{{Infobox nobility title
| name              = Earldom of Seafield
| image             =
| image_size        =
| alt               =
| caption           =

Blazon

Arms: Grandquarterly 1st and 4th counterquarterly Ist and IVth Argent a lion passant guardant Gules crowned with an imperial crown and collared with an open crown Proper (Ogilvie); IInd and IIIrd Argent a cross engrailed Sable (Sinclair of Deskford); 2nd and 3rd Gules three celestial crowns Or (Grant).

| creation_date     =  1701
| creation          =
| monarch           = William III and II
| peerage           = Peerage of Scotland
| baronetage        =
| first_holder      = James Ogilvy, 4th Earl of Findlater
| last_holder       =
| present_holder    =  Ian Derek Francis Ogilvie-Grant, 13th Earl of Seafield
| heir_apparent     =  James Andrew Ogilvie-Grant, Viscount Reidhaven
| heir_presumptive  =
| remainder_to      =
| subsidiary_titles = Viscount of ReidhavenViscount of SeafieldLord Ogilvy of Deskford and CullenLord Ogilvy of Cullen
| status            =
| extinction_date   =
| family_seat       = Cullen House
| former_seat       =
| motto             =
| footnotes         =
}}
Earl of Seafield is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1701 for James Ogilvy, who in 1711 succeeded his father as 4th Earl of Findlater. The earldoms of Findlater and Seafield continued to be united until 1811, when the earldom of Findlater became dormant, while the earldom of Seafield remains extant.

History

The first Earl of Seafield's branch of the Ogilvy family descended from Sir Walter Ogilvy, whose brother Sir John Ogilvy was the ancestor of the Earls of Airlie.

In 1616, the aforementioned Sir Walter Ogilvy's descendant and namesake, Sir Walter Ogilvy, was created Lord Ogilvy of Deskford in the Peerage of Scotland. His son, the second Lord, was created Earl of Findlater in the Peerage of Scotland in 1638. Three years later, in 1641, Lord Findlater obtained a new patent with remainder to his daughter Elizabeth and her husband Sir Patrick Ogilvy. Upon his death in 1653, the first Earl of Findlater was succeeded by his son-in-law Sir Patrick while Elizabeth was granted the style and title of Countess of Findlater as though she held the title in her own right.

In the late 17th century, James Ogilvy, eldest son of the third Earl of Findlater, was a prominent statesman and served as Secretary of State for Scotland, as President of the Scottish Parliament, as Lord High Commissioner to the General Assembly of the Church of Scotland, as Lord Chancellor of Scotland, as Lord Chief Baron of the Court of the Exchequer in Scotland and as a Scottish Representative Peer. In 1698, thirteen years before he succeeded his father, he was raised to the Peerage of Scotland in his own right as Lord Ogilvy of Cullen and Viscount of Seafield, with remainder, failing heirs male of the body, to heirs of entail. In 1701, he was further honoured when he was created Lord Ogilvy of Deskford and Cullen, Viscount of Reidhaven and Earl of Seafield, also in the Peerage of Scotland and with the same remainder. In 1711, he succeeded his father as fourth Earl of Findlater.

The earldoms of Findlater and Seafield remained united for the next hundred years. However, on the death of his great-grandson, the seventh and fourth Earl respectively, the lordship of Ogilvy and Deskford and the earldom of Findlater became dormant. The earldom of Seafield and its subsidiary titles were inherited by the late Earl's second cousin Sir Lewis Alexander Grant, 9th Baronet, of Colquhoun (see Colquhoun baronets for earlier history of the Grant family). He was a grandson of Lady Margaret Ogilvy, daughter of the fifth Earl of Findlater and second Earl of Seafield. On his succession to the earldom, he assumed the additional surname of Ogilvy, styling himself Grant-Ogilvy.

After the fifth Earl of Seafield's death in 1840, his younger brother and successor, the sixth Earl, reversed the order of the surnames, styling himself Ogilvy-Grant. In 1858, the latter's son, the seventh Earl, was created Baron Strathspey, of Strathspey in the Counties of Inverness and Moray, in the Peerage of the United Kingdom. The barony became extinct on the death of his son, the eighth Earl, in 1884, while the Scottish titles were passed on to the Earl's uncle, the ninth Earl. The barony of Strathspey was revived for him only a few months after he succeeded his nephew.

On the death of the eleventh Earl of Seafield in 1915, the baronetcy and barony of Strathspey separated from the earldom. The baronetcy and barony, which only could be passed on to male heirs, were inherited by the late Earl's younger brother, the fourth Baron (see the Baron Strathspey for later history of these titles). The earldom and the other subsidiary titles, which could be inherited by females, were passed on to the Earl's daughter and only child, the twelfth Countess. , the titles are held by her only son, the thirteenth Earl, who succeeded in 1969.

The family seat is Cullen House, near Cullen, Moray. The family also owns estates at Strathspey. Many Earls of Seafield are buried at the mausoleum at Duthil Old Parish Church and Churchyard, which lies just outside the village of Duthil, Inverness-shire, and now serves as a Clan Grant Centre. The 11th Earl was killed in action in 1915 and is buried at Lijssenthoek Military Cemetery in Belgium.

The Seafield family possess an 84,500-acre estate, making them one of the principal landowners in Scotland.

List of title holders

Lords Ogilvy of Deskford (1616)
Walter Ogilvy, 1st Lord Ogilvy of Deskford (died 1626)
James Ogilvy, 2nd Lord Ogilvy of Deskford (died 1653) (created Earl of Findlater in 1638)

Earls of Findlater (1638/1641) and Seafield (1701)
James Ogilvy, 1st Earl of Findlater (died 1653)
Patrick Ogilvy, 2nd Earl of Findlater (died 1658)
James Ogilvy, 3rd Earl of Findlater (died 1711)
James Ogilvy, 4th Earl of Findlater (1663–1730) (created Earl of Seafield in 1701)
James Ogilvy, 5th Earl of Findlater, 2nd Earl of Seafield (died 1764)
James Ogilvy, 6th Earl of Findlater, 3rd Earl of Seafield (died 1770)
James Ogilvy, 7th Earl of Findlater, 4th Earl of Seafield (1750–1811) (earldom of Findlater dormant)

Earls of Seafield (1701)
Lewis Alexander Grant-Ogilvy, 5th Earl of Seafield (1767–1840)
Francis William Ogilvy-Grant, 6th Earl of Seafield (1778–1853)
John Charles Ogilvy-Grant, 7th Earl of Seafield (1815–1881)
Ian Charles Ogilvy-Grant, 8th Earl of Seafield (1851–1884)
James Ogilvy-Grant, 9th Earl of Seafield (1817–1888)
Francis William Ogilvy-Grant, 10th Earl of Seafield (1847–1888)
James Ogilvie-Grant, 11th Earl of Seafield (1876–1915)
Nina Ogilvie-Grant-Studley-Herbert, 12th Countess of Seafield (1906–1969)
Ian Derek Francis Ogilvie-Grant, 13th Earl of Seafield (born 1939)

The heir apparent is the present holder's son James Andrew Ogilvie-Grant, Viscount Reidhaven (born 1963)
The heir apparent's heir presumptive is his brother Hon. Alexander Derek Henry Ogilvie-Grant (born 1966)
The heir apparent's heir presumptive's heir apparent is his son John Francis Henry Ogilvie-Grant (b. 2000) followed by his two younger sons; Ivan James Valentine Ogilvie-Grant (b.2003) and James Aeneas Ogilvie-Grant (b. 2006)

See also
Colquhoun baronets, of Colquhoun
Baron Strathspey
Clan Ogilvy
Earl of Airlie

 Notes

 References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage'' (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links

Earldoms in the Peerage of Scotland
Peerages created for eldest sons of peers
Noble titles created in 1701
Peerages created with special remainders

Earl of Seafield


Mainstream é um filme norte-americano de comédia dramática de 2020 dirigido por Gia Coppola, que co-escreveu o roteiro com Tom Stuart. É estrelado por Andrew Garfield, Maya Hawke, Nat Wolff, Johnny Knoxville e Jason Schwartzman.

Situado em West Hollywood, o filme segue a jovem cineasta Frankie (Maya Hawke) que alcança o sucesso depois de se encontrar com Link (Andrew Garfield), um homem estranho e ousado que vive fora da rede.

Teve sua estreia mundial no Festival de Cinema de Veneza em 5 de setembro de 2020. Foi lançado em 7 de maio de 2021, pela IFC Films.

Elenco

Produção
Em outubro de 2018, foi anunciado que Andrew Garfield, Maya Hawke, Nat Wolff e Jason Schwartzman se juntaram ao elenco do filme, com Gia Coppola dirigindo a partir de um roteiro que ela escreveu ao lado de Tom Stuart. Em maio de 2019, Johnny Knoxville, Chris Messina, Alexa Demie e Colleen Camp se juntaram ao elenco do filme. A gravação principal começou em maio de 2019. A produção foi concluída em 14 de junho de 2019.

Lançamento
O filme teve sua estreia mundial no Festival de Cinema de Veneza em 5 de setembro de 2020. Também foi selecionado para exibição no Festival de Cinema de Telluride em setembro de 2020, antes de seu cancelamento devido à pandemia de COVID-19. Em fevereiro de 2021, a IFC Films adquiriu os direitos de distribuição do filme nos EUA e o definiu para um lançamento em 7 de maio de 2021.

Recepção
No sítio agregador de avaliações Rotten Tomatoes, Mainstream possui um índice de aprovação de 33% com base em 30 avaliações, com uma classificação média de 4,7/10. O consenso dos críticos afirma: "Mainstream faz uma tentativa vã de satirizar a fama viral, preferindo comentários óbvios que parecem dolorosamente datados". No Metacritic, o filme tem uma pontuação média de 36/100, com base em oito críticos, indicando "críticas geralmente desfavoráveis".

Filmes dos Estados Unidos de 2020
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes de comédia dramática da década de 2020
Filmes de sátira
Filmes ambientados em Los Angeles
Filmes gravados em Los Angeles
Filmes em língua inglesa

Mainstream (filme)


Boala inflamatorie pelviană sau afecțiunea inflamatorie pelviană (BIP) reprezintă o infecție a uterului, trompelor uterine și, posibil, a ovarelor.

Simptome
Adesea, este posibil să nu existe niciun simptom. Atunci când sunt prezente, semnele și simptomele pot include: dureri în partea de jos a abdomenului, secreții vaginale, febră, arsuri la urinare, durere în timpul actului sexual sau sângerări neregulate. BIP poate duce la complicații pe termen lung, ce includ: infertilitatea, sarcini extrauterine și dureri pelviene cronice.

Cauze și diagnoză
Infecțiile cu Neisseria gonorrhoeae sau Chlamydia trachomatis sunt prezente într-un procent de 75 și până la 90% dintre cazuri. Adesea, multiple bacterii diferite sunt implicate. Fără tratament, aproximativ 10% dintre acele persoane ce suferă de o infecție cu chlamydia și 40% dintre acelea cu o infecție cu gonoree vor prezenta BIP. În general, factorii de risc sunt similari infecțiilor cu transmitere sexuală și includ un număr mare de parteneri sexuali și consum de droguri. Dușurile vaginale pot mări riscul. Diagnosticul se bazează, de obicei, pe semnele și simptomele prezente. Se recomandă ca boala să fie luată în considerare pentru toate femeile ajunse la vârsta fertilă ce prezintă dureri în zona inferioară a abdomenului. . Un diagnostic definitiv este stabilit prin examinarea trompelor uterine în timpul unei intervenții chirurgicale și observarea puroiului. Ecografiile pot fi, de asemenea, utile pentru stabilirea diagnosticului.

Prevenire și tratament
Eforturile pentru prevenirea bolii includ: a nu avea contact sexual sau prin a avea puțini parteneri sexuali și folosirea prezervativului. Screening-ul efectuat femeilor susceptibile de a avea o infecție cu chlamydia, urmat de tratament scade riscul infecției cu BIP. Pentru acele persoane unde se suspectează diagnosticul, se recomandă administrarea tratamentului. Ar trebui tratați și partenerii sexuali ai femeii. La acele persoane cu simptome ușoare sau moderate, o singură injecție cu antibioticul ceftriaxonă alături de doxiciclină și, posibil, metronidazol pe cale orală sunt recomandate. Acele persoane care nu prezintă semne de însănătoșire după trei zile sau care suferă de o formă severă a bolii nu ar trebui să le fie administrate antibiotice intravenos.

Epidemiologie și istoric
La nivel global, în anul 2008 au fost înregistrate aproximativ 106 milioane de cazuri de chlamidia și 106 milioane de cazuri de gonoree. Însă, numărul cazurilor de BIP nu a fost stabilit cu certitudine. Se estimează că aceasta afectează aproximativ 1,5% de tinere anual. În Statele Unite ale Americii, se estimează că afectează aproximativ un milion de oameni anual. Un tip de dispozitiv intrauterin (DIU) cunoscut sub numele de sterilet a dus la rate mărite de BIP în anii '70. Dispozitivele intrauterine actuale nu sunt asociate acestei probleme după prima lună..

Referințe

Boli transmise sexual
Boli bacteriene
Ginecologie
Uter

Boală inflamatorie pelviană


كاسبار كاباروني  (مولود في روما في 1 أغسطس 1964) هو ممثل إيطالي؛ من أفلامه Phenomenon عام 1984 و Encantado عام 2002.

سيرة

أصبح كاسبار ممثلاً مسرحياً في عمر 18 سنة. وفي عام 1984 ظهر في فيلم فينومينون من إخراج داريو أرجينتو. مثل كاسبار في العديد من الأفلام منها:
 كولبي دي لوسي (1985)
 غيالوبراما (1999)
 إنكانتادو (2002)
 إل ريتونو ديل مونيزا (2005)

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أفلام إيطاليون
ممثلو تلفزيون إيطاليون
ممثلون من روما
مواليد 1964
مواليد في روما

كاسبار كاباروني


Müzekinnüfûs (Müzekki'n-Nüfûs) Eşrefoğlu Abdullah Rûmî tarafından kaleme alınmış mensûr bir eserdir. Eserin temel olarak dini ve tasavvufi nasihatler içerir. Eser bir anlamda halka tasavvufu anlatmak için yazılmıştır ve bu sebeple zaman zaman Eşrefoğlu'nun Divan'ından daha çok ilgi çekmiştir. Mensûr bir eser olsa da, eserde beyit, kıta ve ilahiler de bulunur. Ayrıca eserde zaman zaman konuyu anlatmak için çeşitli hikâyelere de yer verilmiştir.

1448 yılında yazılmış olan eserde iki bâb bulunur. Birinci babta nefis incelenir ve dörde ayrılır: Emmâre, Levvâme, Mülhime ve Mutmainne. Bu babın konusu nefistir. İkinci babın konusu ise nefsi terbiye etmenin yollarıdır. Eserin bu kısmında Eşrefoğlu az yemek, az söylemek ve az uyumayı nefsin temizlenmesinin üç temel şartı olarak gösterir.

Kaynakça

Divan edebiyatı eserleri
Tasavvuf eserleri
1448 kitapları

Müzekinnüfûs


Karanfilgiller (Caryophyllaceae), bir yıllık ve çok yıllık otsu, çalımsı bitkileri kapsayan bir çiçekli bitkiler familyası.

88 cinsi ve yaklaşık 2000 türü bulunan büyük bir familyadır. Kuzey ve Güney yarım kürenin ılman kesimlerinde ve tropik dağlarda yaygın olarak bulunurlar. Gen merkezinin Akdeniz bölgesi olduğu sanılmaktadır.

Morfolojisi

Gövdelerinde şişkin nodyumlar bulunur. Yapraklar karşılıklı, bazen almaşık, basit ve çoğunlukla şeritsidir. kulakçıkları genellikle yoktur, olanlarda derimsi yapıdadır.

Çiçekler iki eşeyli, nadiren tek eşeyli ve iki evciklidir. Aktinomorf simetriktirler. Çoğunlukla basit veya birleşik dikazyum çiçek durumu halinde, bazen de dalların ucunda tek şeklide bulunurlar. Kaliks 5 tane ve tabanda birleşmiştir. Çanak yapraklar sayısı baz türlerde 4'tür. Diantus'da kaliks brahte ile çevrilmiştir. Korolla kaliks lobları ile aynı sayıda, taç yapraklardan meydana gelir. Taç yapraklar ayrıdır. Alt kısmı ince dar, üst kısmı genişçedir. Bununla beraber, bazı cinslerde hayli küçülmüş taç yapraklara da rastlanır. Erkek organ sayısı taçyaprak eşit veya 2 katıdır. Dişi organ tek, üst durumlu yumurtalıklıdır. Plesentelamma merkezi eksenseldir. Meyve folikül, akendir.

Cinsler

Caryophyllaceae

Caryophyllaceae


Pípnatoppur, stundum nefndur trompettoppur, (fræðiheiti Lonicera sempervirens) er klifurrunni af geitblaðsætt ættaður frá mið og austur Bandaríkjunum.

Hann hefur lítið eitt verið reyndur á Íslandi.

Heimild

Geitblaðsætt

Pípnatoppur


O Fútbol Club Libertad Gran Mamoré, mais conhecido como Libertad Gran Mamoré, é um clube de futebol boliviano com sede em Trinidad, Departamento de Beni. Foi fundado em 2004 e, na temporada de 2023, disputa a Primeira Divisão da Bolívia pela primeira vez em sua história após ser vice-campeão da Copa Simón Bolívar de 2022.

Clubes de futebol da Bolívia
Clubes de futebol fundados em 2004

Fútbol Club Libertad Gran Mamoré


Krešimir Stipa Bogutovac (Gunja, 8. prosinca 1953.), hrvatski glazbenik i skladatelj, glazbeni producent, mentor, aranžer, istinski zaljubljenik u tamburašku glazbu

Životopis
Rodio se je u Gunji. Vrsni svirač i autor velikog broja tamburaških pjesama. Na samom početku svoje bogate glazbene karijere, kao dječak, svoje prve sviračke trikove naučio je s gunjanskim tamburašima.

Sredinom osamdesetih, na poziv basiste Mate Lukačevića, kao treći basprimaš ulazi u mladi i perspektivni tamburaški bend Zlatne dukate, kojima je pomogao je u pronalaženju njihovog prepoznatljivog zvuka koji je u to vrijeme bio čvrsto tamburaški, ali i izuzetno moderan i drugačiji.

Suosnivač HGU-a, podružnice u Županji, 1994.godine i jedan od inicijatora i osnivača tamburaškog festivala Šokačke pisme pokrenut 2006. godine u Županji.

Preminuo je 18. srpnja 2015. godine.

Izvor
HGU

Hrvatski glazbenici

Krešimir Stipa Bogutovac


Jen hace referencia a varios artículos:

Cultura china
 El concepto de hombre en el pensamiento chino tradicional (confucianismo, taoísmo), también denominado ren.

Apellido
 Hsien Wei Jen (1928 - ), botánico chino.
 Chih-Kung Jen (1906-1995) , físico chino-estadounidense -:en:Chih-Kung Jen-

Nombre propio
Se trata de un nombre propio ambiguo (masculino y femenino), así como el hipocorístico de Jennifer:
 Jen Taylor
 Jen Ledger
 Jen Selter

Además
 Universidad Católica Fu Jen
 Jen (revista), publicación humorística satírica española en esperanto fundada en 1909.
 JEN, Junta de Energía Nuclear, España.

Jen


Ceramidia este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Ceramidia

Ceramidia


An Pleione praecox in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Edward Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni David Don. An Pleione praecox in nahilalakip ha genus nga Pleione, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas
 Breakfast with Everest Base Camp Helicopter Tour

Pleione (Orchidaceae)

Pleione praecox


An Paspalum fimbriatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Paspalum fimbriatum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum fimbriatum


Torysa (ungarisch Tarca) ist eine Gemeinde im Osten der Slowakei mit  Einwohnern (Stand ). Sie gehört zum Okres Sabinov, einem Kreis des Prešovský kraj.

Geographie

Die Gemeinde befindet sich am oberen Flussverlauf der Torysa im Nordwesten der traditionellen Landschaft Šariš. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist sieben Kilometer von Lipany sowie 18 Kilometer von Sabinov gelegen.

Geschichte
Torysa wurde zum ersten Mal 1265 schriftlich erwähnt und trug den Namen des Flusses. Im Mittelalter war der Ort dem Marktrecht zufolge ein Marktflecken sowie Sitz eines Herrschaftsgebiets, das 10 umliegende Orte umfasste. Durch die Lage am steilen Flussverlauf litt der Ort unter zahlreichen Hochwasser, wie jenes von 1813, das die damalige Kirche und Landschloss zerstörte. 1828 sind 109 Häuser und 803 Einwohner verzeichnet.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (1381 Einwohner):

Kultur

Bauwerke
 römisch-katholische Kirche von 1844

Weblinks

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1265

Torysa (Gemeinde)


Jekaterina Matlasjova (  ; født 25. september 1994 i Astrakhan, Rusland) er en kvindelig russisk håndboldspiller som spiller for HK Kuban Krasnodar og Ruslands kvindehåndboldlandshold.

Hun deltog under VM i håndbold 2017 i Tyskland.

Referencer

Håndboldspillere fra Rusland
Håndboldspillere fra HK Kuban Krasnodar
Personer fra Astrakhan

Jekaterina Matlasjova


Nici O Lacrimă
 Știu adevărul
 Tu nu-nțelegi că te iubesc
 și Margareta Pâslaru Ale tale
 Te iubesc, mă iubești
 Nu-ți fie teamă de-un sărut
 Mi-a plăcut surâsul tău
 Cine te-a iubit
 Hai, hai, hai dragoste
 Să știi, măicuța mea
 Eu sunt sentimental
 Cântec
 Să nu te joci cu dragostea
 Nu Vreau Să Plângi
 Pe aleea Oltului
 Raza mea de soare
 Oare, oare
 Colegi de clasă
 Se întâmplă câteodată
 Ce pot să fac!
 Amintirile mele
 Trecea Fanfara Militară
 Drumurile noastre
 Nimic Nu E Prea Mult
 Scara de mătase
 Și cât voi trăi, voi iubi
 Nu-ți șade bine când plângi
 Mi-ai furat inima
 Nu-i târziu
 Poate, poate
 Vin' La Noi în Medgidia
 Spune-mi unde, spune-mi cine
 Te-așteaptă un om
 Eu te iubesc demult
 Noapte buna București
 Fir de viață înmugurit
 Ce-mi ești tu mândruțo mie
 La cinci și jumătate, la Universitate
 Cu mașina
 Ștrengarul
 Țărăncuță, țărăncuță
 & Mirabela Dauer Magistrala Albastră
 De vrei să ști ce înseamnă român
 Mi-a spus inima aseară
 Nu știam că mă iubești și tu
 E frumos de-mi place mie
 Sărută marea pentru mine
 Ce e cu tine
 Măicuță Îți Mulțumesc
 Toamna se numără bobocii
 Dacă n-oi iubi acum
 Dacă tu ai fi floare
 Să-ntrebi răsăritul de lună
 Drum Bun
 Cu cine semeni dumneata
 Amintiri, amintiri
 Mai gândește-te
 Să Cântăm Chitara Mea
 Cine sunt eu
 Dar ce nu ai
 Nu m-am gândit la despărțire
 Spune-mi Ce Mai Face Mama
 Te-am Iubit Mario
 Un cântec dulce
 Nu știam că mă iubești ... (cu MIRABELA DAUER)
 Chitare
 Ai trecut pe strada mea
 Tu, eu și-o umbrelă
 Cântec de Tată
 Pentru o clipă de iubire
 În Rândul Patru
 Și ce dacă trece vremea
 Cântă d-alea, d-ale noastre
 Îți pare rău
 Serenadă pe zăpadă
 Olimpiada tinereții
 E cea mai simplă din povești
 Te-așteaptă un om

Spătaru, Dan

Discografia lui Dan Spătaru


Nauru ( ), resmî adıyla Nauru Cumhuriyeti (Nauruca: Repubrikin Naoero) ve eskiden Pleasant Adası olarak bilinen, Orta Pasifik'te bulunan bir Mikronezya ada ülkesi ve mikro devlettir. En yakın komşusu  doğusunda yer alan Kiribati'nin Banaba Adası'dır. Tuvalu'nun kuzeybatısında, Solomon Adaları'nın 1300 kilometre (810 mil) kuzeydoğusunda, Papua Yeni Gine'nin doğu-kuzeydoğusunda, Mikronezya Federal Devletleri'nin güneydoğusunda ve Marshall Adaları'nın güneyinde yer alır. Sadece 21 km²'lik yüzölçümü ile Nauru, Vatikan ve Monako'nun ardından dünyanın dünyanın en küçük üçüncü ülkesi, en küçük cumhuriyeti ve en küçük ada ülkesidir. 2011 sayımına göre 10.084 kişilik nüfusu ile Vatikan'dan sonra en az nüfusa sahip olan ülkedir.

M.Ö. 1000 yıllarında Mikronezyalılar tarafından yerleşilen Nauru, 19. yüzyılın sonlarında Alman İmparatorluğu tarafından ilhak edilmiş ve koloni haline getirilmiştir. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Nauru; Avustralya, Yeni Zelanda ve Birleşik Krallık tarafından yönetilen bir Milletler Cemiyeti Mandasıhaline geldi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Nauru, Japon birlikleri tarafından işgal edildi. Savaş sona erdikten sonra ülke Birleşmiş Milletler vesayetine girdi. Nauru 1968 yılında bağımsızlığını kazandı ve 1969 yılında Pasifik Topluluğu'nun (PT) bir üyesi oldu.

Nauru'nun, yüzeye yakın zengin yataklara sahip bir fosfat kayası adası olması sebebiyle, üzerinde bir asırdan fazla bir süre boyunca açık ocak madenciliği yapılmıştır. Ancak bu durum ülkenin doğasına ciddi zarar vermiş ve ada ülkesinin genellikle "kaynak laneti" ya da "bolluk paradoksu" olarak adlandırılan durumdan muzdarip olmasına sebep olmuştur. Adadaki fosfat 1990'larda tükendi ve kalan rezervler ekonomik olarak çıkarılmaya uygun durumda değildir. Nauru, gelir yaratabilmek için kısa bir süreliğine vergi cenneti ve yasadışı kara para aklama merkezi haline geldi. 2001'den bu yana birkaç kez, Avustralya'nın göçmenleri sınırdışı etmek gibi amaçlarla kullandığı gözaltı tesisi olan Nauru Bölgesel İşleme Merkezi'ni işletmek karşılığında Avustralya Hükümeti'nden yardım kabul etmiştir. Avustralya'ya olan yoğun bağımlılığın bir sonucu olarak, bazı kaynaklar Nauru'yu Avustralya'ya bağımlı devlet olarak tanımlamıştır. Nauru, Birleşmiş Milletler, Milletler Topluluğu ve Afrika, Karayip ve Pasifik Devletleri Örgütü üyesidir.

Nauru ekonomisi, 1980'li yılların başlarında yükselmiştir. Nauru'da deniz kuşlarının dışkılarından oluşan guano rezervleri mevcuttur ve bu rezervler fosfat ve potasyum açısından zengindir. Nauru ekonomisi bu guano rezervlerine bağlıdır. Önemli ihtiyaçlar ithal edilmektedir. Küçük ölçekli madencilik hala Nauru Fosfat Şirketi olarak bilinen RONPhos tarafından yapılmaktadır.

Nauru'nun başkenti (de facto) Yaren, en büyük şehri Boe'dir.

Tarihçe

Nauru'ya ilk olarak en az 3.000 yıl önce Mikronezyalılar yerleşmiştir ve olası Polinezya etkisine dair kanıtlar bulunmaktadır. Nauru tarih öncesi hakkında nispeten az şey bilinmektedir, ancak adanın uzun bir izolasyon dönemi geçirdiğine inanılmaktadır, bu da ada sakinleri arasında gelişen farklı dili açıklamaktadır. Nauru'da geleneksel olarak 12 klan veya kabile vardı ve günümüzde bu kabileler, ülkenin bayrağındaki on iki köşeli yıldızla temsil edilmektedir. Geleneksel olarak Naurulular soylarını anasoylu olarak takip ederlerdi. Ada halkı su ürünleri yetiştiriciliği yapıyordu: yavru süt balıkları (Nauru dilinde ibija olarak bilinir) yakalıyor, onları tatlı suya alıştırıyor ve Buada Lagünü'nde yetiştiriyorlardı. Beslenme düzenlerinde hindistan cevizi ve pandanus meyvesi gibi yerel gıdalar da bulunmaktaydı. "Nauru" adı Nauruca'da "sahile gidiyorum" anlamına gelen Anáoero kelimesinden türemiş olabileceği düşünülmektedir.

1798 yılında İngiliz deniz kaptanı John Fearn, 300 tonluk ticaret gemisi Hunter ile Nauru'yu gördüğünü bildiren ilk Batılı oldu ve çekici görünümü nedeniyle "Hoş Ada" anlamına gelen "Pleasant Island" olarak adlandırdı. 1826'dan itibaren Naurulular, bölgede balina avcılığı yapan ve buradan geçen ticaret gemilerinin; erzak ve taze içme suyu ihtiyaçları için adaya gelmesi ile Avrupalılarla düzenli olarak temas kurmaya başladılar. Yelken çağında son balina avcısı 1904 yılında adaya uğramıştır.

Bu sıralarda, Avrupa gemilerinden firar edenler adada yaşamaya başladı. Ada sakinleri yiyeceklerini alkollü palmiye şarabı ve ateşli silahlarla takas ediyorlardı. Ateşli silahlar 1878'de başlayan ve 10 yıl süren Nauru İç Savaşı sırasında kullanıldı.

Büyük Britanya ile yapılan bir anlaşmanın ardından Nauru, 1888 yılında Almanya tarafından ilhak edildi ve idari amaçlarla Almanya'nın Marshall Adaları Protektorası'na dahil edildi. Almanların gelişi iç savaşı sona erdirdi ve adanın yönetim şekli olarak krallık benimsendi. Bu krallardan en bilineni Kral Auweyida'dır. Gilbert Adaları'ndan Hıristiyan misyonerler 1888'de adaya geldi. Alman yerleşimciler adaya "Nawodo" ya da "Onawero" adını verdiler. Almanlar Nauru'yu neredeyse otuz yıl boyunca yönetti. Naurulu bir kadınla evlenen Alman tüccar Robert Rasch, 1890 yılında atanan ilk yöneticiydi.

Nauru'daki fosfat 1900 yılında araştırmacı Albert Fuller Ellis tarafından keşfedildi. Pasifik Fosfat Şirketi 1906 yılında Almanya ile anlaşarak rezervleri işletmeye başladı ve ilk sevkiyatını 1907 yılında ihraç etti. 1914 yılında I. Dünya Savaşı'nın başlamasının ardından Nauru, Avustralya birlikleri tarafından ele geçirildi. 1919'da İtilaf Devletleri tarafından Nauru'nun V. George'in yönetiminde bir Milletler Cemiyeti mandası olması kararlaştırıldı. Birleşik Krallık, Avustralya ve Yeni Zelanda hükümetleri arasında 1919 yılında imzalanan Nauru Adası Anlaşması, adanın idaresini ve fosfat yataklarının hükümetler arası bir İngiliz Fosfat Komisyonu (BPC) tarafından çıkarılmasını öngörüyordu. Milletler Cemiyeti mandasının şartları 1920 yılında hazırlandı.

Adada 20. yüzyılın başlarında bir grip salgını ve devam eden sömürgeci çekişmeler yaşanmış, yerli Naurulular arasında ölüm oranı yüzde 18'e gelmişti. 1923'te Milletler Cemiyeti Avustralya'ya Nauru'yu idare yetkisi verdi, Birleşik Krallık ve Yeni Zelanda da eş idareci olarak görev aldı. 6 ve 7 Aralık 1940'ta Alman kruvazörleri Komet ve Orion, Nauru yakınlarında beş ikmal gemisini batırdı. Komet daha sonra Nauru'nun fosfat madenciliği alanlarını, petrol depolama depolarını ve gemi yükleme alanını bombaladı.

Japon birlikleri 25 Ağustos 1942'de Nauru'yu işgal etti. Japonlar 2 havaalanı inşa ederek Nauru'ya gıda malzemelerinin ulaşmasını engelledi. Japonlar, 1200 Naurulu'yu yine Japonya tarafından işgal edilen Chuuk Adaları'nda işçi olarak çalıştırmak üzere sınır dışı etti. İtilaf Devletlerinin, Pasifik adalarından Japonya'nın ana adalarına doğru ada zıplaması stratejisinin bir parçası olarak Nauru atlandı ve ilgisiz bırakılarak adeta "kaderine terk edildi". Nauru nihayet 13 Eylül 1945'te komutan Hisayaki Soeda'nın adayı Avustralya Ordusu ve Avustralya Kraliyet Donanmasına teslim etmesiyle özgür oldu. Japonya'nın teslim olma isteği, HMAS Diamantina savaş gemisinde Birinci Avustralya Ordusu Komutanı Korgeneral Vernon Sturdee'yi temsil eden Tuğgeneral J. R. Stevenson tarafından kabul edildi. Japon esaretinden kurtulan 745 Naurulu, Ocak 1946'da BPC gemisi Trienza ile Chuuk'tan ülkelerine iade edildi.

1947 yılında Birleşmiş Milletler tarafından Avustralya, Yeni Zelanda ve Birleşik Krallık'ın kayyım olarak yer aldığı bir kayyımlık kurulmuştur. Bu düzenlemeler uyarınca Birleşik Krallık, Avustralya ve Yeni Zelanda ortak bir idare makamı olmuştur. Nauru Adası Anlaşması, ilk yöneticinin beş yıllığına Avustralya tarafından atanmasını ve sonraki atamaların üç hükümet tarafından kararlaştırılmasını öngörüyordu. Ancak uygulamada idari yetki sadece Avustralya tarafından kullanıldı.

1947'de Birleşmiş Milletler tarafından Avustralya, Yeni Zelanda ve Birleşik Krallık'ın mütevelli olduğu bir vesayet bölgesi kurulmuştur. Buna göre Nauru üzerinde Birleşik Krallık, Avustralya ve Yeni Zelanda ortak bir yönetimi olacaktı. Nauru Adası Anlaşması, ilk yöneticinin beş yıllığına Avustralya tarafından atanmasını ve sonraki atamaların üç hükümet tarafından kararlaştırılmasını öngörüyordu. Ancak uygulamada idari yetki tek başına Avustralya tarafından kullanıldı.

Çinli guano madeni işçilerinin ücret ve koşullar nedeniyle greve gitmesiyle 1948 Nauru ayaklanmaları meydana gelmiştir. Bunun üzerine Avustralya yönetimi olağanüstü hal ilan etmiş; Avustralya yerel polisi ile yerel halktan ve Avustralyalı yetkililerden oluşan silahlı gönüllüler harekete geçirilmiştir. Hafif makineli tüfek ve diğer ateşli silahları kullanan bu kişiler, Çinli işçilere ateş açarak iki kişinin ölümüne ve on altı kişinin yaralanmasına neden olmuştur. İşçilerden yaklaşık 50'si tutuklanmış ve bunlardan ikisi gözaltındayken süngülenmek suretiyle öldürülmüştür. Mahkumları süngüleyen asker yargılanmış, ancak daha sonra yaralamanın "kazara" olduğu gerekçesiyle beraat etmiştir.  Sovyetler Birliği ve Çin hükümetleri bu olay nedeniyle Birleşmiş Milletler'de Avustralya aleyhine resmi şikayette bulunmuştur.

1964 yılında Nauru nüfusunun Avustralya'nın Queensland kıyılarındaki Curtis Adası'na taşınması önerildi. O zamana kadar Nauru'da Avustralya, İngiltere ve Yeni Zelanda'dan şirketler tarafından yoğun bir şekilde fosfat madeni çıkarılmış, bu da adaya o kadar zarar vermişti ki adanın 1990'larda yaşanmaz hale geleceği düşünülüyordu. Adanın rehabilite edilmesi mali açıdan imkansız olarak görülüyordu. 1962 yılında Avustralya Başbakanı Robert Menzies, madenciliğe dahil olan üç ülkenin Nauru halkı için bir çözüm sağlama yükümlülüğü olduğunu söyledi ve Nauru halkının yaşayacağı yeni bir ada bulmayı önerdi. 1963 yılında Avustralya Hükümeti, Curtis Adası'ndaki (Nauru'dan oldukça büyük olan) tüm arazinin satın alınmasını, Naurululara ada üzerinde serbest mülkiyet hakkı sunulmasını ve Nauruluların Avustralya vatandaşı olmasını önerdi. Nauruluları Curtis Adası'na yerleştirmenin maliyetinin, konut ve altyapı inşaatı, tarım ve balıkçılık endüstrilerinin kurulması bedelleri de dahil olmak üzere, 10 milyon £ olacağı tahmin ediliyordu. Ancak, Nauru halkı Avustralya vatandaşı olmak istememiş, bağımsızlıklarını devam ettirebilmek için Curtis Adası üzerinde egemenlik verilmesini istemiş; ancak Avustralya bunu kabul etmemiştir. Bunun üzerine Nauru, Curtis Adası'na taşınma teklifini reddetmiş ve toprakları üzerindeki maden işletmelerini kendisinin işleteceği bağımsız bir ulus olmayı seçmiştir.

Nauru Ocak 1966'da kendi kendini yönetmeye başladı ve iki yıllık bir anayasa komisyonunun ardından 31 Ocak 1968'de kurucu başkan Hammer DeRoburt yönetiminde bağımsızlığını ilan etti. 1967'de Nauru halkı İngiliz Fosfat Şirketi'nin varlıklarını satın aldıktan sonra, Haziran 1970'te varlıkların kontrolü yerel bir şirket olan Nauru Fosfat Şirketi'ne (NPC) geçti. Madenlerden elde edilen gelir Nauruluları bir dönem için dünyanın en zengin insanları arasına soktu. 1989 yılında Nauru, Avustralya'nın adayı yönetmesinin ve Avustralya'nın fosfat madenciliğinin neden olduğu çevresel zararı gidermemesi nedeniyle Uluslararası Adalet Divanı'nda Avustralya aleyhine dava açtı. Dava, Nauru'nun mayınlı alanlarının temizlenmesini de içeren bir için mahkeme dışı bir uzlaşma ile sonuçlandı.

Coğrafya
 Nauru 21 kilometrekarelik (8.1 metrekare), güneybatı Pasifik Okyanusu'ndaki oval şekilli ada, ekvatorun güneyinde 55.95 kilometre (34.77 mi). Adanın çevresi alçakta maruz kalan ve tepelerle noktalı mercan kayalığı ile çevrilidir. Resifin varlığı bir limanın kurulmasını engellemiş olmasına rağmen, resif içerisindeki kanallar küçük teknelerin adaya ulaşmasına izin vermektedir. 150 ila 300 metre (490 ila 980 ayak) genişlikte verimli bir sahil şeridi, sahilden içeride uzanmaktadır.

Mercan kayalıkları, Nauru'nun merkezi platosunu çevrelemektedir. Platonun Komuta Sırtı olarak adlandırılan en yüksek noktası deniz seviyesinden 71 metre (233 ayak) yüksektir.

Nauru'daki tek verimli alanlar hindistan cevizi ağaçlarının geliştiği dar kıyı kuşağındadır. Buada Lagünü'nün etrafındaki arazi, muzları, ananasları, sebzeleri, pandanus ağaçlarını ve tomano ağacı gibi yerli sert ağaçları destekler.

İklim
Nauru'nun iklimi, ekvatora ve okyanusa yakınlığı nedeniyle yıl boyunca sıcak ve çok nemlidir. Nauru'ya Kasım ve Şubat ayları arasında muson yağmurları yağar. Yıllık yağış miktarı oldukça değişkendir ve El Niño-Güney Salınımı'ndan etkilenir. Nauru'da sıcaklık gün boyunca 30 ila 35 °C (86 ila 95 °F) arasında değişirken, geceleri genellikle 25 °C (77 °F) görülmektedir.

Nauru'da akarsu ve nehir bulunmamaktadır. Bu nedenle binaların çatılarında, yağmur suyu toplama depoları bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yönetim
 Nauru yönetimi
 Devlet ve Bakanlar Kurulu üyeleri
 Genel bilgiler

 Nauru  from UCB Libraries GovPubs

 Gezi
 Discover Nauru  The Official Nauru Tourism Website

 Our Airline  - the former Air Nauru
 Our Airline Flight Schedule
 Diğer
 High resolution aerial views of Nauru on Google Maps
 Six Fivers
 Nauru country information on globalEDGE
 CenPac  - The ISP of the Republic of Nauru
 Radio program "This American Life" featured a 30-minute story on Nauru
 Asian Development Bank Country Economic Report, Nauru, November, 2007

Ölü dış bağlantıları olan maddeler
İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
İngilizce konuşan ülkeler
Eski Alman koloniler
1968'de kurulan bölgeler ve ülkeler

Nauru


Irbin (, également orthographié Arbin ou Arbeen) est une ville de la Ghouta orientale, banlieue nord-est de la capitale, Damas.

Irbin est rattachée administrativement au district de Markaz Rif Dimashq dans le Gouvernorat de Rif Dimashq et est situér à l'est du quartier Jobar de Damas. Les localités voisines incluent Kafr Batna et Saqba au sud, Zamalka et Ein Tarma au sud-ouest et Douma au nord. Selon le Bureau central des statistiques de Syrie (CBS), Irbin comptait 44 934 habitants lors du recensement de 2004. Irbin est l'un des emplacements suggérés pour la ville antique de Riblah.

Pendant l'insurrection puis la guerre civile syrienne, l'Armée syrienne libre (FSA), prend le contrôle d'une bonne partie des banlieues au nord de la capitale Damas (la Ghouta orientale) dont Irbin, le 2 juillet 2012. Des combattants de la FSA auraient patrouillé ouvertement dans les rues de la banlieue et des affrontements se sont produits à moins de 10 kilomètres du centre de la capitale, Damas. En novembre 2012, des combats soutenus ont eu lieu dans la ville après un regain de force des rebelles du Rif Dimashq. Il a été signalé qu'il était sous le contrôle des rebelles depuis le 7 décembre 2012. La ville a ensuite été assiégée par les forces gouvernementales, et l'objet de nombreuses campagnes aériennes.

En 2017-2018, lors de la campagne militaire visant à reprendre la zone et mettre fin au siège gouvernemental de la Ghouta orientale, Irbin est l'une des villes visées par de multiples frappes aériennes par des avions syriens et russes, par exemple le 4 janvier 2018.

Fin mars 2018, l'armée syrienne impose de votre son contrôle sur la région de la Ghouta orientale, y compris Arbin.

Références

Damas
Ville en Syrie

Irbin


Deutsche Hochschulmeisterschaft steht für:

 Deutsche Hochschulmeisterschaft (Badminton)
 Deutsche Hochschulmeisterschaft (Beachvolleyball)
 Deutsche Hochschulmeisterschaft (Leichtathletik)
 Deutsche Hochschulmeisterschaft (Mountainbike)
 Deutsche Hochschulmeisterschaft (Tennis)
 Deutsche Hochschulmeisterschaft (Tischtennis)
 Deutsche Hochschulmeisterschaft (Volleyball)

Siehe auch:
 Allgemeiner Deutscher Hochschulsportverband #Deutsche Hochschulmeisterschaft

Deutsche Hochschulmeisterschaft


İslam'da örtünme üzerine daha fazla bilgi için "tesettür" maddesine bakınız.

Başörtüsü, başı özellikle saçları yıpratıcı dış etkenlerden korumak, örtünmeyi sağlamak, tanınmamak için kullanılan, başın üst kısmının çoğunu ya da tamamını kaplayan bir çeşit örtü ve giysi.

Kimi toplumlarda erkekler tarafından kefiye, puşi gibi adları olan başörtü çeşitleri kullanılsa da başörtüsü genellikle kadın giyiminin bir parçası olarak kabul edilir. Batıdan Doğuya, Hristiyanlıktan Budizm'e kadar farklı dini ve coğrafi çevrelerde evrensel bir yaygınlığa sahiptir.

Başörtüsü, bir giysi olarak örttüğü başı sıcaktan ve soğuktan koruma şeklindeki ana işlevinin ötesinde bazı toplumlarda dini ya da geleneksel işlevler ve anlamlar kazanmıştır. Bölge ve kültür şartlarına göre başörtüsü şekilleri büyük bir çeşitlilik gösterdiği gibi üstlendiği anlamlar da farklılaşır. Bir toplumda sosyal statünün, asaletin göstergesi olarak kullanılırken bir başkasında erkeğin kadın üzerindeki hâkimiyetinin işareti olarak kabul edilebilmektedir.

Dinlerde başörtüsü

Antik toplumlarda başörtüsü
Baş ve yüz örtme âdetinin Mezopotamya toplumlarında milâttan önce 4000'lere kadar gittiği kaydedilmektedir.Sumer'deki İnanna mâbedlerinde rahibeler başlarını örtmek mecburiyetindeydi. Bu tapınaklarda rahibelerin kutsal fahişelik görevi yaptıkları ve bundan dolayı diğer kadınlardan ayrılmak için başlarını örttükleri belirtilmektedir

M.Ö. 1500 yıllarında bir Asur Kralı'nın çıkardığı kanunun 40. maddesi, evli ve dul kadınlarla tapınak fahişelerinin başlarını örtmelerini buyurmuş; bekâr kızların, cariyelerin ve fahişelerin başını örtmesi ise yasaklanmıştır.  Bu uygulama Persler'de devam etmiş, oradan Araplar'a geçmiştir.

Anadolu'da yaşayan eski topluluklardan Hititler, Frigyalılar ve İyonyalılar'da kadınların saçlarını örttükleri bilinmektedir.

Hindu topluluklarında eski dönemlerde soylu erkek ve kadınlar gösterişli başlık ve baş örtüleri kullanmışlardır.

Eski Yunan toplumlarında kadınlar, M.Ö 6. yüzyıldan itibaren başlarını diplaks/himation, şal, eşarp, bone (sakkos) gibi değişik örtülerle kapatmıştır. Roma devletinde dindarlık ve hayâ kavramları genellikle başı örtülü kadın veya tanrıça biçiminde sembolize edilmiştir.

Yahudilik'te başörtüsü
Yahudilikte erkekler Tanrı'nın üstünlüğünü kabul etmenin bir sembolü olarak başlarını kippa veya şapka ile örterlerken kadınlar başlarını başörtüsü ile ve erkeklerden farklı sebeplerle örteler. Yahudilikte kadının başörtüsü kimilerine göre iffetli oluşun sembolüdür; bazılarına göre kadının evli oluşunun, kocasına ait olduğunun göstergesidir; kimine göre ise başörtüsü Yahudi kadınların saygınlık, soyluluk sembolüdür.

Yahudi kadınların kullandığı başörtülerinin şekli tarih içinde değişiklik göstermiştir. Başlangıçta geniş, büyük başörtüleri ve şallar kullanılırken zamanla bu örtülerin boyutları ve kapattıkları alanlar daralmıştır. Önceleri yüz dışında bütün baş bölgesi kapalı iken zamanla boyun, saçların bir kısmı açıkta kalır hale gelmiştir. 19. yüzyıldan sonra başörtülerin yerini giderek önce şapkalar daha sonra da peruk almaya başlamıştır. Günümüzde Yahudilerin çoğunluğu tarafından başın örtülmesi sadece sinagogla sınırlandırılmış ve bunun dışında başın açılması yaygınlaşmıştır. Bununla birlikte dünya üzerinde örtü, şapka veya peruk takmaya devam eden Yahudi kadınlar da bulunmaktadır.

Hristiyanlıkta başörtüsü
Hristiyan Kutsal Kitabında örtünme konusunda başka bir ifade olmadığı için, bu konuda Pavlus'un Mektupları'ndaki sözler esas alınmıştır. Pavlus,  Yahudilerdeki kadınların örtünmesi adetinin sürdürülmesini putperest kültüre muhalefet etmek için istemiş; yüzlerce yıl sıkı bir şekilde uygulanan örtünme, zamanla sadece rahibelere has bir uygulamaya dönüşmüştür.

Rahibelerin başörtüsü giyme törenleri rahibeliğin önemli bir aşamasıdır. Rahibeler İsa ile evliliğin sembolü olarak başlarını örterler.

Bugün dünyanın birçok bölgesinde başlarını geleneksel biçimde örten Hristiyan kadınlar da bulunmaktadır.

İslam'da başörtüsü

İslam'daki örtünme anlayışı, toplumların örfüne göre ülkeden ülkeye, bölgeden bölgeye farklılık gösterir. Kur'an'da giyim kuşam konusunda belli biçimler önerilmez, sadece birtakım ölçüler vermekle yetinilir. Örtünme konusuna birkaç ayette değinilmiştir. Toplumların bu ayetleri kendi kültür ve anlayışlarına göre yorumlaması ile örtünme ve baş örtüsüne ilişkin farklı yaklaşımlar ortaya çıkmıştır.

Kadınların örtünmesi konusunda İslam'da esas alınan âyetlerden birisi Nur Suresi, 31'nci ayeti; diğeri Ahzab Suresi, 59'ncu ayetidir. Örtünme konusundaki farklı görüşler, bu ayetlerde geçen "füruc", "zinet", "hımar"  "cilbab" kelimelerine verilen anlam ile ilgili bulunmaktadır. Nur suresindeki Hımar (çoğul şekliyle humur), "başörtüsü" olarak tercüme edilmiş; hımarı yakaların üstüne salmak ise, "baş örtüsünü indirerek yakaları ya da yakalardaki takıları örtmek" olarak yorumlanmıştır. Ayrıca tefsirlerde yine Nur suresinde geçen 'kendiliğinden görünen kısımlar'  ifadesinin farklı şekillerde açıklanması başörtüsü konusuna çok farklı bakış açıları getirilmesine imkân sağlamış; toplumun örfüne göre örtünme biçimleri geliştirilmiştir. Erkek-kadın herkesin başını örttüğü bir dönemde saçın örtülmesi, örtünmenin sınırları içinde yer alırken, toplumun genel kabulleri bunun dışına çıktığında açılabilmesi de söz konusu olabilmiştir.

Gerek ayetlerdeki kelimelere  verilen anlamlardan doğan yorum farklılıkları, gerekse kültürel ve bölgesel farklılıklar etkisiyle değişik uygulamalar söz konusu olsa da örtünme ile ilgili ayetlerin gelmesinden sonra Müslüman aile ve toplumlarda yüzyıllar boyunca örtünme uygulanmış; kadınların örtünmesi Müslüman toplumların en belirgin özelliklerinden kabul edilmiştir.

Türkiye'de başörtüsü

Türkiye'de başörtüsü  gerek İslam dinine, gerekse diğer dinlere mensup kadınlar tarafından gelenekler ve dini inançlar nedeniyle farklı şekillerde kullanılmaktadır.

Baş örtüsünün daha çok bir süs eşyası olarak değerlendirildiği  eski Türk kültüründe kadınlar "bürünmek" kelimesinden türetilerek "bürüncük" denen ve "yaşurmak" (gizlemek, örtmek) kelimesinden türetilerek  "yaşmak" diye adlandırılan çeşitli örtüler kullanmışlardır. Türkler İslamiyet'i kabul ettikten  sonra da devam eden bu adet, Anadolu'ya yerleşen Türkler tarafından da sürdürülmüş; Osmanlılar döneminde Osmanlı kadın kıyafetinin önemli bir unsuru olmuştur.

Günümüzde Türkiye'de Müslüman kadınların başını örtmesi çok yaygın bir uygulamadır. Yahudi kadınlar genellikle sadece sinagogda başını örtmekte; sayıları hayli azalmış olan Hristiyan rahibeler günlük yaşamlarında başlarını örtmektedir.

Osmanlı döneminde başlarını örtmesi yolunda kendilerine müdahale edilen kadınlara cumhuriyet döneminde başörtüsü kullanmamaları yönünde müdahaleler yaşanmıştır. Başörtüsünün başta üniversiteler olmak üzere kamu ve  bazı özel kurumlarda yasaklanması başörtüsü sorunu olarak adlandırılan büyük bir sorun haline gelmiştir.

Yöresel farklılıklar
Türkiye'de kullanılan, kadın başörtüleri bağlama şekli, desen, kumaş bakımından bölgelere göre farklı özellikler gösterir. Yöresel başörtüleri yaşmak, ferace, kadın fesi, felek tabancası, hotoz, maşlak, tandırbaş, yemeni, kundak yemeni, salma yemeni, terlik, başbezi gibi  farklı isimle alır.

Görüntüler

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de başörtüsü sorunu
 Türban
 Tesettür

Kaynakça

Geleneksel giyim kültürleri
Başörtüleri
Din ve giyim
Giyim

Başörtüsü


قزانة الودع أو الودع كما تسمى في موريتانيا هي نوع من التنجيم لمعرفة الطالع أو أسباب المشاكل أحيانا حيث أنها مهنة تمتهنها النساء في الغالب.

وأحيانا تكون نوعا من التسلية وتتم عملية قراءة الطالع عبر ضرب الودع أو تحريكه بشكل عشوائي ينتج عنه شكل يمكن لقارئ الودع أن يفسره ويستخرج منه الطالع.

عادة ما تكون المواضيع التي يبحث عنها من يذهبون إلى قارئي طالع الودع الرغبة في معرفة أسباب مشكلاتهم مع أزواجهم مثلا وأحيانا درجة حب الحبيب ودرجة إخلاص الصديق وغيرها وليس شرطا أن تكون متعلقة بالمستقبل بل قد تكون متعلقة بالماضي أو المستقبل أو مزيج منهما. ومن الطريف أن بعض قارئي الودع يشترطون أن توضع قطع النقود التي ستدفع لهم مع الودع حيث أنها تساعد في قراءة الطالع.

روابط ذات صلة
 قزانة (تنجيم)

أساطير شعبية موريتانية
ثقافة موريتانية

قزانة الودع (تنجيم)


Dora Mary Sigerson Shorter, née le  à Dublin, en Irlande et morte le  à St John's Wood est une poète, romancière, nouvelliste, sculpteure, et une actrice majeure du mouvement du revivalisme de la culture irlandaise.

Biographie

Jeunesse et formation
Dora Mary Sigerson Shorter est l'enfant aînée des quatre enfants de George Sigerson, un médecin et un enseignant de Dublin, et de Hester Varian Sigerson, une poète et romancière. Ses deux parents sont des catholiques et participent au renouveau de la culture gaélique. Elle a pour sœur celle qui sera connue comme poète et journaliste républicaine sous le nom de  Hester Sigerson Piatt. Ses frères sont  William et  George Patrick Sigerson, William meurt un an après sa naissance en 1864.

Hester Varian Sigerson instruit ses enfants à la maison, c'est comme cela que la jeune Dora Mary Sigerson apprend l'histoire et la culture irlandaise. Son enfance est également marquée par les nombreux visiteurs appartenant au mouvement de l'Irish Literary Revival . Quand Dora atteint ses , elle entre à la Dublin School of Art, connue maintenant sous le nom de la National College of Art and Design de Dublin.

Carrière

Une artiste engagée
Dora Mary Sigerson s'engage dans la vie culturelle irlandaise à Dublin, en 1888, elle devient une des membres fondatrice de la Pan-Celtic Society, puis de la  en 1892 et soutient Charles Stewart Parnell, figure de proue du nationalisme irlandais.

Grâce à son entourage, elle entre dans le cercle des familiers du poète et dramaturge William Butler Yeats et du poète et critique littéraire John O'Leary qui lui fait connaitre l'anthologie de ballades traditionnelles anglaises et écossaises,  , éditée par Thomas Percy (évêque de Dromore).

Une  reconnaissance rapide
On ne sait pas exactement quand Dora Mary Sigerson a commencé a publié ses premiers poèmes avant ceux figurant au sein de l'. On sait seulement qu'elle a écrit à l'âge de  un poème publié par un magazine pour la jeunesse qui lui a fait gagner un prix d'un montant de .     Avec le temps, elle en a publié suffisamment pour que ses poésies soient rassemblés dans son premier recueil de poèmes Verses, publié en 1893 alors qu'elle âgée de .

La vie à Londres

Dora Mary Sigerson épouse en 1896 l'éditeur et journaliste Clement King Shorter, celle qui est maintenant Dora Sigerson Shorter et son époux partent vivre à Londres, plus précisément à la Marlborough Place dans le quartier de St John's Wood.

Grâce à l'activité de Clement King Shorter, l'éditeur de l'Illustrated London News, Dora Sigerson Shorter peut s'introduire dans les cercles littéraires et artistiques londoniens, ce qui lui permet de faire la connaissance de Thomas Hardy, George Meredith, Algernon Swinburne et de celle qui deviendra son amie Katherine Tynan.

Avec le succès ses poèmes sont également publiés dans des revues britanniques et américaines comme , Detroit Free Press, Young Ireland, , , The Nation.

La tragédie des Pâques sanglantes
Dora Sigerson Shorter est profondément affectée par l'échec tragique de l'Insurrection de Pâques de 1916.  Ses derniers recueils de poèmes comme Sixteen Dead Men: And Other Poems of Easter Week, The Sad Years et celui publié à titre posthume The Tricolour; Poems of the Irish Revolution sont dédiés aux  irlandais exécutés et plus spécialement à Roger Casement, à qui elle et son mari ont tout fait pour lui éviter la pendaison. Elle sculpte un mémorial aux victimes de l'Insurrection de Pâques qui est maintenant au Cimetière de Glasnevin, le Sigerson Memorial.

À partir de l'année 1917, sa santé devient chancelante et Dora Sigerson Shorter meurt le  dans son domicile du 16, Marlborough Place

Vie privée
Dora Mary Sigerson épouse Clement King Shorter le , devenant Dora Mary Sigerson Shorter.

Dora Sigerson Shorter est inhumée au Cimetière de Glasnevin dans le comté de Dublin.

Œuvres
Quand une œuvre est suivie d'un identifiant ISBN, cela signifie qu'elle a fait l'objet de rééditions récentes souvent sous forme de fac-similé, l'identifiant est celui, en principe, de la réédition la plus récente, sans préjuger d'autres rééditions antérieures ou ultérieures. La lecture en ligne est généralement celle de la publication originale.

Recueils de poèmes

 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,

Romans

 ,
 ,
 ,
 ,

Recueil de nouvelles

 ,
 ,

Articles et poèmes publiés à part

 ,
 ,
 ,

Regards sur son œuvre

D'après la critique littéraire, Deborah Logan, les auteurs qui l'ont influencée sont Thomas Hardy, George Meredith, Algernon Swinburne et John O'Leary. Son style est comparé à ceux de plusieurs poètes : Robert Browning pour sa liberté métrique, Oliver Goldsmith pour sa simplicité, Samuel Taylor Coleridge pour sa naïveté et William Wordsworth pour son imagination. Son style est une synthèse entre les ballades celtiques, le romantisme et le style de la littérature victorienne dans une perspective moderne.

Selon le critique James Bowker, Verses, le premier recueil de poèmes de Dora Sigerson Shorter bien que comportant des imperfections est prometteur, il est la révélation d'une poète véritable , il note son style lyrique, et la rapproche d'Alice Meynell, de  et de Katherine Tynan. Les promesses de Verses se réalisent par le second recueil de poèmes de Dora Sigerson Shorter The Fairy Changeling And Other Poems, qu'il met sur le même pied que Vagrant Verses de Rosa Mulholland et Shamrocks de Katherine Tynan pour son lyrisme et sa musicalité. Elle montre plus particulièrement son originalité poétique dans des ballades où le pittoresque se mêle au fantastique.  James Bowker termine sa critique de The Fairy Changeling And Other Poems en écrivant .

Selon le poète et professeur d'irlandais Douglas Hyde, on ne peut comprendre l'œuvre de Dora Sigerson Shorter sans se pencher sur le contexte de son enfance et de son adolescence avant son mariage en 1896 où elle restera à St John's Wood jusqu'à sa mort, période qui explique qu'elle est devenue une des meilleures poètes irlandaise malgré son séjour londonien. C'est par ses parents qu'elle devient une fervente patriote irlandaise et développe une passion pour les idiomes irlandais et plus particulièrement celui des ballades irlandaises. Revivalisme qui ouvre la voie à d'autres poètes irlandaises comme Nora Chesson,  et Katherine Tynan. Son style allie lyrisme et mélancolie, chant d'une nomade en quête de ses racines. C'est avec ses recueils de poèmes The Fairy Changeling And Other Poems et  Ballads and Other Poems que Dora Sigerson Shorter trouve son originalité celui de la ballade irlandaise. Plusieurs de ses poèmes sont à la première personne « JE » où elle chante les mystères insondable de la vie et de la mort, qui décrit ses rêves qui se brisent comme des bulles et se maintient dans ses rêves évanescents, car c'est la seule réalité à laquelle elle peut se rattacher pour vivre.  Lyrisme mélancolique que Douglas Hyde compare à celui des poésies d'Alfred de Musset et de Lamartine. Il termine en écrivant .

Selon la critique littéraire Bridget F. Lawlor, l'ensemble de l'œuvre poétique de Dora Sigerson Shorter est la chronique d'une femme passionnée, d'une amoureuse des beautés qu'offrent la nature à travers ses expériences de joies et d'afflictions.  Une biographie écrite avec du sang et des larmes. Ses poèmes racontent comment elle sombre dans un pessimisme sombre, sous l'ombre de la mort car broyée par les pesanteurs des conventions du monde et survit à travers ses rêves d'un monde imaginaire où elle serait libre comme les oiseaux, le vent, les vagues. Dora Sigerson Shorter vit son séjour à Londres comme un exil douloureux, exil où elle évoque son Irlande natale avec la liberté d'un oiseau qui chante. Sa puissance d'évocation dramatique des splendeurs de l'Irlande   Bridget F. Lawlor achève son hommage à Dora Sigerson Shorter en écrivant .

Archives
Les archives de Dora Sigerson Shorter sont déposées et consultables auprès de la bibliothèque de l'université du Delaware, de celle de l'université de Leeds et de celle du Trinity College (Dublin) .

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Notices dans des encyclopédies et manuels de références

 ,
 ,
 ,

Articles dans des revues académiques
Les articles de JSTOR, sont librement accessibles à la lecture en ligne jusqu'à la concurrence de 99 articles par mois.
 ,
 ,

 ,
 ,
 ,
 ,
 ,
 ,

Liens externes

Naissance en août 1866
Naissance à Dublin
Décès en janvier 1918
Décès à Londres
Poétesse irlandaise
Poétesse britannique
Sculpteur britannique
Sculpteur irlandais du XIXe siècle
Sculpteur irlandais du XXe siècle
Romancière irlandaise
Romancière britannique
Nouvelliste irlandais du XIXe siècle
Nouvelliste irlandais du XXe siècle
Nouvelliste britannique du XIXe siècle
Nouvelliste britannique du XXe siècle
Décès à 51 ans

Dora Sigerson Shorter


Memoria Vetusta I: Fathers of the Icy Age drugi je studijski album francuskog black metal-sastava Blut Aus Nord. Album je 1996. godine objavila diskografska kuća Impure Creations Records.

O albumu
Ovo je jedini album grupe uz koji su bili objavljeni tekstovi svih pjesama. Naslovnica albuma preuzeta je sa slike Les Enfers francuskog slikara Françoisa de Noméa.

Album je ponovno objavio izdavač Candlelight Records 2005. godine te je tu inačicu krasila nova naslovnica, dok ga je 20. travnja 2012. godine na vinilu objavio Debemur Morti Productions, ponovo sadržavajući novi omot, koji je ovog puta načinio Valnoir iz kolektiva Metastazis.

Popis pjesama

Zasluge

Blut Aus Nord
Vindsval – vokali, gitara, snimanje, miksanje
W. D. Feld – bubnjevi, klavijature

Dodatni glazbenici
Ira Aeterna – bas-gitara
Ostalo osoblje
François de Nomé – naslovnica
Christophe "Volvox" Szpajdel – logotip

Izvori

Albumi iz 1996.
Francuska glazba


Biritinga es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 14.652 habitantes.

Biritinga, nombre indígena que significa: Biri-Cana Silvestre y Tinga-Blanca.

Historia
Surge el poblado de Mango por el acto estatal del 16 de abril de 1890 y el distrito de Biritinga fue anexado al municipio de Serrinha dos meses después del acto estatal. Fue entonces transferida la sede del distrito denominada "Mango", con el nombre de Biritinga.
En abril de 1891, fue creada la oficina de Paz y en 1919 fue creada la parroquia de Mango y su primer vicario fue Fábio Moreira. El 13 de abril de 1962 pasó a la categoría de ciudad por la ley n.º 1684 del 23 de abril de 1962.

Geografía

Localización

El municipio de Biritinga se localiza en la región nordeste del Estado de la Bahía. Su territorio cubre un área de 565Km2 de planicies. Su población urbana se estima en 3.000 personas y la población rural en 12.470, con un total de 15.470 habitantes.

Carreteras
 BA-084

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Biritinga


විද්‍යා පත්‍රකලාවේදය යනු විද්‍යාවන් පිළිබඳව තොරතුරු වාර්තාකර මහජන කතිකාවත් ගොඩ නැගිමට උත්සාහ දරන, පත්‍රකලාවේදයේ නව ප්‍රවණතාවකි. මේ සඳහා විද්‍යාලෝකය සහ ජනමාධ්‍ය අතර විශේෂ සබඳතාවක් අවශ්‍ය වන අතර එය දැන් දැන් ගොඩනැගෙමින් පවතී.

විද්‍යා පත්‍රකලාවේදියෙකුගේ ප්‍රථම කාර්යය නම් විශාල තොරතුරු ප්‍රමාණයක් සහිත විද්‍යාත්මක භාෂාවන් දක්වා ඇති ප්‍රවෘත්තියක් නිවැරදි ආකාරයට සරල බසට හැරවීමය. බොහෝ විට මොහු සිය ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳව පුහුණුවක් ලැබූවෙකු හෝ ඒ පිළිබදව හැකියාවක් ඇත්තකු වෙයි. මෑත කාලයේ විද්‍යාව සමාජය තුළ ප්‍රධාන චරිතයක් රඟපාන බැවින් විද්‍යා ප්‍රවෘත්ති වර්ධනය වී ඇති අතර විද්‍යාත්මක ප්‍රජාව සහ ජනමාධ්‍ය අතර ප්‍රතික්‍රියා ඉහළ ගොස් ඇත. එහෙත් මෙම ක්‍රමවේද දෙක අතර පවතින මූලික වෙනස්කම් නිසා යම් යම් අපසුතා මතුව ඇත. පත්‍රකලාවේදීන් සත්‍ය සහ විචාරාත්මක තොරතුරු කෙරෙහි වැඩි ඇල්මක් දක්වද්දී විද්‍යාව වැඩි නැඹුරුවක් දක්වන්නේ සිද්ධාන්ත සහ ආනුභවික කරුණු කෙරෙහිය.

සටහන්

{|

විද්‍යා පත්‍රකලාවේදය


A. Haydar Soygeniş (1922 – Nisan 2003) Türk asker.

İlkokul eğitimini Uşak'ta, lise eğitimini Kuleli Askerî Lisesinde 1941 yılında tamamladı. 1943 yılında Kara Harp Okulunu bitirdi ve asteğmen oldu. 1944 yılında Piyade ve Atış Okulundan, 1946 yılında Jandarma Subay Okulundan "Çok İyi" derece ve üçüncülükle mezun oldu. Kara Harp Akademisi Harekât Kısmında eğitim gördü ve 1951 yılında Kurmay Yardımcısı, 1958 yılında Jandarma Kıdemli Yüzbaşı olarak mezun oldu.

1960 yılında Yüksek Komuta Akademisi, 1962 yılında ABD'de Türk-Amerikan Uluslararası Gelişim Programı, 1963 yılında T.C. Milli Savunma Bakanlığı Ordu Dil Okulu, 1972 yılında Genelkurmay Başkanlığı Harp Akademileri Kurslar Komutanlığı Kara Deniz Hava İşbirliği Kursu'ndan mezun oldu.

Jandarma Genel Komutanlığı'na bağlı olarak çeşitli kademelerde Van, Hakkâri, Antakya, Foça-İzmir, Çanakkale, Ankara'da görev yaptı. 1970 yılında Tuğgeneral rütbesine terfi etti. 1974 yılında Jandarma Genel Komutanlığı Harekât Kurmay Yarbaşkanlığı görevinin bitimiyle emekli oldu. Emekliliğinden sonra 1978 yılında Tümgeneral rütbesine terfi etti.

2003 yılında İstanbul'da öldü.

Kaynakça

Jandarma generalleri
1922 doğumlular
2003 yılında ölenler
Uşak doğumlular
İstanbul'da ölenler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler

Haydar Soygeniş


IRJavanese Surinamese
Os surinameses javaneses são um grupo étnico de ascendência javanesa no Suriname . Eles estão presentes desde o final do século 19, quando seus primeiros membros foram selecionados como trabalhadores contratados pelos colonizadores holandeses das antigas Índias Orientais Holandesas .

História

Após a abolição da escravatura, as plantações do Suriname precisavam de uma nova fonte de mão de obra. Em 1890, a influente Companhia de Comercio Holandesa, proprietária da plantação Marienburg no Suriname, realizou um teste para atrair trabalhadores javaneses contratados das Índias Orientais Holandesas . Até então, principalmente trabalhadores contratados indianos da Índia britânica trabalhavam nas plantações do Suriname como operários de campo e fábricas. Em 9 de agosto, os primeiros javaneses chegaram a Paramaribo . O teste foi considerado um sucesso e em 1894 o governo colonial assumiu a tarefa de recrutar mão de obra javanesa. Eles vieram em pequenos grupos das Índias Orientais Holandesas para a Holanda e de lá para Paramaribo. O transporte de imigrantes javaneses continuou até 1914 (exceto 1894) em duas etapas por Amsterdã.

Os trabalhadores vieram de aldeias em Java Central e Oriental. Os pontos de partida foram Batávia, Semarang e Tandjong Priok. Os trabalhadores recrutados e as suas famílias aguardaram a sua partida num armazém, onde foram vistoriados e registados e onde assinaram o seu contrato.

Os imigrantes foram recrutados para trabalhar nas plantações . A exceção foi um grupo em 1904, quando 77 javaneses foram recrutados especificamente para trabalhar na Colonial Railways. Desde a Primeira Guerra Mundial, o javanês também trabalhou na Suriname Bauxite Company em Moengo . A imigração continuou até 13 de dezembro de 1939. A eclosão da Segunda Guerra Mundial acabou com os esquemas de transplante.

População
Um total de 32.965 imigrantes javaneses foram para o Suriname. Em 1954, 8.684 javaneses retornaram à Indonésia, com o restante permanecendo no Suriname. O censo de 1972 contou 57.688 javaneses no Suriname, e em 2004 havia 71.879. Além disso, em 2004, mais de 60.000 pessoas de ascendência mista foram registradas, com um número desconhecido de ascendência javanesa. Segundo estimativa do Ministério das Relações Exteriores da Indonésia, a população de ascendência javanesa é de aproximdamente 80 mil surinameses javaneses.

Diáspora
Em 1953, um grande grupo de 300 famílias (1.200 pessoas), liderado por Salikin Hardjo, voltou para a Indonésia no navio Langkuas do Royal Rotterdam Lloyd. Eles pretendiam se estabelecer em Java ou Lampung, mas seu pedido não foi aprovado pelo governo indonésio e, em vez disso, foram enviados para Sumatra Ocidental . Eles estabeleceram a aldeia de Tongar, também conhecida como Tongass em Kabupaten Pasaman, ao norte de Padang, limpando a terra e construindo novas casas. Eles se integraram perfeitamente com a comunidade Minangkabau, apesar do fato de que a maioria dos javaneses eram cristãos. Casamentos com Minangkabau, principalmente muçulmano, eram comuns. Diz-se que a geração atual se identifica mais como indonésia do que surinamesa, mas ainda mantém contatos com familiares e amigos no Suriname e na Holanda, às vezes viajando para esses países.

Na década de 1970, 20.000-25.000 surinameses javaneses foram para a Holanda. Eles se estabeleceram principalmente em torno de cidades como Groningen, Amsterdã, Haia, Rotterdam e Zoetermeer . Eles estão bem integrados na sociedade holandesa, mas preservam sua identidade javanesa por meio de associações e reuniões regularmente organizadas. A maioria ainda tem parentes no Suriname e envia remessas, e visita regularmente o Suriname.

pessoas notáveis
 Ranomi Kromowidjojo, nadadora

Bibliografia
 Bersselaar, van den, D., H. Ketelaars, 1991, De komst van contractarbeiders uit Azië: Hindoestanen en Javanen in Suriname, Leiden,
 Breunissen, K., 2001, Ik heb Suriname altijd liefgehad: het leven van de Javaan Salikin Hardjo, Leiden,
 Bruin, de, H., 1990, Javanen in Suriname, Paramaribo
 Derveld, FER, 1982, Politieke mobilisatie en integratie van de Javanen in Suriname : Tamanredjo en de Surinaamse nationale politiek, Groningen: Boekhandel de Bouma, ook verschenen als proefschrift Leiden,
 Grasveld, Fons en Klaas Breunissen, 1990, Ik ben een Javaan uit Suriname, Hilversum: Stichting Ideële Filmprodukties,
 Hardjomohamed, R., 1998, imigrantes javanesas na historiografia do Suriname, Suriname
 Hoefte, R., 1990, De betovering verbroken: de migratie van Javanen naar Suriname en het rapport-Van Vleuten (1909), Dordrecht,
 Hoefte, R., 1998, No lugar da escravidão: uma história social dos trabalhadores indianos britânicos e javaneses no Suriname, Gainesville,
 Jorna, E., 1985, "Naar een land van melk en honing?" : Javaanse emigratie naar Suriname 1890-1917, Leiden, doutorado
 Kempen, M. van, 2003, 'Javanen'. In: Een geschiedenis van de Surinaamse literatuur. Breda: De Geus, pp. 197–209. (overzicht van de Surinaams-Javaanse orale literatuur)
 Mangoenkarso, PP, 2002, De eerste 94 Javanen op plantage Mariënburg in Suriname, Rijswijk
 Mitrassing, FEM, 1990, Etnologische trilogie: Suriname: Creolen, Hindostanen, Javanen: gedenkschriften, Paramaribo
 Mulder, K., 1987, Reserve-arbeid in een reserve-kolonie: immigratie en kolonisatie van de Javanen in Suriname 1890-1950, Rotterdam, doutorado.
 Six-Oliemuller, BJFG, 1998, Aziaten vergeleken: Hindoestanen en Javanen in Suriname, 1870-1875, Leiden, doutorado
 Suparlan, P., 1995, O javanês no Suriname: etnicidade em uma sociedade etnicamente plural, Tempe
 Vruggink, Heinismo John Sarmo, 2001, Surinaams-Javaans - Nederlands Woordenboek, KITLV Uitgeverij, Leiden,
 Waal Malefijt, de, A., 1963, O javanês do Suriname, Assen
 Waal Malefijt, de, A., 1960, A população javanesa do Suriname, Colômbia
 Wengen, van, GD, 1975, A herança cultural dos javaneses no Suriname, Leiden,
 Winden, van der, Y., 1978, Javanen in Suriname: bibliografie van publicaties verschenen over de Javaanse bevolkingsgroep in Suriname, Den Haag

ligações externas

 Banco de dados com registros de pessoas em 1890-1930 como trabalhador contratado de Java foi para o Suriname
 www.javanenvansuriname.info

Grupos étnicos do Suriname

Suriname javanês


Ibrahim I se poate referi la:

 Ibrahim I (1615–1648), sultan al Imperiului Otoman între 1640 și 1648
 Ibrahim I de Șirvan (1382–1418)
 Ibrahim I ibn al-Aghlab (756–812), primul Emir al Aghlabizilor din Ifriqiya
 Ibrahim I ibn Marzuban I (d. 957-979), Rege în Dvin și Azerbaijan
 İbrahim I de Karaman (fl. 1318–1343), bey al Karaman Beylik

Vezi și
 Ibrahim II
 Abraham I

Ibrahim I (dezambiguizare)


Makoto Oda (født 28. april 1989) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Roasso Kumamoto.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Makoto Oda


Dad conocido en América Latina y en España como Papá es el décimo episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por David H. Goodman y dirigido por Fred Keller. Se estrenó originalmente el 10 de diciembre de 2001.

En este episodio Ángel trata de proteger incansablemente a su hijo Connor de los peligros y gremios que quieren destruirlo.

Argumento
La pandilla entera regresa de una vuelta de compras con el recién nacido hijo de Ángel al Hyperion que se encuentra desordenado. A pesar de que Ángel está dispuesto a cargar con la responsabilidad de su hijo, el vampiro también se porta muy sobreprotector con su cría y no deja que nadie lo ayude a atenderlo. De la anda aparece un demonio que trata de atacar al hijo de los vampiros pero es detenido y asesinado por intervención de Gunn y Wesley. Al ser testigos del ataque, la pandilla entera se da cuenta de que el nacimiento del niño no era la parte difícil, sino protegerlo.

Un enfurecido Shajhan critica a Holtz por no haber aprovechado la oportunidad que tenía de eliminar al vampiro. El cazador de vampiros le explica que no era el "momento adecuado" y envenena a los sirvientes demonios al encontrarlos inútiles en sus nuevos planes. Luego de buscar nuevos reclutas por el uso del internet, Holtz posa su interés y atención en Justine Cooper, una chica que odia y se dedica a matar a los vampiros debido a que uno de ellos fue responsable de matar a su hermana gemela. Holtz le ofrece la oportunidad de entrenarla mejor si esta lo ayuda a eliminar a un vampiro en particular.

Al Hyperion se muda Lorne, ya que cree que Investigaciones Ángel les debe asilo por ser inconscientemente responsables de la destrucción de su canta bar Caritas... de nuevo. Con ayuda de las hermanas Transcindentes Lorne levanta una barrera mágica protectora alrededor del hotel y así resistir los ataques de las posibles amenazas en contra del hijo de Ángel. En Wolfram & Hart, Linwood, Gavin y Lilah se reúnen para planear un golpe en contra del vampiro y secuestrar al hijo de este, aprovechando que pueden espiar a la pandilla entera sin que los mismos se den cuenta.

Al caer la noche, la pandilla entera (menos Ángel) con las armas importadas por Gunn se preparan para enfrentarse a los demonios y gremios de personas que se reúnen afuera para secuestrar y matar al bebe. Ángel por su parte toma a su hijo y decide aprovechar la noche para escapar lo más lejos de la batalla. No obstante es rápidamente notado por un nuevo equipo de W&H al salir del hotel y comienzan a perseguirlo. El resto de los gremios que quieren al niño muerto también notan su ausencia y se unen a la persecución. Ángel trata de perder a sus perseguidores en el interior de una mina, pero es acorralado por todos, viéndose obligado a entregar a su hijo y huir. Cuando los gremios tienen en sus manos al hijo descubren impresionados que es un oso de peluche con una bomba que los mata a todos.

En un hospital de L.A. el resto de Investigaciones Ángel lleva al auténtico hijo de Ángel a que se le apliquen sus vacunas y lo circunciden. Cuando tratan de hacer que el tratamiento termine que consiste en levantarle los datos, aparece Ángel para nombrar a su hijo con el nombre de Connor (a pesar de que Wesley quería que se llamara como el). En W&H los abogados ven en una cinta que por intervención de Lorne, Ángel y el resto de su pandilla se enteraron de que están bajo vigilancia. De pronto al lugar aparece un enfurecido Ángel que amenaza a Linwood con matarlo si el despacho continua en su plan por secuestrar a su hijo y lo convierte en su padrino al darle la orden de mantener alejados a todos los demonios y amenazas para el bebe.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Fred Burkle.

Continuidad
 Uno de los nombres de las posibles amenazas para Connor es El Verdugo, un ejército de demonios puros que fueron los responsables de la muerte de Doyle (Héroe).
 El hijo de Ángel es nombrado Connor que en Irlandés significa "Consejero".
 Justine aparece por primera vez y se une a Shajhan y Holtz.
 Investigaciones Ángel se enteran de que están siendo espiados por Wolfram & Hart.

Enlaces externos

Episodios de la tercera temporada de Angel

Dad (Angel)


Mustafa Fevzi Çakmak (12 Ocak 1876, İstanbul - 10 Nisan 1950, İstanbul), Türkiye'nin Mustafa Kemal Atatürk'ten sonraki ikinci ve son mareşali. İlk Millî Savunma Bakanı ve Türk Silahlı Kuvvetleri'nin Cumhuriyet dönemindeki ilk genelkurmay başkanı ve Osmanlı İmparatorluğu'nun 3 Şubat 1920 ile 5 Nisan 1920 tarihleri arasındaki Harbiye Nazırı'dır.

Yaşamı
Mareşal Fevzi Çakmak, 12 Ocak 1876'da İstanbul Anadolu Kavağı'nda Çakmakoğullarından Topçu Albayı Ali Sırrı ile Hesna Hanım'ın oğlu olarak dünyaya geldi. İlk ve orta öğrenimini Kuleli Askerî Lisesi'nde tamamladıktan sonra 29 Nisan 1893'te Harbiye'ye kaydolarak 28 Ocak 1896'da piyade teğmen rütbesiyle mezun oldu. Akabinde Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'ye girerek 25 Aralık 1898'de kurmay yüzbaşı rütbesiyle bitirdi.

Bir süre Erkân-ı Harbiye (Genelkurmay) 4. Şube'de görev yaptıktan sonra 1899'da 3. Ordu'ya bağlı Metroviçe'deki 18. Fırka'nın kurmay heyetinde görevlendirildi. Balkanlar'daki Sırp ve Arnavut çetelere karşı verilen mücadeleye katıldı. Kısa aralıklarla terfi ederek 1907'de miralaylığa (albay) yükseldi. 1908 yılında İkinci Meşrutiyet ilan edildiğinde 35. Fırka Komutanı ve Taşlıca Mutasarrıfıydı. 1910'da Arnavutluk'ta çıkan ayaklanmayı bastırmakla görevlendirilen Kosova Kolordusu'nun kurmay başkanlığına atandı. 1911'de Trablusgarp Savaşı başlayınca Rumeli'nin savunmasıyla görevli Garp (Vardar) Ordusunun kurmay başkanlığına getirildi. Balkan Savaşı (1912-1913) sırasında 21. Yakova Fırka Komutan Vekilliği, 6 Ağustos 1912'de Kosova Kuvay-ı Umumiye Kurmay Başkanlığı ve 29 Ekim 1912'de de Vardar Ordusunda 1. Şube (Harekât Şubesi) Müdürlüğü yaptı. Sırp Cephesi'nde bu görevde bulunan Fevzi Paşa'nın başarılı askerî faaliyetlerine rağmen, Garp vilayetlerinde 10 Mayıs 1913'ten itibaren Türk hâkimiyeti sona ermiştir.

1913'te 5. Kolordu Komutanlığına atandı. Mart 1915'te rütbesi mirlivalığa (tümgeneral) yükseltildi.

I. Dünya Savaşı
I. Dünya Savaşı'nda Çanakkale, Kafkas ve Suriye cephelerinde savaştı. 1918'de ferikliğe yükseldi.

Çanakkale Cephesi

Fevzi Paşa, V. Kolordu Komutanı olarak 6 Ağustos ve 13 Ağustos 1915 tarihindeki muharebelere katılmıştır. Fevzi Paşa'nın komutasındaki XIII. ve XIV. Tümenler muharebeye katılmamış fakat 21 Temmuz'dan itibaren cepheye gelerek, I. Tümen hariç yıpranmış ve yorulmuş eski tümenleri değiştirmişlerdir. Ayrıca İkinci Ordu tümenlerinin bölgeye (Kereviz Dere-Zığın Dere) gelmeleri üzerine VI. ve VII. Tümenler, Saros Grubu'na gönderilmiştir.

Düşman Kirte istikametinde yapacağı taarruzlar doğrultusunda Alçıtepe'yi almayı planlamıştı. Fakat Türk direnişi karşısında amacına ulaşamayan düşman kuvvetleri çok fazla ilerleyememiştir. 6 Ağustos'ta düşmanın taarruz ettiği Arıburnu - Conkbayırı Bölgesine gönderilen VIII. ve IV. Tüm. ile yetinmeyen Vehip Paşa, 9 Ağustos'ta Fevzi Paşa'nın komuta ettiği V. Kolordu Komutanlığına bağlı V. ve XIV. Kolorduların son ihtiyatları olan 41. ve 28. Alayları da bu bölgeye gönderdi. Bölgeye gönderilen bu iki alay Conkbayırı'nın düşmanın eline geçmemesine ve Albay Mustafa Kemal Bey'in 10 Ağustos tarihinde Conkbayırı taarruzuna yardımcı oldu. Mustafa Kemal Bey'in rahatsızlığı nedeniyle 10 Aralık 1915'te Fevzi Paşa 5. Kolordu Komutanlığı kendisinde kalmak üzere, ek görev olarak Anafartalar Grubu Komutan Vekilliğine görevlendirildi (Mustafa Kemal Bey ise 16 Aralık 1915'te cepheden ayrıldı). Bu muharebelerde V. Kolordu Komutanı olarak görev alan Fevzi Bey'in komutasındaki XIII. Tüm. 21 Ekim 1915'te Keşan'a hareket etti. XIV. Tümen ise 12 Ocak 1916'da bölgeden ayrıldı.

Kurtuluş Savaşı
Mondros Mütarekesi imzalandığında sağlık nedenleri sebebiyle İstanbul'da bulunuyordu. 24 Aralık 1918'den 14 Mayıs 1919'a kadar ferik rütbesiyle Osmanlı Devleti'nin Erkân-ı Harbiye Reisliği (bugünkü Genelkurmay Başkanlığı) görevinde bulundu. 1. Ordu Müfettişliği, Askerî Şûra üyeliği, Ali Rıza Paşa ve Salih Hulusi Paşa hükûmetlerinde Harbiye Nazırlığı (Millî Savunma Bakanı) (Şubat - Nisan 1920) yaptı. Harbiye Nazırlığı sırasında Anadolu'daki millî kurtuluş hareketine silah ve cephane gönderilmesini kolaylaştırıcı bir tutum izledi.

İstanbul'un İtilaf Devletleri tarafından resmen işgalinin (16 Mart 1920) ardından Anadolu'ya geçmeye karar veren Fevzi Paşa, 27 Nisan 1920'de Ankara'ya ulaştı. İstasyonda Mustafa Kemal Paşa tarafından törenle karşılandı. Birinci dönem TBMM'ye Kozan milletvekili olarak katıldı. 26 Mayıs 1920'de İstanbul Hükûmeti tarafından ulusal hareketin önderlerinden biri olarak rütbesinin kaldırılmasına, nişanlarının geri alınmasına ve idamına karar verildi.

3 Mayıs 1920'de Millî Müdafaa Vekilliği'ne (Millî Savunma Bakanlığı) getirildi. 24 Ocak 1921'de Mustafa Kemal Paşa'nın İcra Vekilleri Heyeti Reisliği'nden ayrılması üzerine, Millî Müdafaa Vekilliği üzerinde kalmak kaydıyla İcra Vekilleri Heyeti Reisliği'ni (Başbakanlık) de üstlendi. İkinci İnönü Muharebesi'nin zaferle neticelenmesinin ardından 3 Nisan 1921'de rütbesi TBMM kararıyla birinci ferîk-i evvelliğe (orgeneral) yükseltildi. Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Vekili ve Garp Cephesi Kumandanı Mirliva İsmet Paşa'nın cephede olması ve Ankara'ya sürekli gelememesi sebebiyle mevcut görevleri uhdesinde kalmak üzere 3 Ağustos 1921'de Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Vekilliği görevine de getirildi. Sakarya Meydan Muharebesi sırasında Büyük Millet Meclisi Reisi ve Başkumandan Mustafa Kemal Paşa ile birlikte bizzat cephede harekâtı yönetti.

14 Ocak 1922'de Millî Müdafaa vekilliği, 9 Temmuz 1922'de İcra Vekilleri Heyeti Reisliği görevlerinden ayrıldı ve Genelkurmay Başkanı olarak Büyük Taarruz'un askerî planlarını hazırladı. Zaferle sonuçlanan Dumlupınar Meydan Muharebesi'nin (30 Ağustos 1922) ardından 31 Ağustos'ta rütbesi Başkomutan Mustafa Kemal Paşa'nın tavsiyesi üzerine TBMM tarafından Müşirliğe (Mareşal) terfi ettirildi.

Cumhuriyet dönemi
"Erkân-ı Harbiye-i Umumiye Vekilliği"nin kaldırılmasıyla 30 Ekim 1924'e kadar TBMM'de Kozan milletvekilliği görevine devam etti. Mustafa Kemal Paşa'nın askerlik yapanların siyasete karışmamaları gerektiğine dair talimatından sonra, 31 Ekim 1924'te askerlik görevini, siyasete tercih ederek Kozan milletvekilliğinden istifa etti.

Erkân-ı Harbiye-i Umumiye Reisliği görevini 23 yıl yaptıktan sonra 12 Ocak 1944'te 68 yaşında Askerî ve Mülkî Tekaüt Yasası'na göre Tahdit-i Sin yani yaş haddinden dolayı emekliye sevk edildi.

1946 seçimlerinde Demokrat Parti listesinden bağımsız aday olarak TBMM'de VIII. Dönem İstanbul Milletvekili seçildi. 6 Ağustos 1946'da milletvekili seçilerek 22 sene sonra tekrar Meclise katılan Fevzi Paşa, İsmet İnönü'ye karşı Demokrat Parti'nin Cumhurbaşkanı adayı olarak 59 oy aldı. Demokrat Parti Genel Başkanı Celâl Bayar'ın dönemin Cumhurbaşkanı'nın demokratik seçimlere izin vermesi için söylediği "Devr-i Sabık yaratmayacağız" (yani iktidara geldikten sonra yapılan yanlışların ve yolsuzlukların hesabını sormayacağız) demesinden sonra partisinden istifa ederek, 19 Temmuz 1948'de Osman Bölükbaşı ile birlikte Millet Partisi'nin kurucu üyeleri arasında yer aldı. Partinin fahri başkanı oldu.

Ölümü

1950 seçimde Millet Partisi'nin adayı oldu ama seçimden birkaç gün evvel 10 Nisan tarihinde İstanbul'daki Teşvikiye Sağlık Yurdu'nda öldü. Ölümünün ertesi günü gazeteler kara başlıkla çıktı ama radyoda müzik yayınının devam etmesi üzerine radyolar şiddetle protesto edildi. Halk, bilhassa Irak ve Suriye radyoları matem marşları çalarak, acılarını paylaştıkları halde Türk radyosunun ilgisiz kalmasına kızıyordu. Radyoevinin önünde gençlerle polis arasında çarpışmalar oldu, jandarmalar hava yıldırma ateşi açtı. Taksim Gazinosu ve birçok sinemaların camları kırıldı. Şehir Tiyatrosu zorla kapatıldı. Müzikli yayına karşı çıkan; Millî Türk Talebe Birliği, Türk Gençlik Teşkilatı ve Türk Kültür Ocağı, Basın ve Yayın Genel Müdürlüğüne telgraf çekerek olayı protesto ederler.

Ertesi gün, cenazesi Eyüp Sultan Camii'nden kaldırılırken, cenaze namazında yüz binlerce vatandaş bulundu, ancak hazırlanan cenaze merasim programını halk durdurdu, tabutun top arabasına konulmasına meydan bırakılmadı, halk tarafından taşındı. Bazı tahrikçiler de olaya karışınca, bir aralık ortalıkta dehşet verici karışıklıklar aldı, yürüdü ve cenazeye bir irtica hareketi havası vermek isteyenler oldu. Hadise çıkardıklarından dolayı sonradan tutuklanan yüz kişi arasında yalnız o beş öğrenci görüldüğü bulundu. Mareşal Çakmak Eyüp Sultan Mezarlığı'ndaki aile mezarlığına kızının yanına defnedilmiştir ve ailesinin isteğiyle Ankara'daki Devlet Mezarlığı'na nakledilmemiştir.

Ailesi
Mareşal Çakmak, Fatma Fitnat Çakmak (1891-30.05.1969) ile evli ve Nigar (1909-21.01.1982) ile Ayşe Muazzez (21.06.1911-17.04.1938) adlarında iki kız çocuk babasıydı. Fatma Fitnat Çakmak 1950 seçiminde eşinin yerine İstanbul adayı olarak Millet Partisi'nin listesinde gösterildi ama seçilemedi.

Soyağacı

Madalya ve Nişanları

 Gümüş İmtiyaz Madalyası (23 Ocak 1900)
 Mecidiye Nişanı, 5. sınıf (22 Ağustos 1900)
 Osmaniye Nişanı, 4. sınıf (17 Temmuz 1906)
 Harp Madalyası (2 Ekim 1915)
 Gümüş (18 Kasım 1915)
 Iron Cross 2. sınıf (Almanya, 26 Aralık 1915)
 Altın Liyakat Madalyası (17 Ocak 1916)
 Savaş Madalyası (Almanya, 21 Ekim 1916)
 Altın İmtiyaz Madalyası (11 Kasım 1916)
 Askeri Liyakat Haçı, 2. sınıf (Avusturya-Macaristan, 3 Nisan 1917)
 Kılıçlı Osmaniye Nişanı, 2. sınıf (23 Eylül 1917)
 Kılıçlı Osmaniye Nişanı, 1. sınıf (7 Ocak 1918)
 Kraliyet Nişanı (Württemberg, 19 Haziran 1918)
 Kırmızı-Yeşil Kurdeleli İstiklal Madalyası (21 Kasım 1923) & Takdirname

Kitapları

 Fevzi Çakmak (Mareşal), Garbî Rumeli'nin Suret-i Ziya-ı ve Balkan Harbinde Garp Cephesi Hakkında. Konferanslar, Erkan-ı Harbiye Mektebi Matbaası, İstanbul, 1927.
 Mareşal Fevzi Çakmak, Büyük Harpte Şark Cephesi Hareketleri, Gen.Kur. Basımevi, Ankara, 1936.

Ayrıca bakınız
 Türk Kurtuluş Savaşı'na katılan üst kademelerdeki komutanlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 https://web.archive.org/web/20061017043659/http://www.msb.gov.tr/Birimler/Bakanlar/BakanPotre/FCakmakB.htm
 https://web.archive.org/web/20100509164120/http://www.ata.boun.edu.tr/chronology/kim_kimdir/fevzi_cakmak.htm
 http://www.fevzicakmak.com.tr

1876 doğumlular
İstanbul doğumlu askerler
1950 yılında ölenler
Osmanlı paşaları
Osmanlı generalleri
Harbiye nâzırları
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
7. Ordu (Osmanlı) Komutanları
Türkiye başbakanları
Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanları
Türk mareşaller
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
Millet Partisi (1948) mensubu siyasetçiler
Mecidiye Nişanı sahipleri
Demir Haç sahipleri
TBMM 1. dönem Kozan milletvekilleri
TBMM 2. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 8. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM Anayasa Komisyonu
Dersim İsyanı'nda kişiler
Eyüpsultan Mezarlığı'na defnedilenler
İttihat ve Terakki üyeleri
Piyade subaylar

Fevzi Çakmak


Međuopćinska nogometna liga Koprivnica – Križevci je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1979./80.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bila "Drava" iz Novigrada Podravskog.

Ljestvica

 Žabno – tadašnji naziv za Sveti Ivan Žabno

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Zona ZO Bjelovar 1979./80.
 Općinska A liga Koprivnica 1979./80.
 Međuopćinska liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje 1979./80.
 Međuopćinska liga Virovitica – Đurđevac 1979./80.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 24, god. XXXV, izdano 13. lipnja 1980., str. 9 (Sport), (ljestvica), preuzeto 5. travnja 2021.

1979-80 0 MOL KC-KŽ
MOL Koprivnica-Križevci
1979-80 MOL Koprivnica-Križevci

Međuopćinska nogometna liga Koprivnica – Križevci 1979./80.


Zemianske Sady este o comună slovacă, aflată în districtul Galanta din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 870 de locuitori.

Istoric
Localitatea Zemianske Sady este atestată documentar din 1156.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Zemianske Sady


Borderlands 2 es un videojuego de disparos en primera persona con elementos de rol, se trata de la secuela del videojuego de 2009, Borderlands. Fue desarrollado por Gearbox Software y distribuido por 2K Games para las plataformas Microsoft Windows, PlayStation 3 y Xbox 360. Fue lanzado el 18 de septiembre de 2012 en Norteamérica y el 21 de septiembre de 2012 en el resto del mundo. Una versión para PlayStation Vita fue lanzado el 8 de mayo de 2014, desarrollado por Iron Galaxy Studios en colaboración de Gearbox Software. Una versión compatible con PlayStation VR fue anunciada por Gearbox Software para su lanzamiento el 14 de diciembre de 2018.

Sinopsis

El juego se sitúa 5 años después de su anterior título Borderlands.
Jack el guapo, antagonista principal, ha tomado la corporación Hyperion, y se ha autoproclamado dictador de Pandora tras haber encontrado "La Cámara". El nuevo grupo viaja en tren en busca de La Cámara. Pero resulta ser una trampa de Jack pues quiere eliminar a todos los buscadores de la cámara, y el vagón donde viajaban resulta ser un vagón lleno de explosivos, pero los buscadores sobreviven a este atentado, al ser rescatados por Clap-Trap, deciden continuar con su búsqueda de la cámara, y asesinar a Jack y traer de vuelta la paz a Pandora.

Personajes
Los personajes jugables de esta secuela son:
 Zero, "El asesino", parecido a Mordecai del primer juego, su habilidad consiste en dejar un holograma y volverse invisible por un corto periodo de tiempo.                                                                                Zer0 es un asesino a sueldo. Según su póster buscado y sus grabaciones personales de ECHO, realiza asesinatos políticos y éxitos comunes. Después de un asesinato particularmente insatisfactorio en el que el objetivo no puede defenderse, a pesar de que Zer0 lo alienta a hacerlo, el asesino comienza a buscar un entorno más desafiante. Viaja a Pandora después de enterarse de la Bóveda de un camarero, y considera que la caza es digna de sus habilidades.
 Salvador, "El Gunzerker", esta clase es completamente nueva, su habilidad consiste en usar dos armas a la vez.A pesar de que su amor por la violencia excesiva estaba dirigida contra bandidos y criminales, Salvador estaba a punto de ser ejecutado por la gente de su propia ciudad natal, Ovejas, por sus acciones cuando un equipo de ataque de Hyperion llegó para apoderarse de la ciudad. Después de destruir las fuerzas invasoras, Salvador se interesa en la nueva Bóveda al enterarse de sus peligros mientras "interroga" al último sobreviviente del equipo de ataque y lo deja arrastrarse de regreso a Hyperion en un solo brazo (ya que Salvador se había arrancado el otro brazo) y se rompió las dos piernas).
 Axton, "El Comando", parecido a Roland del primer juego, con la habilidad de lanzar la torreta sable.Axton se dio cuenta de la Bóveda gracias a un anuncio de radio orquestado por Handsome Jack , que había estado monitoreando la búsqueda de recompensas más reciente del Comando.  Aunque Axton estaba generando más recompensas y ganando mucho más dinero que nadie en la jurisdicción del Sheriff Youngblood, descubrió que era demasiado fácil, y el atractivo de la fama, la fortuna y el combate desafiante lo atrajeron hacia Pandora .
 Maya, "La sirena", una sirena como Lilith, con la habilidad de sostener enemigos en el aire llamada PhaselockDe pequeña, Maya fue identificada como una sirena y entregada a la Orden de la Tormenta Inminente, la orden dominante de los monjes en su mundo natal de Atenas . Ella entrenó sus poderes de sirena en secreto hasta que alcanzó la edad adulta, cuando los monjes la revelaron al público como su diosa y salvadora. Irritada por la correa corta de la Orden, anhelaba la aventura y expresó interés en viajar a Pandora para aprender más sobre su linaje de sirenas. Finalmente se dio cuenta de que la Orden la estaba usando como una amenaza para extorsionar el dinero y la obediencia de la gente de Athenas. Después de Phaselocking y ejecutar a su manejador Hermano Sophis, se dirigió a Pandora para finalmente satisfacer su curiosidad por las sirenas..

También están disponibles dos personajes extras disponibles como contenido descargable:
 Gaige, "La mecanomante", su habilidad consiste en llamar a un robot llamado Trampa Mortal (D374-TP) que ataca a los enemigos con garras y otros según las habilidades escogidas.Gaige era una estudiante de secundaria del planeta Eden-5 , y sus padres la apoyaron con amor en sus esfuerzos, particularmente su padre. A menudo ECHO transmitía en vivo sobre lo que estaba sucediendo en su vida y tenía una docena de suscriptores en su canal, aunque con el tiempo se redujo a dos. Gaige descubrió que la historia detrás de las Bóvedas, Eridium y Pandora era particularmente fascinante, y consideró que su era era "el período de tiempo más asombroso de la historia" en el que vivía.
 Krieg, "El psicópata", su habilidad consiste en sacar una "hacha sierra" para golpear con ella o lanzar algunas a los enemigos.Aunque no está claro qué causó la transformación de Krieg en un asesino psicótico, el juego proporciona evidencia que insinúa una personalidad antitética en el pasado. Esto se establece por un remanente fracturado de su psique, manifestándose como una "voz interior" en su mente. Revela que Krieg había participado anteriormente en actividades de cazadores de bóvedas, como ayudar a los necesitados y cobrar con el botín. La voz también busca controlar el deseo de asesinato de Krieg al limitar a sus víctimas a aquellos que merecen un castigo.

También estará Claptrap, con el que volveremos a encontrarnos en esta edición y Ángel.
Los personajes del juego anterior también harán su aparición en este juego, pero esta vez como secundarios, todavía jugando un rol mayor en la historia

 Tiny Tina , En febrero de 2013, el personaje de Tiny Tina fue blanco de diversas críticas y se vio envuelta en una controversia por su diseño. En una discusión vía Twitter entre el guionista principal del videojuego, Anthony Burch, y el usuario Mike Sacco —que resultó ser un creativo que trabajaba para empresa Cryptozoic Entertainment, desarrolladora de juegos de cartas y videojuegos para iOS— se generó polémica entorno al lenguaje que utilizaba el personaje de Tiny Tina, una niña caucásica de trece años mentalmente inestable. Sacco comentó que el diseño de la protagonista era «racista» dada la disparidad de su raza con el slang que hablaba, asociado comúnmente a las barrios bajos estadounidenses con mayoría de población afroamericana. Otros comentarios de terceros apoyaron la moción de Sacco y tildaron la jerga de los diálogos de Tiny Tina como «exageradamente esterotipada» y «ridícula». Burch aclaró que nunca fue su intención que Tiny Tina transmitiera tintes racistas, sino una mezcla de «acento "ebonic"/cuentos de hadas/ingenuidad» y se ofreció a cambiar el diseño del personaje en futuras ediciones de Borderlands 2. Sin embargo, el debate generó respuestas a favor del guionista y defendiendo al personaje, como la de la del director de Gearbox Software, Randy Pitcford quien afirmó sobre Anthony Burch «Tina no es racista porque tú no eres racista. Eres un pilar de tolerancia e inclusión». Anthony finalizó escribiendo que no estaba seguro de la naturaleza prejuciosa de la que se acusó a Tina y aclaró que de ser un problema mayor, los cambios en el diseño del personaje serían para futuros contenidos.

Recepción

Borderlands 2 logró obtener críticas muy positivas tanto de la crítica especializada, como del público en general.

Contenido Descargable

Paquete Mechromancer (Premiere Club)

El Premiere Club era un bonus recibido al pre-comprar el juego que venía con armas de oro, una reliquia, una llave de oro y el acceso a una quinta clase jugable, la mecanomante. Incluye armas, armaduras raras o módulos.

Capitán Scarlett y su botín pirata

Primer DLC. Añade una nueva historia, que toma lugar en un vasto desierto que solía ser un océano. Capitán Scarlett, una Pirata de la Arena, trabaja con el jugador para buscar El Tesoro Perdido del Capitán Blade.

La escabechina sangrienta del Sr. Torgue

Segundo DLC, que incluye nuevas regiones, un nuevo hilo argumental y nuevos enemigos y personajes para la campaña. En esta historia los jugadores se meten de lleno en la vida del Señor Torgue, un personaje que permitirá obtener a base de sus retos, nuevos objetos (armas, diseños de personaje, y una tienda de armas exclusiva de la marca Torgue, etc...)

La gran cacería de Sir Hammerlock

Tercer DLC. Es una nueva expansión con nuevo contenido que incluye un nuevo vehículo, escenarios y misiones. La historia está presentada como una cacería en un safari.

Tina Chiquitina Asalta la Mazmorra del Dragón

Este cuarto DLC, fue creado como una sátira a los Juegos de rol, en esta ocasión Tina es la narradora, y por lo tanto todo lo que sucede en la historia es parte de su imaginación, Mordercai, Lilith y Brick son los jugadores.
Como antagonista principal tenemos a Jack el brujo, quien secuestra a la princesa de Flamerock Refuge y trata de llevar la oscuridad a este mundo, tendremos la ayuda de conocidos personajes como son Ellie, Moxxxi, Torgue y el Caballero Blanco un intento de Tina de volver a ver a Roland.

Krieg, el psicópata

Este DLC nos trae un nuevo personaje, Krieg, un psicópata que se une a los buscadores de cámara.
Su habilidad especial Matanza de hacha sierra, le convierte, por un breve tiempo, en un Psicópata especializado en daño cuerpo a cuerpo, que regenera toda la vida cada vez que mata a un enemigo, su árbol de habilidades lo especializa en 3 aspectos: Daño ígneo, explosiones, y una mejora del cuerpo a cuerpo.

Paquetes de mejoras de buscacamaras supremo

Hay 2 paquetes de mejoras de buscacamaras supremo, ambos aumentan el nivel máximo del personaje en 11 niveles, y cada uno de ellos trae sus beneficios adicionales, en el primero los enanos saqueadores se convierten en enanos saqueadores legendarios, aumentando las posibilidades de que dejen botín especial y las añadidas por este paquete, las cian o perlescentes. El segundo incluye el desafío del pico de digistrucción y sus "niveles de overpower" que permiten al jugador conseguir botín equivalente al nivel 80.

HeadHunter

Los HeadHunter o en español buscadores de cabezas, no son como los 4 anteriores. Únicamente tratan sobre alcanzar a un enemigo al que finalmente hay que cazar. Como recompensa ganamos su cabeza, la cual puede ser equipada en los personajes, cada Head Hunter se inspira en días festivos (Halloween, Acción de Gracias, San Valentín y Navidad)(Y "el capitulo de la playa").

HeadHunter 1 TK Baha's Bloody Harvest

En este DLC nos encontramos nuevamente con TK Baha zombi, debemos ayudarle a matar a una calabaza monstruosa, para que así consiga cerebros para comer, como característica especial encontraremos caramelos que nos darán bonificaciones temporales como lo vimos en Tina Chiquitina Asalta la Mazmorra del Dragón, pero estos caramelos son gratis. Un mundo nuevo, donde encontraremos enemigos típicos de Halloween, como ser calabazas, esqueletos, zombis, además de un escenario tipo cementerio con ríos de sangre y demás. Este DLC fue el peor calificado, por tener una historia muy corta además de no estar al nivel esperado en dificultad.

HeadHunter 2 La Cacería del Guajolote

Segundo HeadHuter inspirado en acción de gracias, en este nuevo HeadHunter vemos al Señor Torgue, que está en un concurso para ver quien es capaz de eliminar al Guajolote, un Pavo Gigante que asesina a todo el que se le enfrente, Torgue nos revela que a la Corporación Torgue se le pasó un poco la mano e hicieron al Guajolote invencible, pero como somos sus amigos y no nos quiere ver morir así que nos revelara el secreto para matarlo, una mejor Historia que el primer HeadHunter, también nos adentra un poco más en la vida de Torgue, en este DLC se sabe cosas como por ejemplo que Torgue vendió su empresa por 12$ y un choque de manos y Torgue únicamente sigue en ella por su imagen, también nos encontraremos con la abuela de Torgue que nos contara un poco más sobre la vida de Torgue.

HeadHunter 3 How Marcus Saved Mercenary Day

Tercer HeadHunter inspirado en Navidad, Como Marcus salvo el Día del Mercenario, este HeadHunter nos cuenta la historia del día del mercenario, una sátira al día de Navidad, Marcus nos guiará en la misión y nos contara la historia de esta festividad impuesta por la Corporación Dahl, además resolveremos el misterio acerca de este curioso día.
Y si completamos este dlc tendremos un baúl de armas, modificaciones, etc.

HeadHunter 4 Mad Moxxi and the Wedding Day Massacre

Cuarto HeadHunter inspirado en San Valentín, la historia retoma la pelea entre Hodunk y Zaford. Moxxi espera a los Buscadores de la cámara con la primicia de que un goliat de cada familia se casará para traer paz a las dos familias. Sin embargo, las cosas no han tenido un buen comienzo. Moxxi encarga a los Buscadores de la cámara que reúnan ingredientes para una poción de amor para asegurarse de que nada salga mal.

HeadHunter 5 Sir Hammerlock vs el Hijo de Crawmerax

Este es el quinto y último paquete de contenido descargable para Borderlands 2 Headhunter. Fue lanzado el 15 de abril de 2014, La historia tiene lugar en un resort de la isla abandonada llamada Wam Bam Island. Sir Hammerlock ha sido secuestrado, y los Buscadores de la cámara tendrá que rescatarlo mediante el seguimiento de un nuevo tipo de Varkid llamado Bloodhound Varkid. Al final, ellos también tienen la oportunidad de luchar contra un nuevo jefe: El Invencible Hijo de Crawmerax el Invencible.

Véase también

 Borderlands

Referencias

Enlaces externos

Videojuegos de 2012
Videojuegos de disparos en primera persona
Videojuegos de rol de acción
Videojuegos de mundo abierto
Secuelas de videojuegos
Videojuegos de ninjas
Videojuegos de piratas
Videojuegos de venganza
Videojuegos de Borderlands
Videojuegos de 2K Games
Videojuegos de Aspyr
Videojuegos de Gearbox Software
Videojuegos de Iron Galaxy
Videojuegos desarrollados en Estados Unidos
Videojuegos disponibles en Steam
Videojuegos ambientados en planetas ficticios
Videojuegos con contenido descargable
Videojuegos con generación por procedimientos
Videojuegos con gráficos cel-shading
Videojuegos con motor PhysX
Videojuegos con motor Unreal Engine
Videojuegos con música de Cris Velasco
Videojuegos con música de Jesper Kyd
Videojuegos con música de Sascha Dikiciyan
Videojuegos con protagonistas de género seleccionable
Videojuegos multijugador en línea
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador
Videojuegos relacionados con la comunidad LGBT
Videojuegos para Android
Videojuegos para Linux
Videojuegos para Mac
Videojuegos para Nintendo Switch
Videojuegos para PlayStation 3
Videojuegos para PlayStation 4
Videojuegos para PlayStation Vita
Videojuegos para Windows
Videojuegos para Xbox 360
Videojuegos para Xbox One

Borderlands 2