Ropstvo je igralo važnu ulogu u društvu i gospodarstvu Starog Rima. Osim što su se bavili manualnim radom, robovi su obavljali i mnoge kućanske poslove, a često su radili i na poslovima koji su zahtijevali visoke kvalifikacije i vještine. Učitelji, računovođe i ljekarnici često su bili robovi, a među njima je bilo puno grčkih robova. Nekvalificirani robovi ili oni koji su po kazni osuđeni na ropstvo radili su na seoskim imanjima, u rudnicima i mlinovima. Njihovi uvjeti života bili su vrlo teški i život tih robova nije bio dug.

Prema rimskom pravu, robovi su smatrani imovinom i nisu bili pravni subjekti. Za razliku od rimskih građana, robovi su mogli biti tjelesno kažnjavani, seksualno iskorištavani (prostitutke su često bile robinje), mučeni i pogubljeni bez sudske odluke. Na sudu se svjedočenje roba prihvaćalo samo ako je bilo dano pod mučenjem, što je bilo temeljeno na uvjerenju kako će robovi, jer su upućeni u poslove svojih gospodara, biti previše odani kako bi bez prisile iznijeli nešto što bi njihovim gospodarima moglo štetiti. Međutim, vremenom je robovima davana sve veća pravna zaštita, uključujući pravo žaliti se na postupke svojih gospodara. Stav prema robovima promijenio se djelomično i zato što je među obrazovanom rimskom elitom veliki utjecaj steklo stoičko učenje, čiji su egalitaristički pogledi na čovječanstvo uključivali i robove.

Jedan od najvažnijih izvora robova bila su rimska osvajanja u doba republike. Porobljivanje neprijateljskih vojnika dovelo je do masovnih oružanih ustanaka robova, od kojih je posljednji poveo Spartak. Tijekom "rimskog mira" (pax Romana) u vrijeme ranog Rimskog Carstva (1–2. stoljeće n. e.) država je prije svega nastojala očuvati stabilnost, pa je u nedostatku novih ozemnih osvajanja ovaj izvor robova presušio. Da bi se sačuvala postojeća robovska radna snaga, donošeni su zakonski propisi kojima se nastojalo ograničiti puštanje robova na slobodu. Odbjegli robovi bili su kazneno gonjeni i vraćeni svojim vlasnicima, često uz nagradu.

Podrijetlo robova

Grčki historiograf Dionisije Halikarnašanin iz 1. stoljeća pr. n. e. kaže da je u Rimu ropstvo nastalo u doba legendarnog osnivača Romula, koji je obiteljskim ocima dopustio vlastitu djecu prodavati u ropstvo, kao i da se ropstvo zatim širilo kako se širila i rimska država. Robovlasništvo je među rimskim građanima bilo najrasprostranjenije u razdoblju od Drugog punskog rata (218–201. pr. n. e.) do 4. stoljeća nove ere. Grčki geograf Strabon iz 1. stoljeća nove ere piše o tome kako je propast moćnog Seleukidskog Carstva (100–63. pne.) dovela do velikog zamaha trgovine robljem.

Zakonik dvanaest ploča iz 5. st. pr. Kr.. tiču se i ropstva, što ukazuje da je ta institucija već tada postojala barem neko vrijeme. Pravnik Ulpijan (2. stoljeće n.e.) u svojoj podjeli prava na tri dijela smješta ropstvo u okvir međunarodnog prava (ius gentium), koje je zajedničko svim narodima (gentes). Zakon narodâ nije bilo ni prirodno pravo, koje je postojalo u prirodi i vrijedilo kako za ljude tako i za životinje, niti je spadalo u građansko pravo, koje je činio korpus zakona koji su važili za jedan određeni narod. Po prirodnom zakonu, sva se ljudska bića rađaju slobodna (liberi), ali ropstvo se smatralo ustanovom koja postoji u svim narodima, koji onda to područje mogu regulirati svojim posebnim zakonima. U antičkom ratu pobjednik je, prema ius gentium, imao pravo porobiti poraženo stanovništvo; međutim, ako je mirovni sporazum postignut diplomatskim pregovorima ili formalnom predajom, pobijeđeni ljudi bi, prema običajima, uglavnom bili pošteđeni. Međunarodno pravo (ius gentium) nije bilo kodificirano, pa je njegova praktična primjena ovisila o "razumnom poštovanju standarda međunarodnog ponašanja".

Ropstvo i rat

Mnogi robovi na rimsko su tržište robljem dospjeli putem rata. Zarobljenici su dovođeni ili kao ratni plijen ili su prodavani trgovcima robljem, a antički izvori navode brojke od nekoliko stotina do nekoliko tisuća takvih robova zarobljenih u "svakom" ratu. Ti ratovi uključivali su sva osvajanja novih zemalja, počevši od doba kraljevstva, preko samnitskih i savezničkog rata, pa sve do carskog razdoblja. Zarobljenici koji su lišeni slobode nakon tri ustanka robova (135–132, 104–100. i 73–71. pne.) također su povećali broj robova u Rimu. Ratovi su u doba republike predstavljali glavni izvor robova, ali su i tijekom cijeloga carskog razdoblja nastavili donositi nove robove.

Gusarstvo je u trgovini robljem uvijek predstavljalo jedan od važnih izvora robova, a tako je bilo i u starom Rimu. Gusarstvo je naročito cvjetalo u Kilikiji, gdje su pirati nekažnjeno djelovali iz nekoliko jakih uporišta. Pompej je bio zaslužan za iskorjenjivanje gusarstva u Serdozemlju 67. pne. Premda je Pompej suzbio masovno gusarenje i ono tijekom carstva uglavnom bilo držano pod nadzorom, ono je ipak u određenoj mjeri opstalo, pa je i dalje predstavljalo jedan od izvora robova. Augustin se u 5. stoljeću n. e. tuži na zamah koji su otmice dostigle u sjevernoj Africi:

U provinciji Africi ima toliko mnogo onih koji se obično zovu porobljivačima, da oni gotovo cijelu provinciju čiste od ljudi odvodeći ih preko mora i prodaju ih, a radi se skoro sasvim o slobodnim ljudima. Jer za veoma mali broj tih ljudi ustanovi se da su ih prodali roditelji, a ni oni se ne prodaju uz ugovor koji vrijedi u razdoblju od 25 godina, kako perdviđa rimski zakon, nego se zapravo prodaju kao pravi robovi i prodaju se kao robovi preko mora. Trgovci robljem vrlo rijetko kupuju istinske robove od njihovih gospodara. Štoviše, zbog ove gomile porobljivača cijele bande razbojnika i otimača bezobzirno oblače se kao vojnici ili divljaci i bez straha ustremljuju se uz urlike na neka slabo naseljena seoska područja i na silu odvlače ljude koje potom prodaju trgovcima robljem.

Trgovina i gospodarstvo

Tijekom razdoblja osvajanja rimsko gospodarstvo prošlo je kroz značajnu preobrazbu pod utjecajem povećanja bogatstva među elitom i velikog povećanja broja robova. Premda se gospodarstvo oslanjalo na robovsku radnu snagu, u povijesti je ipak bilo uljudbi koje su više od Rima ovisile o robovlasništvu. Među Spartancima, na primjer, robovska klasa helota po broju je nadmašivala slobodne stanovnike u odnosu sedam prema jedan, kaže Herodot.

Otok Delos u istočnom Sredozemlju pretvoren je 166. pne. u slobodnu luku i postao jedno od glavnih tržnica roblja. Mnoštvo robova koje bi dospjelo na Apeninski poluotok kupovali su imućni zemljoposjednici kojima su trebali robovi za rad na poljima. Povjesničar Keith Hopkins zamijetio je kako su upravo ulaganja u zemljište i poljoprivrednu proizvodnju proizveli veliko bogatstvo na području današnje Italije, te je smatrao da se posljedice rimskih osvajanja i potonjeg porasta bogatstva i uvoza golemog broja robova u Italiju mogu usporediti s raširenim i brzim izumima u tehnologiji.

Car August uveo je porez od 2 posto na prodaju robova, što je, prema procjenama, donosilo godišnji prihod od oko 5 000 000 sestercija; taj iznos ukazuje na nekih 250 000 prodaja. Do 43. g. n.e. taj je porez povećan na 4 posto. Čini se da je tržište robljem postojalo u gotovo svakom gradu carstva, no van grada Rima jedan od najvažnijih centara bio je Efez.

Demografija
Postoje različite statističke procjene o brojnosti robova u rimskoj državi. Procjene o postotku robova među italskim stanovništvom kreću se od 30 do 40 posto u 1. stoljeću pne., pa se procenjuje da je do kraja 1. stoljeća pne. u Italiji bilo između dva i tri milijuna robova, tj. između 35 i 40 posto ukupnog stanovništva. Procjenjuje se da je u cijeloj rimskoj državi bilo malo manje od 5 000 000 robova, tj. između 10 i 15 posto ukupnog stanovništva Oko 49 posto robova pripadalo je društvenoj eliti, koja je činila manje od 1,5 posto stanovništva carstva. Približno polovina svih robova radila je na selu, a ostali u manjim i većim gradovima.

Ropstvo u starom Rimu nije bilo povezano s pitanjem rase. Robovi su dopremani iz cijele Europe i sredozemnog svijeta, pa je među njima bilo Kelta, Germana, Tračana, Grka, Kartažana, te manja grupa Etiopljana u rimskom Egiptu. Od 1. stoljeća pr. Kr. običaji više nisu dopuštali porobljivanje rimskih građana i Italija koji žive u Cisalpijskoj Galiji, no prije toga mnogi Italici iz južne i srednje Italije pretvarani su u robove nakon poraza koje su njihovi narodi pretrpjeli tijekom rimskog osvajanja Italije. Veliki broj robova u Italiji do tog je doba bio italskog podrijetla.

Prodaja robova

Nove robove nabavljali su uglavnom trgovci na veliko koji su pratili rimsku vojsku na pohodima. Robovi koji su bili djeca koštali su manje nego odrasli, premda ima i izvora koji kažu da su bili skuplji. Julije Cezar jednom je prilikom cjelokupno stanovništvo jedne galske oblasti, ukupno 53 000 ljudi, prodao trgovcima robljem koji su se nalazili na licu mjesta. Robovi su prodavani i na javnim aukcijama, ponekad i u prodavaonicama, a posebno vrijedni robovi mogli su biti predmet privatnih kupoprodajnih aranžmana. Trgovinu robova nadgledali su kvestori.

Ponekad su robovi bili izloženi na postoljima koja su se okretala, a na ploči pred njim nalazili su se podaci o njegovom podrijetlu, zdravlju, naravi, inteligenciji, obrazovanju i sl. Cijene su se kretali ovisno o starosnoj dobi i kvaliteti, pri čemu su najvredniji robovi dostizali vrtoglave cijene. Pošto su Rimljani željeli znati što točno kupuju, robovi su na prodaju izlagani nagi. Trgovac je morao primiti prodanog roba natrag u roku od šest mjeseci ako je rob imao nedostatke na koje nije bilo ukazano prilikom prodaje, odnosno morao je kupcu nadoknaditi štetu. Robovi koji su na aukciji prodavani bez jamstva nosili su na glavi kapu.

Dužničko ropstvo

U doba rane Rimske republike postojalo je dužničko ropstvo, koje se označavalo nazivom nexum. U rimskom pravnom sustavu to je bio oblik mancipacije (mancipatio). Premda su pojedinosti tog ugovornog odnosa varirale, u načelu je slobodan čovjek nudio da će, kao jamstvo za zajam, služiti kao vezani rob (nexus). Usput je mogao ponuditi i svog sina. Premda je takav rob također mogao očekivati kako će trpjeti poniženje i određeni stupanj zlostavljanja, kao zakoniti građanin trebao je buti pošteđen tjelesne kazne. Nexum je ukinut 326. pne. zakonom Papirija i Petelija, koji je donijet djelomično i zato da bi se zaštitio fizički integritet građana koji su pali u dužničko ropstvo.

Rimski povjesničari ukrasili su ukidanje dužničkog ropstva jednom legendom, čije su pojedinosti varirale. U temelju te legende nalazi se priča o jednom mladom i poštenom robu (nexus) koji je pretrpio seksualno nasilje od svog povjeritelja i gospodara. U jednoj inačici, taj je mladić pao u ropstvo kako bi platio za očev pokop; prema drugim inačicama, u ropstvo ga je predao otac. U svim inačicama mladić je predstavljen kao oličenje vrline i poštenja. Bez obzira je li se radilo o povijesnom događaju, on je isticao nelogičnost pordređivanja jednog slobodnog građanina drugom, pa je zakonodavac odgovorio potvrđivanjem prava građana na slobodu (libertas), po čemu se građanin razlikovao od roba i izgnanika iz društva (infamis).

Ciceron je na ukidanje dužničkog ropstva gledao prvenstveno kao na politički manevar čiji je cilj bio umiriti plebejce: zakon o ukidanju dužničkog ropstva donesen je u vrijeme borbe patricija i plebejaca, tijekom koje su, prema analističkoj teoriji, plebejci nastojali patricijima oduzeti neka od njihovih nasljednih političkih prava. Iako je nexum ukinut kao vrsta kreditnog jamstva, dužiničko je ropstvo i dalje moglo uslijediti u slučaju da dužnik ne izvršava svoje novčane obveze. Osim toga, građanin se mogao ugovorom obvezati služiti drugom građaninu u zamjenu za novac i pri tom se odreći svojih građanskih prava.

Vrste poslova

Robovi su obavljali najraznovrsnije poslove koji se mogu okvirno podijeliti u pet kategorija: kućanski poslovi, javni ili državni poslovi, gradske službe, poljoprivreda i rudarstvo. Na epitafima se nalaze zapisi o najmanje 55 različitih poslova koje je mogao obavljati kućni rob, među kojima su dužnosti brijača, sluge, kuhara, frizera, sluškinje (ancilla), dojilje, odgojiteljice, učitelja, tajnika, krojača, računovođe i ljekarnika. Imućno kućanstvo (domus u gradu, odnosno villa na selu) moglo je opsluživati osoblje od nekoliko stotina ljudi. Uvjeti života u gradskom kućanstvu (familia urbana), premda gori od onih koje su uživali slobodni ljudi u istom kućanstvu, znali su ponekad biti i bolji od životnih uvjeta mnogih siromašnih građana Rima. Kućni su robovi najvjerojatnije uživali najviše standarde među svim rimskim robovima, ne računajući neke državne robove, koji nisu zavisili od samovolje pojedinačnih gospodara. Carski su robovi radili u carevom kućanstvu (familia Caesaris).

Vernae (jednina: verna) bili su robovi rođeni u okviru kućanstva (familia) ili obiteljskoga seoskog imanja (villa). Od vlasnika se očekivalo vernama osigurati posebnu pažnju i brigu, a natpisi na nekim grobovima robova posebno ističu kako se radi o vernama, koji su ponekad bili djeca nekog od slobodnih muških članova kućanstva. Generička riječ za "roba" u latinskom je glasila servus (množina: servi).

U gradskom okruženju robovi su se bavili pranjem odjeće, graviranjem, obućarstvom, pekarstvom, kočijaštvom, prostitucijom. Seoski robovi (familia rustica) vjerojatno su živjeli u zdravijim uvjetima. Rimski pisci na temu poljoprivrede predviđaju kako će većinu članova jednog seoskog imanja činiti robovi, kojima će upravljati nadzornik (vilicus), koji je često i sam bio rob.

Deseci tisuća robova bili su osuđeni na rad u rudnicima i kamenolomima, gdje su uvjeti rada bili iznimno teški. "Osuđenici na rad u rudniku" (damnati in metallum) bili su zatvorenici koji su izgubili građansku slobodu (libertas), predali imovinu (bona) državi i postali "robovi po kazni" (servae poenae). Njihov se status po zakonu razlikovao od statusa drugih robova, jer osuđenici nisu mogli otkupiti svoju slobodu, nisu se mogli prodati niti osloboditi. Očekivalo se da će oni do kraja života raditi u rudniku. Robovi i oslobođenici u carskom kućanstvu (familia Caesaris) radili su u upravi rudnika.

U doba pozne republike oko polovina svih gladijatora koji se borili u rimskim arenama bili su robovi, premda su oni najvještiji često bili slobodni građani koji su se dragovoljno borili u gladijatorskim borbama. Uspješnim gladijatorima ponekad je darovana sloboda. Međutim, jer se radilo o iskusnim borcima s pristupom oružju, gladijatori su bili najopasnija grupa robova. U prvoj polovini 1. stoljeća pne. mnogi gladijatori bili su ratni zarobljenici. Spartak, koji je prevodio veliki ustanak robova 73‒71. pne.,  i sam je bio gladijator.

Državni robovi
Državni rob (servus publicus) bio je rob koji nije bio u vlasništvu nekog pojedinca, već cijelog rimskog naroda. Državni su robovi radili su hramovima i drugim javnim objektima, kako u Rimu tako i u municipijima. Uglavnom su obavljali najosnovnije poslove kao sluge kolegija pontifika, magistrata i drugih službenih lica. Neki kvalificirani državni robovi radili su na specijaliziranim poslovima, kao što su računovodstvo i rad u tajništvu.

Pošto su imali mogućnost dokazati svoje sposobnosti, mogli su steći ugled i utjecaj, pa su ponekad bili puštani na slobodu. U doba republike državni rob mogao je steći slobodu objavom koju je izdavao magistrat uz prethodno odobrenje senata, a u doba carstva takvog je roba mogao osloboditi samo car. Municipalne robove moglo je osloboditi municipalno vijeće.

Pravni položaj

Rimski robovi mogli su posjedovati imovinu (peculium) i njome se služiti kao da je njihovo vlasništvo, premda je ona zakonski pripadala njihovim gospodarima. Obrazovanim i kvalificiranim robovima bilo je dopušteno zarađivati vlastiti novac i oni su se mogli nadati tome da će uštedjeti dovoljno novca kako bi kupili svoju slobodu. Takvi su robovi često stjecali slobodu odredbama oporuke koju je ostavio njihov gospodar ili kao nagradu za odanu službu. Poznat je primjer Ciceronovog tajnika i bivšeg roba Tirona, kojem je gospodar još za svoga života podario slobodu, pa se ovaj povukao na vlastito seosko imanje, gdje je umro u 99. godini života.

U izvorima se nailazi na izvješća o zlostavljanju robova, ali ima malo informacija o tome koliko je takvo ponašanje bilo rašireno. Katon Stariji u svom djelu O poljoprivredi kaže da ostarjelog i bolesnog roba treba istjerati iz kuće. Filozof Seneka, pak, smatrao je da će rob, prema kojem se gospodar ljubazno ophodi, bolje obavljati svoj posao od onoga koji je zlostavljan. Međutim, do zlostavljanja je, ukupno uzevši, dolazilo relativno često, a robovi su tučeni kako bi se kaznilo njihovo loše ponašanje, kako bi se potaknulo dobro ili iz oba ta razloga istodobno. Nekad se mlatilo jednostavno kako bi gospodar iskalio svoje frustracije, bijes ili sadističke porive. Robinje (i robovi) smatrani su legitimnim seksualnim objektima i kao takvi bili seksualno iskorištavani; kako kaže Seneka Stariji, sramotno seksualno ponašanje predstavlja zločin za slobodnu osobu, nužnost za roba i dužnost za oslobođenika.

Premda su oslobođeni robovi u načelu stjecali građanska prava, uz pravo glasa ako su bili muškarci, oni koji su spadali u klasu dediticija trajno su bili lišeni građanskih prava. Dediticii su uglavnom bili robovi čiji su gospodari smatrali nužnim kazniti ih za ozbiljno kršenje discipline time što su ih bacili u okove, žigosali, stavili ih na muke radi priznanja nekog zločina, bacili ih u tamnicu, poslali ih protiv njihove volje u gladijatorsku školu (ludus), osudili ih na borbu protiv nekog gladijatora ili na borbu protiv divljih zvijeri (potonji status takvog roba bio je očito važan samo ako bi on preživio). Dediticii su smatrani prijetnjom po društvo, bez obzira na to je li kazna koju im je dosudio gospodar bila pravedna, a ako bi se približili na stotinu milja od Rima, mogli su biti ponovno bačeni u ropstvo.

Raspinjanje na križ bila je metoda smrtne kazne namijenjena samo robovima, izdajnicima i razbojnicima. Marko Licinije Kras okončao je svoju pobjedu nad Spartakom u trećem robovskom ratu tako što je 6 000 robova dao raspeti na križeve duž Via Appia.

Čak i u slučaju najokrutnijeg postupanja robovi su imali malo pravne zaštite. U teoriji rob je mogao potražiti utočište u nekom hramu i pozivajući se na drevno pravo azila zatražiti zaštitu od okrutnog gospodara, a iz vijesti iz antike poznato je da su neki robovi to i činili. U praksi jedina pravna zaštita za koju se čini da je bila redovito tražena i ponekad bila uspješna odnosila se na postupak utvrđivanja je li neka osoba bila rođena kao slobodna i zatim nezakonito pretvorena u roblje; rimsko je društvo, izgleda, pokazivalo određene simpatije prema ljudima koji su tvrdili da su rođeni slobodni, a našli su se u ropstvu.

Nekoliko careva tijekom vremena dalo je veća prava robovima. Klaudije je objavio da, ako gospodar napusti svog roba, taj se rob imao smatrati slobodnim. Neron je robovima dao pravo sudu podnositi tužbe protiv gospodara. Pod Antoninom Piom gospodaru koji bi ubio roba bez opravdanog razloga moglo se suditi za ubojstvo. Okviri pravne zaštite za robove širili su se kako se carstvo razvijalo. U drugoj polovini 2. stoljeća nove ere postalo je uobičajeno da se robovi žale na okrutno ili nepošteno postupanje svojih gospodara.

Prema Marcelu Maussu, u Rimu je persona (= "ličnost") postupno postala "istoznačnica prave prirode pojedinca", ali "rob je iz tog koncepta bio isključen: servus non habet personam, tj. "rob nema osobnost"; on ne posjeduje svoje telo, on nema predaka, nema ime, nema cognomen, nema svoj imetak".

Ustanci i bijeg
Moses Finley zamijetio je kako su "odbjegli robovi neka vrsta opsesije u antičkim izvorima". Skrivanje odbjeglih robova bilo je zabranjeno, a za njih su umajmljivani i profesionalni lovci na robove. Objavljivani su oglasi koji su donosili precizne opise odbjeglih robova i nudili nagradu za one koji takve robove vrate vlasniku. Ako bi bio uhvaćen, bjegunac je kažnjavan šibanjem, žigosanjem ili smrću. Onima koji bi ostali u životu na čelu su utiskivana slova FUG, skraćeno od fugitivus (= "bjegunac"). Ponekad su robovi oko vrata imali okovani kovani ovratnik; jedan takav ovratnik pronađen je u Rimu, i na njemu je napisano: "Pobjegao sam. Uhvati me. Ako me vratiš mom gospodaru Zoninu, bit ćeš nagrađen".

Opasnost od ustanka robova stalno je prijetila i nekoliko je puta ozbiljno ugrozila stabilnost rimske republike. Grčki povjesničar Apijan iz 1. stoljeća pne. piše da su se robovi ponekad međusobno povezivali u cilju pripreme pobune. U svom je djelu opisao tri velika robovska ustanka: prvi robovski rat (135–132. pne.), drugi robovski rat (104–100. pne.) i treći robovski rat (73–71. pne.).

Ropstvo u filozofiji i religiji

Državna religija
Najpoznatiji vjerski blagdan koji su proslavljali i robovi bile su Saturnalije (Saturnalia), koje su se održavale svakog decembra i tijekom kojih su se robovi obilno gostili, kockali se, uživali slobodu govora i druge slobode koje im inače nisu bile dostupne. Kao znak svoje privremene slobode nosili su na glavi upadljivu kapu koja se zvala pilleus, a nju su tad nosili i slobodni građani, koji su inače išli gologlavi. Neki antički izvori upućuju kako su na saturnalijskim gozbama robovi ručali zajedno s gospodarima, dok drugi nagovještavaju kako su robovi ručali prvi ili kako su gospodari zapravo posluživali robove za stolom. Običaji su se možda mijenjali tijekom vremena. Makrobije (5. vek n.e.) ovako opisuje Saturnalije:

U međuvremenu, nadzornik robova, čije je zaduženje bilo prinijeti žrtvu Penatima, osigurati namirnice i upravljati dužnostima kućnih slugu, došao je saopćiti svom gospodaru da su se robovi pogostili u skladu s godišnjim običajem. Naime, tijekom te svetkovine u kućanstvima koja se pridržavaju ispravnih vjerskih obreda prvo počaste sve robove večerom koja kao da je za gospodara pripremljena, a tek potom postavi se stol za oca kućanstva. I tako je tad glavni rob došao objaviti da je vrijeme za večeru i da pozove gospodare za stol.

Za vrijeme Saturnalija robovima je bilo dopušteno i u šali iskazivati nepoštovanje prema svojim gospodarima, za koje nisu trpjeli nikakvu kaznu. Horacije, rimski pjesnik iz Augustovog doba, njihovu slobodu govora naziva "decembarskom slobodom" (libertas Decembri). U dvije svoje satire, koje opisuju događaje tijekom Saturnalija, Horacije prikazuje kako rob oštro kritizira svog gospodara. No svi su znali da je to niveliranje društvene hijerarhije bilo privremeno i imalo svoja ograničenja; u konačnici, nijednoj društvenoj normi od toga nije prijetila nikakva opasnost, jer blagdan je prije ili kasnije završavao.

Drugi robovski praznik (servorum dies festus) održavao se 13. augusta u čast Servija Tulija, legendarnog šestog kralja Rima, koji je bio sin jedne robinje. Kao i tijekom Saturnalija, i ovdje su se uloge obrtale: majka obitelji prala je glave i svojim robinjama i sebi.

Hram Feronije u Taracini u Laciju bilo je mjesto na kojem su priređivane posebne ceremonije oslobađanja robova putem manumisije. Feronija je bila poistovjećena s boginjom Slobodom (Libertas) i smatrana je zaštitnicom oslobođenikâ (dea libertorum). Na jednom kamenu kod njenog hrama bilo je zapisano: "neka robovi koji to zaslužuju sjednu i potom slobodni ustanu".

Robinje i religija
Matralije (Matralia) bio je ženski festival koji se održavao 11. Iuniusa i bio posvećen Majci Matuti. Na toj svetkovini slobodne Rimljanke obredno su tukle jednu robinju i izbacivale je iz zajednice. Inače je robinjama sudioništvo na tom festivalu bilo zabranjeno.

Robinjima je bio posvećen "praznik sluškinja" (Ancillarum feriae), koji se održavao 7. Iuliusa. Antički izvori objašnjavaju, da se ta svetkovina održavala u sjećanje na pomoć koju su Rimu pružile ancillae (robinje ili sluškinje) tijekom rata s Fidenom početkom 4. stoljeća pne. Oslabljeni galskom opsadom Rima 390. pne., Rimljani su potom pretrpjeli veliki poraz od Fidenjana, koji su onda zahtijevali da im Rimljani predaju svoje supruge i kćeri djevice kao taoce za osiguranje mira. Jedna ancilla po imenu Filotida ili Tutula smislila je plan kako da se neprijatelj prevari: ancillae će se preobući u slobodne žene, provesti jednu noć u neprijateljskom taboru i poslati Rimljanima signal o tome kad je najbolji trenutak za protunapad. Premda se u historičnost ove priče sumnja, ona ipak ukazuje na to da su Rimljani vjerovali da su i prije punskih ratova već imali znatnu populaciju robova.

Misterijski kultovi
Pristup u mitraističke misterije bio je dopušten robovima i oslobođenicima, i na nekim kultnim mjestima sve pronađene zavjetne darove ili barem većinu njih ostavili su robovi, ponekad uz molitvu za dobro zdravlje svojih gospodara. Kult Mitre, koji je promicao potčinjavanje autoritetu i napredovanje u hijerarhiji, bio je u skladu sa strukturom rimskog društva, pa sudioništvo robova u njemu nije predstavljalo prijetnju za postojeći društveni poredak.

Stoicizam
Stoičari su smatrali da svi ljudi predstavljaju manifestacije istog univerzalnog duha, pa su stoga po prirodi jednaki. Također su vjerovali da vanjske okolnosti (kao što je porobljivanje) ne sprječava osobu pridržavati se stoičkog ideala unutarnje vlasti nad samim sobom: prema nekim antičkim vijestima, jedan od najvažnijih rimskih stoičara, Epiktet, svoju je mladost proveo kao rob.

Rano kršćanstvo
I stoičari i neki ranokršćanski pisci protivili su se zlostavljanju robova, ali ne i samoj instituciji ropstva. Zagovornici ovih filozofija nudili su svoje poglede kao način života u okviru postojećeg ljudskog društva, a ne kao metodu za svrgavanje ukorijenjenih ustanova. U kršćanskim svetim spisima gospodarima se savjetuje plaćati jednaku nadnicu i dobro postupati s robovima, a ovima se savjetuje pokoravati se svojim zemaljskim gospodarima i, ako je moguće, do slobode doći na zakoniti način.

Neki crkveni oci, na primer Grgur iz Nise i Ivan Zlatousti, pozivali su na dobro postupanje prema robovima i osuđivali su ropstvo, dok su ga drugi podržavali. Kršćanstvo je u svojoj religiji dalo robovima jednako mjesto kao i slobodnim ljudima te im je dopuštalo sudjelovati u liturgiji. Prema antičkoj predaji, pape Klement I. (oko 92. – 99.), Pio I. (158. – 167.) i Kalist I. (oko 217. – 222.) bili su bivši robovi.

Ropstvo u književnosti
Premda su se antički pisci rijetko bavili ropstvom s etičke točke gledišta, jer njihovo društvo nije ni povezivalo ropstvo s nekakvom moralnom dvojbom, u svojim su djelima pisali i o robovima i o postupanju prema njima, uglavnom kako bi predočili teme povijesne i gospodarske događaje ili narav neke osobe ili, pak, kako bi zabavili i uveselili čitatelje. Među djelima u kojima se govori o robovima nalaze se historije, drame i satire, uključujući Petronijevu Trimalhionovu gozbu, gdje bogati oslobođenik Trimalhion utvrđuje: "I robovi su ljudi. Mlijeko koje su oni popili isto je, čak i ako ih je pritisla zla sudbina". Obrazovani rimski robovlasnici možda su u književnim djelima mogli pronaći pojedinosti o odnosu robovlasnika i robova, posebno u vezi s ponašanjem i kažnjavanjem robova. U književnosti su često opisani ekstremni primjeri, kao što je raspinjanje stotina robova zbog ubojstva gospodara. Takvi su primjeri iznimke, ali u njihovoj osnovi ipak leže pitanja koja su se ticala autora i čitatelja tih djela. Proučavanje književnih izvora koji se bave antičkim ropstvom može osvjetliti kontekst te institucije i iznijeti na vidjelo suvremene poglede na nju.

Na primjer, Plutarh u svojim biografijama spominje ropstvo kako bi prosudio o naravi ljudi. U životopisu Katona Starijeg Plutarh otkriva suprotstavljena gledišta o robovima. Zapisao je kako je Katon, poznat po štedljivosti, prodavao svoje ostarjele robove jer "u njegovoj kući nije bilo mjesta za beskorisne robove", ali i da on sam vjeruje da je "odlika previše krute naravi oduzimati posao slugama kao da su divlje zvijeri". Pemda Plutarhovo gledište svakako izgleda plemenito, u daljnjem tekstu saznaje se kako Plutarh ne bi prodao ni ostarjelog vola, pa i on piše o robovima kao o teglećim životinjama, a ne kao o ljudskim bićima.

Među mnogobrojnim Ciceronovim pismima nalaze se i ona koja je pisao svom tajniku i robu, Tironu. Iako sam Ciceron zamjećuje da piše Tironu samo "kako bi se pridržavao svog ustaljenog običaja", na nekim mjestima pokazuje iskrenu brigu i pažnju prema svom robu. Štoviše, i sama činjenica da je Tiron imao dovoljno učenosti i slobode u pismima gospodaru iznositi svoje mišljenje pokazuje da se tu radilo o posebnim okolnostima. Prije svega, kao rob zadužen za upravne poslove Tiron je svakako uživao bolje uvjete života i rada nego većina robova koji su radili na poljima, u rudnicima i radionicama. Također, Ciceron je bio atipičan robovlasnik, pa se čak pobrinuo i za Tironovo obrazovanje. Ova pisma ukazuju na određenu bliskost i povezanost između gospodara i roba, ali u svakom od njih ipak se nalazi i bar jedna izravna zapovijed, što pokazuje da je Ciceron planski koristio prisnost kako bi osigurao Tironovu odanost i izvrešenje zadataka.

U rimskoj komediji rob (servus) jedan je od tipskih likova. Razlikuju se dva osnovna lika roba. Odani robovi često pomažu svom gospodaru zavesti ili dobiti ljubavnicu (što je najomiljeniji zaplet u rimskoj komediji) i često su prikazani kao plašljivi i zabrinuti zbog kazne koju mogu pretrpjeti. S druge strane, brojniji su lukavi robovi, koji znaju iskoristiti nezgode u koje zapadaju njihovi gospodari tako kako bi stvorili jedan izokrenuti poredak, u kojem su oni gospodari, a njihovi vlasnici se moraju pokoravati njihovim željama i savjetima. Često gospodar zatraži uslogu od roba, a ovaj je izvrši tek kad gospodar jasno odluči da rob ima vodeću ulogu, te ga preklinje i zove gospodarom, ponekad čak i bogom. Takvim se bogovima u komadu prijeti brojnim kaznama za izdaju, ali gotovo uveijk uspiju izbjeći kaznu zahvaljujući svojem lukavstvu.

Oslobađanje robova

Oslobađanje roba zvalo se manumisija (manumissio), što doslovno znači "otpuštanje od ruke". Manumisija je bila javna ceremonija koja se obavljala pred nekim magistratom. Robovlasnik bi štapom dodirivao svog roba po glavi, nakon čega je rob postajao slobodan. Ponekad su rabljeni i jednostavniji načini puštanja robova na slobodu, na primjer taj što je robovlasnik pred obitelji i prijateljima objavljivao da pušta nekog roba na slobodu ili je jednostavno roba pozivao za svoj stol na obiteljskoj večeri. Kao znak manumisije bivšem je robu davana kapa koja se zvala pilleus.

Robovi su se oslobađali iz različitih razloga, na primjer u znak zahvalnosti za neko dobro djelo prema gospodaru ili u znak prijateljstva ili poštovanja. Rob koji je prikupio dovoljno novca ponekad je mogao otkupiti svoju slobodu, kao i slobodu još jednog roba, obično svoje družbenice. Međutim, tek nekolicina robova imala je dovoljno novca za to, a mnogim robovima nije bilo ni dopušteno posjedovati i držati novac. Robovi su oslobađani i oporukama koje bi za sobom ostavili pokojni robovlasnici.  August je oporučne manumisije ograničio na najviše stotinu robova, odnosno još i manje u malom kućanstvu.

Najčešće su oslobađani obrazovani i kvalificirani robovi.  Naposljetku je puštanje robova poprimilo takve razmjere, da je August donio zakon po kojem nijedan rob nije mogao biti oslobođen prije 30. godine života.

Oslobođenici
Rim se razlikovao od grčkih polisa po tome što je oslobođenim robovima davao građanska prava. Nakon manumisije rob koji je prethodno pripadao nekom rimskom građaninu uživao je ne samo pasivnu slobodu od pripadnosti nekome, nego i aktivnu političku slobodu (libertas), uključujući i pravo glasa. Rob koji je stekao slobodu (libertas) postajao je tako libertus, tj. "oslobođenik" (u ženskom rodu: liberta) u odnosu na svog bivšeg gospodara, koji je, pak, postajao njegov patron (patronus). Kao društveni sloj oslobođenici su se zvali libertini, premda kasniji pisci termine libertus i libertinus rabe kao istoznačnice. Oslobođenici nisu mogli vršiti političke funkcije, zauzimati svećenićke položaje u državnoj religiji i postići zakoniti senatorski položaj.  Međutim, u doba ranog carstva oslobođenici su često držali neke od ključnih položaja u državnoj birokraciji, a vremenom su razmjeri njihovog sudoništva toliko narasli da ga je car Hadrijan zakonom ograničio. Sva buduća dejca oslobođenog roba bila su punopravni rimski građani. Rimski pjesnik Horacije bio je sin jednog oslobođenika i služio je kao časnik u vojsci Marka Junija Bruta.

Neki su oslobođenici postali vrlo moćni i utjecajni. Mnogi su vršili važne dužnosti u upravi Rimskog Carstva. Oslobođenici carske obitelji često su obavljali najvažnije zadatke u carskoj birokraciji.  Neki su dospjeli na napadno moćne položaje, kao Tiberije Klaudije Narcis, bivši rob cara Klaudija. Neki su oslobođenici stekli veliko bogatstvo. Vjeruje se da su oslobođenici bili i braća koja su posjedovala tzv. Kuću Vetijevaca, jednu od najvećih i najvelebnijih kuća u Pompejima. Amfiteatar u Pompejima projektirao je jedan oslobođenik.

Pripadnici tradicionalne rimske aristokracije i dalje su na oslobođenika koji je stekao bogatstvo i utjecaj mogli s prijezirom gledati kao na vulgarnog "novobogataša". Trimalhion, lik koji se pojavljuje u Petronijevom Satirikonu, predstavlja karikaturu jednog takvog oslobođenika.

Povezani članci

 Ropstvo u staroj Grčkoj

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

 Antički izvori o ropstvu u Rimu

Stari Rim
Ropstvo

Ropstvo u starom Rimu


O Grupo E das Eliminatórias para o Campeonato Africano das Nações de 2023 foi um dos doze grupos que definiram as equipes que se classificaram para o Campeonato Africano das Nações de 2023. Participaram quatro seleções: Angola, Gana, Madagascar e República Centro-Africana.

As equipes jogaram uma contra a outra no formato todos contra todos entre julho de 2022 e setembro de 2023.

Classificação

Partidas

Campeonato Africano das Nações de 2023
2023 no futebol

Eliminatórias para o Campeonato Africano das Nações de 2023 – Grupo E


Rosa Eva Díaz Tezanos (Puente San Miguel, 12 de junio de 1964), conocida como Eva Díaz Tezanos es una política española perteneciente al Partido Socialista de Cantabria que sirvió como la octava vicepresidenta del Gobierno de Cantabria, siendo la tercera mujer en ocupar el cargo, entre 2015 y 2019. Asimismo, compaginó el cargo con el de consejera de Universidades, Investigación, Medio Ambiente y Política Social y con el de portavoz del ejecutivo.

Biografía
Licenciada en Derecho por la Universidad de Cantabria. Comienza su trayectoria política como concejala del ayuntamiento de Reocín entre 1995 y 1999 compaginando esta labor con su trabajo como abogada.

En las elecciones autonómicas de 1999 da el salto a la política regional siendo elegida diputada en el Parlamento de Cantabria, cargo que repitió tras las elecciones de 2003, 2007 , 2011 y 2015; aunque dimitió en las dos primeras ocasiones al ser nombrada Consejera de Educación del Gobierno de Cantabria durante la coalición entre el PRC y el PSC-PSOE (2003-2011).

Actualmente es la presidenta del grupo parlamentario socialista en el Parlamento de Cantabria. Dentro del PSC-PSOE fue Vicesecretaria General del partido entre 2008 y 2012.

El 31 de marzo de 2012 se convierte en la secretaria general del PSC-PSOE, tras ganar el XII congreso regional a su compañero de partido Francisco Fernández Mañanes

El 27 de abril de 2014 es proclamada por el Comité Regional de su partido, candidata a la presidencia del Gobierno de Cantabria en las elecciones al Parlamento de Cantabria de 2015.

El 10 de julio de 2015 es nombrada vicepresidenta, portavoz y consejera de Universidades, Investigación, Medio Ambiente y Política Social del Gobierno de Cantabria tras el pacto de gobierno suscrito nuevamente entre el PRC y el PSOE.

El 16 de julio de 2017, pierde las primarias para ser reelegida secretaria general del PSC-PSOE, siendo sustituida por el alcalde de Santa Cruz de Bezana, Pablo Zuloaga. Debido a esto, en la X legislatura, Zuloaga sustituyó a Tezanos en la vicepresidencia del Gobierno cántabro.

Cargos desempeñados
 Concejala en el Ayuntamiento de Reocín. (1995-1999)
 Miembro de la Comisión Ejecutiva Regional del PSC-PSOE. (1997-)
 Diputada en el Parlamento de Cantabria. (Desde 1999)
 Consejera de Educación del Gobierno de Cantabria. (2003-2011)
 Secretaria de Política Institucional del PSC-PSOE. (2000-2004)
 Vocal de la Comisión Ejecutiva Regional. (2004-2008)
 Vicesecretaria general del PSC-PSOE. (2008-2012)
 Portavoz PSC-PSOE en el Parlamento de Cantabria. (2011-2015)
 Secretaria general del PSC-PSOE. (2012-2017)
 Presidenta del Grupo Parlamentario Socialista en el Parlamento de Cantabria. (2015-2017)
 Vicepresidenta y portavoz del Gobierno de Cantabria. (2015-2019)
 Consejera de Universidades, Investigación, Medio Ambiente y Política Social del Gobierno de Cantabria. (2015-2019)

Referencias

Enlaces externos

Consejeros del Gobierno de Cantabria
Diputados del Parlamento de Cantabria
Políticos del Partido Socialista de Cantabria-PSOE
Abogados de Cantabria
Líderes autonómicos del Partido Socialista Obrero Español
Políticos de España del siglo XXI
Vicepresidentes de Cantabria
Diputados de la IX Legislatura del Parlamento de Cantabria
Nacidos en Puente San Miguel
Cántabros del siglo XX
Cántabros del siglo XXI

Eva Díaz Tezanos


Le sanctuaire biologique de Mbaracayú (Maracaju) ou refuge Mbaracayú est une réserve binationale, située à la frontière entre le Paraguay et le Brésil. C'est l'un des sites désignés comme réserve écologique par Itaipu Binacional, qui exploite le barrage d'Itaipu. Itaipu est le plus grand barrage en production au monde, situé entre le Paraguay et le Brésil. Le refuge est fondé en 1984 et est située au 300 km au nord de la ville d'Hernandarias. Il s'étend sur 1 356 hectares. Le refuge est géré par ces deux pays.

La création du sanctuaire est une solution à l'ancien problème des frontières entre le Brésil et le Paraguay. Itaipu Binacional a créé une bande de protection environnementale à la frontière entre les villes de Mundo Novo (Brésil) et Salto del Guairá (Paraguay). Avant la création du Refuge, la zone était dépourvue de végétation ; en moins de dix ans de travail intensif de récupération environnementale, la zone a été entièrement reboisée. C'est l'une des zones géographiques dans lesquelles Brésiliens et Paraguayens ont pu résoudre des conflits territoriaux.

Références

Liens externes
 Itaipu Binacional - espagnol
 Itaipu Binacional - portugais

Aire protégée créée en 1984

Refuge Mbaracayú


James Roderick Moir (born 24 January 1959), also known by his stage name Vic Reeves, is an English comedian, artist, surrealist, musician, actor and television presenter, best known for his double act with Bob Mortimer as Reeves & Mortimer. He is known for his surreal sense of humour.

In 2003, Reeves and Mortimer were listed in The Observer as one of the 50 funniest acts in British comedy. In a 2005 poll to find the Comedians' Comedian, Reeves and Mortimer were voted the ninth-greatest comedy act ever by fellow comedians and comedy insiders.

Early life
Moir was born in Leeds, the son of Audrey (née Leigh) and James Neill Moir (1926–2004). At the age of five, he moved to Darlington, County Durham, with his parents and younger sister Lois. He attended Heathfield Infants and Junior School and went on to the nearby secondary school, Eastbourne Comprehensive in Darlington. After leaving school, Reeves undertook an apprenticeship in mechanical engineering at a factory in Newton Aycliffe. Eventually he moved to London, where he attended the Polytechnic of North London and Middlesex Polytechnic.

Early career
Moir formed the Fashionable Five, a group of five friends (including Jack Dent, who ran the original Fan Club) who would follow bands like the Enid and Free onto stage, and perform pranks (including Reeves pretending to have a brass hand, and following a Terry Scott lookalike around Darlington town centre in single-file formation). Moir had an early breakthrough with the help of comedian Malcolm Hardee.

Before finding fame with his comedy, Moir was a member of several bands with many different names and musical styles, in which he usually played bass guitar and/or sang. He sold tapes of his early material in the back pages of NME magazine under the name International Cod. Mark Lamarr, later to become a team captain on Shooting Stars, was sent a tape of Moir's band Fan Tan Tiddly Span. When Moir appeared, as Vic Reeves, on Never Mind the Buzzcocks in 1998, Lamarr repeatedly played a sample from the song "Fantasia (Side A)" in an attempt to embarrass him.

In 1983, Moir began a part-time course at a local art college, developed his love of painting and eventually persuaded a local art gallery to stage an exhibition of his work. His drawings and paintings have been used in his television shows and form a major part of his 1999 book, Sun Boiled Onions.

As Vic Reeves

Television and Radio

As well as working and performing in bands in London, including being an original member of the Industrial/Experimental band Test Dept and performing onstage with them at their debut gig (then leaving soon afterwards), Moir also joined the alternative comedy circuit under many different guises. These included a loudmouthed American called Jim Bell, a beat poet called Mister Mystery and eventually, "The North-East's Top Light Entertainer"- Vic Reeves, whose name is derived from two of his favourite singers, Vic Damone and Jim Reeves. His stage show Vic Reeves Big Night Out began life as a regular Thursday night gig at Goldsmith's Tavern, New Cross (now the New Cross House). Here, he met Bob Mortimer, a solicitor who attended the show and enjoyed it so much that he soon began to participate.

Reeves' television début came in December 1986 on Channel 4 Television's The Tube in a comedy game show segment called "Square Celebrities", suspended by a wire to ask the "celebrities" questions. His next appearance was on the short-lived chat/comedy show One Hour with Jonathan Ross in a game show segment known as Knock Down Ginger. Reeves' growing TV profile led to Big Night Out being given a slot on Channel 4 the following year. It was about this time that Reeves and Bob Mortimer rented a back room at Jools Holland's office/recording studio in Westcombe Park, Greenwich where they would spend hours writing material.

Reeves continued to work alongside Mortimer as a comedy duo in a series of 1990s programmes, The Smell of Reeves and Mortimer, Shooting Stars, and Bang, Bang, It's Reeves and Mortimer, some of which also featured future cast members of The Fast Show and Little Britain. A 1994 pilot written by Paul Whitehouse and Charlie Higson entitled The Honeymoon's Over was due to feature Chris Bell, a character from The Smell of Reeves and Mortimer; however, the series was never commissioned. The same year, Reeves made a guest appearance on the Radio 1 series Shuttleworth's Showtime, hosted by John Shuttleworth. Between August 1998 and May 1999, Reeves and Mortimer presented the Channel X produced BBC Saturday game show Families at War with Alice Beer.

Reeves played Marty Hopkirk in the BBC's 2000–2001 thriller series Randall and Hopkirk (Deceased), a revival of the original 1960s series, with Mortimer as Randall, Emilia Fox as Jeannie Hopkirk, and Tom Baker as Wyvern. In 2000, Reeves presented a series entitled, Vic Reeves Examines on UK Play, featuring celebrities such as Ricky Gervais, Johnny Vegas, Lauren Laverne and Emma Kennedy discussing a topic of their choice. The same year, Reeves presented a one-off radio show on BBC Radio 1, entitled Cock of the Wood.

In 2004 Reeves and his wife, Nancy Sorrell were both contestants in the fourth series of I'm a Celebrity... Get Me Out of Here!. He also appeared in the series Catterick with Mortimer appearing as several characters. In September 2005, Reeves hosted a show for Virgin Radio called Vic Reeves Big Night In produced by Mark Augustyn, for a short period on Wednesdays and Thursdays from 7.00pm.

Reeves presented a historical ten-part series, entitled Rogues Gallery, which was shown on the Discovery Channel (UK) in 2005, where he investigated, and portrayed Anne Bonny and Mary Read, Captain Kidd, Claude Duval, Jonathan Wild, Rob Roy, Colonel Blood, George Ransley, Deacon Brodie, Blackbeard and Dick Turpin. Sorrell also appeared in some episodes. Continuing in this vein, Vic Reeves' Pirates was shown on ITV West and, subsequently, on the History Channel in 2007. In May 2006, Reeves presented a programme on ITV Tyne Tees about Northeast comedy culture called It's Funny Up North with... Vic Reeves.

In 2007, Reeves hosted a show called Vic Reeves Investigates: Jack the Ripper. Reeves, with the help of historians and leading experts, tried to discover who Jack the Ripper was. At the end of the show, he came to the conclusion that Jack the Ripper was Francis Tumblety. On 8 May 2007, Reeves was the main presenter of Brainiac: Science Abuse during the fifth and sixth series, replacing Richard Hammond. Beginning in June 2007, Reeves presented a BBC Radio 2 panel game called Does the Team Think?. On 17 November 2007, Reeves appeared in a weekly sketch show on BBC Radio 2, entitled Vic Reeves' House Arrest. The show's premise was that he had been put under house arrest for "a crime he didn't commit", and each episode consists of the various events that take place in and around his house on a particular day. Mortimer plays his housecall-making hairdresser, Carl, while other performers include The Mighty Boosh star Noel Fielding as a local vagrant who comes to Reeves' door on a weekly basis looking for work, as well as Nancy Sorrell in multiple roles.

On 27 February 2008, Reeves announced that he and Mortimer were working together on a new sitcom about superheroes who get their powers through a malfunctioning telegraph pole. He also reiterated his desire to bring back Shooting Stars for a 6th series. Along with his son, Reeves is also featured in one edition of a factual series for Five, Dangerous Adventures for Boys, based on the best-selling book written by Conn and Hal Iggulden, The Dangerous Book for Boys.

In February 2009, Reeves appeared as presenter of the first episode of My Brilliant Britain, one of the new television shows commissioned for UKTV People channel's relaunch as Blighty. On 25 August 2009, Reeves appeared as a guest on BBC One's The One Show with Mortimer. Series 6 of Shooting Stars began airing on 26 August 2009 with Reeves and Mortimer, along with Ulrika Jonsson and Jack Dee as team captains. Reeves appeared as one of the guests in Reece Shearsmith's Haunted House, a light-hearted radio discussion show broadcast on BBC Radio 4 in two parts on either side of Halloween on 29 October 2009 and 5 November 2009.

In July 2011, Reeves and Mortimer released a selection of YouTube improvised comedy sketches, in association with Foster's. They released their "Afternoon Delight" clips every weekday afternoon in July.

In 2020, Reeves co-hosted the Netflix original, reality series The Big Flower Fight alongside Natasia Demetriou.

Advertising

Reeves has appeared in television advertisements, both with Mortimer and alone. He has done solo advertising work for a variety of products including Guinness, MFI, Müller Light, First Direct, Mars Bar, Fanta, Heinz Tomato Ketchup, Domestos bleach, Maryland Cookies, 888 Ladies and East Coast Trains. Reeves also advertised Jools Holland's 2006 album Moving Out to the Country. With Mortimer, he advertised Cadburys Boost and Churchill Insurance. Mortimer voiced the nodding bulldog, Churchill, and in early adverts, Reeves' voice would ask questions about car insurance, to which Churchill replied with his catchphrase, "Oh, yes!" However, in 2005 Reeves was dropped from the adverts after being arrested on charges of drunk-driving.

Music
As part of early Big Night Out performances, Reeves would sometimes hand out promotional materials to the audience. On one occasion he handed out a 7" flexi disc of original song "The Howlin' Wind". Having surplus copies of the discs, Reeves passed them on to Darlington-based band Dan, who then included a copy of the disc with their album Kicking Ass at T.J.'s.

Album
I Will Cure You was Reeves' only album. It was released in 1991 by Island Records and peaked at No. 16 in the UK Albums Chart. It featured the Number One single "Dizzy" which was a collaboration with The Wonder Stuff. It included a mixture of covers and original songs in a variety of musical styles, many of which were originally introduced in Big Night Out. Along with "Dizzy", two other singles were released from the album, a cover of the Matt Monro song "Born Free" and a dance reworking of Christian hymn "Abide With Me" which reached No. 6 and No. 47 in the UK Singles Chart, respectively.

Singles

In 1995, Reeves and Mortimer released a cover of The Monkees song "I'm a Believer" with British band EMF which reached No. 3 in the UK Singles Chart. Reeves had a history with the track, having both sung it at the beginning of early Big Night Out performances in London, and opened the Channel 4 series with it. In the music video, which was directed by Reeves, the duo dress as Mike Nesmith and Davy Jones of The Monkees. On the CD release of the single, a studio version of "At This Stage I Couldn't Say" was included, a track originally sung by characters Mulligan and O'Hare in The Smell of Reeves and Mortimer. On the 7" release, the bonus track was "At Least We've Got Our Guitars", which was the opening song for the last episode of The Smell of Reeves and Mortimer.

In April 2007, the theme to British stop-motion animation Shaun the Sheep, sung by Reeves, was released as a single. The song reached No. 20 in the UK Singles Chart.

Contributions

In 1990 both Reeves and Mortimer contributed backing vocals to Jools Holland's "Holy Cow" (a Lee Dorsey cover). The track was included on Holland's album World of his Own and released as a single. Later, Reeves would advertise Holland's album Moving Out to the Country.

Also in 1990, Reeves provided backing vocals for former Smiths singer Morrissey's cover of "That's Entertainment", originally by The Jam. Reeves' vocals were not used in the final edit but he was thanked (as Jim Moir) in the sleeve notes of Morrissey's Sing Your Life single, which featured "That's Entertainment" as a bonus track. A fan of the Smiths, Reeves opened some episodes of Big Night Out with covers of the band's songs including "Sheila Take a Bow" which he intended to include a cover of on his album I Will Cure You. It did not make the final cut.

In 1992, Reeves contributed a track to Ruby Trax, a compilation album released by NME magazine to commemorate 40 years of the publication. He covered the Ultravox song "Vienna", but drastically altered the original lyrics.

In 1998, Reeves contributed to Twentieth-Century Blues: The Songs of Noel Coward, a tribute album featuring notable singers and bands such as Elton John, Sting, Robbie Williams and Paul McCartney. Reeves covered Coward's 1934 track "Don't Put Your Daughter on the Stage Mrs. Worthington", which was arranged by David Arnold for the album. The song, described by Reeves as "sinister", was initially recorded with all original verses intact, but as the last included foul language, it was edited out of the final release.

In 2000, Reeves' cover of "Ain't That a Kick in the Head?" was featured as a bonus track on the theme single to the Randall and Hopkirk (Deceased) series in which he starred. Reeves was originally to duet with Nina Persson (of the Cardigans), who provided vocals, but missed the final cut. A shortened version of Reeves' cover also featured in the series itself. Both Reeves and Mortimer appeared in the music video for the single.

Music videos

Other than the music videos for his own singles, Reeves has appeared in others. His first was the 1987 video for Shakin' Stevens' single "What Do You Want to Make Those Eyes at Me For". He was hired for the shoot and paid £10 for his appearance.

Reeves also appeared in the 1988 music video for Band of Holy Joy's song "Tactless". He introduces the band and can be seen at the bar part way through. The video was filmed in Deptford, London and original advertising posters for Big Night Out can be seen at the beginning.

Art
Moir has produced art both under the name Jim Moir and Vic Reeves. This reflects that his art, while serious, also combines with his comedy. Moir works in many media including painting, ceramics, photography and lino prints, and has a distinctive style. His work has been described as Dada-esque, surreal and sometimes macabre. For Moir, his art and comedy are different ways of expressing the same idea. He says "I think putting your imagination on canvas or a television screen is the same thing" and "I don't differentiate between painting, acting or comedy. I think everything I do is art." Moir has stated that he is an artist first and a comedian second, and that in ten years time he would like to be remembered for his art and writing, rather than his comedy.

Moir has said that art should be "just for laughs" and that he dislikes people looking for statements in his work, because there are none. "If something makes me laugh, that's it." "I've done straight drawings and paintings ... and I haven't got as much pleasure out of them as if I'd done something that would make me laugh." His work has been described by artists Jake and Dinos Chapman as "able to command our laughter as a purgative, to encourage the viewer to leak at both ends". Artist Damien Hirst, a friend, has also described Moir's work as Reeves as an influence. This crossover of comedy and art often features within Reeves and Mortimer's television shows. A notable example is The Smell of Reeves and Mortimer first episode. Several of Reeves' drawings are featured, illustrating the lyrics of the opening song. (These drawings would later be published within his book Sun Boiled Onions.) As seen in the script book for the show, Reeves often drew sketches for the BBC's costume and set designers saying that "if we just tell them what we want, it never ends up looking like it does in our minds".

Background and education
Arts and crafts played a large part in Moir's upbringing. His mother and father, a seamstress and typesetter by trade, made extra money by selling handmade wooden crafts and ceramics at local markets. Building on these money-making schemes, Moir began charging for his own artistic services such as customising and painting his school friend's Haversack bags and elaborately embroidering clothing. Later he would go on to forge artworks his acquaintances liked with the aim of selling them to them. Wanting to study art, but being pressured into work, Moir began a five-year engineering apprenticeship at a factory in Newton Aycliffe with the aim of working in their technical drawings department.

After completing the apprenticeship, Moir applied to Goldsmiths College in London to study art, but failed to get a place. He has admitted to sneaking in and using their equipment regardless. In 1983 he completed a one-year foundation course at Sir John Cass College, where he is now an honorary graduate. Once leaving college, he worked as a curator at The Garden Gallery, an independent London gallery. It was there that he held his first art exhibition in 1985, with the help of a grant from Lewisham Council.

Published work and exhibitions
As Vic Reeves, he has released two books of his art, Sun Boiled Onions in 1999 and Vic Reeves' Vast Book of World Knowledge in 2009. His drawings also appear in his autobiography Me:Moir Volume One, and the published script book for The Smell of Reeves and Mortimer. He provided thirty illustrations for Random House's 2011 reprint of Jerome K. Jerome's classic story "Three Men in a Boat". He was also commissioned to create several celebrity drawings for Jools Holland's Channel 5 series Name That Tune.

Reeves has hosted several exhibitions of his artwork, including:
Sun Boiled Onions (2000) at the Percy Miller Gallery
Doings (2002) at the Whitechapel Gallery, London
My Family and Other Freaks (2007) at the Eyestorm Gallery, London
Where Eagles Tremble (2009) at Mews of Mayfair, London
Hot Valve Leak: Visual Ramblings of Vic Reeves (2013) at the Strand Gallery, London
Romans, Daisies, Ones and Twos (2022) at Northampton Museum and Art Gallery, Northampton

In 2010, a selection of Reeves' paintings were displayed at the Saatchi Gallery, London as part of an exhibition by charity The Art of Giving. He was also a judge for the charity's open art competition.

In 2012, Reeves took part in the Illuminating York festival. His illuminations, known as "Wonderland", were projected across a number of historic buildings including the Yorkshire Museum, St Mary's Abbey, and the ten-acre site of York Museum Gardens.

Filmography

Television

Reeves has appeared without Mortimer on a number of British television shows, primarily game shows, poll programmes and charity telethons. These include:

Books

 Vic Reeves' Vast Book of World Knowledge – a surreal encyclopaedia with text and artwork by Reeves. Atlantic Books, Released in October 2009.
 Vic Reeves Me:Moir (Volume One) – autobiography by Vic Reeves, Virgin Books, 2006
 Sunboiled Onions – diary, paintings and drawings by Vic Reeves, Penguin Books, 1999

Personal life
Moir has four children, the eldest two by his first wife, Sarah Vincent; Reeves and Vincent were married in 1990 and divorced in 1999. He met his second wife, Nancy Sorrell, in 2001; the couple married on 25 January 2003. Moir, Sorrell and their two daughters live in Charing, near Ashford.

In September 2021, Moir said he had been diagnosed with a vestibular schwannoma, a benign and non-cancerous brain tumour. The tumour is inoperable and has left him deaf in one ear.

References

External links

 Sky one Webpage about Vic Reeves Investigates: Jack the Ripper
 Vic Reeves Pirates
 Driving Ban For Comic Vic Reeves.
 Vic Reeves' author page, Conville and Walsh.

1959 births
Living people
People from Darlington
Male actors from Leeds
Alumni of Middlesex University
Alumni of the University of North London
Comedians from Yorkshire
English television presenters
English male comedians
English autobiographers
English comedy musicians
English male television actors
English radio DJs
Virgin Radio (UK)
English comedy writers
British surrealist artists
People from Charing

Jim Moir


169078 Chuckshaw este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
169078 Chuckshaw este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kanab de Edwin E. Sheridan. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 14,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 169001-170000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

169078 Chuckshaw


Safi, la petite mère  es una película del año 2004.

Sinopsis
Safi, una niña de 8 años, vive en Burkina Faso. Su vida cambia radicalmente cuando su madre muere dando a luz a un niño. Según manda la tradición tribal, el recién nacido también debe morir para alejar la mala suerte. Safi huye con el bebé a la gran ciudad, un universo totalmente desconocido para la niña educada en un pueblecito.

Premios
 Festival du film court francophone de Vaulx-en-Velin 2006
 Fespaco 2005

Referencias

Safi, la petite mère


Dichorisandra neglecta é uma espécie de planta do gênero Dichorisandra e da família Commelinaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1957 por Alexander Curt Brade.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Aona, L.Y.S.; Amaral, M.C.E. Dichorisandra  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Dichorisandra neglecta no projeto Flora e Funga do Brasil

Dichorisandra
Plantas descritas em 1957
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Dichorisandra neglecta


52. breddegrad kan henvise til:

 52. nordlige breddekreds
 52. sydlige breddekreds

52. breddegrad


An Philodendron gigas in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Philodendron gigas in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron gigas


Brickeln Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 6,07 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 221 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Henning Beeck tarafından yürütülmektedir.

Brickeln


මහගොඩයාය සමූලඝාතනය යනු දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් විසින් 2009 වර්ෂයේදී සිදු කරන ලද තවත් එක් මනුෂ්‍ය සංහාරයකි.

සිදුවීම
මහගොඩයාය යනු මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ බුත්තලට ආසන්නව පිහිටි කුඩා ගම්මානයකි. 2009 අප්‍රියෙල් 12 වන දින, රාත්‍රී 7.30ට පමණ මෙම ගම්මානයට කඩා වැදුණු එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ථ සාමාජිකයෝ පිරිසක්, එහි විසූ සිංහල වැසියන් 9 දෙනෙකු ඝාතනය කරන ලදී. මිය ගිය අය අතර මාස 6 ක පමණ ළදරුවෙකු සහ වයස අවුරුදු 11ක කුඩා දරුවෙකුද විය. සිංහල දෙමළ අළුත් අවුරුද්ද උදා වීමට දින දෙකකට පෙරදී මෙම ප්‍රහාරය සිදුවිය.

මේවාද බලන්න
 දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

සිවිල් පුද්ගලයින් සමූලඝාතන - ශ්‍රී ලංකා

මහගොඩයාය සමූලඝාතනය


Danmarks kolonihaver er en dansk dokumentarfilm fra 1944 med instruktion og manuskript af Valdemar Andersen.

Handling
En oversigt over Danmarks kolonihaver og samtidig et indblik i Kolonihaveforbundets store organisation, som står bag hele bevægelsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kolonihaver i Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1944

Danmarks kolonihaver


An Diplacrum caricinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Diplacrum caricinum in nahilalakip ha genus nga Diplacrum, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diplacrum

Diplacrum caricinum


Diego Ventura de Guzmán y Fernández de Córdoba (Madrid, 10 de noviembre de 1738 - Ibidem, 8 de julio de 1805) fue un influyente aristócrata español en la corte de los reyes Carlos III y Carlos IV, XVII marqués de Aguilar de Campoo, VII marqués de Montealegre, XIV conde de Oñate y VIII conde de los Arcos, cuatro veces grande de España. Chanciller Mayor de Castilla.

Biografía

Fue hijo de José de Guzmán y Guevara, VI marqués de Montealegre y XII conde de Oñate, grande de España, Sumiller de Corps de Su Majestad y caballero de la Orden del Toisón de Oro y de María Feliche Fernández de Córdoba y Spínola de la Cerda, hija de los X duques de Medinaceli, IX marqueses de Priego.

El mismo fue Gentilhombre y  Mayordomo Mayor entre 1802 y 1805 de S.M., caballero de la Orden del Toisón de Oro y gran cruz de la Orden de Carlos III.

Casó con María Isidra de la Cerda y de Guzmán, XIX duquesa de Nájera y XIV condesa de Paredes de Nava, dos veces grande de España con la cual tuvo varios hijos entre los que se cuenta María Isidra de Guzmán y de la Cerda, por su matrimonio marquesa de Guadalcázar, conocida como la doctora de Alcalá y que fue la primera mujer española en ostentar el título de Doctor y en ser miembro de la Real Academia Española.

Condes de Oñate
Nobles de la Comunidad de Madrid
Marqueses de Aguilar de Campoo
Condes de España
Mayordomos mayores del rey
Caballeros de la Orden del Toisón de Oro (Rama española)
Caballeros grandes cruces de la Orden de Carlos III
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid
Corte de Carlos IV de España


An Apocopis in uska genus han Liliopsida. An Apocopis in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Apocopis

Apocopis


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 14 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Cry" beginnt.

Cry

Crya
 Cryan, John (* 1960), britischer Bankmanager

Crye
 Cryer, Barry (1935–2022), britischer Autor, Comedian und Schauspieler
 Cryer, George E. (1875–1961), US-amerikanischer Politiker
 Cryer, Jon (* 1965), amerikanischer Schauspieler, Drehbuchautor und Filmproduzent
 Cryer, Suzanne (* 1967), US-amerikanische Schauspielerin

Cryl
 Cryle, Meena (* 1977), österreichische Sängerin und Musikerin

Cryn
 Cryner, Bobbie (* 1961), US-amerikanische Country-Sängerin und -Songschreiberin
 Cryns, Willi (* 1952), deutscher Fußballspieler

Cryo
 Cryor, Jesse (1906–2006), US-amerikanischer Blues- und Jazzsänger und Songwriter

Crys
 Crystal F (* 1988), deutscher Rapper
 Crystal, Ben (* 1977), englischer Bühnen- und Filmschauspieler, Theaterproduzent und Schriftsteller
 Crystal, Billy (* 1948), US-amerikanischer Komiker, Schauspieler und Regisseur
 Crystal, David (* 1941), britischer Linguist und Autor
 Crystal, Jennifer (* 1973), US-amerikanische Schauspielerin

Liste der Biografien/Cry


Šumska kozja krv (šumska kozokrvina, lat. Lonicera periclymenum), mirisna, ljekovita, grmasta penjačica iz porodice Caprifoliaceae. raširena je po Europi, od Skandinavije do Sredozemlja, uključujući i Hrvatsku.

Postoje dvije podvrste.

Podvrtste
 Lonicera periclymenum subsp. hispanica (Boiss. & Reuter) Nyman
 Lonicera periclymenum subsp. periclymenum

Izvori

Kozokrvina

Šumska kozja krv


Looking for Exits: Conversations with a Wingsuit Artist er en dansk dokumentarfilm fra 2015 instrueret af Kristoffer Hegnsvad.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2015


Jerry O'Neil Lawler (n. 29 noiembrie 1949) mai bine cunoscut sub numele de Jerry "The King" Lawler, este un luptător profesionist american semi-retras și comentator.

Comentatori de wrestling
Comentatori de televiziune
WWE Hall of Fame

Jerry Lawler


Der Futter-Beinwell oder auch "Bastard-Beinwell" (Symphytum × uplandicum) ist eine häufige Hybride des Rauen Beinwells mit dem Echten Beinwell. Er hat ein recht variables Erscheinungsbild und natürliche Vorkommen im Kaukasus. Als wirtschaftlich bedeutendster Beinwell wurde er weltweit kultiviert und eingebürgert.

Beschreibung

Erscheinungsbild und Blatt
Der Futter-Beinwell wächst als ausdauernde krautige Pflanze zu Wuchshöhen von bis zu 2 Metern. Die oberirdischen Pflanzenteile sind flaumig bis steif, jedoch nicht stachelig behaart. Ihr tiefreichendes Wurzelsystem hat eine ausgeprägte verdickte Pfahlwurzel. An den verzweigten, aufrechten Stängeln wachsen große einfache, meist gestielte Laubblätter, die am unteren Stängel wechselständigen angeordnet sind. Höher an den Stängeln können sie gegenständig sein und sind sitzend, kurz herablaufend oder mehr oder weniger stängelumfassend sein.
Die bis zu 25 Zentimeter lange Blattspreite ist niemals herzförmig. Es sind keine Nebenblätter vorhanden.

Blütenstand, Blüte und Frucht

Die Blütezeit reicht von Mai bis August. Der hängende Blütenstand ist ein endständiger Doppelwickel. Er besitzt keine Deckblätter.

Die zwittrigen Blüten sind radiärsymmetrisch und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Die fünf Kelchblätter sind zu einem 5 bis 7 Millimeter langen Kelch mit üblicherweise spitzen Kelchzipfeln verwachsen. Die fünf Kronblätter sind entweder anfangs rosafarben und später blau oder ständig violett gefärbt. Die Blütenkrone misst 12 bis 18 Millimeter im Durchmesser. In der Kronröhre befinden sich fünf Kronschuppen, die wie beim Echten Beinwell breit dreieckig-lanzettlich, jedoch an der Basis nicht so breit sind. Die Staubfäden der in einem Kreis zu fünft stehenden Staubblätter sind schmaler als die Staubbeutel.

Die Früchte sind Klausenfrüchte, die in vier eiförmige und aufrechte Teilfrüchte zerfallen. Sie messen 3–4 auf 2–2,5 Millimeter.

Chromosomenzahl
Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 36 oder 40.

Abgrenzung zu anderen Arten
Im Unterschied zum Echten Beinwell sind die Blätter im Allgemeinen nicht herablaufend am Stängel angewachsen, die Internodien nicht geflügelt und sind die Oberflächen der Samen braun, matt und fein gekörnt statt glänzend schwarz.

Ökologie
Die Ausbreitung des Futter-Beinwells erfolgte hauptsächlich durch den Menschen, zum Beispiel mit dem Mutterboden. So wurde der Futter-Beinwell zum Kulturrelikt und zum Kulturflüchter.

Nach ihrer Einbürgerung kann sie zum lästigen Wildkraut werden, das heimische Arten überwuchert.

Bienen und andere Insekten besuchen sie gern als Futterpflanze.

Vorkommen, Standort
Der Futter-Beinwell bevorzugt feuchte, offene Standorte. Er ist ein bodentoleranter Starkzehrer mit unter günstigen Bedingungen sehr hoher Biomasseproduktion, der am besten auf nährstoffreichen, feuchten Böden ohne Staunässe gedeiht, in voller Sonne bis Halbschatten. Allerdings ist die Art breit angepasst, das heißt: Individuen überleben ungünstige Bedingungen weit außerhalb produktiver Parameter.

Natürliche Vorkommen gibt es in der Kaukasus-Region, wo sie gestörte Böden und Brachflächen besiedelt. Er wurde in zahlreichen europäischen Staaten und auf den Azoren einst als Futterpflanze eingeführt, verwilderte in Folge und gilt heute weltweit als eingebürgert. In Mitteleuropa ist er in Deutschland, Liechtenstein, Österreich und Tschechien anzutreffen. In Österreich wurde der Futter-Beinwell früher als Schweinefutter angebaut und ist heute selten verwildert bis möglicherweise eingebürgert auf Ruderalflächen und Flussauen anzutreffen. Er kommt in allen Bundesländern außer in Salzburg vor.
Sie breitet sich leicht über Wurzelausläufer aus und ist entsprechend leicht vegetativ zu vermehren und schwer auszurotten.

Die ökologischen Zeigerwerte nach Landolt et al. 2010 sind in der Schweiz: Feuchtezahl F = 3+w+ (feucht aber stark wechselnd), Lichtzahl L = 3 (halbschattig), Reaktionszahl R = 3 (schwach sauer bis neutral), Temperaturzahl T = 4 (kollin), Nährstoffzahl N = 4 (nährstoffreich), Kontinentalitätszahl K = 2 (subozeanisch).

Systematik
Symphytum ×uplandicum wurde 1855 von Carl Frederik Nyman in Sylloge Florae Europaeae, Seite 80, erstbeschrieben. Das Artepitheton uplandicum verweist auf die schwedische Provinz Uppland, wo Nyman die Beobachtungen für seine Erstbeschreibung machte. Synonyme für Symphytum ×uplandicum sind Symphytum asperum auct. non  und Symphytum peregrinum auct. non  Es handelt sich um eine fertile Hybride aus dem Rauen Beinwell und dem Echten Beinwell (Symphytum asperum × Symphytum officinale). Es wurden mehrere Formen beschrieben.
Symphytum ×uplandicum ist wiederum ein Elternteil von zwei 2009 beschriebenen Mehrfachhybriden:
 Symphytum ×hidcotense : Der zweite Elternteil ist der Großblütige Beinwell (Symphytum grandiflorum)
 Symphytum ×perringianum : Der zweite Elternteil ist der Orientalische Beinwell (Symphytum orientale)

Nutzung
Die durch den Heterosis-Effekt vermittelte erhöhte Wüchsigkeit (→Ertragspotenzial) machen ihn zum bevorzugten Nutz-Beinwell. Die robuste und einfache mehrjährige Kultur ermöglicht nach einer zweijährigen Etablierungsphase höchste Eiweisabträge pro Fläche und Zeit. Neben medizinischer, gartenbaulicher und Zier-Nutzung ist auch die Nutzung als Tiernahrung und auch für menschliche Ernährung bekannt. Allerdings sorgen Bedenken wegen möglicher Leberschädigungen durch anhaltende Aufnahme der enthaltenen Pyrrolizidinalkaloide schon länger für Zurückhaltung insbesondere bei der Nahrungsnutzung ("Beinwellkrise"). Um das Jahr 2000 kam es schließlich auch international zu Verboten Beinwell-haltiger Produkte. Seit 2008 ist eine alkaloidfreie Züchtung bekannt.

Herausragende Zuchtsorten sind "Bocking #4" und "Bocking #14" von der englischen Henry Doubleday Research Association (HDRA), sowie "Harras" als erste alkaloidfreie Züchtung. Bocking #14 treibt früh aus und weist Resistenz gegen Tannen-Beinwellrost und hohe Gehalte an Allantoin und Kalium auf. Als Nahrung für Geflügel und Menschen wird Bocking #4 empfohlen, mit niedrigeren Allantoin- und höheren Proteingehalten.

Die Art ist außerdem auch eine gute Nektarquelle.

Medizinische Anwendungen
Die Pflanzenteile des Futter-Beinwell werden (hauptsächlich wegen des Allantoin-Gehaltes) für medizinische Zwecke verwendet. Sie werden in Salbenform aufgetragen und führen zu besserer Wundheilung und helfen unter anderem bei Muskel- und Gelenkschmerzen. Sie werden seit mehreren Jahrtausenden in Heilkräutergärten angebaut.

Verwendung als Gartenpflanze
Die protein- bzw. stickstoffreichen Blätter werden als hochwertiger Dünger geschätzt und zum Beispiel über Jauche, Kompost oder zum Mulchen genutzt. Indem es größere Mengen aggressiverer roher Wirtschaftsdünger klaglos akzeptiert, kann es zu deren Umwandlung in einen pflanzenverträglicheren Dünger genutzt werden. Das tiefreichende Wurzelsystem lockert den Boden und erschließt tieferliegende Nährstoffe und transportiert sie über verrottende Pflanzenmasse in höhere Bodenschichten.

Zur Förderung der Biomasseproduktion werden durch regelmäßigen (nicht zu tiefen) Schnitt eventuelle Blütenansätze vorzeitig entfernt; zur Anregung einer Nachblüte wird durch Ausschneiden abgeblühter Blüten die Samenbildung verhindert.

Ziernutzung

Wegen der eindrücklichen Glöckchenblüten und dem attraktiven großen Laub werden Sorten des Futterbeinwells auch gerne für Ziernutzung verwendet. Sie werden für Einfassungen und schattige Bereiche empfohlen.

Es gibt eine Reihe von Ziersorten, beispielsweise mit panaschierten Blättern oder verschiedenen Blütenfarben.
Symphytum ×uplandicum 'Variegatum' ist eine Sorte mit cremefarben bandagierten Blättern.

Kulturgeschichte
Katharina II. stellte an ihrem Palast in St. Petersburg traditionell Gartenmeister aus England oder Schottland an. Joseph Busch hatte in dieser Funktion seit Ende des 18. Jahrhunderts Beete mit Rauem und Echtem Beinwell angelegt, die dort in reizvollem Farbkontrast nebeneinander blühten, und schon früher seinem Geschäftsnachfolger zuhause in London verschiedene Beinwellpflanzen geschickt. Nachdem seit 1810 mit Rauem Beinwell für landwirtschaftliche Verwendung experimentiert worden war, bestellte sich der Gärtner und Erfinder Henry Doubleday Anfang der 1870er Jahre über diese Verbindung Beinwellpflanzen bei Buschs Nachfolger, da er auf der Suche nach Ersatz für das schwer beschaffbare Gummi arabicum von klebrigen Eigenschaften von Beinwell gehört hatte, in der Hoffnung, einen neuen Klebstoff für Briefmarken entwickeln zu können. Der kaiserliche Gärtner tastete die gut etablierten Pflanzungen seines Vorgängers nicht an, sondern verschickte stattdessen Zufallssämlinge, die zwischen den Reihen gewachsen waren: F1-Hybriden von Rauem und Echtem Beinwell. Ab 1877 machte Thomas Christy mit seinem Buch Forage Crops den "Russischen" Beinwell als landwirtschaftliche Kultur bekannt.

Quellen

Literatur

 Bogumil Pawłowski: Symphytum. In:
 Ruprecht Düll, Herfried Kutzelnigg: Taschenlexikon der Pflanzen Deutschlands und angrenzender Länder. Die häufigsten mitteleuropäischen Arten im Portrait. 7., korrigierte und erweiterte Auflage. Quelle & Meyer, Wiebelsheim 2011, ISBN 978-3-494-01424-1.

Einzelnachweise

Weblinks

Beinwell
Pflanzenhybride
Heilpflanze

Futter-Beinwell


Gada Kadoda () é uma engenheira e professora sudanesa associada ao Garden City College for Science and Technology. Ela leciona na Universidade de Cartum, sediada na cidade de Cartum, capital do Sudão, onde introduziu um curso de gestão do conhecimento. Ela já atuou como presidente da Sudanese Knowledge Society. Ela foi selecionada como uma das 100 mulheres da BBC, em 2019.

Infância e educação
Gada Kadoda estudou ciência da computação na Universidade de Cartum, em 1991. Ela se mudou para o Reino Unido depois de se formar, onde estudou sistemas de informação na City, University of London. Ela se mudou para a Loughborough University para seus estudos de doutorado, onde trabalhou em engenharia de software.

Pesquisa e carreira
Como pesquisadora de pós-doutorado, ingressou na Bournemouth University, no condado de Dorset, Inglaterra, onde trabalhou em mineração de dados e previsão. Ela se mudou para o Imperial College London para desenvolver ferramentas de análise e visualização de dados, em 2001, quando se interessou por inovação, transferência de conhecimento e colaborações.

Em 2003, Gada Kadoda ingressou na Universidade das Índias Ocidentais como professora de ciência da computação. Desde então, ela treinou como Gestora de Conhecimento Certificada e atuou como presidente da Sociedade Sudanesa do Conhecimento. Ela trabalhou com duas universidades, a Sudan University of Science and Technology e a Universitdade de Cartum, para introduzir programas de inovação que apoiam os alunos em seus esforços empresariais. Ela está trabalhando para converter esta atividade em um Laboratório de Inovação autônomo do  Fundo das Nações Unidas para a Infância (UNICEF).

Gada Kadoda foi membro fundadora do Mehen, um centro de treinamento para mulheres. Ela luta por educação descolonial e feminista em escolas e universidades sudanesas, além de liderar workshops antirracistas. Ela é membro da União Internacional Contra Tuberculose e Doenças Pulmonares e do Centro Nacional de Informações do Sudão, além de organizar a Rede Sudanesa de Futuros Equitáveis. Ela deu uma palestra TED em Cartum, em 2011.

Reconhecimento
2014 - One to Watch pela UNICEF.

2019 - 100 mulheres da BBC.

Publicações selecionadas
Suas publicações incluem:

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas vivas
Cientistas da computação do Sudão
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2019

Gada Kadoda


Im Munizip Palmeira (Bundesstaat Paraná) gelegen, wurde die Siedlung Colônia Witmarsum im Juli 1951 von Mennoniten, welche aus dem Ort Witmarsum (Bundesstaat Santa Catarina) wieder auswanderten, gegründet. Die Mennoniten in Witmarsum, Palmeira, gehören zu den deutsch-russischen, ursprünglich aus Friesland stammenden Mennoniten. Sie waren im 18. Jahrhundert durch Preußen nach Russland und in die Ukraine ausgewandert, von wo sie 1929 vor dem Kommunismus flohen. 1930 kamen sie nach Brasilien, wo sie, im Anschluss an eine Zeit in Witmarsum (Santa Catarina) die Siedlung "Colônia Witmarsum" (Paraná) gründeten. Mit der Unterstützung nordamerikanischer Mennoniten war es ihnen gelungen, am 7. Juni 1951 das Landgut "Fazenda Cancela" zu erwerben.

Colônia Witmarsum erstreckt sich über eine Fläche von ca. 7800 Hektar und hat etwa 1500 Bewohner. Fünf Dörfer, von Nr. 1 bis 5 benannt, liegen im Kreis um das kommerzielle und soziale Zentrum, welches an Stelle des ursprünglichen Zentrums der Fazenda Cancela erbaut ist.

Die ökonomische Grundlage liegt in der Land- und Viehwirtschaft, besonders in der Erzeugung von Milchprodukten. Unter anderem werden für die Fleischgewinnung auch Schweine und Hähnchen gezüchtet, und es werden Sojabohnen und Mais angebaut.

Vor einigen Jahren hat die Kolonie auch mit touristischen Aktivitäten begonnen. Seitdem ist es für mehrere Bauern, die wichtigste Einkommensquelle geworden. Zu Beginn des Jahres 2016 wurde das Touristenzentrum Witmarsums, im Zentrum der Kolonie, gegründet. Dort können sich die Besucher über die Gasthäuser, Cafés und Restaurants, sowie Reitaktivitäten auf Pferden und Ponys, Abseilen und Spaziergänge auf Wanderwegen, Bio- und hausgemachte Produkte, Handarbeit etc. informieren. Im Jahr 2015 wurde das Alter- und Pflegeheim eingeweiht, mit dem Ziel, den Lebensabend der Pioniere zu verschönern. Dort erleben sie Ruhe und Frieden sowie die Betreuung und Unterstützung in Tagen der Krankheit und des Schwächerwerdens. Heute wird die Pflege von Körper, Seele und Geist für alle diese Bewohner erweitert.

In Witmarsum wurden auch zwei neue Unternehmen gegründet: HORSCH Maschinen do Brasil Ltda und SCHÜCK PVC-Fensterbauelemente.

Literatur

Weblinks

 Landwirtschaftliche Genossenschaft Witmarsum (brasilianisches Portugiesisch)

Palmeira (Paraná)
Mennonitensiedlung
Ort in Paraná

Witmarsum, Palmeira (Brasilien)


Zipcar es una empresa estadounidense que brinda servicios de carsharing o automóviles compartidos a sus miembros mediante reserva previa y con tarifas de uso por hora o por día. Zipcar fue fundada en 2000 en Cambridge, Massachusetts por Antje Danielson y Robin Chase, y ahora es liderado por Mark Norman.

Hasta mayo de 2012 la empresa contaba con 700.000 miembros inscritos y una flota de más de 9.000 vehículos distribuidos en 30 área urbanas de Estados Unidos, Canadá y el Reino Unido. El servicio ofrece más de 30 modelos de vehículos con alta eficiencia en el consumo de combustible que están disponibles en puntos predeterminados. Las mayores operaciones de Zipcar se ubican en Atlanta, Baltimore, Boston, Chicago, Londres, Nueva York, Filadelfia, Pittsburgh, Portland, San Francisco, Seattle, Toronto, Washington D. C. y Vancouver. La compañía también opera en más de 230 campus universitarios.

Flota

Vehículos eléctricos
Mediante un acuerdo, Honda ha proporcionado a Zipcar una flota de vehículos eficientes, de bajas emisiones y cero emisions. Esta flota incluye el Honda Insight, Honda Civic Hybrid y el Honda Fit EV

Véase también
 Alquiler de coches
 Movilidad sostenible
 Sistema de bicicletas compartidas

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Zipcar

Movilidad sostenible
Transporte por carretera

Zipcar


Alexander (Smbat) Abian (né le  et mort le ) est un mathématicien américain qui a enseigné pendant environ 25 ans à l'Iowa State University. Il est surtout connu pour ses messages fréquents sur divers groupes de discussion Usenet et son plaidoyer pour la destruction de la Lune.

Biographie
Abian est né à Tabriz, en Iran. Il est d'origine arménienne. Après avoir obtenu un diplôme de premier cycle universitaire, il émigre aux États-Unis en 1950, où il obtient une maîtrise de l'université de Chicago. Abian complète ensuite un doctorat à l'université de Cincinnati, où il écrit une thèse sur un sujet en théorie des invariants sous la direction d'. Après avoir enseigné au Tennessee, à New York, en Pennsylvanie et en Ohio, il rejoint la faculté de l'Iowa State en 1967.

Au cours de sa carrière, il écrit trois livres et publie plus de deux cents articles. Il prend sa retraite en 1993.

Théorie de la Terre sans Lune
Abian acquiert une certaine notoriété lorsqu'il affirme que faire exploser la Lune résoudrait pratiquement tous les problèmes de l'existence humaine. Il fait cette déclaration en 1991 dans un journal du campus, soutenant qu'une Terre sans Lune ne vacillerait pas, éliminant à la fois les saisons et ses événements associés comme les vagues de chaleur, les tempêtes de neige et les ouragans. Abian repousse les critiques en faisant des appels à Galilée.

Le projet de destruction nucléaire de la Lune est rejeté par des astronomes, y compris le personnel de la NASA, pour plusieurs raisons :
L'arsenal nucléaire de l'humanité ne ferait pas plus que casser la croûte de la Lune,
En cas de succès, le réchauffement de l'atmosphère terrestre par une grêle de débris lunaires en chute serait destructeur pour toute vie,
Loin d'être « réglée », l'oscillation de la Terre subirait une augmentation, et non une diminution, sans stabilisation de la Lune, entraînant une inclinaison axiale de l'ordre de 45 degrés et, conséquemment, des saisons plus drastiques.

Ouvrages
 1965 :
 1971 :
 1976 :

Notes et références

Liens externes

Étudiant de l'université de Cincinnati
Étudiant de l'université de Chicago
Professeur à l'université d'État de l'Iowa
Personnalité américaine née d'un parent arménien
Mathématicien américain du XXe siècle
Naissance en janvier 1923
Naissance à Tabriz
Décès en juillet 1999
Décès dans le comté de Story
Décès à 76 ans

Alexander Abian


An Zoysia pauciflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Zoysia pauciflora in nahilalakip ha genus nga Zoysia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zoysia

Zoysia pauciflora


Hong Kong participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a sexta aparição do país em Olimpíadas de Inverno. Foi representado por três atletas: Adrian Yung e Audrey King, no esqui alpino, e Sidney Chu, na patinação de velocidade em pista curta. Também foi a maior participação de atletas do país em Jogos de Inverno.

Competidores
Esta foi a participação por modalidade nesta edição:

Desempenho

Masculino

Feminino

Masculino

Ligações externas

Hong Kong
2022
Desporto em Hong Kong em 2022

Hong Kong nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


Assolari ist der Familienname folgender Personen:

 Alessandro Assolari (1928–2005), italienischer Ordensgeistlicher, Bischof von Mangochi
 Ottorino Assolari (* 1946), italienischer Ordensgeistlicher, Bischof von Serrinha

Assolari


William Leonard Moore ou Bill Moore (nascido em 31 de outubro de 1943) é um autor e antigo investigador de OVNIs, proeminente desde o final dos anos 1970 até o final dos anos 1980. Ele é co-autor de dois livros com Charles Berlitz , The Philadelphia Experiment - Project Invisibility, e The Roswell Incident.

Ufologia

William Leonard Moore


{{Ficha de deportista
|nombre              = Carlos Fenoy

|nombrecompleto      = Carlos Alberto Fenoy Muguerza
|apodo               = "Charly"  "El Loco"
|lugar nacimiento    = Buenos Aires
|paisdenacimiento    = Argentina
|fecha nacimiento    =
|nacionalidad        = Argentina
|nac_deportiva       = Española (deportiva)|estatura            =
|peso                =

|deporte             = Fútbol
|inicio              = 1970
|retiro              = 1988
|equipo_debut        = C. A. Newell's Old Boys
|equipo_retiro       = Real Valladolid Deportivo
|posición            = Guardameta
|goles_clubes        = 68
|goles internacional =
|selección           =
|veces internacional =
|debut internacional =
|número_selección    =
|club                = Retirado
|liga                =

|equipos             =
|torneos             =
|títulos             =
}}Carlos Alberto Fenoy Muguerza''' (nacido el 15 de octubre de 1948 en Buenos Aires, Argentina) es un exfutbolista argentino. Jugaba de guardameta y su primer club fue Newell's Old Boys. En el año 1979 le fue concedida la nacionalidad española por residencia.

Carrera

Comenzó su carrera en 1970 jugando para Newell's Old Boys. Jugó para el club hasta 1972. En 1973 formó parte del plantel de Vélez Sarsfield, dejando el club en el año 1975. En ese año se marchó a España para jugar en el Celta de Vigo. Jugó para el club hasta 1979 cuando se marchó al Real Valladolid, en donde jugó 8 años seguidos (1980-1988) hasta su retiro definitivo del fútbol.

Clubes

Palmarés

Como jugador

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas del Club Atlético Newell's Old Boys
Futbolistas del Club Atlético Vélez Sarsfield
Futbolistas del Real Club Celta de Vigo en los años 1970
Futbolistas del Real Valladolid Club de Fútbol en los años 1980
Futbolistas argentinos nacionalizados en España
Nacionalizados de España por residencia
Guardametas de fútbol

Carlos Fenoy


Thomas Struth (nascido em 11 de Outubro de 1954) é um fotógrafo alemão. É mais conhecido pela sua série Museum Photographs (Fotografias de Museus), os seus retratos de família e as suas fotografias a preto e branco das ruas de Düsseldorf e de Nova Iorque. Struth vive e trabalha em Berlim e Nova Iorque. De 1993 a 1996, Struth foi o primeiro professor de fotografia na Staatliche Hochschule für Gestaltung em Karlsruhe, Alemanha. Entre 2010 e 2011, foi Humanitas Visiting Professor em Arte Contemporânea na Universidade de Oxford.

Primeiros anos e aprendizagem
Struth nasceu em Geldern, Alemanha, filho da ceramista Gisela Struth e do director de banco Heinrich Struth. Estudou na Academia de Düsseldorf de 1973 a 1980, inicialmente frequentou as aulas de pintura com Peter Kleemann e, a partir de 1974, com Gerhard Richter. Com um interesse maior pela fotografia e o incentivo de Richter, Struth, juntamente com Candida Höfer, Axel Hütte e Tata Ronkholz, ingressou no primeiro ano do novo curso de fotografia ministrado por Bernd e Hilla Becher, em 1976.

Obra
Em 1976, como parte de uma exposição estudantil na Academia, Struth apresentou pela primeira vez uma grade composta por 49 fotografias, tiradas de uma perspectiva centralizada das ruas desertas de Düsseldorf, cada uma delas obedecendo a uma lógica estrita de simetria central. As composições são simples e as fotografias não foram encenadas nem manipuladas digitalmente na pós-produção. Fortes contrastes de luz e sombra foram também são evitados, com Struth preferindo a luz acinzentada e inflexível do início da manhã, o que serviu para melhorar o tratamento objectivo das cenas.

Em 1977, Struth e Hütte viajaram para a Inglaterra por dois meses e fotografaram diferentes aspectos da habitação no contexto urbano do leste de Londres. Em 1978, Struth foi o primeiro artista residente no PS 1 Studios , em Long Island City. Em 1979 Struth viajou para Paris para visitar Thomas Schütte, um colega estudante da Kunstakademie, e prosseguiu o seu registo de fotografias de paisagens urbanas. Struth produziu séries fotográficas semelhantes em Roma (1984), Edimburgo (1985), Tóquio (1986) e outros lugares. Esses primeiros trabalhos consistiam em fotos a preto e branco de ruas. Os arranha-céus foram outra característica do seu trabalho, com muitas das suas fotografias tentando mostrar a relação das pessoas com o ambiente da actualidade.

Em meados da década de 1980, Struth, depois de um encontro com o psicanalista Ingo Hartmann, deu uma nova dimensão ao seu trabalho ao passar a produzir retratos de família, alguns coloridos e outros a preto e branco. Como resultado, essas obras tentam mostrar a dinâmica social subjacente dentro de uma fotografia aparentemente estática.

Em 1989, Struth começou o seu ciclo mais conhecido, Museum Photographs, dedicado aos visitantes de alguns dos grandes museus e monumentos do mundo, incluindo o Art Institute of Chicago, o Louvre em Paris, a Accademia em Veneza e o Panteão de Roma. Expandindo a sua prática depois de morar em Nápoles e Roma no final dos anos 1980, também fotografou visitantes de igrejas. A partir de 1998, Struth expandiu a sua série com imagens filmadas em locais de forte significado secular (incluindo Times Square e o Parque Nacional de Yosemite). As suas fotos do Museu Pergamo em Berlim, tiradas entre 1996 e 2001, compreendem a primeira série inteiramente dedicada a um museu com obras arquitectónicas e escultóricas da antiguidade clássica, incluindo o famoso Altar de Pérgamo. Depois de várias tentativas infrutíferas de fazer trabalhos baseados em fotos espontâneas de visitantes no Museu Pergamon, em 2001 decidiu orquestrar o posicionamento dos participantes numa série de fotos. A série "Museo del Prado" de Struth, de 2005, composta por cinco fotografias tiradas ao longo de uma semana, todas de ângulos ligeiramente diferentes, representa visitantes reunidos em torno da obra As Meninas de Velázquez. Também em 2005, começou a produzir uma segunda série composta por grandes planos de espectadores de uma única obra no Hermitage em São Petersburgo. Aqui os espectadores são o objecto central da fotografia, enquanto a própria obra de arte permanece fora do quadro. Ao incluir nas suas fotografias pessoas que estão olhando para a obra de arte, "Struth torna os espectadores... conscientes da sua própria participação activa na conclusão do significado da obra, não como consumidores passivos, mas como reinterpretadores do passado".

Baseando-se em Düsseldorf, o trabalho de Struth continuou a expandir-se a partir da década de 1990. Entre 1998 e 2006, Struth começou a percorrer o mundo em busca de cenários de selva no Japão, Austrália, China, América e Europa. As suas primeiras oito Pictures from Paradise, de grande formato, foram criadas em 1998 na floresta tropical de Daintree, na Austrália. Entre 1995 e 2003, produziu uma série de fotografias de grupos de pessoas reunidas em locais emblemáticos, quer como turistas, quer como peregrinos.

Mercado de arte
Struth geralmente trabalha em edições de dez cópias. Em 2007, o seu trabalho Pantheon, Rome (1990) foi vendido na Christie's de Nova Iorque, por $1.049.000. Em 26 de Junho de 2013, uma edição da mesma fotografia foi vendida por $1.253.208 na Sotheby's de Londres. Uma outra cópia foi vendida por $1.810.000 na Sotheby's de Nova Iorque, em 12 de Maio de 2015, actualmente o preço mais alto alcançado por uma das suas obras.

Nascidos em 1954
Fotógrafos da Alemanha

Thomas Struth


Rainbow (veya Ritchie Blackmore's Rainbow), 1975 yılında gitarist Ritchie Blackmore tarafından Londra ve Los Angeles'ta kurulmuş bir rock grubudur. Blackmore'un Deep Purple'dan ayrıldıktan sonra kurduğu Rainbow, Ronnie James Dio'nun dahil olduğu Elf grubunun dört üyesini içeriyordu. Grubun ilk albümü çıktıktan sonra Blackmore, Dio dışındaki üyeleri gruptan kovdu ve yerlerine davulcu Cozy Powell, basçı Jimmy Bain ve klavyeci Tony Carey'i getirdi. Grubun ikinci albümü Rising (1976) bu kadroyla kaydedildikten sonra Long Live Rock 'n' Roll (1978) albümünde Bain'in yerini Bob Daisley ve Carey'in yerini David Stone aldı. Bu albüm, 1979'da Dio'nun gruptan ayrılıp Black Sabbath'a katılmadan önce kaydettiği son albümdü.

Yıllar içinde Rainbow kadrosu defalarca  değişti ve he stüdyo albümü farklı bir kadroyla kaydedildi. Grubun tek daimi üyesi Blackmore'dur. Rainbow'un son kadrosunda Blackmore'un yanı sıra vokallerde Ronnie Romero, klavyede Jens Johansson, bas gitarda Bob Nouveau ve davulda David Keith bulunmaktadır.

Diskografi
Stüdyo albümleri
Ritchie Blackmore's Rainbow (1975)
Rising (1976)
Long Live Rock 'n' Roll (1978)
Down to Earth (1979)
Difficult to Cure (1981)
Straight Between the Eyes (1982)
Bent Out of Shape (1983)
Stranger in Us All (1995)

Kaynakça

Britanyalı rock grupları
Britanyalı hard rock grupları
Britanyalı heavy metal grupları
Müzikal beşliler
1975'te kurulan müzik grupları

Rainbow (Britanyalı müzik grubu)


Ludovic al VII-lea, Landgraf de Hesse-Darmstadt (22 iunie 1658 – 31 august 1678) a fost regent hesian.

Ludovic al VII-lea a fost fiul Landgrafului Ludovic al VI-lea de Hesse-Darmstadt și a soției acestuia, Maria Elisabeth de Holstein-Gottorp. După moartea tatălui său a început conducerea ca Landgraf la 24 aprilie 1678.

A domnit numai 18 săptămâni și patru zile înainte să moare de o infecție la 31 august 1678.

Nașteri în 1658
Decese în 1678
Casa de Hesse-Darmstadt
Landgrafi de Hesse-Darmstadt


El gran paranoico es una pintura del artista español Salvador Dalí realizada en 1936.
Se trata de  una pintura al óleo sobre un lienzo de 62 x 62 cm, que pertenece al estilo surrealista. Actualmente se encuentra en el Museo Boymans-van Beuningen en Róterdam.

Obras como ésta surgen desde la infancia de Dalí, creadas por su inquieta mente en el techo de su escuela. Él mismo escribe cómo buscaba formas en las manchas de humedad del techo, que en un principio le sugerían nubes, para más tarde ir tomando forma y crear nítidas imágenes que llegaban a volverle paranoico. Llegó incluso a perfeccionarlas en su mente y corregirlas a fin de crear nuevas ideas mejores.

Descripción
En este cuadro de Dalí se pueden apreciar varias imágenes como en otras de sus obras como son Cabeza de mujer en forma de batalla, España, Septiembre, Durmiente invisible, Caballo y león o Mercado de esclavos.

Las imágenes que componen el cuadro son confusas, arenosas e inacabadas. Aun así, varias cabezas surgen y se mezclan entre las nubes de arena y los hombres en diferentes posiciones que se adivinan en medio de las mismas.

También es importante nombrar la influencia de Leonardo da Vinci en cuanto a la técnica que Dalí adopta. Aun así, será la influencia de Goya y de su obra El sueño de la razón produce monstruos la que más se percibirá en esta obra, llevando la temática al mundo de los sueños y la imaginación.

Enlaces externos
 Imagen de la pintura en la Fundación Gala-Salvador Dalí.
 Museo Boymans-van Beuningen .
 Breve explicación de Dalí y su obra .

Cuadros de 1936
Cuadros de Salvador Dalí
Cuadros del Surrealismo
Cuadros de España de los años 1930
España en 1936
Museo Boijmans Van Beuningen

El gran paranoico


DeEPer es un EP de la banda británica de rock Delirious?. Fue lanzado el 3 de noviembre de 1997 alcanzando la posición #36 en las listas del Reino Unido.

Lista de canciones
 "Deeper" (Radio versión)
 "Summer of Love"
 "Touch"
 "Sanctify" (Live @ Wembley)

Referencias

Sencillos de 1997
Álbumes en inglés

Deeper (EP de Delirious?)


An Fimbristylis trichoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Hendrikus Kern. An Fimbristylis trichoides in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis trichoides


Peter Bochskanl (* 7. April 1940 in Perchtoldsdorf, Groß-Wien) ist ein ehemaliger österreichischer Chefredakteur und Herausgeber.

Leben
Peter Bochskanl studierte Zeitungswissenschaften und Germanistik. Nach seiner Tätigkeit als PR- und Werbemanager für die Österreich-Niederlassung des schwedischen Konzerns Atlas Copco war er von 1961 bis 1964 innenpolitischer Redakteur der Neuen Österreichischen Tageszeitung. Von 1964  bis 1980 war er zuerst Redakteur, dann Chefredakteur des ÖVP-Pressedienstes, hernach Leiter der Abteilung Öffentlichkeitsarbeit in der ÖVP-Bundesparteileitung und Bundespressesprecher der Österreichischen Volkspartei.

1980 gründete er gemeinsam mit dem Schriftsteller Jörg Mauthe, dem damaligen Wiener Vizebürgermeister Erhard Busek sowie den Journalisten Gerhard Wilflinger und David Axmann die intellektuelle Monatszeitschrift "Wiener Journal", als deren Chefredakteur und zeitweiliger Herausgeber er bis zu deren Einstellung im Jahr 2000 fungierte. Seit 1992 war er Redaktionsmitglied der Wiener Zeitung. Ab 1997 war er stellvertretender Chefredakteur der Wiener Zeitung, von 2000 bis zu seiner Pensionierung im Jahr 2005 stand er ihr als Chefredakteur vor. Unter seiner Leitung wurde das Blatt sowohl in seinem Erscheinungsbild als auch inhaltlich maßgeblich umgestaltet und modernisiert.

Von 1993 bis 2014 war Peter Bochskanl Präsident des Presseclubs Concordia. Er war auch Mitglied des Aufsichtsrates der Literar-Mechana.

Auszeichnungen
 2005: Goldene Feder (verliehen vom Presseclub Concordia)

Publikationen (Auswahl)
 Jörg Mauthe. Sein Leben auf 33 Ebenen. Erinnerungen & Visionen. Edition Atelier, Wien 1994, ISBN 3-900379-94-7.
  mit Rudolf Bretschneider (Hrsg.): Mensch im Wort: Erhard Busek. Reden und Aufsätze. Edition Atelier, Wien 1994, ISBN 978-3-8530-8004-7.
  mit Thomas Chorherr: Rückblick in die Zukunft. In: Ilse Brandner-Radinger (Hrsg.): Was kommt, was bleibt. 150 Jahre Presseclub Concordia.  Facultas WUV, Wien 2009, ISBN 978-3-7089-0502-0, S. 77 ff.

Literatur
 Ad multos annos! In: Wiener Zeitung vom 7. April 2015 – Online-Version vom 6. April 2015.

Einzelnachweise

Chefredakteur
Zeitungsjournalist
Journalist (Österreich)
Person (Wiener Zeitung)
Österreicher
Geboren 1940
Mann

Peter Bochskanl


Harborview bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Harborview (Connecticut)
 Harborview (Maryland)

Siehe auch:
 Harbor View

Harborview