Milky Chance este o trupă germană de folk, originară din orașul Kassel. Aceasta este formată din vocalistul și chitaristul Clemens Rehbein, DJ-ul și producătorul Philipp Dausch, și chitaristul Antonio Greger.

Primul single "Stolen Dance" a fost lansat în aprilie 2013, ajungand pe locul 1 in topurile din mai multe țări, inclusiv Austria, Franța, Belgia (Valonia), Elveția, Polonia, Cehia și Ungaria. A câștigat, de asemenea, premiile Radioului 1Live Krone pentru Cel Mai Bun Single.

Albumul lor de debut "Sadnecessary" a fost lansat în octombrie 2013, cu single-uri precum "Down by the River", ''Flashed Junk Mind''. Albumul a ajuns pe locul 14 în Germania, iar în anul 2014 site-ul de muzicăSPIN a anunțat că "Sadnecessary" este albumul săptămânii. SPIN a ținut să clarifice faptul că "marea majoritate a single-urilor de pe albumul ''Sadnecessary'' urmează modelul single-ului de debut al colecției, cu octave joase și ritmuri lente de chitară." Trupa și-a făcut debutul la TV în timpul emisiunii ''Jimmy Kimmel Live!'', în octombrie 2014, și, de asemenea, a câștigat European Border Breakers Award în acea lună. Membrii trupei au început un turneu în America de Nord la sfârșitul anului 2014, concertând în diferite locații, cum ar fi House of Blues și au participat la festivaluri precum Coachella Valley Music Festival de Artă.

Începuturile carierei

Întemeierea trupei
Fiind colegi ai aceleiași școli, Clemens Rehbein și Philipp Dausch și-au terminat studiile liceale la Jacob Grimm-Schule din Kassel, Germania, în 2012. Ambii au făcut parte dintr-o trupă de jazz cunoscută sub numele de ''Flown Tones'', unde Rehbein obijnuia să cânte la chitară bas iar Dausch era chitarist. Trupa s-a dezmembrat după ce toboșarul a părăsit formația; totuși, Dausch și Rehbein au continuat să colaboreze, având o conexiune bună și lucrând excelent împreună. Au combinat ritmurile electronice cu chitara acustică si au adăugat apoi propria lor voce pe versuri compuse chiar de ei. Rehbein a scris cele mai multe dintre melodii acasă, încărcându-le apoi pe YouTube, unde au câștigat treptat aprecierea unui public, la început, foarte restrâns.

2013: Single-ul de debut: "Stolen Dance"
După doar două săptămâni, în urma a două spectacole live, în anul 2013, trupa a înregistrat albumul de debut într-un studio improvizat în casa lui Rehbein, unde acesta locuise în timpul copilăriei sale. Înainte de finisare și lansarea oficială a înregistrarii, grupul a publicat mai multe single-uri pe SoundCloud și YouTube. Într-un interviu cu Edmonton's Sonic 102.9, trupa a declarat că le-a luat trei ani pentru a scrie piesa "Stolen Dance". Prima dată, single-ul, a fost încărcat pe YouTube în data de 4 aprilie 2013, ei având așteptări scăzute legate de reacția publicului. Cu toate acestea, piesa a devenit rapid un hit , adunând milioane de vizualizari. SPIN a relatat ulterior despre videoclipul single-ului: "Clipul pentru "Stolen Dance" creează o perspectivă vizuală pentru artist într-un mod în care acesta se simte definitiv, însă nu în totalitate conștient de sine. Este calm fără a fi static, evocator, fără a fi provocator, prostesc, dar niciodată o prostie." Videoclipul a fost cel mai căutat subiect în acea perioadă pe site-ul de muzică HypeM, iar în luna mai a anului 2017, Stolen Dance a ajuns la peste 300 de milioane de vizualizări pe YouTube. Imediat după ce videoclipul a fost lansat, piesa "Stolen Dance" a fost puclicată ca single sub semnătura casei de discuri Lichtdicht Records pe data de 5 aprilie 2013, ajungând numărul 1 în Germania, Austria, Luxemburg, Elvețiași Franța. De asemenea, piesa a dominat topurile din Belgia, Polonia, Republica cehă și Ungaria. Aceasta a ajuns numărul 1 și în topul Billboard Alternative. Trupa Milky Chance a avut primul lor spectacol la un festival numit Dockville, în Hamburg, unde au participat aproximativ 5.000 de oameni.

Formația a dorit să treacă la pasul următor și să ajungă la publicul internațional. Au concertat la Reeperbahn Festival în Hamburg, Germania, iar un reprezentant de la Ignition Records, care participase la concert, a dorit o colaborare. Managerul trupei a stabilit o întâlnire și au ajuns la un acord de distribuție.

Trupa a început un turneu de peste 100 de concerte pe continentul european, conducând mașina prin toată Europa cu doar "o chitara si un pachet de cărți de joc."

2013: "Sadnecessary"

''Sadnecessary'' este primul album de studio, lansat în Germania pe 1 octombrie 2013. Albumul include single-urile "Stolen  Dance" și "Down by the River". Albumul a urcat până pe locul 14, în Germania, și s-a clasat pe Locul 17 în Billboard 200.  Trupa a desfășurat un turneu de promovare al albumului, iar pe 5 decembrie 2013, au câștigat premiul radioului 1Live Krone pentru "Stolen Dance", fiind numit Cel Mai Bun Single.

"Down by the River", un cântec de pe albumul ''Sadnecessary'', a fost re-lansat, ca single, pe data de 28 martie 2014, în Germania, prin intermediul casei de discuri Lichtdicht Records. Piesa a intrat în topurile din Franța, Germania, Elveția și Marea Britanie, și, de asemenea, a aparut în jocul EA Sports, FIFA 15. După un turneu de promovare, care s-a dovedit a fi de succes, hitul "Stolen Dance" a fost făcut disponibil într-o versiune pentru radio și în două alte versiuni diferite ale Stolen Dance EP, sub diferite etichete, și în regiuni cum ar fi în Luxemburg (unde, de asemenea, a ajuns numărul 1), Australia, SUA, Canada și Noua Zeelandă.

Albumul ''Sadnecessary'' a fost nominalizat pentru premiile IMPALA, la categoria European Independent Album of the Year

2014: Recunoașterea Internațională
Primul lor spectacol în Statele Unite a fost în octombrie 2014, într-un show de la [ Bowery Ballroom] din New York. ''Sadnecessary'' a fost lansat în Statele Unite la un an diferențăun după lansarea sa în Germania, fiind publicat  pe 14 octombrie 2014. Acesta a primit în mare parte recenzii pozitive din partea criticilor nord-americani și, în termen de o zi de la lansarea sa, SPIN a declarat că ''Sadnecessary'' este Albumul Săptămânii.

Trupa și-a făcut debutul la TV în timpul emisiunii ''Jimmy Kimmel Live!'', pe 22 octombrie 2014, și în acea zi a fost nominalizată pentru Best Band de către radioul german 1Live Krone. De asemenea, trupa a câștigat European Border Breakers Award tot în acea lună, iar pe 16 septembrie 2014, a fost nominalizată la categoria Best German Act la MTV European Music Awards. Au avut, de asemenea, un turneu în Statele Unite ale Americii și Canada la sfârșitul anului 2014.Cei trei artiști ai trupei au fost invitați la Tonight Show cu Jimmy Fallon, și au concertat la House of Blues în aprilie 2015. Trupa are planuri de a reveni la Boston, ca parte a viitorului turneu nord-american, numit Nord-American Summer Tour. De asemenea, în luna aprilie, a anului 2016, au concertat la Coachella Valley Music Festival de Artă.  Albumul ''Sadnecessary'' a intrat în top Billboard 200, rămânând acolo timp de 23 de săptămâni. ''Stolen Dance" s-a clasat în Shazam Hall Of Fame pe locul 15, ca una dintre cele mai căutate piese ale aplicației Shazam din toate timpurile.

Trupa a fost nominalizată la categoriile Best Group și Best Newcomer la premiile Echo din Germania.

Stil și echipamente

Trupa germană încorporează elemente de folk, reggae și jazz. Publicația USA Today descrie trupa ca "o combinație de cântăreți și compozitori cu beat-uri electronice." Site-ul muzical Noisey a scris: "Perechea îmbină cu măiestrie genul house și beat-urile electronice cu muzica reggae și influențe R&B. Trupa a citat diverși artiști din muzica rock și reggae ca influențe, precum Bob Marley, Ray Charles, și John Frusciante, chitaristul formației americane Red Hot Chili Peppers.

Trupa folosește un echipament destul de simplu, atât în studio, cât și în concertele live; chiar și înregistrările lor de debut fiind înregistrate doar cu ajutorul unui MacBook Pro, o chitară și un microfon, folosind stația de ediate audio Logic Pro. Rehbein obijnuiește să creeze de multe ori o melodie la chitară, fără versuri, în timp ce Dausch produce apoi piesa implicită. De asemenea, grupul efectuează periodic și înregistrări acustice, având drept invitați diverși instrumentiști.

Membrii trupei
 Membrii actuali
 Clemens Rehbein  – voce, chitară
 Philipp Dausch  – stație de editare audio, platane, tobe, percuție, voce de fundal
 Antonio Greger  – chitară, muzicuță, chitară bas

Premii și nominalizări

Discografie
 Albume de Studio
 Sadnecessary (2013)
 Blossom (2017)
 Înregistrări extinse
  Stolen Dance EP (2013)

Lectură suplimentară

 Interviuri și articole

 Discografii
 Milky Chance la Allmusic
 Milky Chance la Discogs

Referințe

Legături externe
 MilkyChanceOfficial.com
 MilkyChance.de  de
 Audio și video
 Milky Chance pe Soundcloud
 Milky Chance pe YouTube

Formații muzicale fondate în 2012
Formații germane

Milky Chance


صالح بن إبراهيم بن إسماعيل المعروف في الأعظمية بصالح أفندي، ولد في جزيرة كريت في البحر الأبيض المتوسط عام (1298هـ/1881م)، وتعلم فيها حتى تخرج مهندساً في علم الميكانيك، وقدم إلى بغداد عام 1904م، صحبة الفريق صدقي باشا قائد الفيلق السادس في الجيش العثماني، وعين في بغداد، مراقبا للأعمال العسكرية الميكانيكية، ثم قرر الإقامة فيها، وتزوج من بنت السيد فتاح باشا، وأتفق معه على بناء معمل لصنع الأقمشة والبطانيات في الكاظمية، وهو أول معمل في العراق للأقمشة، وفي عام (1354هـ/1935م) أسس صالح أفندي معملاً للغزل والنسيج بمحلة السفينة في الأعظمية، وكان رجلاً محباً للخير ساعياً في حوائج الناس، ويعرف عنه كثرة الصدقات وبنى مسجداً كبيراً سمي بأسمه (جامع صالح أفندي) في عام 1381هـ/1961م، وأقام عليهِ أوقافاً كثيرة.

وفاته
توفي صالح أفندي يوم 13 محرم 1382هـ/ 16 حزيران 1962م، ودفن في حجرة خاصة في مسجده.

مصادر

أشخاص من بغداد
عرب الدولة العثمانية
مواليد 1298 هـ
مواليد 1881
وفيات 1382 هـ
وفيات 1962
مدفونون في مقبرة الخيزران

صالح أفندي


Arthur Ignatius Conan Doyle (22 Mayıs 1859, Edinburgh - 7 Temmuz 1930, Sussex), İskoçyalı yazar. Özellikle, yarattığı roman kahramanı Dedektif Sherlock Holmes'ün maceraları olarak yayınladığı suç hikâyeleriyle bu türde bir çığır açmıştır. Dedektif romanları dışında bilimkurgu, tarih, oyun, şiir kitapları ve kurgu dışı düz yazıları vardır.

Hayatı
Arthur Conan Doyle 22 Mayıs 1859'da, Edinburgh, İskoçya'da doğmuştur. Babası bir İngiliz olan Charles Altamont Doyle, annesi ise İrlandalı Mary Foley'di. Soyadı "Conan Doyle" ise de, bu bileşik soyadının kökeni bilinmemektedir. Kaynaklardan biri, Arthur ve ablası Annette'in bileşik soyadlarını büyük amcaları olan usta gazeteci Michael Conan'dan aldığını yazmaktadır. Aynı kaynak 1885 yılında, evinin dışarısındaki pirinç levhada ve doktora tezindeki imzada adının "A. Conan Doyle" olarak geçtiğini belirtmektedir. Fakat 1901 Nüfus Kaydı gibi diğer kaynaklar Conan Doyle'un soyadının "Doyle" olduğunu, ve ancak yıllar sonra "Conan Doyle" olarak kullandığını yazmaktadır. Conan Doyle'un babası da kardeşleri (içlerinden bir tanesi illüstratör Richard Doyle'du) ve babası gibi bir ressamdı. Conan Doyle, dokuz yaşındayken St Mary's Hall Katolik Cizvit Stonyhurst hazırlık okuluna gönderildi. Daha sonra Stonyhurst Koleji'nde öğrenimine devam etti, fakat Hristiyanlığı reddederek 1875 yılında bir agnostik olacaktı.

1876'dan 1881'e kadar Edinburgh Üniversitesi'nde tıp öğrenimi gördü, bu eğitimin bir kısmında şimdi Birmingham'ın bir parçası olan Aston şehrinde çalıştı. Öğrenimine devam etmekteyken kısa hikâyeler yazmaya başladı; 20 yaşından önce Chambers's Edinburgh Journal isimli dergide ilk hikâyesi yayımlandı. Üniversitedeki yıllarının ardından Batı Afrika sahillerine gemi hekimi olarak yolculuk etti, arkasından 1882 yılında Plymouth kentinde kendi muayenehanesini açtı. Doktorasını 1885 yılında "Tabes Dorsalis" üzerine yaptı.

1882'de Portsmouth'ta hekimliğe başladı. Mesleğinde ilk başlarda çok başarılı sayılmazdı; odasında hasta beklerken tekrar hikâyeler yazmaya başladı. İlk önemli eseri, 1887 yılında "Beeton's Christmas Annual"da basılmış olan "Kızıl Dosya" isimli hikâyeydi. Bu hikâye Sherlock Holmes'un ilk kez göründüğü hikâye olma özelliğini taşımaktadır ve karakter kısmen üniversitedeki profesörlerinden bir tanesi olan Joseph Bell'e benzemektedir. Sherlock Holmes'un göründüğü diğer hikâyeler Strand isimli dergide basılacaktı. Garip bir şekilde, İngiliz yazar Rudyard Kipling de başarılarından ötürü Conan Doyle'u kutladı ve "Acaba bu karakter arkadaşım Joe olabilir mi?" diye sordu. Joseph Bell'e olan benzerlik gözünden kaçmamıştı. Fakat Sherlock Holmes için, Bell'den çok, Edgar Allan Poe'nun karakteri C. Auguste Dupin'i model almıştı. Southsea şehrinde ikamet etmekteyken Portsmouth Futbol Kulübü adlı amatör bir futbol takımı için top koşturdu.

1885 yılında Louisa (veya Louise) Hawkins ile evlendi. "Touie" diye hitap ettiği Louisa vereme yakalandı ve 4 Temmuz 1906'da öldü. 1907'de, 1897 yılında tanışıp âşık olduğu fakat eşine olan sadakatinden dolayı hislerini açılamadığı Jean Leckie ile evlendi. Conan Doyle'un ikisi ilk eşinden, üçü ikinci eşinden toplam beş çocuğu oldu.

1890 yılında Conan Doyle Viyana'da göz üzerine araştırmalar yaptı; 1891'de optalmolog olarak Londra'da bir muayenehane açtı. Otobiyografisinde tek bir hastanın bile kapısına gelmediğini yazacaktı. Bu onun yazarlığa daha fazla zaman ayırmasına fırsat verdi; Kasım 1891'de annesine, "Holmes'u öldürmeyi düşünüyorum... Hikâye bitsin gitsin istiyorum. Aklımı daha iyi şeylerden çeliyor anne." diye yazacaktı. Annesi şöyle yazdı: "Sana nasıl uyuyorsa öyle yap, ama insanlar bunu pek hoş karşılamayacaktır." 1893'te, daha "önemli" eserlere (örneğin tarihi romanlarını yazmak için) öncelik vermek için böyle yaptı.

The Final Problem isimli hikâyede Holmes ve ezeli düşmanı Profesör Moriarty bir şelaleden birlikte düşerek ölüyorlardı. Karakterin ölmesine isyan eden okurları dinleyerek Sherlock'u tekrar hayata döndürdü; Holmes, The Adventure of the Empty House isimli hikâyede geri dönüyordu, verilen açıklama ise sadece Moriarty'nin düştüğü, ama Holmes'un diğer tehlikeli düşmanları da olduğundan kendisini de ölmüş gibi gösterdiğiydi. Holmes toplamda 56 kısa hikâye ve 4 Conan Doyle romanında yer almaktadır (bu süreden sonra pek çok kez diğer yazarların hikâye ve kitaplarında da gözükmüştür). Güney Afrika'daki İkinci Boer Savaşı'nı takiben 20. yüzyılın başlarında, Birleşik Krallık'ın bölgede olan idaresine olan eleştirilere cevaben Conan Doyle, Krallık'ın Boer Savaşı'ndaki rolünü haklı çıkartan kısa bir kitapçık yazdı ve yayınladı. "The War in South Africa: Its Cause and Conduct (Güney Afrika'daki Savaş: Nedeni ve İdaresi)" isimli bu kitapçık pek çok dile çevrilecekti.

Conan Doyle, 1902 yılında şövalye ve Surrey'nin "Deputy Lieutenant" ilan edilmesinin nedeninin bu kitapçık olduğunu düşünmekteydi. 1900 yılında daha uzun bir kitap olan "Büyük Boer Savaşı" isimli kitabı da yazmıştı. 20. yüzyılın başlarında Sir Arthur Parlamento'ya iki kez aday oldu, dikkate değer oylar almış olsa da ikisinde de seçilemedi.

Conan Doyle, başını gazeteci E. D. More ve diplomat Roger Casement'ın çektiği Kongo'nun Özgürleştirilmesi Kampanyası'na destek veriyordu. 1909 yılında Kongo'daki dehşeti yerden yere vurduğu "Kongo'daki Suç" adlı uzun bir kitapçık yazdı. Morel ve Casement ile arkadaş oldu, 1912 yılındaki "Kayıp Dünya" isimli kitabındaki baş karakterlerden ikisi için onlardan ilham alacaktı.

İkisiyle de arkadaşlık bağları daha sonra koptu: Sol görüşleri olan Morel I. Dünya Savaşı sırasında pasifist hareketin liderlerinden biriydi; Casement ise İrlanda milliyetçiliğinden dolayı hapishanedeyken İngiltere'ye ihanet etmişti. Conan Doyle, Casement'ın delirmiş olduğunu söyleyerek onu ölüm cezasından kurtarmaya çalıştı, fakat başarısız oldu.

Conan Doyle adaletin yılmaz bir savunucusuydu, iki davayı şahsen inceledi ve araştırdı. Sayesinde bu iki davada mahkûm edilmiş iki kişi salındı. İlk davanın sanığı 1906'da iddiaya göre tehdit dolu mektuplar yazan ve hayvanlara işkence yaptığı söylenen yarı İngiliz, yarı Hint George Edalji isimli bir avukattı. Polis Edalji'yi hapse tıktı, halbuki hayvanların gördüğü işkence şüphelinin hapse girmesinden sonra da devam etmişti.

Temyiz Mahkemesi'nde bu davadan çıkan karar 1907'de yürürlüğe girdiğinde Conan Doyle sadece George Edalji'ye yardım etmiş olmuyordu, çalışmaları adaletin başarısız olduğu diğer noktaları düzeltmekte de büyük rol oynadı. Julian Barnes'ın 2005'te yazdığı roman "Arthur & George"da Conan Doyle ve Edalji'nin hikâyesi kurgusal olarak anlatılmaktadır.

İkinci davanın sanığı 1908'de Glasgow'da 82 yaşında bir kadını sopayla dövmekten içeride olan Alman Yahudi kumarhane işletmecisi Oscar Slater'dı. İddia makamının öne sürdüğü savdaki tutarsızlık ve birinin onu ispiyonlamış olduğu hissi Conan Doyle'da merak uyandırmıştı.

1906'da karısı Louisa'nın, ve oğlu Kingsley, kardeşi, iki kayınbiraderi ve iki yeğeninin I. Dünya Savaşı'nda ölümünden sonra Conan Doyle bunalıma girdi. Ruhaniyet ve bu düşüncenin sağladığı ölümden sonra yaşamın güya bilimsel kanıtına destek vererek biraz huzur buluyordu.

Kingsley Doyle, 1916'daki feci Somme Çarpışması sonrasında yara aldıktan sonra iyileşmekte olduğu sene, Ekim 1917'de zatürreden öldü. Baba Doyle Ruhaniyet ile öyle ilgilenmişti ki karakteri Profesör Challenger'ın bir romanı olan "Sis Diyarı" tamamen bu konu hakkındaydı. Bu dönemdeki hayatının garip örneklerinden bir tanesi de "Perilerin Gelişi" (1921) isimli kitaptı. Cottingley perileri fotoğraflarının gerçekliğine öylesine inanmıştı ki, bunlara ve ayrıca perilerin ve ruhların doğaları ve varlığı konusunda sunduğu teorilere kitabında yer verecekti.

Bu konuda yazmış olduğu yazılar kısa hikâye antolojilerinden biri olan Sherlock Holmes'un Maceraları'nın 1929'da Sovyetler Birliği'nde yasaklanmış olmasının nedenlerinden biriydi. Bu yasak daha sonra kalkacaktı. Rus aktör Vasili Livanov, Sherlock Holmes'u başarılı bir şekilde canlandırmasından dolayı İngiliz İmparatorluğu Nişanı'na layık görülecekti.

Conan Doyle bir süre Amerikalı sihirbaz Harry Houdini ile arkadaş oldu; 1920'de annesinin ölümünden sonra Houdini de Ruhani hareketin öncü aleyhtarlarından biri olmuştu. Houdini, Ruhani medyumların numara yaptığında ısrarcı olmasına rağmen, Conan Doyle Houdini'nin kendisinin de doğaüstü güçlere sahip olduğunu düşünmekteydi; bu görüşünü "The Edge of the Unknown" isimli kitabında yazacaktı. Houdini, yaptıklarının alt tarafı sihirbazlık numarası olduğuna Conan Doyle'u ikna edemedi. Bu da iki arkadaş arasında herkesin bildiği buruk bir uzaklaşmaya neden oldu. Doyle, Houdini başparmağını çıkarıp tekrar yerine koyduğunda şaşkınlığına engel olamamıştı.

Amerikalı bir bilim tarihçisi olan Richard Milner, Conan Doyle'un 1912'de ortalığı kasıp kavuran Piltdown Adamı aldatmacasını başlatan kişi olabileceğini iddia etti. Bu sahte hominid fosili bilim dünyasını 40 yıl boyunca kandırmıştı. Milner, Conan Doyle'un en sevdiği medyumlardan birinin adının lekelenmesinden ötürü intikam arayışında olduğunu ve yazarın bu aldatmacadaki rolünün "Kayıp Dünya" eserinde fark edilebileceğini söylemekteydi.

Samuel Rosenberg, 1974 tarihli kitabı "Naked is the Best Disguise (Çıplaklık En İyi Kamuflajdır)"da Conan Doyle'un yazıları sayesinde akıl sağlığının bastırılmış ve gizli yönlerine nasıl açık ipuçları bıraktığını yazmaktadır.

7 Temmuz 1930'da Conan Doyle aile bahçesinde elini göğsüne bastırmış bir şekilde bulundu. Hemen sonra kalp krizinden öldü, ve New Forest, Hampshire, İngiltere'de Minstead'deki kilise bahçesine gömüldü. Son sözlerini karısına söylemişti: "Sen harikasın". Mezar taşında şu sözler yazar: <p align=center>
STEEL TRUE (YAMAN ÇELİK)
BLADE STRAIGHT (KESKİN BIÇAK)
ARTHUR CONAN DOYLE
ŞÖVALYE
VATANSEVER, DOKTOR VE EDEBİYATÇI

Londra'nın güneyinde Hindhead'de Conan Doyle'un inşa ettiği ev Undershaw'da hayat en az bir on yıl kadar daha devam etti; arkasından 1924'ten 2004'e kadar otel ve restoran olarak işletildi. Daha sonra bir müteahhit tarafından satın alındı; çevreciler ve Conan Doyle hayranları buranın korunması için savaşmaktadır. Ev şu an boş.

Doğu Sussex'te, Crowborough'daki Crowborough Cross'ta Sir Arthur Conan Doyle'un onuruna bir heykel dikildi. Sir Arthur burada 23 sene yaşamıştı. Edinburgh, İskoçya'da, Conan Doyle'un doğduğu eve yakın Picardy Sarayı'nda Sherlock Holmes'un da bir heykeli bulunmaktadır.

Tüm Eserler Listesi  ve Türkçe Çevirisi Olanlar

Kurmaca olmayan kitaplar

Romanlar

Dergilerde periyodik bir şekilde yazdığı hikâyeler

Kısa Hikâyeler

Şiirler

Oyunlar

Spiritualist ve paranormal kitaplar

Spiritualist ve paranormal el kitapçıkları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hayatı ve eserleri , 22 Mayıs 2010 tarihinde erişilmiştir

1859 doğumlular
Edinburgh doğumlular
1930 yılında ölenler

İskoç yazarlar
İskoç agnostikler
İrlanda asıllı İskoçlar
Edinburgh Üniversitesinde öğrenim görenler
Britanyalı polisiye yazarları
Spiritüalistler
Edward devri
Kalp krizinden ölenler

Arthur Conan Doyle


Morelos steht für:

 Morelos, mexikanischer Bundesstaat
 zwei mexikanische Kommunikationssatelliten: Morelos 1 und Morelos 2

Orte in Mexiko:
 Morelos (Chiapas)
 Morelos (Chihuahua)
 Morelos (Coahuila)
 Morelos (Morelia), in Michoacán
 Morelos (Zacapu), in Michoacán
 Morelos (Oaxaca)
 Morelos (Xicotepec), in Puebla
 Morelos (Zaragoza), in Puebla
 Morelos (Tabasco)
 Morelos (Veracruz)
 Morelos (Zacatecas)

Gemeinden in Mexiko:

Morelos ist der Familienname folgender Personen:
 Alfredo Morelos (* 1996), kolumbianischer Fußballspieler
 Jorge Morelos (* 1931), mexikanischer Fußballtorhüter
 José María Morelos (1765–1815), mexikanischer Priester und Unabhängigkeitskämpfer
 Sam Morelos (* 2005), philippinisch-amerikanische Schauspielerin

Morelos (Begriffsklärung)


Johann Friedrich Wilhelm Krause (* 12. Juli 1833 in Hannover; † 4. Februar 1910 in Charlottenburg) war ein deutscher Anatom und Hochschullehrer.

Leben
Wilhelm Krause, Sohn des Anatomen und Direktors des Obermedizinalkollegiums Karl Friedrich Theodor Krause in Hannover, begann im Sommersemester 1851 in Göttingen Medizin zu studieren. Hier trat er in die Burschenschaft Hannovera ein. Sein Studium setzte er in Berlin, Prag, Wien und Zürich fort; zum Dr. med. promoviert wurde er 1854 in Göttingen.

Danach arbeitete er mehrere Jahre an Krankenhäusern in Hannover. 1860 erhielt er einen Lehrauftrag für normale sowie pathologische Anatomie an der Universität Göttingen und wurde kurz darauf zum außerordentlichen Professor ernannt. 1883 reichte er seine Monografie Die Anatomie des Kaninchens bei der Universität Leipzig ein und wurde damit auch zum Dr. phil. promoviert. Von 1865 bis 1891 war er als Assessor Mitglied der Physikalischen Klasse der Akademie der Wissenschaften zu Göttingen. Nach sechs Semestern seines Medizinstudiums hatte Robert Koch eine von Krause gestellte pathologische Preisaufgabe gelöst. Ab Januar 1892 wurde Krause Laboratoriumsvorstand und zugleich mit der Wahrnehmung der Kustodengeschäfte des Anatomischen Instituts der Universität Berlin beauftragt.

Am 31. Mai 1892 habilitierte sich Wilhelm Krause in Berlin; anschließend erfolgte seine Ernennung zum ordentlichen Professor für Anatomie. Im Jahre 1897 unternahm er eine Studienreise nach Australien zwecks anthropologischer Studien.

Seine vielfältigen Forschungsergebnisse publizierte er in über 100 Veröffentlichungen, zum Teil als Monografien, teilweise in medizinischen Zeitschriften. Er befasste sich nicht nur mit anatomischen Problemen, sondern arbeitete auch auf anderen Gebieten der Medizin, so beispielsweise im Bereich der Entwicklungsgeschichte. Außerdem nahm er Untersuchungen an Tieren vor. 1860 entdeckte er die nach ihm benannten Krausschen Endkolben (Kälterezeptoren der Haut).

Das von seinem Vater begonnene dreibändige Handbuch der Anatomie des Menschen gab er ab der 3. Auflage von 1876 an heraus. Dieses Werk wurde auch in die ungarische und französische Sprache übersetzt. 1899 erschien sein Handbuch der Anatomie des Menschen. Wilhelm Krause hat großen Anteil hinsichtlich der Vereinheitlichung der anatomischen Nomenklatur.

Ehrungen
Verleihung des Titels Geheimer Medizinalrat

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Die Brechungsindices der durchsichtigen Medien des Auges, Hannover 1855
 Die terminalen Körperchen der einfachen sensiblen Nerven, Hannover 1860
 Die Trichinenkrankheit und ihre Verhütung, Göttingen 1863
 Varietäten der Arterien und Venen, Braunschweig 1868
 Über die Allantois des Menschen, in: Archiv für Anatomie, Physiologie und wissenschaftliche Medicin, 1875, S. 215–216
 Die Anatomie des Kaninchens. In topographischer und operativer Rücksicht bearbeitet, 2. Aufl., W. Engelmann, Leipzig 1883
 Handbuch der menschlichen Anatomie, mehrere Auflagen bis 1880, 3 Bände, Hahnsche Hofbuchhandlung, Hannover
 Handbuch der Anatomie des Menschen mit einem Synonymregister, S. Hirzel, Leipzig 1899

Literatur
 August Hirsch: Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte aller Zeiten und Völker, 2. Aufl., 2. Band, Urban & Schwarzenberg, Berlin und Wien 1930, S. 608.
 Wilhelm Ebel: CATALOGUS PROFFESORUM GOTTINGENSIUM, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1962, S. 83.
 Henning Tegtmeyer: Mitgliederverzeichnis der Burschenschaft Hannovera zu Göttingen 1848–1998. Düsseldorf 1998
 Heinz-Peter Schmiedebach: Krause, Wilhelm. In: Werner E. Gerabek, Bernhard D. Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner (Hrsg.): Enzyklopädie Medizingeschichte. Walter de Gruyter, Berlin und New York 2005, ISBN 3-11-015714-4, S. 804 f.

Einzelnachweise

Anatom
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Gesellschaft Deutscher Naturforscher und Ärzte
Deutscher
Geboren 1833
Gestorben 1910
Mann

Wilhelm Krause (Mediziner)


Çamlık, İzmir'in Selçuk ilçesine bağlı bir mahalle.

Tarihçe
Cumhuriyet dönemi öncesinde "Aziziye" adıyla biliniyordu. Köyün yarısından fazlası, Yunan işgali sırasında, Aydın'dan çekilen Yunan kuvvetleri tarafından 1922 Eylül'ünde yakılmıştır.

1991 yılında kurulan Çamlık Buharlı Lokomotif Müzesi ile ünlüdür.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNet
 Dick Osseman Selçuk ve çevresi fotoğrafları ve kullanım için bağlantı

Selçuk'un mahalleleri

Çamlık, Selçuk


Buttes Chaumont () is a station on Line 7bis of the Paris Métro. It is located on avenue Simon Bolivar in the 19th arrondissement, near the Parc des Buttes Chaumont, after which it was named.

History

The station opened on 13 February 1912, 13 months after the commissioning of the branch of line 7 from Louis Blanc to Pré Saint-Gervais on 18 January 1911 due to the difficulty of its construction in a backfilled quarry. As a result, the station is built with arches over each of the tracks to strengthen the station box. On 3 December 1967 this branch was separated from line 7, becoming line 7bis.

As part of the "Un métro + beau" programme by the RATP, the station was renovated and modernised on 6 May 2009.

In 2019, the station was used by 545,750 passengers, making it the 299th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 242,027 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 299th busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has a single at rue Botzaris next to Parc des Buttes Chaumont.

Station layout

Platforms
Buttes Chaumont has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. A central wall exists between the tracks due to the unstable terrain and its significant depth–its platforms are one of the deepest in the network with landings between flights of stairs leading to the platforms equipped with seats for travellers to rest. It is also equipped with elevators.

Other connections
The station is also served by lines 26 and 71 of the RATP bus network.

Gallery

References

Paris Métro line 7bis
Paris Métro stations in the 19th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1912

Buttes Chaumont station


Yemişdere, Tunceli ilinin Çemişgezek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimden 1518, 1523 ve 1541 yılı Osmanlı kayıtlarında "Derderiç" adıyla Çemişkezek kazasının Belde nahiyesine bağlı, Millili Küçük (Küçük Millili) aşiretinin (günümüzde Milli aşireti) kışlak olarak yaşadığı köyler arasında bahsedilirken, 1566 yılı kayıtlarında köyde yaşayan hane kaydedilmemiştir. 1530 yılı tahririnde de Derdiriçkışlağı köyü olarak yerleşimden bahsedilmektedir. 1835 yılı nüfus sayımında yerleşimden "Derderiç" adıyla bahsedilmekte olup, bu tarihte Müslümanların yaşadığı köyde 47 hane bulunurken 137 Müslüman erkek yaşamaktaydı. 1935 nüfus sayımında "Derdiriç" ve 1940 nüfus sayımında "Derdireç" adlarıyla görülen yerleşim, 1945 nüfus sayımında "Derderiç" adıyla kayıtlarda yer almakta olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren kayıtlarda Yemişdere olarak yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli iline 104 km, Çemişgezek ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çemişgezek belde ve köyleri

Yemişdere, Çemişgezek


Carmen Cavallaro (6 de mayo de 1913 – 12 de octubre de 1989) fue un pianista estadounidense de música ligera, uno de los más expertos y admirados de su generación.

Carrera musical
Nacido en la ciudad de Nueva York, era conocido como el "Poeta del Piano". Ya con tres años mostraba aptitudes musicales, tocando melodías con un piano de juguete. Sus padres estimularon su talento musical y estudió piano clásico en los Estados Unidos, viajando y tocando más adelante por muchas capitales de Europa.

En 1933 Cavallaro entró a formar parte de la Orquesta de Al Kavelin, donde rápidamente pasó a ser su solista. Después de cuatro años trabajó en otras big bands, entre ellas la de Rudy Vallee en 1937. Además, tocó brevemente con Enric Madriguera y Abe Lyman.

Cavallaro formó su propia banda, un combo de cinco instrumentos, en San Luis (Misuri), en 1939. Su fama fue creciendo y su grupo llegó a constituir una orquesta de 14 instrumentos, editando unos 19 álbumes para Decca con el paso de los años. Aunque su banda viajó tocando por todo el país, destacó por sus actuaciones en el Hotel Mark Hopkins de San Francisco (California), su local favorito, y también favorito de George Shearing y Mel Tormé. Otros locales en los cuales reunía a gran cantidad de público fueron el Waldorf-Astoria de Nueva York, el Palmer House Hilton de Chicago y el Hotel Ambassador de Los Ángeles. En 1963 logró un millonario éxito de ventas con la grabación de la canción Sukiyaki. La grabación en single más vendida de Cavallaro fue su versión pop de una Polonesa de Chopin.

Uno de los vocalistas que actuaba en el grupo de Cavallaro, Guy Mitchell, posteriormente consiguió la fama actuando en solitario.

A Cavallaro se le concedió una estrella en el Paseo de la Fama de Hollywood, en el 6301 de Hollywood Boulevard, por su actividad discográfica.

Influencias y estilo
Cavallaro desarrolló un estilo pianístico de brillantes y ondulantes arpegios para aumentar su melodía. Entre sus intereses musicales destacaban la música de baile, particularmente los ritmos latinos y tangos, así como los arreglos pop y jazz de melodías clásicas. En este aspecto, a menudo se le cita por haber sido influenciado por el pianista Eddy Duchin. A su vez, Liberace fue muy influenciado tanto por Cavallaro como por Duchin.

Cavallaro fue nombrado miembro de la ASCAP en 1957. Varias de las canciones escritas por él alcanzaron una gran popularidad, destacando de entre ellas "While the Nightwind Sings" y "Masquerade Waltz".

Radio y cine
Cavallaro también se hizo famoso gracias a la radio y el cine, primero con su programa regular en la NBC en la década de 1940, The Schaeffer Parade, el cual presentaba, y más adelante en el cine, interviniendo en los filmes Hollywood Canteen (1944), Diamond Horseshoe y Out of This World (ambas de 1945). Su más célebre interpretación cinematográfica fue la música de piano que el actor Tyrone Power simulaba tocar en Melodía inmortal (1956). En 1956 visitó la Argentina y en Buenos Aires actuó en LR3, Radio Belgrano presentado por el animador Tito Martínez del Box.

Vida personal
Cavallaro se casó con Wanda Cavallaro el 6 de mayo de 1935. La pareja tuvo tres hijos, y se divorciaron el 26 de diciembre de 1958.

Carmen Cavallaro falleció a causa de un cáncer en 1989 en Columbus (Ohio). Fue enterrado en el Cementerio Mount Hope de Hastings-on-Hudson, Nueva York.

Discografía
Álbumes
 1941: I'll see You In My Dreams, Decca Records
 1941: All The Things You Are ...``, Decca Records
 1942: Strauss Waltzes, Decca Records
 1942: Songs Of Our Times 1932, Decca Records
 1947: Serenade: Italian Folk Songs, Decca Records
 1948: Irving Berlin Songs with Dick Haymes, Decca Records
 1949: For Sweethearts Only, Decca Records
 1950: Carmen Cavallaro At The Piano, Decca Records
 1950: Songs Of Our Times 1921, Decca Records
 1950:  Richard Rodgers And Oscar Hammerstein II, Decca Records
 1951: Guys And Dolls, Decca Records
 1952: Tangos for Romance, Decca Records
 1956: Rome at Midnight, Decca Records
 1956: For Latin Lovers, Decca Records
 1956: The Masters' Touch, Decca Records
 1957: Poetry In Ivory, Decca Records
 1958: Cavallaro With That Latin Beat, Brunswick Records
 1958: 12 Easy Lessons In Love, Decca Records
 1959: Dancing In The Dark, Decca Records
 1960:  Plays His Show Stoppers, Decca Records
 1960:  The Franz Liszt Story. Decca Records
 1960: Cocktails with Cavallaro, Decca Records
 1961: Cocktail Time, Decca Records
 1965: Eddy Duchin Remembered, Decca Records

Referencias

Enlaces externos

IMDb. Filmografía
  Carmen Cavallaro tocando "Fascination"
https://archive.today/20130221055224/http://www.box.net/shared/lpb096nef1  Carmen Cavallaro tocando "La Vie en Rose"

Pianistas de Estados Unidos
Personas de Nueva York (estado)
Paseo de la Fama de Hollywood
Nacidos en Nueva York
Fallecidos en Columbus (Ohio)

Carmen Cavallaro


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Vrbovka enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Vrbovka im Okres Veľký Krtíš.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Vrbovka


Pieter de Hooch (, also spelled "Hoogh" or "Hooghe"; 20 December 1629 (baptized) – 24 March 1684 (buried) was a Dutch Golden Age painter famous for his genre works of quiet domestic scenes with an open doorway.  He was a contemporary, in the Delft Guild of St. Luke, of Jan Vermeer with whom his work shares themes and style. De Hooch was first recorded in Delft on 5 August 1652, when he and another painter, Hendrick van der Burch witnessed the signing of a will.

Biography

De Hooch was born in Rotterdam to Hendrick Hendricksz de Hooch, a bricklayer, and Annetge Pieters, a midwife. He was the eldest of five children and outlived all of his siblings. Little is known of his early life and most archival evidence suggests he worked in Rotterdam, Delft, and Amsterdam. According to his first biographer Arnold Houbraken, he studied art in Haarlem under the landscape painter Nicolaes Berchem at the same time as Jacob Ochtervelt and was known for his "kamergezichten" or "room-views" with ladies and gentlemen in conversation. But De Hooch's work seems to continue in the spirit of Hendrik Sorgh, an older Rotterdam painter who had a special affinity for organizing figures in interiors. Beginning in 1650, he worked as a painter and servant for a linen-merchant and art collector named Justus de la Grange in Rotterdam. His service for the merchant required him to accompany him on his travels to The Hague, Leiden, and Delft, to which he moved in 1652. It is likely that de Hooch handed over most of his works to la Grange during this period in exchange for board and other benefits, as this was a common commercial arrangement for painters at the time, and a later inventory recorded that la Grange possessed eleven of his paintings.

De Hooch was married in Delft in 1654 to Jannetje van der Burch, by whom he fathered seven children. While in Delft, de Hooch is also believed to have learned from the painters Carel Fabritius and Nicolaes Maes, who were early members of the Delft School. He became a member of the painters' guild of Saint Luke in 1655 (two years after Vermeer). For a significant period, it was believed that Pieter de Hooch passed away at the age of fifty-four as a resident in the Amsterdam dolhuis, a lunatic asylum. Despite this, official records from that institution reveal that the Pieter de Hooch who died there was, in fact, the artist's son, who also bore the name Pieter. His daughter Anna was born in Delft on 14 November 1656. Based on the fact that his wife attended a baptism in Amsterdam in 1660, it has been determined that he moved to Amsterdam by then, though the success of the trekschuit by then meant that a trip to Amsterdam could be made easily in a day.

Works
The early work of de Hooch was mostly composed of scenes of soldiers and peasants in stables and taverns in the manner of Adriaen van Ostade, though he used these to develop great skill in light, color, and perspective rather than to explore an interest in the subject matter.

After starting his family in the mid-1650s, he switched his focus to domestic scenes. These were possibly of his own family, though his works of well-to-do women breastfeeding and caring for children could also indicate that he had attended his mother on her rounds as a midwife.

His work showed astute observation of the mundane details of everyday life while also functioning as well-ordered morality tales. These paintings often exhibited a sophisticated and delicate treatment of light similar to those of Vermeer, who lived in Delft at the same time as de Hooch.

The themes and compositions are also very similar between De Hooch and Vermeer. 19th-century art historians had assumed that Vermeer had been influenced by de Hooch's work and indeed PDH demonstrated first early on a special interest in combining the figure with interior geometry (see Interior with a Mother and Child and a Servant  and others). An x-ray of the Interior with a Woman Weighing a Gold Coin shows that De Hooch had tried another figure in the empty chair first so this points to his canvas being the more original model that Vermeer quoted.

De Hooch also shared themes and compositions with Emanuel de Witte, though De Witte soon devoted himself mainly to painting church interior scenes after moving to Amsterdam in 1651. De Witte seems more preoccupied with the rooms themselves, filling his paintings with objects, and De Hooch is more interested in people and their relationships to each other, leaving his rooms empty of any extra objects that do not support the scene.

In the 1660s, he began to paint for wealthier patrons in Amsterdam, and is known for merry company scenes and family portraits in opulent interiors with marble floors and high ceilings.

During his time in Amsterdam, he continued to make his domestic scenes, but both the interiors and their occupants appear more opulent.

De Hooch also depicted courting couples playing skittles. The highest quality version can be seen at Waddesdon Manor.  It was produced shortly after de Hooch moved to Amsterdam and is a good example of his depictions of early country house gardens which replaced his earlier simple Delft courtyards. The theme of skittle playing relates to 'Garden of Love' and 'Game of Love' imagery found in both high art and popular print culture. The woman looking out at the viewer is the protagonist in this sport of Love.

Little is known of De Hooch's living arrangements in Amsterdam, though it has been established that he had contact with Emanuel de Witte. In 1670, he was living in the Konijnenstraat. He lived in an area outside of the city walls but near the Westerkerk where his family attended church. Most scholars believe that de Hooch's work after around 1670 became more stylized and deteriorated in quality. It may be that his work was affected by his distress at the death of his wife in 1667 at age 38, leaving him with a young family. After 1680, de Hooch's painting style became coarser and darker in color. It is said often that he died in an asylum in 1684, but it was his son of the same name who died. The date of his death is unknown. In 2017 the Turing Foundation sponsored a new research project for the Delft Prinsenhof museum and the Rijksmuseum to work on a new overview exhibition focussing on the works in their collection, to be presented in a combined exhibition 2019–2020.

List of paintings

For a more complete list of paintings attributed to de Hooch, see the list of paintings by Pieter de Hooch:

 Arrière-cour d'une maison hollandaise – 1650–75. Louvre, Paris
 The Asparagus Vendor – 1675–80 (canvas). Minneapolis Institute of Arts, Minneapolis, Minnesota
 The Bedroom –  – 1660 (canvas). National Gallery of Art, Washington, D.C.
 A Boy Bringing Bread –  (canvas). The Wallace Collection, London
 Cardplayers in a Sunlit Room – 1658 (canvas). The Royal Collection, Windsor
 Card Players in an Opulent Interior (French: Joueurs de cartes dans un riche intérieur) – 1663–65 (canvas). Louvre, Paris
 Card Players at a Table –  – 1674 (canvas)
 Children in a Doorway, with 'Colf' Sticks –  – 1660 (panel)
 Couple in the Morning – 1665 (canvas)
 Couple with a Parrot – c. 1675 (canvas). Wallraf-Richartz Museum, Cologne
 A Couple with Musicians in a Hall – 1663–65 (canvas)
 Courtyard of a Dutch House – 1658 (oil)
 The Courtyard of a House in Delft – 1658 (canvas). National Gallery, London
 Courtyard with Lady and Serving Maid –  – 1663 (canvas)
 Family Portrait on a Terrace – 1667 (canvas)
 Figures Drinking in a Courtyard – 1658 (canvas on panel)
 A Game of Ninepins –  (oil). Waddesdon Manor, Buckinghamshire
 Garden Scene with Woman Holding a Glass of Wine, and a Child –  – 1660
 Guardroom with Smiling Officer, Fluteplayer, and Soldiers – ???? (panel)
 Interior of a Dutch House –  (oil)
Interior of the Burgomasters' Council Chamber in the Amsterdam Town Hall, with Visitors –  – 1665 (canvas)
 Interior with a Mother and Child and a Servant  Private Collection New York
 Interior with a Young Couple – –65 (canvas). Metropolitan Museum of Art, New York
 Interior with a Man Reading a Letter and a Woman Sewing –  – 1674 (canvas). Kremer Collection
 A Man Offering a Woman a Glass of Wine – –55 (panel)
 A Man Reading a Letter to Woman –  – 1674 (canvas)
 A Man with Dead Birds, and Other Figures, in a Stable –  (oil on oak). National Gallery, London
 Merry Company –  – 1665 (canvas)
 Merry Company with a Man and Two Women –  – 1670 (canvas)
 A Merry Company with Two Men and Two Women –  – 1658 (panel)
 The Merry Drinker –  (panel)
 The Minuet – ???? (canvas)
 Mother and Child with a Serving Woman Sweeping –  – 1657 (panel)
 Mother and Child with a Serving Woman Sweeping – ???? (canvas)
 A Mother's Duty – –60 (canvas)
 Mother and Child with Schoolboy Descending a Stair – 1668
 Mother and Infant with Maidservant and a Child –  – 1665 (canvas)
 Music Party in a Hall, A –  – 1665 (canvas)
 A Musical Party in a Courtyard – 1677 (oil on canvas). National Gallery, London
 Musical Party on a Terrace, with the Town Hall –  (canvas)
 Musical Party, A – 1674 (canvas)
 An Officer and a Woman Conversing, Soldier at the Window –  – 1665 (canvas)
 A Party of Figures Around a Table – –65 (canvas)
 Paying the Hostess – mid-1670s (canvas). Metropolitan Museum of Art, New York
 Portrait of a Family in a Courtyard in Delft – 1657–60 (oil on canvas)
 Portrait of a Family Making Music – 1663 (canvas)
 Portrait of the Jacott-Hoppesack Family –  (canvas)
 Saint Peter Liberated from Prison – –55 (panel)
 Seated Couple with a Standing Woman in a Garden, A –  – 1665 (canvas)
 Seated Soldier with a Standing Serving Woman, A –  – 1655 (panel)
 Soldier with an Empty Glass and a Serving Woman, A –  – 1655 (panel)
 Soldier, Woman, and Messenger –  – 1657
 Soldiers and Serving Woman with Card Players –  (oil on canvas)
 Soldiers Playing Cards – 1657–58 (panel)
 Soldiers with a Flute Player and a Serving Woman – ???? (panel)
 Sportsman and a Lady, A – 1684 (canvas)
 Standing Woman Holding an Infant, with a Woman Beside a Candle – ???? (canvas)
 The Maidservant formerly known as Gentleman and Lady in a Bedroom –  – 1670 (oil on panel)
 Trac-Trac Players –  – 1655 (oil on panel)
 Two Couples Embracing –  – 1675 (canvas)
 Two Soldiers and a Serving Woman with Trumpeter –  – 1655 (panel)
 Two Soldiers and a Woman Drinking in a Courtyard –  – 1660 (canvas)
 Two Women and a Child in a Courtyard –  – 1658 (oil on panel)
 Two Women and a Man Making Music – 1667
 Two Women Beside a Linen Chest, with a Child – 1663 (canvas)
 Two Women in a Courtyard –  – 1660 (canvas)
 Woman and a Young Man with a Letter – 1670 (canvas). Rijksmuseum, Amsterdam
 Woman and Child in a Bleaching Ground, A –  – 1659 (canvas)
 A Woman with a Child in a Pantry –  (canvas)
 Woman and Child with a Parrot – 1673
 A Musical Conversation – 1674. Honolulu Museum of Art
 A Woman and her Maid in a Courtyard –  – 1661 (canvas). National Gallery, London
 Woman Carrying a Bucket and Broom in a Courtyard – ???? (canvas)
 Woman Drinking with Soldiers (French: La Buveuse) – 1658. Louvre, Paris
 A Woman Drinking with Two Men, and a Maidservant – 1658 (oil on canvas). National Gallery, London
 Woman Feeding a Parrot, with a Man and Serving Woman – ???? (canvas)
 Woman Lacing Her Bodice Beside a Cradle –  – 1663 (canvas)
 Woman Nursing an Infant, with a Child and a Dog –  – 1660 (canvas), in San Francisco
 A Woman Peeling Apples, with a Small Child –  (canvas). Wallace Collection, London
 A Woman Preparing Bread and Butter for a Boy –  – 1663, in the Getty Center, Los Angeles
 Woman Preparing Vegetables – ???? (panel)
 Woman Reading a Letter by a Window – 1664 (canvas). Museum of Fine Arts, Budapest
 Woman Reading a Letter, and a Man at a Window, A –  – 1670 (canvas on panel)
 Woman Reading, with a Child, A –  – 1663 (canvas)
 Woman Receiving a Letter from a Man, A –  – 1670 (canvas on panel)
 Woman with a Baby in Her Lap, and a Small Child, A – 1658 (panel)
 A Woman with a Basket of Beans in a Garden – c. 1651 (canvas)
 Woman with a Lute and a Man with a Flute, A – ???? (canvas)
 Woman Weighing Coins –  (canvas). Kaiser Friedrich Museum-Verein, Berlin
 Wounded Man –  (canvas)

References

Sources
 Pieter de Hooch:Complete Edition, by Peter C. Sutton, Phaidon Press, Oxford, 1980,
 Encyclopædia Britannica
 "New information on Pieter de Hooch and the Amsterdam lunatic asylum", by Frans Grijzenhout, Burlington Magazine, September 2008

External links

A Game of Ninepins at Waddesdon Manor
From Dou to De Hooch blog article, Waddesdon Manor
"Pieter de Hooch online"
Works and literature on Pieter de Hooch

Vermeer and The Delft School, exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF)
The Milkmaid by Johannes Vermeer, exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF)
Fifteenth- to eighteenth-century European paintings: France, Central Europe, the Netherlands, Spain, and Great Britain, collection catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as a PDF)

Dutch Golden Age painters
Dutch male painters
Dutch genre painters
Painters from Rotterdam
1629 births
1684 deaths
Painters from Delft
Waddesdon Manor

Pieter de Hooch


Henry () er en afledt SI-enhed for induktans. Enheden kan udtrykkes med grundlæggende SI-enheder:

Måleenheden er opkaldt efter fysikeren Joseph Henry (1797-1878).

Afledte SI-enheder
Måleenheder
Elektroniske begreber og fænomener

Henry (enhed)


Álava ili (Baskça: Araba), İspanya'nın kuzeyinde otonom bölgelerinden biri olan Bask Özerk Bölgesi'nin bir ilidir. İlin merkezi Vitoria-Gasteiz şehridir

Demografi

Alava ili nüfusu (2010 tahmini itibarıyla) 317.352 kişi olup, alanı 2.963 km² ve nüfus yoğunluğu 107,1  kişi/km² olur. Alava ili sınırları içinde nüfusun gelişmesi şu gösterimde izlenebilir:

1.000 Kişi

Kaynak: INE - Instituto Nacional de Estadística, İspanya
Kaynak:Hollandaca Wikipedia "Álava" maddesi

Önemli beldeler

Alava ilinde (2010 tahminleri itibarıyla) 10.000e yakın veya daha büyük nüfuslu olan belediyeler şöyle sıralanabilir:

Resimler

Alava ili

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Bask Bölgesi
 Vitoria-Gasteiz

Dış bağlantılar
Alava ili idaresi resmi websitesi

Alava

Álava


هانس كولهوف  (18 سبتمبر 1946 في باد لوبنشتاين، تورنغن) مهندس معماري ألماني.

حياته وأعماله
درس كولهوف الهندسة المعمارية في جامعة كارلسروه من عام 1968 إلى غاية 1973 لدى إيغون أيرمان. في عام 1974 سافر إلى فيينا لإكمال دراسته في الجامعة التقنية. حصل بعدها على الدبلوم عام 1975 في كارلسروه. بعد تحصله على منحة دراسية في جامعة كورنل نيويورك أصبح هناك مساعداً لدى أوزوالد ماتياس أونغيرس إلى غاية عام 1978. بعدها أصبح مساعداً في جامعة برلين التقنية إلى غاية عام 1983 وأسس مكتبه الخاص للهندسة المعمارية. ومنذ عام 1984 أصبح شريكاً مع هيلغا تيمرمان. يعمل هانس منذ عام 1990 أستاذا محاضرا في الهندسة المعمارية والبناء في جامعة زيورخ بسويسرا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس معهد برلين للتكنولوجيا
أعضاء هيئة تدريس المعهد الفدرالي السويسري للتكنولوجيا في زيورخ
خريجو الجامعة التقنية في فيينا
خريجو معهد كارلسروه للتكنولوجيا
معماريون ألمان في القرن 20
معماريون ألمان في القرن 21
معماريون ألمان
مواليد 1946
مواليد في باد لوبنشتاين

هانس كولهوف


Amanita porphyria  (Johannes Baptista von Albertini & Lewis David de Schweinitz, 1805) este o ciupercă necomestibilă din încrengătura  Basidiomycota în familia Amanitaceae și de genul Amanita. Această specie este numită în popor burete porfiriu. Ea coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor) și se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord , din iulie până în octombrie (noiembrie), mai ales în păduri de conifere sub molizi și pini, mai rar în cele foioase pe lângă (stejari, fagi sau mesteceni), în special pe soluri nisipoase și acre.

Descriere
Ordinul Agaricales este de diversificare foarte veche (între 178 și 139 milioane de ani), începând din timpul perioadei geologice în Jurasic în diferență de exemplu cu genul Boletus (între 44 și 34 milioane de ani).

 Pălăria: are un diametru de 5-8 (10) cm, este la început emisferică, apoi convexă și în final plană, fără margine striată și mai mult sau mai puțin cărnoasă. Cuticula este netedă, lucioasă, la umezeală ceva unsuroasă. Culoarea ei tinde între violet-brun, gri-violet, gri-roșiatic și palid maroniu. Ea este acoperită cu fulgi largi, albi care se dizolvă repede după o ploaie, astfel rămânând complet goală.
 Lamelele: sunt albe, foarte îndesate, intercalate cu lamele intermediare, mai înghesuite spre picior, și aproape aderate de el.
 Piciorul: are o lungime de 7-10 cm și o lățime de 0,8-2,3 cm, este la început plin, apoi împăiat sau gol, cilindric și subțiat înspre pălărie, neted, câteodată ceva flocos, sfârșind într-un bulb (grosime până la 4 cm) cu o volvă fragmentată în două-trei fâșii. Culoarea tinde între albicios și culoarea pălăriei. Înapoi rămâne la fructele mature un inel neted și pielos, fixat la tije, situat nu mereu în mijlocului ei, având un colorit gri-gălbui sau galben-maroniu.
 Carnea: este destul de compactă, moale, ceva apoasă și întotdeauna albă, având un miros specific de cartofi cruzi (unii spun, ca ar avea un odor ca într-o pivniță de cartofi), cu gust neplăcut de napi sau ridichi.
 Caracteristici microscopice: Sporii sunt albi, rotunjori, netezi, hialini (translucizi), amilozi (ce înseamnă colorabilitatea structurilor tisulare folosind reactivi de iod) și au o mărime de 7,5-10 microni.
 Reacții chimice: Buretele se decolorează cu anilină brun roșiatic.

Confuzii
Buretele porfiriu poate fi confundat ușor cu ciuperci comestibile sau otrăvitoare de același gen, ca de exemplu cu: Amanita battarrae sin. Amanita umbrinolutea (comestibilă, fără manșetă), Amanita Ceciliae sin. Amanita inaurata, (comestibilă, fără manșetă), Amanita excelsa = Amanita spissa var. excelsa (comestibilă, marginea pălăriei striată)  Amanita gemmata (otrăvitoare, marginea pălăriei striată, jambieră la locul de trecere spre bulb), Amanita pantherina (otrăvitoare, având jambieră la locul de trecere spre bulb, marginea pălăriei striată), Amanita pantherina var. ablentinum (abietum) (otrăvitoare, având jambieră la locul de trecere spre bulb, marginea pălăriei nestriată), Amanita regalis, Amanita rubescens (comestibilă, are  manșetă striată neavând jambieră la locul de trecere spre bulb, înroșind la tăiere), Amanita spissa (comestibilă, marginea pălăriei striată)

 Specii asemănătoare

 Valorificare Amanita porphyria'' este, consumată crud, otrăvitoare, conținând bufotenină (veninul broaștei râioase, o toxină tare apropiată de DMT) care provoacă o activitate circulatorie crescută, având și un efect halucinogen. Această toxină însă se dizolvă în timpul fierberii. Astfel, sub aspect medicinal, ar fi comestibilă. Dar gustul și mirosul dezgustător și mucegăit nu se pierde după preparare. Adăugată unei mâncări de ciuperci, ea ar strica mult din savoarea acesteia.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0
 Meinhard Michael Moser în Helmut Gams: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze - Partea a.: " Höhere Phycomyceten und Ascomyceten". Partea b: "Kleine Kryptogamenflora de Helmut Gams" Editura G. Fischer, Jena 1950
 Andreas Neuner: "BLV Naturführer – Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München-Bern-Viena 1976, ISBN 3-405-11345-8
 Renate & Wilhelm Volk: " "Pilze sicher bestimmen und delikat zubreiten", Editura Ulmer, Stuttgart 1999, ISBN 3-8001-3656-2

Legături externe

 Burete porfiriu bătrân, film

Amanita
Micoriză
Ciuperci necomestibile
1805 în știință

Amanita porphyria


Die Buße des Heiligen Chrysostomus ist ein Kupferstich von Albrecht Dürer aus der Zeit um 1497.

Beschreibung
Johannes Chrysostomus ist auf Dürers Darstellung im Hintergrund am linken Bildrand zu erkennen: Auf allen vieren kriechend, nackt und bärtig, ist er von der linken Seite gesehen dargestellt. Sein linker Fuß wird durch ein pflanzenbewachsenes Felsengehäuse im Vordergrund der hochformatigen Komposition verdeckt, in dem eine nackte junge Frau mit langen, lockigen Haaren und gekreuzten Beinen auf einem Steinblock sitzt und einen Säugling stillt. Ihr Schoß befindet sich etwa auf der gleichen Höhe im Bild wie der kriechende Chrysostomus im Hintergrund, ungefähr am oberen Ende des unteren Drittels. Hinter Chrysostomus sind etliche Bäume und eine mittelalterliche Stadt mit Mauern, Türmen und Zinnen zu sehen, dahinter eine hügelige Landschaft. Dürers Monogramm befindet sich am unteren Bildrand ungefähr in der Mitte in der Nähe der Füße der jungen Frau.

Literarischer Hintergrund
Dürer kannte die Legende wahrscheinlich aus dem von Anton Koberger 1488 in Nürnberg veröffentlichten Werk Passional oder der Heiligen Leben: Johannes küsst als armer Schüler oder Student ein Bildnis der heiligen Jungfrau Maria. Von diesem Zeitpunkt an ist der Bereich um seinen Mund goldfarben und er erhält den Beinamen Chrysostomus (χρυσόστομος), "Goldmund". Im Alter von 16 Jahren soll er zum Priester geweiht werden, fühlt sich dessen aber unwürdig und beginnt stattdessen ein Eremitendasein in der Wüste. Dort trifft die Tochter des Kaisers, die sich verirrt hat, auf ihn und verbringt eine Liebesnacht mit ihm in seiner Höhle. Zur Buße legt er ein Gelübde ab, nur noch auf allen vieren zu gehen, bis ihm verziehen wird. Jahre später gebiert die Kaiserin ein weiteres Kind, das sich der Taufe verweigert. Nur Johannes Chrysostomus soll diesen heiligen Akt vollziehen dürfen. Die Suche nach Johannes Chrysostomus ist zunächst vergeblich, bis eines Tages Jäger ein seltsames wildes Tier aufspüren. Als das kaiserliche Kind dieses Wesen zu sehen bekommt, spricht es die Vergebung aus und Johannes Chrysostomus, den die Jäger gar nicht mehr als Mensch erkannt haben, erhebt sich aus seinem Vierfüßerstand und gibt sich allgemein zu erkennen. Die Tochter des Kaisers, die ebenfalls bislang nicht wieder gesehen wurde, wird nun ebenfalls in der Wildnis gesucht und gefunden.

Eine andere Version der Chrysostomus-Geschichte ist im 14. Jahrhundert durch Vermengung der Heiligenlegende mit einem florentinischen Gedicht über die Buße eines Edelmannes, der zum Räuber geworden ist, entstanden. Auch hier findet ein Liebesakt mit einer Prinzessin statt; Chrysostomus bestraft aber nicht nur sich selbst durch sein Bußgelübde, sondern wirft auch noch die junge Frau in einen Brunnen. Sein Schuldbekenntnis schreibt er mit goldenem Speichel. Von einem sprechenden Säugling, dem Bruder der Geschändeten, wird er freigesprochen. Die Prinzessin überlebt auch in dieser Version auf wundersame Weise.

Ob Dürers Kupferstich den jüngeren Bruder der Kaiserstochter, der die Vergebung ausspricht, darstellt, oder ein Kind, das aus der Liebesnacht der Prinzessin mit dem Einsiedler hervorgegangen ist, bleibt unklar.

Künstlerisches Vorbild und Nachfolger

Möglicherweise lehnte sich Dürer bei der Komposition an das Werk Cleopatra von Jacopo de' Barbari an. Das Motiv des büßenden Chrysostomus nahm Cranach im Jahr 1509 und abermals um 1525 wieder auf. Auch Barthel Beham schuf einen Stich mit dieser Thematik und Wolf Huber zeichnete die Szene 1519. Die florentinische Version der Legende ist sowohl in der frühen italienischen als auch der frühen deutschen Kunst vertreten. Während jedoch frühere Künstler den Büßer in den Vordergrund stellten, konzentrierte sich Dürer auf die junge Frau und das Kind. Auch Cranach stellte als Person nicht den Büßer, sondern die Frau in den Vordergrund, konzentrierte sich jedoch vor allem auf die Landschaftsdarstellung. Seine Buße des heiligen Chrysostomos ist, so die Bemerkung in einem Ausstellungskatalog, "die einzige Komposition [Cranachs], die eine Geschichte in eine weite Landschaft einbettet."

Rezeption
1869 erklärte Dürers erste Biographin in englischer Sprache, Mary Margaret Heaton, die junge Frau auf dem Bild sei attraktiver als die meisten anderen von Dürer dargestellten Frauen. Sie sprach ihr eine Ausstrahlung zu, "that makes us think that perhaps Dürer's sympathies were not entirely with the repentant saint who is seen in the background."

Literatur
 Walter L. Strauss (Hg.), The Complete Engravings, Etchings & Drypoints of Albrecht Dürer, New York ²1973, ISBN 978-0-486-22851-8, S. 18 f.

Einzelnachweise

Grafik von Albrecht Dürer
Chrysostomus
Werk (15. Jahrhundert)

Die Buße des Heiligen Chrysostomus


Castelândia es un municipio brasileño del estado de Goiás. Su población estimada en 2006 era de 4.277 habitantes. Se localiza en la región sudoeste del estado, una de las más productivas de Goiás. El Municipio posee un área de 297,42 km² y una población de 4.364 habitantes, según el IBGE del 2005.

Historia
Fue Distrito de Río Verde desde 1963 hasta 1991, cuando se tornó Municipio con la Ley n.º 11.400 del 16 de enero de 1991, siendo instalado en 1º de enero de 1993.

Referencias

Localidades de Goiás

Castelândia


Formation skydiving is a skydiving event where multiple skydivers attach themselves to one another by grabbing each other's limbs or by the use of "grippers" on their jumpsuit while free falling through the sky. The goal of this skydiving program is to build a formation of multiple divers arranged in a geometric pattern.

Sub-categories

Formation skydiving can be further divided into several sub-categories, so named for the number of members in a team:
4-way sequential
4-way vertical sequential (VFS, Vertical Formation Skydiving)
8-way sequential
16-way sequential
10-way speed
Large formations (Big-ways)

Competitive format

A competition in 4-way formation skydiving (FS-4) takes place like this:

There are two kinds of formations, called randoms and blocks. The randoms are singular formations with full separation of all grips both before and after building the formation. The blocks are double formations with a special designated movement pattern in between, called an inter. The start formation may, or may not be similar to the ending formation. The inters are differently performed. Here are some examples:

Inter 1: The grips are released between some of the flyers, so they become two pieces of two team members. they both do a 270 degree turn, and reconnect to a different formation

Inter 2: Three people stay connected, and do a 360 turn, while the last person, flies alone.

Inter 15: All grips are released and everyone does a 360 turn back to the original formation.

Blocks are designated by numbers, while randoms got letters. Blocks are worth one point for each correct formation, that makes 2 points, and randoms count as 1 point. There are 22 blocks and 16 randoms.

competition consists of up to 10 rounds, and each round consists of 5 or 6 points, which the teams are to repeat as many times as they can within the working time of 35 seconds. The score judging are based on the videographers material.

A competition draw may look like this:
1: C-E-B-13
2: 14-20-8
3: 15-16-H
4: J-O-1-D
5: 6-18-19
6: 5-F-21
7: 10-K-G-M
8: 22-3-P
9: 12-9-4
10:11-17-Q

The winning team will be the team that has collected most points, by completing the most correct formations within time after the final round is ended. In case of weather or technical problems, or other causes, a competition will be valid as long as all teams has completed at least one round.

A recent sub-category of formation skydiving is vertical formation skydiving (VFS).  Skydivers build formations using higher-speed body positions normally associated with freeflying, such as head down and sitflying.

World Record

BIG-WAY:
The current FAI world record for largest free-fall formation is a 400-way, set on February 8, 2006, in Udon Thani, Thailand by the World Team. It was held for 4.3 seconds.  With the support of the Thai government, they used five C-130 Hercules airplanes and exited from an altitude of 25,400 feet. In April 2013 the World Team tried to break the record for the largest 2-point formation dive in skydiving history. All 222 members came together and made a formation, broke apart, and then reformed to make a completely different formation. The team attempted the jump many times and came very close to breaking the record, but were unsuccessful each time. The World Team has not made anymore official statements about attempting the record again.

Longest sequence in one round:
4-Way
Set by the Belgian team(NMP-PCH Hayabusa), at the World Meet 2018 in round 6, where they posted 62 points in working time (35 seconds)
8-Way
Set by the U.S. (Golden Knights) national team, at the "5th Dubai International Parachute Championship" in 2015, in round 2, where they posted 33 points in working time (50 seconds)

World Championship

See also

 Canopy formation

References

External links
 Article about formation skydiving on Dropzone.com

Parachuting

Formation skydiving


Verona, kuzeydoğu İtalya'nın Veneto bölgesinde 2019 itibarıyla 259.608 nüfuslu bir şehirdir. Verona, Veneto bölgesinde bulunan yedi ilden biri olan Verona ili merkezidir. Verona şehri kuzey-doğu İtalya'nın en önemli turizm merkezlerinden biridir. Bunun başlıca nedeni kültürel, mimarî ve tarihi eserleridir, yıl içinde organize edilen birkaç önemli uluslararası fuar ve yaz aylarında Klasik Romalılardan kalma antik Arena da yapımlanan tiyatro ve opera temsilleridir.

Verona'da bulunan tarihî binaların değerleri ve önemleri dolayısıyla Verona şehri UNESCO Dünya Mirasları listesine dahil edilmiştir. Verona'da  klasik Roma döneminden kalmış ve Orta Çağ'da kullanılmamış birçok anıt eser bulunmaktadır. Bunların başında yaz mevsiminde açık havada opera ve tiyatro sahnelenmesi için kullanılan Arena adlı Romalılardan kalma amfi binası gelmektedir. Orta Çağ'da inşa edilen binalar 1117'deki büyük depremle yıkılmakla beraber, şehrin Romenesk tipi mimariye dayanarak yeniden imar edilmesi Verona'da çok önemli Orta Çağ'ın son dönemlerinden kalmış birçok anıt yapının ve şehir meydanın bulunmasına yol açmıştır. Ayrıca Verona, Romeo ve Juliet'in şehri olarak da bilinir. Bu hikâye, ölümsüz bir aşkın öyküsüdür.

Coğrafi konumu

Verona'nın coğrafî konumunun önemi Alplerden çıkıp Garda Gölü'nden geçip gelen Adige Nehri'nin yaptığı bir kaviste yerleşmesidir. Bu nehir 1956'ya kadar zaman zaman şehrin sel afetine uğramasına yol açmış, ama bu tarihte inşası bitirilen Mori-Torbole Tüneli nedeniyle sel riski azaltılmıştır.

Demografi

Verona komününün sınırları içindeki nüfusu 2019 itibarıyla 259.608 kişi olup nüfus yoğunluğu 1.300 kişi/km² olur. Verona komünü bulunduğu bölgenin ikinci büyük komünü ve kuzey-doğu İtalya'nın üçüncü büyük komünü olur. Verona metropoliten bölgesi 1,426 km² olup nüfusu 714,274 kişidir.

Verona komünü nüfusunun 19. ve 20. yüzyıllardaki değişimi resmî nüfus sayımı sonuçlarına göre şu şekilde gösterilmektedir:
Kişi

Ulaşım

Şehiriçi otobüs

Verona şehri ve varoşlarında il idaresi toplu taşıma şirketi olan "Azienda Trasporti Verona (ATV)" şirketi otobüsler işletmektedir.

Demiryolları

Verona'da İtalya'da kuzey-güney yönde  Brenner Geçiti ile Roma arasındaki ana demiryolu hattı  ile doğu -batı yönde Milano ile Venedik arasındaki ana demiryolu hattı kesişmektedir. Bu nedenle Verona İtalya'dan tüm Avrupa'ya ana hat demiryolları ile bağlıdır. Verona'ya uluslararası, yörel ve yerel tren hizmetleri bulunmaktadır.

Verona'nın ana tren istasyonu şehir merkezinin güneyinde bulunan "Verona Porta Nuova Tren Garı"dır. Bu istasyon yaklaşık günde 65.000 yolcuya veya yılda 25 milyon yolcuya tren hizmetleri sağlamakta ve bu nedenle İtalya'nın yolcu taşıma istasyonları arasında dokuzuncu sırayı almaktadır.

Şehrin doğusunda "Porta Vesçova" adlı, bir zamanlar şehrin ana istasyonu olan, küçük bir istasyon daha bulunmaktadır. Günümüzde bu istasyon Venedik-Porta Nuova arasında işleyen trenler için bir ara istasyondur.

Havaalanı

Verona Havaalanı Verona şehir merkezinin 5 km güney-batısındadır. Yılda yaklaşık 3.5 milyon uçak yolcusuna hizmet vermektedir. Bu Havaalanı şehrin ana tren garı olan Porta Nova Garı'na sık otobüs hizmetleri ile bağlıdır.

Verona Havaalanı ile Münih, Berlin, Frankfurt, Viyana Schwechat, Moskova, Paris Charles De Gaulle, Londra Gatwick, Manchester, Liverpool John Lennon, Dublin havaalanları ile uluslararası uçak seferleri ve bu havameydanı ile Roma Fiumici, Napoli, Cagliari, Catania, Palermo arasında İtalya içi direkt uçak seferleri yapılmaktadır.

 Şehirdeki turistik eserler

 Antik Roma kalıntıları
 Romalı şehir planlaması: Verona'nın havadan çekilmiş fotoğrafları şehrin Antik Romalı şehir planlama kurallarına uyarak birbirine dikey olarak kesişen sokaklardan oluştuğunu açıkça göstermektedir. Yapılan arkeolojik araştırmalar bu yollar altında Romalı yollarının bazalt taşlı kaplamalarının değişmeden bulunduğunu göstermiştir.
 Piazza delle Erbe: Antik Roma forumu yerine Orta Çağ'da Verona idarecileri tarafından yapılmıştır ve bu meydan etrafındaki yapılarda forumda bulunan mermer taşlar ve heykel parçaları kullanılmıştır.
 Arena: M.Ö. 30'da tamamlanmış Antik Roma amfi-planlı gösteri merkezidir ve Roma'da bulunan Kolezium ile antik Kapua şehrindeki arenadan sonra İtalya'da bulunan üçüncü büyüklükte amfidir. Oval şekilde olan bu yapının ölçüleri 139 metre ve 110 metredir. Şu anda görülen iki katlı dış duvarlar orijinal yapının iç duvarları olup ancak çok küçük kısmı ayakta kalmış olan üç katlı olan dış duvarların hemen hepsi yıkılıp kaybolmuştur. Kalıntı hala çok gösterişli olup fuarlar, gösteriler, tiyatro temsilleri ve ünlü açık hava opera temsilleri için kullanılmaktadır.
 Roma tiyatrosu: MÖ 1. yüzyılda yapılmıştır. Orta Çağ'da tiyatro içine özel evler yapılmıştır. 18. yüzyılda zengin bir Veronalı bu evlerin hepsini satın alıp Roma tiyatrosunu restore etmiştir.
 Arco di Gavi: Antik Romalı Gavi sülalesi için M.Ö. 1. yüzyılda  bina edilmiş bir zafer takıdır ve üzerinde bulunan bir kitabe Roma Çağında bu eseri planlayan Romalı mimarin ismini vermektedir. Antik Roma döneminde Verona şehrinin ana caddesi (şimdi Corso Cavour isimli ana cadde) üzerinde inşa edilmiştir  Bu eser Napolyon Bonapart'ın askerleri tarafından 1805'te yıkılmış ama 1932'de tekrar inşa edilmiştir.
 Ponte di Pietra (Taş duvarlı köprü): Adige Irmağı üzerinde Romalılar döneminden kalan köprüdür.
 Porta Borsari: Kitabesi M.S. 245 tarihli olup antik şehrin kutsal yolu olan Via Sacra (modern adıyla Corsa Porta Borsaria) ya açılan şehir sur kapısıdır.
 Porta Leoni: M.Ö. 1. yüzyıldan kalan bir sur kapısıdır ve şu anda Orta Çağ'da yapılan bir binanın duvarı olarak görülmektedir. Bu yapının onu açık bir arkeolojik kazı sonuçlarını göstermekte ve klasik Romalılar döneminden kalan sokağın zeminini ve sur kapısının temellerini görmeye imkân vermektedir.
 Santa Apostoli Kilisesi: Romalı döneminden kalma bir Hristiyan kilisesidir.

 Geç Orta Çağ yapıları
 San Zeno Maggiore Basilikası: 1123-1135 arasında yapılmış, Romenesk mimariye en güzel örnek yapıttır. 72 metre yüksekliğindeki Kilise Kulesi Dante'nin İlahi Komedi eserinde 18. Kantosunda anılmıştır. Ne zaman yapıldığı bilinmeyen ve bazı panellerinin neyi anlattığı hala anlaşılmayan bas-röliyeflerle kaplı dış ve bronz iç kapısı, 12. ve 14. yüzyıldan kalmış duvar freskleri, yüksek ve süslü tavanı ile çok ünlüdür. Bodrumunda bazı Katolik azizlerinin mezarları bulunmaktadır.
 San Lorenzo Basilikası: 1177'de taş ve tuğladan yapılmıştır. İki büyük silindirik kilise kulesi bulunmaktadır. İçi süslü olmakla beraber şehrin San Zeno basilikasına nazaran daha ciddi ve gösterişsizdir.
 Verona Katedrali (Duomo): 1187'de açılan; Romenesk usulune göre yapılmış bir katedraldir ama şu anda 15.yüzyılda yapılan bir iç mimarî göstermektedir
 Santa Maria Antica: Çok büyük, Romensk mimarî usulünde yapılmış kilisedir ve Verona'da hükuüm süren Scaligeri sülalesinin kilisesidir. Gotik mimarî tarzında lahitler ile çok meşhurdur.
 Sant'Anastasia 1290-1481 arasında kısım kısım yapılan çok büyük bir yapı olup Domikan Keşişleri tarafından vaiz vermek için kullanılmıştır.
 Ponte Scaligero: Adige Irmağı üzerinde 1356'da tuğladan yapılmış bir köprüdür ve zamanında en uzun tuğla kemerli köprü (her bir gozü 48.7 m.) olarak ün yapmıştır.

 Diğer turistik eserler
 Romeo ve Juliyet balkon sahnesine atfedilen ev: William Shakespeare'in "Romeo ve Juliet" hikâyesinde konu edilen Juliet'in evi
 Castelvecchio Müzesi: 1154-1356'da yapılan ve 20. yüzyılda birkaç defa restore edilen bir kalede yerleşkelenmiştir ve güzel sanat eserleri heykeller ve resimler koleksiyonunu sergilenmek için kullanılmaktadır.
 Doğa Tarihi Müzesi (Museo civico di storia naturale)'': Verona'da bulunan doğa tarihi müzesi çok değerli fosil ve arkeolojik kalıntılar koleksiyonları ile batı Avrupa'da bulunan önemli doğa tarihi müzeleri arasındadır.

Kardeş Şehirler

Verona şehrinin şu yabancı şehirlerle resmî  kardeş şehir bağlantıları bulunmaktadır. Bu bağlantıların bazıları tematiktir.

Resimler

Verona

Ayrıca bakınız
 Veneto
 Verona (il)
 İtalya'daki şehirler listesi

Kaynakça

  Italyanca Vikipedia "Verona" maddesi

Dış bağlantılar

 Verona Belediyesi resmi websitesi  (Erişim:29.07.2009)
 Arena için resmi websitesi  (Erişim:29.07.2009)
 Verona için turizm ve boş zaman geçirme kılavuzu  (Erişim:29.07.2009)
 Verona için 4000 foto kapsayan veri tabanı
 Verona'dan fotolar (Erişim:29.07.2009)
 Verona için video  (Erişim:29.07.2009)

Verona


Parodia columnaris ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton columnaris stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'säulenförmig' und verweist auf die Wuchsform der Art.

Beschreibung
Parodia columnaris wächst meist in Gruppen. Die keulenförmigen bis zylindrischen Triebe erreichen Wuchshöhen von bis zu 30 Zentimeter und Durchmesser von 25 Zentimeter. Die zwölf bis 13 niedrigen und mehr oder weniger geraden Rippen sind nicht gehöckert. Die darauf befindlichen weißen Areolen vergrauen im Alter. Die aus den Areolen entspringenden Dornen sind steif und borstenartig. Der einzelne graue Mitteldornen ist leicht abwärts gebogen und 1 bis 2 Zentimeter lang. Die sieben bis acht grauen Randdornen liegen an der Trieboberfläche an und sind 1 bis 1,8 Zentimeter lang.

Die gewöhnlich glockenförmigen hellgelben Blüten erreichen Durchmesser von 0,3 bis 1 Zentimeter und sind bis zu 2,2 lang. Die Blütenröhre ist oberhalb des Perikarpells eingeschnürt. Perikarpell und Blütenröhre sind mit braunen Borsten und Haaren besetzt. Die Narbe ist hellgelb. Die bei Reife fast trockenen Früchte sind mit weißen Haaren besetzt. Sie weisen Durchmesser von bis zu 0,4 Zentimeter auf. Die Früchte enthalten sehr kleine glänzend schwarze Samen.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia columnaris ist in den bolivianischen Departamentos Cochabamba und Santa Cruz in Höhenlagen von 1000 bis 1600 Metern verbreitet.

Die Erstbeschreibung durch Martín Cárdenas wurde 1951 veröffentlicht. Ein nomenklatorisches Synonym ist Bolivicactus columnaris  (2000).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als " (NT)", d. h. als gering gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Columnaris

Parodia columnaris


Ride the Lightning, Metallica'nın bağımsız kayıt şirketi Megaforce tarafından piyasaya 27 Temmuz 1984'te piyasaya sürülen ikinci stüdyo albümüdür. Aynı zamanda bu albüm Metallica'nın ilk profesyonel albümüdür. Albüm, yapımcı Fleming Rasmussen ile birlikte Danimarka, Kopenhag'da Sweet Silence Studio adlı kayıt stüdyosunda 3 haftada kaydedilmişir. Albümün kapağında grubun logosundan elektrikli sandalyeye düşen yıldırımı tasvir etmektedir. Albümün ismi ise Stephen King'in The Stand adlı romanındaki bir pasajdan alınmıştır.

Bu albüm, Metallica'nın müzikal ve lirikal anlamda geliştiğini de gözler önüne sermiştir. Bunda grubun bas gitaristi Cliff Burton'ın müzik teorisini temel hatlarıyla grubun diğer üyelerine anlatması ve parçaların yazımında daha çok etkili olmasıydı. Bu albümde Metallica, ilk albümleri olan Kill 'Em All'daki hızlı tempolara bağlı kalmak yerine müziğe yaklaşımını değiştirerek akustik gitar, geliştirilmiş enstrümantaller ve melodiler kullanmıştır.

Kayıt masrafları Metallica'nın Avrupalı kayıt şirketi Music For Nations tarafından karşılanmıştır çünkü Megaforce bu masrafı karşılayamamıştı. Metallica'nın çıkardığı bu albümün en hit parçası "Fade to Black" isimli baladdır. Şarkı bu albümle birlikte Metallica'nın bir klasiği haline gelmiştir ve hala daha dünyanın her yerinde çokça dinlenmektedir. Bunun yanı sıra Ernest Hemingway klasiği romanın El Sordo karakteri ve dört adamının bir tepede kıstırıldığı can alıcı kesiti üzerine yazılmış aynı adı taşıyan parçaları ''For Whom The Bell Tolls'' da oldukça büyük etki yapmış ve ''Fade To Black'' parçası ile Metallica'nın klasikleri arasına adını yazdırmıştır.

Bu albümle büyük çıkış yakalayan Metallica, bundan sonra Master of Puppets adıyla sert bir albüm çıkaracaktır.

Gruptan 1983'te çıkarılan gitarist bugünkü Megadeth grubunun solisti Dave Mustaine'in albümde 2 bestede katkısı vardır. Kill'em All'un kaydının ardından gruptan atılmıştır ancak Ride The Lightning ve The Call of Ktulu'da katkısı olduğundan albüm kapağında besteci olarak yer alır. Dave Mustaine'in henüz kendisi Metallica grubunda çalarken yazmış olduğu birkaç riff'i (The Call of Ktulu, The Four Horsemen) kendi kurmuş olduğu grubu Megadeth'in birkaç parçasında kendisini gruptan çıkartan baterist Lars Ulrich ve vokalist/ritim gitarist James Hetfield'a gıcıklık olması için kullandığı söylenir.

Parça listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Albümdeki şarkıların sözleri
 Albüm Kritiği
 OrionTurk Turkish Local Chapter

1984 albümleri
Metallica albümleri
Elektra Records albümleri
Vertigo Records albümleri
İngilizce albümler

Ride the Lightning


Antonio López Ontiveros (n. Luque; 1938 - f. Córdoba; 5 de mayo de 2011), geógrafo, historiador y profesor de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Córdoba.

Historial
Se licenció en Derecho por la Universidad de Granada en el año 1960, ejerciendo como abogado del Estado por oposición en Murcia; se licenció igualmente en Geografía e Historia ,por la Universidad de Murcia, en 1970, y fue doctor en Geografía e Historia, por la misma Universidad, en el año 1973. Fue Decano de la Facultad de Filosofía y Letras en los años 1980.

Su tesis doctoral versó sobre La Campiña de Córdoba y se titula "Emigración, propiedad y espacio agrario en la Campiña de Córdoba". Recibió el premio "Saavedra Fajardo" del Consejo Superior de Investigaciones Científicas, en 1972, y aún a día de hoy es un estudio de referencia y de una profundidad considerable, no solo por sus acertadas tesis, sino también  por el amplio catálogo estadístico y gráfico que reúne.

Al año siguiente dio a conocer su libro "Geografía urbana de Córdoba y los pueblos campiñeses", profundo y al tiempo sencillo análisis geográfico de la estructura de las localidades más destacadas de la provincia y la capital. De este libro hay dos ediciones, una en 1973 y otra diez años después, notablemente corregida y aumentada, aún de consulta obligada por su abundante documentación.

En 1998 publicó en la Editorial Ariel su obra más conocida, una monumental "Geografía de Andalucía".

Es uno de los pioneros del estudio de la Geografía Humana, en todas sus facetas, en Andalucía, habiendo dirigido docenas de tesis doctorales y escrito cientos de artículos. También ha efectuados diversos viajes de carácter científico por toda Europa, Argentina, Cuba y Kenia.

De hecho, muy recientemente, el Cronista Oficial de Luque dijo, a este propósito que, "Antonio López Ontiveros ha escrito, de Luque, y del mundo entero".

Actividad docente

 Profesor de la Universidad de Murcia (1969 - 1974);
 Adjunto numerario de Geografía por oposición de la Universidad Autónoma de Madrid (1974 a 1975);
 Profesor agregado numerario de Geografía por oposición de la Universidad Autónoma de Madrid (1975 a 1979);
 Profesor agregado numerario de Geografía de la Universidad de Córdoba (1979 a 1981)
 Catedrático numerario de Geografía Humana en la Universidad de Córdoba (1981 hasta su jubilación en 2008).

Fue académico correspondiente de la Real Academia de Córdoba desde el 6 de junio de 2002 hasta su muerte, así como hijo predilecto de Luque y de la Subbética desde el 21 de octubre de 2006.

Fuentes
 Ficha de Antonio López Ontiveros de la UCO

Enlaces externos
 Cordobeses ilustres

Geógrafos de España
Fallecidos en Córdoba (España)
Nacidos en Luque

Antonio López Ontiveros


Stop cadru la masă este un film românesc din 1980 regizat de Ada Pistiner. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Aleksandr Kaliaghin, Anda Călugăreanu și Dorina Lazăr.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Aleksandr Kaliaghin — Filip Halunga, un arhitect urbanist care-și părăsește soția și fiica
 Anda Călugăreanu — Nușa Predescu (29 ani), tânără proiectantă nonconformistă
 Dorina Lazăr — Clara Halunga, socioloagă, soția lui Filip
 Esthera Neacșu — Drina Halunga, elevă de liceu, fiica lui Filip
 Radu Panamarenco — Savel Solacolu, sociolog, colegul cinic al Clarei
 George Bănică — Ouț Mihalcu, colegul de seviciu al lui Filip, un tip intrigant
 Lujza Orosz — madam Levac, soția lui Alecu Levac și mama lui Cuchi (menționată Luiza Orosz)
 Raluca Zamfirescu — Esmée Zigura, mama Nușei
 Liviu Rozorea — Nestorescu, directorul Institutului de Planificare Urbanistică
 Ștefan Sileanu — pictorul din restaurant care face portretul Clarei
 Sorin Postelnicu — Toni, fratele Nușei
 Marian Râlea — Matei, iubitul Drinei (menționat Marian Rîlea)
 Boris Petroff — Mihai Oancea, prietenul de familie al soților Levac (menționat Boris Petrof)
 Ion Fiscuteanu — Tereblecu, taximetristul care-l aduce acasă pe Filip
 Alexandru Amzulescu — Alecu Levac, prietenul de familie al soților Halunga
 Ștefan Niculescu

Dublaj de voce
 Marin Moraru — Filip Halunga

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.300.818 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1980 în film

Filme din 1980
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Stop cadru la masă


GREGOR ist ein Sonnenteleskop auf dem Berg Izaña auf der Insel Teneriffa, das vom Observatorio del Teide in 2400 m Höhe betrieben wird.

Es wird hauptsächlich zur Untersuchung kleiner Strukturen auf der Sonne eingesetzt, wobei es durch seine adaptive Optik eine Auflösung von ca. 0,1 Bogensekunde erreicht, so dass Objekte ab etwa 70 km Durchmesser auf der Sonne erkannt werden können.

Die Erforschung dieser kleinen Strukturen ist wichtig, um die grundlegenden Prozesse der Wechselwirkung von Magnetfeldern mit den Plasma-Turbulenzen auf die Sonne zu verstehen. Entwicklung und Einsatz des GREGOR-Teleskops werden vom Kiepenheuer-Institut für Sonnenphysik geleitet. Weitere Projektpartner sind:

 Leibniz-Institut für Astrophysik Potsdam (AIP),
 Max-Planck-Institut für Sonnensystemforschung in Göttingen,
 Institut für Astrophysik in Göttingen,
 Instituto de Astrofísica de Canarias und
 Astronomisches Institut der Akademie der Wissenschaften der Tschechischen Republik.

Das Teleskop ist eine neue Bauart des Gregory-Teleskoptyps (konzipiert 1670 von  James Gregory; daher der Name) mit drei Spiegeln und einer effektiven Brennweite von 55,6 m. Der Hauptspiegel (1,5 Meter Durchmesser) wurde von der Schott AG aus dem Nullausdehnungs-Material Zerodur gegossen und wird im Teleskop zusätzlich aktiv gekühlt. Die beiden anderen Spiegel sind aus Cesic, einem Siliciumcarbid. Die Teleskopstruktur ist vollständig offen und befindet sich unter einer abklappbaren, aus zwei Halbschalen bestehenden Kuppel, wodurch Luftturbulenzen im Strahlengang (internal seeing) vermieden werden sollen.

Das Instrument ersetzt das alte 45-Zentimeter-Gregory-Coudé-Teleskop und ist von mit seinen Leistungsdaten her eines der drei stärksten Instrumente zur Sonnenbeobachtung weltweit und das leistungsfähigste in Europa.
Außer für die Sonnenbeobachtung soll es auch als Nachtteleskop eingesetzt werden können.
First light war am 12. März 2009, die offizielle Inbetriebnahme erfolgte am 21. Mai 2012.

Weblinks
 GREGOR am Kiepenheuer-Institut

 Vom Teide aus die Sonne im Visier – Artikel auf astronews.com

Einzelnachweise

Wissenschaft und Forschung in Spanien
Bauwerk auf Teneriffa
Großteleskop (Optischer Bereich)
Bildung und Forschung auf den Kanarischen Inseln
Sonnenteleskop

GREGOR


Torvaldo e Dorliska (título original en italiano; en español, Torvald y Dorliska) es una ópera semiseria en dos actos con música de Gioachino Rossini y libreto en italiano de Cesare Sterbini, basada en Lodoïska (1796) de Francesco Gonella. Se estrenó en el Teatro Valle de Roma el 26 de diciembre de 1815.

El binomio Gioachino Rossini y Cesare Sterbini realizó la ópera bufa más famosa del género, El barbero de Sevilla. A pesar de ello, el primer contacto profesional entre el compositor y el libretista tuvo lugar unos meses antes de este febrero de 1816, mes en que El barbero vio la luz. Fue por Torvaldo e Dorliska.

En el estreno participaron intérpretes de renombre, como Filippo Galli en el papel del malvado duque de Orlov o Domenico Donzelli interpretando al enamorado Torvaldo. A pesar del buen reparto, la ópera no tuvo el éxito esperado, y aunque no fue un fracaso, poco a poco cayó en el olvido, desapareciendo del repertorio hacia el año 1839.

Torvaldo e Dorliska pasa hoy en día bastante desapercibida, pero resulta muy interesante de escuchar por la frescura de su música y por la delimitación psicológica de los personajes que forman el drama.

La obra quedó completamente olvidada hasta la plena instauración del llamado Renacimiento rossiniano. En el año 1976 la ópera resucitó en Milán de la mano de Alberto Zedda con un reparto que unía a nombres tan rossinianos como Lella Cuberli, Enzo Dara y Lucia Valentini Terrani, junto con otros más alejados de la óptica belcantista como es Sigmund Nimsgern. El año del bicentenario rossiniano fue fundamental para Torvaldo i Dorliska: la RTSI programó de nuevo esta ópera con un reparto que incluyó a Ernesto Palacio y Fiorella Pediconi en los roles principales al lado de Stefano Antonucci en el papel del Duque y a Mauro Buda como su criado Giorgio. Dirigía el desaparecido Massimo de Bernart.

En las estadísticas de Operabase aparece con solo dos representaciones en el período 2005-2010. En el año 2006 se presentó la ópera en Pesaro, de la mano de Darina Takova y Francesco Meli como protagonistas, Michele Pertusi como Duque y Bruno Pratico en el papel de Giorgio, dirigidos por Víctor Pablo Pérez y con la puesta en escena firmada por Daniele Abbado.

Referencias
Licencia

Enlaces externos
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas de 1815
Óperas de Gioacchino Rossini
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Roma

Torvaldo e Dorliska


Complexul de clădiri ale fostei clinici de hidroterapie a medicului Tumarkin este un ansamblu de clădiri, monument de arhitectură de însemnătate națională, amplasat pe str. Aleksandr Pușkin, 11 din Chișinău. Este inclus în Registrul monumentelor de istorie și cultură a municipiului Chișinău la inițiativa Academiei de Științe.

Istoric
Lotul de teren pe care este amplasat complexul de clădiri a fost cumpărat în 1878 de secretarul gubernial Nicolai Ivanovici Kușkovski la licitația publică organizată de Uprava urbană. Între anii 1879 și 1894, acesta a ridicat o casă de colț, într-un parter, cu un subsol, alcătuită din șase odăi. În 1897, Kușkovski a vândut proprietatea imobiliară medicului Lazăr Tumarkin, care între anii 1898 și 1902 a construit o clădire pentru clinica de hidroterapie. Proprietarii atestați în 1903 erau Matei și Lazăr Tumarkin. Clinica a fost reconstruită în perioada interbelică, fiindu-i modificată structura și arhitectura fațadei principale.

Clinica era considerată una din cele mai dezvoltate din sudul Imperiului Rus.

Descriere
Complexul de clădiri este compus din vila urbană (litera A) și clădirea fostei clinici de hidroterapie (litera B).

Vila medicului Tumarkin este o casă de locuit construită la colțul cartierului, ridicată pe un plan rectangular, într-un parter, amplasată la intersecția străzilor A. Pușkin și A. Șciusev. Fațadele au o arhitectură eclectică cu reminiscențe clasice, abundând în detalii decorative. Fațada principală este orientată spre strada Pușkin și are o compoziție disimetrică, cu amplasarea unui rezalit în partea centrală, reprezentând intrarea de onoare (astăzi înlocuită cu o fereastră), un gol în arc, decorația plastică a arhivoltei căruia prin bolțari îl scoate în evidență în raport cu restul ferestrelor cu golul rectangular. Deasupra fostei intrări, în nișa de sub portalul format, sunt amplasate figurile sculptate în piatră a doi dragoni înaripați. Fațada orientată spre strada Șciusev are o compoziție simetrică, cu două rezalite laterale, dominate de frontoane triunghiulare pe fundalul unor atice, elemente ale parapetului, partea din grilajul căruia a dispărut. Fațada are șapte axe, toate goluri de ferestre, dintre care ferestrele laterale sunt amplasate în rezalite. Cinci ferestre din partea centrală sunt rectangulare, dominate de cornișe triunghiulare, susținute de console, care intră în componența ancadramentelor. Colțurile casei și a rezalitelor sunt întărite vizual prin bosaje tip "diamant", dublate în interior prin pilaștri cu aceeași tratare a fusului. Imobilul a suferit multiple intervenții, inclusiv distrugeri în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Clădirea a fost restaurată în stil Art Nouveau, total diferit de stilul inițial. Din punct de vedere arhitectural, fațada nu reprezintă o entitate decorativă integră.

Fosta clinică de hidroterapie este o clădire alcătuită dintr-un parter cu etaj, ridicată pe un plan rectangular, amplasat în curtea complexului. Are o fațadă simetrică, cu cinci axe compoziționale, dintre care patru sunt goluri de ferestre simple, rectangulare, fără ancadramente, cu amplasarea intrării în axa de simetrie, printr-un rezalit cu o loggie, formă repetată și la etaj. Arhitectura fațadei a fost soluționată în stil modern. Peretele fațadei era încununat de un parapet din piatră cu un atic în centru. În anii 1990, în scopul amplificării clădirii prin construcția unei mansarde în acoperiș, decorația plastică a fost distrusă și fațada a obținut un aspect inestetic, cu console false pentru susținerea acoperișului masiv.

Monumentul se regăsește la numărul 235 în Registrul monumentelor ocrotite de stat din Republica Moldova și face parte din nucleul istoric al orașului Chișinău.

Restaurare
Restaurarea vilei a demarat la începutul anului 2014, atunci când a primit avizul pozitiv al Consiliului Național al Monumentelor Istorice. Beneficiarul lucrărilor este Comitetul Național Olimpic și Sportiv din Republica Moldova. Planurile de reconstrucție, modificate în mai 2015, includ și amenajarea unui etaj mansardat.

Galerie de imagini

Referințe

Monumente istorice din Chișinău
Monumente de arhitectură din Chișinău
Monumente de artă din Chișinău


كلمة «جورجيا» يمكن أن تشير إلى المواقع الجغرافية التالية:

 جورجيا:دولة تقع على السفوح الجنوبية لجبال القوقاز.
 جورجيا الجنوبية و جزر ساندويتش الجنوبية:هي مجموعتين من الجزر الواقعة في جنوب المحيط الأطلسي بالقرب من أمريكا الجنوبية وجزر فوكلاند، وهي تابعة للمملكة المتحدة.
 جورجيا (ولاية أمريكية):هي ولاية من الولايات المتحدة الأمريكية.
 جورجي (مسلسل) : مسلسل أنمي.

صفحات توضيح أسماء أماكن

جورجيا (توضيح)


هذه قائمة تضم تقريباً كل ما غنى عبد الحليم حافظ من بدايته عام 1951، وحتى وفاته عام 1977، ويصل تعداد الأغاني إلى حوالي 241 أغنية يضاف إليها تسع أغانٍ غناها عبد الحليم لمطربين آخرين فيكون المجموع 250 أغنية. وتم الاعتماد بشكل أساسي في هذه القائمة على كتاب مجدي العمروسي «كراسة الحب والوطنية...».

 يجب أولاً قبل قراءة القائمة ملاحظة عدة أمور:
 أي أغنية لا يُعرف على وجه الدقة أو حتى التقريب تاريخ تسجيلها تم تقدير المدة التي تم غناؤها فيها وفق عدة معطيات، وقد تمت الإشارة إليها بوضع نجمة (*) فوق اسم الأغنية.
 أي علامة استفهام (؟) موضوعة على اسم أي مؤلف أو ملحن لأي أغنية تعني أن هناك شكوكاً من كاتب المقال (بسبب نقص المعلومات) في أن ذلك المؤلف أو الملحن هو صاحب الأغنية.
 تم ترتيب الأغاني أبجدياً لكل فترة على حدة مع تجاهل (ال) التعريف إن وجدت.
 هناك بعض الأعمال التي أخطأ العمروسي في نسبها إلى أصحابها الحقيقيين مثل:
 أغنية مغرور ذكر أنها من كلمات مرسي جميل عزيز والصحيح أنها من كلمات محمد حلاوة.
 قصيدة لست أدري ذكر أنها من كلمات حسين السيد والصحيح أنها من كلمات إيليا أبو ماضي.
 يا ضنين الأمس ذكر أنها من ألحان خليل المصري والصحيح أنها من ألحان كمال الطويل.
 قاضي البلاج ذكر أنها من ألحان محمد عبد الوهاب والصحيح أنها من ألحان منير مراد.

من 1951 إلى 1959

من 1960 إلى 1969

من 1970 إلى 1977

أغاني غناها قبل عبد الحليم حافظ مغنون آخرون

أغاني لم تذكر في كتاب العمروسي

مصادر
هناك عدد من المصادر التي اُعتمد عليها في كتابة القائمة والتلي يمكن اعتبارها مصادر التي يمكن مصادر موثوق بها، مثل:
 مجدي العمروسي، «كراسة الحب والوطنية: السجل الكامل لكل ما غناه العندليب الأسمر عبد الحليم حافظ»، صوت الفن.
 محمد قابيل، «موسوعة الغناء المصري في القرن العشرين»، الهيئة المصرية العامة للكتاب، 1999.
 مجلة العربي، عدد يناير 2004، رقم 542.
 مجلة الكواكب، عدد 9 أبريل 1996، رقم 2332.
 مجلة «فن».
 البيانات الموضحة في الأشرطة أو عناوين الأفلام.
لكن لا تزال هناك أغانٍ مفقودة لعبد الحليم، بعضها سجلها عبد الحليم في الإذاعة المصرية في بداية مشواره الفني، وبعضها سجلها لإذاعات غير مصرية، وبعضها سجلها في حفلات خاصة، أو جلسات خاصة، والمشكلة أن أغلب من يشير إلى تلك الأغاني هي المنتديات، أو فيديويات اليوتيوب، والتي لا يمكن اعتبارها مصادر موثوقة، ولكن تم إدراج بعضها في القائمة لعدم وجود مصادر رسمية بديلة تؤكد وجودها.

ملاحظات

أغاني عبد الحليم حافظ
قوائم أغاني

قائمة أغاني عبد الحليم حافظ


An Malaxis micholitziana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Malaxis micholitziana in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis micholitziana


"Pa Ti" é uma canção da cantora brasileira Izzy La Reina e do cantor republicano Amenazzy. A canção foi lançada para download digital e streaming em 20 de maio de 2022, através da TMG Records, LLC.Uma versão acústica em português foi lançada em 15 de julho de 2022. Um remix em arrocha com participação de Tainá Costa foi lançado em 10 de novembro de 2022.

Lançamento e promoção
A divulgação do single começou com uma publicação surpresa de Izzy La Reina em suas redes sociais anunciando o lançamento da canção e do videoclipe um dia depois do lançamento do single. "Pa Ti" foi lançada para download digital e streaming em 20 de maio de 2022.

Desempenho comercial

Tabelas semanais

Histórico de lançamento

Referências

Canções gravadas por Izzy La Reina
Singles de 2022
Canções de 2022
Canções gravadas por Amenazzy
Canções de pop latino
Canções de reggaeton

Pa Ti (canção de Izzy La Reina e Amenazzy)


An Xanthosoma pubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Friedrich Poeppig. An Xanthosoma pubescens in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xanthosoma

Xanthosoma pubescens


El mochuelo cuco  (Glaucidium cuculoides) es una especie de ave estrigiforme de la familia Strigidae. Es nativa del norte de Asia Meridional (centronorte y noreste de India, Nepal, Bután, Bangladés, ocasionalmente en el norte de Pakistán) y del sudeste asiático (Birmania, Tailandia, sur de China, Camboya, Laos, Vietnam).
Está extintiguido en Hong Kong.

Se distinguen las siguientes subespecies reconocidas:
 Glaucidium cuculoides austerum Ripley, 1948
 Glaucidium cuculoides bruegeli (Parrot, 1908)
 Glaucidium cuculoides cuculoides (Vigors, 1831)
 Glaucidium cuculoides deignani Ripley, 1948
 Glaucidium cuculoides delacouri Ripley, 1948
 Glaucidium cuculoides persimile Hartert, 1910
 Glaucidium cuculoides rufescens E. C. S. Baker, 1926
 Glaucidium cuculoides whitelyi (Blyth, 1867)

Referencias

Enlaces externos

cuculoides
Aves de Asia
Taxones descritos por Nicholas Aylward Vigors
Animales descritos en 1831

Glaucidium cuculoides


Lleida (İspanyolca: Lérida), Katalonya'da Lleida ilinin merkezi olan şehir. 2005 tahminlerine göre şehrin nüfusu 125.000 kişidir.

Diller
Bölge geleneksel olarak Katalanca'nın konuşulduğu bir bölgedir. Katalanca'nın Kuzey-Batı lehçesi konuşulmaktadır. Bölgede İspanyolca'da konuşulmakla beraber Val d'Aran'da Gaskonca'nın bir lehçesi olan Aranca dili de konuşulmaktadır.

Kardeş şehirler
 Ferrara, İtalya
 Foix, Fransa
  Hefei, Çin
 Lérida, Kolombiya
 Perpignan, Fransa
 Monterey, Kaliforniya, ABD

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Lleida Kent Konseyi Resmi İnternet Sitesi
 Lleida Üniversitesi
 Lleida Turizm Danışma
 Kentin İnternet Portalı
 Unió Esportiva Lleida

Lleida