علم النسيج  هو دراسة بنية وأداء المواد النسيجية. ويتضمن فحص الألياف (الوحدة الأساسية لجميع المواد النسيجية)، وصناعة الخيوط من الألياف، وطرق تركيب الخيوط لصناعة النسيج. ويتضمن أيضا معرفة الأصبغة والخضب التي تضفي على المواد النسيجية طيفا من الألوان، كما يتضمن معرفة العديد من المواد الكيميائية المستخدمة في تحسين كلا الخصائص الجمالية والوظيفية للأقمشة.

دراسة أداء النسيج مكمّل لدراسة علم النسيج. فقد اكتشف العلماء في القرن العشرين كيف يهندسون الألياف النسيجية لتعطي خصائص في الأداء ضرورية في بعض التطبيقات الخاصة. وفي نهاية عام 1980 وسع علماء النسيج القدرة على هندسة الأداء في النظام النسيجي بشكل كامل. فالملابس الرياضية الخاصة بالجري، وركوب الدراجات الهوائية والنارية، والتزلج على الثلج، وتجهيزات الرياضات الهوائية، وثياب الفضاء، كلها نتيجة لتطبيق علم النسيج على احتياجات الأداء الخاصة. فالهدف من علم النسيج هو اختيار المواد النسيجية الأنسب لتلبية متطلبات الأداء التي يرغب المستهلك فيها.

أهدافه
الهدف الرئيسي من علم النسيج هو أن يمكّنك من اختيار النسيج الذي يخدم بالشكل الأفضل تطبيقات الاستعمال النهائي، والذي يطابق بالشكل الأنسب مستوى الأداء الذي يرغب المستهلك فيه.

العناصر الأساسية لتحقيق هذا الهدف
 معرفة المواد النسيجية المختلفة.
 معرفة نوع ومستوى الأداء الذين يمكن الوصول إليهما في المواد النسيجية المختلفة.
 القدرة على ربط المعارف السابقة (أداء النسيج، وبنية النسيج) خلال مرحلة اتخاذ القرار.

يمكننا تعريف  بأنه معرفة طريقة وكفاءة تفاعل المواد النسيجية لتلبية المتطلبات المرغوبة.

المواد النسيجية
المواد النسيجية هو مصطلح يشمل الألياف والألياف في طور تصنيع الخيط والخيوط والأقمشة والمواد المصنوعة من الأقمشة (الملابس) والمحتفظة بقوتها ومرونتها والخصائص الأساسية الأخرى للألياف والشعيرات النسيجية. هذا التعريف يشير إلى خاصتين مهمتين في النسيج: بنية النسيج (الألياف، والخيوط، والأقمشة، والمنتجات)، وأداء النسيج(المتانة والمرونة).

ماهي بنية النسيج؟

يتكون النسيج من ألياف وخيوط وأقمشة. ويظهر الشكل جانبًا الخيوط التي يتكون منها النسيج، والألياف التي تتكون منها الخيوط.
يمكننا النظر عن قرب باستخدام عدسة مكبرة، لتمييز بنية النسيج. فمثلا يمكننا تحديد كيفية ترتيب الخيوط لتشكل النسيج، وكيف تبدو الخيوط، وطول ألياف النسيج المستخدمة. نحتاج إلى مجهر ضوئي لرؤية هيئة سطح الألياف. كما نحتاج إلى مجهر إلكتروني لرؤية التفاصيل البنيوية.

ما هو أداء النسيج؟
أداء النسيج هو ما يمكن للنسيج أن يقوم به، أو ماهية الاحتياجات التي يمكن أن يلبيها. يلاحظ المستهلك أنه يفضل بعض أقمشة القمصان، أو بناطيل الجينز أو أقمشة المفروشات على أقمشة أخرى بسبب الأداء والراحة المقدمان خلال دورة استخدامها. يقوم خبراء النسيج باختبار أداء النسيج من خلال ثنيه، وشده، وتمزيقه، وتعريضه للحرارة، وترطيبه، واختبارات أخرى لتقييم تأثير بعض المعالجات على الأقمشة.

إنّ خواص الأداء الأساسية للنسيج هي:
 المتانة (Durability): قدرة المادة النسيجية على الاحتفاظ بقوامها الفيزيائي تحت ظروف الإجهاد الميكانيكي لفترة مقبولة من الوقت.
 الراحة (Comfort): قدرة المادة على توفير عدم ألم، والشعور بالراحة للجسم. أو بكلام آخر، قدرة المادة على الحفاظ على حالة متعادلة للجسم.
 الجاذبية الجمالية (Aesthetic appeal): درجة استساغة العين واليد والأذن والأنف للمواد النسيجية (الأحاسيس البشرية).
 المحافظة (Maintenance): قدرة المادة النسيجية أن تحافظ على نفس القدر من النظافة، والاستقرار البعدي، والقوام الفيزيائي، وأن تحافظ على لونها ذاته منذ شرائها، وذلك خلال استخدامها، واهترائها، وإجراءات العناية بها.
 الصحية والسلامة والحماية (Health/safety/protection): خصائص النسيج التي قد تجعله مادة خطرة، أو تلك التي تحمي الجسم البشري والبيئة من المواد الضارة المتنوعة (تتضمن الخصائص التي تجعل النسيج مناسبًا للاستخدام في التشخيص، والوقاية، والمعالجة في المسائل الطبية).

هذه الخواص لا تقاس مباشرة، وإنما يستدل عليها باختبارات معينة للأداء. فمثلا، النسيج المتين لا يتمزق أو يهترئ أو تنتج فيه ثقوب، أو يتفكك بسرعة. ولذلك فإن المتانة تشمل قوة النسيج (قدرته على عدم التمزق تحت تأثير قوى الشد)، ومقاومة الحت (قدرة المادة على تحمل قوى الحك)، الانثنائية أو المرونة (قدرة المادة على الانحناء بشكل متكرر بدون أن تنكسر)، والاستطالة والرجوعية المرنة، التي تؤثر على كيفية امتصاص النسيج للإجهادات الميكانيكية.

ألياف النسيج

تعتبر ألياف النسيج اللبنة الأساسية في جميع المواد النسيجة. ولألياف النسيج خواص أساسية عامة للألياف، فمثلا يجب أن تحقق شرط نسبة الطول إلى القطر، وهناك خواص محددة بألياف ذات سمات وخواص فريدة. وتصنف ألياف النسيج بشكل أساسي إلى ألياف طبيعية، وألياف اصطناعية. وتتميز الألياف الطبيعية بشكل عام بخواص معينة، فهي تتفكك حيويًا، وتعطي شعورًا أكبر بالراحة، ويمكن الحصول عليها من مصادر متجددة حيويًا، بينما تمتاز الألياف الاصطناعية بقوتها، ومتانتها، ورخص ثمنها، وإمكانية أكبر لتعديل خواصها. والتركيب الكيميائي، وبنية الألياف الطبيعية والاصطناعية مختلفة تمامًا، ويمكن هندسة الألياف الاصطناعية بحيث تحاكي الألياف الطبيعية لرفع سوية ونوعية المنتج النهائي. وبطبيعية الحال، تلعب خواص الألياف دورًا كبيرًا في تحديد خواص الخيوط والأقمشة والمنتجات النهائية.

تتكون ألياف النسيج بشكل عام من جزيئات ضخمة، فهي مكثورات ذات خواص محددة، فليس من الإمكان استخدام أي مكثور لإنتاج ألياف النسيج، وإنما يجب على المكثورات أن تحقق شرطين أساسيين:
 أن تكون مكثورات خطية.
 وأن تحتوي سلاسل المكثور على مجموعات قطبية. وإلا فيجب على الجزيئات الضخمة أن تكون طويلة جدًا، للاستعاضة عن كثافة الروابط بين جزيئية بروابط أكثر على طول الجزيئات الضخمة.

تنتج ألياف النسيج الاصطناعية بعدة طرق مختلفة التقنيات، بدءًا من محلول المكثور (مكثور مذاب في إحدى المذيبات المناسبة) أو بدءًا من مكثور مصهور، ولكن أغلبها تعتمد مبدأ تمرير المكثور ضمن فتحات دقيقة (انظر مبدأ البثق) لتحويل المكثور المصهور أو المذاب إلى ألياف طويلة جدًا. وتسحب بعدها هذه الألياف على عدة مراحل لتحسين خواص الألياف الناتجة. عمليتي البثق والسحب تساعدان في تحويل سلاسل المكثورات من سلاسل متكورة ومتجمعة على بعضها إلى سلاسل متوازية نوعا ما، مما يزيد فرصة تشكل روابط بين جزيئاتها. وتكون بنية الألياف بلورية في المناطق التي تزيد فيها نسبة وانتظام هذه الروابط الكيميائية، بينما تكون البنية لابلورية في المناطق التي تشكل عيوبًا أو عدم انتظام لهذه الروابط.

الغزل

هي عملية سحب بعض الألياف من كتلة الألياف ثم برمها مع بعضها لتشكل خيطا مستمرا. كما أن اسم عملية الغزل يطلق في صناعة الألياف الاصطناعية على عملية بثق محلول المكثور لتشكيل الألياف، والعملية مشابهة لطريقة تشكيل دودة القز لشعيرات الحرير. فالغاية من عملية الغزل هي تحويل ألياف النسيج المشتتة والمفككة إلى خيوط تستخدم في عمليات النسج أو الحياكة أو الخياطة أو عمليات النسيج الأخرى. يكتسب شريط السحب (ألياف متوازية ومسحوبة) أثناء عملية الغزل المتانة الكافية ببرم مجموعة الألياف بحيث تزيد قوة الاحتكاك بينها وتعطي المتانة اللازمة لتشكيل الخيط. والبرم هو عدد اللفات (البرمات) في وحدة الطول الناتجة عن إدارة خيط حول محوره. واختلاف عدد البرمات من خيط لآخر يغير الكثير من خواصه، فمثلا كلما زاد عدد البرمات زادت معها متانة الخيط، وخشونته، واختلفت طريقة عكسه وبعثرته لأشعة الضوء، كما تنقص امتصاصية الخيط للرطوبة، وتنقص مرونته. كما تتفاوت خصائص الخيوط المغزولة بناءً على المواد الخام المستخدمة، وطول الألياف، وتوازيها، وكمية الألياف المستخدمة، ونسبة البرم.

تستخدم ثلاث تقنيات عموما للحصول على الألياف المغزولة:
 تقنية الغزل الحلقي (Ring spinning)
 تقنية الغزل العنفي (Open-end (roto) spinning)
 تقنية الغزل بنفث الهواء (Air-jet spinning)

تصنيف النسيج
يمكننا تمييز ثلاث أنواع رئيسية للنسيج بحسب طريقة تصنيعها.

النسيج المنسوج

النسيج المنسوج يتألف من مجموعتين من الخيوط تتشابك مع بعضها بزاوية قائمة، والمجموعة الأولى تسمى السدى والأخرى تسمى اللحمة. والسدى هو عدد من الخيوط المتوازية والمتساوية الطول، وتمثل الإتجاه الطولي للنسيج. أما اللحمة فهو خيط يمتد بعرض النسيج بين حاشيتيه. تتشابك الخيوط بنظام ثابت يعرف بالتركيب النسجي الذي يؤثر بشكل كبير على خواص الأنسجة.

النسيج المحاك

يتكون النسيج المنسوج من تشابك مجموعتين من الخيوط بشكل متعامد تماما، بينما يتكون النسيج المحوك من عنصر أساسي هو الغرزة. والغرزة هي حلقة من الخيط تتماسك نتيجة تداخلها مع الحلقات الأخرى. وهذه البنية الخاصة للنسيج المحوك تعطي الأقمشة المحاكة مرونة عالية، ودائما تحاول العودة إلى الوضع الأكثر استقرارًا، وهو الوضع الدائري للغرزة.

النسيج غير المنسوج

هو نسيج يشبه اللباد، وهو يشير إلى الأقمشة المنجزة بغير الطرق المعهودة من النسج، والحياكة، حيث يتم الانتقال مباشرة من مرحلة الألياف القصيرة أو المتوسطة أو الشعيرات إلى المنتج النهائي دون المرور على مراحل الغزل أو العمليات التحضيرية المطلوبة لعملية النسج أو الحياكة. ويصنع من الشعيرات النسيجية المستمرة المبثوقة، أو من شبكة ألياف مقواة عن طريق ربطها باستخدام عدة تقنيات تشمل الربط بالمواد اللاصقة أو الربط الميكانيكي باستخدام الإبر أو قوة نفث الماء، أو الربط الحراري، أو الربط بغرزات الخياطة.

علم النسيج وتقانة النانو
وجدت تقانة النانو في علم النسيج كما في غيره من العلوم تطبيقات عديدة ومتنوعة بحيث صار من الممكن الحصول على مواصفات جديدة ومبتكرة كان من الصعب الحصول عليها باستخدام التقانة التقليدية، وفتحت أما النسيج تطبيقات جديدة وفي مجالات عدة. ومحاكاة الطبيعة باستخدام بيونيك هي أحد المفاتيح لهذا الطريق. فلباس السباحة الذي يحاكي جلد سمك القرش، والنسيج ذاتي التنظيف الذي يحاكي سطح ورقة اللوتس، والحصول على ألوان قوية أو كثيفة بمحاكاة عملية التداخل.

فإذا تمكنا من طلاء النسيج بطبقة نانوية من السيراميك فإننا نحصل على نسيج مضاد لالتصاق الأوساخ، كما أنه مضاد للبكتريا وتزداد نسبة الحماية من الأشعة فوق البنفسجية الضارة. ويمكن بدمج كبسولات نانوية معبئة بالعطور أو المستحضرات الصيدلانية على أو ضمن الألياف الحصول على نسيج يطلق الروائح الطيبة والعطور ذاتيا كما أنه يرطب الجلد مثلا.

المراجع

صناعة النسيج

علم النسيج


Sırbistan millî futbol takımı, Sırbistan'ı uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. FIFA, UEFA ve Sırbistan Futbol Federasyonu tarafından Yugoslavya ve Sırbistan-Karadağ'ın ardılı olarak kabul edilir.

Tarihçe
Yugoslavya olarak 1930 FIFA Dünya Kupası ve 1962 FIFA Dünya Kupası'nda 4.lük elde etmiştir. Ayrıca, 1960 Avrupa Uluslar Kupası ve 1968 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda final oynamış fakat kaybetmiştir.

Sırbistan millî futbol takımı 2006 FIFA Dünya Kupası'na Sırbistan-Karadağ ismiyle katıldı. Turnuvadan sonra ülkenin ikiye ayrılmasıyla millî takımlar da ikiye ayrıldı. 2006 FIFA Dünya Kupası'nda grubunu 3 yenilgi ile tamamlarken Arjantin karşısında 6-0'lık ağır bir yenilgi almıştır. 2010 FIFA Dünya Kupası elemeleri'nde 10 maçta topladığı 22 puanla güçlü rakibi Fransa'yı da geride bırakarak grubunu lider tamamlamış ve 2010 FIFA Dünya Kupası vizesini almıştır. Turnuvada 1 galibiyet ve 2 mağlubiyet alan Sırbistan, 3 puan toplayarak ilk turda elenmiştir.2018 FIFA Dünya Kupası´nda grubunu 3 puanla üçüncü sırada tamamlayıp elenmiştir.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

Güncel kadro
Aşağıdaki 26 oyuncu 2022 FIFA Dünya Kupası için çağrıldı.

Brezilya ile oynanan maçın ardından 24 Kasım 2022 itibarıyla güncel kadrosu:

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sırbistan Millî Takımlar Resmi Web Sitesi

Sırbistan millî futbol takımı


Staryj Oskol (, ) er en by i Belgorod oblast i den europæiske del af Den Russiske Føderation. Staryj Oskol er placeret ved sammenløbet af floderne Oskol og Oskolets og har  indbyggere. Byen blev grundlagt i 1593 og ligger 153 km nordøst for oblastens administrative center Belgorod, nær grænsen til Kursk oblast.

Geografi

Staryj Oskol ligger omkring 605 km syd for Moskva, 146 km sydvest for Kursk og 220 km nordøst for den ukrainske by Kharkiv. Byen udgør et vigtigt center for et større byområde i den centrale sortjords regionen. De to byer Staryj Oskol og Gubkin, 28 km mod vest, udgør et samlet bymæssigt område med mere end 410 000 indbyggere.

Klima

Historie
Staryj Oskol voksede op omkring en fæstning, der var en del af de sydlige voldanlæg til forsvar af Moskva, der blev grundlagt i 1593 for at sikre Zar-Ruslands østlige grænse mod angreb af Krim tatarerne. Byen blev erobret af Den polsk-litauiske realunion i 1617 og brændt ned, men blev genopbygget kort tid efter. Byen var en krigsskueplads i russiske borgerkrig. I 1919 var Staryj Oskol kortvarigt var det tyske lydregering "Hetmanatet" i det nuværende Ukraine. Under Anden Verdenskrig blev Staryj Oskol besat af Wehrmacht fra sommeren 1942 til februar 1943. Staryj Oskol blev atter befriet under med Voronezj-Kastornoje operationen af enheder fra Voronezjfronten. Industrialiseringen og befolkningstilvæksten inledtes i stor skala efter Anden Verdenskrig.

Den 5. maj 2011 udstedte Dmitrij Medvedev, den daværende russiske præsident, et dekret, der tildelte byen ærestitlen "Militært ærefuld by" (). En ubåd er opkaldt efter Staryj Oskol.

Befolkningsudvikling

Note: Folketællings data

Økonomi

Stary Oskol er en mineby, hvor der udvindes jernmalm i Magnetanomalien ved Kursk, en af verdens største malmforekomster. Den seneste 50 år er der blevet brudt mere end otte millioner tons jernmalm om året, der efterfølgende forarbejdes. Derudover fremstilles der industrielt udstyr til minedrift, maskindele og fødevarer.

På grund af byens betydning i jernmalmindustrien er en gren af "Moskvas statsinstitut for stål og legeringer" placeret i byen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Belgorod oblast
Etableret i 1593

Staryj Oskol


PAS FC. 5 kez İran lig şampiyonu (1976, 1977, 1992, 1993, 2004), 1 kez de AFC Şampiyonlar Ligi (1993) şampiyonu oldu. 2004 - 2006 arasında Mustafa Denizli tarafından çalıştırılmıştır. 2007 yılında feshedilmiştir.

İran'daki futbol kulüpleri
Tahran'da spor
1963'te kurulan futbol kulüpleri
2007'de feshedilen futbol kulüpleri

Pas (spor kulübü)


150. længdegrad kan henvise til:

 150. vestlige længdekreds
 150. østlige længdekreds

150. længdegrad


Quatre Sœurs est une série de romans et bandes dessinées écrite par Malika Ferdjoukh.

Cette série est composée de 4 tomes. Chacun d'eux est dédié à la vie d'une jeune fille : le tome un aborde la vie d'Enid, le deux la vie d'Hortense, le trois la vie de Bettina et le quatre celle de Geneviève.

Synopsis
Dans Quatre sœurs, Malika Ferdjoukh raconte la vie de famille des cinq sœurs Verdelaine, orphelines depuis peu : Enid, 9 ans, Hortense, 11 ans, Bettina, 14 ans, Geneviève, 16 ans, et Charlie, 23 ans.

L'intrigue est fondée sur les rapports qu'entretiennent ces sœurs et leur quotidien à la Vill'Hervé, la maison où elles vivent face à l'Atlantique. L'histoire est racontée sous le point de vue de chacune des sœurs à tour de rôle, le temps d'une saison. Enid durant l'automne, Hortense l'hiver, Bettina le printemps et Geneviève l'été. Seule Charlie, la sœur ainée, n'a pas de tome qui lui est dédiée.

Les romans
Quatre sœurs est avant tout une série de quatre romans, tous publiés par L'École des loisirs en 2003.

Chaque tome raconte la vie de cette famille du point de vue de l'une des sœurs qui la compose.
 Enid
 Hortense
 Bettina
 Geneviève

Le roman Quatre sœurs : L'intégrale de Malika Ferdjoukh| a ensuite été publié par L'École des loisirs en 2013, dans la collection Médium Grand Format. Il comprend l'ensemble des quatre romans de la série de romans Quatre sœurs de Malika Ferdjoukh.

Il a été réédité pour la dernière fois en 2020, par L'École des loisirs.

La bande dessinée
Les bandes dessinées ont été publiées par la maison d'édition Rue de Sèvres. Le dessin des quatre tomes est réalisé par Cati Baur.

Comme pour les romans, chacun des 4 tomes représentent la vie de l'une des 5 sœurs Verdelaine.

 Enid, publié en 2011.
 Hortense, publié en 2014.
 Bettina, publié en 2016.
 Geneviève, publié en 2018.

Un autre album, Quatre Saisons, illustré par Lucie Durbiano est également parue en 2013 dans la collection « BD Kids / Je bouquine » de Bayard. Il s'agit de l'intégrale des petites histoires au sujet des quatre sœurs à l'origine publiées sous forme de feuilleton dans la revue Je Bouquine.

Notes et références

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Œuvre de littérature d'enfance et de jeunesse
Famille de fiction

Quatre Sœurs


Alfonso Jaime, hertug af Anjou og Cádiz, (spansk: don Alfonso-Jaim Marcellino Manuel Victor Maria de Borbón y Dampierre, fransk: Alphonse de Bourbon, duc d'Anjou) (født 20. april 1936 i Rom, Italien, død 30. januar 1989 i Colorado, USA) var titulær hertug af Cádiz og titulær hertug af Anjou. Han var sønnesøn af kong Alfons 13. af Spanien og fætter til kong Juan Carlos af Spanien. Han gjorde forgæves krav på de spanske og franske troner. Som fransk tronprætendent kaldte han sig Alphonse II.

Forældre
Alfonso Jaime var den ældste søn af Jaime, hertug af Segovia og Anjou og den fransk–italienske adelsprinsesse Emmanuelle de Dampierre (1913–2012).

Alfonso Jaime var sønnesøn af kong Alfons 13. af Spanien og den britisk fødte dronning Victoria Eugenie af Battenberg. Han var oldesøn af Alfons 12. af Spanien, Maria Christina af Østrig, Henrik Moritz af Battenberg og Beatrice af Storbritannien. Han var tipoldesøn af Victoria af Storbritannien.

Ægteskaber
Alfonso Jaime var gift med en datterdatter af den spanske diktator Francisco Franco. De blev forældre til to sønner.

Referencer

Huset Bourbon
Kongelige fra Spanien

Alfonso Jaime, hertug af Anjou og Cádiz


Kuşaklı örenyeri olarak bilinen Sarissa, Hititlerin önemli yerleşimlerinden ve büyük kentlerinden biriydi. Yapılan kazılarda büyük bir tapınak, bir mektup, çömlekten yapılmış ikiz boğa Rhyton heykeli ve çeşitli tabletler bulundu. MÖ 1285 yılında Mısırlılar ile Hititler arasında yapılan tarihin devletler arası ilk barış anlaşması olan Kadeş Anlaşması metninde, "Sarissa'nın Fırtına Tanrısı şahitlik etmiştir" ifadesi yer alıyordu. Kazıları Marburg Üniversitesi'den gelen Arkeolog Prof. Dr. Andreas Müller Karpe tarafından sürdürmektedir.

Kuşaklı höyüğünün güneyinde, Hitit barajı ve açık hava tapınağı yer almaktadır, Mezra yaklaşık 1,5 km uzaklıktadır. Kuşaklı höyüğü içme suyunun karşılandığı ve dinsel ayinlerin yapıldığı bir alandır. Gölet, güney kısmı kayalık ve dik yamaçlardan oluşan düzlük kısmına taşlarla set yapılarak oluşturulmuştur, batı tarafında Hitit yazılı metinlerinde geçen Huwaşi Taşı'nın bulunduğu tapınma alanının mimari öğeleri, kuzeyde suyun tahliye edildiği taştan örülen kanallar, doğu ve batı yönde birtakım mimari kalıntıların izleri görülür. Kuşaklı Hitit Kralının burada dini törenlere katıldığı Hitit Yazılı metinlerinde geçmektedir.

Ayrıca bakınız
 Sarissa (Başören Köyü)

Kaynakça

Hitit kentleri
Sivas ilindeki arkeolojik sitler
Altınyayla, Sivas

Sarissa


كراتيروس المقدوني (باليونانية القديمة:Κρατερός ὁ Μακεδών)، يسمّى أيضا كراتيواس، كان ملك مملكة مقدونيا القديمة لفترة وجيزة جدا وكان ذلك في العام 399 قبل الميلاد. خلفه على العرش أوريستيس المقدوني.

قتله أرخيلاوس
كان عشيق أرخيلاوس الأول المقدوني، وهو المتسبب في موت أرخيلاوس الأول ولكن أسباب قيامه بذلك مختلف عليها:
 الرواية الأولى تقول قتله بغية الحصول على عرش مقدونيا.
 الرواية الثانية تقول بأن أرخيلاوس وعد كراتيروس بتزويجه إحذى بناته ولكنه فيما بعد أعطاها لغيره مما أثار غضب كراتيروس فبادر إلى قتله
 الرواية الثالثة تقول بأن كراتيروس وعن غير قصد قام بقتل أرخيلاوس في رحلة صيد كانا يقومان بها.

مراجع وهوامش

حكام في القرن 4 ق م
سنة الولادة غير معروفة
ملكيون مقدونيون في القرن 4 ق م
ملوك مقدونيون
وفيات 399 ق م
يونانيون في القرن 4 قبل الميلاد

كراتيروس المقدوني


Essence, hrvatski glazbeni sastav iz Splita.

Povijest
Osnovani su kasne 1998. godine. Glazba im je mješavina raznih glazbenih žanrova od progresivnog metala i "stoner sludgea" do HC punka i jazzy matha. Glazbeno su na njih utjecali: Neurosis, High on Fire, Crowbar, Kyuss, Amebix, Refused, Tool, Carcass, St.Vitus, Entombed, Meshuggah, At The Gates, Killing Joke, George Carlin, Bill Hicks, Converge, TodayIsTheDay.
Zbog izvornosti svog stila uvijek je bilo teško definirati njihov žanr pa sami za sebe kažu da su neka vrsta math'n'rolla. Objavili su četiri studijska albuma i jedan kompilacijski. Sastav se ponešto mijenjao u postavi. Nastupali su na brojnim mjestima i bili predsastav poznatim sastavima kao Today Is The Day, Jucifer, Cripple Bastards, From Ashes Rise, Nomeansno, Dismember. Albume Combustus i Mp3 Discography 1998-2008  dizajnirao im je Igor Mihovilović.
Nastupili su na festivalu Oluja 2017. godine.

Diskografija
Objavili su albume:
 Dirt In Frame, studijski album, My Favourite Records, 2000.
 Rea, studijski album, samizdat, 2002.
 Larva, studijski album, samizdat, 2004.
 Mp3 Discography 1998-2008, kompilacijski album, samizdat, 2008.
 Combustus, studijski album, samizdat, 2012.

Članovi
Članovi su bili dosad:
 Ranko "Smo" Smoljan - gitara
 Ivo "Frusta" Vatavuk - vokal
 Tonći "The Dude" Stanić - bubnjevi
 Vinko "Rufio" Madirazza Ravlić - bas-gitara
 Karmelo "Chmite" Marin - gitara
 Jan "Pele" Ivelić - bubnjevi (1998. – 2014.)
 Marin "Manir" Dumanić - gitara (2000. – 2002.)
 Ognjen Pavlović - bas-gitara (1998. – 2002.)
 Joško Žižić

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook
Kanal Essence na YouTubeu
BandCamp
Discogs

Splitski glazbeni sastavi
Hrvatski rock-sastavi

Essence (glazbeni sastav, Hrvatska)


An Syngonanthus longibracteatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kimp.. An Syngonanthus longibracteatus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus longibracteatus


"Shallow" er en sang fra filmen A Star Is Born fra 2018, fremført af Lady Gaga og Bradley Cooper. Det er den første single fra filmens soundtrack og blev udgivet den 27. september 2018 af Interscope Records. "Shallow" er skrevet af Gaga sammen med Mark Ronson, Anthony Rossomando og Andrew Wyatt, og produceret af Gaga og Benjamin Rice. Det høres tre gange i filmen, mest fremtrædende under en sekvens, hvor Coopers karakter Jackson Maine inviterer Gagas karakter Ally til at fremføre det på scenen med ham. Scenen blev optaget på Greek Theater i Los Angeles.

For Gagas karakter er "Shallow" et vigtigt øjeblik i A Star Born, da det taler om Ally og Jacksons samtaler. Hun skrev sangen ud fra Allys synspunkt med de selvbevidste tekster, der spørger hinanden, om de er tilfredse med at være, hvem de er. Sangen er en country power ballade, hvor Gaga og Cooper bytter vers og gradvist bevæger sig mod det sidste kor med en vokal af Gaga. Optagelsen er blandet med lyden af publikumslyd og bifald. Gaga gav sangen premiere det på DJ Zane Lowes Beats 1 radioprogram, mens hun gav et interview om filmen. En ledsagende musikvideo blev også udgivet, hvor Gaga og Cooper sang "Shallow" på scenen, samt med scener fra A Star Is Born .

Hitlister

Ugentlige hitlister

Månedlige lister

Årslister

Referencer

Eksterne henvisninger

 Her er Lyrics til Lady Gaga & Bradley Cooper's 'Shallow' From 'A Star Born' på Billboard

Lady Gaga-sange
Singler fra 2018
Nummer-et hits i Danmark
Nummer-et hits i Sverige

Shallow (Lady Gaga og Bradley Cooper-sang)


Raymond Roussin SM (* 17. Juni 1939 in Saint-Vital (Winnipeg), Kanada; † 24. April 2015 in Winnipeg) war Erzbischof von Vancouver.

Leben
Raymond Roussin trat der Ordensgemeinschaft der Marianisten in St. Louis, Missouri bei, und legte am 22. August 1961 die Profess ab. Er studierte Philosophie und Theologie zunächst an der Saint Louis University und später an der Universität Freiburg (Schweiz). Er empfing am 21. März 1970 in Freiburg im Üechtland die Priesterweihe. Nach seinem Lizenziat in Theologie war er als Lehrer tätig. Von 1980 bis 1986 war er Provinzial seines Ordens.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 10. April 1995 zum Bischof von Gravelbourg. Der Altbischof von Gravelbourg, Noël Delaquis, spendete ihn am 14. Juni desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Antoine Hacault, Erzbischof von Saint-Boniface, und Paul Vollmar, Weihbischof in Chur. Als Wahlspruch wählte er Fortes in fide (Standfest im Glauben). Er war der letzte Bischof des Bistums Gravelbourg, das am 14. September 1998 aufgehoben wurde.

Am 14. September 1998 wurde er zum Koadjutorbischof von Victoria ernannt. Nach der Emeritierung Remi Joseph De Roos folgte er ihm am 18. März 1999 als Bischof von Victoria nach und wurde am 28. Juni desselben Jahres in das Amt eingeführt.

Am 10. Februar 2004 wurde er durch Johannes Paul II. zum Erzbischof von Vancouver ernannt. Seinem Rücktrittsgesuch aus gesundheitlichen Gründen gab Papst Benedikt XVI. am 2. Januar 2009  statt.

Von 2007 bis zu seinem Tode war er Großprior der Canadian Lieutenancy of Vancouver des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Großprior (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Komtur mit Stern (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Marianist
Kanadier
Geboren 1939
Gestorben 2015
Mann
Erzbistum Vancouver

Raymond Roussin


Die Ulugan-Bucht ist eine größtenteils von Land umschlossene Meeresbucht an der Nordküste der Gemeinde Puerto Princesa in der Provinz Palawan auf den Philippinen.

Sie ist eine Meeresausbuchtung im Süden des Südchinesischen Meeres und schneidet sich tief in die Landmasse der Insel Palawan ein. Sie markiert die schmalste Stelle der Insel. Nordöstlich der Bucht liegt der bekannte Puerto-Princesa-Subterranean-River-Nationalpark.

An der Küste wechseln sich hochaufragende Hügel, Strände und ausgedehnte Mangrovenwälder ab, denen zahlreiche Korallenriffe und kleinere Inseln vorgelagert sind. Die in den umliegenden Hügeln entspringenden Flüsse Banaog, Kamanglet, Sia, Buruang, Egdasen, Baheli und Kayubo münden in die Bucht. Der Tidenhub erreicht in der Bucht ca. 1,22 Meter. Die Küstenebene ist relativ schmal und erreicht selten mehr als einen Kilometer Breite.

Die Bucht hat ein tropisches Feuchtsavannenklima mit einer Trockenzeit von Januar bis April, der Rest des Jahres fallen zum Teil starke Niederschläge. Der mittlere Jahresniederschlag beträgt ca. 2200 mm/m². Die durchschnittlichen Monatstemperaturen erreichen im April mit 28,7 °C ihren Höchststand und der kühlste Monat ist der November mit 26,6 °C.

Weblinks
 Die Ulugan-Bucht auf der Website des ASEAN Centre for Biodiversity
 Die Ulugan-Bucht auf der UNESCO-Website

Bucht der Philippinen
Bucht (Südchinesisches Meer)
Palawan
Bucht in Asien

Ulugan-Bucht


An Tolumnia tuerckheimii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guido Jozef Braem. An Tolumnia tuerckheimii in nahilalakip ha genus nga Tolumnia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tolumnia

Tolumnia tuerckheimii


جبل النظيف هو من مناطق وسط مدينة عمّان وهو حي مكتظ بالسكان حيث بلغ تعداد سكانه غير الرسمي بنهاية 2012 ما يقارب 120 ألف نسمة وتوجد فيه مقبرة إسلامية وعدة مساجد،ويوجد فيه أيضا المركز الإسلامي ومركز للخدمات الاجتماعية وكذلك مركز صحي تابع لوزارة الصحة. وقد قام العديد من المسؤولين الكبار بزيارة الحي على فترات مثل الملكة نور والملكة رانيا والأمير حسن ورؤساء وزارات عدة ووزراء عديدون. ويعتبر من المناطق الهامة في العاصمة وقد شملت الخطط التنمية هذا الجبل حيث قامت الحكومة بتجديد الطريق المعبد بداخله ويوجد فيه فرع لمؤسسة نهر الأردن و مؤسسة رواد التنمية المعنية بالتنمية الاجتماعية وأصبح بعد ذلك من المناطق الجميلة التي تضفي على العاصمة جمالها الأخاذ الذي يسلب الألباب ويسترجع معك عبق الماضي في زي الحاضر ويكثر فيه الأزقة والأدراج الضيقة و يوجد فيه مركز أمن المريخ والنظيف ويطل على منطقة رأس العين وشارع المصدار .

المراجع

أحياء مدينة عمان
جبال مدينة عمان

جبل النظيف


Aeromancy (from Greek ἀήρ aḗr, "air", and manteia, "divination") is divination that is conducted by interpreting atmospheric conditions. Alternate spellings include "arologie", "aeriology", and "aërology".

Practice
Aeromancy uses cloud formations, wind currents, and cosmological events such as comets, to attempt to divine the past, present, or future. There are sub-types of this practice which are as follows: austromancy (wind divination), ceraunoscopy (observing thunder and lightning), chaomancy (aerial vision), meteormancy (meteors, AKA shooting stars), and nephomancy (cloud divination).

History
The first recorded instance of the word aeromancy being used was found in Chambers, Cycl. Supp, 1753. It was defined as "That department of science which treats of the atmosphere", rather than a form of divination. However, variations on the word have been used throughout history with the earliest instance being in the Bible, though the practice is thought to have been used by the ancient Babylonian priests.

Damascius, the last of the Neoplatonists, records an account of nephomancy in the 5th century CE, during the reign of Leo I:

Cultural influence
The ancient Etruscans produced guides to brontoscopic and fulgural divination of the future, based upon the omens that were supposedly displayed by thunder or lightning that occurred on particular days of the year, or in particular places.

Divination by clouds was condemned by Moses in Deuteronomy 18:10 and 18:14 in the Hebrew Bible. In contrast, english christian bibles typically translate the same hebrew words into "conjury" and "conjurers" or the like.

In Renaissance magic, aeromancy was classified as one of the seven "forbidden arts", along with necromancy, geomancy, hydromancy, pyromancy, chiromancy (palmistry), and spatulamancy (scapulimancy). It was thus condemned by Albertus Magnus in Speculum Astronomiae as a derivative of necromancy. The practice was further debunked by Luis de Valladolid in his 1889 work Historia de vita et doctrina Alberti Magni.

See also

References

Divination
Weather prediction

Aeromancy


Abdurrahmanpaşa, Sinop ilinin Erfelek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün bilinen eski adı Abdurrahmanpaşa'dır. Nitekim 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde bu adla kaydedilmiştir. Bu tarihte Abdurrahmanpaşa, Sinop'un merkez ilçesine bağlı Karasu nahiyesinin bir köyüydü. Abdurrahmanpaşa köyü, 93 Harbi'nde Rusların Livana bölgesini ele geçirmesinin ardından Klaskuri köyünden göç eden Gürcülerin yerleştirilmesiyle ortaya çıkmıştır. Bu göçmenleri Kastamonu mutasarrıfı Abdurrahman Paşa'nın yerleştirmesi üzerine köye de onun adının verildiği söylenir.

Abdurrahmanpaşa'nın bilinen tarihi, bugün Aralık ve Atanoğlu olarak iki köye ayrılmış olan Klaskuri'den Gürcülerin buraya yerleşmesiyle başlar. 19. yüzyılın son çeyreğinde Livana bölgesini dolaşan Gürcü tarihçi Zakaria Çiçinadze, 1893 yılında Klaskuri köyünde 60 hanenin yaşadığını ve 20 hanenin göç etmiş olduğunu yazar. Klaskuri Deresi vadisi köylerinden ise, 1.000 hanedan daha fazla bir nüfusun göç ettiğini belirtir. Ancak bu köyden göç edenlerin sadece Abdurrahmanpaşa köyüne değil, Sinop'un merkez ilçesine bağlı Karapınar, Erfelek'e bağlı Meydan köylerine de yerleştiği bilinmektedir.

Abdurrahmanpaşa, 1935 genel nüfus sayımında Sinop ilinin merkez ilçesine bağlı Karasu nahiyesinin bir köyüydü ve köyde 317 kişi yaşıyordu.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 36 km, Erfelek ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Erfelek belde ve köyleri

Abdurrahmanpaşa, Erfelek


Dino Mikanović (født 7. maj 1994) er en kroatisk fodboldspiller, der spiller i den kazakhiske klub Kairat Almaty. Han spiller primært højre back. Fra sommeren 2015 til februar 2019 spillede han for AGF, hvor han fik mere end 100 kampe i alt.

Han har tidligere spillet i kroatiske HNK Hajduk Split. Mikanović har spillet nogle kampe på de kroatiske ungdomslandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Spillerprofil på agf.dk
 Spillerprofil hos det kroatiske fodboldforbund

Fodboldspillere fra Kroatien
Fodboldspillere fra AGF

Dino Mikanović


PIDE (Polícia Internacional e de Defensa do Estado), u prijevodu Policija za međunarodno djelovanje i za obranu zemlje, bila je vojna tajna policija u Portugalu tijekom Estado Novo (1933. – 1974.), uglavnom tijekom vladavine njezinoga osnivača Antonia Salazara. Prije 1945. bila je poznata pod nazivom PVDE, (Polícia de Vigilância e de Defesa do Estado, Policija za nadzor i obranu zemlje). PVDE je u početku bila organizirana prema modelu talijanske OVRA-e i njemačkog Gestapa.

Provodila je opsežna ubacivanja u domaće i inozemne anarhističke i komunističke skupine kao i u afričke oporbene skupine (MPLA-u, FNLA-u). PVDE je pritvarala i deportirala neistomišljenike u kolonije ili druga mjesta, pa čak i provodila ubojstva kako bi produžila vijek trajanja režima.

Poslije Drugoga svjetskog rata 1945., Portugal je u javnosti htio ostaviti dojam demokratske države pozivajući oporbu na sudjelujelovanje u kontroliranim izborima. Kozmetički provedene reforme uključivali su preustroj PVDE-a u PIDE, u zakonitu policijsku organizaciju po uzoru na Scotland Yard. PIDE je međutim i dalje nastojao braniti Salazarov režim svim sredstvima koje je smatrao potrebnima. Jedan od primjera takvog djelovanja bilo je ubojstvo predsjedničkoga kandidata Humberta Delgada 1965.

Nakon Salazarova pada 1968. dolazi do liberalizacije u Portugalu, i tajna služba mijenja 1969. ime u DGE (Direcção Geral de Segurança, Javna siguronosna služba), i djelovanje joj postaje ograničeno. Nakon Revolucije karanfila dolazi do ukidanja tajne službe 1974. godine.

Sigurnosno-obavještajne službe
Portugal

PIDE


Olaylar
 MÖ 585 - Yunan filozof ve bilim insanı Thales'in tahmin ettiği gibi bir güneş tutulması meydana geldiğinde Alyattis ile Siyaksares, Halys Nehri Muharebesi'nde çarpışıyorlardı. Tutulma sayesinde ateşkes sağlandı. Bu tarihin tam olarak bilinmesi diğer birçok olayın tarihinin de hesaplanabilmesini sağlamıştır.
 622 - Hicret, Medine'ye 3 km uzaklıkta bulunan Kubâ'ya ulaşılmasıyla tamamlandı.
 1812 - Osmanlı Devleti ile Rusya arasında Bükreş Antlaşması imzalandı ve 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı sona erdi.
 1830 - ABD Başkanı Andrew Jackson, Amerikan Kızılderililerinin yurtlarından çıkarılmasına ve başka yerlere sürülmelerine olanak tanıyan Yerli İskân Yasası'nı imzaladı.
 1862 - Sayıştay kuruldu.
 1871 - Paris Komünü düştü.
 1902 - Bilim insanı Thomas Edison pili buldu.
 1913 - Osmanlı'da feminist örgüt sayılabilecek Teali-i Nisvan kuruldu.
 1913 - Osmanlı feministleri kadın haklarını savunmak için Osmanlı Müdafaa-i Hukuk-ı Nisvan Cemiyeti'ni kurdular.
 1918 - Tiflis'te Azerbaycan Millî Şurası tarafından Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti ilan edildi.
 1919 - Mustafa Kemal Paşa, Havza'dan, sivil ve asker yüksek memur ve komutanlıklara, işgallere karşı çıkılan mitingler düzenlenmesini bildirdi.
 1919 - İstanbul'da tutuklanan İttihat ve Terakki ileri gelenleri, Malta'ya sürgüne gönderildi. Malta sürgünleri olarak adlandırılan bu ilk kafilede 66 kişi yer alıyordu. Sürgünler 20 Kasım 1920'ye kadar sürdü.
 1930 - İnşası 2 yıl süren, New York'un önemli sembollerinden olan Chrysler Binası resmen açıldı.
 1933 - Nasyonal sosyalistler, Almanya Komünist Partisi'nin bütün mallarına el koydu.
 1937 - Birleşik Krallık'ta Neville Chamberlain Başbakan oldu.
 1937 - Volkswagen otomobil firması kuruldu.
 1940 - Belçika ve Hollanda Nazilere teslim oldu.
 1953 - Kore Savaşı'nda 28-29 Mayıs'ta meydana gelen çarpışmalarda, Türk Tugayı 155 şehit verdi.
 1952 - Yunanistan'da kadınlara seçme hakkı verildi.
 1954 - Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO), en çok konuşulan diller arasına Türkçeyi de aldı.
 1958 - Akis dergisi Yazı İşleri Müdürü Yusuf Ziya Ademhan 3 yıl, Başyazarı Metin Toker 1 yıl hapis cezasına çarptırıldı; dergi de 3 ay kapatıldı.
 1959 - ABD tarafından uzaya gönderilen iki maymun sağ olarak Dünya'ya döndü.
 1960 - Millî Birlik Komitesi, Orgeneral Cemal Gürsel'e MBK Başkanlığı'nın yanı sıra, Başbakanlık, Millî Savunma Bakanlığı ve Başkomutanlık görevlerini de verdi. Orgeneral Gürsel, aynı gün asker ve sivil üyelerden oluşan Bakanlar Kurulu'nu açıkladı. Başbakan Adnan Menderes, Kütahya yolunda tutuklandı. Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ve yedi bakanın Silahlı Kuvvetler gözetiminde olduğu açıklandı.
 1961 - Uluslararası Af Örgütü, Londra'da kuruldu.
 1981 - Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK) Genel Başkanı Abdullah Baştürk ve Yürütme Kurulu Üyeleri, işçileri suça teşvik ve tahrik ettikleri gerekçesiyle İstanbul Sıkıyönetim Askerî Mahkemesi'nde yargılanmaya başladılar.
 1983 - Orhan Kemal Roman Ödülü'nü "Cevdet Bey ve Oğulları" adlı romanıyla Orhan Pamuk aldı.
 1984 - Cumhurbaşkanı Kenan Evren, "aydın" tartışması için Manisa'da konuştu: "Birinci Cihan Harbi'nin sonunda memleket işgale uğradığı zaman, Atatürk Kurtuluş Savaşı'nı başlattığında, İstanbul'da, 'Bu savaş deliliktir. Kurtuluş çaresi ya Amerikan mandası ya İngiliz mandasıdır.' diye tutturan aydınlar vardı. Ben böyle aydınları ne yapayım?"
 1984 - Bayrampaşa Cezaevi'nden dördü Devrimci Sol, biri Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu (TİKKO) yöneticisi 5 kişi firar etti.
 1987 - Batı Alman pilot Mathias Rust, küçük uçağıyla Sovyet hava koridorunu delerek Kızıl Meydan'a indi. Hava Kuvvetleri Başkomutanı Koldunov görevden alındı.
 1992 - Türkiye ile Nahçıvan'ı birbirine bağlayan Ümit Köprüsü hizmete girdi.
 1999 - 57'nci Hükûmet kuruldu. MHP, DSP ve Anavatan Partisi'nden oluşan Koalisyon Hükûmetinde, Başbakan Bülent Ecevit oldu.
 1999 - Leonardo da Vinci'nin şaheseri Son Akşam Yemeği adlı tablo, 22 yıl süren restorasyon çalışmalarının sona ermesiyle İtalya'nın Milano kentinde yeniden sergilenmeye başlandı.
 2002 - NATO, Rusya'yı sınırlı ortak ilan etti.
 2004 - Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, gençlerin imam hatip liselerine yönlenmelerinin özendirilmesi amaçlandığı gerekçesiyle "YÖK Kanunu" olarak bilinen "Yükseköğretim Kanunu ve Yükseköğretim Personel Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun"u kısmen TBMM'ye iade etti.
 2013 - Taksim Gezi Parkı olayları başladı.
 2023 - Türkiye Cumhuriyeti 13. Cumhurbaşkanlığı 2.tur seçimi yapıldı.

Doğumlar
 1371 - Jean de Bourgogne, Burgonya dükü (ö. 1419)
 1524 - II. Selim, Osmanlı'nın 11. Padişahı (ö. 1574)
 1660 - I. George, Hannover Elektörü ve İngiltere Kralı (ö. 1727)
 1738 - Joseph-Ignace Guillotin, Fransız doktor (ö. 1814)
 1740 - Jean-André Venel, İsviçreli doktor (ö. 1791)
 1759 - William Pitt, Birleşik Krallık tarihinin en genç başbakanı (ö. 1806)
 1779 - Thomas Moore, İrlandalı şair, yazar ve besteci (ö. 1852)
 1789 - Bernhard Severin Ingemann, Danimarkalı roman yazarı ve şair (ö. 1862)
 1807 - Louis Agassiz, Amerikalı zoolog, glasiyolog ve jeolog (ö. 1873)
 1888 - Jim Thorpe, Amerikalı sporcu (ö. 1953)
 1889 - Billy Engle, Avusturya doğumlu Amerikalı oyuncu (ö. 1966)
 1893 - Mina Witkojc, Alman yazar (ö. 1975)
 1908 - Ian Fleming, İngiliz gazete yazarı ve romancı (James Bond karakterinin yaratıcısı) (ö. 1964)
 1912 - Patrick White, Avustralyalı yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1990)
 1921 - Heinz G. Konsalik, Alman romancı (ö. 1999)
 1925 - Bülent Ecevit, Türk devlet adamı, gazeteci ve politikacı (ö. 2006)
 1925 - Dietrich Fischer-Dieskau, Alman bariton, orkestra şefi ve II. Dünya Savaşı sonrası en önemli lied sanatçısı (ö. 2012)
 1930 - Frank Drake, Amerikalı astronom ve astrofizikçi
 1931 - Carroll Baker, Amerikalı oyuncu
 1933 - Zelda Rubinstein, Amerikalı oyuncu (ö. 2010)
 1938 - Jerry West, Amerikan eski basketbolcusu
 1940 - Maeve Binchy, İrlandalı gazeteci, kısa öykü yazarı ve romancı (ö. 2012)
 1944 - Rudy Giuliani, Amerikalı siyasetçi ve hukukçu
 1944 - Sondra Locke, Amerikalı oyuncu (ö. 2018)
 1947 - Firengiz Alizade, Azerbaycanlı seçkin besteci
 1947 - Mehmet Ulay, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1947 - Zahi Hawass, Mısır arkeolojisi uzmanı, akademisyen, yazar ve araştırmacı
 1954 - João Carlos de Oliveira, Brezilyalı atlet (ö. 1999)
 1959 - Steve Strange, Galli pop şarkıcısı (ö. 2015)
 1961 - Ömer Asan, Türk yazar, yapımcı ve yayıncı
 1961 - Cecilia González Gómez, Meksikalı siyasetçi (ö. 2017)
 1963 - Zemfira Meftahaddinova, Azeri atıcı
 1964 - İskender Över, Türk şair, yazar ve eleştirmen (Küçük İskender mahlasıyla yazı yazan) (ö. 2019)
 1964 - Phil Vassar, Amerikalı country müzik sanatçısı
 1966 - Cemil Özeren, Türk müzisyen (ö. 2012)
 1968 - Kylie Minogue, Avustralyalı şarkıcı
 1971 - Isabelle Carré, Fransız oyuncu
 1971 - Yekaterina Gordeyeva, Rus buz patencisi
 1971 - Marco Rubio, Amerikalı politikacı ve ABD'nin Florida Eyaleti senatörü
 1972 - Metin Arolat, Türk şarkıcı
 1972 - Kate Ashfield, İngiliz aktris
 1974 - Hans-Jörg Butt, Alman eski kaleci
 1976 - Zaza Enden, Türk basketbolcu ve profesyonel güreşçi
 1981 - Uğur İnceman, Türk futbolcu
 1981 - Gábor Talmácsi, Macar motosiklet yarışçısı
 1983 - Metin Akan, Türk futbolcu
 1983 - Matthias Lehmann, Alman futbolcu
 1985 - Colbie Caillat, Amerikalı pop şarkıcısı, müzisyen, söz yazarı ve gitarist
 1985 - Carey Mulligan, İngiliz oyuncu
 1985 - Sebastian Urzendowsky, Alman oyuncu
 1986 - Sami Allagui, Alman asıllı Tunuslu millî futbolcu
 1986 - Colby Lopez, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1988 - Ufo361, Türk-Alman rapçi ve söz yazarı
 1990 - Kyle Walker, İngiliz millî futbolcu
 1991 - Ji Dong-Won, Güney Koreli millî futbolcu
 1991 - Alexandre Lacazette, Fransız millî futbolcu
 1992- Deniz Işın, Türk oyuncu
 1992 - Koichi Maeda, Japon futbolcu
 1993 - David Ramírez, Kosta Rikalı futbolcu
 1994 - John Stones, İngiliz millî futbolcudur
 1994 - Son Yeon-jae, Güney Koreli ritmik jimnastikçi
 1994 - Paul Onuachu, Nijeryalı millî futbolcu
 1998 - Dahyun, Güney Koreli şarkıcı ve rapçi
 1999 - Cameron Boyce (ö. 2019)
 2000 - Phil Foden, İngiliz futbolcu

Ölümler
 1750 - Sakuramachi, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 115. imparatoru (d. 1720)
 1787 - Leopold Mozart, Avusturyalı besteci (Wolfgang Amadeus Mozart'in babası) (d. 1719)
 1843 - Noah Webster, İngiliz bir sözlükbilimci ve yazar (d. 1758)
 1847 - William Herbert, İngiliz bitki bilimci, bitki ressamı, şair ve din adamı (d. 1778)
 1849 - Anne Brontë, İngiliz yazar (d. 1820)
 1878 - John Russell, İngiliz bir siyasetçi (d. 1792)
 1910 - Emil Zuckerkandl, Avusturyalı-Macar anatomist, antropolog ve bilim insanı (d. 1849)
 1915 - Yenovk Şahen, Ermeni aktör ve tiyatro oyuncusu (d. 1881)
 1916 - Ivan Yakoviç Franko, Ukraynalı bir şair, yazar (d. 1856)
 1916 - Albert Lavignac, Fransız öğretmen, müzik teorisyeni ve besteci (d. 1846)
 1937 - Alfred Adler, Avusturyalı psikiyatrist (d. 1870)
 1952 - Sermet Muhtar Alus, Türk gazeteci, yazar ve karikatürist (d. 1887)
 1963 - Ion Agârbiceanu, Rumen yazar (d. 1882)
 1968 - Fyodor Ohlopkov, II. Dünya Savaşı sırasında Sovyet keskin nişancısı idi (d. 1908)
 1971 - Audie Murphy, Amerikalı aktör (d. 1924)
 1972 - VIII. Edward, Birleşik Krallık Kralı (d. 1894)
 1978 - Orhan Peker, Türk ressam (d. 1927)
 1983 - Çiğdem Talu, Türk şarkı sözü yazarı (d. 1939)
 1984 - İbrahim Şevki Atasagun, Türk siyasetçi ve doktor (d. 1899)
 1986 - Edip Cansever, Türk şair (d. 1928)
 1990 - Taiichi Ohno, Japon endüstri mühendisi ve iş insanı (d. 1912)
 1994 - Julius Nicholas Boros, Macar-Amerikalı golfçü (d. 1920)
 1998 - Phil Hartman, Amerikalı aktör, komedyen, senarist ve grafiker (d. 1948)
 2003 - Ilya Prigogine, Belçikalı kimyager, fizikçi ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1917)
 2003 - Martha Scott, Amerikalı oyuncudur (d. 1912)
 2010 - Gary Coleman, Amerikalı oyuncu (d. 1968)
 2013 - Viktor Kulikov, Sovyetler Birliği Mareşali (d. 1921)
 2014 - Ertuğrul Işınbark, Türk illüzyonist ve sihirbaz (d. 1940)
 2014 - Maya Angelou, Afroamerikan yazar, şair ve şarkıcı (d. 1928)
 2014 - Malcolm Glazer, Amerikalı işletmeci (d. 1928)
 2014 - Mandrake, Türk illüzyonist ve sihirbaz (d. 1940)
 2015 - Reynaldo Rey, Amerikalı oyuncu, komedyen ve televizyon programcısı (d. 1940)
 2016 - Giorgio Albertazzi, İtalyan oyuncu, şarkıcı, senarist ve film yönetmeni (d. 1923)
 2016 - Bryce Dejean-Jones, Amerikalı basketbolcu (d. 1992)
 2016 - David Cañada, İspanyol bisiklet yarışçısı (d. 1975)
 2016 - Harambe, Goril (d. 1999)
 2017 - John Noakes, İngiliz Tv ünlüsü, sunucu ve oyuncu (d. 1934)
 2018 - Pippo Caruso, İtalyan besteci, aranjör ve orkestra şefi (d. 1935)
 2018 - Neale Cooper, İskoç eski futbolcu ve antrenör (d. 1963)
 2018 - Paulette Coquatrix, Fransız kadın moda tasarımcısı (d. 1916)
 2018 - Serge Dassault, Fransız yönetici, iş insanı ve siyasetçi (d. 1925)
 2018 - Semavi Eyice, Türk Bizantolog ve sanat tarihçisi (d. 1922)
 2018 - Cornelia Frances, İngiltere doğumlu Avustralyalı oyuncu (d. 1941)
 2018 - María Dolores Pradera, İspanyol kadın şarkıcı ve oyuncu (d. 1924)
 2018 - Dick Quax, Hollanda doğumlu Yeni Zelandalı atlet ve siyasetçi (d. 1948)
 2018 - Jens Skou, Danimarkalı kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1918)
 2018 - Michel Stolker, Eski Hollandalı bisiklet yarışçısı (d. 1933)
 2018 - Ola Ullsten, İsveçli politikacı ve diplomat (d. 1931)
 2019 - Freddy Buache, İsviçreli gazeteci, film eleştirmeni ve tarihçi (d. 1924)
 2019 - Carmine Caridi, Amerikalı oyuncu (d. 1934)
 2020 - Gracia Barrios, Şilili ressam (d. 1927)
 2020 - Guy Bedos, Fransız aktör, komedyen, senarist ve sahne sanatçısı (d. 1934)
 2020 - Celine Fariala Mangaza, Kongolu engelli aktivisti (d. 1967)
 2020 - Claude Goasguen, Fransız sağ siyasetçi (d.1945)
 2020 - Robert M. Laughlin, Amerikalı antropolog, dilbilimci ve küratör (d. 1934)
 2020 - Jaroslav Švach, Çek profesyonel futbolcu (d. 1973)
 2021 - Zehra Abdullayeva, Azeri şarkıcı (d. 1952)
 2021 - Resurreccion Acop, Filipinli siyasetçi ve hekim (d. 1947)
 2021 - Mark Eaton, Amerikalı profesyonel basketbol oyuncusu (d. 1957)
 2021 - Barbara Ossenkopp, Alman gece kulübü dansçısı, aktris ve hayvan hakları aktivisti (d. 1943)
 2021 - Benoît Sokal, Belçikalı çizgi roman sanatçısı, yazarı ve video oyunu geliştiricisi (d. 1954)
 2022 - Patricia Brake, İngiliz aktris (d. 1942)
 2022 - Evaristo Carvalho, São Tomé ve Príncipeli siyasetçi (d. 1941)
 2022 - Bo Hopkins, Amerikalı aktör (d. 1938)
 2022 - Bujar Nishani, Arnavut politikacı (d. 1966)
 2023 - Harald zur Hausen, Alman virolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1936)

Tatiller ve özel günler
 Azerbaycan Cumhuriyet Günü

0528
28

28 Mayıs


Frihedskæmperne oprindelig grundlagt 7. juli 2007 som Frihedspartiet.

Partiet blev grundlagt af Ruth Evensen, tidligere præst i Faderhuset , Eivind Fønss og Agner Dalgaard.

Et af partiets mærkesager er abortmodstand, og faktisk blev partiet annonceret samme dag Kristendemokraterne annoncerede, at de ikke længere var imod fri abort (beslutningen blev senere omstødt efter Bodil Kornbeks afgang som formand).

Referencer

Danmarks politik
Politiske partier i Danmark

Frihedskæmperne (parti)


الريلين هو بروتين يساعد في تنظيم عمليات الهجرة العصبية. إلى جانب هذا الدور الهام في وقت مبكر من التنمية، فأن له دور هام في الكبر. كما قد يلعب دورا في مرض الزهايمر ، والصرع ، ومرض التوحد.

المراجع

بروتينات بشرية
بروتينات سكرية
بيولوجيا الاضطراب ثنائي القطب
جينات على كروموسوم 7
علوم عصبية جزيئية
نماء عصبي
هيدرولازات
EC 3.4.21

ريلين


متحف المجوهرات الملكية هو متحف يعرض مجوهرات الأسر المالكة التي حكمت مصر، ويقع في مدينة الإسكندرية. شيد القصر العام 1919 في منطقة زيزينيا وهو تحفة معمارية، وتبلغ مساحته 4185 متراً مربعا وكان يؤول للأميرة فاطمة الزهراء إحدي أميرات الأسرة المالكة، وقد صمم طبقا لطراز المباني الأوروبية في القرن التاسع عشر ومن الداخل تمت زخرفة القصر بوحدات فنية مميزة.

تحول إلي متحف للمجوهرات الملكية في العام 1986، والمتحف يضم مجموعة كبيرة من المجوهرات والتحف الذهبية التابعة للأسرة العلوية المالكة تعود للعام 1805 ومنها تحف نادرة بدءا من محمد علي باشا حتي فاروق الأول. تمت مصادرة هذه المجوهرات من قبل يوليو 1952، وتم تسجيله كمتحف عام 1999، ويضم المتحف حالياً 11 ألف و 500 قطعة.

مبنى متحف المجوهرات الملكية

و«متحف المجوهرات».. أو كما يطلق عليه «قصر المجوهرات» نظراً لوجوده في المبنى الذي كان قصراً لاحدى أميرات الأسرة العلوية المالكة بمصر كما سنرى.. ويقع هذا المتحف أو القصر في منطقة زيزينيا الإسكندرية.. وبجوار مقر اقامة محافظ الإسكندرية مباشرة في منطقة تتمتع بالهدوء والرقي واللذان يليقان بمتحف للمجوهرات.. وللمتحف أربعة حدود وهي.. من الجنوب شارع أحمد يحيى..ومن الشمال شارع عبد السلام عارف.. ومن الشرق شارع الفنان أحمد عثمان.. ومن الغرب مقر اقامة المحافظ.

تاريخ القصر (المتحف)

يوجد متحف المجوهرات الملكية في مبنى قصر فاطمة الزهراء (الأميرة فاطمة حيدر) بجليم. وقد أسس هذا القصر زينب هانم فهمي عام 1919 م وأكملت بناءه وأقامت به ابنتها الأميرة فاطمة الزهراء عام 1923م. والأميرة فاطمة الزهراء التي يحمل القصر اسمها من أميرات الأسرة العلوية وقد ولدت عام 1903م.. والدتها هي السيدة زينب فهمي..أخت المعماري علي فهمي – الذي اشترك في تصميم هذا القصر.. أما والدها فهو الأمير علي حيدر بن الأميرأحمد رشدي بن الأمير مصطفى بهجت بن فاضل باشا بن إبراهيم باشا بن محمد علي باشا والي مصر وباعث نهضتها الحديثة أي أن محمد علي هو جدها الخامس.

وكانت والدة الأميرة فاطمة الزهراء قد أتمت بناء الجناح الغربي قبل وفاتها وكانت ابنتها قد بلغت الثامنة عشرة من عمرها.. وقد أضافت الأميرة فاطمة الزهراء جناحاً شرقياً للقصر وربطت بين الجناحين بممر..وقد ظل هذا القصر مستخدماً للإقامة الصيفية حتى قيام حركة يوليو 1952م... وعندما صودرت أملاك الأميرة سمح لها بالإقامة في القصر.. وكان ذلك حتى عام 1964م حين تنازلت الأميرة فاطمة الزهراءعن القصر للحكومة المصرية.. وغادرت إلى القاهرة.. وقد توفيت الأميرة فاطمة الزهراء عام 1983م.

وقد تم استخدام القصر كاستراحة لرئاسة الجمهورية حتى تحول إلى متحف بقرار جمهوري عام 1986م. وقد بني هذا القصر (متحف المجوهرات الملكية) على طراز المباني الأوربية من الناحية المعمارية.. وهو يتكون من جناحين.. شرقي وغربي.. يربط بينهما ممر مستعرض... ويتكون كل من الجناح الشرقي والجناح الغربي من طابقين وبدروم.. كما يحيط بالمبنى حديقة تمتلئ بالنباتات والزهور وأشجار الزينة.

وقد تم عمل ترميم وتطوير للمتحف عام 1986 وعام 1994م.ومنذ أواخر عام 2004م بدأ المجلس الأعلى للآثار عملية تطوير وترميم شاملة للمتحف بتكلفة تقدر بنحو 10 ملايين جنيه بهدف زيادة قدرته على استيعاب المزيد من المعروضات الثمينة الموجودة يالمخازن ولم تعرض بعد، وتم افتتاح المتحف في أبريل 2009.

محتويات المتحف
ويضم المتحف مجموعة من أروع وأجمل المجوهرات الملكية والتي كان يرتديها ويتزين بها أفراد الأسرة العلوية المالكة في مصر ومنها مجوهرات الملك فؤاد والملك فاروق وزوجاته والأمراء والأميرات من العائلة المالكة.. ولذلك فهو يُعرف باسم متحف المجوهرات الملكية. ويضم المتحف 11 ألفاً و500 قطعة تخص أفراد الأسرة المالكة. وقد تم تقسيم القصر إلى عشر قاعات تضم مجموعات من التحف والمجوهرات التي تخص أفراد أسرة محمد علي ومن أهمها:

 مجموعة تخص مؤسس الأسرة العلوية «محمد علي» من بينها علبة نشوق من الذهب المموه بالمينا عليها اسمه «محمد علي»
 مجموعة الأمير محمد علي توفيق التي تشمل 12 ظرف فنجان من البلاتين والذهب ونحو 2753 فصاً من الماس البرنت والفلمنك وحافظة نقود من الذهب المرصع بالماس..بالإضافة إلى ساعة جيب خاصة بالسلاطين العثمانيين.
 ومن عصر الخديوي سعيد باشا توجد مجموعة من الوشاحات والساعات الذهبية.. والأوسمة والقلائد المصرية والتركية والأجنبية مرصعة بالمجوهرات والذهب..ونحو أربعة آلاف من العملات الأثرية المتنوعة. مجموعة تخص مؤسس الأسرة العلوية محمد علي من بينها علبة نشوق من الذهب المموه بالمينا عليها اسمه «محمد علي».
 ساعات من الذهب وصور بالمينا الملونة للخديوي إسماعيل والخديوي توفيق.
 مجموعة تحف ومجوهرات الملك فؤاد وأهمها:
 مقبض من ذهب مرصع بالماس.
 ميداليات ذهبية ونياشين عليها صورته.
 تاج من البلاتين المرصع بالماس والبرلنت لزوجته الأميرة شويكار.
 مجموعة مجوهرات الملكة نازلي من أهمها حلية من الذهب مرصعة بالماس البرلنت.
 مجموعة تحف ومجوهرات الملك فاروق والملكة نازلي ومن أهمها:
 شطرنج من الذهب المموه بالمينا الملونة المرصع بالماس.
 صينية ذهبية عليها توقيع «110 من الباشوات».
 عصا المارشاليه من الابنوس والذهب.
 طبق من العقيق مهدى من قيصر روسيا.
 مجموعة الملكة فريدة زوجة الملك فاروق الأولى ومن أهم قطعها:
 تاج الملكة من البلاتين المرصع بالماس البرلنت وتوكه من الماس البرلنت.
 دبابيس صدر من الذهب والبلاتين المرصع بالماس البرلنت والفلمنك.
 مجموعة الملكة ناريمان زوجة الملك فاروق الثانية ومن أهم قطعها:
 أوسمة وقلادات وميداليات تذكارية.
 مسطران وقصعة من الذهب استخدمت في وضع حجر الأساس للمشروعات.
 مجموعات الأميرات فوزية أحمد فؤاد وفائزة أحمد فؤاد: «أ» مجموعة من الاساور والتوك ودبابيس الصدر من أهمها:
 توكة من البلاتين المرصع بالماس عليها اسم «فوزية».
 عقد ذهب مرصع بالماس البرلنت واللؤلؤ «فائزة».
 مجموعة الأميرات سميحة وقدرية حسين كامل:
 مجموعة من ساعات الجيب من الذهب المرصع بالماس البرلنت والفلمنك وسوار ذهب مرصع بالماس البرلنت والفلمنك واللؤلؤ.
 مجموعة الأمراء يوسف كمال ومحمد علي توفيق: وتضم العديد من التحف والمجوهرات والاوسمة والقلادات والنياشين هذا بالإضافة إلى مجموعات أخرى من المجوهرات التي تناولها العرض المتحفي في أسلوب شيق واستعملت الإضاءة التي تعتمد على التوجيه الضوئي المباشر للقطع المعروضة دون التأثير عليها أو تأثر المشاهد بها وقد زودت خزانات العرض بالبطاقات الشارحة باللغتين العربية والإنجليزية.

ويعد هذا المتحف من أجمل المعالم السياحية في الإسكندرية حيث يضم مجموعة نادرة ورائعة من التحف والمجوهرات والحلي والمشغولات الذهبية والأحجار الكريمة والساعات المرصعة بالجماهلر والماس. وتحف (قصر) المجوهرات يفتح أبوبه للمصريين والضيوف الأجانب وأسعار الدخول للمصريين أسعار زهيده جداً تشجيعاً لهم زيارة هذا المتحف الهام والتعرف على مايضمه من مقتنيات ومجوهرات غاية في الروعة والجمال ربما لايوجد لهل مثيل في العالم.

انظر أيضًا

 أسرة محمد علي
 زيزينيا

مراجع

وصلات خارجية

 تحفة معمارية نادرة

تأسيسات سنة 1986 في مصر
الأسرة العلوية
متاحف الإسكندرية
متاحف تاريخية في مصر
متاحف فنون زخرفية
متاحف فنية ومعارض في مصر
متاحف مجوهرات

متحف المجوهرات الملكية


Isistius brasiliensis er en art blandt Squaliformes-ordenen, der lever i den pelagiske zone. Den er især observeret i Stillehavet omkring Japan mod nord og Australien mod syd, men den har sit habitat inden for tropiske områder over hele verden og forekommer oftere tæt på øer. Den kaldes populært for cigarhaj for sit lille, runde, brune udseende.

Den er som udgangspunkt ikke et flokdyr og mødes normalt kun for at parre sig. Om dagen bevæger den sig opad, formentlig for at fange flere fisk, men den holder sig typisk alligevel omkring 100 meter fra overfladen.

Eksterne henvisninger
Animal Diversity Web

Hajer

Cigarhaj


An Panicum paucinode in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Panicum paucinode in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum paucinode


Das Dipsea Race ist der älteste Traillauf und nach dem Boston-Marathon die zweitälteste Laufveranstaltung in den Vereinigten Staaten. Das Rennen wird – mit Unterbrechungen – seit 1905 ausgetragen und erstreckt sich über eine Länge von 7,44 Meilen (rund 12 km). Es führt ab dem Stadtzentrum von Mill Valley  hinauf zu den Hängen des Mount Tamalpais, weiter durch das Schutzgebiet Muir Woods National Monument und durch den Mount Tamalpais State Park nach Stinson Beach an der Küste des Pazifiks.

Zu den Besonderheiten des Rennens gehört, dass insgesamt 1219 Höhenmeter überwunden werden müssen, wobei die ersten Streckenabschnitte über das für Mill Valley typische Labyrinth von Treppen und Pfaden am Fuße des Mount Tamalpais führen. Eine weitere Besonderheit ist, dass das Ziel über verschiedene, von den Läufern unter strategischen Gesichtspunkten ausgewählte Routen erreicht werden kann. Um eine Chancengleichheit der Läufer zu gewährleisten, wird in einem Handicap-System gestartet, bei dem Teilnehmer – gemäß ihrem Alter und Geschlecht – zu unterschiedlichen Startzeitpunkten ins Rennen gehen.

Geschichte

Die Geschichte des Dipsea Race geht auf das Jahr 1904 zurück. In diesem Jahr veranstalteten Mitglieder des Olympic Club – des ältesten Leichtathletikvereins der Vereinigten Staaten, mit Sitz in San Francisco – einen Tagesausflug zum "Dipsea Inn", einem Ausflugslokal an der kalifornischen Pazifikküste. Sie reisten zunächst mit der Fähre nach Sausalito und dann weiter mit der Bahn bis nach Mill Valley. Dort angekommen, schlossen sie eine Wette ab, wer das Dipsea Inn zuerst erreichen würde. Das Unternehmen stellte sich dabei als eine solche Herausforderung dar, dass die Vereinsmitglieder beschlossen, das Rennen von nun ab einmal jährlich abzuhalten.

Das erste offizielle Dipsea Race fand am 19. November 1905 statt. Von der Zeitung San Francisco Examiner als "das größte Querfeldeinrennen" angekündigt, "das jemals in diesem oder einem anderen Land veranstaltet wurde", meldeten sich mehr als 100 Läufer an. Gewonnen wurde diese erste Ausgabe des Dipsea Race von John Hassard, einem Schüler aus Oakland.

Die heutige Ausgabe des Dipsea Race ähnelt noch weitestgehend jenem Rennen von 1905. Lediglich kleinere Änderungen wurden vorgenommen. So wurde das Rennen etwa im Jahr 1907 um den letzten Abschnitt verkürzt, der über den Strand an der Pazifikküste führte. Von 1965 wurde ein festes Reglement für den Vorsprung eingeführt, den Läufer je nach ihrem Lebensalter erhalten. Zuvor war dieser Vorsprung noch an das Laufvermögen jedes einzelnen Teilnehmers angepasst worden. Die Teilnahmemöglichkeit für Frauen wurde im Jahr 1971 ins Reglement aufgenommen, obwohl sie faktisch schon seit 1950 an dem Rennen teilnahmen.

Die Geschichte des Rennens wurde in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts zweimal unterbrochen. Während der Great Depression musste es in den Jahren 1932 und 1933 wegen Finanzierungsproblemen ausgesetzt werden und in den Jahren von 1942 bis 1945 fanden aufgrund der Teilnahme der Vereinigten Staaten am Zweiten Weltkrieg ebenfalls keine Rennen statt.

Aufgrund der immer weiter steigenden Beliebtheit des Rennens ist die Teilnehmerzahl seit dem Jahr 1977 begrenzt (heute 1500 Läufer). Seit 1983 wird das Rennen jährlich am zweiten Sonntag im Juni ausgetragen.

Das Rennen

Streckenführung
Die Strecke des Dipsea Race führt über den "Dipsea Trail", einen Pfad, der möglicherweise schon vor Ankunft der europäischen Siedler von den Miwok-Indianern genutzt wurde. Erstmals bildlich dargestellt wurde der Pfad auf der ersten Karte von Marin County im Jahr 1854. Im Jahr 2010 wurde der "Dipsea Trail" in das National Register of Historic Places aufgenommen.

Die offizielle Streckenlänge des heutigen Rennens wurde im Jahr 2010 mit 7,44 Meilen gemessen, was in etwa zwölf Kilometern entspricht. Nehmen die Läufer alle zugelassenen Abkürzungen, so beträgt die Länge der Strecke 7,12 Meilen.

Über die Geschichte des Rennens hinweg wurde die Streckenführung immer wieder verändert. Im Jahr 1974, als Ron Elijah seine bis heute bestehende Rekordzeit von 44 Minuten und 49 Sekunden lief, wurde die Länge der Strecke mit 6,75 Meilen gemessen. Inwieweit solche Zeiten angesichts der Streckenänderungen mit denen heutiger Läufer vergleichbar sind, ist unter den Fans des Rennens ein Gegenstand häufiger Debatten.

Das Bewerbungsverfahren
Das Verfahren, nach dem die Teilnehmer des Rennens ausgewählt werden, wurde in der Geschichte des Dipsea Race mehrfach geändert. Während die reguläre Startgebühr heute 60 Dollar beträgt, wurde in der Frühzeit des Rennens noch keine Startgebühr erhoben. Zudem konnten sich Läufer bis in die 1960er Jahre noch am Tag des Rennens in eine Teilnehmerliste im Startbereich in Mill Valley eintragen. Seit das Starterfeld in den späten 1970er Jahren auf 1500 Läufer begrenzt wurde und der Konkurrenzdruck unter den potentiellen Teilnehmern wuchs, ist das Bewerbungsverfahren zunehmend komplizierter gestaltet worden. Heute können sich Läufer über verschiedene Wege für das Rennen qualifizieren. Die Rennkommission verschickt vor jedem Dipsea Race eine Einladung an diejenigen Läufer, die im Vorjahr eine Einladung erhielten und die zugleich unter den ersten 450 Teilnehmern waren, die die Ziellinie erreichten. Zusätzlich erhalten diejenigen Läufer ein Teilnahmeformular, die unter den ersten 750 Teilnehmern waren, die im Vorjahr die Ziellinie erreichten und in der Gruppe gestartet waren, deren Läufer keine Einladung erhielten. Läufer aus diesen beiden Teilnehmergruppen gelten als gesetzt, sofern sie ihr Teilnahmeformular bis zum Bewerbungsschluss – üblicherweise dem 1. April – zurückschicken. Die übrigen Plätze werden an diejenigen Bewerber vergeben, die entweder als Erste ein Teilnahmeformular ausfüllen, sich über eine verdeckte Auktion einen Platz erkaufen oder im Rahmen einer Lotterie für das Rennen ausgelost werden. Darüber hinaus heißt es auf der aktuellen Webseite des Dipsea Race, dass auch diejenigen Bewerber eine Chance erhalten, die entweder mit einer "überzeugenden und anrührenden Geschichte" die Rennkommissare überreden können oder am Freitag vor dem Rennen im Rahmen eines Festessens einen der beiden letzten Teilnahmeplätze ersteigern, wobei die Gebote bei 500 Dollar starten.

Das Handicap-System

Seit der ersten Austragung des Dipsea Race im Jahr 1905 ist das Handicap-System ein integraler Bestandteil des Rennens. Mit dem englischen Begriff "handicap" wird dabei der Rückstand bezeichnet, den ein Läufer auf die Teilnehmer erhält, die mit einem Vorsprung starten. Gestartet wird in Gruppen, wobei die letzte Gruppe – genannt "scratch group" – ohne Vorsprung ins Rennen geht. Die tatsächliche Laufzeit eines Teilnehmers wird als "clock time" bezeichnet. Allein in 11 Rennen – und kein einziges Mal seit 1985 – konnte ein Läufer das Dipsea Race gewinnen, der die schnellste "clock time" lief und damit der insgesamt schnellste Läufer war.

Während das "handicap" in den ersten Jahren noch auf einer individuellen Einschätzung der Läufer basierte, wurde das "handicap" von 1965 an allein aufgrund des Alters bestimmt. Seit der offiziellen Teilnahmemöglichkeit für Frauen im Jahr 1971 wird der Vorsprung auf der Grundlage einer Kombination von Alter und Geschlecht ermittelt. Die Neuregelung von 1965 führte dazu, dass ältere Teilnehmer des Dipsea Race bessere Chancen auf den Sieg erhielten. Zwischen den Jahren 1993 und 2009 wurde das Rennen stets von Läufern gewonnen, die älter als 50 Jahre waren. Im Jahr 2010 gingen insgesamt 52 unterschiedliche Gruppen an den Start, die jeweils mit einer Minute Zeitunterschied ins Rennen gingen.

Mit der Dominanz des Läufers Sal Vasquez (siehe unten), der das Rennen in vier aufeinanderfolgenden Jahren gewann, wurde im Jahr 1986 zudem eine eigene Regel für ehemalige Gewinner des Dipsea Race eingeführt. Diese unter dem Namen "Winners Penalty" (ursprünglich "Sal Vasquez Rule") bekannte Regel besagt, dass die Gewinner eines der fünf vorangegangenen Jahre mit einer Minute Rückstand ins Rennen starten mussten. Nachdem Megan McGowan das Rennen 1992 zum zweiten Mal in Folge gewann, wurde die "Megan McGowan Rule" eingeführt, bei der diese Minuten je Läufer kumuliert wurden. In den Rennen zwischen 2007 und 2009 ging der Vorjahressieger mit vier Minuten Rückstand ins Rennen, unabhängig davon, wie viele Austragungen er in den vorangegangenen Jahren gewonnen hatte. Im Jahr 2010 wurde das Rennen für Vorjahressieger wieder leicht entschärft. Seither starten alle Vorjahresgewinner mit je einer Minute Rückstand pro gewonnenem Rennen in den vorangegangenen drei Jahren.

Teilnehmer (Auswahl)

 Jack Kirk, genannt "Dipsea Demon" – Zwischen 1930 und 2002 nahm Kirk an insgesamt 67 Rennen teil. Als er im Jahr 2007 im Alter von 100 Jahren starb, hielt er damit den Teilnahmerekord. Sein letztes vollständig absolviertes Rennen beendete Kirk im Jahr 2002. Im darauffolgenden Jahr konnte er das Rennen nicht abschließen, kam aber – im Alter von 96 Jahren – bis zum Gipfel des "Cardiac Hill".
 Sal Vasquez – Vasquez bestritt sein erstes Dipsea Race 1980 im Alter von 40 Jahren. Im Verlauf des Rennens stürzte er zweimal und musste im Anschluss mit 12 Stichen in einem Krankenhaus versorgt werden. Der Tageszeitung Marin Independent Journal sagte er anschließend, es sei irrwitzig, nach Mill Valley zu kommen. In den Jahren nach 1980 gewann er das Dipsea Race dann aber insgesamt siebenmal und hält damit den Rekord für die bisher meisten Siege.
 Melody-Ann Schultz und Reilly Johnson – Beide Läuferinnen starteten im Jubiläumsjahr 2010 (Hundertstes Dipsea Race) mit einem Vorsprung von 25 Minuten. Kurz vor dem Ziel stürzte Johnson und wurde von Schultz angefeuert, wieder aufzustehen und das Rennen zu beenden. Am Ende konnte Johnson das Rennen mit sieben Sekunden vor Schultz für sich entscheiden. Schultz war zu diesem Zeitpunkt eine 67-jährige Großmutter und Johnson eine 8-jährige Schülerin.

Rekorde

Andere Dipsea-Rennen

Double und Quadruple Dipsea
Seit 1970 wird das "Double Dipsea" einmal jährlich ausgetragen. Die Strecke führt von Stinson Beach nach Mill Valley und wieder zurück. Das Double Dipsea findet 13 Tage nach dem Dipsea Race statt. Im Jahr 2010 erreichten 570 Läufer das Ziel. Russ Kiernan, mehrfacher Dipsea Race-Teilnehmer, hält den Double Dipsea-Rekord von insgesamt elf Siegen.

Seit 1985 findet jährlich das "Quadruple Dipsea" statt. Dessen Geschichte geht zurück auf das Jahr 1978, als die beiden aus Mill Valley stammenden Läufer Mike McKenzie und Hans Roenau zum ersten Mal die vierfache Dipsea Race-Strecke liefen. McKenzie gewann dieses erste Rennen, nachdem Roenau völlig ausgehungert angehalten hatte, um Brombeeren zu pflücken.

Das Quadruple Dipsea beginnt und endet in Mill Valleys Old Mill Park. Das Rennen wird ohne Handicap-System ausgetragen; alle Läufer starten zur selben Zeit. Da das Rennen am Samstag nach Thanksgiving und damit vergleichsweise spät im Jahr ausgetragen wird, müssen die Teilnehmer häufig auch mit schlechten Wetterverhältnissen kämpfen.

Die "Women's Dipsea Hikes"
Die fünf Austragungen des "Women's Dipsea Hikes" zwischen 1918 und 1922 nehmen einen besonderen Platz in der Geschichte der Leichtathletik in den Vereinigten Staaten ein. Da die 1888 gegründete Amateur Athletic Union als führender Amateur-Sportverband Frauen von Langstreckenläufen zu jener Zeit ausschloss, wurde das Rennen offiziell als "Wanderung" (englisch hike) deklariert. Dessen ungeachtet wiesen die Women's Dipsea Hikes dieselben Charakteristiken auf, wie eine offizielle Laufveranstaltung: die Teilnehmerinnen trainierten im Vorfeld für das Rennen, die Gewinnerinnen bekamen Preise und sowohl Platzierungen als auch Zeiten wurden festgehalten.

Obwohl erste Kommentatoren die Teilnahme von Frauen am Rennen positiv bewerteten und den weiblichen Athleten neben einer "größeren Beharrlichkeit" auch eine "größere Ausdauer" als gleichwertig trainierten Männern zusprachen, entstanden schon bald Diskussionen darüber, ob es für Frauen schicklich sei, an Laufveranstaltungen wie dem Women's Dipsea Hike teilzunehmen. Diese Diskussionen drehten sich vor allem um die von den weiblichen Rennteilnehmerinnen getragene Kleidung sowie um die Frage, ob die weiblichen Körper während des Rennens womöglich einer für Frauen "unangemessenen Belastung" ausgesetzt würden. Für die genauen Gründe, warum die Women's Dipsea Hikes schon fünf Jahre nach ihrer ersten Austragung eingestellt wurden, liegen laut der Sporthistorikerin Rita M. Liberti keine Quellen vor; sie nimmt jedoch an, dass es gerade diese Diskussionen waren, die schon 1923 zu einem Ende der Austragung des Rennens für Frauen führten. Erst sechs Jahre nach dem letzten Women's Dipsea Hike im Jahr 1922 wurden Frauen für Laufdisziplinen bei den Olympischen Spielen zugelassen.

Filmische Verarbeitungen
Im Mai 1986 erschien der Film "On the Edge" in den amerikanischen Kinos. Der in Mill Valley geborene Rob Nilsson schrieb das Buch zum Film, führte Regie und war gleichzeitig Co-Produzent des Filmes. Nilsson war schon in seiner Schulzeit von dem Rennen fasziniert und nahm selbst mehrere Male als Läufer an dem Rennen teil. Der Film erzählt die Geschichte von Wes Holman (gespielt von Bruce Dern), einem ehemaligen Hochleistungssportler, der auf unfairem Wege von einer Teilnahme an den Olympischen Spielen ausgeschlossen und für Rennen in den Vereinigten Staaten gesperrt wurde. Jahre später kehrt Holman in seine Heimatstadt Mill Valley zurück, um am Dipsea Race teilzunehmen und dieses schließlich – trotz aller Widrigkeiten – zu gewinnen. In einem Beitrag für die New York Times zog Filmkritikerin Nina Darnton die Bilanz, On the Edge vermittle eine ähnliche Begeisterung vom Laufsport wie der Film Die Stunde des Siegers aus dem Jahr 1981.

Tim Amyx, wie Nilsson ein ehemaliger Teilnehmer des Rennens, fügte seine in den 1980er Jahren entstandenen Filmaufnahmen zum Dipsea Race zu einem 40-minütigen Video "The Dipsea Race" zusammen. Später produzierte er eine 11-minütige Fassung für das hundertste Rennen im Jahr 2005. Die amerikanische Firma Magus Films produzierte unter dem Titel "Survival Run" einen Film über die Rennteilnahme des blinden Läufers Harry Cordellos. Und im Jahr 2004 erschien unter dem Titel "The Dipsea Demon" ein Dokumentarfilm über die Geschichte von Jack Kirk.

Literatur

 Barry Spitz: Dipsea. The Greatest Race – Centennial Edition. San Anselmo, CA 2010, ISBN 978-0-9620715-4-6 (Erstveröffentlichung unter dem Titel "Dipsea. The Greatest Race" im Jahr 1993).

Weblinks

 Dipsea.org – Offizielle Webseiten des Dipsea Race.

Einzelnachweise

Sportveranstaltung in Kalifornien
Langstreckenlauf
Marin County

Dipsea Race


Township puede hacer referencia a:

Inglaterra
Township (Inglaterra), entidad local relacionada con la jurisdicción parroquial -:en:Township (England)-

Estados Unidos

Agronomía y geografía agraria
Una dimensión agronómica de 36 millas cuadradas, propia de Estados Unidos (Survey township o Congressional township) -:en:Survey township-
Una forma de explotación agraria y paisaje agrario vinculados a la colonización de los Estados Unidos

Gobierno local
 Civil township, la unidad de gobierno local en Estados Unidos de inferior nivel al county (condado) -:en:Civil township-
 Township, entidad local de Estados Unidos que a veces se traduce como «municipio».
Municipio (Pensilvania), townships en el estado de Pensilvania.
Municipio (Nueva Jersey), townships en el estado de Nueva Jersey.

Canadá
Township (Canadá), subdivisión de los county; en la zona francófona se denominan cantons -:en:Township (Canada)-

Sudáfrica
Township (Sudáfrica), territorios reservados a "no-blancos" desde el  y hasta el final del Apartheid  -:en:Township (South Africa)-
Township Rollers FC

Notas

Township


Dragon dance () is a form of traditional dance and performance in Chinese culture.  Like the lion dance, it is most often seen during festive celebrations.  The dance is performed by a team of experienced dancers who manipulate a long flexible giant puppet of a dragon using poles positioned at regular intervals along the length of the dragon.  The dance team simulates the imagined movements of this river spirit in a sinuous, undulating manner.

The dragon dance is often performed during Chinese New Year.  Chinese dragon(s) is a symbol of China's culture, and they are believed to bring good luck to people, therefore the longer the dragon is in the dance, the more luck it will bring to the community. The dragons are believed to possess qualities that include great power, dignity, fertility, wisdom and auspiciousness. The appearance of a dragon is both fearsome and bold but it has a benevolent disposition, and it was an emblem to represent imperial authority. The movements in a performance traditionally symbolize the power and dignity of the dragon.

History

During the Han dynasty, different forms of the dragon dance were described in ancient texts.  Rain dance performed at times of drought may involve the use of figures of dragon as Chinese dragon was associated with rain in ancient China, for example the dragon Yinglong was considered a rain deity, and the Shenlong had the power to determine how much wind and rain to bring.  According to the Han dynasty text Luxuriant Dew of the Spring and Autumn Annals by Dong Zhongshu, as part of a ritual to appeal for rain, clay figures of the dragons were made and children or adults may then perform a dance.  The number of dragons, their length and color, as well as the performers may vary according to the time of year.  Other dances involving dragons may be found in a popular form of entertainment during the Han dynasty, the baixi () variety shows, where performers called "mime people" () dressed up as various creatures such as beasts, fish and dragons. In his Lyric Essay on Western Capital () Zhang Heng recorded various performances such as performers who dressed as a green dragon playing a flute, and a fish-dragon act where fish transformed into a dragon. A version of the fish-dragon dance called "fish-dragon extending" () was also performed at the Han court to entertain foreign guests – in this dance a mythical beast of Shenli () transforms into flounder, then to a dragon. These ancient dances however do not resemble modern Dragon Dance in their descriptions, and depictions of dragon dance in Han dynasty stone relief engravings suggest that the props used may also be cumbersome, unlike modern Dragon Dance where light-weight dragons are manipulated by performers.

The dragon acts of the Han dynasty were also mentioned in the Tang and Song dynasty.  Figures similar to the dragon lantern () used during Lantern Festival were described in the Song dynasty work Dreams of Splendor of the Eastern Capital, where figures of dragon mounted for display were constructed out of grass and cloth and inside which numerous candle lights may be placed. Such dragon lanterns may also be carried and paraded by performers in the street during the Lantern festival at nighttime.  A wide variety of dragon dances have developed in various regions in China, for example, the Fenghua Cloth Dragon () from Zhejiang was made with bamboo frame and covered with cloth, and is said to have been developed in the 1200s. A form of dragon dance from Tongliang County (), which originated as snake totem worship, began during the Ming dynasty and became popular in the Qing dynasty. In the modern era, the government of People's Republic of China adapted and promoted various traditional folk dances, which contributed to the popularity of the current form of the dragon dance now found widely in China as well as Chinese communities around the world.

Aside from the popular form of dragon dance, other regional dragon dances include one from Zhanjiang, Guangdong province whereby the body of the dragon is formed entirely of a human chain of dozens to hundreds of performers, and in Pujiang County, Zhejiang Province, the body of the dragon is formed using wooden stools. The number of different dragon dances has been put at over 700.

Typically, retired dragons are burned and not saved. The head of the oldest surviving dragon, dating back to 1878 and named Moo Lung, is preserved and on display at the Bok Kai Temple in Marysville, California. Other fragments of dragons of similar age are kept at the Sweetwater County Historical Museum in Green River, Wyoming (1893, eyes only), Gold Museum in Ballarat (1897, head only), and the Golden Dragon Museum in Bendigo (1901, the oldest complete dragon, named Loong). Bendigo's Loong was used regularly in that city's Easter parade until 1970, and occasionally has come out of storage since then to welcome newer dragons to Bendigo.

Dragon structure

The dragon is a long serpentine body formed of a number of sections on poles, with a dragon head and a tail.  The dragon is assembled by joining the series of hoops on each section and attaching the ornamental head and tail pieces at the ends. Traditionally, dragons were constructed of wood, with bamboo hoops on the inside and covered with a rich fabric, however in the modern era lighter materials such as aluminium and plastics have replaced the wood and heavy material.

Dragons can range in length from as little as  operated by two people for small displays, around  for the more acrobatic models, and up to  for the larger parade and ceremonial styles. The size and length of a dragon depends on the human power available, financing, materials, skills and size of the field. A small organization cannot afford to run a very long dragon because it requires considerable human power, great expense and special skills.

The normal length and size of the body recommended for the dragon is  and is divided into nine major sections.  The distance of each minor (rib-like) section is  apart; therefore, the body has 81 rings. Many may also be up to 15 sections long, and some dragons are as long as 46 sections. Occasionally, dragons with far more sections may be constructed in Chinese communities around the world to produce the longest dragon possible, since part of the myth of the dragon is that the longer the creature, the more luck it will bring. Sun Loong in Bendigo, Australia was, at the time it was made in 1970, the longest dragon in the world measuring approximately  and is believed to be the longest regularly used dragon. Much longer dragons have been created for one-off events. The world record for the longest dragon is , set in Hong Kong on 1 October 2012.

Historically the dragon dance may be performed in a variety of ways with different types and colours of dragon. Green is sometimes selected as a main colour of the dragon, which symbolizes a great harvest. Other colours include: yellow, symbolizing the solemn empire; gold or silver, symbolizing prosperity; red, representing excitement. The dragon's scales and tail are mostly beautiful silvery and glittery to create a joyous atmosphere. As the dragon dance is not performed every day, the cloth of the dragon is removed and touched up with ultra-paint before each performance.

Performance

The dragon dance is performed by a skilled team whose job is to bring the motionless puppet body to life.  The correct combination and proper timing of the different parts of the dragon are very important to make a successful dance. Any mistakes made by even some of the performers would spoil the whole performance. To be very successful in the dance, the head of the Dragon must be able to coordinate with the body movement to match the timing of the drum. For larger ceremonial and parade style dragons, the head can weigh as much as 12 katis (14.4 kg, almost 32 lb). The dragon tail also has an important role to play as it will have to keep in time with head movements. The  fifth section is considered to be the middle portion and the performers must be very alert as the body movements change from time to time.  The dragon is often led by a person holding a spherical object representing a pearl.

The patterns of the dragon dance are choreographed according to the skills and experiences acquired by the performers. Some of the patterns of the dragon dance are "Cloud Cave", "Whirlpool", T'ai chi pattern, "threading the money", "looking for pearl", and "dragon encircling the pillar". The movement "dragon chasing the pearl" shows that the dragon is continually in the pursuit of wisdom.

The dragon moves in a wave-like pattern achieved by the co-ordinated swinging of each section in succession. Whilst this swinging constitutes the basic movement of the dragon, executing more complex formations is only limited by a team's creativity. The patterns and tricks that are performed generally involve running into spiraled formations to make the dragon body turn and twist on itself. This causes performers to jump over or through the dragon's body sections, adding to the visual display. Other advanced manoeuvres include various corkscrew-like rotating tricks and more acrobatic moves where the performers stand on each other's legs and shoulders to increase the height of the dragon's movements.

Performing in a dragon dance team incorporates several elements and skills; it is something of a cross-over activity, combining the training and mentality of a sports team with the stagecraft and flair of a performing arts troupe. The basic skills are simple to learn, however to become a competent performer takes dedicated training until movements become second nature and complex formations can be achieved – which rely not only on the skill of the individual member, but on concentration by the team as a whole to move in co-operation.

A double dragon dance, rarely seen in Western exhibitions, involves two troupes of dancers intertwining the dragons. Even rarer are dances with the full array of nine dragons, since nine is a "perfect" number. Such dances involve large number of participants from various organizations, and are often only possible under the auspices of a regional or national government.

Competition
A number of dragon dance competitions have been organized around the world.  In competition performances however, there are strict rules governing the specifications of the dragon body and the routine performed, and so dragons made for these events and what are mostly seen in the impressive stage shows are made for speed and agility, to be used by the performing team for maximum trick difficulty. In these dragons, the head is smaller and light enough to be whipped around, and must be a minimum of 3 kg, the body pieces are a light aluminium with cane and the majority of the hoops will be very thin PVC tubing. Performances are typically 8- to 10-minute routines with an accompanying percussion set.

In more recent times, luminous dragons whereby the dragons are painted with luminous paints that fluoresce under black light are also used in competition.

Outside China

The Chinese dragon is "perhaps the most recognized form of parade puppet". Unlike the lion dance in many Asian countries where there are numerous native versions of the dance, the dragon dance is found in other countries primarily among overseas Chinese communities. In Japan, the dragon dance (, Ja Odori or "Snake Dance" ) is one of the main attractions in the Nagasaki Kunchi festival.  The dance was originally performed by Chinese residents who settled in Nagasaki, the only port said to be open for foreign trade in Japan during the Edo period. The dragon dance has also been adapted for other local festivities by the Japanese – a golden dragon dance (, Kinryū no Mai) has been performed at the Sensō-ji in Tokyo since 1958.  There is however a form that is unique to Japan  – the Orochi (a great serpent or Japanese dragon) which may be found in a kagura performance.

In Vietnam, the dragon dance (múa rồng) may be performed during Tết, the Vietnamese Lunar New Year, as well as during Tết Trung Thu, the Vietnamese Mid-Autumn Festival. It is often referred to, collectively, as múa lân sư rồng (lion/qilin, monk, and dragon dance).

In Indonesia, the dragon dance is called liang liong.

In literature
Lawrence Ferlinghetti's poem "The Great Chinese Dragon", published in his 1961 anthology Starting from San Francisco, was inspired by the dragon dance.
Gregory Stephenson says the dragon "... represents 'the force and mystery of life,' the true sight that 'sees the spiritual everywhere translucent in the material world'".

Earl Lovelace's 1979 novel The Dragon Can't Dance uses the theme of the Carnival dance to explore social change and history in the West Indies.

Arthur Ransome incorporates dragon dances in his children's book Missee Lee (1941), part of the Swallows and Amazons series, which is set in 1930s China.

See also
 Tai Hang Fire Dragon Dance

Notes

External links

Lion Directory – Worldwide Lion & Dragon Dance Resource Centre

Chinese dragons
Chinese New Year
Chinese performing arts
Dances of China
Ritual animal disguise
Ritual dances

Dragon dance


Das Waldwasser ist ein linksseitiger Zufluss des Kaltbaches zwischen Schirgiswalde-Kirschau und Sohland an der Spree im sächsischen Landkreis Bautzen mit einer Länge von drei Kilometern. Der obere Teil des Waldwassertals wird als Folgental bezeichnet.

Beschreibung
Das Waldwasser entspringt östlich von Weifa auf den Bergwiesen Weifaer Folgen am Südosthang der Weifaer Höhe (). Seine Quellgründe gehören zum Fassungsgebiet der Schirgiswalder Wasserversorgung. Auf seinem stets nach Südosten führenden Lauf fließt der Bach anfänglich südlich an Neuschirgiswalde vorbei. Danach führt sein Lauf zwischen dem Hohberg () sowie dem Frins () und Funkenberg durch die Hölle. Am unteren Ortsausgang von Wehrsdorf mündet der Bach schließlich nach drei Kilometern an der Niedermühle in den Kaltbach.

Das Bachbett des Unterlaufes ist teilweise mit Aufrechtem Merk bestanden, außerdem gibt es Vorkommen von Straußfarn.

Geschichte
Der Lauf des Waldwassers bildete von 1635 bis 1845 die südwestliche Grenze der Enklave Schirgiswalde zur Oberlausitz. Heute verläuft entlang des Baches die Gemeindegrenze zwischen Schirgiswalde-Kirschau und Sohland an der Spree.

Literatur
 Theodor Schütze: Um Bautzen und Schirgiswalde. Ergebnisse der heimatkundlichen Bestandsaufnahme im Gebiet von Bautzen und Schirgiswalde (= Werte der deutschen Heimat. Bd. 12). Akademie-Verlag, Berlin 1967, S. 204.

Weblinks

Gewässer im Landkreis Bautzen

Waldwasser


Le bois de rose du Siam ou palissandre du Siam (Dalbergia cochinchinensis) (: Phayung ;  ou Cẩm lai nam bộ; , Kranhung ; , Kayung ;  Suān zhī mù ) est un bois de rose de la famille des Fabaceae. Dans sa liste rouge, l'UICN le classe comme vulnérable.

Synonymes
 Amerimnon cambodianum, Pierre
 Amerimnon cochinchinense, Pierre
 Amerimnon fuscum, Pierr
 Dalbergia cambodiana, Pierre
 Dalbergia cochinchinensis, Laness.
 Dalbergia fusca var. enneandra S.Q.Zou & J.H.Liu

Habitat et répartition
Asie du Sud-Est :
Cambodge
Laos
Thaïlande : parc national Khao Phra Wihan, parc national de Ta Phraya
Viêt Nam

Caractéristiques
Le bois de rose du Siam est plus dense que l'eau, à grain fin et riche en huiles et en résines. Ces propriétés lui confèrent une stabilité dimensionnelle, une résistance à l'usure, à la pourriture et aux insectes et, lorsqu'il est neuf, un parfum intense. La densité et la robustesse du bois permettent également de construire des meubles sans utiliser de colle ni de clous, mais plutôt à l'aide des seuls assemblage et du chevillage.

En raison de sa tolérance à la sécheresse et de sa capacité à fixer l'azote, il présente un potentiel pour la restauration des forêts dégradées et des sites déboisés. Par conséquent, sa plantation peut servir à la fois les objectifs de conservation et de restauration des paysages forestiers.

L'université d'Oxford a publié les transcriptomes de Dalbergia cochinchinensis et de cinq autres espèces de Dalbergia. Il a été constaté que Dalbergia cochinchinensis avait moins de gènes R que le Dalbergia oliveri.

Demande chinoise

La demande de meubles en bois de rose du Siam, principalement en Chine (son prix peut atteindre 100 000$ le mètre-cube) où il est connu sous le nom de hongmu, a entraîné un accroissement de l'abattage et du trafic illégal, menaçant l'espèce d'extinction et entraînant une guerre avec les braconniers, souvent payés avec de la yaabaa, une méthamphétamine. En 2015, sept gardes forestiers thaïlandais ont été tués en tentant de mettre fin à l'exploitation illégale du bois de rose du Siam, et 40 le furent entre 2009 et 2013. La pandémie de Covid-19 a entraîné un renforcement des contrôles à la frontière entre le Cambodge et la Thaïlande, ce qui aurait entraîné une diminution du braconnage.

Le braconnage de bois rose du Siam entraîne aussi une diminution de la population des gibbons à bonnet en Thaïlande

De 2005 à 2015, 798 tonnes de palissandre du Siam furent saisis

Articles connexes
 Padouk

Liens externes

Références

Flore endémique de Thaïlande

Bois de rose du Siam


Royal Pavilion er en bygning i Brighton i East Sussex, som tidligere har tilhørt det britiske kongehus. Den er bygget i tre etaper, begyndende i 1787 som et ferie- og rekreationssted ved den Engelske Kanal for kronprins og senere kong Georg 4. af Storbritannien.

Mellem 1815 og 1822 blev den ombygget under ledelse af John Nash. Byggestilen er indisk-gotisk. Bygningen blev i 1849 solgt til byen Brighton. Den betegnes ofte som Brighton Pavilion og anvendes til middage, kurser, bryllupper m.m.

Se også
 Haver i England

Eksterne henvisninger

 The Royal Pavilions officielle hjemmeside

Brighton
Residensslotte i Storbritannien
Slotte i East Sussex

Royal Pavilion


Yeşim Vatan, (d. 24 Kasım 1969, İstanbul), Türk şarkıcı ve vokalist. 1985'ten bu yana başta Barış Manço olmak üzere önemli kişilere vokalistlik yapmıştır.

Yeşim Vatan, 24 Kasım 1969 tarihinde İstanbul'da doğdu. İlkokulun hemen ardından konservatuvara giren ve 11 sene süren eğitiminde, Türk sanat müziği, Türk halk müziği, Batı müziği eğitimi aldı. İTÜ Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı Çalgı Eğitimi bölümünden mezun oldu. 1988 yılında Barış Manço'nun vokalistliğini yapmaya başlayan Yeşim, 1989 yılında Kayahan, Emel ve Erdal'la birlikte Eurovision Türkiye finallerine katıldı. Ardından Ajda Pekkan, Nükhet Duru, Leman Sam, Aşkın Nur Yengi, Kenan Doğulu, Sertab Erener, Emel Müftüoğlu, Mustafa Sandal, İzel, Serdar Ortaç ve Yaşar'ın vokalistliğini yaptı. Yeşim'in söz ve beste çalışmaları da konservatuvar yıllarında başladı. Sözlerini yazdığı "Vazgeçmem Senden" adlı parça, Onur Mete'nin "Bitmesin" adlı albümünde yer aldı. Yeşim Vatan başta Barış Manço olmak üzere birçok sanatçıya vokalistlik yapan, üç solo albüm sahibi müzisyendir. Beğenilen bir eser olan ve ve ilk defa Nilüfer'in seslendirdiği Ara Sıra Bazı Bazı şarkısını yeniden yorumlamıştır. 2000 yılında "Ay Benim Aklım" adlı single çalışmasını piyasaya süren Yeşim Vatan, 14 yıllık müzik eğitimi alan ve son dönemde piyasaya çıkan hemen hemen tüm albümlerde ismine ve sesine rastlayabileceğiniz müzisyen son olarak 2006 yazında Ajda Pekkan'ın yaz turnesinde görev almıştır. Yine aynı sene Best FM'in ödüllü programcısı Rıza Esendemir ile evlendi. Yeşim ve Rıza Esendemir çiftinin bir de çocukları vardır. Yeşim Vatan, "Şarkılarımın ilham kaynağı" dediği radyocu eşi Rıza Esendemir'den 2011 Eylül ayında anlaşmalı boşandı.

Albümleri
 Ay Benim Aklım (2000) (Topkapı Müzik)
 Beni Arayabilir Misin (2005) (Topkapı Müzik)

1969 doğumlular
Yaşayan insanlar
İstanbul doğumlular
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar

Yeşim Vatan


Svinø er en ca. 1,1 km² stor ø i Gamborg Fjord, som er en afgrening af Lillebælt sydøst for Middelfart. Øen ligger ved nordsiden af Gamborg Fjord og vest for Gamborg Nor. Noret er dannet af to dæmninger, en mod nord og en mod øst (sidstnævnte har indbygget en sluse), der blev bygget i slutningen af 1700-tallet med henblik på landvinding i østenden af Ellebæk Vig, der ligger nord for Svinø.

Svinø var landingsplads for marsvinefangsten, der var organiseret af et priviligeret laug i Middelfart, hvis historie går tilbage til 1593. Det  bestod af 34 mand fordelt på 12 både; Der var tale om en betydelig, men svingende fangst,  fra ingen til  40‑50 hvaler om ugen.

Svinø ligger i Natura 2000 -område nr. 112 Lillebælt.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Kort over området

Lokaliteter i Middelfart Kommune
Lillebælt

Svinø (Gamborg Sogn)


جبل سابل هو جبل عملاق معروف ضمن سلاسل جبال رمان الأسمر ، يقع في منطقة الثنية إلى الجنوب من قرية الحامرية جنوب مدينة حائل بنحو 65 كم.

انظر أيضًا
 قائمة جبال السعودية

سابل

جبل سابل


San Juan er en ørkenprovins i det vestlige Argentina ved foden af Andesbjergene. Naboprovinser er La Rioja, San Luis og Mendoza. Mod vest ligger Chile. San Juan har en befolkning på 620.000 (2001) og dækker et areal på 89,651 km².

Hovedbyen er San Juan og har cirka 300.000 indbyggere. Det er ingen andre byer i provinsen, men nogle mindre bjergbebyggelser. Nogle af dem er meget frugtbare og der dyrkes blandt andet æbler i Calingasta og Barreal. Længere ude i ørkenen findes "Valle de Luna" eller månedalen på dansk. Det er et ørkenområde med flere specielle stenformationer og er med tiden blevet en betydelig turistattraktion. Desuden er dette et af de mindst forurenede områder på kloden og himlen er meget klar. Flere nationer har etableret rumobservatorier her.

Tulúmdalen i vestre-centrale del af provinsen, 20–100 km vest for provinshovedbyen San Juan, er med tiden betydeligt udbygget med vandkraft – i alt næsten 1.100 MW af de totalt 1.500 MW provinsen producerer.

Provinser i Argentina

San Juan (provins i Argentina)


Mathieu Nebra, né le  à Montpellier (France) est un entrepreneur français.

Il est le cofondateur d'OpenClassrooms, un site web de formation en ligne. Il est à la fois rédacteur, producteur de cours et travaille également au développement stratégique de l'entreprise.

Mathieu Nebra est l'auteur de nombreux cours en ligne (MOOC) dédiés à différents langages de programmation (HTML5, CSS3, PHP, C, C++). Certains de ses cours ont été adaptés au format papier.

Biographie

Enfance et formation
Né en 1985 à Montpellier, dans l'Hérault, Mathieu Nebra est le fils de Martine Nebra, institutrice, et Michel Nebra, entrepreneur.

Après un baccalauréat scientifique obtenu en 2003, il entame des études d'ingénieur à l'EFREI. Il obtient un diplôme d'ingénieur en systèmes d'information en 2008.

Du Site du Zéro à OpenClassrooms
A l'âge de 13 ans, passionné d'informatique, Mathieu Nebra souhaite apprendre à créer un site web. Confronté à l'absence de ressources accessibles au grand public dédiées à la programmation web, il se procure un livre destiné aux professionnels et entreprend d'en faire un cours en ligne. Il crée alors, en 1999, un site web, le Site du Zéro, sur lequel il publie son premier cours en ligne, gratuit et participatif, sous le pseudonyme M@teo21. Le site va rencontrer un succès important grâce au bouche-à-oreille notamment.

En parallèle de ses études, il poursuit le développement du Site du Zéro et crée en 2007 la société Simple IT avec Pierre Dubuc.

En 2013, le Site du Zéro change de nom et devient OpenClassrooms. Ce changement de nom s'accompagne en 2015 d'un changement d'échelle, avec un développement à l'international, et d'un changement de modèle. Les cours sont désormais rédigés exclusivement par des professionnels et de véritables parcours de formations diplômants sont mis en place, grâce à des financements publics.

OpenClassrooms est aujourd'hui le « leader européen sur le marché de la formation en ligne » selon Le Figaro.

Distinctions

 En 2015, il remporte le prix  décerné par le magazine américain MIT Technology Review.
 En 2021, il remporte, avec Pierre Dubuc, le Prix de l'Entrepreneur de l'Année –  – dans la catégorie Start-Up, décerné par le cabinet EY.

Notes et références

Liens externes

 Mathieu Nebra. « Éducation numérique : le modèle pédagogique et économique d'OpenClassrooms », Administration & Éducation, vol. 146, no. 2, 2015, pp. 21-25. URL : https://www.cairn.info/revue-administration-et-education-2015-2-page-21.htm (consulté le 11 mars 2022).
 « Entretien avec Mathieu Nebra, cofondateur du site de e‑learning OpenClassrooms », Distances et médiations des savoirs [En ligne], 20 | 2017. URL : http://journals.openedition.org/dms/2072 (consulté le 11 mars 2022).

Entrepreneur français
Naissance en août 1985
Naissance à Montpellier
Naissance dans l'Hérault

Mathieu Nebra


Le Championnat canadien de soccer 2022 est la  édition du Championnat canadien, compétition à élimination directe mettant aux prises des clubs de soccer amateurs et professionnels affiliés à l'Association canadienne de soccer. Le vainqueur de la compétition remporte la Coupe des Voyageurs et se qualifie à la Ligue des champions de la CONCACAF 2023.

Déroulement de la compétition
 Tous les tours, ainsi que la finale, se jouent en matches aller-simple.
 Le CF Montréal, le Toronto FC et le Pacific FC sécheront le tour préliminaire du championnat. À l'autre côte, les Whitecaps de Vancouver, à nouveau, est la seule franchise canadienne de la MLS qui ne séchera pas le tour préliminaire.

Participants
Au total, 13 clubs participent à cette édition.

Résultats

Ronde préliminaire

Quarts de finale

Demi-finales

Finale

Notes et références

Références

2022
Événement sportif à Montréal
Événement sportif à Toronto
Événement sportif à Vancouver
Événement sportif à Ottawa
Soccer au Canada en 2022
Canada

Championnat canadien de soccer 2022


الفالس  و هو قالب إيقاعي والذي تحوّل فيما بعد إلى نوع رقص، بدأ في النمسا وألمانيا، ومنهما انتشر في أنحاء كثيرة من العالم، خصوصاً بعد أن نظم الموسيقار النمساوي يوهان شتراوس الابن لمقطوعته الدانوب الأزرق عام 1866.

يشير تاريخ الموسيقى بأنه قد شاع استخدام ايقاع يوازي الفالس وزنًا، والذي يدعى «السرمند» في الموشحات الأندلسية، أمثال «يا غصنَ نقاه»، «يا من لعبت» والعديد غيرها.

رغم جمال إيقاع الفالس إلا أن انتشاره في العالم العربي كان محدوداً، ومن أبرز الذين قاموا بتقديم هذه الإيقاع في الموسيقى العربية هو الموسيقار محمد عبد الوهاب حيث قدمه لأول مرة في عام 1928 بأغنيته الخاصة «أهون عليك»، من كلمات ف محمد يونس القاضي وأدى المقطع الأول والثاني منها بالطريقة الأوبرالية، والمقطعين الأخيرين على وزن الفالس، وكما عهدناه، فكان الموسيقار محمد عبد الوهاب مميز باختياراته الموسيقى، فواصل استخدامه ليقدم الفالس في بعض أغانيه الخاصة مثل «الظلم دا كان ليه»، «الجندول»، «كليوبترا»، «بلاش تبوسني في عينيا»، وفي بعض أغاني أم كلثوم التي كانت من تلحينه مثل «ودارت الأيام» و«ليلة حب». كما قدم عبد الوهاب هذا النمط الإيقاعي أيضا للفنان عبد الحليم حافظ في الأغاني: «نبتدي منين الحكاية».

اسم آخر اقترن بإيقاع الفالس هو الموسيقار فريد الأطرش بحيث قدمه في «ليالي الأنس في فيينا» بأداء المطربة أسمهان، والتي غُنّت في فيلم «غرام وانتقام» في عام 1944.
كما نجد عند ليلى مراد ثلاث أغاني على وزن الفالس «أنا قلبي دليلي»، «ليلى بنت الفقراء»، «حبيب الروح». وقد غنى محمد فوزي أغنية «يا نور جديد» (عام 1950 في فيلم نهاية قصة) وكانت على وزن الفالس وقد استخدم الكورال والتوزيع الموسيقي على نحوٍ غير مسبوق لتأتي أغنية فالس غنائي كامل.

بالإضافة إلى ذلك، اعتمدت بعض اغاني السيدة فيروز على هذا الإيقاع، كأغنية «يا لور حبّك» من مسرحية «ميس الريم»، أغنية «ضاعوا منا» والتي كانت بمثابة إحدى الأعمال النادرة التي جمعت فيروز بالموسيقار منير بشير وأغنية «إيه في أمل» في البومها الأخير من تلحين نجلها زياد الرحباني.اما عن السيدة ماجدة الرومي، فأدّت أغنية «العالم إلنا» مؤخرا والتي نُظِمَت كلماتها على ألحان «الفالس الثاني» العريق للموسيقار الروسيّ ديميتري شوستاكوفيتش، والذي قدمه في عام 1955.

بعض الأغاني العربية التي استخدم فيها إيقاع الفالس

مراجع

أشكال موسيقى كلاسيكية عثمانية
رقصات
موسيقى ألمانية
موسيقى عالمية
موسيقى فلكلورية يونانية

فالس


Eva Österberg henviser til:

 Eva Österberg (historiker) (født 1942) – svensk historiker
 Eva Österberg (operasanger) (født 1964) – svensk operasangerinde

Eva Österberg


Donkey Kong Country: Tropical Freeze er et platformspil udviklet af Retro Studios og udgivet af Nintendo. Spilet blev oprindeligt udgivet til Wii U februar 2014 og er en opfølger til Donkey Kong Country Returns fra 2010. En udvidet udgave af Tropical Freeze blev sluppet til Nintendo Switch i maj 2018.

Tropical Freeze fortsætter i samme stil som de tidligere spil i Donkey Kong Country-serien og handler om Donkey Kong og hans venner, der skal kæmpe mod vikingerasen Snowmads og rejse gennem seks forskellige øer. Kontrollerne er de samme som i det foregående spil i serien. Spilleren styrer Donkey Kong, som kan få hjælp fra en ledsager, der enten giver Donkey Kong nye færdigheder eller som kan kontrolleres individuelt af en anden spiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Computerspil fra 2014
Nintendo Switch-spil
Platformspil
Wii U-spil

Donkey Kong Country: Tropical Freeze