from Moving Pictures", interview with James O'Loghlin on ABC New South Wales radio's The Backyard, broadcast on 11 August 2005. Archived from the original on 7 September 2010.
 "They Wrote the Songs, Part 2" interview of Garry Frost by Debbie Kruger for Australasian Performing Right Association's magazine, APRAP, July–August 2002.
 2005 reunion

New South Wales musical groups
Musical groups established in 1978
Musical groups disestablished in 1987

Moving Pictures (band)


"Plava Grobnica" (cu litere chirilice sârbești: Плава гробница, "Mormântul Albastru") este o odă scrisă de poetul sârb Milutin Bojić în timpul Primului Război Mondial. Este dedicată soldaților morți de tifos exantematic care au fost îngropați în marea de lângă insula Vido, Grecia.

În poemul său de paisprezece strofe, Bojić exprimă soarta tragică a Serbiei, a cărei armată a trecut prin Muntenegru și Albania în insulele grecești Corfu și Vido, câteva mii de soldați sârbi aflați pe ultima dintre acestea fiind îngropați în mare.

"Clopotele bisericii noastre anunță totalul morților în loc de ora exactă", a scris Bojić văzându-și camarazii cum mor în jurul lui. La momentul retragerii sârbe a lucrat la un poem epic, "Cain", în care a comparat atacul Bulgariei asupra Serbiei (care a precipitat retragerea) cu povestea biblică a lui Cain și Abel. Poemul a fost unul dintre puținele lucruri pe care l-a purtat cu el, în călătoria făcută în timpul iernii peste munți. Atunci când a ajuns la Marea Adriatică, numai pentru ca să-și vadă camarazii sârbi aruncați în mare, pentru a fi înmormântați, a scris una dintre cele mai emoționante poezii de război ale generației sale, "Plava Grobnica". Un documentar de 30 de minute avându-l pe Zoran Pajic în rolul Milutin Bojić descrie contextul în care a fost compusă oda.

Deși a supraviețuit exodului din Serbia și disperării din Corfu, Bojić a murit în cele din urmă de tuberculoză în Salonic.

Note

Vezi și
 Epidemia de tifos exantematic din 1914-1922 în România

Serbia în Primul Război Mondial
Poezie
Cultura sârbă
Tifos

Plava Grobnica


Anthony Michael Bourdain (25 Haziran 1956; New York, Amerika Birleşik Devletleri - 8 Haziran 2018, Fransa), Amerikalı yazar ve New York'taki Brasserie Les Hallesın baş şefiydi.

Yemeğe olan düşkünlüğü genç yaşta ailesi ile Fransa'ya yaptığı bir gezi ile başladı. Bir istiridye teknesinde ilk defa istiridyeyi tattı ve o günden sonra iyi veya kötü değişik tatlar bulmak amacıyla dünyayı dolaştı. 2005'te Travel Channel adlı TV kanalında "No Reservations" adlı bir TV dizisi üretti.

Kitapları
 Kitchen Confidential|Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly, ISBN 1-58234-082-X
 Cook's Tour: In Search of the Perfect Meal, ISBN 1-58234-140-0
 Gone Bamboo, ISBN 1-58234-103-6
 Bone in the Throat, ISBN 1-58234-102-8
 Typhoid Mary (An Urban Historical), ISBN 1-58234-133-8  - *Ayrıca baınız Mary Mallon.
 Anthony Bourdain's Les Halles Cookbook, ISBN 1-58234-180-X
 The Bobby Gold Stories, ISBN 1-58234-233-4
 The Nasty Bits, ISBN 1-58234-451-5

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Anthony Bourdain resmi internet sayfası
 IMDB sayfası
 Travel Channel: No Reservations No Reservations'' adli TV serisinin resmi sayfası

1956 doğumlular
2018 yılında ölenler
New York doğumlu yazarlar
Amerikalı şefler
20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
20. yüzyıl deneme yazarları
21. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
21. yüzyıl deneme yazarları
Amerikalı anı yazarları
Fransız asıllı Amerikalılar
Yahudi asıllı Amerikalılar
Amerikalı yayımcılar
Amerikalı televizyon yapımcıları
CNN kişileri
Food Network şefleri
Vassar College'da öğrenim görenler
Amerikalı yemek yazarları
Amerikalı deneme yazarları
Amerikalı savaş sanatçıları
Fransa'da kendini asarak intihar edenler
Top Chef
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
21. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
20. yüzyıl yazarları
21. yüzyıl yazarları
Amerikalı yazarlar
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
İntihar eden yazarlar
Amerikalı roman yazarları

Anthony Bourdain


Evrópska ofurdeildin (enska: European Super League) var (fyrirhuguð) knattspyrnudeild með úrvalsliðum í Evrópu. Henni var ætlað að keppa við eða koma í stað Meistaradeild Evrópu. UEFA, FIFA, Enska knattspyrnusambandið og fleiri sambönd voru mótfallin stofnun deildarinnar. En 18. apríl 2021 riðu 12 félögin (eða eigendur) á vaðið og tilkynntu að þau ætluðu sér að taka þátt í deildinni.  Ætlunin var að hafa 20 lið og tvo 10 liða riðla. Spilað yrði í miðri viku.

Florentino Pérez stjórnarformaður Real Madrid var fyrsti stjórnarformaður deildarinnar.

Viðbrögð við ofurdeildinni voru sterk og græðgi og skilningsleysi forkólfa deildarinnar á knattspyrnu voru nefnd. Forseti UEFA og stjórnarformenn þess tjáðu að lið sem kepptu í deildinni yrðu rekin úr meistaradeildinni og deildinni í sínu landi. Leikmönnum liðanna hefði verið meinað að taka þátt í EM og HM.    Þýsk lið úr Bundesliga tilkynntu ekki um þátttöku en þar sem lögbundin var 51% eignarhluti stuðningsmanna á félögunum var ólíklegt að kosið hefði verið með deildinni. Boris Johnson sagði stofnun hennar skaðlega fyrir fótboltann. Paris Saint-Germain topplið Frakklands vildi ekki taka þátt.

Þann 20. apríl eða tveimur dögum eftir stofnun deildarinnar voru mótmæli fyrir utan Stamford Bridge þegar Chelsea átti heimaleik við Brighton og fólk hindraði liðin að komast á völlinn. Í kjölfarið ákvað Chelsea FC að segja sig úr ofurdeildinni. Manchester City fylgdi sama fordæmi skömmu síðar. Hin fjögur ensku félögin tilkynntu úrsögn sína síðar um kvöldið.
Ítölsk og spænsk lið drógu sig út daginn eftir.

Fyrirhuguð lið

Ítalía
Juventus
AC Milan
Inter Milan

Spánn
Barcelona FC
Real Madrid
Atlético Madrid

England
Liverpool FC
Manchester City
Manchester United
Arsenal
Chelsea FC
Tottenham Hotspur

Tilvísanir
Knattspyrna

lagt niður 2021

Evrópska ofurdeildin


La Coupe du Portugal de football 1986-1987 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 7 juin 1987, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le Benfica Lisbonne et le Sporting Clube de Portugal. Le Benfica remporte son vingt-et-unième trophée en battant le Sporting CP 2 à 1, et réussit le doublé coupe-championnat cette saison. Le Sporting CP se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1987-1988 en tant que finaliste de la Coupe nationale.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1986-1987

1986-1987
Portugal
Sport au Portugal en 1986
Sport au Portugal en 1987

Coupe du Portugal de football 1986-1987


Charles Decker Reidpath (September 20, 1889 – October 21, 1975) was an American track and field sprinter and winner of two gold medals at the 1912 Summer Olympics, who later went on to have an outstanding military career.

Biography
Born in Buffalo, New York, and a graduate of that city's Lafayette High School, Reidpath became a collegiate track star at Syracuse University, winning the 220 yd (201 m) and 440 yd (402 m) dashes in the 1912 intercollegiate games.

On graduating from Syracuse in 1912 with a degree in civil engineering, Reidpath was pressured by relatives to quit sports and take a position with the family business in Buffalo. Instead, he made the U.S. Olympic track team, and headed to Stockholm, Sweden. Reidpath won the 400 m in an Olympic record shattering time of 48.2 seconds, a mark also ratified as a world record. Running the anchor leg of the 4 × 400 m relay, Reidpath helped the U.S. team set a world record of 3:16.6. In the 200 metres competition he finished fifth.

Reidpath was a lieutenant colonel in the United States Army who served in England, France and Belgium in the Transportation Corps during World War II, winning battle stars for the Northern France and Rheinland campaigns. In Belgium he was made Officer of the Crown for his services at the vital port of Antwerp in 1944 and 1945. Reidpath was made a Brigadier General when he retired from the New York National Guard in 1948. He is a member of the Lafayette High School Sports Hall of fame.

Away from sports and the military, Reidpath worked for the Berdencer construction company from 1912 through 1937, when he was named director of buildings for Buffalo. For 15 years he worked in the city department of public works, and in 1956 helped build the Federal Reserve Bank of New York Buffalo Branch as superintendent of construction for architects.

He died in Kenmore, New York, in 1975.

References

External links

Charles Reidpath, Olympic Champion by Tim Evans

1889 births
1975 deaths
American male sprinters
Athletes (track and field) at the 1912 Summer Olympics
World record setters in athletics (track and field)
Medalists at the 1912 Summer Olympics
Olympic gold medalists for the United States in track and field
Syracuse Orange men's track and field athletes
United States Army personnel of World War II
National Guard (United States) generals
Track and field athletes from Buffalo, New York
Lafayette High School (Buffalo, New York) alumni
New York National Guard personnel

Charles Reidpath


දයා බණ්ඩාර තෙන්නකෝන් (උපත 1941 නොවැම්බර් 29 - 2020 අප්‍රේල් 17), යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු 1941 නොවැම්බර් 29 වන දින මහනුවර රංගල ගලබඩවත්ත කුඩා ගම්මානයේ උපත ලැබීය. ඔහු ගලබඩවත්ත ප්‍රාථමික පාසලෙන් ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ආරම්භ කළ අතර පසුව මහනුවර ධර්මරාජ විද්‍යාලය වෙතින් ද්විතීයික අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කළේය. ඔහුගේ පියා තේ වතු පාලකයෙකි. පාසල් කාලයෙන් පසු ඔහු ලංකා විශ්ව විද්‍යාලය වෙත තේරී පත්වී කලා උපාධියක් ලබා ගත්තේය.

ඔහු විවාහ වී සිටියේ ප්‍රවීණ නිළි ග්‍රේස් ආරියවිමල් සමඟයි. ඔහුට ග්‍රේස් මුණගැසෙන්නේ 1965 හෙන්රි ජයසේන විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද මනරංජන වැඩවර්ජන වේදිකා නාට්‍යයේදීය.

තෙන්නකෝන් මහතා 2020 අප්‍රේල් 17 වැනි දින වයස අවුරුදු 78 දී මහරගම අපේක්ෂා පිළිකා රෝහලේ ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියදී මිය ගියේය. අවසන් කටයුතු අප්‍රේල් 19 ඉරිදා පෙරවරු 11.00 ට මාලඹේ තලාහේන සුසාන භූමියේදී සිදුකෙරිණි.

වෘත්තීය ජීවිතය
තෙන්නකෝන් විශ්ව විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටියදී ඔහුගේ පාසලේ මෙන්ම විශ්ව විද්‍යාල මිතුරා වූ ධර්මසේන පතිරාජ ඔහුගේ චිත්‍රපට තිර රචනය සඳහා චිත්‍රපට නිෂ්පාදක සුගතපාල සෙනරත් යාපා සමඟ ඔහුගේ හන්තානේ කතාව චිත්‍රපටයට කරන ලද සාකච්ඡා කිහිපයකට සහභාගි වන ලෙස 1969 දී තෙන්නකෝන්ට ආරාධනා කළේය.  තෙන්නකෝන් තම රංගනයට පිවිසි එම චිත්‍රපටයේ "නාථ" චරිතය සඳහා තෝරා ගන්නා ලදී. ඔහු වේදිකාවට පිවිසියේ බන්දුල ජයවර්ධන නිෂ්පාදනය කළ බෝසතානේනි නාට්‍ය හරහා.

ඔහු සිනමාවට පිවිසීමට පෙර ලස්සන පුවත්පතේ මාධ්‍යවේදියකු ලෙසද කටයුතු කළේය.

ඔහු විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පිටව යන විට ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ (CBC) රැකියා පුරප්පාඩු තිබුණු අතර එයට අයදුම් කලේය. 1969 දී ඔහු CBC හි මෙහෙයුම් සහකාර ලෙස සේවය කළේය. කෙසේ වෙතත්, මෙම කාලය තුළ ඔහු 1972 දී දුන්නු දුනුගමුවේ, සත සත, සහ 1970 දී පතිරාජගේ කොරා සහ අන්ධයා ඇතුළු සුගතපාල ද සිල්වා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද වේදිකා නාට්‍ය රැසකට තෝරා ගන්නා ලදී. ඔහු මාලිනී වීරමුණි සමඟ දුන්නු දුනුගමුවේ චිත‍්‍රපටයේ කළ රංගනය මෙතෙක් පේ‍්‍රක්ෂකයින් දැක ඇති දර්ශනීයම රංගනයක් විය. ඔහු වැඩිපුරම සම්බන්ධ වී ඇත්තේ විශ්වවිද්‍යාල සහකරු ධර්මසේන පතිරාජගේ වැඩවලටය. පසුව නාමෙල් වීරමුණිගේ නෙට්ටුක්කාරි නාට්‍යයටත් ද සිල්වාගේ හිත හොද අම්මණ්ඩි නාට්‍යයටත් සම්බන්ධ වුණා.

මේ අතරතුර ඔහු ගුවන්විදුලි අධ්‍යාපන සේවයේ නිෂ්පාදකවරයා ලෙස උසස් කරන ලදී. වසරේ විශේෂ ඇගයීම සඳහා වූ ජපන් සම්මානය 1979 දී තෙන්නකෝන් විසින් රචිත මුහුදේ යුද්ධය වැඩසටහනට පිරිනමන ලදී. ඉන්පසු ඔහු තට්ටු ගෙවල් රූපවාහිනී කතා මාලාවේ රඟපෑ අතර එය අතිශයින් ජනප්‍රියත්වයට පත්විය. 2003 වසරේ සක්මන් මළුව චිත්‍රපටයේ ඔහුගේ රංගනය වෙනුවෙන් ඔහුට කුසලතා සම්මානයක් හිමි විය. ඉන් ටික කලකට පසු ඔහු "සිනේ වීඩියෝ" නම් රූපවාහිනී නිෂ්පාදන සමාගමක් සමඟ හවුල් විය. එකල ඉතා ජනප්‍රිය වූ ජාතික ඉතිරිකිරීමේ බැංකුව, DSI වැනි වෙළෙඳ දැන්වීම් රැසක් නිර්මාණය කිරීමට ඔහු සම්බන්ධ විය. ඔහු මුල් අවදියේ ස්වර්ණවාහිනිය සඳහා වාර්තා චිත්‍රපට සහ ටෙලි නාට්‍ය ගණනාවක් අධ්‍යක්ෂණය කළේය.

ඔහු සිය සංකල්පයක් ලෙස ගීතයක් රූපගත කළේ ශ්‍රී ලංකා රූපවාහිනියේ ප්‍රථම වතාවටය. එය ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී මාධ්‍යයක් සඳහා නිර්මාණය වූ පළමු වීඩියෝ ගීතය විය. එමනිසා තෙන්නකෝන් ශ්‍රී ලාංකේය රූපවාහිනී සංගීත වීඩියෝවල පුරෝගාමියා වේ. අහස් ගව්ව, එයා දැන් ලොකු ළමයෙක්, සෙයිලම, බඹරු ඇවිත්, කරුමක්කාරයෝ, කිණිහිරිය මල්, සක්මන් මළුව, සොල්දාදු උන්නැහේ, ස්වරූප, දේදුනු ආකාසේ සහ 28 වැනි ජනප්‍රිය චිත්‍රපට රැසක සහාය චරිත කිහිපයකම ඔහු රංගනයෙන්ද දායක වී ඇත.

වේදිකා නාට්‍ය
 බෝසතාණෙනි
  දීගෙක ඇවිත් කන්දොස්කිරියාව
 දුන්නු දුනුගමුවේ
  ඇසළ සඳ අවන්හල
 හිත හොන්ඩා අම්මණ්ඩි
 කොර සහ අන්ධයා
 මුතු කුමාරි
 නෙට්ටුක්කාරි
 සත සතා
 ඒකාධිපතියා

රූපවාහිනී කතාමාලා
 අඳුකොළ
 අනුත්තරා
 හතේ කල්ලිය
 පින්කෙත
 සංසුන්ගම අන්දරය
 තට්‍ටු ගෙවල්
 වෙස්

සම්මාන
ඔහු සම්මාන කිහිපයක් ලබා ඇත.

 1 වන FIPRESCT විචාරක සම්මානය 1994 හොඳම රංගනය සඳහා - තරණය
 7 වැනි ස්වර්ණ සංඛ සිනමා සම්මාන 1996 හොඳම සහය නළුවා සඳහා - සෙයිලම
 26 වැනි සරසවිය සම්මානය 1998 හොඳම රංගනය සඳහා - තරණය

References

External links
දයා තෙන්නකෝන් කලාකරුවාත් සමුගනී
රංගන ශිල්පී දයා තෙන්නකෝන් අභාවප්‍රාප්ත වෙයි
දයා තෙන්නකෝන් සමුගනී
ප්‍රවීන රංගන ශිල්පී දයා තෙන්නකෝන් මහතා අභාවප්‍රාප්ත වෙයි
රංගන ශිල්පී දයා තෙන්නකෝන් දිවියෙන් සමුගනියි
මම පෙම්කළ නළුවා
ටික දිනකට දිව්‍ය ලෝකයට

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිංහල ජනයා

දයා තෙන්නකෝන්


Lactarius controversus (Christian Hendrik Persoon, 1800), este o specie de ciuperci necomestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Lactarius, denumit în popor  lăptucă sângerie. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). În România, Basarabia și Bucovina de Nord crește în grupuri tufoase, nu rar în șiruri sau cercuri de vrăjitoare, pe soluri nutritive ușoare sau bogate in fier și azot, dar de asemenea  argiloase, sub plopi negri și plopi tremurători, ocazional sub sălcii, în păduri de foioase, la marginea lor precum de drumuri ierboase, prin parcuri și plantații de plop, dar de asemenea în domeniul pădurilor aluviale, acolo sub arini și ulmi de câmp (Ulmus minor). Apare de la câmpie la munte, din iunie până în octombrie (noiembrie). Epitetul soiului este derivat din cuvântul latin (=întors spre cealaltă parte).

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 5-15 (30) cm, este foarte cărnoasă și compactă, dar fragilă, inițial convexă cu marginea răsfrântă spre picior, apoi din ce în ce mai plată și la deplină maturitate adâncită în centru, dar niciodată în formă de pâlnie, cu marginea răsfrântă și apoi întinsă, deseori ondulată. Cuticula cu peri scurți și deși este lucioasă, la umezeală lipicioasă. Devine la bătrânețe netedă în jurul marginii. Coloritul este alb până alb-roz, presărat cu pete roșiatice, adesea concentrice.
 Lamelele: sunt foarte dese și înguste, nu prea înalte, bifurcate și câteodată despicate, în tinerețe aderate la picior, mai târziu lung decurente de-a lungul lui. Ele sunt la început de culoare deschis rozalie, în vârstă slab portocalie.
 Piciorul: are o înălțime de 3-5,5 (7) cm și o lățime de 1,5-3,5 cm, este scurt și îndesat, cilindric, robust și plin, nu rar prins excentric de pălărie, câteodată chiar crescut lateral și mereu subțiat spre bază, suprafața fiind în tinerețe ușor pufoasă până slab zgrunțuroasă, apoi netedă, iar coloritul alb cu tonuri rozalii sau palid verzuie.
 Carnea: Ea este albă, tare, densă și fragilă, tinzând sa se pigmenteze la tăiere încet gălbui. Mirosul este slab fructuos și plăcut, dar gustul mai întâi amar și după scurt timp foarte iute. Iuțirea provine de la alcaloidul unei rășini numită piperină.
 Laptele: nu este iute, dar amar și zgârcind. Conține mult suc alb și lăptos care nu se decolorează în timpul uscării.
 Caracteristici microscopice: are spori ovoidali, hialini (translucizi), dens verucoși și reticulați, cu o mărime de 6-8 x 5-6 microni. Pulberea lor este crem-rozalie. Basidiile cu 2-4 sterigme în formă de măciucă măsoară 40-50 x 8-9 microni. Cestoidele rare sunt sub-fusiforme sau seamană unei măciuci slabe cu o mărime de 65-75 x 12-14 microni.
 Reacții chimice: Cuticula se colorează cu fenol brun-roșiatic, cu guaiacol albastru-verzui și cu sulfat de fier roz-portocaliu.

Confuzii
Buretele poate fi confundat între altele cu Lactarius citrolens (necomestibil, gust amar și iute, inițial miros de roiniță sau lămâie, apoi de lămâie putredă), Lactarius glaucescens, sin. Lactarius pergamenus (comestibil dar iute, se dezvoltă numai în păduri de foioase, mai mic și subțire, se decolorează după tăiere gălbui), Lactarius pallidus (necomestibil, amar și zgâriind, se dezvoltă mai ales sub fagi, cu cuticulă și carne mai gălbuie),  Lactarius piperatus (comestibil, iute, dar bine de preparat, cuticulă netedă), Lactarius pubescens (otrăvitor, extrem de iute, se dezvoltă în afară de păduri prin iarbă sub mesteceni, marginea piciorului fiind neregulat ondulată precum pletoasă cu franjuri, miros de mușcată), Lactarius resimus (necomestibil),  Lactarius torminosus (otrăvitor, crește sub mesteceni, mai roz-roșiatic, miros fructuos cu nuanțe de terpentină, gust iute și rășinos), Lactarius trivialis sin. Lactarius bertillonii var. queletii (necomestibil pentru că prea iute, se dezvoltă numai în foioase, cu mare drag sub castani, lamele foarte îndepărtate, buretele original cu cuticula colorată spre gri-roz, variația queletii însă este albă) sau Lactarius vellereus (necomestibil, de asemenea foarte iute, amar și zgârcind, lamele mai depărtate, cuticulă lânos-împâslită).

Posibilă este de asemenea o confundare cu două ciuperci comestibile fără suc din genul Russula: Russula delica și surata ei foarte apropiată Russula chloroides.

Specii de ciuperci asemănătoare în imagini

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. VIII, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1928
 Bruno Cetto, volumul 1, 2, 3, 5 vezi note
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Lactarius controversus, film în limba maghiară

Lactarius
Micoriză
Ciuperci necomestibile
1800 în știință

Lactarius controversus


A Casa de Saúde Anchieta popularmente conhecida como Casa dos Horrores foi um manicômio particular localizado na Vila Belmiro em Santos, São Paulo. Fundado em 1951 pelo psiquiatra Edmundo Maia, o hospital foi palco das mais diversas violações dos direitos humanos, incluindo torturas físicas e psicológicas, trabalho escravo e assassinatos. A intervenção no hospital realizada pela prefeitura e impulsionada pelo movimento antimanicomial em 03 de maio de 1989 foi considerada como o marco inicial da reforma psiquiátrica no Brasil. Com o abandono do imóvel, mais de duzentas famílias em situação de vulnerabilidade social ocuparam o local que hoje recebe o nome de "Ocupação Anchieta".

Histórico
A Casa de Saúde Anchieta surgiu em 1951 com a iniciativa do psiquiatra e professor Edmundo Maia, creditado como diretor do Serviço Nacional de Doenças Mentais do Ministério da Saúde e assessor de Saúde Mental de Jânio Quadros. Anteriormente funcionando na Avenida Ana Costa nº 168, em 1953 passou a ser localizada em um edifício próprio de 5 mil metros quadrados construído na rua São Paulo nº 95 no bairro Vila Belmiro em Santos. Foi apresentada como o "maior e mais moderno hospital particular da América do Sul", que oferecia assistência e tratamento de doenças do sistema nervoso e objetivava ser uma "casa de repouso, dotada de todo o conforto". No entanto, seu atendimento foi se deteriorando devido à lógica mercantilista vigente nos cuidados em saúde do país. Os proprietários recebiam verbas do Instituto Nacional do Seguro Social e mantinham mais de 500 pacientes internados em suas dependências, muito embora o local comportasse no máximo 250 internos.

Casa dos Horrores
Em fevereiro de 1989, a imprensa local noticiou uma série de denúncias acerca dos maus tratos e mortes que ocorriam no local, recebendo o apelido de "Casa dos Horrores" devido aos gritos de dor e sofrimento dos pacientes que eram ouvidos pela vizinhança. Profissionais envolvidos posteriormente na intervenção do hospital relataram que os pacientes se encontravam sem roupas em um espaço superlotado, eram confinados e comiam em latões onde defecavam. Além disso, os pacientes recebiam doses de remédios hoje consideradas excessivas; as mulheres não tinham acesso a absorventes e eletrochoques eram utilizados como forma de punição. O tempo médio de internação era de seis meses, no entanto havia pessoas internadas há mais de uma década. A CSA utilizava como tratamento celas fortes (pequenas salas individuais fechadas com portas de material reforçado e uma única abertura), contenção física, insulinoterapia, lobectomia e eletrochoques. Em março do mesmo ano, haviam 543 pacientes em condições precárias de vida e foram registradas 50 mortes em 3 anos. Em abril, um relatório elaborado pelo governo do Estado apresentando os problemas da CSA chegou à Secretaria de Higiene e Saúde do Município de Santos (SEHIG), que por sua vez deu um prazo de uma semana para os responsáveis pelo hospital corrigirem as irregularidades. Representantes da SEHIG, entre eles o secretário municipal de Saúde David Capistrano Filho, da Secretaria de Estado da Saúde de São Paulo e do INAMPS realizaram uma vistoria no local que gerou outro relatório detalhando inúmeras deficiências na instituição, entre elas a falta de profissionais, ausência de recursos para higiene e alimentação, punições dos mais diversos tipos, trabalho escravo e o não-cumprimento das normas para dispensário de psicotrópicos. Após a exposição dos relatos e nenhuma das irregularidades ter sido sanada, no dia 3 de maio a prefeita Telma de Souza em sua primeira gestão decretou a intervenção municipal no Anchieta.

Reforma psiquiátrica

Indústria da Loucura
No Brasil, a assistência em saúde mental foi inicialmente implementada pelo setor público. Após o golpe de Estado no Brasil em 1964, o sistema de saúde passou por significativas transformações e a área da psiquiatria passou a ser gerida quase integralmente por empresas privadas. Na época da ditadura militar brasileira, os leitos psiquiátricos privados saltaram de 14 mil para mais de 70 mil e os investimentos públicos na saúde foram cortados. A medicalização era o modelo básico de intervenção psiquiátrica, de tal forma que o elevado índice de internações e o poder centralizador do hospital psiquiátrico passaram a ser consideradas as causas fundamentais das condições desumanas a que eram submetidos os pacientes. Além disso as internações eram um meio de controle social e de repressão da ditadura, que encontrou nos manicômios uma espécie de depósito para aqueles que eram considerados "indesejados" ou não-produtivos para o sistema capitalista. Ficou famosa a expressão "um paciente psiquiátrico vale um cheque em branco" e o período ficou conhecido como "Indústria da Loucura".

Saúde em Santos
Como reflexo do conjuntura política e da ascensão das lutas sociais pela redemocratização no país, o movimento de reforma sanitária no Brasil surgiu em meados da década de 70 reunindo intelectuais, profissionais da saúde e movimentos populares que visavam democratizar o acesso à saúde no país, resultando na criação do Sistema Único de Saúde. A cidade de Santos, contudo, não sentiu os efeitos da reforma até 1988, período em que os serviços de saúde tinham quase a mesma abrangência que na década de 40 e a cidade era considerada a "capital da AIDS" por possuir o maior número de casos da doença proporcionais à população.

A Intervenção na Casa de Saúde Anchieta
Foi com a evolução da luta antimanicomial que o município de Santos apresentou uma experiência inédita no país, instaurando a partir do Programa de Saúde Mental de Santos em 1989 uma rede de serviços para substituir gradativamente o manicômio. A Casa de Saúde Anchieta foi fechada definitivamente em 1996 e cinco Núcleos de Atenção Psicossocial (NAPS) foram criados. Com isso, a cidade ficou conhecida como pioneira na luta antimanicomial.

Ver também
 Hospital Colônia de Barbacena
 Controvérsias envolvendo a psiquiatria
 Declaração de Caracas (1990)

Hospitais psiquiátricos do Brasil
Saúde em Santos
História da saúde mental
História de Santos (São Paulo)
Reforma psiquiátrica
Fundações em São Paulo em 1951

Casa de Saúde Anchieta


Der Tischtennisclub Grün Weiß Brauweiler 1948, kurz TTC Brauweiler 1948, ist ein Sportverein aus Brauweiler in Pulheim im Rhein-Erft-Kreis in Nordrhein-Westfalen.

Geschichte
Der Verein wurde 1948 als reiner Tischtennisverein gegründet. 27 Jahre später erfolgte mit der Gründung einer Badmintonabteilung die Aufnahme einer zweiten Sportart in den Verein. Die Tennisabteilung wurde durch Mitgliederbeschluss und Satzungsänderung am 21. Juni 1979 ins Leben gerufen. Mit diesen drei Sparten existiert der Verein bis in die heutige Zeit hinein.

Erfolge

Badminton
Im Badminton konnte der Verein bisher seine größten Erfolge feiern. Von 1985 bis 1992 spielte die erste Mannschaft des Vereins in der 1. Bundesliga. Nach zwei Jahren in der 2. Bundesliga gelang der Wiederaufstieg in die 1. Liga. Die Klasse konnte man jedoch nur für eine Saison halten.

Weblinks
 Homepage

Brauweiler, Ttc
Brauweiler, Ttc
Brauweiler, Ttc
Sportverein (Pulheim)

TTC Brauweiler 1948


Paolo Angelo Nespoli (Milán, Italia, 6 de abril de 1957) es un astronauta de la Agencia Espacial Europea (ESA). En 2007, viajó por primera vez al espacio a bordo del transbordador espacial Discovery como especialista de la misión STS-120. En diciembre de 2010 volvió a viajar al espacio a bordo de la Soyuz TMA-20 como ingeniero de vuelo de la Expedición 26 y la Expedición 27.

Nespoli es parte de la Expedición 52/53, que comenzó en 2017 con su vuelo a bordo de la Soyuz MS-05. Esta misión de Nespoli en la Estación Espacial Internacional es denominada VITA.

Personal
Su ciudad natal es Verano Brianza, en el norte de Italia. Está casado con Alexandra Ryabova y tienen una hija. Nespoli disfruta del buceo, es piloto de aeronaves, y practica la fotografía, la construcción de equipos electrónicos y realiza programas informáticos.

Educación
Recibió su licenciatura en ingeniería aeroespacial en 1988 y su maestría en 1989 en Aeronáutica y Astronáutica en el Universidad Politécnica en Nueva York.

Es ingeniero de profesión, piloto de aviones privados y practica buceo avanzado. Debido a sus antecedentes militares como comando de las fuerzas especiales italianas, también es un paracaidista experto, instructor de paracaidismo, maestro de salto. Se unió al Ejército Italiano en 1977.

Carrera de astronauta
En julio de 1998 fue seleccionado como astronauta para la Agencia Espacial Italiana (ASI), en agosto de 1998, Nespoli fue asignado para entrenar en la NASA, en el Johnson Space Center en Houston, Texas.

STS-120

El 23 de octubre de 2007 Paolo fue lanzado a bordo del transbordador STS-120 a la Estación Espacial Internacional, esta  misión tuvo como finalidad acoplar a la estación el módulo Harmony (antes conocido como nodo 2) a la Estación Espacial Internacional. El Harmony, fue construido por el Thales Alenia Space en sus instalaciones en Turín, Italia. Ha participado como especialista de misión en el espacio y se mantuvo durante 15 días, 2 horas y 23 minutos. Durante la misión STS-120, que participó en la misión Esperia de la Agencia de espacial europea.

Expedición 26/27 "MagISStra"

Paolo Nespoli se desempeñó como ingeniero de vuelo de la Expedición 26 y 27.

El 15 de diciembre de 2010, Nespoli fue a bordo de la Soyuz TMA-20, esta fue lanzada desde el cosmódromo de Baikonur en Kazajistán a la Estación Espacial Internacional con el cosmonauta ruso Dmitri Kondratyev y la astronauta Catherine Coleman. Los tres miembros de la tripulación regresaron a la Tierra en mayo de 2011. Esta misión, denominada 'MagISStra', es el segundo vuelo de Paolo Nespoli en el espacio.

Entre diciembre de 2010 y mayo de 2011, las participaciones de Paolo Nespoli a bordo de la ISS incluyen las operaciones de atraque para recibir de Europa al segundo vehículo ATV ("Johannes Kepler"), una nave visitante que entrega la carga fundamental para la estación. A principios de enero, Nespoli filmó la mayor parte del metraje del documental First Orbit y esto se le atribuye ser el director de fotografía.

Durante la Expedición 27, murió su madre María, el 4 de mayo de 2011. La tripulación hizo un minuto de silencio al día siguiente por motivo de su funeral.

Paolo Nespoli lleva a cabo un programa intensivo de experimentos en la Estación, que van desde la vigilancia de la radiación hasta medidas que podrían mejorar la recuperación de petróleo en los yacimientos de petróleo. El programa de la misión científica abarca distintos campos de la investigación humana, mecánica de fluidos, radiación, biología y demostraciones tecnológicas.

Nespoli ha contribuido a la explotación científica del laboratorio europeo Columbus. Como un astronauta, llevó a cabo varios experimentos de la ESA, NASA y las agencias espaciales de Japón y Canadá. Durante la misión, Paolo participó en algunas actividades educativas: el programa educativo "Mission X: Train Like an Astronaut", que dio a los niños la oportunidad de seguir una iniciativa internacional en torno a la salud, el bienestar y la nutrición. También participó en una actividad de efecto invernadero en el espacio.

Como Paolo dejó la ISS el 23 de mayo de 2011 en la Soyuz TMA-20, fue capaz de tomar las primeras imágenes de un transbordador espacial se acopló a la ISS desde el módulo ruso Soyuz.

Premios
Nespoli ha recibido los siguientes premios:
 2007 NASA Spaceflight Medal
 2007 Comendador Ordine al Merito Repubblica Italiana
 2009 Cavaliere dell'Ordine della Stella della Solidarietà Italiana

Eponimia
 El asteroide (12405) Nespoli lleva este nombre en su honor.

Referencias

Enlaces externos
 Name and designer logo revealed for Paolo Nespoli's Shuttle mission to the ISS
 Biografía en NASA
 Spacefacts biography of Paolo A. Nespoli
 News Item from Polytechnic University

Astronautas de Italia
Orden de la Estrella de la Solidaridad Italiana
Nacidos en Milán

Paolo Nespoli


Constantin Untu( n.1888) a fost un general român care a luptat în timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

A absolvit Școala Militară de Ofițeri în 1911. A fost înaintat la gradul de colonel la 10 mai 1934 și la gradul de general de brigadă la 10 mai 1941.

Generalul de brigadă intendent Constantin Untu a fost trecut din oficiu în rezervă pentru limită de vârstă de la data de 5 noiembrie 1945, prin decizia ministerială nr. 1.659 din 22 septembrie 1944.

Note

Legături externe

Nașteri în 1888
Generali români din Al Doilea Război Mondial

Constantin Untu


Svemogući Spiderman (eng. Ultimate Spider-Man) je animirana TV serija za djecu. Serija se temelji na Marvelovim stripovima o čovjeku pauku.

Režija: Alex Soto, Tim Maltby, Philip Pignotti

Scenarij: Joe Kelly, Joe Casey, Duncan Rouleau, ...

Uloge: Drake Bell, Chi McBride, Ogie Banks, Caitlyn Taylor Love, Greg Cipes, ...

U Hrvatskoj se ova serija prikazuje na RTL Kockici.

Vanjske poveznice
 Svemogući Spiderman - MojTV Mobile

Animirane televizijske serije
Američke serije

Svemogući Spider-Man