Eduardo Germán Hughes Galeano (d. 3 Eylül 1940, Montevideo - ö. 13 Nisan 2015, Montevideo), Uruguaylı gazeteci ve yazar. Kitapları birçok farklı dile çevrilmiştir.

Hayatı
Eduardo Galeano, Montevideo'da, orta sınıf Katolik bir ailede doğdu. Çocukluğunda futbol oyuncusu olmak istiyordu. Gençliğinde birçok farklı işte çalıştı. 14 yaşında ilk politik çizgi romanını, Sosyalist Parti'nin haftalık yayın organı El Sola satmıştır.

Gazetecilik kariyerine 1960'larda, Marchada editör olarak başladı. 1973'te askeri darbe nedeniyle Uruguay'ın iktidarı değişince Galeano hapse atıldı, daha sonra da sürgüne yollandı. Arjantin'e yerleşerek ve kültürel bir dergi olan Crisis'i yayımlamaya başladı. 1976'da Jorge Rafael Videla, askeri bir darbe ile Arjantin'de iktidara gelince bu kez İspanya'ya kaçtı. Burada ünlü triyolojisi, "Ateş Anıları"nı (Memoria del fuego) kaleme aldı.

Yazar genel olarak Latin Amerika'daki örneklerden yola çıkarak dünya sorunlarından bahsetmiştir. Köle ve kadın ticareti ile mütemadiyen artmakta olan suç oranı irdelediği sorunlar arasındadır. Kitaplarında çoğunlukla gazete haberlerini kullanarak örneklendirmeler yapmaktadır.

Galeano, 1985'in başında Montevideo'ya döndü. 13 Nisan 2015'te saat 08:20'de Montevideo'da akciğer kanseri hastalığı nedeniyle öldü.

Eserleri

 Las Venas Abiertas de América Latina (1971), (Latin Amerika'nın Kesik Damarları, 2006; Çeviren: Roza Hakmen, Attila Tokatlı, ÇİTLEMBİK YAYINLARI, ISBN 978-975-666-399-8)
 Días y noches de amor y de guerra (1978), (Aşkın ve Savaşın Gündüz ve Geceleri, 2012; Çeviren: Süleyman Doğru, SEL YAYINCILIK, ISBN 978-975-570-562-0)
 Biz Hayır Diyoruz
 Memoria del fuego I: Los nacimientos (1982),
 Yaratılış - Ateş Anıları 1, 1994; Çeviren: Zülal Kılıç, CAN YAYINLARI, ISBN 978-975-510-560-4
 Ateş Anıları 1: Yaratılış, 2016; Çeviren: Süleyman Doğru, SEL YAYINCILIK, ISBN 978-975-570-790-7
 Memoria del fuego II: Las caras y las máscaras (1984),
 Yüzler ve Maskeler - Ateş Anıları 2, 1995; Çeviren: Nihal Yeğinobalı, CAN YAYINLARI, ISBN 975-510-561-1
 Ateş Anıları 2: Yüzler ve Maskeler, 2017; Çeviren: Süleyman Doğru, SEL YAYINCILIK, ISBN 978-975-570-849-2
 Memoria del fuego III: El siglo del viento (1986),
 Rüzgarın Yüzyılı - Ateş Anıları 3, 1995; Çeviren: Nihal Yeğinobalı, CAN YAYINLARI, ISBN 978-975-510-562-8
 Patas arriba: Escuela del mundo al revés (1998), (Tepetaklak – Tersine Dünya Okulu, 2004; Çeviren: Bülent Kale, ÇİTLEMBİK YAYINLARI, ISBN 978-975-666-350-9)
 Zamanın Ağızları
 Yürüyen Kelimeler
 El libro de los abrazos (1993), (Kucaklaşmanın Kitabı, 1994; Çeviren: Nihal Yeğinobalı, CAN YAYINLARI, ISBN 978-975-510-422-5)
 Gölgede ve Güneşte Futbol
 Söz Mezbahası,Görüşmeler, Gözlemler, Görünümler
 Espejos: una historia casi universal (2008), (Aynalar - Neredeyse evrensel bir tarih, 2009; Çeviren: Süleyman Doğru, SEL YAYINCILIK, ISBN 978-975-570-437-1)
 Ve Günler Yürümeye Başladı
 Mujeres - antología (2015), (Kadınlar, 2016; Çeviren: Süleyman Doğru, SEL YAYINCILIK, ISBN 978-975-570-773-0)

Kaynakça

1940 doğumlular
Montevideo doğumlu yazarlar
2015 yılında ölenler
Montevideo'da ölenler
Uruguay'da ölenler
Uruguaylı yazarlar
Uruguaylı gazeteciler
Akciğer kanserinden ölenler
Uruguaylı erkekler
Uruguaylı erkek yazarlar
20. yüzyıl Uruguaylı yazarlar
21. yüzyıl Uruguaylı yazarlar
İspanyolca eser veren kişiler
İspanyolca eser veren yazarlar

Eduardo Galeano


Dimitrovgrad () es una ciudad de la Provincia de Haskovo, Bulgaria. Fue fundada recientemente, a finales de los años 1940 y su nombre se debe al líder comunista Georgi Dimitrov. La ciudad es el centro administrativo de la homónima municipalidad de Dimitrovgrad, se encuentra al suroeste de Bulgaria y en febrero de 2011 contaba con 38.015 habitantes. Está considerada como una de las ciudades con más zonas verdes del país.

La ciudad de Dimitrovgrad fue construida en 1947 por el gobierno del Partido Comunista Búlgaro, un año después de la instauración de la República Popular de Bulgaria. El anuncio oficial de su fundación fue el 2 de septiembre de 1947, pero su construcción y expansión continuó intensamente varios años más, ya que entre otras cosas, los tres pueblos que existían en el lugar que ocupa la ciudad (Rakovski, Mariyno y Chernokonyovo) se fusionaron. La principal razón de su creación fue la de instalar un moderno centro industrial, siguiendo la base ideológica socialista del momento, que incluía la industrialización a gran escala del país.

Alcanzó su pico poblacional entre 1985 y 1992, pero tras el fin del socialismo en Bulgaria y la vuelta al capitalismo, la situación económica empeoró, lo que dio lugar a que una parte significativa de la población emigrara a otras zonas del país, destacando Sofia, o al extranjero. En 1992, coincidiendo con el fin de la República Popular, el monumento a Georgi Dimitrov fue retirado, decisión que siempre fue muy impopular entre los vecinos. Finalmente el ayuntamiento adoptó un plan para volver a colocar la estatua del dirigente comunista en 2013.

Hermanamientos
Dimitrovgrad está hermanada con varias ciudades alrededor del mundo:
  Dimitrovgrad - Rusia
  Kalamariá - Grecia
  Grosseto - Italia

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial de Dimitrovgrad
 Foro en inglés de Dimitrovgrad
 Portal de Dimitrovgrad

Localidades de la provincia de Haskovo

Dimitrovgrad (Bulgaria)


Babie este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 232 de locuitori.

Istoric
Localitatea Babie este atestată documentar din 1330.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Babie


كوت دور : هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة برغونية إفرنش كُمته . عدد سكانه 531211 نسمة .

أعلام
 أرماند ليفي

معرض صور

مراجع

أقاليم بورغون كومت
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790
كوت دور

كوت دور (إقليم فرنسي)


was the former captain of the 2nd troop of the Shinsengumi, He was later known as  during the Meiji era.

History

Early life
Nagakura Shinpachi Noriyuki, known as Eikichi or Eiji during his childhood, was born in the Matsumae clan's "kami-yashiki" (upper residence) in Edo on the 11th day of the fourth month of Tenpō 10 (May 23, 1839). His father, Nagakura Kanji, was a retainer of the Matsumae clan, with a 150 koku stipend. Like Okita Sōji, Nagakura was a true product of the Edo period — being a son of a retainer (of a domain he had never seen), who had lived in Edo his entire life.

Nagakura's father spelled the family name with the "naga" meaning "long", but Nagakura later spelled it with the "naga" meaning "eternity". At eight, Nagakura entered Okada Juusuke Toshisada's Shindō Munen-ryū dojo; at age eighteen he reached mokuroku (6th dan), and received the menkyo kaiden certification. At age nineteen he left the service of the Matsumae clan in order to travel and improve his technique. He spent some time at Yurimoto Shuuzou's Shintō Munen Ryu dojo. Nagakura also spent time at Tsubouchi Shume's Shingyoto Ryu dojo, where he met Shimada Kai, the future vice-captain of the Shinsengumi 2nd unit. Around 1861, he started "taking his meals" at Kondō Isami's Shieikan.

Rōshigumi
In 1863 (Bunkyū 3), Nagakura and Kondō joined the Rōshigumi. Upon arrival in Kyoto however, the Rōshigumi was immediately disbanded. While most of the Rōshigumi returned to Edo, Nagakura, Kondō, Hijikata Toshizō, Serizawa Kamo were among nineteen Roshigumi members stayed behind in Kyoto.

Shinsengumi
The Mibu Rōshigumi was formed by the Kyoto Shugoshoku ("Kyoto Protector") Matsudaira Higo no Kami (Katamori, of Aizu), and headed by Kondō and Serizawa.

After the events of the 18th day of the 8th month (September 18, 1863), the group became known as Shinsengumi. Nagakura became a fukuchou jokin (assistant vice commander) in 1863.

On July 8, 1864 during the Ikedaya incident, Nagakura was one of ten members which included Okita Sōji, Tōdō Heisuke, and Kondō being the leader of the first group to raid inside the Ikedaya Inn, he later suffered a deep wound on his left thumb and his sword was broken during the battle. A month later on August 20, 1864, he was also involved in the Kinmon incident along with Kondō, Okita and several others to suppress the Chōshū rebellion at the Hamaguri Gate of the Imperial Palace.

He then became the captain of the 2nd unit in 1865. Together with the rest of the Shinsengumi, he became a hatamoto in June 1867.

On December 13, 1867, Nagakura was involved with Harada Sanosuke and several other Shinsengumi members during the Aburanokōji incident with the ambush of Itō Kashitarō's Goryō Eji Kōdai-ji faction, which consisted of a small group of Shinsengumi defectors. Seven of these defectors were trying to retrieve Itō's body, who was assassinated earlier and left at the crossroad of Aburanokōji-Shichijō as a trap. Three of them had been assassinated during the ambush, while the remaining four fled.

Nagakura had a daughter  with a geisha from Shimabara Kameya in Kyoto known only by her stage name as , who died after her birth in December 1867. Due to the approaching Boshin War, Nagakura was not able to attend to her burial. Fortunately he managed to arrange for his infant daughter to be brought up by Kotsune's sister, who lived in a village of Fudoson not far from Kyoto. Assumed that he would never see his daughter again, Nagakura gave the family 50 ryo to cover the child expenses.

Boshin war
On January 27, 1868, in the Battle of Toba–Fushimi in Kyoto, Nagakura shown his courage by leading the members of a suicide squad  and charging with a sword towards the bullet-firing Imperial Army.

Right after the Battle of Kōshū-Katsunuma in April 1868, Nagukura and Harada Sanosuke left the Kōyō Chinbutai (the renamed Shinsengumi) after disagreements with long-time comrades Kondo and Hijikata. According to Nagakura, Kondō wanted the surviving men to become his retainers; Nagakura, Harada, and a few others staunchly refused. Nagakura and Harada, taking with them some other members, joined with a group of former Tokugawa retainers with Haga Gidou being one of them to form a new unit, the Seiheitai. Nagakura and the Seiheitai unit left Edo shortly after Edo Castle's surrender, and participated in some battles against the Imperial forces in the Battle of Utsunomiya Castle and at Imaichi and headed north, hoped to take part in the fighting that was moving northward, toward Aizu. But upon receiving news of the surrender of the Aizu Domain, Nagakura and the unit returned to Edo.

Meiji Restoration
While in Edo, he had to hide for a while because he had fought against the Imperial forces and would turn himself in to the senior councilor Shimokuni Toshichiro of the Matsumae clan and served as an infantry instructor and was stipended at his father's original rate of 150 koku.

However, he would often run into Suzuki Mikisaburō, the younger brother of deceased Itō Kashitarō and one of the four Shinsengumi defectors who narrowly escaped from the assassination attempt during the Aburanokōji incident back then in December 1867. Due to his involvement in that incident and suspecting that Suzuki was trying to kill him, Nagakura returned to Matsumae, Hokkaido in late 1868 (Meiji 1).

In 1871 (Meiji 4), Nagakura married , daughter of the physician  (). In 1873 (Meiji 6), he was adopted into his wife's family and changed his name first to , and later . Their only son,  was born on February 24, 1873.

Later in 1875, Sugimura Yoshie, with the help of the physician Matsumoto Ryōjun and several surviving former Shinsengumi comrades including Fujita Gorō (formerly Saitō Hajime) among others, erected the monument known as the Grave of Shinsengumi for Kondō Isami, Hijikata Toshizō, and the fallen comrades of the Shinsengumi at Jutoku-ji temple boundary in Itabashi, Tokyo and held requiems for their past comrades' souls.

In 1882 (Meiji 15), Sugimura moved his family to Otaru, Hokkaido, and was invited by the police bureaucrat Tsukigata Kiyoshi to work as kenjutsu teacher to train the prison guards in Kabato prison for four years. Following his retirement in 1886 (Meiji 19), he opened a dojo to teach kendo at Asakusa, Taitō, Tokyo. Sugimura later moved back to Otaru in 1889 (Meiji 22) when his wife and son opened a pharmacy there.

In 1900 (Meiji 33), Sugimura was on his way to attend the funeral of his former Shinsengumi comrade Shimada Kai in Kyoto, he was reunited with his daughter Isoko there, who had become a well-known geisha actress of the Kansai region under the stage name . Following their reunion, Sugimura and Isoko would never met again. Isoko was later adopted into the Okada family and took the name of .

In 1905 (Meiji 38), Sugimura moved again and lived at Midori 1-chome near the Otaru Juvenile Science Museum. Sugimura's geisha daughter Isoko died on December 21, 1905 at the age of 39. In late July 1909 (Meiji 42), he moved again to Hanazono, Otaru, where he taught kendo at the club of the Tohoku Imperial University's Faculty of Agricultural (present day location of Hokkaido University).

In 1911 (Meiji 44), he gave an oral background of the Shinsengumi to a journalist for a newspaper. It is believed that since the reports were given half a century after the events, the accounts were more for pleasing crowds than a faithful record. Sugimura did however, write his memoirs that can testify first hand to the bloody lifetime of the Shinsengumi. He had lent his written memoirs to an acquaintance long before his newspaper interview, but the memoirs were never returned to him. Sugimura Yoshie's memoirs were lost for decades before being found in 1998 and was published in book form.

Death
Sugimura Yoshie died of periostitis caused by caries and sepsis on January 5, 1915 (Taisho 4). He was seventy-six. His last words was "". Upon his will, he was buried at the Grave of Shinsengumi, Itabashi, Tokyo. Coincidentally, later in this same year, Fujita Gorō died at the age of seventy-two from a stomach ulcer on September 28.

Notable work
 Shinsengumi Tenmatsuki (1998)

Nagakura in Fiction
Accounts of Nagakura's time before and during his Shinsengumi period appear in novels, period dramas and anime/manga series.

For example, Nagakura is featured in Peacemaker Kurogane (anime/manga), Hakodate Youjin Buraichou Himegami (manga), Kaze Hikaru (manga), Rurouni Kenshin: The Hokkaido Arc (manga), Getsumei Seiki (manga), Golden Kamuy (anime/manga), 2004 NHK Taiga drama series Shinsengumi!, Shinsengumi Gunrou-den (video game series), and Bakumatsu Renka Shinsengumi (video game series.), Shimura Shinpachi from the manga/anime Gintama is loosely based on Nagakura Shinpachi, Also Hakuouki (video game series and 2010 anime).

Nagakura is prominently featured in the 2014 historical fiction The Soldier and the Samurai.()

Nagakura is portrayed in the 2014  video game Ryu Ga Gotoku Ishin!, a spinoff of the Yakuza franchise, and its 2023 remaster. He shares his appearance and voice with series regular Taiga Saejima.

References

Recommended reading
 Kimura, Sachihiko. Shinsengumi Nikki. Tokyo: PHP Interface. 2003.
 Nagakura, Shinpachi. "Shinsengumi Tenmatsuki". Tokyo: Shin Jinbutsu Oraisha, 1998. .

Bibliography
Shinsengumi Tenmatsuki. Tokyo: Shin Jinbutsu Oraisha, 1971. ASIN 440400284X

1839 births
1915 deaths
Hatamoto
Meiji Restoration
Samurai
Shinsengumi
Japanese swordfighters
Shindō Munen-ryū

Nagakura Shinpachi


Emiliano Mulieri, né le  à Mar del Plata, est un joueur de rugby à XV international argentin, qui évoluait au poste d'ailier ou d'arrière.

Biographie
Emiliano est formé au Belgrano Athletic Club, l'une des grandes formations de la banlieue de Buenos Aires.

Après avoir joué pour son club de Belgrano Athletic Club en Argentine avec lequel il a connu une sélection internationale en équipe d'Argentine le  contre l'équipe du Chili, il rejoint le FC Grenoble pour la saison 2001-2002.

L'année d'après il part en Italie pour jouer avec le Rugby Calvisano avec lequel il remporte la Coupe d'Italie en 2004 et le championnat d'Italie en 2005.
C'est avec ce club qu'il découvre la H Cup.

L'année suivante il signe avec le Benetton Rugby Trévise avec qui il dispute notamment aussi la H Cup.
Avec ce club il remporte trois nouveaux titres en championnat d'Italie, en 2007, 2009 et 2010, ainsi qu'une nouvelle Coupe d'Italie en 2010, et deux  en 2006 et 2009.

Enfin il termine sa carrière au Mogliano Rugby SSD.

Palmarès

En club
 Championnat de France de Pro D2 :
 Vice-champion (1) : 2002
 Championnat d'Italie :
 Vainqueur (4) : 2005, 2007, 2009 et 2010
 Finaliste (4) : 2003, 2004, 2006 et 2008
 Coupe d'Italie :
 Vainqueur (2) : 2004 et 2010
 Finaliste (2) : 2003 et 2011

Distinctions
 Comité olympique national italien Champion d'Italie
  : 2007

Notes et références

Liens externes

Joueur international argentin de rugby à XV
Joueur du FC Grenoble
Joueur du Rugby Calvisano
Joueur du Benetton Rugby Trévise
Joueur du Mogliano Rugby SSD
Ailier (rugby à XV)
Arrière (rugby à XV)
Naissance en août 1973
Naissance à Mar del Plata

Emiliano Mulieri


TNT is an Australian TV station based in Hobart, Tasmania, owned by Southern Cross Austereo. Originally broadcasting to northern Tasmania, it has broadcast to the whole of Tasmania since aggregation of the Tasmanian television market in 1994.

History
 1962 – Founded as Northern TV Ltd and broadcasts in Launceston and Northern Tasmania
 1965 – Became part of ENT Ltd (Examiner-Northern TV Ltd)
 1980 – adopts a custom version of the Nine Network's "9 Dots" logo
 1982 – ENT bought TVT-6 in Hobart
 1985 – TNT and TVT officially relaunched as TasTV, callsigns remain for both stations
 1989 – ENT sold TNT-9 to Tricom Corporation, which subsequently became Southern Cross Broadcasting; station became known on-air as Southern Cross Network
 1994 – Aggregation of Tasmanian television market occurs – Southern Cross broadcasts statewide, competing with TasTV
 1999 – Southern Cross Tasmania, while still a part of Southern Cross Broadcasting, changes logo independently of Southern Cross stations on the mainland.
 2003 – Southern Cross and WIN Television launch Tasmanian Digital Television, a jointly owned digital-only commercial station based in Hobart relaying Network Ten content.
 2005 – Southern Cross Broadcasting adapts new logo for all stations it owns. Southern Cross Tasmania loses its Tasmanian Tiger logo to a unified corporate Southern Cross logo.
 2018 – Southern Cross Tasmania became Seven Tasmania as local branding is replaced by network branding.

Local programming
TNT produces the market's number one news bulletin daily plus local lifestyle and sports programming.

Previous local programmes produced by TNT-9 include Sports Club (weekly sports review), Quiz Quest (children's game show), The Saturday Night Show (variety), Down the Line (morning talk/local events), The Saturday Morning Fun Show (kids), Tasmanian New Faces (talent) and annual coverage of Targa Tasmania and The Launceston Cup.

News
The station produces its flagship news program, Nightly News (formerly Southern Cross News), broadcast live every night at 6:00pm and presented from the Launceston and Hobart studios. Short news updates are also produced and broadcast throughout the day alongside the national Seven News Updates. The bulletin is consistently the highest rating television program in Tasmania. A shortened version of the day's bulletin is upload by the station's YouTube channel, featuring only local news and sport reports alongside weather forecasts.

The station originally planned to retitle the bulletin Seven News Tasmania on 1 July 2018 to coincide with the station's rebrand as Seven Tasmania. But the relaunch was delayed without any notice given. When asked by ABC's Media Watch, the CEO of SCA Grant Blackley stated that the Seven Network did not want their name featured on any output they do not control, so SCA was coming up with a new brand. On 3 December 2018, the bulletin changed its title to Nightly News, a brand the station formerly used from the 1990s up to the early 2000s.

Outside of this bulletin, Seven Tasmania airs national news and current affairs output from the Seven Network, including:
Sunrise
Weekend Sunrise
The Morning Show
Seven News (Early News, Morning News, Afternoon News at 4)

TNT simulcasts the weekday edition of Seven News at 4 from HSV-7 in Melbourne, along with Seven Morning News at 11.30 on weekdays and Seven News at 5 on weekends from ATN-7 in Sydney.

Current presenters
Main anchors
 Kim Millar (Weeknights & Fills)
 Louise Houbaer (Weekends & Fills)

Sport presenter

Nick Kelly

Weather presenters
 Peter Murphy (Weeknights & Fills)
 Victoria Eastoe
 Kiah Wicks
 Chelsea Freestone
 Carmen Wilkin
 Jackie Harvey

Non-news output

Hook, Line and Sinker
The fishing show Hook, Line and Sinker is the most popular Tasmanian-made program airing and is broadcast Australia-wide. The program is hosted by former news journalists Andrew Hart and Nick Duigan.

Renovation Relief
Renovation Relief is a DIY Program hosted by famous wood-chopper David Foster in which he and a team of people from sponsors (i.e. Gunns) renovate a house, most commonly for people who have done something for the community or have enabled children.

Targa Torque
Broadcast every night during Targa Tasmania fortnight, Andrew Hart and Nick Duigan report and review the events of the day.

Holiday at Home
Holiday at Home is a lifestyle program which promotes places to stay and things to do in Tasmania.

Burnie Ten – Ten Week Challenge
For the ten weeks leading up to the Burnie Ten, Mark Connelly trains a group of people in a program sponsored by Seven Tasmania. Weekly updates are broadcast during commercial breaks. In the early years of the program, people who took part were well known in Tasmania, however in 2006, a Launceston family were trained to run the event.

Sports coverage
Seven Tasmania airs sports coverage from Seven Network, which includes Australian Rules Football, tennis and motorsport. In the 1990s, the station aired Network Ten's daily sports program Sports Tonight as part of its dual-affiliation, however this was eventually replaced by Seven's current affairs program, Today Tonight.

The station airs three AFL games per round courtesy of its affiliation with Seven. Matches held in Tasmania are broadcast on delay. The station promotes extensive coverage of Tasmanian sports in its news coverage including cricket, athletics, netball and basketball. The station's previous sports reporters were Chris Rowbottom, Alicia Muling, and Trent Dann.

Local sport
Locally, coverage of the international road race Targa Tasmania is produced and aired each year. The station also produces live coverage of the Launceston and Hobart Cup. Regular updates on the annual Boxing Day Sydney to Hobart Yacht Race are broadcast during the duration of the race.

Affiliation
The station is affiliated with the metropolitan Seven Network and also broadcasts most of Seven's sub-channels (7TWO, 7mate, SBN, and Racing.com). Rival Tasmanian station TVT-6 (WIN Television) is affiliated with the metropolitan Nine Network.

Following aggregation in 1994, the station was a combined Seven and Ten affiliate, however the Ten content was gradually removed from the schedule in the late 2000s following the launch of digital-only station TDT in 2003. TDT is a joint-venture between Southern Cross Austereo and WIN.

Main transmitters

Notes:
1. HAAT estimated from http://www.itu.int/SRTM3/ using EHAAT.

See also
 Seven (Southern Cross Austereo)

References

External links
  of 7 Tasmania's Nightly News
 TNT9 at Television.AU

Television channels and stations established in 1962
Southern Cross Media Group

TNT (Australian TV station)


Ander Okamika Bengoetxea (Lekeitio, província de Biscaia, 2 de abril de 1993) é um ciclista espanhol que compete com a equipa Burgos-BH.

Trajetória
Extriatleta de alto nível, Ander Okamika decidiu dedicar-se exclusivamente ao ciclismo em 2020, devido à cancelamento de eventos de triatlo durante a pandemia de COVID-19. Em agosto, revelou-se nos campeonatos da Espanha ao ganhar o título de contrarrelógio e terminar segundo na corrida de rota, na categoria "elite" (amadores). Depois distinguiu-se nas corridas por etapas do calendário nacional, terminando quinto na Volta a Cantábria e depois na Volta a Alicante, tendo ganhado a primeira etapa.

Visto por seus bons resultados, converteu-se em profissional em 2021 dentro da equipa Burgos-BH.

Palmarés
 Ainda não tem conseguido nenhuma vitória como profissional.

Resultados em Grandes Voltas

—: não participa
Ab.: abandono

Equipas
 Burgos-BH (2021-)

Referências

Ligações externas

 Ficha de Ander Okamika (sitiodeciclismo.net)

Ciclistas da Espanha

Ander Okamika


An Gastrodia peichatieniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shao Shun Ying. An Gastrodia peichatieniana in nahilalakip ha genus nga Gastrodia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrodia

Gastrodia peichatieniana


دي أركيتيكتورا  (عن العمارة، نُشرت تحت عنوان عشرة كتب عن العمارة) هي دراسة عن العمارة كتبها المعمار الروماني والمهندس الحربي ماركوس فيترفيوس بوليو كدليل لمشاريع البناء وأهداها إلى حاكمه الإمبراطور قيصر أغسطس.وقد اعتبرت هذه الدراسة ومنذ عصر النهضة، الكتاب الأول عن نظرية العمارة، ومصدرا رئيسيا لقوانين العمارة الكلاسيكية، فهي الدراسة الوحيدة من نوعها من العصور القديمة التي بقيت محفوظة حتى وقتنا هذا. تشمل الدراسة معلومات متنوعة عن المباني الرومانية، كما تحوي دليلا جاهزا لتخطيط وتصميم المعسكرات الحربية، المدن، وكل من المنشآت الكبيرة كالقنوات والمباني والحمامات والمرافئ، والإنشاءات الصغيرة كالآلات ووسائط القياس وأدوات العمل. لا تعطي كتب فيتروفيوس العشرة أي فكرة عن أي من العقود المتقاطعة، أو القباب أو الخرسانة أو أي من الابتكارات المتعلقة بالثورة المعمارة الرومانية اللاحقة، حيث أنها كتبت قبل هذه المنجزات التقنية والتصميمية للعمارة الرومانية.

الأصل والمحتويات
تجمع الكتب ما بين المعرفة ووجهات نظر الكثير من الكتاب الرومان والإغريق القدماء عن العمارة والفن والتاريخ الطبيعي وتقنيات البناء. ومن المرجح أنها قد كتبت بين عامي 30 و 15 قبل الميلاد. وقد أدرج فيتروفيوس الكثير من الإقتباسات عن السلطات في نصه، وغالبا ما أثنت هذه النصوص على المعماريين الإغريق وتطويرهم لعمارة المعابد وطرز البناء الكلاسيكية (الدورية والايونية والكورنثية) كما توفر افتراضات هامة عن أصول التعمير في الكوخ البدائي.

وعلى الرغم من كثرة الاستشهاد بـ« الثالوث» المشهور للخصائص المرتبطة بالعمارة (المنفعة والثبات والجمال)، إلا أن المبادئ الجمالية التي أثرت فيما بعد على كاتبي الاطروحات اللاحقة موجودة في الكتاب الثالث. وقد ألهمت المصطلحات الفيتروفية للنظام والتوزيع والنسبة وملائمة الغايات المنشودة (وهو ما استمده جزئيا من الخطاب اللاتيني ل شيشرون وفارو) ولاتزال تلهم المعماريين عبر العصور.
ويعطي الكاتب الروماني في كتابه الأول نصائح عن مؤهلات المعمار وأنواع المخططات المعمارية

لقد صنفت الكتب العشرة كما يلي:
De Architectura - عشرة كتب في العمارةكان المعماريون الرومانيون مهرة في الهندسة والفن والحرف اليدوية مجتمعة. كان فيتروفيوس من هذا النوع إلى حد كبير، ما ينعكس حقيقة في كتبه العشرة في العمارة دي أركيتيتورا. وقد غطى مجموعة متنوعة واسعة من الموضوعات التي رأى أنها تلامس الهندسة المعمارية. وشمل ذلك العديد من الجوانب التي قد تبدو غير ذات صلة من وجهة نظر معاصرة، بدءًا من الرياضيات إلى علم الفلك والأرصاد الجوية والطب. في المفهوم الروماني، كانت على العمارة أن تأخذ في الاعتبار كل شيء يمس الحياة المادية والفكرية للإنسان ومحيطه.

ومع ذلك، يتعامل فيتروفيوس مع العديد من القضايا النظرية المتعلقة بالهندسة المعمارية. فعلى سبيل المثال، ينصح فيتروفيوس المعماريين الذين يتعاملون مع الطوب بالتعرف على نظريات ما قبل سقراط للمادة حتى يفهموا كيف ستتصرف موادهم وذلك في الكتاب الثاني من دي أركيتيتورا . يربط الكتاب التاسع الهندسة المجردة لأفلاطون بالعمل اليومي للمساح. ويستشهد بعلم التنجيم لأفكاره في تنظيم الحياة البشرية، بينما علم الفلك مطلوب لفهم الساعات الشمسية. وكذلك يستشهد فيتروفيوس بـستيسيبيوس الإسكندرية وأرخميدس لاختراعاتهم، أريستسينوس للموسيقى، أغاثارشوس للمسرح، وفارو للهندسة المعمارية.

المباني

سعى فيتروفيوس إلى معالجة روح العمارة، معلناً أن الجودة تعتمد على الأهمية الاجتماعية لعمل الفنان، وليس على شكل أو صنعة العمل نفسه. ولعل أشهر إعلان من De Architectura هو التصريح الذي لا يزال يقتبس من قبل المهندسين المعماريين: حسنًا للبناء ثلاثة شروط: القوة والاستخدام والجمال.

درس فيتروفيوس النسب البشرية أيضًا (الكتاب الثالث) وقد تبنى وطور ليوناردو دافينشي قوانينه لاحقًا في رسم مشهور جدًا (Homo Vitruvianus، " الرجل الفيتروفي ").

العمارة المحلية
في حين أن فيتروفيوس مغرم في أوصافه للمباني الدينية والبنية التحتية والآلات، فإنه يعطي رسالة مختلطة حول العمارة المحلية. على غرار أرسطو، يقدم فيتروفيوس الإعجاب لأصحاب المنازل الذين بنوا منازلهم الخاصة دون تدخل مهندس معماري.  تتم قراءة تناقض فيتروفيوس حول العمارة المحلية بشكل أوضح في افتتاحية مقدمة الكتاب السادس. يركز الكتاب السادس حصريًا على عمارة المساكن ولكن كما أوضح المنظر المعماري سيمون فير، بدلاً من تكون المقدمة عن خصائص المساكن أو الأسرة أو أي موضوع يرتبط مباشرة بالحياة المنزلية؛ يكتب فيتروفيوس حكاية عن المبدأ الأخلاقي الاغريقي القديم لحسن الضيافة: ان تظهر اللطف للغرباء.

التكنولوجيا الرومانية

يعتبر دي اركتكتورا مهمًا لوصفه للعديد من الآلات المختلفة المستخدمة في الالات الهندسية، كالحمالات والرافعات والبكرات، فضلاً عن آلات الحرب كـالمقاليع، والقذائف، ومحركات الحصار. كما وصف فيتروفيوس بناء الساعات الشمسية والساعات المائية، واستخدام المحرك البخاري الأول كتجربة لإثبات طبيعة حركات الهواء في الغلاف الجوي (الرياح).

القنوات والطواحين
تشكل الكتب الثامن والتاسع والعاشر من دي اركتكتورا أساس الكثير مما هو معروف عن التكنولوجيا الرومانية، وقد تمت تدعيمها في يومنا هذا من خلال الابحاث الأثرية للبقايا الموجودة، مثل بون دي غار في جنوب فرنسا. تتكرر العديد من هذه الهياكل الضخمة في ارجاء الإمبراطورية القديمة، وهي شهادة على قوة الهندسة الرومانية. إن وصف فيتروفيوس لتشييد القنوات الرومانية قصير، ولكنه يذكر التفاصيل الأساسية خاصة للطريقة التي تم مسحها بها، والاختيار الدقيق للمواد اللازمة للبناء.

وقد ساعد كتابه فرونتينوس، وهو جنرال تم تعيينه في أواخر القرن الأول الميلادي لإدارة العديد من قنوات المياه في روما. كتب فرونتينوس De aquaeductu (دي اكوادكتو، قنوات المياه)، الرسالة المكتملة عن القنوات الرومانية في القرن الأول، وقد اكتشف تناقضًا بين مقدار المياه الداخلة والخارجة والتر تنجم عن الأنابيب المخالفة التي يتم إدخالها بشكل غير قانوني في القنوات لتغيير مجرى المياه. لقد قطعت الإمبراطورية الرومانية شوطاً طويلاً في استغلال الموارد المائية، وذلك يتضح من مجموعة ما لا يقل عن 16 طاحونة مائية في باربيغال في فرنسا. كما ان مطاحن الحبوب، والعديد من المطاحن الأخرى المعروفة الآن كانت تطحن في عملية فعالة للغاية، مثل منشرة هيرابوليس والتي بنيت في وقت لاحق.

المواد
وصف فيتروفيوس الكثير من مواد البناء المختلفة المستخدمة في مجموعة شاملة من المنشآت المختلفة، وكذلك تفصيلات مثل الطلاء بالجص. وقد تلقى الأسمنت والخرسانة والجير توصيفاً متعمقاً. إن طول عمر العديد من الهياكل والمنشآت الرومانية هو شهادة صامتة على مهارتهم في مواد البناء والتصميم.

ولقد أوصى بعدم جواز استخدام الرصاص في توصيل مياه الشرب، مع تفضيل الأنابيب الفخارية. لقد توصل إلى هذا الاستنتاج في الكتاب الثامن من كتابه دي اركتكتورا De architecture بعد ملاحظة تجريبية لأمراض العمال الظاهرة في مسابك أنابيب الرصاص في عصره. ومع ذلك، فإن الكثير من المياه التي تستخدمها روما والعديد من المدن الأخرى كانت عسرة للغاية ما كان يؤدي لان تتغطى الأسطح الداخلية للأنابيب تلقائيا، وذلك كان يقلل من التسمم بالرصاص.

روى فيتروفيوس القصة الشهيرة عن أرخميدس وكشفه للذهب المغشوش في تاج ملكي. عندما أدرك أرخميدس أن حجم التاج يمكن قياسه بالضبط من خلال الإزاحة الناتجة في الحمام، ركض إلى الشارع صرخة "وجدتها!" وقد مكنه هذا الاكتشاف من مقارنة كثافة التاج بالذهب الخالص. لقد أظهر أن التاج كان مخلوطًا بالفضة، وأن الملك قد خُدِع.

آلات نزح المياه

وصف فيتروفيوس طريقة بناء لولب أرخميدس في الفصل العاشر، على الرغم من عدم ذكره لأرخميدس إسماً. وقد كان جهازًا يستخدم على نطاق واسع لرفع مستوى المياه لري الحقول ولضخ المياه من المناجم. وتشمل آلات الرفع الأخرى المذكورة في دي اركتكتورا سلسلة لا نهاية لها من الجرافات وعجلات المياه عكسية التجاوز. ولقد اكتشفت بقايا عجلات المياه المستخدمة في رفع المياه في مناجم قديمة كتلك الموجودة في ريو تينتو في إسبانيا ودولاوكوثي في غرب ويلز. إن إحدى العجلات من ريو تينتو موجودة الآن في المتحف البريطاني، وواحدة من دولاوكوثي في المتحف الوطني في ويلز. اكتشفت البقايا الأثرية عندما أعيد فتح هذه المناجم في محاولات المعاصرة لاستخدام المناجم. ومن المحتمل أنها كانت قد استخدمت في تسلسل عمودي، بواسطة 16 طاحونة قادرة على رفع المياه 29 م على الأقل فوق منسوب المياه الجوفية. ومن المرجح أن كل عجلة كان يشغلها عامل منجم يمشي على الجهاز في الجزء العلوي من العجلة، باستخدام مرابط على الحافة الخارجية. إن استخدام أجهزة كتلك في المناجم يعني أنهم كانوا قادرين تمامًا على استخدامها كعجلات مائية لتطوير الطاقة لمجموعة من الأنشطة، ليس فقط لطحن القمح، ولكن ربما أيضًا لنشر الأخشاب وسحق الخامات والدعك وما إلى ذلك.

مضخة القوة
يعود فضل اختراع مضخة القوة إلى ستيسيبيوس، وقد وصفها فيتروفيوس بأنها تبنى من البرونز مع صمامات للسماح بتكوين رأس ماء فوق الماكينة. يتم تشغيل الآلة يدويًا في تحريك رافعة لأعلى ولأسفل. وذكر استخدامه لتزويد النوافير فوق خزان، على الرغم من أن الاستخدام الاعتيادي قد يكون بمثابة محرك ناري بسيط. تم العثور على إحداها في كاليفا اتريباتوم في إنجلترا، والأخرى معروضة في المتحف البريطاني. لم يتم وصف وظائفهم، لكن كليهما مصنوع من البرونز، وذلك تمامًا كما حدده فيتروفيوس.

التدفئة المركزية

لخص فيتروفيوس العديد من الابتكارات التي تستخدم في تصميم المباني لتحسين الظروف المعيشية للسكان. وعلى رأسها تطوير نظام تدفئة الهايبوكوست، وهو نوع من التدفئة المركزية يتم فيه توجيه الهواء الساخن الناتج عن نار تحت أرضيات وداخل جدران الحمامات العامة والفيلات. وقد أعطى تعليمات دقيقة عن كيفية تصميم هذه المباني بحيث يتم زيادة كفاءة استخدام الوقود بالحد الامثل. كما نصح باستخدام نوع من المنظم للتحكم في الحرارة في الغرف الساخنة، وهو قرص برونزي مثبت في السقف تحت فتحة دائرية، يمكن رفعه أو خفضه بواسطة بكرة لضبط التهوية. وإنه من المرجح أن تكون أجهزة نزح وضخ المياه مثل عجلة المياه ذات التجاوز العكسي قد استخدمت في الحمامات الأكبر، وذلك لرفع المياه إلى خزانات الرأس في الجزء العلوي من الغرف الحارة، مثل حمامات دقلديانوس وحمامات كركلا، وذلك على الرغم من أنه لم يشر إلى ذلك بنفسه .

أدوات المسح
من الواضح أن فيتروفيوس كان قد مارس المسح بشكل جيد من خلال أوصافه لأدوات المسح، وخاصة مستوى المياه أو chorobates، والتي فضلها على الشاقول groma، وهو جهاز يستخدم خطوط التوصيل. وكانت ضرورية في عمليات البناء، وبشكل خاص في بناء قنوات المياه، حيث كان التدرج المنتظم مهمًا لتوفير إمدادات منتظمة من المياه دون الإضرار بجدران القناة. ووصف دولاب المسح، وهو في جوهره جهاز لقياس المسافات تلقائيًا على طول الطرق، وهو آلة أساسية لتطوير مسارات دقيقة، مثل اللوحة البويتينغرية.

تغيرات مستوى سطح البحر
في دي اركتكتورا وصفت 13 مدينة أثينية في آسيا الصغرى، «أرض كاريا»، في تركيا الحالية وذلك في الكتاب الرابع في الفصل الأول، القسم الفرعي الرابع . وقد ذكرت هذه المدن كما يلي التالي: أفسس، ميليتس، ميوس، براين، ساموس، تيوس، كولوفون، خيوس، اريتاري، فوكايا، كلازميناي، ليبيدوس، ميتيليني، ثم الـ 14، إزمير. توصف ميوس، المدينة الثالثة، بأنها «مدينة غمرتها المياه هي وطقوسها المقدسة وحق الاقتراع منذ زمن طويل». تشير هذه الجملة، أنه وفي وقت كتابات فيتروفيوس، كان من المعروف حدوث تغيرات مستوى سطح البحر و / أو هبوط اليابسة . إن مخطط هذه المدن موجه بشكل عام من الجنوب إلى الشمال بحيث يبدو أن المكان الذي يجب أن تقع فيه ميوس يقع في الداخل. إذا كان الوضع فعلا كذلك، فمن المقدر انه منذ كتابة دي اركتكتورا، أن المنطقة قد شهدت ارتدادًا للتربة أو انحسارا في مستوى سطح البحر. وعلى الرغم من أنه ليست هنالك إشارة إلى تغير مستوى سطح البحر، أو التكهن به، فإنه وخلال الإمبراطورية اللاحقة، قد عانت العديد من الموانئ الرومانية مما وصفه الكتاب المعاصرون بـ «الطمي» حيث أصبحت الحاجة المستمرة لتجريف الموانئ عبئًا ثقيلًا على الخزانة، وتكهن البعض بأن هذه النفقات ساهمت بشكل كبير في الانهيار النهائي للإمبراطورية. تقع أعمال الملح الروماني في إسيكس، إنجلترا، اليوم في خط ارتفاع الخمسة أمتار فوق مستوى سطح البحر، مما يشير إلى أن الخط الساحلي كان يقع هنلك.  تشير هذه الملاحظات إلى مدى تأثير الطمي وانتعاش التربة على تغير الخط الساحلي منذ كتابة دي أركتكتورا.

التأثير والأهمية

كان لإعادة اكتشاف أعمال فيتروفيوس تأثير عميق على المهندسين المعماريين في عصر النهضة، مما أدى إلى إعادة إحياء العمارة الكلاسيكية في القرون التالية. ووجد المهندسون المعماريون في عصر النهضة، مثل نكولي، برونليسكي وليون باتيستا البرتي في كتاب دي أركتكتورا أسبابهم لرفع فرع معرفتهم إلى الانضباط العلمي وكذلك التأكيد على مهارات الحرفيين. يعتمد الرسم الأكثر شهرة لليوناردو دافنشي، الرجل الفيتروفي، على مبادئ التناسب للجسم والتي طورها فيتروفيوس.

كان المهندس المعماري الإنجليزي إنيغو جونز والفرنسي سالمون دي كو من بين أوائل من أعاد تقييم وتبني تلك التخصصات والتي اعتبرها فيتروفيوس ضروريًة في الهندسة المعمارية: الفنون والعلوم المبنية على أساس الأعداد والتناسب. اعتبر المهندس المعماري في القرن السادس عشر بالاديو أن فيتروفيوس سيده ومرشده، وقام بعمل بعض الرسومات بناءً على عمله قبل تمخضه عن مبادئه المعمارية الخاصة.

طبعات

 تُرجم في عام 1914 إلى عشرة كتب عن العمارة بقلم موريس إتش مورغان، دكتوراه، ماجستير د. أستاذ علم فقه اللغة الكلاسيكي في جامعة هارفارد. النص الكامل لهذه الترجمة متاح من مشروع جوتنبرج ؛ انظر الروابط الخارجية.

انظر أيضًا

 Frontinus
 Naturalis Historia – Encyclopedia published c. AD 77–79 by Pliny the Elder
 Pliny the Elder – Roman military commander and writer
 Ancient Roman architecture – Ancient architecture
 Roman engineering
 Roman technology
 Vitruvian Man – Drawing by Leonardo da Vinci, made around 1490

المراجع

قراءة متعمقة

 ب. بالدوين: تاريخ فيتروفيوس وهويته ومسيرته المهنية . في: Latomus 49 (1990)، 425-34
 آي رولاند، تينيسي هاو: فيتروفيوس. عشرة كتب في العمارة . مطبعة جامعة كامبريدج، كامبريدج 1999،

روابط خارجية

التقانة عسكريون رومانيون قدماء
تشييد
عمارة روما القديمة
كتب القرن 1 ق م اللاتينية
كتب عن العمارة
نصوص نثرية لاتينية
هندسة عسكرية
هندسة مدنية
Articles with Project Gutenberg links

دي أركيتيتورا


Ottobald Hans Carl Freiherr und Herr von Werthern, seit 1840 Graf und Herr von Werthern-Beichlingen (* 13. Oktober 1794 in Drackendorf; † 10. Mai 1878 in Beichlingen) war ein preußischer Gutsbesitzer und Politiker.

Familie

Ottobald von Werthern entstammte dem thüringischen Adelsgeschlecht Werthern. Er war ältester Sohn von Christian Ferdinand Georg Freiherr von Werthern (1738–1800) und dessen zweiter Ehefrau Juliane Luise Cäcilie, geborene Freiin von Ziegesar (1773–1831), Tochter von August Friedrich Karl von Ziegesar, und damit Oberhaupt der Georg'schen Linie des Hauses Werthern, die 1840 in den in Primogenitur erblichen preußischen Grafenstand erhoben wurde.

Aus seiner 1816 geschlossenen Ehe mit Luise, geborene Freiin von Rotberg (1794–1857) entstammten drei Kinder:
 Georg Graf von Werthern-Beichlingen (1816–1895), Diplomat und Herrenhausmitglied;
 Thilo Freiherr und Herr von Werthern (1818–1888), Gutsbesitzer und Herrenhausmitglied;
 Anna Freiin von Werthern (1830–?)

Leben
Ottobald von Werthern hatte nicht nur von seinem früh verstorbenen Vater Güter in Frohndorf und Kölleda geerbt, sondern auch 1806 aus einer ausgestorbenen Linie der Werthern die Grafschaft Beichlingen mit dem Stammsitz Schloss Beichlingen und Großneuhausen.

Er war großherzoglich-sächsischer Oberkammerherr, königlich preußischer Kammerherr und Prälat, später Domherr des Hochstiftes Naumburg. Seit 1854 (Eintritt 1855) bis zu seinem Tode war er Mitglied des Preußischen Herrenhauses mit einem der Familie zuerkannten erblichen Sitz.

Literatur
 Hermann Krüger (Hrsg.): Chronik des preußischen Herrenhauses. Ein Gedenkbuch zur Erinnerung an das dreißigjährige Bestehen des Herrenhauses. Selbstverlag, Berlin, 1885, S. 52. Reprint 2019. ISBN 978-0364529638.
 Alphabetischer Nachweis (Adressbuch) des in den Preussischen Staaten mit Rittergütern angesessenen Adels. Hrsg. Karl Friedrich Rauer, Selbstverlag, Berlin 1857. S.  249. Digitalisat

Ottobald
Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Mitglied des Provinziallandtages der Provinz Sachsen
Titulargraf
Preuße
Geboren 1794
Gestorben 1878
Mann

Ottobald von Werthern


June Bøttger (født d. 2. juni 1994) er en norsk håndboldspiller, der spiller for danske Aarhus United i Damehåndboldligaen. Hun har tidligere optrådt for Oppsal IF i hjemlandet. Ved siden af håndbolden arbejder June i en butik.

Den 8. maj 2022 blev Bøttger for første gang indkaldt til det norske rekrutlandshold.

Hun forlængede hendes kontrakt med Aarhus United i november 2019, gældende frem til sommeren 2022.

Referencer

Håndboldspillere fra Aarhus United
Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Oppsal IF

June Bøttger


Galesburg ist eine Stadt (mit dem Status "City") und der Verwaltungssitz des Knox County im Westen des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois. Im Jahr 2010 hatte die Stadt 32.195 Einwohner.

Geografie
Galesburg liegt auf 40°56′52″ nördlicher Breite und 90°22′16″ westlicher Länge und erstreckt sich über 44 km².

Nachbarorte sind Henderson (9,7 km nördlich), Wataga (14,5 km nordöstlich), East Galesburg (5,2 km östlich), Knoxville (9 km südöstlich), Abingdon (18,9 km südlich) und Cameron (17,5 km südwestlich).

Die nächstgelegenen größeren Städte sind Chicago (298 km nordöstlich), Illinois' Hauptstadt Springfield (176 km südöstlich), St. Louis in Missouri (313 km südlich), Iowas Hauptstadt Des Moines (336 km westnordwestlich) und die Quad Cities (75,5 km nördlich).

Verkehr

Am östlichen Stadtrand verläuft die Interstate 74, von der im Nordosten der Stadt der die nördliche und westliche Umgehungsstraße bildende ebenfalls zum Freeway ausgebaute U.S. Highway 34 abzweigt. Im Stadtzentrum treffen der U.S. Highway 150 und die Illinois State Routes 41 und 164 zusammen.

Galesburg ist ein Knotenpunkt mehrerer Eisenbahnlinien der BNSF Railway, die hier mit dem Galesburg Yard einen großen Rangierbahnhof betreibt. Auf den Strecken der BNSF verkehren auch mehrere Amtrak-Schnellzüge von Chicago in westliche Richtung, darunter der Southwest Chief nach Los Angeles.

Im Südwesten des Stadtgebiets befindet sich der Galesburg Municipal Airport. Die nächstgelegenen größeren Flughäfen sind der 77 km südöstlich gelegene General Wayne A. Downing Peoria International Airport und der 63,4 km nördlich gelegene Quad City International Airport.

Geschichte
1835 erwarb eine Gruppe von Siedlern aus New York den Grund und Boden für die ein Jahr später erfolgte erste Besiedlung.

Das heute noch bestehende Knox College wurde von George Washington Gale im Jahr 1837 gegründet. Der neu entstehende Ort wurde nach Gale benannt.

Im Knox College wurde 1837 die erste Sklavenbefreiervereinigung gegründet, die zu einem Teil der Underground Railroad wurde.

Im Jahr 1857 verabschiedete die parlamentarische Versammlung von Illinois ein Gesetz, den Act to Incorporate the City of Galesburg, das den Ort zur "City" erhob.

Seit 1973 ist Galesburg Verwaltungssitz (County Seat) des Knox County.

Demografische Daten

Nach der Volkszählung im Jahr 2010 lebten in Galesburg 32.195 Menschen in 13.024 Haushalten. Die Bevölkerungsdichte betrug 731,7 Einwohner pro Quadratkilometer.

Ethnisch betrachtet setzte sich die Bevölkerung zusammen aus 81,1 Prozent Weißen, 11,5 Prozent Afroamerikanern, 0,2 Prozent amerikanischen Ureinwohnern, 0,9 Prozent Asiaten sowie aus anderen ethnischen Gruppen; 3,2 Prozent stammten von zwei oder mehr Ethnien ab. Unabhängig von der ethnischen Zugehörigkeit waren 6,9 Prozent der Bevölkerung spanischer oder lateinamerikanischer Abstammung.

In den 13.024 Haushalten lebten statistisch je 2,13 Personen.

19,7 Prozent der Bevölkerung waren unter 18 Jahre alt, 62,2 Prozent waren zwischen 18 und 64 und 18,1 Prozent waren 65 Jahre oder älter. 49,5 Prozent der Bevölkerung war weiblich.

Das jährliche Durchschnittseinkommen eines Haushalts lag bei 33.510 USD. Das Pro-Kopf-Einkommen betrug 18.799 USD. 20,8 Prozent der Einwohner lebten unterhalb der Armutsgrenze.

Bekannte Bewohner
 Edwin H. Conger (1843–1907), Abgeordneter des US-Repräsentantenhauses (1885–1890) und Diplomat, lebte und studierte in Galesburg
 George Washington Gale Ferris (1859–1896), Ingenieur, geboren in Galesburg
 Charles Telford Erickson (1867–1966), Pfarrer und Gründer einer Landwirtschaftsschule in Albanien
 Carl Sandburg (1878–1967), Dichter, Journalist und Historiker, geboren in Galesburg
 Dorothea Tanning (1910–2012), Malerin, Bildhauerin und Schriftstellerin, geboren in Galesburg
 Hugh Gillin (1925–2004), Schauspieler, geboren in Galesburg
 John Rusling Block (* 1935), Politiker, geboren in Galesburg
 Todd Hamilton (* 1965), Profigolfer, geboren in Galesburg

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website
 Galesburg Regional Economic Development
 www.city-data.com - Galesburg, Illinois

Galesburg (Illinois)


El mito gorjiblanco (Aegithalos niveogularis) es una especie de ave paseriforme de la familia Aegithalidae propia del subcontinente indio.  Se encuentra en  India, Nepal, y Pakistán.  Su hábitat natural son los bosques húmedos de montaña subtropicales.

Galería

Referencias

Enlaces externos

niveogularis
Aves del subcontinente indio
Taxones descritos por John Gould
Animales descritos en 1855

Aegithalos niveogularis


Ceviz Kabuğu, Hulki Cevizoğlu tarafından hazırlanıp sunulan ve 1994-2022 yılları arasında yayımlanan tartışma türündeki Türk televizyon programıdır.

Daha önce sırasıyla HBB, Kanal 6, Show TV, atv, Star TV, Flash TV, Kanaltürk, Avrasya TV ve Karadeniz TV'de yayımlanmış olan programda, güncel konular üzerine konuşulmaktadır.

2004 yılında Star TV'ye TMSF tarafından el konulmasının ardından, kanalın yeni yönetimi programı sona erdirdi ve program Flash TV'ye geçti. 2005 yılından itibaren ise o dönem Tuncay Özkan'ın sahibi olduğu Kanaltürk'te yayımlanmaya başladı; fakat maddî sıkıntılar yüzünden kanalın 2008'de Koza Holding'e satılmasının ardından Cevizoğlu ve ekibi, ulusalcı çizgide yayın yapan Avrasya TV'ye geçti ve 2 sezon bu kanalda yayınlandı. 2 yıllık zorunlu bir aranın ardından 2011 ve 2012 yıllarında cuma geceleri 22.00'de Karadeniz TV'de yayımlandı.

2 Şubat 2013'ten itibaren Ulusal Kanal'da her cumartesi 22.00'de yayımlanmaktaydı. Aynı yıl bir süre Kanal Sokak'ta yayınlanmış ve Ulusal Kanal'a geri dönmüştür.

Sezon bilgileri
 1. sezon (1994-1995) HBB
 2. sezon (1995-1996) HBB ve Kanal 6
 3. sezon (1996-1997) Kanal 6
 4. sezon (1997-1998) Kanal 6
 5. sezon (1998-1999) Kanal 6 ve Show TV
 6. sezon (1999-2000) Show TV
 7. sezon (2000-2001) Kanal 6 ve atv
 8. sezon (2001-2002) atv
 9. sezon (2002-2003) atv
 10. sezon (2003-2004) atv ve Star TV
 11. sezon (2004-2005) Star TV ve Flash TV
 12. sezon (2005-2006) Flash TV ve Kanaltürk
 13. sezon (2006-2007) Kanaltürk
 14. sezon (2007-2008) Kanaltürk
 15. sezon (2008-2009) Avrasya TV
 16. sezon (2009-2010) Avrasya TV
 17. sezon (2010-2011) Avrasya TV
 18. sezon (2011-2012) Avrasya TV ve Karadeniz TV
 19. sezon (2012-2013) Karadeniz TV ve Ulusal Kanal
 20. sezon (2013-2014) Ulusal Kanal ve Kanal Sokak
 21. sezon (2014-2015) Ulusal Kanal
 22. sezon (2015-2016) Ulusal Kanal
 23. sezon (2019-2020) Tele1 ve Halk TV
 24. sezon (2020-2022) BBN Türk

Sezonlar

 1. sezon: 1-52 bölümler (05.09.1994 - 28.08.1995)
 2. sezon: 53-103 bölümler (01.09.1995 - 30.08.1996)
 3. sezon: 104-155 bölümler (06.09.1996 - 29.08.1997)
 4. sezon: 156-205 bölümler (05.09.1997 - 28.08.1998)
 5. sezon: 206-254 bölümler (04.09.1998 - 13.08.1999)
 6. sezon: 255-292 bölümler (03.09.1999 - 30.05.2000)
 7. sezon: 293-329 bölümler (25.11.2000 - 03.08.2001)
 8. sezon: 330-375 bölümler (06.09.2001 - 27.07.2002)
 9. sezon: 376-420 bölümler (14.09.2002 - 26.07.2003)
 10. sezon: 421-468 bölümler (06.09.2003 - 27.08.2004)
 11. sezon: 469-511 bölümler (03.09.2004 - 27.08.2005)
 12. sezon: 512-556 bölümler (03.09.2005 - 14.07.2006)
 13. sezon: 557-604 bölümler (01.09.2006 - 27.08.2007)
 14. sezon: 605-643 bölümler (07.09.2007 - 30.05.2008)

1. Sezon bölümleri (1994-1995)

 5 Eylül 1994 - 1. Bölüm
 12 Eylül 1994 - 2. Bölüm
 19 Eylül 1994 - 3. Bölüm
 26 Eylül 1994 - 4. Bölüm
 3 Ekim 1994 - 5. Bölüm
 10 Ekim 1994 - 6. Bölüm
 17 Ekim 1994 - 7. Bölüm
 24 Ekim 1994 - 8. Bölüm
 31 Ekim 1994 - 9. Bölüm
 7 Kasım 1994 - 10. Bölüm
 14 Kasım 1994 - 11. Bölüm
 21 Kasım 1994 - 12. Bölüm
 28 Kasım 1994 - 13. Bölüm
 5 Aralık 1994 - 14. Bölüm
 12 Aralık 1994 - 15. Bölüm
 19 Aralık 1994 - 16. Bölüm
 26 Aralık 1994 - 17. Bölüm
 2 Ocak 1995 - 18. Bölüm
 9 Ocak 1995 - 19. Bölüm
 16 Ocak 1995 - 20. Bölüm
 23 Ocak 1995 - 21. Bölüm
 30 Ocak 1995 - 22. Bölüm
 6 Şubat 1995 - 23. Bölüm
 13 Şubat 1995 - 24. Bölüm
 20 Şubat 1995 - 25. Bölüm
 27 Şubat 1995 - 26. Bölüm
 6 Mart 1995 - 27. Bölüm
 13 Mart 1995 - 28. Bölüm
 20 Mart 1995 - 29. Bölüm
 27 Mart 1995 - 30. Bölüm
 3 Nisan 1995 - 31. Bölüm
 10 Nisan 1995 - 32. Bölüm
 17 Nisan 1995 - 33. Bölüm
 24 Nisan 1995 - 34. Bölüm
 1 Mayıs 1995 - 35. Bölüm
 8 Mayıs 1995 - 36. Bölüm
 15 Mayıs 1995 - 37. Bölüm
 22 Mayıs 1995 - 38. Bölüm
 29 Mayıs 1995 - 39. Bölüm
 5 Haziran 1995 - 40. Bölüm
 12 Haziran 1995 - 41. Bölüm
 19 Haziran 1995 - 42. Bölüm
 26 Haziran 1995 - 43. Bölüm
 3 Temmuz 1995 - 44. Bölüm
 10 Temmuz 1995 - 45. Bölüm
 17 Temmuz 1995 - 46. Bölüm
 24 Temmuz 1995 - 47. Bölüm
 31 Temmuz 1995 - 48. Bölüm
 7 Ağustos 1995 - 49. Bölüm
 14 Ağustos 1995 - 50. Bölüm
 21 Ağustos 1995 - 51. Bölüm
 28 Ağustos 1995 - 52. Bölüm

2. Sezon bölümleri (1995-1996)

 1 Eylül 1995 - 53. Bölüm
 8 Eylül 1995 - 54. Bölüm
 15 Eylül 1995 - 55. Bölüm
 22 Eylül 1995 - 56. Bölüm
 29 Eylül 1995 - 57. Bölüm
 6 Ekim 1995 - 58. Bölüm
 15 Ekim 1995 - 59. Bölüm
 22 Ekim 1995 - 60. Bölüm
 29 Ekim 1995 - 61. Bölüm
 5 Kasım 1995 - 62. Bölüm
 12 Kasım 1995 - 63. Bölüm
 19 Kasım 1995 - 64. Bölüm
 26 Kasım 1995 - 65. Bölüm
 3 Aralık 1995 - 66. Bölüm
 10 Aralık 1995 - 67. Bölüm
 17 Aralık 1995 - 68. Bölüm
 7 Ocak 1996 - 69. Bölüm
 14 Ocak 1996 - 70. Bölüm
 21 Ocak 1996 - 71. Bölüm
 28 Ocak 1996 - 72. Bölüm
 4 Şubat 1996 - 73. Bölüm
 11 Şubat 1996 - 74. Bölüm
 18 Şubat 1996 - 75. Bölüm
 25 Şubat 1996 - 76. Bölüm
 3 Mart 1996 - 77. Bölüm
 10 Mart 1996 - 78. Bölüm
 15 Mart 1996 - 79. Bölüm
 22 Mart 1996 - 80. Bölüm
 29 Mart 1996 - 81. Bölüm
 5 Nisan 1996 - 82. Bölüm
 12 Nisan 1996 - 83. Bölüm
 19 Nisan 1996 - 84. Bölüm
 26 Nisan 1996 - 85. Bölüm
 3 Mayıs 1996 - 86. Bölüm
 10 Mayıs 1996 - 87. Bölüm
 17 Mayıs 1996 - 88. Bölüm
 24 Mayıs 1996 - 89. Bölüm
 31 Mayıs 1996 - 90. Bölüm
 7 Haziran 1996 - 91. Bölüm
 14 Haziran 1996 - 92. Bölüm
 21 Haziran 1996 - 93. Bölüm
 28 Haziran 1996 - 94. Bölüm
 5 Temmuz 1996 - 95. Bölüm
 12 Temmuz 1996 - 96. Bölüm
 19 Temmuz 1996 - 97. Bölüm
 26 Temmuz 1996 - 98. Bölüm
 2 Ağustos 1996 - 99. Bölüm
 9 Ağustos 1996 - 100. Bölüm
 16 Ağustos 1996 - 101. Bölüm
 23 Ağustos 1996 - 102. Bölüm
 30 Ağustos 1996 - 103. Bölüm

3. Sezon bölümleri (1996-1997)

 6 Eylül 1996 - 104. Bölüm
 13 Eylül 1996 - 105. Bölüm
 20 Eylül 1996 - 106. Bölüm
 27 Eylül 1996 - 107. Bölüm
 4 Ekim 1996 - 108. Bölüm
 11 Ekim 1996 - 109. Bölüm
 18 Ekim 1996 - 110. Bölüm
 25 Ekim 1996 - 111. Bölüm
 1 Kasım 1996 - 112. Bölüm
 8 Kasım 1996 - 113. Bölüm
 15 Kasım 1996 - 114. Bölüm
 22 Kasım 1996 - 115. Bölüm
 29 Kasım 1996 - 116. Bölüm
 6 Aralık 1996 - 117. Bölüm
 13 Aralık 1996 - 118. Bölüm
 20 Aralık 1996 - 119. Bölüm
 27 Aralık 1996 - 120. Bölüm
 3 Ocak 1997 - 121. Bölüm
 10 Ocak 1997 - 122. Bölüm
 17 Ocak 1997 - 123. Bölüm
 24 Ocak 1997 - 124. Bölüm
 31 Ocak 1997 - 125. Bölüm
 7 Şubat 1997 - 126. Bölüm
 14 Şubat 1997 - 127. Bölüm
 21 Şubat 1997 - 128. Bölüm
 28 Şubat 1997 - 129. Bölüm
 7 Mart 1997 - 130. Bölüm
 14 Mart 1997 - 131. Bölüm
 21 Mart 1997 - 132. Bölüm
 28 Mart 1997 - 133. Bölüm
 4 Nisan 1997 - 134. Bölüm
 11 Nisan 1997 - 135. Bölüm
 18 Nisan 1997 - 136. Bölüm
 25 Nisan 1997 - 137. Bölüm
 2 Mayıs 1997 - 138. Bölüm
 9 Mayıs 1997 - 139. Bölüm
 16 Mayıs 1997 - 140. Bölüm
 23 Mayıs 1997 - 141. Bölüm
 30 Mayıs 1997 - 142. Bölüm
 6 Haziran 1997 - 143. Bölüm
 13 Haziran 1997 - 144. Bölüm
 20 Haziran 1997 - 145. Bölüm
 27 Haziran 1997 - 146. Bölüm
 4 Temmuz 1997 - 147. Bölüm
 11 Temmuz 1997 - 148. Bölüm
 18 Temmuz 1997 - 149. Bölüm
 25 Temmuz 1997 - 150. Bölüm
 1 Ağustos 1997 - 151. Bölüm
 8 Ağustos 1997 - 152. Bölüm
 15 Ağustos 1997 - 153. Bölüm
 22 Ağustos 1997 - 154. Bölüm
 29 Ağustos 1997 - 155. Bölüm

4. Sezon bölümleri (1997-1998)

 5 Eylül 1997 - 156. Bölüm
 12 Eylül 1997 - 157. Bölüm
 19 Eylül 1997 - 158. Bölüm
 26 Eylül 1997 - 159. Bölüm
 3 Ekim 1997 - 160. Bölüm
 10 Ekim 1997 - 161. Bölüm
 17 Ekim 1997 - 162. Bölüm
 24 Ekim 1997 - 163. Bölüm
 31 Ekim 1997 - 164. Bölüm
 7 Kasım 1997 - 165. Bölüm
 14 Kasım 1997 - 166. Bölüm
 21 Kasım 1997 - 167. Bölüm
 28 Kasım 1997 - 168. Bölüm
 5 Aralık 1997 - 169. Bölüm
 12 Aralık 1997 - 170. Bölüm
 19 Aralık 1997 - 171. Bölüm
 26 Aralık 1997 - 172. Bölüm
 2 Ocak 1998 - 173. Bölüm
 9 Ocak 1998 - 174. Bölüm
 16 Ocak 1998 - 175. Bölüm
 23 Ocak 1998 - 176. Bölüm
 6 Şubat 1998 - 177. Bölüm
 13 Şubat 1998 - 178. Bölüm
 20 Şubat 1998 - 179. Bölüm
 27 Şubat 1998 - 180. Bölüm
 6 Mart 1998 - 181. Bölüm
 13 Mart 1998 - 182. Bölüm
 20 Mart 1998 - 183. Bölüm
 27 Mart 1998 - 184. Bölüm
 3 Nisan 1998 - 185. Bölüm
 17 Nisan 1998 - 186. Bölüm
 24 Nisan 1998 - 187. Bölüm
 1 Mayıs 1998 - 188. Bölüm
 8 Mayıs 1998 - 189. Bölüm
 15 Mayıs 1998 - 190. Bölüm
 22 Mayıs 1998 - 191. Bölüm
 29 Mayıs 1998 - 192. Bölüm
 5 Haziran 1998 - 193. Bölüm
 12 Haziran 1998 - 194. Bölüm
 19 Haziran 1998 - 195. Bölüm
 26 Haziran 1998 - 196. Bölüm
 3 Temmuz 1998 - 197. Bölüm
 10 Temmuz 1998 - 198. Bölüm
 17 Temmuz 1998 - 199. Bölüm
 24 Temmuz 1998 - 200. Bölüm
 31 Temmuz 1998 - 201. Bölüm
 7 Ağustos 1998 - 202. Bölüm
 14 Ağustos 1998 - 203. Bölüm
 21 Ağustos 1998 - 204. Bölüm
 28 Ağustos 1998 - 205. Bölüm

5. Sezon bölümleri (1998-1999)

 4 Eylül 1998 - 206. Bölüm
 11 Eylül 1998 - 207. Bölüm
 18 Eylül 1998 - 208. Bölüm
 25 Eylül 1998 - 209. Bölüm
 2 Ekim 1998 - 210. Bölüm
 9 Ekim 1998 - 211. Bölüm
 16 Ekim 1998 - 212. Bölüm
 23 Ekim 1998 - 213. Bölüm
 30 Ekim 1998 - 214. Bölüm
 6 Kasım 1998 - 215. Bölüm
 13 Kasım 1998 - 216. Bölüm
 20 Kasım 1998 - 217. Bölüm
 27 Kasım 1998 - 218. Bölüm
 4 Aralık 1998 - 219. Bölüm
 11 Aralık 1998 - 220. Bölüm
 18 Aralık 1998 - 221. Bölüm
 25 Aralık 1998 - 222. Bölüm
 1 Ocak 1999 - 223. Bölüm
 8 Ocak 1999 - 224. Bölüm
 15 Ocak 1999 - 225. Bölüm
 22 Ocak 1999 - 226. Bölüm
 29 Ocak 1999 - 227. Bölüm
 5 Şubat 1999 - 228. Bölüm
 12 Şubat 1999 - 229. Bölüm
 19 Şubat 1999 - 230. Bölüm
 26 Şubat 1999 - 231. Bölüm
 2 Mart 1999 - 232. Bölüm
 9 Mart 1999 - 233. Bölüm
 16 Mart 1999 - 234. Bölüm
 23 Mart 1999 - 235. Bölüm
 6 Nisan 1999 - 236. Bölüm
 16 Nisan 1999 - 237. Bölüm
 23 Nisan 1999 - 238. Bölüm
 30 Nisan 1999 - 239. Bölüm
 7 Mayıs 1999 - 240. Bölüm
 14 Mayıs 1999 - 241. Bölüm
 21 Mayıs 1999 - 242. Bölüm
 28 Mayıs 1999 - 243. Bölüm
 4 Haziran 1999 - 244. Bölüm
 11 Haziran 1999 - 245. Bölüm
 18 Haziran 1999 - 246. Bölüm
 25 Haziran 1999 - 247. Bölüm
 2 Temmuz 1999 - 248. Bölüm
 9 Temmuz 1999 - 249. Bölüm
 16 Temmuz 1999 - 250. Bölüm
 23 Temmuz 1999 - 251. Bölüm
 30 Temmuz 1999 - 252. Bölüm
 6 Ağustos 1999 - 253. Bölüm
 13 Ağustos 1999 - 254. Bölüm (Sezon finali)

6. Sezon bölümleri (1999-2000)

 3 Eylül 1999 - 255. Bölüm
 10 Eylül 1999 - 256. Bölüm
 17 Eylül 1999 - 257. Bölüm
 24 Eylül 1999 - 258. Bölüm
 1 Ekim 1999 - 259. Bölüm
 8 Ekim 1999 - 260. Bölüm
 15 Ekim 1999 - 261. Bölüm
 22 Ekim 1999 - 262. Bölüm
 29 Ekim 1999 - 263. Bölüm
 5 Kasım 1999 - 264. Bölüm
 12 Kasım 1999 - 265. Bölüm
 19 Kasım 1999 - 266. Bölüm
 26 Kasım 1999 - 267. Bölüm
 3 Aralık 1999 - 268. Bölüm
 10 Aralık 1999 - 269. Bölüm
 17 Aralık 1999 - 270. Bölüm
 24 Aralık 1999 - 271. Bölüm
 7 Ocak 2000 - 272. Bölüm
 14 Ocak 2000 - 273. Bölüm
 21 Ocak 2000 - 274. Bölüm
 28 Ocak 2000 - 275. Bölüm
 4 Şubat 2000 - 276. Bölüm
 11 Şubat 2000 - 277. Bölüm
 18 Şubat 2000 - 278. Bölüm
 25 Şubat 2000 - 279. Bölüm
 3 Mart 2000 - 280. Bölüm
 10 Mart 2000 - 281. Bölüm
 24 Mart 2000 - 282. Bölüm
 31 Mart 2000 - 283. Bölüm
 7 Nisan 2000 - 284. Bölüm
 14 Nisan 2000 - 285. Bölüm
 21 Nisan 2000 - 286. Bölüm
 28 Nisan 2000 - 287. Bölüm
 5 Mayıs 2000 - 288. Bölüm
 12 Mayıs 2000 - 289. Bölüm
 16 Mayıs 2000 - 290. Bölüm
 23 Mayıs 2000 - 291. Bölüm
 30 Mayıs 2000 - 292. Bölüm (Sezon finali)

7. Sezon bölümleri (2000-2001)

 25 Kasım 2000 - 293. Bölüm
 2 Aralık 2000 - 294. Bölüm
 9 Aralık 2000 - 295. Bölüm
 16 Aralık 2000 - 296. Bölüm
 23 Aralık 2000 - 297. Bölüm
 30 Aralık 2000 - 298. Bölüm
 6 Ocak 2001 - 299. Bölüm
 13 Ocak 2001 - 300. Bölüm
 20 Ocak 2001 - 301. Bölüm
 27 Ocak 2001 - 302. Bölüm
 3 Şubat 2001 - 303. Bölüm
 10 Şubat 2001 - 304. Bölüm
 17 Şubat 2001 - 305. Bölüm
 24 Şubat 2001 - 306. Bölüm
 3 Mart 2001 - 307. Bölüm
 10 Mart 2001 - 308. Bölüm
 17 Mart 2001 - 309. Bölüm
 24 Mart 2001 - 310. Bölüm
 30 Mart 2001 - 311. Bölüm
 6 Nisan 2001 - 312. Bölüm
 13 Nisan 2001 - 313. Bölüm
 20 Nisan 2001 - 314. Bölüm
 27 Nisan 2001 - 315. Bölüm
 4 Mayıs 2001 - 316. Bölüm
 11 Mayıs 2001 - 317. Bölüm
 18 Mayıs 2001 - 318. Bölüm
 25 Mayıs 2001 - 319. Bölüm
 1 Haziran 2001 - 320. Bölüm
 8 Haziran 2001 - 321. Bölüm
 15 Haziran 2001 - 322. Bölüm
 22 Haziran 2001 - 323. Bölüm
 29 Haziran 2001 - 324. Bölüm
 6 Temmuz 2001 - 325. Bölüm
 13 Temmuz 2001 - 326. Bölüm
 20 Temmuz 2001 - 327. Bölüm
 27 Temmuz 2001 - 328. Bölüm
 3 Ağustos 2001 - 329. Bölüm (Sezon finali)

8. Sezon bölümleri (2001-2002)

 6 Eylül 2001 - 330. Bölüm
 13 Eylül 2001 - 331. Bölüm
 20 Eylül 2001 - 332. Bölüm
 27 Eylül 2001 - 333. Bölüm
 6 Ekim 2001 - 334. Bölüm
 13 Ekim 2001 - 335. Bölüm
 20 Ekim 2001 - 336. Bölüm
 27 Ekim 2001 - 337. Bölüm
 3 Kasım 2001 - 338. Bölüm
 10 Kasım 2001 - 339. Bölüm
 17 Kasım 2001 - 340. Bölüm
 24 Kasım 2001 - 341. Bölüm
 1 Aralık 2001 - 342. Bölüm
 8 Aralık 2001 - 343. Bölüm
 15 Aralık 2001 - 344. Bölüm
 22 Aralık 2001 - 345. Bölüm
 29 Aralık 2001 - 346. Bölüm
 5 Ocak 2002 - 347. Bölüm
 12 Ocak 2002 - 348. Bölüm
 19 Ocak 2002 - 349. Bölüm
 26 Ocak 2002 - 350. Bölüm
 2 Şubat 2002 - 351. Bölüm
 9 Şubat 2002 - 352. Bölüm
 16 Şubat 2002 - 353. Bölüm
 2 Mart 2002 - 354. Bölüm
 9 Mart 2002 - 355. Bölüm
 16 Mart 2002 - 356. Bölüm
 23 Mart 2002 - 357. Bölüm
 30 Mart 2002 - 358. Bölüm
 6 Nisan 2002 - 359. Bölüm
 13 Nisan 2002 - 360. Bölüm
 20 Nisan 2002 - 361. Bölüm
 27 Nisan 2002 - 362. Bölüm
 4 Mayıs 2002 - 363. Bölüm
 11 Mayıs 2002 - 364. Bölüm
 18 Mayıs 2002 - 365. Bölüm
 25 Mayıs 2002 - 366. Bölüm
 1 Haziran 2002 - 367. Bölüm
 8 Haziran 2002 - 368. Bölüm
 15 Haziran 2002 - 369. Bölüm
 22 Haziran 2002 - 370. Bölüm
 29 Haziran 2002 - 371. Bölüm
 6 Temmuz 2002 - 372. Bölüm
 13 Temmuz 2002 - 373. Bölüm
 20 Temmuz 2002 - 374. Bölüm
 27 Temmuz 2002 - 375. Bölüm (Sezon finali)

9. Sezon bölümleri (2002-2003)

 14 Eylül 2002 - 376. Bölüm
 21 Eylül 2002 - 377. Bölüm
 28 Eylül 2002 - 378. Bölüm
 5 Ekim 2002 - 379. Bölüm
 12 Ekim 2002 - 380. Bölüm
 19 Ekim 2002 - 381. Bölüm
 26 Ekim 2002 - 382. Bölüm
 2 Kasım 2002 - 383. Bölüm
 9 Kasım 2002 - 384. Bölüm
 16 Kasım 2002 - 385. Bölüm
 23 Kasım 2002 - 386. Bölüm
 30 Kasım 2002 - 387. Bölüm
 14 Aralık 2002 - 388. Bölüm
 21 Aralık 2002 - 389. Bölüm
 28 Aralık 2002 - 390. Bölüm
 4 Ocak 2003 - 391. Bölüm
 11 Ocak 2003 - 392. Bölüm
 18 Ocak 2003 - 393. Bölüm
 25 Ocak 2003 - 394. Bölüm
 1 Şubat 2003 - 395. Bölüm
 8 Şubat 2003 - 396. Bölüm
 15 Şubat 2003 - 397. Bölüm
 22 Şubat 2003 - 398. Bölüm
 1 Mart 2003 - 399. Bölüm
 8 Mart 2003 - 400. Bölüm
 15 Mart 2003 - 401. Bölüm
 22 Mart 2003 - 402. Bölüm
 29 Mart 2003 - 403. Bölüm
 5 Nisan 2003 - 404. Bölüm
 12 Nisan 2003 - 405. Bölüm
 19 Nisan 2003 - 406. Bölüm
 26 Nisan 2003 - 407. Bölüm
 3 Mayıs 2003 - 408. Bölüm
 10 Mayıs 2003 - 409. Bölüm
 17 Mayıs 2003 - 410. Bölüm
 24 Mayıs 2003 - 411. Bölüm
 31 Mayıs 2003 - 412. Bölüm
 7 Haziran 2003 - 413. Bölüm
 14 Haziran 2003 - 414. Bölüm
 21 Haziran 2003 - 415. Bölüm
 28 Haziran 2003 - 416. Bölüm
 5 Temmuz 2003 - 417. Bölüm
 12 Temmuz 2003 - 418. Bölüm
 19 Temmuz 2003 - 419. Bölüm
 26 Temmuz 2003 - 420. Bölüm (Sezon finali)

10. Sezon bölümleri (2003-2004)

 6 Eylül 2003 - 421. Bölüm
 13 Eylül 2003 - 422. Bölüm
 20 Eylül 2003 - 423. Bölüm
 27 Eylül 2003 - 424. Bölüm
 4 Ekim 2003 - 425. Bölüm
 11 Ekim 2003 - 426. Bölüm
 18 Ekim 2003 - 427. Bölüm
 25 Ekim 2003 - 428. Bölüm
 1 Kasım 2003 - 429. Bölüm
 8 Kasım 2003 - 430. Bölüm
 15 Kasım 2003 - 431. Bölüm
 22 Kasım 2003 - 432. Bölüm
 29 Kasım 2003 - 433. Bölüm
 2 Ocak 2004 - 434. Bölüm
 9 Ocak 2004 - 435. Bölüm
 16 Ocak 2004 - 436. Bölüm
 23 Ocak 2004 - 437. Bölüm
 30 Ocak 2004 - 438. Bölüm
 6 Şubat 2004 - 439. Bölüm
 13 Şubat 2004 - 440. Bölüm
 20 Şubat 2004 - 441. Bölüm
 27 Şubat 2004 - 442. Bölüm
 5 Mart 2004 - 443. Bölüm
 12 Mart 2004 - 444. Bölüm
 19 Mart 2004 - 445. Bölüm
 26 Mart 2004 - 446. Bölüm
 2 Nisan 2004 - 447. Bölüm
 9 Nisan 2004 - 448. Bölüm
 16 Nisan 2004 - 449. Bölüm
 23 Nisan 2004 - 450. Bölüm
 30 Nisan 2004 - 451. Bölüm
 7 Mayıs 2004 - 452. Bölüm
 14 Mayıs 2004 - 453. Bölüm
 21 Mayıs 2004 - 454. Bölüm
 28 Mayıs 2004 - 455. Bölüm
 4 Haziran 2004 - 456. Bölüm
 11 Haziran 2004 - 457. Bölüm
 18 Haziran 2004 - 458. Bölüm
 25 Haziran 2004 - 459. Bölüm
 2 Temmuz 2004 - 460. Bölüm
 9 Temmuz 2004 - 461. Bölüm
 16 Temmuz 2004 - 462. Bölüm
 23 Temmuz 2004 - 463. Bölüm
 30 Temmuz 2004 - 464. Bölüm
 6 Ağustos 2004 - 465. Bölüm
 13 Ağustos 2004 - 466. Bölüm
 20 Ağustos 2004 - 467. Bölüm
 27 Ağustos 2004 - 468. Bölüm

11. Sezon bölümleri (2004-2005)

 3 Eylül 2004 - 469. Bölüm
 10 Eylül 2004 - 470. Bölüm
 17 Eylül 2004 - 471. Bölüm
 24 Eylül 2004 - 472. Bölüm
 1 Ekim 2004 - 473. Bölüm
 11 Aralık 2004 - 474. Bölüm
 18 Aralık 2004 - 475. Bölüm
 25 Aralık 2004 - 476. Bölüm
 1 Ocak 2005 - 477. Bölüm
 8 Ocak 2005 - 478. Bölüm
 15 Ocak 2005 - 479. Bölüm
 22 Ocak 2005 - 480. Bölüm
 29 Ocak 2005 - 481. Bölüm
 5 Şubat 2005 - 482. Bölüm
 12 Şubat 2005 - 483. Bölüm
 19 Şubat 2005 - 484. Bölüm
 26 Şubat 2005 - 485. Bölüm
 5 Mart 2005 - 486. Bölüm
 12 Mart 2005 - 487. Bölüm
 19 Mart 2005 - 488. Bölüm
 26 Mart 2005 - 489. Bölüm
 2 Nisan 2005 - 490. Bölüm
 9 Nisan 2005 - 491. Bölüm
 16 Nisan 2005 - 492. Bölüm
 23 Nisan 2005 - 493. Bölüm
 30 Nisan 2005 - 494. Bölüm
 7 Mayıs 2005 - 495. Bölüm
 14 Mayıs 2005 - 496. Bölüm
 21 Mayıs 2005 - 497. Bölüm
 28 Mayıs 2005 - 498. Bölüm
 4 Haziran 2005 - 499. Bölüm
 11 Haziran 2005 - 500. Bölüm
 18 Haziran 2005 - 501. Bölüm
 25 Haziran 2005 - 502. Bölüm
 2 Temmuz 2005 - 503. Bölüm
 9 Temmuz 2005 - 504. Bölüm
 16 Temmuz 2005 - 505. Bölüm
 23 Temmuz 2005 - 506. Bölüm
 30 Temmuz 2005 - 507. Bölüm
 6 Ağustos 2005 - 508. Bölüm
 13 Ağustos 2005 - 509. Bölüm
 20 Ağustos 2005 - 510. Bölüm
 27 Ağustos 2005 - 511. Bölüm

12. Sezon bölümleri (2005-2006)

 3 Eylül 2005 - 512. Bölüm
 10 Eylül 2005 - 513. Bölüm
 17 Eylül 2005 - 514. Bölüm
 24 Eylül 2005 - 515. Bölüm
 7 Ekim 2005 - 516. Bölüm
 14 Ekim 2005 - 517. Bölüm
 21 Ekim 2005 - 518. Bölüm
 28 Ekim 2005 - 519. Bölüm
 4 Kasım 2005 - 520. Bölüm
 11 Kasım 2005 - 521. Bölüm
 18 Kasım 2005 - 522. Bölüm
 25 Kasım 2005 - 523. Bölüm
 2 Aralık 2005 - 524. Bölüm
 9 Aralık 2005 - 525. Bölüm
 16 Aralık 2005 - 526. Bölüm
 23 Aralık 2005 - 527. Bölüm
 30 Aralık 2005 - 528. Bölüm
 6 Ocak 2006 - 529. Bölüm
 13 Ocak 2006 - 530. Bölüm
 20 Ocak 2006 - 531. Bölüm
 27 Ocak 2006 - 532. Bölüm
 3 Şubat 2006 - 533. Bölüm
 10 Şubat 2006 - 534. Bölüm
 17 Şubat 2006 - 535. Bölüm
 24 Şubat 2006 - 536. Bölüm
 3 Mart 2006 - 537. Bölüm
 10 Mart 2006 - 538. Bölüm
 17 Mart 2006 - 539. Bölüm
 24 Mart 2006 - 540. Bölüm
 31 Mart 2006 - 541. Bölüm
 7 Nisan 2006 - 542. Bölüm
 14 Nisan 2006 - 543. Bölüm
 21 Nisan 2006 - 544. Bölüm
 28 Nisan 2006 - 545. Bölüm
 5 Mayıs 2006 - 546. Bölüm
 12 Mayıs 2006 - 547. Bölüm
 19 Mayıs 2006 - 548. Bölüm
 26 Mayıs 2006 - 549. Bölüm
 2 Haziran 2006 - 550. Bölüm
 9 Haziran 2006 - 551. Bölüm
 16 Haziran 2006 - 552. Bölüm
 23 Haziran 2006 - 553. Bölüm
 30 Haziran 2006 - 554. Bölüm
 7 Temmuz 2006 - 555. Bölüm
 14 Temmuz 2006 - 556. Bölüm (Sezon finali)

13. Sezon bölümleri (2006-2007)

 1 Eylül 2006 - 557. Bölüm
 8 Eylül 2006 - 558. Bölüm
 15 Eylül 2006 - 559. Bölüm
 22 Eylül 2006 - 560. Bölüm
 29 Eylül 2006 - 561. Bölüm
 6 Ekim 2006 - 562. Bölüm
 13 Ekim 2006 - 563. Bölüm
 20 Ekim 2006 - 564. Bölüm
 27 Ekim 2006 - 565. Bölüm
 3 Kasım 2006 - 566. Bölüm
 10 Kasım 2006 - 567. Bölüm
 17 Kasım 2006 - 568. Bölüm
 24 Kasım 2006 - 569. Bölüm
 1 Aralık 2006 - 570. Bölüm
 8 Aralık 2006 - 571. Bölüm
 15 Aralık 2006 - 572. Bölüm
 22 Aralık 2006 - 573. Bölüm
 29 Aralık 2006 - 574. Bölüm
 5 Ocak 2007 - 575. Bölüm
 12 Ocak 2007 - 576. Bölüm
 19 Ocak 2007 - 577. Bölüm
 26 Ocak 2007 - 578. Bölüm
 2 Şubat 2007 - 579. Bölüm
 9 Şubat 2007 - 580. Bölüm
 16 Şubat 2007 - 581. Bölüm
 23 Şubat 2007 - 582. Bölüm
 2 Mart 2007 - 583. Bölüm
 9 Mart 2007 - 584. Bölüm
 16 Mart 2007 - 585. Bölüm
 23 Mart 2007 - 586. Bölüm
 30 Mart 2007 - 587. Bölüm
 6 Nisan 2007 - 588. Bölüm
 13 Nisan 2007 - 589. Bölüm
 20 Nisan 2007 - 590. Bölüm
 27 Nisan 2007 - 591. Bölüm
 4 Mayıs 2007 - 592. Bölüm
 11 Mayıs 2007 - 593. Bölüm
 18 Mayıs 2007 - 594. Bölüm
 25 Mayıs 2007 - 595. Bölüm
 1 Haziran 2007 - 596. Bölüm
 8 Haziran 2007 - 597. Bölüm
 15 Haziran 2007 - 598. Bölüm
 22 Haziran 2007 - 599. Bölüm
 29 Haziran 2007 - 600. Bölüm
 6 Temmuz 2007 - 601. Bölüm
 13 Temmuz 2007 - 602. Bölüm
 20 Temmuz 2007 - 603. Bölüm
 27 Temmuz 2007 - 604. Bölüm (Sezon finali)

14. Sezon bölümleri (2007-2008)

 7 Eylül 2007 - 605. Bölüm
 14 Eylül 2007 - 606. Bölüm
 21 Eylül 2007 - 607. Bölüm
 28 Eylül 2007 - 608. Bölüm
 5 Ekim 2007 - 609. Bölüm
 12 Ekim 2007 - 610. Bölüm
 19 Ekim 2007 - 611. Bölüm
 26 Ekim 2007 - 612. Bölüm
 2 Kasım 2007 - 613. Bölüm
 9 Kasım 2007 - 614. Bölüm
 16 Kasım 2007 - 615. Bölüm
 23 Kasım 2007 - 616. Bölüm
 30 Kasım 2007 - 617. Bölüm
 7 Aralık 2007 - 618. Bölüm
 14 Aralık 2007 - 619. Bölüm
 21 Aralık 2007 - 620. Bölüm
 28 Aralık 2007 - 621. Bölüm
 4 Ocak 2008 - 622. Bölüm
 11 Ocak 2008 - 623. Bölüm
 18 Ocak 2008 - 624. Bölüm
 25 Ocak 2008 - 625. Bölüm
 1 Şubat 2008 - 626. Bölüm
 8 Şubat 2008 - 627. Bölüm
 15 Şubat 2008 - 628. Bölüm
 22 Şubat 2008 - 629. Bölüm
 29 Şubat 2008 - 630. Bölüm
 7 Mart 2008 - 631. Bölüm
 14 Mart 2008 - 632. Bölüm
 21 Mart 2008 - 633. Bölüm
 28 Mart 2008 - 634. Bölüm
 4 Nisan 2008 - 635. Bölüm
 11 Nisan 2008 - 636. Bölüm
 18 Nisan 2008 - 637. Bölüm
 25 Nisan 2008 - 638. Bölüm
 2 Mayıs 2008 - 639. Bölüm
 9 Mayıs 2008 - 640. Bölüm
 16 Mayıs 2008 - 641. Bölüm
 23 Mayıs 2008 - 642. Bölüm
 30 Mayıs 2008 - 643. Bölüm (Sezon finali)

Kaynakça

Tartışma programları
Türkçe televizyon programları
Kanal 6
HBB
Star TV programları
Show TV programları
Atv programları

Ceviz Kabuğu


سايبان (بالإنجليزية: Saipan) عاصمة وأكبر جزيرة لما يعرف باسم مجموعة دول الكومنولث لجزر ماريانا الشمالية التابعة للولايات المتحدة الأمريكية ,متكونة من سلسلة أرخبيل من 15 جزيرة تابعة لجزر ماريانا غرب المحيط الهادي. عدد سكانها حوالي 63.000 نسمة (عام 2000)

جغرافيا

بمساحة 115.3 كم مربع، تبعد شمالي جزيرة غوام "Guam" وتعتبر مركز جذب سياحي في منطقة المحيط الهادي.

تاريخيا

كانت الجزيرة مأهولة -بالإضافة للجزر المجاورة- منذ حوالي 2000 ق.م. إستعمرها الإسبان في فترة القرن الثامن عشر، ما لبث الألمان أن احتلوها أواخر ذلك القرن حتى بداية الحرب العالمية الأولى, حيث احتلتها إمبراطورية اليابان, في الحرب العالمية الثانية جرت معركة بين اليابانيين والأمريكيين لاحتلال الجزيرة حيث سيطر الأمريكيين عليها حيث انضمت البلاد لالولايات المتحدة عام 1986 تحت حكم فيدرالي .

أعلام

 توماس بيكر
 رالف توريس
 فرنسيسكو آدا
 جيسوس بورخا
 خوان بان غيريرو

انظر أيضاً

 بنانا يوشيموتو.

مراجع

براكين جزر ماريانا الشمالية
براكين طبقية في الولايات المتحدة
بلدية في جزر ماريانا الشمالية
سايبان
جزر جزر ماريانا الشمالية
دول أوقيانوسيا
عواصم أوقيانوسيا
عواصم التقسيمات السياسية في الولايات المتحدة الأمريكية
عواصم تقسيمات البلدان في أوقيانوسيا
مستعمرات ألمانية سابقة

سايبان


El hormiguerito pizarroso (en Colombia, Costa Rica, Honduras y Perú) (Myrmotherula schisticolor), también denominado hormiguerito u hormiguero apizarrado (en México y Venezuela) u hormiguerito pechinegro (en Nicaragua), es una especie de ave paseriforme perteneciente al numeroso género Myrmotherula de la familia Thamnophilidae. Es nativo de Centro y Sudamérica.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el sureste de México, por Guatemala, Belice, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, hasta Colombia, hacia el sur a lo largo del los Andes, por Ecuador, hasta el sur de Perú, y hacia el este hasta el noreste de Venezuela. Ver más detalles en Subespecies.

Esta especie es considerada bastante común en el sotobosque de bosques húmedos montanos bajos y de piedemonte, mayormente entre los 900 y los 1800 m de altitud.

Sistemática

Descripción original
La especie M. schisticolor fue descrita por primera vez por el ornitólogo estadounidense George Newbold Lawrence en 1865 bajo el nombre científico «Formicivora schisticolor»; localidad tipo «Turrialba, Cartago, Costa Rica».

Etimología
El nombre genérico femenino «Myrmotherula» es un diminutivo del género Myrmothera, del griego «murmos»: hormiga y «thēras»: cazador; significando «pequeño cazador de hormigas»; y el nombre de la especie «schisticolor», proviene del latín «schistus»: pizarra y «color, coloris»: color; significando «de color de pizarra».

Taxonomía
Los similitudes en la morfología, comportamiento y vocalizaciones sugieren que esta especie es pariente cercano a M. minor y M. sunensis. Las tres generalmente son agrupadas en el llamado «complejo de hormigueritos grises», del cual también forman parte Myrmotherula axillaris, M. iheringi, M. longipennis, M. menetriesii, M. behni, M. grisea, M. unicolor, M. snowi y M. urosticta, a pesar de que este grupo posiblemente no sea monofilético.

Subespecies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (Versión 7.2, 2017) y Clements Checklist v.2016, se reconocen 3 subespecies, con su correspondiente distribución geográfica. Los límites geográficos de las subespecies, así como también los detalles moleculares y de vocalización requieren más investigaciones.

 Myrmotherula schisticolor schisticolor (, 1865) – extremo sureste de México (Chiapas) hacia el sur en las laderas de montañas bajas (pendiente caribeña del norte de Nicaragua, principalmente por la pendiente del Pacífico en Panamá) hasta Colombia (Andes occidentales y centro occidentales) y Ecuador (pendiente del Pacífico).
 Myrmotherula schisticolor sanctaemartae , 1900 – noreste de Colombia (Sierra Nevada de Santa Marta y Serranía del Perijá) y norte de Venezuela (Serranía del Perijá , Andes y cordillera de la Costa, hacia el este hasta Sucre).
 Myrmotherula schisticolor interior (, 1914) – Andes en Colombia (pendiente occidental en los Andes centrales, Andes orientales) y en la pendiente oriental hacia el sur hasta Perú (al sur hasta Puno).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de  Myrmotherula schisticolor en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Myrmotherula schisticolor en xeno-canto.

schisticolor
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1865
Taxones descritos por George Newbold Lawrence

Myrmotherula schisticolor


Westerhorn Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 9,37 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 1.269 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Bernd Reimers tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Westerhorn

Kaynakça

Westerhorn


The Locked Heart é um filme mudo estadunidense de 1918, do gênero drama, dirigido por Henry King, e estrelado por Gloria Joy, o próprio King e Vola Vale. Não encontrado há algum tempo, seu estado de preservação é desconhecido.

Sinopse
Harry Mason (Henry King) trabalha fora do pais, mas é chamado de volta por um telegrama. Quando retorna, descobre que sua esposa Ruth (Vola Vale), grávida antes de sua partida, acabou de morrer no parto. Completamente abalado, Harry se recusa a olhar para a bebê, e depois de trancar a porta do quarto que Ruth havia preparado para ser o berçário, ele parte para a Europa, deixando a pequena Martha (Gloria Joy) aos cuidados de seu avô, o Coronel Mason (Daniel Gilfether). Na tentativa de escapar de sua dor, Harry viaja pelo mundo, mas a memória de sua falecida esposa o distrai continuamente, o que o faz decidir voltar para casa, anos depois.

Sem saber da identidade de seu pai, Martha, agora uma garotinha charmosa e espirituosa, faz amizade com Harry e logo o convence a destrancar a porta do berçário. Na escrivaninha do quarto, ele encontra a carta que sua esposa havia deixado para ele anos antes, solicitando que ele cuidasse da garotinha no caso de sua morte. Percebendo todas os momentos que perdeu devido ao luto, Harry revela sua identidade a Martha e a deixa se aproximar cada vez mais, agora se tornando o pai que nunca havia sido.

Elenco
 Gloria Joy como Martha Mason
 Henry King como Harry Mason
 Vola Vale como Ruth Mason
 Daniel Gilfether como Coronel Mason
 Leon Pardue como O Vilão

Ver também
 Lista de filmes perdidos

Filmes dos Estados Unidos de 1918
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da década de 1910
Filmes mudos
Filmes dirigidos por Henry King
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

The Locked Heart


Bücker-Flugzeugbau GmbH was a German aircraft manufacturer founded in 1932. It was most notable for Its highly regarded sports planes which went on to be used as trainers by the Luftwaffe during World War II.

History
The company was founded by , who had served as an officer in the Imperial German Navy during World War I and then spent some years in Sweden establishing the Svenska Aero factory.  With the sale of this business at the end of 1932, Bücker returned to his native Germany where he opened his new factory in Johannisthal, Berlin in 1934, but moved to a new built bigger factory in Rangsdorf in 1935.

Bücker's three great successes were the Bücker Bü 131 Jungmann (1934), the Bü 133 Jungmeister (1936) and the Bü 181 Bestmann (1939). As well as these, the company built designs from several other manufacturers under licence, including the Focke-Wulf Fw 44, the DFS 230, and components for the Focke-Wulf Fw 190, Junkers Ju 87, and Henschel Hs 293.

During the war, forced labour was used at the Bücker works. Up to 500 prisoners from the Soviet Union lived in a nearby prison camp under bad conditions; there were also forced labourers from France, Italy, and other countries.

At the end of World War II, the company's premises fell into the Soviet occupation zone, and were seized. The company was then broken up. The Soviet army used the premises for aviation maintenance until their withdrawal from Germany in the 1990s.

The Bü 181 continued to be built in Czechoslovakia and Egypt after the war.

List of aircraft
Bücker Bü 131 Jungmann (Young Man) (1934) single-engine two-seat trainer, biplane
Bücker Bü 133 Jungmeister (Young Champion) (1935) single-engine one-seat advanced trainer/aerobatic, biplane
Bücker Bü 134 monoplane (prototype)
Bücker Bü 180 Student (1937) single-engine two-seat trainer, low-wing monoplane
Bücker Bü 181 Bestmann (Bestman) (1939) single-engine two-seat trainer/utility, low-wing monoplane
Bücker Bü 182 Kornett

See also
List of aircraft manufacturers
List of RLM aircraft designations
Volksflugzeug

References

Notes

Bibliography

 Rieger, Klaus-Jochen and Rieger, Christoph. Faszination Bücker Flugzeuge (Fascination Bücker Aircraft) (bilingual German/English). Germany: MeinFachverlag, 2014. .
 König, Erwin. Die Bücker-Flugzeuge (The Bücker Aircraft) (bilingual German/English). Martinsried, Germany: Nara Verlag, 1987. .
 König, Erwin. Die Bückers, Die Geschichte der ehemaligen Bücker-Flugzeugbau-GmbH und ihrer Flugzeuge (in German). (1979)
 Wietstruk, Siegfried. Bücker-Flugzeugbau, Die Geschichte eines Flugzeugwerkes (in German). D-82041 Oberhaching, Germany: Aviatik Verlag, 1999. .

Defunct aircraft manufacturers of Germany
Defunct aircraft engine manufacturers of Germany
Companies based in Brandenburg
Companies of Prussia

Unfree labor during World War II

Bücker Flugzeugbau


O Santuário de Nossa Senhora da Europa é uma igreja paroquial católica romana e santuário nacional de Gibraltar localizado em Ponta Europa. A igreja é dedicada a Nossa Senhora da Europa, a padroeira católica de Gibraltar.

Pertence à Rede Mariana Europeia, que liga vinte santuários marianos na Europa (tanto quanto o número de dezenas do Rosário).

História

O período espanhol
No início do século XIV, durante o período mouro da vila, foi erguida uma pequena mesquita na Ponta Europa. Sabe-se que durante o primeiro período espanhol (1309-1333) a mesquita foi transformada em um santuário cristão.

Em 20 de agosto de 1462, no dia da festa de São Bernardo de Claraval, os espanhóis reconquistaram Gibraltar dos mouros. Eles converteram novamente a pequena mesquita em Ponta Europa em um santuário cristão em honra de Nossa Senhora como Padroeira da Europa (  ), com a devota intenção de consagrar a Deus, por meio de Maria, todo o continente, desde um lugar de oração e adoração no seu ponto mais meridional.

Eles construíram uma grande capela em ângulo reto com a parede leste da mesquita e toda a área se tornou o Santuário de Nossa Senhora da Europa. Uma estátua da Virgem com o Menino foi instalada neste santuário no século XV. A estátua era bem pequena, com apenas sessenta centímetros de altura, esculpida em madeira e policromada em vermelho real, azul e dourado. A Virgem estava sentada numa cadeira simples, com o Menino Jesus no colo. Ambos foram coroados e a Virgem segurava na mão direita um cetro com três flores denotando Amor, Verdade e Justiça. O santuário prosperou em fama e popularidade por mais de dois séculos. Os navios que passavam pelo Estreito de Gibraltar saudavam Nossa Senhora quando passavam pela Ponta Europa e os marinheiros muitas vezes desembarcavam com presentes para o santuário. Eles providenciaram um suprimento constante de óleo para que uma luz pudesse ser mantida acesa não apenas na frente da imagem, mas também na torre. Portanto, a luz continuou acesa na torre acima da capela foi o primeiro farol de Gibraltar.

No século XVI, as costas mediterrâneas da Espanha foram alvo dos piratas berberes. Em 1545, Gibraltar foi atacada e saqueada por um tenente de Barbarossa, Hali Hamat. O santuário foi saqueado e todos os seus valores foram roubados, mas a estátua da Virgem com o Menino foi respeitada. O santuário se recuperou e foi protegido por novas muralhas, erigidas por Filipe II. Novos presentes notáveis foram recebidos, como uma lâmpada de prata, dada em 1568 por Giovanni Andrea Doria, filho do grande almirante genovês Andrea Doria, e duas enormes lâmpadas de prata apresentadas por João da Áustria, após sua vitória na Batalha de Lepanto (1571).

O período britânico

Após o bombardeio francês em 1693, o próximo ataque ao santuário ocorreu em agosto de 1704, quando a cidade foi capturada por uma frota principalmente anglo-holandesa em nome do pretendente à coroa espanhola, o arquiduque Carlos. Quando o bombardeio da cidade começou, a maioria das mulheres e crianças de Gibraltar foi evacuada para o santuário liderada por vários sacerdotes. Parte das tropas do capitão Edward Whitaker, que havia desembarcado em Rosia Bay, dirigiu-se ao santuário e capturou as mulheres. Eles também saquearam:

Algumas mulheres foram mortas em um tiroteio antes que os soldados tomassem o santuário, mas não sofreram mais abusos quando o santuário foi saqueado. A cabeça da estátua da Virgem e o menino Jesus foram quebrados. Uma vez quebrados, os restos foram jogados no estreito desembarcando entre as rochas abaixo. No entanto, como a estátua era de madeira, os restos flutuaram na Baía de Gibraltar, onde foram encontrados por um pescador, que mais tarde os entregou a Juan Romero de Figueroa, o padre responsável pela paróquia de Santa Maria Coroada. Romero de Figueroa permaneceu na cidade mesmo quando a maioria da população deixou Gibraltar após a captura da cidade e acabou levando os restos da estátua para Algeciras para custódia, um dos lugares onde os antigos habitantes espanhóis de Gibraltar se estabeleceram. A estátua foi alojada numa pequena capela dedicada a São Bernardo, que mais tarde foi renomeada para Capela de Nossa Senhora da Europa.

Na época da captura de Gibraltar pela frota anglo-holandesa, o santuário, como todos os outros locais de culto católico em Gibraltar, exceto a Igreja de Santa Maria Coroada (agora catedral católica romana de Gibraltar), foi profanado e deixou de ser ser usado, mas tomado para uso militar. Ele também sofreu grandes danos durante o Grande Cerco de Gibraltar e posteriormente demolido com um novo reconstruído no mesmo local nos anos seguintes.

No início da década de 1860, o Vigário Apostólico de Gibraltar, João Batista Scandella, solicitou a devolução da estátua original de Algeciras. Foi finalmente devolvido a Gibraltar em 1864. Como o Santuário de Nossa Senhora da Europa permaneceu em mãos militares, a estátua foi colocada provisoriamente em uma nova capela erguida ao longo da Estrada do Engenheiro. A nova capela incluía um altar de mármore doado posteriormente pelo Papa Pio IX. Durante a Segunda Guerra Mundial, a estátua foi devolvida à Catedral para custódia. Após a guerra, a estátua foi novamente realocada, desta vez para a Igreja Paroquial de São José, a igreja mais próxima de Ponta Europa.

O edifício erguido no local do antigo Santuário de Nossa Senhora da Europa permaneceu propriedade do Ministério da Defesa até 1961. Tinha sido um depósito do exército para óleo e caixas de embalagem. Desde 1928 era usado como biblioteca para a guarnição, mas com a eclosão da Segunda Guerra Mundial, foi devolvido a um depósito. Em 1959, as autoridades militares, que começaram a retirar muitas instalações militares em Gibraltar, notaram que não era mais necessário e decidiram demoli-la. No entanto, isso nunca aconteceu e devido aos esforços do bispo John Healy foi cedido à Diocese em 17 de outubro de 1961, em uma cerimônia privada. As obras de restauração começaram em 1962. Pela primeira vez em 258 anos, uma missa foi celebrada no Santuário em 28 de setembro de 1962. A estátua foi finalmente transferida em procissão pública da Igreja Paroquial de São José para o Santuário em 7 de outubro de 1967. No início da década de 1970, o prédio passou por mudanças. A imagem de Nossa Senhora permanece no Santuário até hoje. em 1997, o santuário foi reconstruído e a estátua restaurada.

Anos recentes

Aprovação papal
Em 1979, o Papa João Paulo II aprovou oficialmente o título de Nossa Senhora da Europa como Padroeira de Gibraltar e, posteriormente, o santuário foi restaurado.

Jubileu
Por ocasião do 700º aniversário da devoção a Nossa Senhora da Europa, o santuário recebeu a Rosa de Ouro, um raro presente dado pelo Papa Bento XVI em maio de 2009.

Bibliografia

Ligações externas
 Senhora da Europa no site do governo de Gibraltar
 Site oficial de Nossa Senhora da Europa
 A imprensa do Vaticano publica o livro 'Nossa Senhora da Europa', 5 de maio de 2009.

Templos não cristãos convertidos em igrejas
Igrejas católicas de Gibraltar

Santuário de Nossa Senhora da Europa


Et doteringsmiddel, somme tider kaldet dopingmiddel eller dopant, er en spormængde af urent stof, der indsættes i en substans (i meget lave koncentrationer) for at ændre substansens elektriske eller optiske egenskaber. Hvad angår krystalline substanser så indtager doteringsmidlets atomer ofte den plads som grundstoffer, der var i grundmaterialets krystalgitter, havde. De krystallinske materialer er ofte enten krystaller fra en halvleder såsom silicium og germanium til brug i fasttilstandselektronik, eller transparente krystaller til brug i produktionen af forskellige typer laser; i nogle tilfælde kan ikke-krystallinske substanser, såsom glas, også dopes med urenheder.

Kemi

Doteringsmiddel


Die French International (seit 2015 Orléans International, seit 2018 Orléans Masters) sind offene internationalen Meisterschaften von Frankreich im Badminton. Sie fanden 1994 erstmals als regionale Titelkämpfe statt. 1999 erfolgte eine Aufwertung zum nationalen Turnier mit internationaler Beteiligung. 2012 wurde der Wettbewerb Teil des BE Circuits. Die Meisterschaften sind nicht zu verwechseln mit den French Open, welche auch Internationale Meisterschaften von Frankreich genannt werden. Der französische Verband untermauert damit seine Anstrengungen, neben den French Open ein weiteres hochrangiges Turnier in Frankreich zu installieren, nachdem mehrere Versuche mit dem Volant d'Or de Toulouse, den Strasbourg International, den Paris International oder den Strasbourg Masters nicht den erhofften Erfolg oder die erwartete Kontinuität brachten.

Die Sieger

Weblinks
http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=8A95ECDE-2B88-4BF3-83D6-BF3A860959EE

Liste (Badminton)
Erstveranstaltung 1994

French International


Die Route nationale 734, kurz N 734 oder RN 734, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 auf der Île d'Oléron verlief. Ihre Länge betrug 29 Kilometer. 1966 wurde sie über die neu erstellte Brücke "Viaduc d'Oléron" über die Departementsstraße 26 mit der Nationalstraße 728 verbunden.

Weblinks
 Route nationale française 734 auf WikiSara (französisch)

734

Route nationale 734


Nogo-A es una proteína que viene codificada por el gen
RTN4(reticulon family).Es la proteína asociada a la mielina con mayor efecto inhibitorio del sistema central, aunque también existen otras que ejercen un papel similar como son las glicoproteínas asociadas a los oligodendrocitos (OMpg) o las glicoproteínas asociadas a la mielina (MAG). Nogo-A, forma parte de la familia proteica Nogo, que está compuesto por Nogo-A, Nogo-B y Nogo-C, estas proteínas están asociadas al retículo endoplasmático y están involucradas en la secreción neuroendocrina y en el transporte transmembrana en las células del sistema neuroendocrino. Esta proteína se localiza en la materia blanca del sistema nervioso central (SNC), concretamente en la superficie de los oligodendrocitos y en el "loop" interno de la mielina, donde los axones contactan con esta.

Es una proteína transmembranal constituida por dos dominios inhibidores, uno denominado Nogo-66 que se encuentra en el dominio externo, y otro llamado amino-Nogo que se localiza en la cara interna de la membrana celular. Nogo-66 es el dominio más caracterizado, y ejerce su efecto inhibitorio uniéndose a su receptor, el receptor NgR. Por el contrario, amino-Nogo solamente ejerce un efecto inhibitorio cuando la mielina y la membrana de los oligodendrocitos están en contacto ya que únicamente queda expuesto al exterior bajo estas circunstancias. Ambos dominios ejercen su papel inhibitorio sobre las neuronas vecinas, aunque amino-Nogo también es capaz de interaccionar con astrocito favoreciendo la aparición de la cicatriz glial alrededor de la zona de la lesión. A pesar de que amino-Nogo no se une a un receptor NgR, recientemente se ha descubierto un péptido en esta región, llamado Amino-Nogo-A, que si se une a este receptor NgR. No obstante, este péptido (amino-nogo-A) no altera el crecimiento axonal, sin embargo, se puede fusionar con el dominio Nogo-66 y formar una nueva isoforma que actúa como antagonista de NgR.

Fisiología
Al unirse al receptor NgR, este interactúa con el receptor p75 NTR y activa una cascada
intracelular donde se produce la activación de las Rho quinasas (especialmente RhoA) que
juegan un papel muy importante en la inhibición del crecimiento axonal. Esto se produce
porque las RhoA dan lugar a una despolimerización de los microtúbulos
del cono axonal.
La fisiología de NgR y p75 ha sido descrita recientemente. Estas moléculas, no se encuentran
unidas a través de la membrana celular, sin embargo, cuando se bloquea o elimina el dominio extracelular de uno de los dos receptores (receptor NgR y receptor p75) se detiene el efecto inhibitorio que ejerce el conjunto (NgR-p75) sobre las células colindantes. Esto indica que dichas moléculas interactúan extracelularmente mediante sus respectivos receptores.

Perspectivas futuras
Por tanto, la posibilidad de bloquear el efecto inhibitorio de esta proteína tras el daño
neuronal y de sus dos dominios (amino-nogo y nogo-66) tiene gran importancia en la protección y restauración de las neuronas. De esta forma, puede influir en tratamientos de enfermedades autoinmunes, contusiones vertebrales y enfermedades relacionadas con el deterioro cerebral. No obstante, aunque consiguiésemos bloquear el efecto inhibitorio de Nogo A no solucionaríamos el problema que hace referencia a dichas enfermedades o patologías, ya que la existencia de las moléculas MAG y Omgp continuarían ejerciendo el efecto inhibitorio que los caracteriza. Es por eso, que si se quiere solucionar este problema de raíz, se debe centrar los estudios en el bloqueo de la actuación de las tres moléculas y sus múltiples dominios.

Referencias

Proteínas

Nogo-A


Sperchiáda, en , est un village et un , dans le district régional de Phthiotide, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Makrakómi.

Selon le recensement de 2011, la population du district communal s'élève à  tandis que celle du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Phthiotide

Sperchiáda


Crkva sv. Lazara u Dubrovniku smještena je u uličnom nizu, sjeverno od tvrđave Revelin, u blizini povijesne jezgre Dubrovnika. Pravokutnog je tlocrta s polukružnom apsidom, pravilne orijentacije sa zabatnim pročeljem usmjerenim prema ulici, a unutrašnjost presvođene bačvastim svodom. Ziđe pročelja neujednačene je strukture. Dvije stube vode do portala jednostavnog okvira s polukružnom lunetom. Nad portalom je pravokutni prozor okvira skošenog prema svijetlom otvoru, a pročelje završava jednolučna preslica. Crkva sv. Lazara, činila je zajedno sa susjednom kućom prihvatilište za okužene, cjelinu koja je u svojoj namjeni funkcionirala do 1463. Stilskim karakteristikama crkva upućuje na razdoblje gotičkog oblikovnog sloga.

Zaštita
Pod oznakom Z-4030 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Lazar
Zaštićene sakralne građevine u Dubrovačko-neretvanskoj županiji

Crkva sv. Lazara u Dubrovniku


An Digitaria didactyla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow. An Digitaria didactyla in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Digitaria (Poaceae)

Digitaria didactyla


Bei Blue Building handelt es sich um eine Weiterentwicklung des Terms "Green Building", der Gebäude als nachhaltig bezeichnet. Im Unterschied zum Green Building geht es dabei um die Entwicklung weg von der reinen Energieeffizienz hin zu einer gesamtheitlichen Nachhaltigkeit über den gesamten Lebenszyklus eines Gebäudes. Ökonomie und Ökologie spielen dabei eine tragende Rolle und auch technische Leistungsfähigkeit, soziokulturelle Aspekte, der schonende Umgang mit Ressourcen und Energie, das Beachten wirtschaftlicher und menschlicher Bedürfnisse. Bei Blue Buildings stehen die Nutzer eines Gebäudes im Zentrum, diese sollten sich im Gebäude wohlfühlen können.

Einheitliche Standards
Seitdem das Thema Nachhaltigkeit im Bau an Aktualität gewonnen hat, haben sich in den verschiedenen Ländern unterschiedliche Standards etabliert. Doch es gibt Bestrebungen, diese zu vereinheitlichen. Eine wichtige Maßnahme in Richtung vergleichbarer Werte sind Environmental Product Declarations (EPDs): Sie sollen Aufschluss über die in Bauprodukten verwendeten Materialien geben und umfassen alle relevanten Baustoffgruppen. So kann man eine Ökobilanz errechnen.

Zertifizierungssysteme

DGNB
Viele Länder haben ihre eigenen Standards für die Zertifizierung energieeffizienter Gebäude, also Green Buildings, entwickelt. Die Zertifizierung als Blue Building wird bisher mit dem DGNB-Zertifikat vollzogen. Das DGNB-Zertifikat gewährleistet, dass zusätzlich zu ökologischen und ökonomischen auch soziokulturelle Aspekte in gleicher Weise in die Bewertung einbezogen werden. Damit löst es laut DGNB seinen Anspruch als System der zweiten Generation ein. Deshalb verwendet DGNB die Farbe Blau und den Slogan "more than green".
Das DGNB-System wurde als erstes 2009 von der Österreichischen Gesellschaft für Nachhaltiges Bauen (ÖGNI) adaptiert; seit 2010 verwendet die Schweizer Gesellschaft für Nachhaltige Immobilienwirtschaft (SGNI) das DGNB-Zertifikat. Zuletzt wurde das System vom Bulgarian Green Building Council (BGBC) adaptiert.

BlueCARD
Mit der BlueCARD entwickelte die ÖGNI ein System, vergleichbar mit einer Begutachtungsplakette bei Fahrzeugen, mit dem der Bestand periodisch überprüft werden kann. Die BlueCARD ist in Österreich das erste am Markt zur Verfügung stehende Bewertungssystem, welches den von ÖGNI, klima:aktiv Bauen und Sanieren und ÖGNB gemeinsam getragenen Mindeststandard für nachhaltige Gebäude, "Austrian Standard", abdeckt.

SNBS Hochbau
Der Standard Nachhaltiges Bauen Schweiz SNBS Hochbau ist der Schweizer Baustandard, der die Nachhaltigkeit von Gebäuden umfassend abbildet. Er integriert bestehende Instrumente und Hilfsmittel wie der Empfehlung SIA 112/1 "Nachhaltiges Bauen – Hochbau", die Zielsetzungen der 2000-Watt-Gesellschaft oder den Anforderungen von Minergie-Eco. Und er orientiert er sich an den Phasen des Schweizer SIA-Leistungsmodells. Auf Basis des SNBS können Gebäude mit den Nutzungsarten Büro/Verwaltung, Wohnen und Bildung zertifiziert werden. Dies gilt für Neubauten ebenso wie für Erneuerungen. In Wohn- und Bürogebäuden sind Mischnutzungen mit Gewerbe im Erdgeschoss möglich.

Zertifizierte Gebäude
Zertifizierungen von Gebäuden werden in verschiedenen Kategorien durchgeführt. So gibt es in Österreich etwa DGNB-zertifizierte Handelsbauten wie die Billa-Filiale Perchtoldsdorf, Klimaschutz-SPAR Murau, MGC Wien. Zertifizierte Bürogebäude sind zum Beispiel die 2nd Central Wien, Marximum Wien, Etechcenter Linz, Millennium Tower Wien und Nikolaiplatz Graz.
Weitere Kategorien sind Wohngebäude, Bildungsbauten und Laborgebäude. Leutturmprojekte der Nachhaltigkeit finden sich in der Projektgalerie der ÖGNI.

Einzelnachweise

Architekturtheorie
Umweltschutz
Nachhaltigkeit

Blue Building


The List of theatres and campaigns of World War II subdivides military operations of World War II and contemporary wars by war, then by theater and then by campaign.

Pre–World War II

Asia
 Japanese invasion of Manchuria (September 18, 1931 – February 26, 1932)
 January 28 incident (January 28 – March 3, 1932)
 Defense of the Great Wall (January 1 – May 31, 1933)
 Action in Inner Mongolia (May 26 – October, 1933)
 Suiyuan campaign (October – November 1936)
 Soviet-Japanese Border War (May 11 – September 16, 1939)
 Second Sino-Japanese War (July 7, 1937 – December 7, 1941)

Europe and Africa
 Sudeten German uprising (September–October 1938)
 Second Italo-Abyssinian War (October 3, 1935 – February 19, 1937)
 Spanish Civil War (July 17, 1936 – April 1, 1939)
 S-Plan (January 16, 1939 – March 1940)
 Slovak-Hungarian War (March 23 – 31, 1939)
 Italian invasion of Albania (April 7–12, 1939)

Campaigns

European Theatre

Invasion of Poland
 Fall Weiss
Soviet invasion of Poland

Nordic Front
 List of military operations in the Nordic countries during World War II
 Invasion of Denmark and Norway (April–June 1940)
 Continuation war (June 25, 1941 – September 19, 1944)
 Lapland War (October 1, 1944 – April 25, 1945)
 Liberation of Finnmark (October 23, 1944 - April 26, 1945)

Western Front

 Phony War (Oct 1939-April 1940)
 Battle of France (with Benelux countries/Fall Gelb) (May–June 1940)
 Battle of Britain ( + Operation Sea Lion Unternehmen Seelöwe ) (July–October 1940)
 Western Front (1944–1945)
 Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (SHAEF) commanded Allied forces in north west Europe, from late 1943 until May 1945.
 Battle of Normandy (June–August 1944)
 Northern France Campaign (July–September 1944)
 Southern France Campaign (Operation Dragoon) (August–September 1944)
 Battle of the Siegfried Line (Rhineland Campaign, Ardennes-Alsace Campaign) (August–December 1944)
 Central Europe Campaign (March–May 1945)

Eastern Front

 Eastern Front (initially Operation Barbarossa) (June 1941 to May 1945)
 Continuation War (Finland) (June 1941-September 1944)

Mediterranean and Middle East Theatre

 Allied Force Headquarters (AFHQ), controlled all forces in the Mediterranean Theatre late 1942  to May 1945.
 Gibraltar (9 September 1939 – 28 May 1944)
 Adriatic Sea (7 April 1939 – 15 May 1945)
 Palestine (June 1940 – June 1941)
 East Africa (10 June 1940 – 27 November 1941)
 North Africa (10 June 1940 – 13 May 1943)
Western Desert (11 June 1940 – 4 February 1943)
French North Africa (	8–16 November 1942)
Tunisia (17 November 1942 – 13 May 1943)
 Malta (11 June 1940 – 20 November 1942)
 Bahrain (19 October 1940)
 Greco-Italian War (28 October 1940 to April 1941)
 Invasion of Yugoslavia (Operation Punishment) (April 1941)
 Battle of Greece (Operation Marita) (April 1941)
 Crete (Operation Mercury) (May–June 1941)
 World War II in Yugoslavia (April 1941 to May 1945)
 Iraq (2–31 May 1941)
 Syria-Lebanon (8 June – 14 July 1941)
 Iran (25–31 August 1941)
 Sicily (9 July – 17 August 1943)
 Italy (10 July 1943 - 2 May 1945)
 Corsica (August 1943)
 Dodecanese (8 September – 22 November 1943)
 Southern France (15 August – 14 September 1944)
 Alpes-Maritimes (23 March - 2 May 1945)

Pacific-Asian Theatre

 Second Sino-Japanese War (December 8, 1941 – September 9, 1945)
 Pacific War
 American-British-Dutch-Australian Command
 Pacific Theater of Operations
Pacific Ocean Areas
South West Pacific Area
 South-East Asian Theatre
Burma Campaign
China Burma India Theatre
 Japan
Volcano and Ryukyu Islands campaign
Soviet-Japanese War (1945)
Soviet Manchurian Campaign (1945)

Other theatres
 Americas
 Australia
 Arctic and Antarctica
 West Africa (1940)
 Madagascar (1942)

Naval wars
 Battle of the Atlantic
 Arctic Convoys (Operation Rösselsprung)
 Battle of the Mediterranean
 Battle of the Indian Ocean

Air wars
 Battle of Britain
 Strategic bombing during World War II
 Atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki

Contemporary wars
 Chinese Civil War (April 12, 1927 – May 1, 1950)
 Second Sino-Japanese War (July 7, 1937 – December 7, 1941)
 S-Plan (January 16, 1939 - March, 1940)
 Soviet-Japanese Border War (May 11, 1939 – September 16, 1939)
 Winter War (November 1939-March 1940)
 French-Thai War (September 1, 1940 – May 9, 1941)
 Ecuadorian–Peruvian War (July 5, 1941 – January 31, 1942)
 Northern Campaign (September 2, 1942 - December, 1944)
 Greek Civil War (December 3, 1944 – October 16, 1949)
 Afghan tribal revolts (February 1944 – 11 January 1947)

See also

 List of World War II battles

 01

Theaters

World War II

List of theaters and campaigns of World War II


Sylvain Zac, né le  à Bricevo, en Roumanie, et mort le  à Paris, est un historien de la philosophie français, professeur à l'université Paris-Nanterre en histoire de la philosophie des s.

Biographie

Ouvrages sélectifs
 L'Idée de vie dans la philosophie de Spinoza, Paris : Presses universitaires de France, 1963.
 Signification et valeur de l'interprétation de l'Écriture chez Spinoza, Paris : Presses universitaires de France , 1965.
 Philosophie, théologie, politique dans l'œuvre de Spinoza, Paris : J. Vrin , 1979.
 Maïmonide, philosophe et théologien, 1983.
 Essais spinozistes, Paris : J. Vrin , 1985.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Nature, croyance, raison : mélanges offerts à Sylvain Zac, ENS Fontenay/Saint-Cloud, 1992, 333 p.

Liens externes

Naissance en Roumanie
Philosophe français du XXe siècle
Historien français de la philosophie
Auteur publié par les Presses universitaires de France
Auteur publié par la Librairie philosophique J. Vrin
Professeur à l'université Paris X Nanterre
Naissance en mars 1909
Décès en décembre 1993
Décès dans le 20e arrondissement de Paris
Décès à 84 ans

Sylvain Zac


5417 Solovaya este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5417 Solovaya este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Ladislav Brožek. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 1,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

5417 Solovaya