Francesco Maria Veracini (1 February 1690 – 31 October 1768) was an Italian composer and violinist, perhaps best known for his sets of violin sonatas. As a composer, according to Manfred Bukofzer, "His individual, if not subjective, style has no precedent in baroque music and clearly heralds the end of the entire era", while Luigi Torchi maintained that "he rescued the imperiled music of the eighteenth century", His contemporary, Charles Burney, held that "he had certainly a great share of whim and caprice, but he built his freaks on a good foundation, being an excellent contrapuntist". The asteroid 10875 Veracini was named after him.

Life

Francesco Maria Veracini was born at about 8:00 a.m. on 1 February 1690 in the family house on the via Palazzuolo, parish of San Salvatore, Ognissanti, Florence. The second and only surviving son of Agostino Veracini, a pharmacist and undertaker (and ironically one of the few Veracinis who was not a violinist, even as an amateur) he was taught the violin by his uncle, Antonio Veracini, with whom he later often appeared in concert, as well as by Giovanni Maria Casini and his assistant Francesco Feroci. His grandfather, Francesco (di Niccolò) Veracini, had been one of the first violinists of Florence, and ran a music school in the house until ill health forced him to turn the business over to his eldest son, Antonio, in 1708. In addition, the family managed a painting studio and possessed a large collection of art works, including four Ghirlandaios, a Rubens, a Caracci and a dozen other paintings by the three members of the family from two generations, including Francesco's third son, Benedetto. The painter Niccolò Agostino Veracini was  Francesco Maria's cousin. Veracini esteemed Carlo Ambrogio Lonati as a great violinist.

He is known to have been a soloist in Venice at the Christmas masses at San Marco, on 24 and 25 December 1711. On 1 February 1712 he performed a violin concerto of his own composition (the first recorded public performance by Veracini playing one of his own compositions), accompanied by trumpets, oboes, and strings as part of the celebrations in honour of the Austrian ambassador to Venice of the newly elected Holy Roman Emperor, Charles VI. The celebration, held in Santa Maria Gloriosa dei Frari included a vocal Te Deum and Mass, as well as motets and concertos performed under the direction of padre Ferdinando Antonio Lazari. The manuscript scores of all the works performed that day, including Veracini's concerto, were bound together in a handsome presentation volume now found in the National Library of Austria. According to another opinion, this concerto was Veracini's Violin Concerto in D Major, "a otto strumenti, di Francesco Maria Ueracini Suonato dallo stesso al post comunio", 1711), but was performed in Frankfurt rather than Venice, at Charles VI's coronation on 22 December 1711, just two days before Veracini's appearance as a soloist on Christmas Eve in Venice, some 800 kilometers to the south.

In 1714, Veracini went to London and played instrumental pieces ("symphonies" in contemporary parlance) between the acts of operas at the Queen's Theatre. At the court of Johann Wilhelm, Elector Palatine and Anna Maria Luisa de' Medici he performed his oratorio Mosè al Mar Rosso. In 1716 he was appointed as the head of a Venetian music school.  There is a legend that, when Giuseppe Tartini heard Veracini playing the violin, he was so impressed by his bowing technique, and so dissatisfied with his own skill, that he retreated the next day to Ancona "in order to study the use of the bow in more tranquility, and with more convenience than at Venice, as he had a place assigned him in the opera orchestra of that city".

Veracini wrote a set of violin/recorder sonatas dedicated to Prince Friedrich August, who came to celebrate carnival. The Prince recruited not only singers, as he was told to do by his father, but also musicians for the court in Dresden.  He hired an entire opera company under the direction of the Italian composer Antonio Lotti, the librettist Antonio Maria Lucchini, the castrati Senesino and Matteo Berselli, the brothers Mauro architects, two painters, and two carpenters (Charlton 2000). In 1718 the Prince also secured the services of the eccentric Francesco Maria Veracini—at a very high salary— Johann David Heinichen and Giuseppe Maria Boschi.

Dresden

To justify his salary, Veracini had to compose chamber music for the court, transferring him to the official payroll as Kapellmeister in August 1717 and not as a violinist. In 1719 Veracini was sent to recruit more Italian singers for the new Dresden opera, "am Zwinger". Whilst in Venice he secured the services of Margherita Durastanti and Vittoria Tesi and in Bologna added Maria Antonia Laurenti. Veracini also took the opportunity to visit his home town where he married Chiara Tesi.

In 1721 Veracini wrote another set of violin sonatas dedicated to the Prince (published in Dresden as his Opus 1). Unfortunately, there was animosity among all these gifted musicians at the court in Dresden. In 1722, the arrogant Veracini was involved in a quarrel, staged according to one source by the composer and violinist Pisendel, which resulted in Veracini leaping out of an upper-story window and breaking his foot in two places and (also) his hip. There are two conflicting accounts of this incident on August 13, one involving humiliation of Veracini at the hands of the last-desk violinist in the orchestra, who was asked to play the same concerto, replacing Veracini. Pisendel had been rehearsing his composition intensively with this violinist. The braggart Veracini fell into such a rage over this that he did not come out of his room for several days, and out of shame and despair finally publicly threw himself out of a window onto the street in Dresden. According to Veracini the jealous German musicians allegedly plotted to murder him (so he claimed in his writings). He fled Dresden by jumping out a window and apparently broke a leg in the fall.  After the incident Veracini walked with a limp for the rest of his life. It is a myth Senesino was involved in the quarrel as he was either dismissed by Heinichen or by the court which ran out of money. G.F. Handel offered the singer a contract for London two years before the alleged incident with Veracini.

It seems the Dresden musicians, fearing for their position, felt relieved Veracini had left the city. Back in his native Florence in 1723, Veracini played music in a church. During this time he suffered from his bad reputation and was said by Charles Burney to have been "usually qualified with the title of Capo pazzo" ["head lunatic"]. He composed a Te Deum for the coronation of Pope Clement XII in 1730.

His uncle Antonio died in 1733, leaving the bulk of his estate to Francesco Maria. Amongst other things, this included no fewer than eight violins made by Jacob Stainer and three Amatis.

London

Back in London in 1733, Veracini appeared in many concerts. In 1735 he composed an opera for the Opera of the Nobility, Adriano in Siria. Francesca Cuzzoni, Antonio Montagnana, Farinelli and Senesino had a role. George Frederic Handel was present at the premiere in Haymarket Theatre. Charles Jennens liked the opera and ordered a score; Lord Hervey, not known for his musical perception, and Henry Liddell, 1st Baron Ravensworth were bored. However, the work enjoyed a run of twenty performances over six months. Many of the arias were published separately by John Walsh . Veracini composed the fifth version, based on Pietro Metastasio's libretto, written for the Habsburg Emperor Charles VI. The score, which survived in the Newman Flower Collection (or the Henry Watson Music Library?) of the Manchester Central Library was developed by German musicologist Holger Schmitt-Hallenberg along with Fabio Biondi, who composed the recitatives that have not been preserved. It was performed in Kraków December 2013 and in Vienna and Madrid in January 2014.

In 1736 he wrote some arias for the pasticcio Orfeo by Nicola Porpora. In 1737, he wrote La Clemenza di Tito, on a libretto by Angelo Maria Cori based on Metastasio.  In 1738 Veracini wrote his third opera, Partenio, and returned to Florence where he stayed till 1741. Back in London he composed his last opera, Roselinda, based on Shakespeare's play As You Like It, a most unusual choice of material at that time. In that opera Veracini included the well-known Scots ballad tune The Lass of Paties Mill. It was staged in London in 1744, the same year his oratorio L'errore di Salomone was staged. Burney, scorned the music of Roselinda as "wild, awkward, and unpleasant; manifestly produced by a man unaccustomed to write for the voice, and one possessed of a capo pazzo", and ridiculed the inclusion of the ballad tune as an attempt "to flatter the English" that failed because "few of the North Britons, or admirers of this national and natural Music, frequent the opera, or mean to give half a guinea to hear a Scots tune, which perhaps their cook-maid Peggy can sing better than any foreigner", but confessed that "This opera, to my great astonishment when I examined the Music, ran twelve nights", whereas L'errore di Salomone was given only twice. Veracini left London a little more than a year later.

In 1745 or shortly after, he survived a shipwreck in which he lost two of his Stainer violins (the ones he called St. Peter and St. Paul), "thought to have been the best in the world", and all of his effects. He returned to Florence, where he was appointed maestro di capella of the churches of San Pancrazio and San Gaetano, the latter one at which his uncle had worked, focusing on church music. Though he mostly conducted in his later years, he still sometimes appeared as a violinist. Veracini died in Florence.

Compositions
In addition to violin sonatas, edited by Ferdinand David, operas and oratorios, Veracini also wrote violin concertos, sonatas for recorder and basso continuo, and orchestral suites, called Overtures. The six Overtures were performed for Prince Friedrich August in Venice in 1716, as part of Veracini's ultimately successful attempt to secure a position at the Dresden court. They are all either in F major or B-flat major, except for one in G minor. The last one of these, in B-flat major, is remarkable for concluding with a unison minuet. Veracini also wrote a "lively, highly original theory treatise", Il trionfo della pratica musicale, and edited other composers' works, adding "improvements" of his own, such as he did in his Dissertazioni with the Opus 5 Violin Sonatas of Arcangelo Corelli.

Major works

12 Sonatas for recorder or violin solo and basso (no opus number, dedicated to Prince Friedrich August, before 1716, unpublished in the composer's lifetime)
Opus 1, 12 Sonatas for violin solo and basso (dedicated to Prince Friedrich August, 1721)
Opus 2, 12 Sonate Accademiche for violin solo and basso (1744)
Dissertazioni del Sigr. Francesco Veracini sopra l'opera quinta del Corelli [Dissertation by Mr. Francesco Veracini on Corelli's Opus 5] (date of composition uncertain, unpublished until 1961)
Opus 3, Il trionfo della pratica musicale, osia Il maestro dell'arte scientifica dal quale imparsi non-solo il contrapunto ma (quel che più importa) insegna ancore con nuovo e facile metodo l'ordine vero di comporre in musica (music-theory treatise, 1760)

Discography
 The Art of Bel Canto. Richard Tucker, tenor; John Wustman, piano and harpsichord. LP. Columbia ML 6067 Also issued in stereo, MS 6667 [U.S.]: Columbia, 1965. [Includes Veracini: "Meco verrai su quella" (Pastorale) from 'Rosalinda']
 The Art of Joseph Szigeti, vol. 1. Joseph Szigeti, violin; Kurt Ruhrseitz, piano (Recorded 1926–1933). 2 CDs (mono). London, England: Biddulph Recordings, 1989. LAB 005, LAB 006. [Includes Veracini: Largo, from an unidentified sonata.]
 An Arthur Grumiaux Recital. Arthur Grumiaux, violin; Riccardo Castagnone, piano. LP (mono). Epic LC 3414 [United States]: Epic Records, 1957. [Includes Veracini: Sonata in A major, op. 1, no.7.]
 Baroque Masters of Venice, Naples and Tuscany. Soloists of the Società cameristica di Lugano. LP. "A Cycnus recording, Paris." [New York]: Nonesuch Records, 1966. HC 3008. [Includes an unidentified work by Veracini]
 Concerti "per l'orchestra di Dresda". Musica Antiqua Köln; Reinhard Goebel, dir. CD. Archiv Produktion 447 644–2. Hamburg: Deutsche Grammophon, 1993. [Includes Veracini: Ouverture No. 5 in B-flat major.]
 Flute Solos. James J Pellerite, flute; Wallace Hornibrook, piano. Coronet LPS 1505 (LP). Columbus, Ohio: Coronet, [1960s]. [Includes Veracini: Sonata no. 1 (1716).]
 French and Italian Flute Music. Barthold Kuijken, flute; Wieland Kuijken, viola da gamba; Robert Kohnen, harpsichord. 2 CDs. Accent ACC 30009. Heidelberg: Accent, 2007. [Sonatas; violin, continuo; op. 1, no. 6, arranged for flute and continuo]
 Furiosi. I Furiosi (Gabrielle McLaughlin, soprano; Aisslinn Nosky, Julia Wedman, violin; Felix Deak, violoncello, viola da gamba); with James Johnstone, harpsichord; Stephanie Martin, organ; Lucas Harris, theorbo and guitar. CD. Dorian DSL-90802. Winchester, VA: Dorian, 2007. [Includes Veracini: Passagallo, first movement from Sonata, op. 2, no. 12 in D minor.]
 Italian Baroque Songs. Dénes Gulyás, tenor; Dániel Benkö, lute, guitar, orpharion; László Czidra, recorder; Tibor Alpár, organ; Budapest Baroque Trio; Bakfark Consort. CD. Hungaroton HCD 31480. [Hungary]: Hungaroton, 1992. [Includes Veracini: Sonata for violin, continuo, op. 1; No. 3.]
Italian Baroque Violin Concerti. Carroll Glenn, violin; Austrian Tonkuenstler Orchestra, Vienna; Lee Schaenen, conductor. LP. Musical Heritage Society MHS 652 New York: Musical Heritage Society, 1966. [Includes Veracini: Concerto for Violin and Orchestra in D major]
 The Italian Connection: Vivaldi, Corelli, Geminiani, Lonati, Veracini, Matteis. Bell'arte Antiqua (Lucy van Dael, Jacqueline Ross, violins; William Hunt, viola da gamba; Terence Charlston, harpsichord). CD. London: ASV, 2000. CD GAU 199. [Includes Veracini: Sonata in A, op. 2, no. 9]
 Italian Music for Strings of the Baroque Period. Cambridge Society for Early Music; Erwin Bodky, director; Ruth Posselt, Richard Burgin, violins. LP (mono). Kapp KCL 9024 [Includes Veracini: Sonata op. 1, no. 3.]
 An Italian Sojourn. Trio Settecento. CD. Chicago: Cedille, 2006. [Includes Veracini: Sonata in D minor, op. 2, no. 12.]
 Italian Violin Sonatas. Europa Galante (Fabio Biondi, violin and direction; Maurizio Naddeo, violoncello; Giangiacomo Pinardi, theorbo, baroque guitar, cittern; Sergio Ciomei, harpsichord, organ, gracivembalo, clavichord). Virgin Veritas 5 45588 2 (CD). [England]: Virgin, 2002. [Includes Veracini: Sonata in G minor, op. 1 no. 1]
 Italienische Blockflötenmusik des 17. und 18. Jahrhunderts. Eckhardt Haupt, recorder; Achim Beyer, violin; Christine Schornsheim, harpsichord; Siegfried Pank, tenor viola da gamba. CD. Capriccio 10 234. Königsdorf: Delta Music GmbH, 1988. [Includes Veracini: Sonata no. 6 in A minor (1716)]
 Blockflötenwerke von 10 italienischen Meistern. Frans Brüggen, recorder; Anner Bylsma, violoncello; Gustav Leonhardt, harpsichord and organ. 3LPs. Telefunken Das Alte Werk 6.35073. Hamburg: Telefunken, 1968–74. Reissued on CD as Italian Recorder Sonatas. Teldec 4509-93669-2. Hamburg: Teldec, 1995. [Includes Veracini: Sonata no. 2 (1716) in G major; Sonata no. 6 (1716) in A minor]
 Masters of the Italian Baroque. Steven Staryk, violin. Kenneth Gilbert, harpsichord. LP. Baroque BUS 2874. Baroque Records, [1967]. [Includes Veracini: Sonata in E minor.]
 Maurice André Plays Trumpet Concertos. Maurice André, trumpet; Pierre Pierlot, oboe; Orchestre de chambre Jean-François Paillard, Jean François Paillard, cond. (LP) New York, N.Y.: Musical Heritage Society, 1969. [Includes Veracini: Sonata in E minor for violin and continuo, op. 2, no. 8, arranged as a trumpet concerto by Jean Thilde]
 Six Italian Sonatas. Michel Piguet, baroque oboe and recorder; Walther Stiftner, baroque bassoon; Martha Gmünder, harpsichord. Musical Heritage Society MHS 1864 (LP). New York: Musical Heritage Society, 1974. [Includes Veracini: Sonata prima in F major for recorder and harpsichord.] Title from container./ "Recorded by Erato."
Tetrazzini. Luisa Tetrazzini, soprano; with unidentified orchestras. Recorded between 1909 and 1914, digitally re-recorded from the original 78 rpm discs. CD. Wyastone Leys, Monmouth: Nimbus Records, 1990. [Includes Veracini: "Meco sulla verrai" (Pastorale), from Rosalinda.]
Veracini, Francesco Maria. 5 ouvertures / Ouvertüren / Overtures. Musica Antiqua Köln; Reinhard Goebel, dir. CD. Archiv Produktion 439 937-2. Hamburg: Deutsche Grammophon, 1994. [Ouvertures No. 1 B-flat major; No. 2 in F major; No. 3 in B-flat major; No. 4 in F major; No. 6 in B-flat major.]
 Veracini, Francesco Maria: Complete Overtures and Concertos, vol. 1. Accademia i Filarmonici; Alberto Martini, conductor. CD. Naxos 8.553412. Munich: Naxos, 1995.
 Veracini, Francesco Maria: Complete Overtures and Concertos, vol. 2 Accademia i Filarmonici; Alberto Martini, conductor. CD. Naxos 8.553413. [Hong Kong]: Naxos, 1999. [Concerto a otto stromenti in D major for violin and orchestra; Overture no. 5 in B-flat major; Concerto a cinque in A major for violin, strings, and continuo; Concerto a cinque in D major for violin strings, and continuo; Aria schiavona in B-flat major for orchestra.]
 Veracini, Francesco Maria. The Complete Sonatas, op. 1. Hyman Bress, violin; Jean Schrick, viola da Gamba; Oliver Alain, harpsichord. 3 LPs. Lyrichord and LLST 7141 (set); LLST 7138, LLST 7139, LLST 7140. Lyrichord;. New York: Lyrichord Records, 1965.
 Veracini, Francesco Maria. Nine Sonatas for Violin and Basso Continuo. Piero Toso, violin; Gianni Chiampan, violoncello; Edoardo Farina, harpsichord. 2 LPs. Erato 71197. Reissued on Musical Heritage Society MHS 4293, MHS 4294. Tinton Falls, N.J.: Musical Heritage Society, 1978. [Includes Sonatas in G minor, op. 1, no. 1; A major, op. 1, no. 2; B minor, op. 1, no. 3; E minor, op. 1, no. 6; A major, op. 1, no. 7; B-flat major, op. 1, no. 8; D major, op. 1, no. 10; E major, op. 1, no. 11; F major, op. 1, no. 12.] "Licensed from."
Veracini, Francesco Maria. Six Sonatas for Flute and Harpsichord. Giorgio Bernabò, flute; Alan Curtis, harpsichord. CD. Dynamic CDS 114. Genoa: Dynamic Srl, 1994. [Sonatas no. 1, 3, 4, 5, 11, and 12 (1716).]
Veracini, Francesco Maria. Sonatas. John Holloway, violin; Jaap ter Linden, cello; Lars Ulrik Mortensen, harpsichord. CD. ECM New Series Munich: ECM Records, 2003. [Sonata no. 1 from Sonate a violino solo e basso, op. 1; Sonata no. 5 from Sonate a violino, o flauto solo, e basso (1716); Sonata no. 1 from Dissertazioni—sopra l'opera quinta del Corelli, Sonata no. 6 from Sonate accademiche, op. 2]
 Veracini, Francesco Maria. Sonate accademiche. Fabio Biondi, violin; Maurizio Naddeo, violoncello; Rinaldo Alessandrini, harpsichord; Pascal Monteilhet, theorbo. CD. Paris, France: Opus 111, 1995. OPS 30–138. [Includes Veracini: Sonatas op. 2, nos. 7, 8, 9, and 12]
 Veracini, Francesco Maria: Sonate accademiche. The Locatelli Trio (Elizabeth Wallfisch, violin; Richard Tunnicliffe, violoncello; Paul Nicholson, harpsichord & organ). 3 CDs. Hyperion CDA 66871/3. London: Hyperion Records Ltd., 1995. Reissued 2007, Hyperion CDS44241/3.
 The Virtuose Italienische Blockflötenmusik. Michael Schneider, recorder; Michael McCraw, bassoon; Gerhart Darmstadt, cello; Bradford Tracey, harpsichord. CD. FSM Adagio FCD 91 634 Münster: Fono Schallplattengesellschaft mbH, 1990. [Includes Veracini: Sonata no. 4 in B-flat major (1716).]
 The Virtuoso Harmonica. Adalberto Borioli, harmonica; Mirna Miglioranzi-Borioli, harpsichord. LP. Everest SDBR 3172. Los Angeles, Calif.: Everest, 1967. [Includes Veracini: Sonata in F major]
 The Virtuoso Recorder. Frans Brüggen, recorder; Janny van Wering, harpsichord. LP. Decca DL 710049. New York: Decca, 1962. [Includes Veracini: Sonata in G major (1716)]
 The Virtuoso Violinist. David Nadien, violin; Boris Barere, piano. LP. Kapp KCL 9060. [U.S.]: Kapp Records, 1961 [Includes Veracini: Largo, from Sonate accademiche, no. 6.]

Sources
 Anon. 1734. Adriano in Siria: Dramma per musica. Versione sintetica a cura di www.librettidopera.it (accessed 1 February 2014).
 Anon. 2013. "Adriano in Siria: Dramma per musica". Libretti d'opera italiana (www.librettidopera.it, accessed 3 February 2014).
 Anon. 2014. About the Henry Watson Music Library: Central Library Temporary Closure. (Accessed 1 February 2014).

Charlton, David. 2000. "Johann David Heinichen (1683–1729)". ClassicalNet (accessed 3 February 2014).

 Lecerf de la Viéville de Fresneuse, Jean Laurent. 1722. "Des Französischen Anwalds", [translated and edited by Johann Mattheson], in Critica Musica 1, no. 3, parts 7 (November): 189–207, and 8 (December): 209–31.
 [Mattheson, Johann]. 1722. "Neues: Von musicalischen Sachen und Personen: Dresden". Critica Musica 1, no. 2, part 5 (September): 151–52.
 [Mattheson, Johann]. 1723. "[Neues: Von musicalischen Sachen und Personen: Dresden]". Critica Musica 1, no. 4, part 10 (February): 287– 88 (accessed 7 February 2014).
 Ministry of Culture and National Heritage of the Republic of Poland. 2013. "Jacek Majchrowski, Mayor of the City of Krakow, Invites: Europa Galante". Serwis www.operarara.pl website (accessed 1 February 2014).
 Rees, Abraham.1819. "Veracini, Antonio". The Cyclopædia: Or, Universal Dictionary of Arts, Sciences, and Literature, Volume 36. London: Longman, Hurst, Rees, Orme & Brown.

 Talbot, Michael. 1974. "Some Overlooked MSS in Manchester". The Musical Times 115, no. 1581 (November): 942-44.

Footnotes

External links
 List of works by Francesco Maria Veracini

World's first recording of Veracini's Violin Sonatas featuring Luigi Mangiocavallo (violin)
Performance of Overture in G minor by the Akademie für Alte Musik Berlin from the Isabella Stewart Gardner Museum in MP3 format

1690 births
1768 deaths
Musicians from Florence
Italian Baroque composers
Italian male classical composers
Italian opera composers
Male opera composers
Italian violinists
Male violinists
18th-century Italian composers
18th-century Italian male musicians

Francesco Maria Veracini


is a town located in Mizuma District, Fukuoka Prefecture, Japan.

As of March 31, 2017, the town has an estimated population of 14,314 and a density of 780 persons per km². The total area is 18.43 km².

References

External links

Ōki official website

Towns in Fukuoka Prefecture

Ōki, Fukuoka


«Little Bird» -en español: «Pajarito»- es el quinto y último sencillo del álbum Diva de la cantante escocesa Annie Lennox. Fue lanzado en el mercado a comienzos de 1993 en los formatos de CD y vinilo de 12" pulgadas con la inclusión de «Love Song for a Vampire», canción que la cantante grabó para la banda sonora de la película Drácula, de Bram Stoker del director Francis Ford Coppola. «Little Bird» logró un éxito destacable en el Reino Unido, en donde se posicionó en el tercer lugar de las listas de popularidad y en Estados Unidos, en donde llegó a la cumbre de la lista Dance/Club Play Songs de Billboard.

El video musical muestra a Lennox cantando con un vestido de lentejuelas negro de estilo cabaret, en el cual se puede apreciar su  avanzado estado de embarazo de su segunda hija Tali. A medida que transcurre el video, diversas personas aparecen acompañando a la cantante vestidas con atuendos que evocan otros videos musicales destacables de su trayectoria, incluida su carrera con Eurythmics, así como en solitario; algunos de estos fueron: «Sweet Dreams (Are Made of This)», «Why», «Thorn In My Side», «Walking On Broken Glass» y «I Need A Man».

EL 12 de agosto de 2012, Lennox interpretó la canción en el marco de la clausura de los XXX Juegos Olímpicos, en Londres (Inglaterra).

Formatos de lanzamiento

CD: Arista / 07822 12522 2
«Little Bird (Versión editada)» - 4:32
«Love Song for a Vampire» (de la banda sonora de Drácula, de Bram Stoker) - 4:16
«Why» - 5:04 †
«The Gift" (Compuesta por: Annie Lennox y The Blue Nile) - 4:36 †
«You Have Placed a Chill in My Heart» (Lennox/Stewart) - 4:06 †

CD: BMG / 74321 13383 2
 «Little Bird" - 4:39
 «Love Song for a Vampire» (de la banda sonora de Drácula, de Bram Stoker) - 4:17
 «Little Bird (Versión de Utah Saints)» - 6:35
 «Little Bird (Versión de N'Joi)» - 4:46

Vinilo de 12" pulgadas: Arista / 07822 12522 1
 «Little Bird (Versión de House of Gypsies)» - 6:59
 «Little Bird (Versión radial de House of Gypsies)» - 4:18
 "«Little Bird (Versión de House of Annie)» - 4:19

 «Little Bird (Versión en sencillo)» - 4:32
 «Little Bird (Versión de Utah Saints)» - 6:38
 «Little Bird (Versión de N'Joi)» - 4:52

Notas
† Las últimas tres canciones fueron extraídas del especial MTV Unplugged que la cantante grabó en el Montreux Jazz Festival en Montreux (Suiza), el 3 de julio de 1992.
Las versiones de House of Gypsies fueron donadas por Todd Terry.

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 Portada del sencillo «Little Bird».
 Letra de «Little Bird».

Sencillos número uno en la Dance Club Songs de Billboard
Sencillos de Annie Lennox
Sencillos de 1993
Canciones sobre animales
Canciones en inglés
Canciones compuestas por Annie Lennox

Little Bird (canción de Annie Lennox)


غيغانت  هي مدينة في مقاطعة روستوف أوبلاست في روسيا.

السكان

10,249 (إحصاء 2010) على مساحة 46,000 هكتار وتقع في جيجانت.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1915
مدن مقاطعة روستوف
مواقع ريفية في مقاطعة روستوف

غيغانت (روستوف)


Monumento a los castellers puede referirse a:

 Monumento a los castellers (Barcelona), inaugurado en 2012.
 Monumento a los castellers (Tarragona), inaugurado en 1999.
 Monumento a los castellers (Valls), inaugurado en 1969.
 Monumento a los castellers (Vendrell), finalizado en 1976.
 Monumento a los castellers (Villafranca del Panadés), inaugurado en 1963.

Monumento a los castellers


Drahovce este o comună slovacă, aflată în districtul Piešťany din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.558 de locuitori.

Istoric
Localitatea Drahovce este atestată documentar din 1309.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Drahovce


Le syndrome de Pacak-Zhuang est une maladie génétique rare, due à une mutation sur le gène EPAS1 et associant paragangliomes et polycythémie.

Historique
Ce syndrome a été décrit en 2013 par Karel Pacak sous la direction de Zhengping Zhuang.

Cause
Le syndrome de Pacak-Zhuang est causé par une mutation sur le gène EPAS1 (appelé aussi HIF2A) avec gain de fonction, causant une augmentation de l'expression de plusieurs autres gènes, dont l'EPO et le GLUT1. La mutation empêche la dégradation par hydrolyse de la protéine par son hydroxylase.

Ces mutations sont présentes sous forme de mosaïque.

Description
Le syndrome associe de multiples paragangliomes, un somatostatinome digestif et une polycythémie. Le premier signe est souvent une polycythémie découverte durant l'enfance, les paragangliomes appaissant à la fin de l'adolescence et le somatostatinome encore plus tard.

Au niveau oculaire, il peut exister des tortuosités des artères du fond d'œil avec un épaississement de la choroïde.

Diagnostic
Les paragangliomes sont dépistés par tomographie par émission de positons.

Traitement

Le belzutifan est un inhibiteur de l'EPASI et a été utilisé dans le traitement du syndrome de Pacak-Zhuang entraînant une régression des tumeurs et de la polycythémie.

Notes et références

Maladie rare
Syndrome d'origine génétique

Syndrome de Pacak-Zhuang


Aberdeen Angus eller Angus kvæg er en kødkvægsrace. Den er fremavlet fra kvæg fra kommunerne Aberdeenshire og Angus i Skotland.

Anguskvæg er naturligt hornløse og enten sorte eller røde, yveret kan være hvidt. Den oprindelige farve er sort, men i nyere tid er den røde farve opstået. I Storbritannien defineres de som samme besætning, men i USA skelnes mellem Red Angus og Black Angus. Black Angus er den mest udbredte kødkvægsrace i USA med 324.266 kvæg i 2005. I 2014 navngav den britiske kvægbevægelse Angus som Storbritanniens mest populære indfødte kødkvægsrace og den næstmest populære kødkvægsrace efter Limousine kvæg. Kvægracens popularitet skyldes bl.a. at racen er sund og robust. Desuden er angus-kød kendt for sin fedtmarmorering, der gør det særligt smagfuldt.

Kilder

Kvægracer
Kødkvæg

Aberdeen Angus


Oghenekaro Peter Etebo (født 9. november 1995 i Lagos, Nigeria), er en nigeriansk fodboldspiller (central midtbane).

Etebo spiller for Stoke City i England, som han har repræsenteret siden sommeren 2018. Han har tidligere spillet for blandt andet UD Las Palmas i Spanien og Warri Wolves i hjemlandet.

Landshold
Etebo har (pr. juni 2018) spillet 13 kampe og scoret ét mål for det nigerianske landshold, som han debuterede for 6. juli 2013 i et opgør mod Elfenbenskysten. Han var med i den nigerianske trup til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Nigeria
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Stoke City F.C.
Fodboldspillere fra UD Las Palmas
Fodboldspillere ved sommer-OL 2016
Olympiske bronzemedaljevindere fra Nigeria
Medaljevindere ved sommer-OL 2016

Oghenekaro Etebo


Olaylar

 1520 - Danimarka Kralı, II. Christian'ın emriyle Stockholm Katliamı gerçekleşti.
 1708 - Valide-i Cedid Camii'nin temeli atıldı.
 1793 - Paris'te Louvre Müzesi açıldı.
 1829 - Uzun Mehmet, Karadeniz Ereğlisi Kestaneci köyünde ilk maden kömürünü buldu.
 1864 - Abraham Lincoln, ABD Başkanı seçildi.
 1887 - Gramofonun patenti, Alman kâşif Emile Berliner tarafından alındı.
 1889 - Montana, ABD'nin 41. Eyaleti oldu.
 1892 - Grover Cleveland, ABD Başkanı seçildi.
 1895 - Alman fizikçi Wilhelm Röntgen, X ışınını keşfetti.
 1899 - Bronx hayvanat bahçesi açıldı.
 1922 - Lüleburgaz'ın düşman işgalinden kurtuluşu
 1923 - Almanya'da Adolf Hitler ve yandaşları tarihe "Birahane Darbesi" olarak geçecek olan olayla Bavyera eyaletinin yönetimini ele geçirmek için ayaklandı.
 1928 - Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal, Millet Mektepleri'nin Genel Başkanlığını ve Başöğretmenliğini kabul etti.
 1932 - Nazi Partisi, Almanya seçimlerinde 196 milletvekilliyle yine birinci parti oldu.
 1932 - Franklin D. Roosevelt, ABD Başkanı seçildi.
 1933 - Afganistan Kralı Nadir Şah öldürüldü, yerine 18 yaşındaki oğlu Zahir Şah geçti.
 1935 - Fernand Bouisson, Fransa Başbakanı oldu.
 1938 - Atatürk, ikinci kez ağır komaya girdi.
 1939 - George Elser, Hitler'e suikast düzenledi fakat suikast başarılı olmadı.
 1941 - Arnavutluk Komünist Partisi kuruldu. 1948'de Arnavutluk Emek Partisi adını aldı.
 1942 - II. Dünya Savaşı: Britanya İmparatorluğu ve ABD, Kuzey Afrika'da Cezayir ve Fas'ı işgal ettiler.
 1960 - John F. Kennedy, ABD Başkanı seçildi.
 1965 - Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesi'ne bağlı Basın ve Yayın Yüksek Okulu açıldı.
 1971 - İngiliz Rock topluluğu Led Zeppelin'in 4. albümleri çıktı. Albümde grubun en çok bilinen şarkısı "Stairway to Heaven" var.
 1982 - Türkiye'de Referanduma sunulan Anayasa'nın yüzde 91,3 oyla kabul edildiği açıklandı.
 1988 - Çin'de deprem: 1000 kişi öldü.
 1988 - ABD Başkanlık seçimlerinde, Cumhuriyetçi aday George H. W. Bush seçildi.
 1996 - İçişleri Bakanı Mehmet Ağar istifa etti. Ağar Susurluk kazası bağlantılı "çete" iddialarıyla suçlanmıştı. Yerine, Meral Akşener İçişleri Bakanı oldu.
 2000 - Katılım Ortaklığı Belgesi açıklandı. Bu belge Türkiye'nin Avrupa Birliği üyeliğinde atması gereken adımları belirliyor.
 2009 - El Salvador'da sel 124 kişinin ölümüne yol açtı, 60 kişi kayboldu.
 2013 - Filipinler başta olmak üzere Güneydoğu Asya'yı etkisi altına alan Haiyan Tayfunu gerçekleşti; 6.300 kişi öldü.
 2020 - Azerbaycan'da Zafer Bayramı ilan edildi.

Doğumlar
 30 - Nerva, Roma İmparatoru (ö. 98)
 745 - Musa el-Kâzım, 12 İmam'dan yedincisi (ö. 799)
 1622 - X. Karl Gustav, İsveç kralı ve Bremen dükü (ö. 1660)
 1656 - Edmond Halley, İngiliz bilim insanı (ö. 1742)
 1710 - Sarah Fielding, İngiliz yazar ve romancı Henry Fielding'in kızkardeşi (ö. 1768)
 1737 - Bruni d'Entrecasteaux, Fransız denizci ve kâşif (ö. 1793)
 1768 - Prenses Augusta Sophia, Kral III. George ve Kraliçe Charlotte'un altıncı çocuğu ve ikinci kızı (ö. 1840)
 1777 - Désirée Clary, İsviçre Kraliçesi (ö. 1860)
 1837 - İlia Çavçavadze, Gürcü edebiyatı ve siyasal yaşamının 19. yüzyılda en önde gelen adı (ö. 1907)
 1847 - Jean Casimir-Perier, Fransız siyasetçi ve iş insanı (ö. 1847)
 1847 - Bram Stoker, İrlandalı romancı (ö. 1912)
 1848 - Gottlob Frege, Alman matematikçi, mantıkçı ve filozof (ö. 1925)
 1855 - Nikolaos Triantafyllakos, Yunan siyasetçi (ö. 1939)
 1868 - Felix Hausdorff, Alman matematikçi (ö. 1942)
 1877 - Muhammed İkbal, Pakistanlı şair, filozof ve politikacı (ö. 1938)
 1883 - Charles Demuth, Amerikalı ressam (ö. 1935)
 1884 - Hermann Rorschach, İsviçreli psikiyatr ve psikanalizci (ö. 1922)
 1885 - Hans Cloos, Alman jeolog (ö. 1951)
 1885 - Tomoyuki Yamashita, Japon general (ö. 1946)
 1893 - Prajadhipok, Siyam'ı (bugün Tayland) mutlakiyetle yöneten son kral (1925-35) (ö. 1941)
 1900 - Margaret Mitchell, Amerikalı yazar (Rüzgâr Gibi Geçti'''nin yaratıcısı) ve Pulitzer Ödülü sahibi (ö. 1949)
 1901 - Gheorghe Gheorghiu-Dej, Rumen siyasetçi (ö. 1965)
 1906 - Muammer Karaca, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (ö. 1978)
 1908 - Martha Gellhorn, Amerikalı romancı, gazeteci ve gezi yazarı (ö. 1998)
 1912 - June Havoc, Kanada doğumlu Amerikalı oyuncu, dansçı, tiyatro yönetmeni ve yazar (ö. 2010)
 1914 - Norman Lloyd, Amerikalı aktör (ö. 2021)
 1916 - Peter Weiss, Alman yazar (ö. 1982)
 1918 - Ariadna Çasovnikova, Kazak Sovyet politikacı (ö. 1988)
 1918 - Kazuo Sakamaki, Japon Donanmasında subay (ö. 1999)
 1920 - Esther Rolle, Amerikalı oyuncu ve aktivist (ö. 1998)
 1922 - Christiaan Barnard, Güney Afrikalı kalp cerrahı (Dünyada ilk kalp naklini yapan) (ö. 2001)
 1922 - Ademir, Brezilyalı futbolcu (ö. 1996)
 1923 - Yisrael Friedman, İsrailli haham ve eğitimci (ö. 2017)
 1923 - Jack Kilby, Amerikalı mühendis, mucit ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 2005)
 1924 - Dmitri Yazov, Kızıl Ordu'nun komutanlarından biri ve Sovyetler Birliği Mareşali (ö. 2020)
 1927 - Ken Dodd, İngiliz komedyen, şarkıcı, söz yazarı ve oyuncu (ö. 2018)
 1927 - Patti Page, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (ö. 2013)
 1930 - Suat Mamat, Türk futbolcu ve teknik direktör (ö. 2016)
 1932 - Stéphane Audran, Fransız film ve televizyon oyuncusu (ö. 2018)
 1935 - Alain Delon, Fransız aktör ve iş insanı (ö. 2022)
 1936 - Jane Aamund, Danimarkalı gazeteci ve yazar (ö. 2019)
 1937 - Yılmaz Büyükerşen, Türk akademisyen ve siyasetçi
 1937 - Virna Lisi, İtalyan aktris (ö. 2014)
 1939 - Meg Wynn Owen, Galli kadın oyuncu
 1942 - Alessandro Mazzola, İtalyan eski futbolcu
 1943 - Martin Peters, İngiliz millî futbolcu ve teknik direktör (ö. 2019)
 1946 - Guus Hiddink, Hollandalı futbolcu ve teknik direktör
 1947 - Minnie Riperton, Amerikalı şarkıcı-söz yazarı (ö. 1979)
 1949 - Bonnie Raitt, Amerikalı şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve gitarist
 1951 - Peter Suber, Amerikalı felsefeci
 1952 - Alfre Woodard, Amerikalı sinema, dizi ve tiyatro oyuncusu, yapımcı ve siyasal eylemci
 1954 - Kazuo Ishiguro, Japon asıllı İngiliz yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi
 1957 - Alan Curbishley, İngiliz futbolcu ve teknik direktör
 1957 - Porl Thompson, İngiliz müzisyen
 1959 - Selçuk Yula, Türk futbolcu (ö. 2013)
 1961 - Rustem Adamagov, Rus blogcu
 1966 - Gordon Ramsay, Britanyalı şef, işletmeci ve televizyon siması
 1967 - Courtney Thorne-Smith, Amerikalı oyuncu
 1968 - Parker Posey, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1970 - Reyhan Karaca, Türk şarkıcı
 1971 - Carlos Atanes, İspanyol film yönetmeni, yazar ve oyun yazarı
 1971 - Tech N9ne, Amerikalı rapçi
 1972 - Gretchen Mol, Amerikalı oyuncu
 1973 - Sven Mikser, Estonyalı sosyal demokrat siyasetçi
 1974 - Masashi Kishimoto, Japon mangaka (çizgi roman sanatçısı) ve Çizgi roman Narutonun çizeri
 1975 - Tara Reid, Amerikalı oyuncu
 1977 - Ersin Korkut, Türk oyuncu
 1978 - Tim de Cler, Hollandalı eski millî futbolcu
 1978 - Ali Kerimi, İranlı futbolcu
 1978 - Maya Saban, Alman şarkıcı
 1979 - Nazlı Tolga, Türk gazeteci
 1979 - Aaron Hughes, Kuzey İrlandalı millî futbolcu
 1979 - Ömer Rıza, KKTC asıllı Türk futbolcu
 1980 - Luís Fabiano, Brezilyalı futbolcu
 1981 - Mithat Can Özer, Türk şarkı sözü yazarı ve oyuncu
 1981 - Joe Cole, İngiliz futbolcu
 1982 - Ted DiBiase Jr., Amerikalı aktör ve emekli profesyonel güreşçi
 1982 - Sam Sparro, Avustralyalı şarkıcı ve şarkı sözü yazarı
 1983 - Sinan Güler, Türk basketbolcu
 1983 - Pavel Pogrebnyak, Rus futbolcu
 1984 - Phinda Dlamini, Estavinili milli futbolcu
 1985 - Miguel Marcos Madera, İspanyol futbolcu
 1986 - Aaron Swartz, Amerikalı bilgisayar programcısı, bilişimci, yazar ve aktivist (ö. 2013)
 1987 - Édgar Benítez, Paraguaylı millî futbolcu
 1987 - Mohd Faiz Subri, Malezyalı millî futbolcu
 1988 - Jessica Lowndes, Kanadalı aktris, model ve şarkıcı
 1989 - Morgan Schneiderlin, Fransız futbolcu
 1990 - SZA, Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı
 1991 - Nikola Kalinić, Sırp basketbolcu
 1992 - Christophe Vincent, Fransız futbolcu
 1994 - Kanako Murakami, Japon buz patenci

 Ölümler
 397 - Tourlu Martin, Roma İmparatorluğu'nun döneminde Hristiyan piskoposu (d. 316 veya 336)
 1122 - İlgazi Bey, Türk asker ve yönetici (d. 1062)
 1226 - VIII. Louis, Fransa Kralı (d. 1187)
 1308 - Johan Duns Scotus, 1266-1308 yılları arasında yaşamış olan İskoç asıllı Fransisken Skolastik Fesefeci ve Tanrıbilimci (d. 1266)
 1605 - Robert Catesby, 1605'te, İngiliz parlamentosunu havaya uçurmak için bir araya gelen 12 kişilik "Barut Komplosu" ekibin lideri (d. 1572)
 1674 - John Milton, İngiliz şair (d. 1608)
 1719 - Michel Rolle, Fransız matematikçi (d. 1652)
 1830 - I. Francis, 1825 ile 1830 yılları arasındaki İki Sicilya'nın kralı ve İspanya kraliyet ailesinin üyesi (d. 1777)
 1890 - César Franck, Fransız klasik batı müziği bestecisi (d. 1822)
 1903 - Vasili Dokuçayev, Rus Jeolog ve coğrafyacı (d. 1846)
 1917 - Adolph Wagner, Alman ekonomist ve politikacı (d. 1835)
 1934 - Carlos Chagas, Brezilyalı bilim insanı ve bakteriyolog (Chagas hastalığını bulan) (d. 1879)
 1941 - Gaetano Mosca, İtalyan siyaset bilimci, gazeteci ve bürokrat (d. 1858)
 1944 - Walter Nowotny, II. Dünya Savaşı'nda Avusturyalı Luftwaffe avcı Ace Pilotu (d. 1920)
 1945 - August von Mackensen, Alman mareşal (d. 1849)
 1953 - İvan Bunin, Rus yazar, şair Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1870)
 1953 - John van Melle, Güney Afrikalı yazar (d. 1887)
 1968 - Wendell Corey, Amerikalı oyuncu ve politikacı (d. 1914)
 1970 - Napoleon Hill, Amerikalı yazar (d. 1883)
 1973 - Faruk Nafiz Çamlıbel, Türk şair (d. 1898)
 1974 - Wolf Messing, Sovyet telepat (d. 1899)
 1978 - Norman Rockwell, Amerikalı ressam ve illüstratör (d. 1894)
 1979 - Nevzat Üstün, Türk şair ve yazar (d. 1924)
 1983 - Mordecai Kaplan, Amerikalı haham, eğitimci ve ilahiyatçı (d. 1881)
 1985 - Nicolas Frantz, Lüksemburglu bisiklet yarışçısı (d. 1899)
 1986 - Vyaçeslav Molotov, Rus siyasetçi ve Sovyetler Birliği Dış İşleri Bakanı (d. 1890)
 1998 - Jean Marais, Fransız oyuncu ve yönetmen (d. 1913)
 1998 - Erol Taş, Türk sinema oyuncusu (d. 1928)
 2005 - David Westheimer, Amerikalı roman yazarı (d. 1917)
 2009 - Vitali Ginzburg, Rus Teorik fizikçi ve Astrofizikçi (d. 1916)
 2010 - Emilio Eduardo Massera, Arjantinli asker (d. 1925)
 2011 - Heavy D, Jamaika doğumlu Amerikalı rapçi, oyuncu ve yapımcı (d. 1967)
 2016 - Zdenek Altner, Çek hukukçu (d. 1947)
 2016 - Helga Ruebsamen, Hollandalı yazar (d. 1934)
 2018 - Amelya Penahova, Azeri tiyatro ve film sanatçısı (d. 1945)
 2019 - Amor Chadli, Tunuslu fizikçi, akademisyen ve siyasetçi (d. 1925)
 2019 - Özdemir Nutku, Türk oyuncu, yazar, eleştirmen ve yönetmen (d. 1931)
 2020 - Joseph Altairac, Fransız edebiyat eleştirmeni ve deneme yazarı (d. 1957)
 2020 - Ali Dündar, Türk öğretmen ve yazar (d. 1924)
 2020 - Ahmet Uz, Türk oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1945)
 2020 - Alex Trebek, Kanadalı-Amerikalı komedyen ve sinema oyuncusu (d. 1940)
 2020 - Vanusa, Brezilyalı şarkıcı ve aktris (d. 1947)
 2021 - Amalia Aguilar, Meksikalı oyuncu ve dansçı (d. 1924)
 2021 - Annette Chalut, Fransız hekim ve direnişçi (d. 1924)
 2021 - Margo Guryan, Amerikalı pop caz müziği sanatçısı, söz yazarı, piyanist, aranjör ve besteci (d. 1937)
 2021 - Kirsi Kunnas, Fin çocuk kitabı yazarı, şair ve çevirmen (d. 1924)
 2022 - Will Ferdy, Belçikalı şarkıcı (d. 1927)
 2022 - Claes-Göran Hederström,''' İsveçli şarkıcı (d. 1945)
 2022 - Dan McCafferty, İskoç şarkıcı ve söz yazarı (d. 1946)
 2022 - Evelyn de Rothschild, İngiliz finansçı ve iş adamı (d. 1931)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Radyoloji günü
 Dünya Şehircilik Günü
 Azerbaycan'da Zafer günü

Kaynakça

1108
08

8 Kasım


SJ serija Rc je električna lokomotiva Švedskih željeznica. Lokomotive je između 1967. i 1988. izgradila švedska tvrtka ASEA. Riječ je o prvoj električnoj lokomotivi na svijetu s tiristorskom regulacijom napona.

S ukupno 366 izgrađenih vučnih jedinica u šest različitih podserija, serija Rc predstavlja najbrojniju seriju lokomotiva u posjedu Švedskih željeznica.

Povijest

Razvoj

Razvoj i isporuka novih elektičnih lokomotiva proizašla je iz potrebe za obnovom voznog parka Švedskih željeznica, čiju su okosnicu 1950-ih godina činile lokomotive serije D, izgrađene između 1925. i 1943. u 333 jedinice. Nadalje, odluka o nabavi lokomotiva uvjetovana je i ekonomsko-političkim razlozima, jer je tvrtka ASEA, najveći predstavnik švedske elektrotehničke industrije, imala problema s nedostatkom novih narudžbi. Stoga je 1962. izgrađeno šest prototipskih diodnih električnih lokomotiva različitih izvedbi, kojima su dodijeljene oznake Rb1, Rb2 i Rb3. Razvojem tiristorske tehnologije početkom 1960-ih godina, ista postaje primjenjiva i za električna vučna vozila, te je 1965. godine prototipska lokomotiva podserije Rb1 pregrađena u tiristorsku električnu lokomotivu. Nakon uspješne pregradnje lokomotive, odlučeno je da će se razvoj nove generacije lokomotiva zasnivati na tiristorskoj regulaciji napona, koja će u godinama koje slijede postaviti nove standarde na području električne vuče.

Izvedbe

SJ Rc / Rc1

Prva serija tiristorskih električnih lokomotiva proizvedena je 1967. i 1968. godine u pogonima tvrtke ASEA u Västeråsu, uz suradnju niza kooperanata iz redova švedske industrije. Ukupno je izgrađeno 20 jedinica, kojima je dodijeljena oznaka Rc, a u vozni park su uvrštene pod brojčanim oznakama 1007–1026. Lokomotive su svojom konstrukcijom i vučnim značajkama bile namijenjene za vuču svih vrsta vlakova, međutim u početku su pretežito korištene za potrebe brzih putničkih vlakova, gdje su zamijenile starije lokomotive serija Ra te F. Nakon što je 1969. započeta isporuka novih lokomotiva podserije Rc2, prototipskoj izvedbi dodijeljena je oznaka Rc1. Između 1996. i 2000. godine lokomotive podserije Rc1 doživjele su temeljitu modernizaciju, u sklopu koje su opremljeni novim usisnicima za zrak te sustavom daljinskog upravljanja. Modernizirane lokomotive uvrštene su u vozni park pod novom oznakom Rc1R, gdje slovo "R" označava radiostyrning, odnosno daljinsko upravljanje.

U sklopu privatizacije Švedskih željeznica i nove organizacije trgovačkih društava koja je stupila na snagu 1. siječnja 2001., preostalih 19 lokomotiva podserije Rc1R dodijeljeno je državnom teretnom prijevozniku Green Cargo, gdje su pretežito korištene za teško manevriranje na većim teretnim kolodvorima. Većina lokomotiva podserije Rc1R povučena je iz aktivne službe od 2013. do kraja 2014. godine. Nekolicina lokomotiva prodana je privatnim teretnim prijevoznicima, dok su preostale jedinice izrezane. Najstarija vučna jedinica brojčane oznake 1007 prodana je Švedskom željezničkom muzeju, gdje je obnovljena i vraćena u stanje iz 1978. godine.

SJ Rc2

Druga podserija tiristorskih lokomotiva predstavlja unaprijeđenu izvedbu lokomotive podserije Rc1 te je u vozni park uvrštena pod novom oznakom Rc2. Između 1969. i 1975. proizvedeno je ukupno 100 vučnih jedinica kojima su dodijeljene brojčane oznake 1027–1056 te 1067–1136. Lokomotive podserije Rc2 građene su za najveću voznu brzinu od 135 km/h te su namijenjene za vuču svih vrsta vlakova. Godine 1970. lokomotiva brojčane oznake 1049 iznajmljena je Austrijskim željeznicama u svrhu ispitivanja, kojima se trebala utvrditi učinkovitost tiristorskih lokomotiva u eksploataciji na brdskim prugama. Ispitivanja su protekla uspješno te su Austrijske željeznice od tvrtke ASEA naručile deset lokomotiva izvedbe Rc2, koje su isporučene kao ÖBB serija 1043.

Tijekom 1990-ih godina ukupno 23 lokomotive podserije Rc2 pregrađene su u izvedbu Rc3, što je podrazumijevalo promjenu prijenosnog omjera i podizanje najveće vozne brzine na 160 km/h. Kao i u slučaju izvedbe Rc1, između 1996. i 2000. na dijelu lokomotiva osnovne podserije Rc2 odrađena je temeljita modernizacija, u sklopu koje su opremljene novim usisnicima za zrak te sustavom daljinskog upravljanja. Ukupno je pregrađeno 11 vučnih jedinica, kojima je dodijeljena nova oznaka Rc2R. Nakon privatizacije Švedskih željeznica i nove podjele trgovačkih društava, lokomotive podserija Rc2 i Rc2R su s početkom 2001. godine dodijeljene državnom teretnom prijevozniku Green Cargo te su od tada korištene isključivo za manevriranje i vuču teretnih vlakova. Početkom 2007. godine donesen je program temeljite obnove lokomotiva podserije Rc2, koji je uključivao ugradnju novog sustava upravljanja temeljem računala te zamjenu velikog dijela mehaničke i električne opreme. Izvorno su za modernizaciju bile predviđene 42 lokomotive, da bi kasnije u program bilo uključeno ukupno 79 vučnih jedinica podserije Rc2. Moderniziranim lokomotivama dodijeljena je nova oznaka Rd2. U veljači 2014., posljednja lokomotiva izvorne izvedbe upućena je na modernizaciju te od tada Švedske željeznice više ne raspolažu nijednom lokomotivom podserije Rc2.

SJ Rc3

Treća podserija lokomotiva oznake Rc3 istovjetna je podseriji Rc2 te se razlikuje isključivo po prijenosnom omjeru, koji je omogućavao najveću voznu brzinu od 160 km/h. Između 1970. i 1971. godine izgrađeno je deset vučnih jedinica, kojima su su dodijeljene brojčane oznake 1057–1066. Lokomotive podserije Rc3 prije svega su bile namijenjene za vuču brzih putničkih vlakova, međutim, povremeno su radi potrebe popunjavanja turnusa korištene i u teretnoj vuči. Tijekom 1980-ih godina dio lokomotiva podserije Rc3 pregrađen u izvedbu Rc2, čija je najveća vozna brzina 135 km/h. Do kraja 1989. godine sve su pregrađene jedinice vraćene u prvobitno stanje.

Zbog povećane potrebe za električnim lokomotivama velikih brzina, tijekom 1990-ih godina ukupno 23 lokomotive podserije Rc2 pregrađene su u izvedbu Rc3. Godine 1999., dvije lokomotive podserije Rc3 modernizirane su u izvedbu Rc3R sa sustavom daljinskog upravljanja. Nakon privatizacije Švedskih željeznica i nove podjele trgovačkih društava, lokomotive podserija Rc3 i Rc3R su s početkom 2001. godine dodijeljene državnom putničkom prijevozniku SJ AB te su od tada korištene isključivo za vuču putničkih vlakova. Između 2001. i 2002. godine, šest vučnih jedinica prodano je državnom teretnom prijevozniku Green Cargo za potrebe vuče brzih poštanskih vlakova. Početkom 2013. godine, Švedske željeznice odlučile su prodati sve lokomotive podserije Rc3 u svojem posjedu. Prvih 13 lokomotiva prodano je u proljeće 2014. dvama privatnim teretnim operaterima, dok će konačna prodaja preostalih 12 vučnih jedinica uslijediti u listopadu iste godine.

SJ Rc4

Četvrta podserija lokomotiva oznake Rc4 predstavlja najbrojniju izvedbu lokomotive serije Rc. Između 1975. i 1982. godine izgrađeno je 130 vučnih jedinica, kojima su su dodijeljene brojčane oznake 1137–1200, 1251–1256 te 1263–1322. Lokomotive podserije Rc4 građene su za najveću voznu brzinu od 135 km/h te su korištene za vuču putničkih i teretnih vlakova na području cijele Švedske. Lokomotiva brojčane oznake 1166 iznajmljena je 1976. i 1977. godine američkom državnom putničkom prijevozniku Amtrak u svrhu ispitivanja. Na osnovi pozitivnih rezultata ispitivanja, ugovorena je proizvodnja 65 vučnih jedinica, kojima je dodijeljena tvornička oznaka EMD AEM-7. Nositelj proizvodnje bila je američka tvrtka Progress Rail Locomotive, uz suradnju švedske tvrtke ASEA kao nositelja licence i dobavljača dijela opreme. Na osnovi serije Rc4 razvijene su i električne lokomotive serije EI 16, koje je ASEA između 1977. i 1984. godine izgradila za potrebe Norveških željeznica. Tijekom 1980-ih godina dio lokomotiva podserije Rc4 pregrađen u izvedbu Rc3, čija je najveća vozna brzina 160 km/h. Do kraja 1988. godine sve su pregrađene jedinice vraćene u prvobitno stanje.

Godine 1994. dvije su lokomotive serije Rc4 opremljene stepenicama za manevriranje kao i sustavom daljinskog upravljanja. Po uzoru na ranije modernizirane izvedbe serije Rc, pregrađenim je lokomotivama dodijeljena nova oznaka Rc4R. Nakon privatizacije Švedskih željeznica i nove podjele trgovačkih društava, lokomotive podserija Rc4 i Rc4R su s početkom 2001. godine dodijeljene državnom teretnom prijevozniku Green Cargo te su od tada korištene isključivo za manevriranje te vuču teretnih vlakova. Od 2004. do 2011. godine na dio lokomotiva ugrađen je novi sustav prijenosa, koji je omogućavao najveću voznu brzinu od 160 km/h. Ukupno je pregrađeno pet vučnih jedinica, kojima je dodijeljena oznaka Rc4P odnosno Rc4PR te su korištene za vuču brzih poštanskih vlakova. Godine 2007. nastavljen je program modernizacije lokomotiva osnovne izvedbe ugradbom sustava daljinskog upravljanja te stepenica za manevriranje. Do 2009. na taj je način u izvedbu Rc4R pregrađeno ukupno 46 lokomotiva podserije Rc4. Između 2014. i 2015. devet vučnih jedinica osnovne izvedbe prodano je privatnim teretnim operaterima. Većina lokomotiva podserije Rc4 i dalje se nalazi u posjedu državnog teretnog prijevoznika Green Cargo.

SJ Rc5

Peta podserija oznake Rc5 izgrađena je između 1982. i 1986. u 60 jedinica, kojima su dodijeljene brojčane oznake 1323–1388. Lokomotive podserije Rc5 građene su za najveću voznu brzinu od 135 km/h te su korištene za vuču putničkih i teretnih vlakova na području cijele Švedske. U odnosu na prethodnu izvedbu Rc4, nova podserija lokomotiva doživjela je značajan tehnološki napredak. Upravljačnice su opremljene rashladnim uređajima te suvremenim upravljačkim stolovima projektiranim u skladu s najnovijim spoznajama u pogledu ergonomije. Čeoni prozori upravljačnice umjesto dotadašnjeg gumenog okvira postavljeni su u metalno kućište te su ostakljeni neprobojnim sigurnosnim staklom. U lokomotive je ugrađena nova izvedba tiristorskog pretvarača i vučnih motora, kao i računalni sustav nadzora glavnog elektromotornog pogona. Također su opremljene novom inačicom bočnih usisnika za zrak, koji će se od sredine 1990-ih godina ugrađivati i u ranije izvedbe lokomotiva serije Rc. Između 1992. i 1995. godine sve lokomotive podserije Rc5 pregrađene su u izvedbu Rc6, što je podrazumijevalo promjenu prijenosnog omjera i podizanje najveće vozne brzine na 160 km/h.

SJ Rc6

Šesta podserija oznake Rc6 predstavlja posljednju izvorno građenu izvedbu lokomotive serije Rc. Između 1985. i 1988. godine proizvedeno je 40 vučnih jedinica, kojima su su dodijeljene brojčane oznake 1383–1422. Lokomotive podserije Rc6 građene su za najveću voznu brzinu od 160 km/h te su pretežito namijenjene za vuču brzih putničkih vlakova. Godine 1986., isporukom lokomotive oznake Rc6 1386, serija Rc s 334 izgrađene vučne jedinice postaje najbrojnija serija lokomotiva u posjedu Švedskih željeznica. Zbog povećane potrebe za električnim lokomotivama velikih brzina, između 1992. i 1995. godine svih 60 lokomotiva starije podserije Rc5 pregrađeno je u izvedbu Rc6, koja će nakon pregradbe imati 100 vučnih jedinica.

Nakon privatizacije Švedskih željeznica i nove podjele trgovačkih društava, lokomotive podserije Rc6 su s početkom 2001. godine dodijeljene državnom putničkom prijevozniku SJ AB te su od tada korištene isključivo za vuču putničkih vlakova. Godine 2004., ukupno 12 vučnih jedinica podserije Rc6 prodano je privatnom teretnom operateru.
Dio preostalih lokomotiva opremljen je sustavom daljinskog upravljanja, koje je omogućavalo vuču putničkih vlakova u tzv. sendvič sustavu, s po jednom lokomotivom na svakom kraju kompozicije, čime je znatno smanjeno potrebno vrijeme za promjenu smjera kretanja vlaka. Sustav daljinskog upravljanja ugrađen je na 34 vučne jedinice, kojima je dodijeljena oznaka Rc6U te su prije svega namijenjene za vuču prigradskih putničkih vlakova.

SJ Rc6B / Rc7

Godine 2001. četiri lokomotive podserije Rc6 pregrađene su u izvedbu Rc6B, čija je zadaća bila vuča zamjenskih vlakova u slučaju imobilizacije vlakova velikih brzina serije X 2000. S obzirom na najveću voznu brzinu motornih vlakova serije X 2000, koja je iznosila 200 km/h, postojeće lokomotive serije Rc6 svojom maksimalnom brzinom od 160 km/h u slučaju zamjenske vuče nisu bile pogodne za održavanje voznog reda. Stoga je lokomotivama prilikom pregradnje izmijenjen prijenosni omjer, tako da je omogućavao najveću voznu brzinu od 180 km/h. Pregrađenim lokomotivama izvedbe Rc6B kasnije je dodijeljena zasebna podserija oznake Rc7. Prilikom ispitnih vožnji u rujnu 2001. postignuta je brzina od 200 km/h, što je predstavljalo brzinski rekord za električne lokomotive u Švedskoj. Međutim, plan zamjenskih vlakova poznatih i pod imenom Blue IC nije ostvaren, jer su zahvati za prilagodbu putničkih vagona brzinama većim od 160 km/h bili odviše skupi. Lokomotive serije Rc7 u početku su korištene za vuču putničkih vlakova u redovitom međugradskom prometu te njihova maksimalna brzina u svakodnevnoj eksploataciji nije iskorištena. Između 2003. i 2004. godine sve četiri lokomotive podserije Rc7 pregrađene su nazad u standardnu izvedbu Rc6.

GC Rd2

Godine 2002., državni teretni operater Green Cargo donosi odluku o modernizaciji dijela lokomotiva podserije Rc2 u svojem posjedu. Izvorno je bila predviđena modernizacije samo 42 vučne jedinice, da bi projekt obnove kasnije bio proširen na čitavu podseriju. U sklopu modernizacije lokomotive su opremljene sustavom upravljanja temeljem računala s ciljem bolje zaštite od proklizavanja. Ugrađeni su novi kompresori, a postojeći pretvarači napona zamijenjeni su suvremenom izvedbom na tranizistorskoj osnovi. Upravljačnice su modernizirane i opremljene rashladnim uređajima. U sve lokomotive ugrađene su manevarske stepenice, kao i sustav daljinskog upravljanja, čime je omogućena vožnja u sprezi s lokomotivama ostalih podserija izvedbe Rc. Od toga je u 16 lokomotiva ugrađen europski sigurnosni sustav ERMTS te su u vozni park uvrštene pod oznakom Rd2ER. Devet vučnih jedinica dodatno je opremljeno posebnim sustavom daljinskih upravljanja za manevriranje na velikim teretnim kolodvorima te su označene kao Rd2RT. Prve probne vožnje nove izvedbe odrađene su u jesen 2009. godine, a od 2011. lokomotive serije Rd koriste se za vuču teretnih vlakova u redovnom prometu. Program modernizacije u izvedbu Rd2 dovršen je 2014. godine te je ukupno pregrađeno 79 vučnih jedinica podserije Rc2.

SJ Rm

Godine 1977. na osnovi podserije Rc4 razvijena je nova izvedba električne lokomotive, namijenjena za vuču teških teretnih vlakova tovarenih željeznom rudom na relaciji Narvik – Luleå. Ukupno je izgrađeno šest vučnih jedinica, kojima je dodijeljena oznaka Rm, a u vozni park su uvrštene pod brojčanim oznakama 1257–1262. Radi povećanja vučne sile, ugrađen je drugačiji prijenosni omjer u odnosu na izvedbu Rc4 te će najveća brzina lokomotiva podserije Rm iznositi svega 100 km/h. Nadalje, lokomotive su opremljene utezima u sklopu osnovnog okvira, automatskim kvačilima te dodatnim amortizerima na okretnim postoljima. Umjesto uobičajenih disk-kočnica ugrađene su kočne papuče, što je za posljedicu imalo neznatno manji promjer pogonskih kotača u odnosu na ostale lokomotive serije Rc.

U početku su lokomotive serije Rm korištene za vuču teretnih vlakova na relaciji Narvik – Luleå u trostrukoj zaprezi. Međutim, ispostavilo se kako lokomotive izvedbe Rm nisu pogodne za tešku teretnu vuču, jer su prilikom pokretanja učestalo proklizavale. Stoga su 1997. umjesto automatskih ugrađena standardna kvačila, a lokomotive podserije Rm premještene su u južnu Švedsku, gdje su korištene za normalnu teretnu vuču. Nakon privatizacije Švedskih željeznica i nove podjele trgovačkih društava, lokomotive podserije Rm su s početkom 2001. godine dodijeljene državnom teretnom prijevozniku Green Cargo. Između 2013. i 2014. ponovno su korištene u vuči teretnih vlakova tovarenih željeznom rudom u sjevernoj Švedskoj. Nakon dvije godine izbivanja iz aktivne službe, lokomotive serije Rm 2016. su konačno prebačene u županiju Skåne, gdje se trenutačno koriste za vuču teretnih vlakova na relacijama Malmö – Göteborg te Malmö – Trelleborg.

Vanjski izgled lokomotiva

Izvorno su sve lokomotive serije Rc isporučene u standardnom bojanju Švedskih željeznica s početka 1960-ih godina, koje je preuzeto s prototipskih lokomotiva serije Rb. Sanduk lokomotive narančaste je boje, dok je krov obojan u srebrno. Sredinom sanduka te njegovim gornjim i donjim rubom prolaze bijele ukrasne trake s crnim obrubom. Osnovni okvir lokomotive, postolja i odbojnici obojani su u crno. Izvorno bojanje bilo je na snazi pune 22 godine, da bi od 1989. bilo zamijenjeno novim rješenjem. Tada je uveden novi vizualni identitet Švedskih željeznica, koji se zasnivao na plavoj boji kao osnovnoj. Nakon nekoliko pokusnih inačica, 1990. godine utvrđeno je novo službeno bojanje, gdje je sanduk lokomotive plave boje, uz dodatak crvene ukrasne trake u donjem dijelu sanduka, kao i crnog polja oko prozora strojarnice. Osnovni okvir i krov lokomotive obojani su u sivo, dok su postolja i odbojnici crne boje. Krov je od gornjeg dijela sanduka odijeljen tankom bijelom ukrasnom trakom. Promjena na novo bojanje događala se postupno te je krajem 1990-ih još uvijek prometovao veliki broj lokomotiva u izvornom narančastom bojanju.

Nakon privatizacije Švedskih željeznica početkom 2001. godine, za lokomotive serije Rc u posjedu novog državnog teretnog prijevoznika Green Cargo utvrđeno je novo bojanje. Sanduk lokomotive obojan je u zeleno, dok su krov, osnovni okvir, postolja i odbojnici crne boje. Međutim, u početku je na većini lokomotiva zadržano bojanje u kojem su preuzete, uz dodatak naljepnica s logotipom novog vlasnika. Do 2006. godine veliki broj lokomotiva prebojan je iz izvornog narančastog bojanja u novo zeleno rješenje, jedina iznimka bila je vučna jedinica oznake Rc4 1290, koja je povodom 150. godišnjice željeznice u Švedskoj obnovljena u izvornom izdanju.

Kod lokomotiva u posjedu državnog putničkog prijevoznika SJ AB početnih je godina zadržano službeno bojanje iz 1990. godine. Za lokomotive podserije Rc7 namijenjene brzoj vuči utvrđeno je novo rješenje, gdje su krov i sanduk lokomotive obojani u tamnoplavo, dok su osnovni okvir, postolja i odbojnici bili crne boje. Gornjim i donjim rubom sanduka prolazile su tanke ukrasne trake crvene boje. Isto bojanje zadržano je i nakon što su lokomotive pregrađene nazad u osnovnu izvedbu Rc6. Godine 2006. za lokomotive putničkog prijevoznika SJ AB razmotreno je pokusno bojanje, gdje je sanduk obojan u sivo, dok su krov i osnovni okvir crne boje. Međutim, pokusno rješenje nije doživjelo širu primjenu, te je naposljetku usvojeno novo službeno bojanje, gdje su lokomotive u cijelosti obojane u crnu boju.

Povezani članci
 HŽ serija 1141

Izvori i bilješke

Vanjske poveznice
  Svenska-lok: SJ Littera Rc 1007…1422

Električne lokomotive
Švedska željeznička vozila
Željeznički promet u Švedskoj

SJ serija Rc


Anne-Mette Sørensen (født 7. juli 1947) er en dansk tennisspiller, der repræsenterede Danmark i 21 holdkampe i Fed Cup i perioden 1972-82, og som vandt 26 individuelle Danmarksmesterskaber i tennis, heraf otte i damesingle, ni i damedouble og ni i mixed double. Hun vandt den første DM-titel i 1973 og den sidste i 1982.

Fed Cup

Anne-Mette Sørensen repræsenterede Danmark i Fed Cup i 21 holdkampe i perioden 1972-82. I de 21 holdkampe spillede hun i alt 31 kampe, hvori hun opnåede 11 sejre og 20 nederlag, heraf syv sejre og 14 nederlag i single samt fire sejre og seks nederlag i double.

Efter sin aktive karriere var Sørensen kaptajn for holdet indtil 1991.

I 2017 blev Anne-Mette Sørensen og Tine Scheuer-Larsen som de eneste danskere tildelt den nyligt indstiftede Fed Cup Commitment Award, fordi de begge havde spillet mindst 20 Fed Cup-holdkampe i World Group.

Internationale resultater

Double

Turneringssejre

Nationale resultater

Anne-Mette Sørensen har vundet 26 individuelle Danmarksmesterskaber i tennis i perioden fra 1973 til 1982, heraf otte i single, ni i damedouble og ni i mixed double.

 Udendørs-DM i tennis
 Damesingle
  Guld (3): 1973, 1979, 1980.
 Damedouble
  Guld (5): 1974 (m. Mari-Ann Klougart), 1975, 1976 (m. Helle Sparre Viragh), 1981, 1982 (m. Tine Scheuer-Larsen).
 Mixed double
  Guld (3): 1975 (m. Ole Monberg), 1978 (m. Christian W. Larsen), 1982 (m. Steen Dannisgård).

 Indendørs-DM i tennis
 Damesingle
  Guld (5): 1973, 1974, 1976, 1977, 1981.
 Damedouble
  Guld (4): 1974 (m. Mari-Ann Klougart), 1975 (m. Anne Grete Qvist), 1981, 1982 (m. Tine Scheuer-Larsen).
 Mixed double
  Guld (6): 1973 (m. Niels Knudsen), 1974, 1975 (m. Tom Christensen), 1976, 1980, 1981 (m. Ole Monberg).

Med sine 26 titler er Anne-Mette Sørensen den sjettemest vindende kvinde ved DM i tennis, kun overgået af Vera Johansen (53 titler), Hilde Sperling (51), Tine Scheuer-Larsen (44), Lisa Gram Andersen (42) og Else Støckel (39).

Priser
 Dansk Tennis Forbunds Landskampsnål (tildelt i 1972).
 ITF Award for Services to the Game (tildelt i 1990).
 Fed Cup Commitment Award (tildelt i 2017).

Kilder

 Dansk Tennis Forbund - Historie
 Dansk Tennis Forbund - Hædersbevisninger
 ITF - Anne-Mette Sorensen
 Fed Cup - Anne-Mette Sorensen

Noter

Tennisspillere fra Danmark

Anne-Mette Sørensen


Povijest svjetioničarstva odnosi se na razvoj upotrebe tornjeva, zgrada ili drugih vrsta građevina, kao pomoć u plovidbi pomorskih pilota na moru ili na unutarnjim plovnim putovima.

Predmoderno doba
Prije razvoja jasno definiranih luka, pomorci su se vodili vatrama zapaljenim na vrhovima brda. Budući da podizanje vatre na veću visinu poboljšava vidljivost, postavljanje vatre na platformu postalo je praksa koja je dovela do razvoja svjetionika. U antici je svjetionik funkcionirao više kao oznaka ulaza u luke nego kao signal upozorenja za grebene i rtove, za razliku od mnogih modernih svjetionika.

Grčko-rimsko razdoblje

Prema Homerovoj legendi, Palamed iz Nauplia izumio je prvi svjetionik, iako su prvi sigurno dokazanw svjetionik bio Svjetionik u Aleksandriji (kojeg je projektirao i izgradio Sostrat iz Knida) i Kolosa s Rodosa. Međutim, Temistoklo je ranije napravio svjetionik u luci Pirej pored Atene u 5. stoljeću prije Krista, u suštini mali kameni stup s vatrom svjetionika.

Pisani opisi i crteži Aleksandrijskog Pharosa pružaju informacije o svjetionicima, ali sam se toranj srušio tijekom potresa mnogo stoljeća nakon što su ga Grci izgradili, u 3. stoljeću prije Krista. Netaknut Herkulov toranj na A Coruñi i ruševine svjetionika Dover u Engleskoj daju uvid u gradnju; drugi dokazi o svjetionicima postoje na prikazima na kovanicama i mozaicima, od kojih mnogi predstavljaju svjetionik u Ostiji. Postoje i novčići iz Aleksandrije, Ostije i Laodiceje u Siriji.

Iako dokazi pružaju uvid u vanjsku strukturu tih građevina, postoje mnogi nedostaci u dokazima koji se tiču manje vidljivih aspekata građevina. Ostaci u A Coruñi i Doveru pomažu odrediti kako su funkcionirale ove svjetioničke strukture. Vatra se vjerojatno održavala lokalno dostupnim gorivima kao što su drvo i vjerojatno ugljen, a do gornje prostorije Herkulovog tornja vodi veliki dimnjak. Primjer iz Dovera u nekoj je fazi pretvoren u jednostavnu stražarsku kulu.

Čuvari svjetionika možda su dodavali zapaljive tekućine kako bi smanjili potrošnju goriva i održali svjetlost stabilnom tijekom jakog vjetra, ali u literaturi iz tog vremena postoji jako malo podataka o ovome. Također je moguće da su stakleni prozori štitili vatru od vjetra, a velika zrcala mogla su pomoći u projiciranju svjetlosne zrake što je dalje moguće. Vjerojatno je da je transport goriva i održavanje plamena na svjetionicima zahtijevalo ogroman trud. Na rtu Hatteras 1870-ih, bili su potrebni jedan svjetioničar i dva pomoćnika za održavanje plamen snažnih uljnih svjetiljki.

Iako nam umjetničke predstave pomažu u stvaranju vizualne slike tadašnjih svjetionika, one predstavljaju brojne probleme. Prikazi svjetionika na rimskim kovanicama, natpisima, rezbarijama i mozaicima predstavljaju nedosljedan pogled na stvarni izgled građevina. Većina prikazuje zgradu s dvije ili tri etaže koja se smanjuje u širini kako se penje. Ograničena veličina kovanica mogla je natjerati proizvođača novčića da promijeni sliku kako bi stala na površinu novčića. Sličnost u prikazima svjetionika više je simbolična nego točna predstava pojedinih svjetionika.

Europa

Tijekom srednjovjekovnih vremena rimski su svjetionici polako izašli iz funkcije, ali neki su ipak ostali funkcionalni, poput Farum Brigantium, danas poznatog kao Herkulov toranj, u A Coruñi u Španjolskoj i drugi u Sredozemnom moru, poput Lanterna u Genovi. Kako se plovidba poboljšavala, svjetionici su se postupno širili u zapadnu i sjevernu Europu. Jedan od najstarijih svjetionika u Europi je Svjetionik Hook, smješten u Hook Headu u okrugu Wexford u Irskoj. Izgrađena je tijekom srednjovjekovnog razdoblja, u čvrstom kružnom dizajnu.

Stoljeće kasnije, u kasnom srednjem vijeku, 12 metarsku kulu je sagradio Edward Crni Kraljević u Cordouanu blizu estuarija Gironde. Sto godina kasnije, 1581. godine, Henri III. zamolio je arhitekta Louisa de Foixa da sagradi novi. Izgradnja svjetionika trajala je dvadeset i sedam godina i konačno je dovršena 1611. Cordouan je simbolizirao je francusku pomorsku moć i prestiž. Unutrašnjost je imala raskošne kraljeve stanove, ukrašene stupove i freske. Njegova gornja razina obnovljena je između 1780. i 1790. godine, pri čemu je visina povećanas 49 m na 60 m, ugrađena je Argandovu svjetiljku i jedno od prvih paraboličnih zrcala koje je bilo okrenuto satnim mehanizmom koji je razvio urar iz Dieppea. Toranj je kasnije postao prvi koji je koristio revolucionarnu Fresnelovu leću, početkom 1820-ih.

U Britaniji su svjetionici bili u privatnom vlasništvu, a pravo na naplatu pristojbi bilo je putem naloga lokalnih vlasti ili krune. Zlouporaba tih dozvola dovela je do toga da su strani brodovi izbjegavali potražiti utočište na južnoj obali Engleske iz straha da će im biti naplaćene prostojbe, što je dovelo do gubitka niza brodova, od kojih je najznačajniji nizozemski trgovački brod Vreede, s kojim je 1800. godine izgubljeno 380 života.

Sa sve većim brojem izgubljenih brodova duž rute ugljena od Newcastle do Londona, Trinity House izgradio je 1609. svjetionik Lowestoft, par drvenih tornjeva s rasvjetnim tijelima za svijeće. Do kraja 18. stoljeća, svjećice, ugljen ili drveni požari korišteni su kao svjetiljke za svjetionike, poboljšani 1782. kružnim fitiljem uljnom Argandovom svjetiljkom, prvim 'katoptrijskim' zrcalnim reflektorom 1777. i Fresnelovim 'dioptrijskim' sustav leća 1823. brod-svjetionik Nore uspostavljen je kao prvo plutajuće svjetlo na svijetu 1732. godine.

Nakon reformi Zakona o svjetionicima iz 1836. godine kojim je Trinity House prihvatio ovlasti ubiranja posljednjih privatnih svjetionika i započeo obnavljanje i nadogradnju svog svjetionika, vlasnici su ipak uspjeli prikupiti velike dažbine, od kojih su najveće bile za Svjetionik Smalls koji je 1852. prikupio £23,000, a Trinity House je bio prisiljen potrošiti preko milijun funti na otkup najma, uključujući £444,000 za Svjetionik Skerries.

Moderni svjetionici
Era modernih svjetionika započinje na prijelazu iz 17. u 18. stoljeće, dok je gradnja svjetionika cvjetala u koraku s rastom transatlantske trgovine. Napredak u konstrukcijskom inženjerstvu i nova i učinkovita rasvjetna oprema omogućili su stvaranje većih i snažnijih svjetionika, uključujući i one izložene moru. Funkcija svjetionika pomaknula se prema pružanju vidljivog upozorenja protiv opasnosti od transporta, poput kamenja ili grebena.

Svjetionik Eddystone

Eddystone Rocks, veliki greben u blizini Plymouth Sounda u Engleskoj i jedna od glavnih opasnosti brodoloma za pomorce koji plove kroz La Manche, bio je mjesto mnogih tehničkih i konceptualnih dostignuća u izgradnji svjetionika. Poteškoće u stvaranju uporišta na opasnim stijenama, posebno u teškim uvjetima na moru, dugo su obeshrabrivale bilo kakve pokušaje da se na te stijene postavi bolo kakav signal upozorenja.

Prvi pokušaj bila je osmerokutna drvena građevina, usidrena s 12 željeznih stupova osiguranih u stijeni, a sagradio ju je Henry Winstanley od 1696. do 1698. godine. Kula se na kraju pokazala kratkotrajnom - Velika oluja 1703. izbrisala je gotovo svaki trag svjetionika. Nakon uništenja prvog svjetionika, kapetan Lovett uzeo je stijenu u zakup, a aktom Parlamenta postalo je dopušteno naplaćivati brodovima prolaz po cijeni od jednog penija po toni. Uposlio je Johna Rudyarda (ili Rudyerda) da projektira novi svjetionik u obliku stožaste drvene konstrukcija oko jezgre od cigle i betona. Iz njega je prvi put zasjalo privremeno svjetlo a posao je završen 1709. To se pokazalo trajnijim, i služilo je do 1755. godine kada je izgorjelo do temelja.

Građevinski inženjer John Smeaton obnovio je svjetionik u periodu od 1756. do 1759; njegov toranj označio je veliki korak naprijed u dizajnu svjetionika i ostao u upotrebi do 1877. Oblikovao je oblik svog svjetionika prema hrastu, koristeći granitne blokove. Pionir je u korištenju "hidrauličnog vapna", oblika betona koji se stvrdnjavai pod vodom, i razvio tehniku učvršćivanja granitnih blokova pomoću spoja golubljih repova i mramornih klinova. Značajka spoja golubljih repova služila je poboljšanju strukturne stabilnosti, premda je Smeaton također morao suziti debljinu tornja prema vrhu, zbog čega je toranj savio iznutra s blagim gradijentom. Ovaj je profil imao dodatnu prednost jer je dopuštao da se dio energije valova rasprši pri udaru sa zidovima.

Izgradnja je započela na lokaciji u Millbayu, gdje je Smeaton sagradio mol i radno dvorište u jugozapadnom uglu luke za istovar i obradu kamena. Drvene šine od 107 cm postavljene su na ravna vozila na četiri kotača na kojima je kamen premještan uokolo. Ovdje je bio smješten 10-tonski brod, nazvan Eddystone Boat, kojim je obrađeno kamenje premještano na greben. Svjetionik je bio 22 metra visok i imao je promjer u osnovi 7.9 m, a na vrhu od 5.2 m.

Daljnji razvoj

Škotski inženjer Robert Stevenson bio je značajna osoba u razvoju dizajna i gradnje svjetionika u prvoj polovici 19. stoljeća. Godine 1797. imenovan je inženjerom novoformiranog odbora Sjevernih svjetionika, opće uprave za svjetionike za Škotsku i otok Man. Njegovo najveće postignuće bila je izgradnja svjetionika Bell Rock 1810. godine, jednog od najimpresivnijih inženjerskih podviga tog doba. Ova se struktura temeljila na dizajnu ranijeg svjetionika Eddystone Johna Smeatona, ali s nekoliko poboljšanih značajki, poput ugrađenih rotirajućih svjetala, s izmjenom crvenog i bijelog svjetla.

Stevenson je radio za Northern Lighthouse Board gotovo pedeset godina, a za to je vrijeme dizajnirao i nadzirao izgradnju i kasnije poboljšanje brojnih svjetionika. Radio je inovacije u odabiru izvora svjetlosti, nosačima, dizajnu reflektora, upotrebi Fresnelovih zrcala te u sustavima rotacije i okidanja dajući svjetionicima individualne karakteristike svjetla omogućavajući pomorcima da međusobno razaznaju svjetionike. Također je izumio pokretni krak i balansnu dizalicu kao nužni alat za izgradnju svjetionika.

Stevenson je uspostavio veliku dinastiju inženjera specijaliziranih za gradnju svjetionika - njegovi su potomci zaslužni za izgradnju većine svjetionika u Škotskoj tijekom sljedećeg stoljeća. Tri Robertova sina slijedila su ga putem: David, Alan i Thomas. Dvoje Davidove djece, David Alan i Charles Alexander, također su postali ugledni svjetioničari.

Alexander Mitchell dizajnirao je prvi svjetionik na zašarafljenim štapovima - njegov je svjetionik bio sagrađen na štapovima koji su bili uvijeni u pješčano ili muljevito dno mora. Izgradnja po njegovom dizajnu započela je 1838. godine na ušću Temze i bila je poznata kao svjetionik Maplin Sands, a prvi put je upaljen 1841. Međutim, iako je njegova gradnja započela kasnije, Svjetionik Wyre u Fleetwoodu u Lancashireu prva je zapaljena (1840.).

Svjetionici u Americi
Prvi svjetionik u Americi bio je Boston Light, sagrađen 1716. godine u luci Boston. Svjetionici su ubrzo izgrađeni duž močvarnih obalnih linija od Delawarea do Sjeverne Karoline, gdje je plovidba bila teška i opasna. Općenito su građeni od drveta, koje je bilo lako dostupno. Zbog opasnosti od požara sve su se češće gradile zidane kule - najstariji zidani toranj bio je Svjetionik Sandy Hook, sagrađen 1764. godine u New Jerseyu .

Svjetionici s vijčanim gomilama korišteni su u zaljevu Chesapeake i duž obale Karolina u SAD-u. Prvo svjetlo s navojnim gomilama u Sjedinjenim Državama bilo je Brandywine Shoal u zaljevu Delaware. Posebno su postali popularni nakon građanskog rata kada je Svjetionički odbor odobrio politiku zamjene svjetionika u unutrašnjosti. Oko 100 tih složenih građevina izgrađeno je na obali Atlantskog oceana od zaljeva Delaware i Chesapeake do Florida Keys i Meksičkog zaljeva. Jedan od najpoznatijih tornjeva bio je Thomas Point Shoal Light - nazvan je "najljepšim primjerom kolibe s vijčanim gomilama bilo gdje u svijetu".

Dana 3. ožujka 1851. američki je kongres donio "Zakon o odobravanju izdvajanja za svjetionike, plutajuća svjetla, plutače i slično.", što je dovelo do stvaranja Odbora za svjetionike Sjedinjenih Država koji će zamijeniti tijelo Ministarstva financija kao vladine agencije odgovorne za izgradnju i održavanje svih svjetionika i navigacijskih pomagala u SAD-u

Poboljšanja osvjetljenja

Izvor svjetlosti uglavnom su bile drvene lomače ili ugljen, ali to je bilo skupo, jer su neki svjetionici trošili 400 tona ugljena godišnje. Često su se u koristile svijeće ili uljne svjetiljke uz udubljena zrcala. Francuzi su proveli niz testova između 1783. i 1788. s različitim rezultatima. Smeatonov svjetionik Eddystone koristio je 24 svijeće do 1810. godine.

Argandova svjetiljka, koju je 1782. izumio švicarski znanstvenik Aimé Argand, revolucionirala je osvjetljenje svjetionika svojim postojanim bezdimnim plamenom. Argandova svjetiljka imala je montiran fitilj svijeće u obliku rukava tako da zrak može prolaziti kroz središte fitilja, ali i oko vanjske strane fitilja, prije nego što se uvuče u cilindrični dimnjak. To je smirilo plamen i poboljšalo protok zraka. Rani modeli koristili su mljeveno staklo koje je ponekad bilo zatamnjeno oko fitilja. Kasniji modeli koristili su omotač torij-dioksida suspendiran iznad plamena, stvarajući jarko, postojano svjetlo. Svjetiljka Argand koristila je kitovo ulje, ogrc, maslinovo ulje ili drugo biljno ulje kao gorivo koje se gravitacijskim napajanjem dopremalo iz rezervoara postavljenog iznad plamenika. Svjetiljku je prvi put proizveo Matthew Boulton, u partnerstvu s Argandom, 1784. godine i postala je standard za svjetionike više od jednog stoljeća.

John Richardson Wigham prvi je razvio sustav za plinsko osvjetljenje svjetionika. Odbor za prigušivanje u Dublinu dobio ga je 1865. godine, a svoj novi plinski 'crocus' plamenik postavio je na svjetionik Baily u Howth Headu, dajući izlaz četiri puta snažniji od ekvivalentnih uljnih svjetala. Poboljšani "kompozitni" dizajn, instaliran u svjetlu Baily 1868. godine, bio je 13 puta snažniji od najsjajnijeg svjetla do tada poznatog, prema znanstveniku Johnu Tyndallu, savjetniku svjetioničke vlasti Ujedinjenog Kraljevstva, Trinity Houseu.

Godine 1870., svjetlo na Wicklow Headu je opremljeno Wighamovim patentom, mehanizmom isprekidanih bljeskova, koji dovod plina regulirao pomoću satnog mehanizma. Kada se ovaj mehanizam kombinirao s okretnom lećom u svjetioniku Rockabill, proizveden je prvi svjetionik na svijetu s grupnim karakteristikama bljeska.

Isparavajući uljni plamenik izumio je 1901. Arthur Kitson, a poboljšao David Hood u Trinity Houseu. Gorivo je isparavalo pod visokim tlakom i izgarano da bi se zagrijalo plašt, dajući više od šest puta veću osvjetljenost od tradicionalnih uljnih svjetala.

Korištenje plina kao rasvjetnog sredstva postalo je široko dostupno izumom Dalénovog svjetla od strane švedskog inženjera Gustafa Daléna. 1906. godine Dalén je postao glavni inženjer u tvrtki Gas Accumulator Company. U početku je Dalén radio s acetilenom, izuzetno eksplozivnim ugljikovodičnim plinom. Dalén je izumio Agamassan (Aga), supstrat koji se koristi za upijanje plina omogućujući sigurno skladištenje, a time i komercijalnu eksploataciju. Acetilen je proizveo izuzetno svijetlo bijelo svjetlo i odmah je zamijenio LPG mutnijeg plamena kao gorivo izbora u osvjetljenju svjetionika. Dalén je u svoje svjetlo uvrstio još jedan izum - sunčani ventil. Ovaj je uređaj omogućio svjetlu rad samo noću, štedeći gorivo i produžujući njihov vijek trajanja na više od godinu dana.

Oprema svjetionika AGA radila je bez ikakvog napajanja električnom energijom i stoga je bila izuzetno pouzdana. Za surovo obalno područje poput Skandinavije, njegova masovna, robusna, minimalna svjetla za održavanje bila su značajna blagodat za sigurnost i egzistenciju. Svjetionici AGA prekrili su cijeli Panamski kanal. Tehnologija je bila pretežni oblik izvora svjetlosti u svjetionicima od 1900-ih do 1960-ih, kada je električna rasvjeta postala dominantna.

Prvi električno osvijetljeni svjetionik bio je toranj u Dungenessu u Kentu 1862. godine. Pokretala ga je velika karbonska lučna lampa, iako je kasnije pretvorena natrag u ulje, jer je lučnim lampama bilo teško rukovati (trebao je dvostruko veći broj čuvara) i nisu bile isplative kao uljne lampe. Svjetionik South Foreland bio je prvi toranj koji je uspješno koristio električno svjetlo 1875. godine. Svjetla s ugljeničnim lukovima svjetionika napajala je magneta na parni pogon.

Optika

Razvojem stalnog osvjetljenja Argandove svjetiljke primjena optičkih leća za povećanje i fokusiranje intenziteta svjetlosti postala je praktična mogućnost. William Hutchinson razvio je prvi praktični optički sustav 1763. godine, poznat kao katoptrijski sustav. Konstruirao je paraboloidne reflektore pričvršćujući male dijelove reflektirajućeg materijala na odljev koji je oblikovan u približni paraboloid. Ovaj osnovni sustav učinkovito je kolimatirao emitiranu svjetlost u koncentrirani snop, čime je uvelike povećao vidljivost svjetlosti. Njegov je sustav instaliran u novoizgrađenom svjetioniku Leasowe, a kasnije je kopiran negdje drugdje. Sposobnost fokusiranja svjetlosti dovela je do prvih okretnih svjetioničkih zraka, gdje bi se mornarima svjetlost činila kao niz isprekidanih bljeskova. Također je postalo moguće prenositi složene signale pomoću svjetlosnih bljeskova.

Ideja o stvaranju tanjih, lakših leća izradom zasebnih odjeljaka montiranih u okvir često se pripisuje Georges-Louisu Leclercu, Comteu de Buffonu. Markiz de Condorcet (1743–1794) predložio je brušenje takve leće iz jednog tankog komada stakla.

Međutim, upravo je francuski fizičar i inženjer Augustin-Jean Fresnel zaslužan za razvoj višedijelne Fresnelove leće za uporabu u svjetionicima. Njegov dizajn omogućio je konstrukciju leća velikog otvora i kratke žarišne duljine, bez mase i volumena materijala koji bi bili potrebni leći konvencionalnog dizajna. Fresnelova leća može se učiniti puno tanjom od usporedivih uobičajenih leća, u nekim slučajevima poprimivši oblik ravnog lima. Fresnelova leća također može hvatati više kosog svjetla od izvora svjetlosti, omogućavajući tako svjetlost svjetionika opremljenog jednim da bude vidljiva na većim udaljenostima.

Prva Fresnelova leća korištena je 1823. godine u svjetioniku u Cordouanu na estuariju Gironde ; njegovo se svjetlo moglo vidjeti s više od 32 km. Škotski fizičar Sir David Brewster zaslužan je za uvjeravanje britanskih vlasti da ove leće ugrade u svoje svjetionike. Fresnelov izum povećao je osvjetljenost svjetionika za faktor 4 i njegov je sustav i dalje u uobičajenoj upotrebi.

Izvori

Napomene

Svjetionici

Povijest svjetioničarstva


Per Wilhelm Asplin (født 10. august 1928 i Tønsberg, død 9. oktober 1996 i Oslo) var en norsk skuespiller, revykunstner og sanger. Han pladedebuterede som soloartist med 78-pladen "Min gutt"/"Lathans" på HMV i 1952. Senere samme år indspillede Asplin "Abu-cabu-co"/"Swing it, Metronom" samt "Holme-Holmestrand"/"Ditt og datt og dott" for Columbia. Asplin debuterede på scenen i 1954 på Chat Noir (i revyen Kjør Storgata), og blev den første til at spille Tony i West Side Story i Norge på Det Norske Teateret i 1965. I 1963 deltog han i den norske og i 1970 i den danske opsætning af musicalen Fantasticks.

Per Asplin spillede sammen med Charlotte Ernst i Et døgn uden løgn. En af hans mest berømte sange er "Vi Må Finne Skjægget", som spilles i Norge ved hver juletid.

Per blev i øvrigt også kaldt for Nordens svar på Danny Kaye, på grund af sin gestik og sangstemme.

Filmografi
Dirch og blåjakkerne (1964)

Noter

Eksterne henvisninger

 Omtale i Norsk pop- og rockleksikon fra 2005
 Biografi på Putti Plutti Plotts netpræsentation

Sangere fra Norge
Skuespillere fra Norge

Per Asplin


Divizia 9 Siberiană () a fost una din marile unități tactice ale Armatei Țariste, participantă la acțiunile militare de pe frontul românesc, în timpul Primului Război Mondial. În această perioadă, a fost comandată de generalul maior Iosif Ilici Regulski. În compunerea diviziei intrau două brigăzi de infanterie (a două regimente fiecare).

În campania anului 1916 de pe teritoriul României a luat parte la Lupta de la Filipești și acțiunile militare de stabilizare a frontului pe Siret.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Unități militare ruse pe frontul român în Primul Război Mondial

Divizia 9 Siberiană rusă (1916-1918)


Adam Aamann-Christensen (født 1974) er kok og tv-vært i programmet Madmagasinet på DR1. Adam Aamann modtog i 2007 Det Danske Gastronomiske Akademis hædersdiplom for sin indsats for at fremme det danske smørrebrød.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kokke fra Danmark
Tv-værter fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Adam Aamann


بوب الشباب  هو فرع من فروع موسيقى البوب
تم إنشاؤه وتكوينه وتسويقه لفئه الشباب المراهقين وماقبل المراهقة (تتراوح اعمارهم مابين 10_19) عاما. البوب الشبابي يحاكي أنواع وأساليب مختلفة من الموسيقى مثل البوب، الروك, الموسيقى ذات الطابع الريفي، والالكترونية, و موسيقي R&B, والهيب هوب. تتميز موسيقى البوب الشبابيه بكلمات تتركزعلى قضايا ومشاكل المراهقين( المشاكل الجنسيه والعاطفية، العلاقات, البحث عن الذات، الصداقة,

أنواع الموسيقى الشعبية
اتجاهات وبدع عقد 1990
الموسيقى في القرن 20
الموسيقى في القرن 21
بدع وترندات العقد 2000
ثقافة الشباب
الموسيقى في عقد 1980
الموسيقى في عقد 1990
الموسيقى في عقد 2000
الموسيقى في عقد 2010

بوب الشباب


Quinigol es un juego de azar español gestionado por Loterías y Apuestas del Estado. Se considera una variante del juego de La Quiniela, basado en acertar el número de goles que marcará cada equipo en una serie de partidos jugados por diversos equipos de fútbol, tanto clubes como selecciones nacionales.

Reglas y premios

Cada semana en el boleto figurarán seis partidos diferentes con los nombres de los equipos que juegan. Cada apuesta tiene un precio de un euro, y se debe elegir cuántos goles marcará cada equipo entre cuatro opciones diferentes: 0, 1, 2 y M, significando esta última 3 o más goles. Una vez jugados todos los partidos, y sobre la base de cuántos partidos se ha acertado el resultado exacto de ambos equipos, se establecen las siguientes categorías de premios, que se reparten el 55% de la recaudación:

 1.ª Categoría: 6 partidos acertados, ganando el 10% de la recaudación más posibles botes de la semana o semanas anteriores
 2.ª Categoría: 5 partidos acertados, ganando el 9% de la recaudación
 3.ª Categoría: 4 partidos acertados, ganando el 8% de la recaudación
 4.ª Categoría: 3 partidos acertados, ganando el 7% de la recaudación
 5.ª Categoría: 2 partidos acertados, ganando el 20% de la recaudación

En caso de varios acertantes en una misma categoría, se repartirán a partes iguales el total de la recaudación que les corresponda. En caso de no haber acertantes de primera categoría, el premio se acumularía como bote para la siguiente jornada. Si no hubiera acertantes de segunda, su premio engrosaria la tercera categoría. Si tampoco hubiera de tercera, el premio se acumularía en la cuarta, y si en la cuarta tampoco, el premio pasaría a la quinta. En el caso de que tampoco hubiera acertantes de quinta categoría, todo el montante de premios pasaría al bote de la jugada siguiente.

La edad mínima para participar en el sorteo es de 18 años.

Referencias

 Loterías y Apuestas del Estado: El Quinigol

Quiniela
Juegos de azar futbolísticos

Quinigol


Alan Dale puede referirse a:
Alan Dale (nacido en 1947), actor neozelandés
Alan Dale (cantante) (1926–2002), cantante estadounidense de pop y rock and roll

Alan Dale (desambiguación)


بني سليمان بلدية بدائرة بني سليمان ولاية المدية الجزائرية. تقع مدينة بني سليمان 75 كم شرق عاصمة الولاية 55 كم غرب مدينة البويرة و90 كم جنوب الجزائر العاصمة.

تشتهر بأراضيها الزراعية الشاسعة والمسماة سهل بني سليمان وهو أكبر السهول الداخلية بشمال أفريقيا ذات طابع رعوي فلاحي وأكبر محاصلها الزراعية القمح والشعير الخضر الموسمية والفواكه كالتفاح والإجاص لكن رغم ذلك تفتقر إلى من يخدمها وذلك بسبب ندرة المياه.
غير انه قد انطلقت أشغال إنجاز سد بني سليمان بمنطقة أهل الشعبة في جبل الصافي الذي يعد أكبر سد في ولاية المدية الذي يعول عليه للنهوض بالقطاع الفلاحي وجلب الاستثمارات إلى المنطقة وتوفير آلاف مناصب الشغل للشباب البطال كما تشتهر منطقة بني سليمان بتربية الدواجن وتربية الأغنام على مستوى القرى والمداشر

أبناء المنطقة
بعد دخول القوات الفرنسية للجزائر وجدت في طريقها ابطالا في كل أنحاء الجزائر فبمنطقة بني سليمان ضحى أبناءها بنفسهم على غرار الشهيد بودرومي مسعود والشهيد محمد بلعالم والشهيد سي رابح وغيرهم من الأبطال.الشهيد برقاش بوستة والعمراني..

أنجبت بني سليمان العديد ممن الشخصيات الهامة منهم الجنرال إسماعيل العماري العقيد محمد برقاش
والسياسي الأخضر الإبراهيمي.

المرافق
تحتوي مدينة بني سليمان على عدة مرافق ابرزها دار الثقافة ودار الشباب ومركز للتكوين المهني والتمهين ومعهد وطني متخصص في التكوين المهني لإدارة الغابات وقاعة للسينما وثلاثة حدائق وملعب بلدي وثلاث ملاعب جوارية و3 ثانويات وخمسة إكماليات ومستشفى وثلاثة عيادات ومصحة جوارية ومركز مكافحة السل ومشروع المدينة الجديدة الذي قد يفك الضغط ومشكل السكنات القصديرية بالمدينة وقاعة متعددة الرياضات ومزالت تفتقر إلى العديد من المرافق

تضم البلدية مركز سونطراك لتعبئة قوارير بغاز البوتان.

مصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
بني سليمان

بني سليمان


Reverdin ist der Familienname von

 Adolphe Reverdin (1809–1901), Schweizer Architekt
 Emile Reverdin (1845–1901), Schweizer Architekt
 Frédéric Reverdin (1849–1931), Schweizer Chemiker
 Henri Reverdin (1880–1975), Schweizer Philosoph
 Jaques Louis Reverdin (1842–1929), Schweizer Chirurg und Schmetterlingskundler
 Olivier Reverdin (1913–2000), Schweizer Altphilologe, Journalist und Politiker (LPS)

Reverdin


Ghinionistul  (titlul original: Nearly a Nasty Accident ) este un film de comedie englezesc, realizat în 1961 de regizorul Don Chaffey având protagoniști pe Jimmy Edwards, Kenneth Connor, Shirley Eaton și Eric Barker.

Conținut

Distribuție

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1961
Filme englezești
Filme în limba engleză
Filme regizate de Don Chaffey

Ghinionistul (film din 1961)


Bu madde Japon kılıcı için kullanılan terimler ve anlamları hakkındadır. Kılıçlar hakkındaki açıklamalar için katana maddesine göz atın.

Japon kılıcı için kullanılan terimler

Kılıç kuşanma ile ilgili terimler

İmalat terimleri

Demirciler hakkındaki terimler

Kılıcın menşeini tanımlarken kullanılan terimler

Kılıcı terminolojisi
Kılıcı terminolojisi
Kılıçlar
Kılıç
Terminoloji

Japon kılıcı terminolojisi


An Rhynchospora sclerioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Jackson Hooker ngan George Arnott Walker Arnott. An Rhynchospora sclerioides in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora sclerioides


Agrilus karakae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1936.

Referências

karakae

Agrilus karakae


Dame Roma Flinders Mitchell,  (2 October 1913 – 5 March 2000) was an Australian lawyer, judge and state governor. She was the first woman to hold a number of positions in Australia – the country's first woman judge, the first woman to be a Queen's Counsel, a chancellor of an Australian university and the Governor of an Australian state.

Mitchell was considered to be a pioneer of the Australian women's rights movement. Her grandfather, Samuel James Mitchell, was the first Chief Justice of the Northern Territory.

Early life and education
Roma Mitchell was born in Adelaide, South Australia, on 2 October 1913, the second daughter and youngest child of Harold and Maude Mitchell (née Wickham). She was an alumna of St Aloysius Convent College, Adelaide and the University of Adelaide.

Career
Mitchell was admitted as a barrister in 1935. In 1962, she was appointed a Queen's Counsel. As well as a practicing barrister, Mitchell was a lecturer in family law at the University of Adelaide and Margaret Nyland was one of her students, with Mitchell becoming a mentor to Nyland. Mitchell was made the first female Justice of the Supreme Court of South Australia in 1965, at the recommendation of Don Dunstan, South Australia's 38th Attorney-General. She was still the only female judge in South Australia when she retired 18 years later in 1983, although Justices Elizabeth Evatt and Mary Gaudron had been appointed to federal courts by the Whitlam government. It was not until 1993 that the second woman was appointed to the court, Mitchell's former student Margaret Nyland.

Mitchell was Governor of South Australia from 1991 to 1996, Chancellor of the University of Adelaide from 1983 to 1990 and was a member of the Council for the Order of Australia from 1981 to 1990.

Honours

Mitchell was appointed a Commander of the Order of the British Empire (CBE) on 12 June 1971. She was raised to Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE) on 12 June 1982.

On 26 January 1991, Mitchell was appointed a Companion of the Order of Australia (AC), Australia's highest civilian honour, for services to the law, to learning, and to the community. She was made a Commander of the Royal Victorian Order (CVO) on 1 January 2000. Mitchell was to receive her honour directly from The Queen of Australia, however, as her health deteriorated, the Governor-General, Sir William Deane, flew to Adelaide and attended her bedside to bestow the honour in a private investiture.

Roma Mitchell Secondary College in northern Adelaide was named for Dame Roma, as was Roma Mitchell House, on North Terrace, Adelaide. One of the Bay class patrol boats operated by the Australian Customs is named ACV Dame Roma Mitchell. A statue of Dame Roma, in Prince Henry Gardens, directly outside Government House, Adelaide, was erected in 1999.

See also
 First women lawyers around the world

References

External links

South Australian history
Bob Hawke Prime Ministerial Centre
ABC Behind The News dedication to Roma Mitchell
Women & Politics in South Australia
Biography of Roma Mitchell
John Howard's dedication to Roma Mitchell
Mitchell Chambers
"Glimpses of a Glorious Life"

1913 births
2000 deaths
Australian Dames Commander of the Order of the British Empire
Australian King's Counsel
Australian Roman Catholics
Australian Commanders of the Royal Victorian Order
Deaths from cancer in South Australia
Chancellors of the University of Adelaide
Companions of the Order of Australia
Deaths from bone cancer
Governors of South Australia
Judges of the Supreme Court of South Australia
Australian women judges
Lawyers from Adelaide
20th-century King's Counsel
Adelaide Law School alumni

Roma Mitchell


Cassiinae, podtribus mahunarki smješten u tribus Cassieae, dio potporodice Caesalpinioideae. Postoje 3 priznata roda

Rodovi
 Cassia L.,  (32 spp.)
 Chamaecrista (L.) Moench, (379 spp.)
 Senna Mill., (290 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice
Separation of the genera in the subtribe Cassiinae (Leguminosae: Caesalpinioidae) using molecular markers
Cassieae

Cassiinae


Slavko Čamba (Đurđevac, 31. kolovoza 1930. – 14. ožujka 2021.), hrvatski emigrantski književnik, pučki pjesnik i prozaik, sakupljač etnografskog blaga. Poeziju piše na đurđevečkom govoru, te crtice i pripovijesti iz đurđevečkog i emigrantskog života.

Životopis
Rodio se je u Đurđevcu. Do 1967. nije odlazio iz rodnog grada, osim kad je morao ići u vojsku i kad je zbog političkih razloga bio u zatvoru. Redovito je imao problema zbog političkih razloga. Sve do te godine glavna mu je okupacija bilo poljodjelstvo i skrb za obitelj. Iskazao je i sklonost književnosti i počeo je zapisivati. 1967. je emigrirao u Austriju. Završio je cvjećarsko-vrtlarski obrt u Schonbrunnu završava. Cvjećarstvom i vrtlarstvom bavio se sve do odlaska u mirovinu 1990. godine. Demokratizacija i pad komunizma omogućilo mu je da se nakon 22 godine političkog izbjeglištva vratio u rodni grad. Čambine pjesme i proza mogu se opisati kao naivna književnost samoukog pisca, zadahnutog desetljećima tuđine. Kaže da je počeo pisati u Austriji "silom prilika, posebice pod čežnjom za rodnim krajem i domovinom, u koju nisam smio poći 22 godine ... ", a pisanje mu je, veli, "sačuvalo snagu, strpljenje i Bogu hvala zdravlje".

Čambina je etnografska zbirka poznata i spada u devet najvećih privatnih zbirki u Republici Hrvatskoj. Smještena je na njegovu gospodarskome imanju i otvorena je 2. srpnja 1999. godine. Ministarstvo kulture Republike Hrvatske utvrdilo je da zbirka ima svojstvo kulturnoga dobra te ju je upisalo u Registar kulturnih dobara Republike Hrvatske.

Djela
Objavio je knjige, koje je većinom i sam opremio crtežima:
 Steze i poti (pjesme), Beč 1969.
 Brazde (pjesme), Beč 1970.
 Vu ono vreme (pripovjedačka proza), Beč 1974.
 Brazde (autobiografska pripovjedačka proza i pjesme), Mainz 1979.
 Kanasi z Bereka (pripovijetka), Beč 1980.
 Žrtve tuđine (pripovjedačka proza; prvi dio), Beč 1982.
 Žrtve tuđine (drugi dio), Beč 1983.
 Crtice života (pripovjedačka proza), Beč 1984.
 Povratak u Ravne Kotare (pripovjedačka proza), Beč 1985.
 Čez rođeni kraj (pripovjedačka proza), Beč 1986.
 Vrnoti se moram (poezija i pripovjedačka proza), Beč 1987.
 Gastarbajter (pjesme), Beč 1987.
 Pjesme života (pjesme; prvi dio), Beč 1988.
 Pjesme života (drugi dio), Beč 1989.

Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Hrvati u Austriji
Skupljači narodnog blaga
Hrvatski književnici
Hrvatski pjesnici
Životopisi, Đurđevac

Slavko Čamba


Stone es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Dartford, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Stone tiene una superficie de 6,11 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Stone tenía 8824 habitantes (49,78% varones, 50,22% mujeres) y una densidad de población de 1444,19 hab/km². El 21,75% eran menores de 16 años, el 73,13% tenían entre 16 y 74 y el 5,12% eran mayores de 74. La media de edad era de 34,8 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 36,48% estaban solteros, el 48,1% casados y el 15,42% divorciados o viudos.

El 94,61% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,84% de la población, mientras que el 3,56% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 95,19% eran blancos, el 1,1% mestizos, el 1,81% asiáticos, el 1,12% negros, el 0,49% chinos y el 0,25% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 70,48%, el budismo por el 0,23%, el hinduismo por el 0,43%, el judaísmo por el 0,08%, el islam por el 0,4%, el sijismo por el 0,92% y cualquier otra religión por el 0,17%. El 17,66% no eran religiosos y el 9,64% no marcaron ninguna opción en el censo.

4684 habitantes eran económicamente activos, 4499 de ellos (96,05%) empleados y 185 (3,95%) desempleados. Había 3821 hogares con residentes, 84 vacíos y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Stone (Kent)


أوني  هي مخلوقات من الفلكلور الياباني، وتعني شيطان أو روح شريرة، أو غول. وتوجد العديد من الأعمال في الفن، المسرح، والأدب الياباني عن هذه الشخصية الأسطورية.

تختلف تصاوير الأوني بشكل كبير ولكنه بشكل عام يصور على أنه مخلوق بشع ضخم، ذو مخالب حادة، وشعر أشعث، وقرنان طويلان يظهرن من رأسه. أما باقي الأجزاء فهي على شكل إنسان معدل بإضافة أصابع أو أعين أو أعضاء زائدة.

غالباً مايصور وهو يلبس لباساً مصنوعاً من جلد النمر، ويحمل عصا حديدية تسمى كانابو  وتعني الصولجان الذهبي.

أصله
يعتقد أن كلمة أوني جائت من قرائة حرف الكانجي (隠) والتي تعني «مخبأ»، حيث أن الأوني قديماً كان على شكل أرواح مخبأة أو إله الذي كان يسبب الكوارث والأمور التعيسة غير السارة. أما الحرف المستخدم حالياً (鬼) فيعني «شبح».

تقاليد
تقيم بعض القرى مهرجاناً سنوياً لطرد أوني، وخاصة عند بداية فصل الربيع. أثناء مهرجان سيتسوبون يرمي الناس حبات فول الصويا خارج منازلهم ويقولون «أوني وا سوتو!، فوكو وا أوتشي!»  وتعني (لتخرج الشياطين وليدخل الحظ السعيد).

مراجع

أساطير يابانية
ترولز
شياطين
كلمات وعبارات يابانية
وحوش
يوكاي

أوني