Gundeshapur este un oraș antic aflat pe teritoriul actualului stat Iran. Fondat de către șahul Shapur I (240-270), Gundeshapur a fost centrul intelectual al Imperiului Sasanid. Astăzi orașul este o ruină, neexistând în zonă un sit arheologic organizat.

Etimologie
Gundeshapur este un nume derivat de la persanul Gondēšāpūr. Acesta provine probabil de la expresia wandēw Šāpūr însemnând achiziția lui Shapur, de la Gund-dēz-i Shāpū însemnând Fortăreața militară a lui Shapur, Gund-ī Shāpur însemnând Armata lui Shapur sau de la Weh-Andiyok-Shāpūr însemnând Shapur l-a construit mai bine decât Antiohia. Orașul are mai multe denumiri în alte limbi: în siriacă: ܒܝܬ ܠܦܛ Bēth Lapaṭ; în greacă: Bendosabora și în arabă: جنديسابور Jundaysābūr.

Istorie
Majoritatea cercetătorilor sunt de părere că orașul Gundeshapur a fost fondat de către șahul Shapur I după victoria sa împotriva împăratului roman Valerian în Bătălia de la Edessa din anul 260. Situat în provincia persană Khuzestan și aflat în apropiere de vechiul oraș Susa, Gundeshapur ar fi avut inițial rolul de garnizoană militară, aici fiind ținuți captivi numeroși prizonieri romani. Șahul a ridicat orașul la statutul de capitală pe perioada iernii. Se crede că a fost folosit ca reședință de iarnă a șahilor până în vremea lui Shapur al II-lea (309-379). După ce s-a stabilit aici, soția lui Shapur I, fiica împăratului Aurelian, a adus cu ea doi medici greci care au început să predea în oraș învățăturile lui Hippocrate.

Orașul Gundeshapur are o semnificație religioasă foarte importantă. În anul 274, Profetul Mani (216-274), fondatorul religiei maniheiste a fost chemat de urgență la Gundeshapur pentru a se prezenta în fața șahului Bahram I (271-274). Acolo a fost supus numeroaselor acuzații aduse de către preoții zoroastrieni cum că ar induce poporul în eroare din cauza doctrinelor sale. Bahram I a ordonat ca Mani să fie arestat timp de 26 de zile, apoi a fost executat. Conform unor relatări, Mani a fost jupuit si decapitat, iar trupul său a fost expus într-un loc public. Cu toate acestea, adepții lui Mani au văzut în martiriul lui un model și un eveniment de bucurie, înălțarea lui Mani în Împărăția Luminii. Astfel, Gundeshapur a devenit un loc sfânt pentru manihei, formând aici o comunitate numeroasă ce a dispărut în cele din urmă din cauza persecuțiilor.

În anul 489, centrul teologic și științific creștin nestorian de la Edessa a fost închis de către împăratul bizantin Zenon. Membrii săi au fugit în Imperiul Persan unde s-au stabilit la Nisibis. O parte dintre ei au plecat și la Gundeshapur împreună cu filozofii păgâni ce au fost izgoniți de la Atena de către Iustinian în anul 529. Împreună au pus bazele unei școli de cercetare în domenii importante precum matematică, astronomie sau medicină. De asemenea, în Gundeshapur exista o mănăstire creștină (viitor lăcaș nestorian) încă din anul 367 și o episcopie, primul episcop de Gundeshapur fiind Demetrius din Antiohia.

Sub patronajul șahului Khosrau I (531-579), toți învățații nestorieni și păgâni plecați din Imperiul Bizantin din cauza persecuțiilor au fost chemați la Gundeshapur pentru a participa la crearea unei adevărate universități. Șahul le-a ordonat refugiaților să traducă texte siriace și grecești în dialectul pahlavi al limbii persane. Atunci au fost traduse opere de medicină, astrologie, filozofie, matematică, artă și arhitectură. De asemenea, Școala din Gundeshapur nu s-a rezumat doar la opere grecești și siriace, au fost traduse și texte din limba sanscrită sau din chineză, precum importantul tratat indian intitulat Panchatantra. Cu toate acestea, limba în care se preda în universitate era siriaca. Pe parcursul secolului al VI-lea, orașul a devenit faimos datorită școlii teologice nestoriane condusă de călugărul Rabban Hormizd.

În anul 638, Gundeshapur a fost cucerit de către armatele arabe care au menținut existența universității ca un institut de învățământ superior musulman. Aici au fost traduse multe opere grecești, siriace, persane, indiene și chineze în limba arabă. În anul 832, califul  Al-Ma'mun a fondat celebra Baytu l-Hikma (Casa Înțelepciunii) din Bagdad. Atunci a apărut o rivalitate între cele două orașe, în cele din urmă centrul intelectual al califatului mutându-se definitiv la Bagdad unde foști absolvenți de la Gundeshapur vor face numeroase descoperiri importante. În următoarele secole, orașul va fi depopulat devenind în cele din urmă o ruină.

În prezent la Gundeshapur nu există un sit arheologic organizat. Cu toate acestea, Archaeological Research Center of Iran's Cultural Heritage Organization și Oriental Institute of the University of Chicago au declarat încă din anul 2006 că intenționează să facă săpături în zonă.

Orașe antice
Fondări în 271
Asiria
Istoria Iranului

Gundeshapur


උතුරු ඇමරිකාව ලෝකයේ වඩාත්ම මන්දගාමී මර්ධනයක් සහිත මහාද්වීපය වුව ද ස්ථායී වර්ධනයක් පෙන්වයි. වේගවත් ආර්ථික වර්ධනයක් ඇත්තේ කැරිබීයානු දූපත්වලය.

දකුණු ඇමරිකාව තුළ ඇත්තේ වේගයෙන් ඉහල පහල යන වර්ධනයකි. වේගවත් හැඟීමක් හෝ බැසීමකම පසුව මන්දගාමී වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරයි. බ්‍රසීලයේ මෙය වඩාත්ම හොඳින් දක්නට ලැබේ. කෙසේ වුවත් වර්ධනය ස්ථාවර වෙමින් පවතී. සමස්ත මහාද්වීපයම වර්ධනය වෙයි.

වේගවත්ම වර්ධනය මෙන්ම ඉතාම මන්දගාමී වර්ධනයක් අපගමනයන් සියල්ල අප්‍රිකාවේ දක්නට හැක. ලෝකයේ තෙවැනි වේගවත්ම වර්ධනය ඇති රට බවට ඇන්ගෝලාව පත් කරනු ලැබුවේ තෙල් නිධි විසිනි. සිම්බාබ්වේ ලෝකයේ වඩාත්ම මන්දගාමී වර්ධනය පෙන්වන රටයි. අප්‍රිකාවේ තෙල් නිධි මඟින්, රටවල් කිහිපයක් තම අසල්වැසි රටවල් අභිබවා ගිය "ධනවත් ප්‍රදේශය" බිහිකර ඇත. ලෝකයේ වේගවත්ම ආර්ථික වර්ධනය පෙන්වන රටවල් 10 න් 03ක්ම හියුගෝ අප්‍රිකාවේය. අතීතයේ දී සමහර රටවල් ලොව වේගවත්ම වර්ධනය පෙන්නුම් කළ රටවල් විය. තෙල් සංචිත නිසා සමකය ආසන්නයේ රටක් වූ ගිනියාව 2004 දී 75% ක වර්ධනයක් පෙන්වීය.

යුරෝපයේ ඇත්තේ වඩාත්ම ස්ථායී ආර්ථික වර්ධනයන්ගෙන් එකකි. සෝවියට් දේශයේ බිඳ වැටීමෙන් පසු 1990 ගණන්වල මුළු මහත් නැ‍ඟෙනහිර යුරෝපය පුරාම ආර්ථික අපගමනයක් සහිත කාලවකවානුවක් විය. දෙදහස් ගණන් වන විට එය යථා තත්වයට පත් වෙමින් තිබුණි. එම ප්‍රදේශය මේ වන විට වර්ධනය අත්දකිමින් සිටියි. විශේෂයෙන්ම මෑත කාලීනව යුරෝපා සංගමය හා එක් වූ රටවල මෙම තත්වය දැකිය හැක.

යුරෝපය ලෝකයේ වේගවත්ම ආර්ථික වර්ධනය සහිත මහාද්වීපවලින් එකකි. බොහෝ රටවල් මධ්‍යස්ථ වේගයකින් වර්ධනය වන නමුදු  බොහෝ කුඩා රටවල් 7% වඩා වැඩි වර්ධන වේගයක් ලබා ගනිමින් ආසන්න රටවලට වඩා අසාමාන්‍ය වේගයකින් වර්ධනය වෙයි. ලෝකයේ වෙග්වත්ම ආර්ථික වර්ධනය ඇති රටවල් 10 අතරින් පළමුවැනිනා සිටින්නේ යුරෝපයේය.

විසිවන සියවසේ දී සමස්ත ආසියාවම වඩාත් වැඩි වර්ධනයක් සහිත ප්‍රදේශය විය. කෙසේ වුවත් 21 වැනි ශතවර්ෂයේ දී චීනය සියල්ල අභිබවා සිටින්නීය. එහෙත් යම් යම් වර්ධනීය ස්ථාන නැ‍ඟෙනහිර ආසියාවෙන් හා දකුණු ආසියාවෙන් මතුවීමට පටන්ගෙන තිබේ. විශේෂයෙන්ම ඉහල වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරයි. වඩාත්ම වැඩි වර්ධනයක් ඇති රටවල් 10 අතුරින් 03ක් සෘජුවම ආසියාතික රටවල් වන අතර තවත් රටවල් 03ක් වක්‍රව හෝ අර්ධ වශයෙන් ආසියානු රටවල්ය.

මේ අතර ඕසීනියාව මධ්‍යස්ථ වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරයි. ඕසිනියාහි අසාමාන්‍ය වර්ධනය පෙන්නුම් කරන එකම ප්‍රදේශය "වනාවටු" ප්‍රදේශයයි.

සමහර රටවල් ඒවායේ ඇති යුද්ධය තත්ව හා අත්‍යුද්ගමනය හේතුවෙන් සෘණාත්මක වර්ධනයක් පෙන්වයි. පලස්තීනීය රාජ්‍යයක් , සිම්බාබ්වේ සහ චැඩ් වැනි රටවල් වේ.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Economic_development#Development_by_GDP

දළ දේශීය නිෂ්පාදනයෙන් සංවර්ධනය


Ralph Ferraro (* 3. Juli 1929 in Waterbury (Connecticut); † 3. April 2012 in Los Angeles) war ein amerikanischer Schlagzeuger, Orchesterleiter, Komponist und Arrangeur, der vor allem durch seine Filmmusiken und Arrangements bekannt wurde.

Leben und Wirken
Ferraro erwarb den Masterabschluss in Musik an der Manhattan School of Music. Nach Ableistung des Militärdienstes bei der US-Marine zog er nach Rom, wo er als Jazz-Schlagzeuger und Studiomusiker für italienische Kino- und Fernsehproduktionen tätig war, u. a. für Nino Rota bei der Musik der Fellini-Filme La Dolce Vita, 8 1/2 und Julia und die Geister, für Ennio Morricone (Schlacht um Algier, 1966), ferner für Riz Ortolani (Mondo Cane) und Armando Trovaioli. Daneben wurde er als Arrangeur tätig und erhielt den Auftrag, das Soundtrack-Album für den Film Der Chapman-Report (Regie: George Cukor, 1962) einzuspielen. Als Arrangeur arbeitete er in den folgenden Jahren für den Komponisten Piero Piccioni, in Il momento della verita (1965) und Minnesota Clay (Sergio Corbucci, 1964). In Italien hatte er erstmals Gelegenheit Filmmusik zu orchestrieren, den Soundtrack zum Barbara-Steele-Film La Sorella di Satana (Regie: Michael Reeves, 1966). Auch schrieb er die Musik zu Anna Gobbis Spielfilm Lo scandalo (1965).

Im Jahr 1967 kehrte er in die Vereinigten Staaten zurück, um in Hollywood als Filmkomponist zu wirken; er schrieb zunächst Musik für den Spielfilm Der Pirat des Königs und für sieben Folgen der Fernsehserie Die Leute von der Shiloh Ranch. Als Orchestrator arbeitete er mehrere Jahre mit Leonard Rosenman, u. a. für die Woody-Guthrie-Filmbiografie Dieses Land ist mein Land, für die Rosenman den Oscar erhielt. Ferner arbeitete er für Randy Edelman und orchestrierte Filme wie Mein Vetter Winnie (1992), Gettysburg (1993), Die Maske (1994), Dragonheart (1996), Shang-High Noon (2000) und Shanghai Knights (2003). Daneben arbeitete er als Arrangeur für die Kenny Clarke/Francy Boland Big Band (More Jazz in the Movies, 1968) und für Sänger wie Andy Williams, Rod McKuen und Donny Osmond, gelegentlich auch als Sessionmusiker, wie für Helen Merrill (Why Don't You Do Right?). Ferraro unterrichtete außerdem in Los Angeles an der Grove School of Music; er lebte zuletzt in Santa Monica Canyon.

Filmografie (Auswahl)
 1965: Lo scandalo
 1967: Der Pirat des Königs
 1968: Ihr Auftritt, Al Mundy (eine Folge)
 1974: Flesh Gordon

Weblinks

Einzelnachweise

Jazz-Schlagzeuger
Arrangeur
Filmkomponist
US-Amerikaner
Geboren 1929
Gestorben 2012
Mann

Ralph Ferraro


Koichi Hashiratani (født 1. marts 1961) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1981||9||0
|-
|1982||3||0
|-
|1983||1||0
|-
|1984||5||1
|-
|1985||9||2
|-
|1986||2||0
|-
!Total||29||3
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Koichi Hashiratani


The Rouge River is a river in Markham, Pickering, Richmond Hill and Toronto in the Greater Toronto Area of Ontario, Canada. The river flows from the Oak Ridges Moraine to Lake Ontario at the eastern border of Toronto, and is the location of Rouge Park, the only national park in Canada within a municipality. At its southern end, the Rouge River is the boundary between Toronto and southwestern Pickering in the Regional Municipality of Durham.

History

The Rouge River is part of the Carolinian life zone that is found in Southern Ontario.
After the eradication of both the Petun and the Wyandot (Huron), Senecas from New York attempted to
establish/expand their fur trade activities by establishing a village named Gandechiagaiagon (recorded variously as "Gandatsekiagon", "Ganatsekwyagon", "Gandatchekiagon", or "Katabokokonk"), meaning "sand-cut" at the mouth of Rouge River.

According to a 1796 list by English surveyor Augustus Jones, the Mississauga name for the river was Gichi-ziibiins (recorded as "Che-sippi"), meaning "large creek." The river's name likely is French for "red river", based on the mappings by French explorer Louis Jolliet.

In the early 19th century, pioneer settlers could spear large salmon spawning as far north as the upper tributaries of the Rouge in what is today Whitchurch-Stouffville

In the former City of Scarborough, the Rouge was the "third rail" issue of municipal politics, and many minor candidates for mayor often ran on a platform to preserve it. However, since Scarborough was annexed into the City of Toronto, Toronto City Council has voted on occasion to allow development around the river. For much of the course of the system in Toronto is still parkland or farmland.

As for the York Region sections, the southern watershed runs through residential areas and is lined with a few small parks. The source of the system is either natural or farmland.

Currently, there is a degree of abandonment in the area, of former farmlands, and historic houses. There also remain many historic houses which are still lived in, some even farmed. Research on Toronto's website listing its holdings of historic properties reveals over 20 historic buildings in the area, including Hillside PS, Scarborough's first schoolhouse, which sits across the street from a house built by the Pearse family in 1855.

Geography

Watershed
The Rouge River begins in the Oak Ridges Moraine in Richmond Hill and flows past: Markham, northwest, central, to the south, including a couple of conservation areas, the eastern edge of Scarborough and Rouge Valley Park. The watershed of the Rouge River is located in the municipalities of Richmond Hill and Markham in the Regional Municipality of York; Pickering in the Regional Municipality of Durham; and Toronto.

Tributaries of the Rouge River also extend into the municipalities of Aurora and Whitchurch-Stouffville in the Regional Municipality of York. The total area of the watershed is , of which 40% is agricultural land, 35% urban, 24% forest/wetland/meadow and 1% watercourses/waterbodies.

The headwaters of the Rouge River and its tributaries are found in the Oak Ridges Moraine. Water flows down from the elevated moraine to Lake Ontario.  The Rouge River meets Lake Ontario at Rouge Beach. At Rouge Beach, the Rouge Marsh is to the north and Lake Ontario to the south. More than half the remaining wetlands in the Greater Toronto Area are located here in the southern Rouge River.

It is one of a few wilderness areas left in South-Central Ontario and has been virtually untouched by development since the arrival of Europeans. While many exclusive homes and conclaves border this area on the southern tip, it is currently surrounded largely by agricultural land. It is even devoid of recreational development but sports a considerable network of walking or bicycle paths. Unlike other rivers in the Toronto area, it is allowed to fill its entire flood plain on a regular basis rather than being forced through an artificial channel. However, parts of its watershed include the Toronto Zoo and the Beare Road Landfill.

Tributaries

Little Rouge Creek (left) - runs northeast via Cedar Grove, Locust Hill, Dickson Hill, Ringwood, Lemonville, and Bloomington (Kennedy Road-Bethesda Road to Kingston Road and Altona Road)
Katabokokonk Creek - a short creek runs in northeast Markham (west of Reesor Road and Don Cousens Parkway to Major Mackenzie Drive and west of Reesor Road) and bears the original First Nations name of the Rouge
Morningside Creek (right) - flows from an area near Dennison Avenue and Markham Road to southwest of the Toronto Zoo and east of Morningside Road
Exhibition Creek - runs from north of 16th Avenue and Highway 48 to Markham and Highway 7
Robinson Creek (left)- runs from north of Elgin Mills between McCowan Road and Kennedy Road to the east end of Milne Park at 48 and Highway 7
Eckardt Creek (left) runs from storm management ponds at west of The Bridle Walk and 16th Avenue north to Bur Oak Avenue and east of The Bridle Walk
Bruce Creek (left) - starts in several ponds in the southeast corner of Aurora, flows briefly through the northeast corner of Richmond Hill, then southeast in the southwest corner of Whitchurch-Stouffville, through Bruce's Mill Conservation Area and into Markham. It flows through Angus Glen Golf Club and into Toogood Pond in Unionville, just before which the tributary Berczy Creek joins. The creek runs several hundred metres more to its mouth just east of Kennedy Road (Kennedy-Highway 7 to Woodbine Avenue north of Bloomington Road)
Berczy Creek - runs from north of Stouffville Road and Woodbine Avenue into Bruce Creek just upstream of Toogood Pond
Carleton Creek - runs from Woodbine Avenue and Major Mackenzie Drive to Berczy Creek at 16th Avenue and Warden Avenue
Beaver Creek (right); flows from Richmond Hill to the future Downtown Markham development area; bounded by Major Mackenzie Drive-Bayview Avenue to Warden-Highway 407
Apple Creek - a small creek near Apple Creek Blvd, Rodick Road and runs between residential developments in a northwest direction to 16th Avenue and Buttonfield Road (just south of Cachet Centre shopping mall)

Parks

National Park
Rouge National Urban Park is a national urban park managed by Parks Canada. The Park the largest urban park in North America, comprising a significant portion of the Rouge River. The Park was created after the Ministry of Stephen Harper proposed, in the 41st Canadian Parliament throne speech, the creation of the national park.

Municipal parks

There are a number of local parks around of the Rouge watershed managed by the municipalities of Markham, Pickering, Richmond Hill, and Toronto. In addition, the Toronto and Region Conservation Authority manages a number of parks and conservation areas. These parks include:

 Bob Hunter Memorial Park
 Littles Road Park
 Morningview Ravine Park
 Woodlands Park
 Glen Rouge Park
 Rouge Valley Park, Markham
 Rouge Beach Park
 Milne Park, Markham
 Apple Creek Park
 Cedar Valley Park
 Mount Joy Lake Park
 Springdale Park
 Monarch Park
 Ashton Meadows Park
 Artisan Park - Beaver Creek
 Beaver Greenway - Beaver Creek
 Bruce Creek Park
 Berczy Creek Park
 Boyton Woods Park
 Elgin Mills Cemetery
 Headwaters Park

Metro East Freeway

The Rouge was threatened by the proposed Metro East Freeway which would have run along the river valley like the Don Valley Parkway from north Scarborough through Markham between Ninth Line and York-Durham Town Line terminating in Stouffville. The roadway came into existence following the cancellation of the Spadina Expressway and pause on Scarborough Expressway in 1971. It was removed from planning in 1994. Markham continues to seek an arterial connection to Ontario Highway 401 which led to the construction of Donald Cousens Parkway with planned connection to Highway 401 via extension of Morningside Avenue to Steeles Avenue.

Golf courses

 Parkview Golf Course - created from former IBM Canada Course
 Markham Green Golf Course - created from former IBM Canada Course (c. 1960) and Box Grove Golf Club (c. 1940); part of clubhouse became Rouge River Community Centre in the 1990s (pool added 1999)
 Cedar Brae Golf & Country Club (c. 1922)
 York Downs Golf and Country Club
 Angus Glen Golf Club - opened in 1992 built on the former Angus Glen Farm (c. 1957)
 Markham Golf Club
 Buttonville Fairways Golf Centre

A 18-hole golf course, Unionville Golf Centre, operated from 1961 to 2007 on Main Street Unionville south of Highway 7 along the Rouge River. It is now site of Bill Crothers Secondary School. The golf greens area along the river have now been restored as natural habitat.

Gallery

See also
List of Ontario rivers
10,000 Trees for the Rouge Valley
Rouge River Bridge

References

External links

Rouge Park website
Mandano Meriano, Hydrogeology of a complex glacial system, Rouge River-Highland Creek Watershed. Master of Science Thesis, University of Toronto, 1999.
 Toronto and Region Conservation Authority, Rouge River Watershed Plan, 2007.

Rivers of Toronto
Tributaries of Lake Ontario

Rouge River (Ontario)


Lavagna er en by godt 41 km kilometer syd for Genova i den italienske region Ligurien. Byen har 12.617  indbyggere (pr. 2017).

Eksterne kilder/henvisninger

 Officiel hjemmeside for Lavagna

Byer i Liguria

Lavagna


Robertsville é um lugar designado pelo censo localizado no condado de Stark no estado estadounidense de Ohio. No Censo de 2010 tinha uma população de 331 habitantes e uma densidade populacional de 413,59 pessoas por km².

Geografia
Robertsville encontra-se localizado nas coordenadas . Segundo o Departamento do Censo dos Estados Unidos, Robertsville tem uma superfície total de 0.8 km², da qual 0.8 km² correspondem a terra firme e (0%) 0 km² é água.

Demografia
Segundo o censo de 2010, tinha 331 pessoas residindo em Robertsville. A densidade populacional era de 413,59 hab./km². Dos 331 habitantes, Robertsville estava composto pelo 95.47% brancos, 1.21% eram afroamericanos, 0% eram amerindios, 0% eram asiáticos, 0% eram insulares do Pacífico, 0.3% eram de outras raças e o 3.02% pertenciam a duas ou mais raças. Do total da população 1.81% eram hispanos ou latinos de qualquer raça.

Referências

Ligações externas

Regiões censitárias do Ohio
Localidades do condado de Stark (Ohio)

Robertsville (Ohio)


Franklin Webster (c. 1862 - 7 de dezembro de 1933) foi um editor americano. Foi o fundador da The Insurance Press, e publicou e editou desde a sua criação em 1895 até 1927. Ele nasceu em La Salle, Illinois, e trabalhou durante algum tempo na La Salle County Press, propriedade do seu pai. Em 1901 fundou a Insurance Engineering, uma revista mensal sobre resíduos de incêndio; o nome foi alterado para Safety Engineering em 1912. Ele permaneceu editor até 1921. Foi presidente da American Trade Press Association, e faleceu num sanatório em Vermont.

Editores dos Estados Unidos
Mortos em 1933
Nascidos na década de 1860

Franklin Webster (editor)


Acrospelion, monotipski biljni rod iz porodice travovki. Jedini predstavnik je  trajnica A. distichophyllum, raširena od srednje Europe do Balkana.

Sinonimi
 Aira halleri Honck.
 Avena brevifolia Host
 Avena disticha Lam.
 Avena distichophylla Vill.
 Trisetaria brevifolia (Host) Baumg.
 Trisetaria distichophylla (Vill.) Paunero
 Trisetaria distichophylla subsp. brevifolia (Host) Banfi & Soldano
 Trisetum albanicum Jáv.
 Trisetum brevifolium (Host) Roem. & Schult.
 Trisetum distichophyllum (Vill.) P.Beauv.
 Trisetum distichophyllum subsp. brevifolium (Host) Pignatti

Izvori

Flora Albanije
Flora Austrije
Flora Francuske
Flora Njemačke
Flora Italije
Flora Švicarske
Aveninae

Acrospelion


Cem Sultan (also spelled Djem or Jem) or Sultan Cem or Şehzade Cem (December 22, 1459 – February 25, 1495, ; ; ; ), was a claimant to the Ottoman throne in the 15th century.

Cem was the third son of Sultan Mehmed II and younger half-brother of Sultan Bayezid II, and thus a half-uncle of Sultan Selim I of Ottoman Empire.

After being defeated by Bayezid, Cem went in exile in Egypt and Europe, under the protection of the Mamluks, the Knights Hospitaller of St. John on the island of Rhodes, and ultimately the Pope.

Early life
Cem was born on December 22, 1459, in Edirne. His mother was Çiçek Hatun. In accordance with the custom for a Şehzade (prince) Cem was appointed to a provincial governorship of Kastamonu in 1469. In December 1474, Cem replaced his deceased brother Mustafa as governor of Karaman in Konya.

Succession dispute
At the death of Mehmed the Conqueror, on May 3, 1481, Bayezid was the governor of Sivas, Tokat and Amasya, and Cem ruled the provinces of Karaman and Konya. With no designated heir after Mehmed, conflict over succession to the throne erupted between Cem and Bayezid.

Contrary to Islamic law, which prohibits any unnecessary delay in burial, Mehmed II's body was transported to Constantinople, where it lay three days. His grand vizier Karamanlı Mehmet Pasha – believing himself to be fulfilling the wishes of the recently deceased Sultan – attempted to arrange a situation whereby the younger son Cem, whose governing seat at Konya was closer than his brother Bayezid's seat at Amasya, would arrive in Constantinople prior to his older sibling and be able to claim the throne.

However, Bayezid had already established a political network of influential pashas (two of whom were his sons-in-law), the janissaries, and those opposed to the policies of Mehmed II and the grand vizier. In spite of Karamanlı Mehmet Pasha's attempts at secrecy, the Sultan's death and the grand vizier's plan were discovered by the Janissary corps, who supported Bayezid over Cem and had been kept out of the capital after the Sultan's death. As a result, the Janissary corps rebelled, entering the capital, and lynched the grand vizier.

After the death of Karamanlı Mehmet Pasha, there was widespread rioting among the janissaries in Constantinople as there was neither a sultan nor a grand vizier to control the developments.  Understanding the danger of the situation, former grand vizier Ishak Pasha took the initiative of beseeching Bayezid to arrive with all due haste. In the meantime, Ishak Pasha took the cautionary measure of proclaiming Bayezid's 11-year-old son, Sehzade (prince) Korkut, as regent until the arrival of his father.

Prince Bayezid arrived at Constantinople on May 21, 1481, and was declared Sultan Bayezid II. Only six days later, Cem captured the city of Inegöl with an army of 4,000. Sultan Bayezid sent his army under the command of vizier Ayas Pasha to kill his brother. On May 28, Cem had defeated Bayezid's army and declared himself Sultan of Anatolia, establishing his capital at Bursa. He proposed to divide the empire between him and his brother, leaving Bayezid the European side. Bayezid furiously rejected the proposal, declared that "between rulers there is no kinship," and marched on to Bursa. The decisive battle between the two contenders to the Ottoman throne took place on June 19, 1481, near the town of Yenişehir. Cem lost and fled with his family to the Mamluk Cairo.

In Cairo
The Mamlūk sultan Qāʾit Bāy (r. 1468–1496) received Cem with honour in Cairo, and Cem took the opportunity to go on pilgrimage to Mecca, making him the only Ottoman prince to have made the pilgrimage.

In Cairo, Cem received a letter from his brother, offering Cem one million akçes (the Ottoman currency) to stop competing for the throne. Cem rejected the offer, and in the following year he launched a campaign in Anatolia under the support of Kasım Bey (Qāsım Beğ), heir of the ruling house of Karaman, and the sanjek bey of Ankara. On May 27, 1482, Cem besieged Konya but was soon defeated and forced to withdraw to Ankara. He intended to give it all up and return to Cairo but all of the roads to Egypt were under Bayezid's control. Cem then tried to renegotiate with his brother. Bayezid offered him a stipend to live quietly in Jerusalem but refused to divide the empire, prompting Cem to flee to Rhodes on July 29, 1482.

Imprisonment

Knights Hospitaler

Upon arriving at Rhodes, Cem asked the protection of the French captain of Bodrum Castle, Pierre d'Aubusson, grand master of the Knights of St. John, the Latin Catholic order on the island. On July 29, Cem arrived at Rhodes and was received with honor. In return for the overthrow of the new sultan Bayezid, Prince Cem offered perpetual peace between the Ottoman Empire and Christendom if he regained the Ottoman throne. However, Pierre d'Aubusson realized that conflict with Bayezid would be imprudent, so he secretly approached Bayezid, concluded a peace treaty, and then reached a separate agreement on Cem's captivity in March 1483. D'Aubusson promised Bayezid to detain Cem in return for an annual payment of 40,000 ducats for his maintenance.

Therefore, the Knights took the money and betrayed Cem, who thereafter became a well-treated prisoner at Rhodes. Afterwards, Cem was sent to the castle of Pierre d'Aubusson in France.

France

Cem had reached Nice, at that time in the Duchy of Savoy, on 17 October 1482, en route to Hungary, but the Knights were playing for time. After the agreement about his confinement was finalised, he became a hostage, as well as a potential pawn. Those who hoped to use his name and person to foment turmoil in the Ottoman realm included the Mamlūk sultan Qāʾit Bāy, Matthias Corvinus, king of Hungary, and Pope Innocent VIII. Others, such as the Knights of Saint John, the Venetians, the king of Naples, and Popes Innocent VIII and Alexander VI, viewed his presence in Europe as a deterrent to Ottoman aggression against Christendom and an opportunity for profit. For his part, Bayezid II dispatched ambassadors and spies to the West to assure that his rival was detained indefinitely, and he even attempted to eliminate him through assassination.

Cem spent a year in the Duchy of Savoy. After the death of King Louis XI of France (August 30, 1483), who had refused to accept a Muslim in his lands, the Knights of Saint John transferred him to Limousin (D'Aubusson's birthplace). Cem spent the next five years there, mostly at Bourganeuf. He was well treated, but essentially a captive (a fortified tower was constructed to house him). Bayezid II negotiated both with D'Aubusson, to have Cem returned to Rhodes, and with representatives of the new French monarch, Charles VIII, to have him kept in France. When the king of Hungary and Pope Innocent VIII sought custody of the prince, the Pope prevailed, and Cem arrived in Rome on 13 March 1489.

Rome

Innocent VIII rebuffed overtures from the Mamlūks and prepared to launch a crusade against the Ottomans, but it was postponed when Matthias Corvinus of Hungary died on April 6, 1490. These developments worried Bayezid, who contacted D'Aubusson and also sent Mustafa Bey (later a grand vizier) to Rome, to conclude a secret agreement, in December 1490. The sultan promised not to attack Rhodes, Rome, or Venice, as well as to pay Cem's allowance of 40,000 ducats to the Pope (10,000 of which were earmarked for the Knights of Saint John), in return for the prince's incarceration. Apparently, Cem found life in Rome more pleasant than in France, and he had lost hope of seizing the Ottoman throne, but he wanted to die in a Muslim land. His wish would not be realized.

Pope Innocent VIII unsuccessfully attempted to use Cem to begin a new crusade against the Ottomans. The Pope also tried to convert Cem to Christianity, without success. Cem's presence in Rome was useful nevertheless, because whenever Bayezid intended to launch a military campaign against Christian nations of the Balkans, the Pope would threaten to release his brother.

In exchange for maintaining the custody of Cem, Bayezid paid Innocent VIII 120,000 crowns (at the time, equal to all other annual sources of papal revenue combined), a relic of the Holy Lance (which allegedly had pierced the side of Christ), one hundred Moorish slaves, and an annual fee of 45,000 ducats. Much of the costs associated with the Sistine Chapel were paid with funds from the Ottoman ransoms.

Death

In 1494, Charles VIII invaded Italy, to take possession of the kingdom of Naples, and announced a crusade against the Turks. He compelled Pope Alexander VI to surrender Cem, who left Rome with the French army on January 28, 1495. The prince died in Naples on February 24. Some accounts attribute his death to poison, but he probably succumbed to pneumonia.

Cem died in Capua, while on a military expedition to conquer Naples under the command of King Charles VIII of France. Sultan Bayezid declared national mourning for three days. He also requested to have Cem's body for an Islamic funeral, but it was not until four years after Cem's death that his body was finally brought to the Ottoman lands because of attempts to receive more gold for Cem's corpse. He was buried in Bursa.

Legacy

Personality
Cem had two diwans in Turkish and Persian, and he also spoke Arabic.

Drawings of Cem

Family

Consort
Cem had only one know consort:

 Gülşirin Hatun.

Sons
Cem had at least two sons:
Şehzade Oğuzhan (murdered by Bayezid II, Istanbul, 1482), called also Şehzade Oğuz
Şehzade Murad (murdered by Suleiman the Magnificent, Rhodes, December 1522), later Pierre Mehmed Sayd; married and had four sons and three daughters

Daughters
Cem had at least two daughters:
Gevhermelik Hatun, called also Gevhermuluk Hatun, married firstly in 1496 to Sultan An-Nasir Muhammad, son of Qaitbay (d. 1498), married secondly in 1503 to Sinan Pasha Beylerbey of Anatolia;
Ayşe Hatun, married in 1503 to Mehmed Bey, son of Sinan Pasha, Sanjak-bey of Ioannina

Treatments and references

In literature
In the 1490s, a book in Latin was written about Cem's life. It was illustrated by Guillaume Caoursin, vice-chancellor of the Knights Hospitaller. It was published in several European cities that possessed printing capability: Venice, Paris, Bruges, Salamanca, Ulm and London. The many illustrations in the book are the first accurately described representations in Western Europe of costumes and weapons of the Turkish people.

An account of Cem's captivity—and of the political machinations that kept him captive—forms the basis of the historical novel, Francesca: Les Jeux du Sort (1872), written by the Haitian writer and political exile, Demesvar Delorme.

Cem's life also served as inspiration for a character in the book The Damned Yard (1954) by the Yugoslav Nobelist writer Ivo Andrić. It is widely considered to be one of his masterpieces and has been translated into over 30 languages. Cem Sultan appears as one of the main characters in a multiple-layered narration and serves as a metaphor for the human condition.

Bulgarian Ottoman historian Vera Mutafchieva, inspired by Cem Sultan's importance in European politics of the 15th century, wrote a novel (The Cem Case) about him in 1967. The book strives for historical accuracy and was translated into Turkish, German, Rumanian, Polish, Russian, Czech, Slovak, Hungarian, French, Estonian, Greek and Croatian.

In film
In 1951, was released historical film Cem Sultan, which main protagonist was portrayed by Bülent Ufuk.

In 1969 was released historical adventure film Malkoçoğlu Cem Sultan, which directed by Remzi Aydın Jöntürk, the character of Cem Sultan, was portrayed by Cihangir Ghaffari.

In television
 In the Showtime series The Borgias, Cem is played by British actor Elyes Gabel, and is depicted in Rome under the papacy of Innocent VIII's successor, Pope Alexander VI. He is also portrayed to have sought to convert to Christianity, and to have been assassinated by Alexander VI's son, Juan Borgia.
 In the Canal+ series Borgia, the character of Cem, played by Nicolás Belmonte, dies from fever when traveling with Cesare Borgia in Charles' campaign against Naples.
 In the MBC series Kingdoms of Fire, Cem fought against Bayezid II, then he sought refuge with the crusaders, who agreed to host him in exchange to annual tribute from the Ottoman Sultan.

In video games
 In Assassin's Creed: Revelations, Cem was mentioned to possess an Apple of Eden, then he became a Templar acquainted with Rodrigo Borgia, however, he was eventually killed by the Assassins.

Notes

References

Further reading

1459 births
1495 deaths
15th-century Ottoman royalty
Economic history of the Holy See
Ottoman princes
Pretenders to the Ottoman throne
Turkish poets
15th-century Persian-language poets
Divan poets from the Ottoman Empire

Cem Sultan


Le foramen zygomatico-temporal est l'orifice de sortie du canalicule temporal une des deux branches de bifurcation du canal temporo-malaire.

Il est situé sur la face postérieure de l'os zygomatique. Il permet le passage du nerf zygomatico-temporal, branche du nerf zygomatique.

Notes et références

Crâne

Foramen zygomatico-temporal


Oberto, Uberto, o Umberto II (en español: Humberto) fue el conde de Biandrate (Blan-Dras) en Lombardía, y un participante en la Cuarta Cruzada.

Oberto fue un compañero de Bonifacio de Montferrato en la Cuarta Cruzada. Después de la ascensión de Bonifacio como rey de Tesalónica y a su muerte, Oberto se convirtió en regente de su hijo Demetrio. Inmediatamente, Oberto y Amadeo Buffa, el condestable de Tesalónica, comenzaron a planear el derrocamiento de Demetrio. Tenían la intención de colocar a Guillermo VI de Montferrato, el hijo mayor de Bonifacio, en el trono. Sin embargo, el emperador latino Enrique marchó sobre Tesalónica para obligar a los señores lombardos a rendirle homenaje en nombre de Demetrio, pero Oberto le cerró las puertas. Oberto exigió la totalidad de Epiro desde el Vardar hasta el Adriático y un corredor hacia el Mar Negro en dirección oeste de Filipópolis, que Enrique aceptó, a condición de que Margarita, la viuda de Bonifacio, estuviera de acuerdo. A su entrada en la ciudad, Enrique la convenció de que rechazara la condición, y así quedaron impotentes Oberto y Amadeo. Encarceló a Oberto en el castillo de Serres bajo la custodia de Bertoldo II de Katzenelnbogen, pero después lo liberaron. Oberto fue a Negroponte y conspiró contra el emperador, pero Ravano dalle Carceri, señor de la isla y un antiguo aliado de Biandrate, protegió al emperador y Oberto rápidamente se rindió y regresó a Montferrato, donde trató de convencer a Guillermo de reclamar Tesalónica.

Oberto fue acusado del posterior envenenamiento de Enrique, quien murió en 1216 en Tesalónica. En 1224, según el papa Honorio II, Oberto y Guillermo se dirigieron hacia el este para ayudar a la sitiada Tesalónica, pero cayó ante el Despotado de Epiro antes de que llegaran.

Fuentes
Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969.
Lock, Peter. The Franks in the Aegean 1204 – 1500. New York, 1995.
Cheetham, Nicholas. Mediaeval Greece. Yale University Press, 1981.
Bury, John B. "The Lombards and Venetians in Euboia (1205-1303)." The Journal of Hellenic Studies, Vol. 7. (1886), pp. 309–352.

Nobles de Italia del siglo XIII
Regentes de Tesalónica
Participantes cristianos en la cuarta cruzada

Oberto II de Biandrate


Süleymanpaşa, Türkiye'nin Tekirdağ ilinin bir ilçesi. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile Tekirdağ merkez ilçesinin kaldırılması sonucu ilçe olmuştur. XIV. Yüzyılda Trakya'da savaşan Osmanlı Ordusu'nun ilk komutanı Süleyman Paşa'dan dolayı bu ismi almıştır.

Nüfus

Politika

Yerel Seçimler

Genel seçimler

Cumhurbaşkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar
Süleymanpaşa Belediyesi
Süleymanpaşa Kaymakamlığı

Süleymanpaşa


A pistola subaquática SPP-1 foi fabricada na União Soviética para uso dos homens-rã soviéticos como arma de fogo subaquática. Foi desenvolvida no final dos anos 1960 e aceito para uso em 1975. Sob a água, balas de formato comum são imprecisas e de alcance muito curto. Como resultado, esta pistola dispara uma munição de dardo de aço calibre de  com cerca de  de comprimento, pesando , que tem maior alcance e maior poder de penetração do que as lanças de arpão. O cartucho completo tem  de comprimento e pesa .

Projeto
O SPP-1 tem quatro canos, cada um contendo um cartucho. Sua munição vem na forma de um carregador de quatro cartuchos que é inserido na culatra da pistola.

Seu cano não é estriado; o projétil disparado é mantido em linha por efeitos hidrodinâmicos. Como resultado, é um tanto impreciso quando disparado fora da água.

Um mecanismo de disparo de ação dupla dispara um cartucho sequencialmente para cada pressão do gatilho. Quando todos os quatro cartuchos são gastos, a arma pode ser recarregada acima ou abaixo da água.

A pistola SPP-1M é essencialmente igual à SPP-1, com as seguintes diferenças:

 Possui uma mola extra acima da armadilha para melhorar o acionamento do gatilho.
 Seu guarda-mato é maior para acomodar luvas de mergulho.

A arma foi projetada por Vladimir Simonov, o cartucho por Pyotr Sazonov e Oleg Kravchenko. Simonov também projetou o fuzil anfíbio APS.

Desempenho
A profundidade reduz o alcance porque a pressão mais alta fecha a cavidade mais cedo. Uma vez que o projétil não está mais supercavitando, o arrasto hidrodinâmico aumenta muito e o projétil se torna instável.

O alcance letal é definido como o alcance a partir do qual ele pode facilmente penetrar em um traje subaquático acolchoado ou placa frontal de vidro grosso de .

É fabricado pela TOZ (Tulsky Oruzheiny Zavod/ Тульский Оружейный Завод) na Usina de Armas de Tula, e exportado pela Rosoboronexport, a agência estatal para exportação e importação de produtos relacionados à defesa da Rússia.

Usuários

Variantes
O SPP-1M foi copiado pelo Irã.

Veja também

 Heckler & Koch P11
 Lista de armamento russo

Referências

 Notas

 Fontes

 Cutshaw, Charlie, "The New World of Russian Small Arms & Ammo", 1998, (Paladin Press, Boulder, Colorado)

Ligações externas

 Imagem e informações
 Especificação técnica
 Descrição, imagem da arma de fogo e dardos e especificações
 Imagem da arma de fogo, culatra aberta e especificações

Equipamentos militares de 1970-1979
Armas de fogo da União Soviética na Guerra Fria
Pistolas da União Soviética
Armas de fogo de multiplos canos

Pistola subaquática SPP-1


est un film américain réalisé par Mary Agnes Donoghue, sorti en 1991. Il s'agit d'un remake du film français Le Grand Chemin de Jean-Loup Hubert sorti en 1987.

Synopsis

Fiche technique

Distribution
 Melanie Griffith  : Lily Reed
 Don Johnson  : Ben Reed
 Elijah Wood  : Willard Young
 Thora Birch  : Billie Pike
 Sheila McCarthy : Sally Pike
 Eve Gordon  : Rosemary Young
 Louise Latham : Catherine Reston Lee
 Greg Travis : Earl McCoy
 Sarah Trigger : Darlene
 Richard K. Olsen : Minister
 Rick Andosca : Ernest Parkett

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1991
Film dramatique américain
Film de Touchstone Pictures

Paradise (film, 1991)


Anna Maria Ortese () a fost o prozatoare, tomancieră și poetă italiană. Ea a fost cel mai bine cunoscută pentru povestirea "Il Mare Non Bagna Napoli" (1953), în care a descris condițiile cumplite de viață din Napoli după cel de-al Doilea Război Mondial. Ea a spus odată: "scriem pentru că noi căutăm companie, apoi publicăm pentru că primim niște bani".

Primii ani
S-a născut la Roma ca al cincilea din cei șase copii ai lui Vaccá Beatrice și Oreste Ortese. Tatăl ei lucra pentru guvernul Italian, iar familia s-a mutat frecvent. În ianuarie 1933, fratele ei, Emmanuel, de care era foarte apropiată, a murit în Martinica, unde nava pe care lucra a acostat. Moartea sa a determinat-o să scrie.

Cariera
Primele ei poezii au fost publicate în revista La Sierra Lettering. Scrierile ei au fost bine primite, iar ea a fost încurajată să scrie în continuare. În anul următor, aceeași revistă a publicat prima povestire, "La Pellerossa". În 1937, Massimo Bontempelli, scriitor pentru La Bompiani și mentor al lui Ortese, a publicat o altă povestire, "Angelici dolori". Deși această poveste a primit recenzii favorabile, ea a atras critici din partea proeminenților critici literari Falqui și Vigorelli.

În ciuda începutului promițător, inspirația și motivația ei s-au diminuat. În 1939 a călătorit de la Firenze la Veneția, unde a găsit un loc de muncă pe post de corector la ziarul local Il Gazzetino. Odată cu apropierea celui de-al Doilea Război Mondial, Ortese a revenit la Napoli, unde a locuit iarăși cu familia ei. Acolo și-a găsit inspirația să scrie. La sfârșitul războiului, Anna a lucrat ca scriitoare pentru revista Sud.

Părinții ei au murit în 1950 și 1953. În acest timp, ea a publicat o a doua și a treia carte: L'infanta sepolta și Il mare non bagna Napoli. Cea de-a doua carte menționată era alcătuită din cinci capitole, în care erau descrise condițiile cumplite de viață din Napoli după război. Cartea a devenit extrem de apreciată și a fost distinsă cu Premiul Viareggio. Filmul Un paio di occhiali a fost realizat după primul capitol al romanului, fiind prezentat la Bienala de la Veneția în 2001.

De la mijlocul anilor 1950 până la sfârșitul anilor 1960, Anna a călătorit și a scris intens. S-a întors la Milano în anul 1967 și a scris o carte, Poveri e semplici, pentru care a fost distinsă cu Premiul Strega.

În ultimii ani, Ortese a devenit tot mai izolată până la vârsta de șaptezeci și cinci de ani, când s-a mutat la Rapallo pentru a locui cu sora ei. La vârsta de 80 de ani, ea a început să corespondeze cu Beppe Costa, care a încurajat-o să publice Il treno russo. Curând după aceea, Anna a acceptat propunerea de a republica multe dintre vechile ei romane. Unul dintre ele, L'iguana, a fost tradus în franceză și publicat de editura Gallimard în 1988. Un altul, Il cardillo addolorato, a ajuns în topul cărților de ficțiune în limba italiană. În 1987 a fost publicată colecția de proză A Music Behind the Wall: Selected Stories.

Moartea
A murit la vârsta de 84 de ani, în casa ei din Rapallo în martie 1998. Opera ei a beneficiat de recunoaștere internațională abia după moartea ei.

Scrieri

Povestiri
 "Il Pellirossa"
 "Angelici dolori"

Romane
 Il mare non bagna Napoli
 L'infanta sepolta
 Il porto di Toledo
 Il cardillo addolorato
 Silenzio a Milano
 L'Iguana
 Poveri e semplici
 Il cappello piumato
 Il treno russo
 Alonso e i visionari
 In sonno e in veglia

Premii
 Premiul Viareggio (1953), pentru "Il Mare non bagna Napoli"
 Premiul Strega (1967), pentru Poveri e Semplici
 Premiul Procida-Elsa Morante (1998), pentru In Sonno e in Veglia
 Prix du Meilleur Livre Etranger (1998), pentru ediția franceză a Il Cardillo Adolorato (la Douleur du chardonneret)

Referințe

Bibliografie
 Reed, Cosetta S. "Biography: Ortese, Anna Maria," N.p., 2004.
 "Anna Maria Ortese", The Times Literary Supplement, 29 January 1970.

Nașteri în 1914
Decese în 1998
Italieni din secolul al XX-lea
Scriitoare din secolul al XX-lea
Scriitoare italiene
Laureați ai Premiului Strega

Anna Maria Ortese


An Dupontia fisheri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Dupontia fisheri in nahilalakip ha genus nga Dupontia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dupontia

Dupontia fisheri


Les Scutelloida sont un ordre d'oursins irréguliers de forme aplatie, communément appelés, à l'imitation de l'anglais, .

Systématique
L'ordre des Echinolampadacea a été créé en 2018 par , , , Derek Briggs,  et .

Caractéristiques

Ce sont des oursins irréguliers : ils ne sont pas ronds mais aplatis en forme de disques (sauf quelques groupes et les espèces minuscules). Leur test arbore des ambulacres pétaloïdes larges et arrondis ; le disque apical est très réduit (tétrabasal ou monobasal), et la bouche en position centrale sur la face inférieure. Chez certaines familles, on observe des encoches ou des perforations naturelles appelées .

Les radioles sont courtes, fines et creuses, transformées en tapis velouté. Le péristome est petit, sans encoches buccales, et abrite un appareil brouteur (Lanterne d'Aristote).

Écologie et comportement
Ces oursins ont un régime sédimentivore : leurs radioles et podia filtrent le sédiment et en acheminent, via des sillons buccaux, les particules nutritives jusqu'à la bouche où les éléments nutritifs seront broyés par la lanterne d'Aristote. Ces oursins vivent plus ou moins enfouis dans le sédiment, que ce soit pour se nourrir ou se protéger de prédateurs.

Ces animaux peuvent parfois atteindre des densités de populations extrêmement importantes là où la nourriture est abondante, et forment une partie significative de la biomasse des grands fonds sablo-vaseux : de par leur régime sédimentivore, ils constituent ainsi des animaux d'une grande importance dans les processus biologiques à l'échelle de la Terre, et sont de grands pourvoyeurs de services écosystémiques.

Liste des infra-ordres, super-familles et familles

Selon  :
 infra-ordre Laganiformes Desor, 1847
 famille Fibulariidae Gray, 1855 -- 3 genres (actuels).
 famille Laganidae Desor, 1858 -- 6 genres.
 infra-ordre Scutelliformes Haeckel, 1896
 famille Echinarachniidae Lambert in Lambert & Thiéry, 1914 -- 1 genre.
 famille Eoscutellidae Durham, 1955 †
 famille Protoscutellidae Durham, 1955 †
 famille Rotulidae Gray, 1855 -- 3 genres.
 super-famille Scutellidea Gray, 1825
 famille Abertellidae Durham, 1955 †
 famille Astriclypeidae Stefanini, 1912 -- 5 genres.
 famille Dendrasteridae Lambert, 1900 -- 1 genre.
 famille Mellitidae Stefanini, 1912 -- 5 genres.
 famille Monophorasteridae Lahille, 1896 †
 famille Scutasteridae Durham, 1955 †
 famille Scutellidae Gray, 1825 -- 1 genre.
 famille Taiwanasteridae Wang, 1984 -- 1 genre.
 famille Scutellinidae Pomel, 1888a †

Publication originale

Références taxinomiques

Notes et références

Bibliographie

Échinoderme (nom scientifique)
Echinoidea

Scutelloida


José Mário dos Santos Félix Mourinho (d. 26 Ocak 1963; Setúbal), Portekizli teknik direktör ve eski futbolcudur. Serie A ekiplerinden Roma takımını çalıştırmaktadır.

Kariyeri

İlk yılları
Portekizli kaleci Félix Mourinho'nun oğlu olan Jose Mourinho, futbol kariyerine oyuncu olarak başladı. Ancak kariyerinden tatmin olmayınca teknik direktör olmaya karar verdi. Annesi'ne Sosyal Bilimler Akademisi'ne gidiyorum diyerek evden ayrıldı ve Spor Bilimleri Akademesi'ne giderek burada eğitimler aldı. 1990'larda asistan menajerlik ve genç takımlara teknik direktörlük yaptıktan sonra Bobby Robson'ın tercümanlığını yapmaya başladı. Mourinho, Bobby Robson ile Sporting, Porto ve Barcelona'da birlikte çalıştı. Mourinho, Bobby Robson'ın Katalan ekibinden ayrılmasından sonra Louis van Gaal ile çalıştı.

Mourinho, 2015 yılında Portekiz Futbol Federasyonu tarafından yüzyılın Portekiz menajeri seçildi ve transferlere 1 milyar sterlinden fazla harcayan ilk menajer oldu.

İlk teknik direktörlük deneyimi
Teknik direktörlüğe odaklanmaya başlayan Mourinho, Benfica ve UD Leiria takımlarını çalıştırdı.

Porto
2002 yılında Porto'ya teknik direktör olarak geri dönen Mourinho, bu kulüpte kazandığı başarılar ile dikkat çekti.  Mourinho, Porto'da Primeira Liga, Taça de Portugal ve UEFA Kupası şampiyonluğu kazandı. 2004 yılında, Porto ile Primeira Liga'da tekrar şampiyonluk yaşayan Mourinho, aynı yıl avrupa futbolundaki en büyük onur olan UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazandı.

Chelsea

2003 yılında Rus asıllı yahudi iş insanı Roman Abramovich'in İngiliz Premier liginin köklü kulüplerinden Chelsea'yi satın almasıyla kabuk değiştiren kulüp, 2004 yılında, kazandığı başarıların ardından Mourinho'yu transfer etti.

Mourinho, ilk yılında 70 milyon Euro'luk bir bütçe ile birçok transferler yaptı. Portekizli futbolcular, orta saha oyuncusu Tiago (10 milyon €), stoper Ricardo Carvalho  (19.8 milyon £) ve Sağ bek Paulo Ferreira (13,3 milyon £) ile Ganalı ön libero Michael Essien (24.4 milyon £), Fildişi Sahilli santrafor Didier Drogba (24 milyon £), Sırp santrafor Mateja Kežman (5.4 milyon £) transferlerini gerçekleştirdi.

Chelsea'de üst üste iki kere Premier Lig şampiyonluğu yaşadı. Samimi açıklamaları genellikle tartışmalara yol açsa da Mourinho, Chelsea ve Porto'da kazandığı başarılar sayesinde basın ve meslektaşları tarafından en büyük teknik direktörlerden biri kabul edildi. Ayrıca 2004-2005 ve 2005-2006 sezonlarında Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu IFFHS tarafından dünya'da yılın en iyi teknik direktörü seçildi. 2007-2008 sezonun başında Chelsea'den ayrıldı.

Inter

2 Haziran 2008 tarihinde İtalyan futbol kulübü Internazionale ile üç yıllık anlaşma sağladı. Mourinho ilk yılında Brezilyalı kanat oyuncusu Alessandro Mancini (13 milyon €), Ganalı orta saha oyuncusu Sulley Muntari (14 milyon €) ve Portekizli kanat oyuncusu Ricardo Quaresma (18.6 milyon €) transferlerini yaptı.

İtalya'daki ilk başarısını Supercoppa Italiana'yı kazanarak elde etti. Inter, 2008-09 sezonunun Serie A şampiyonu oldu. 2009-10 sezonunda ise Internazionale'nin Serie A, Coppa Italia ve UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanmasını sağlayarak çok başarılı bir yılı geride bıraktı.

Mourinho, Inter'de  2 adet Serie A, 1 adet Coppa Italia, 1 adet, Supercoppa ve 1 adet de UEFA Şampiyonlar Ligi kupası olmak üzere 5 kupa kazandı.

22 Mayıs 2010'da Bayern München'le oynanan ve Internazionale'nin 2-0 kazandığı UEFA Şampiyonlar Ligi finalinin ardından misyonunu tamamladığı İtalyan ekibinden ayrılacağını ve yeni takımının Real Madrid olacağını açıkladı.

Real Madrid
Mourinho, 31 Mayıs 2010 tarihinde Real Madrid ile sözleşme imzaladı. ilk yılında, 2010 FIFA Dünya Kupası bitiminde Almanya millî takımın Türk asıllı oyun kurucu Mesut Özil (15 milyon €) ile Tunus asıllı Alman önlibero Sami Khedira (13 milyon €), Portekiz Stoper Ricardo Carvalho (8 milyon €) ve Arjantinli Kanat oyuncusu Ángel Di María (36 milyon €) transferlerini gerçekleştirdi. Real Madrid'in efsaneleşmiş emektar futbolcuları Guti ve Raúl ile yollar ayrıldı.

2010-11 sezonun 2. yarsında Mourinho, Higuaín sakatlığı ve oyun stilini beğenmediği Cezayirli asıllı Fransız santrafor Benzema'nın yerine, Nijerya asıllı Togo'lu santrafor Emmanuel Adebayor'u kiraladı.

İlk yılında, La Liga'yı ikinci olarak bitiren Mourinho'nun takımı, İspanya kupası olan Copa del Rey kazanmayı başardı.

Mourinho, ikinci yılında, iki Türk futbolcu daha transfer etti. Türk millî takımın iki as oyuncusu olan, oyun kurucu Nuri Şahin (10 milyon €) ve Bayern Münih ile sözleşmesi biten orta saha oyuncusu Hamit Altıntop transfer etti. Diğer transferleri Portekizli Sol Bek Fábio Coentrão (36 milyon €), Fransız stoper Raphaël Varane (10 milyon €) ve İspanyol orta saha oyuncusu José María Callejón (5,5 milyon €) oldu.

2011-2012 sezonunda La Liga'yı şampiyon olarak bitiren Mourinho'nun takımı, ayrıca Barcelona'yı yenerek İspanya Süper Kupası'nı da kazandı. 2011-2012 sezonunun ardından Real Madrid, Jose Mourinho ile olan sözleşmesini 2016 yılına kadar uzattı. 20 Mayıs 2013 tarihinde görevinden istifa etmiştir.

Chelsea (2. dönem)
İki sezon boyunca Real Madrid'i çalıştıran Jose Mourinho, 2013-14 sezonu öncesi Chelsea ile 4 yıllık sözleşme imzaladı. 3 Haziran 2013 günü Chelsea, resmi internet sitesinden yaptığı açıklamada Jose Mourinho ile 4 yıllık sözleşme imzaladığını duyurdu.

İkinci sezonunda burada şampiyonluk yaşamasına rağmen üçüncü sezonunda işler yolunda gitmedi ve henüz ligin ilk yarısı tamamlanmadan Chelsea yönetimi Mourinho ile yollarını ayırdığını duyurdu.

Manchester United
Portekizli çalıştırıcı 27 Mayıs 2016 tarihinde Manchester United takımı ile 3 yıllık sözleşme imzaladı. İlk icraatlerinden biri takıma eski oyuncusu  Zlatan Ibrahimović'i getirmek oldu. United dönemi birçok kişiye göre başarısız kabul edilse de  Sir Alex Ferguson sonrası United'ın en çok kupa  kazandığı dönem 1 FA Community Shield, 1 EFL Cup ve 1 UEFA Avrupa Ligi şampiyonluğu ama takımın durumu yine yeterli görülmedi ve 2018 yılında yönetim tarafından kovuldu. Mourinho'nun başını Paul Pogba'nın çektiği birçok futbolcuyla yaşadığı sıkıntılar da kovulmasında önemli rol oynadı. Manchester United'den ayrılan Mourinho Yaklaşık 1.5 sene teknik direktörlükten uzak kaldı.

Tottenham Hotspur
20 Kasım 2019 tarihinde Tottenham Hotspur ile sözleşme imzaladı. 19 Nisan 2021'de görevinden alındı.

Roma
2021-22 sezonundan itibaren Serie A takımlarından Roma'yı çalıştıracaktır. Roma takımı ile 2021-22 UEFA Avrupa Konferans Ligi Kupasını kazanmıştır. Böylece Mourinho UEFA Şampiyonlar Ligi, UEFA Avrupa Ligi ve UEFA Avrupa Konferans Ligi'nde final gören ve kupayı kazanan ilk teknik direktör olmuştur. Ayrıca bir İtalyan takımının 12 yıl sonra Avrupa Kupalarında kazandığı ilk kupadır. İlginç bir şekilde bir İtalyan takımının bundan önceki son Avrupa Kupasını yine Jose Mourinho kazanmıştır. Mourinho 2010 yılında İnter'i çalıştırırken Şampiyonlar Ligi'ni kazanmıştı.

Tepkiler
Mourinho yaygın olarak dünyanın en iyi teknik direktörlerinden birisi olarak kabul edilir. Önde gelen futbolcular ve teknik direktörler tarafından da kabul edilmektedir. Bayern Munih teknik direktörü Pep Guardiola Mourinho hakkında Dünyanın belki de en iyi teknik direktörü demiştir. Chelsea'nin orta saha futbolcusu Frank Lampard da bu güne kadar çalıştığı en iyi teknik direktör olduğunu açıklamıştır.

Mourinho; Johan Cruyff, Morten Olsen, Arjen Robben, Xavi, Cristiano Ronaldo ve Raymond Domenech dahil olmak üzere birçok futbolcu ve antrenörler tarafından olumsuz yönde eleştirilmiştir. Johan Cruyff Mourinho'yu şöyle ifade etmiştir: Jose Mourinho negatif bir teknik direktör. Sadece sonucu önemser ve iyi futbol oynayıp oynamadığı umurunda değil. Bir maç sonra Cruyff: Mourinho futbol antrenörü değildir. Olsen'de: Onun kişiliğini ve kötü futbolunu beğenmiyorum. demiştir.

Mourinho ise bütün bu söylenenlerin karşısında düşüncelerini şu sözlerle dile getirmiştir: Dünyanın en iyi teknik direktörü ben değilim ama benden daha iyi bir teknik direktör de yok.

İstatistikleri

Teknik direktörlük

Başarıları

Teknik direktör olarak
Porto (6 Kupa)
 UEFA Şampiyonlar Ligi (1): 2004
 UEFA Avrupa Ligi (1): 2003
 Primeira Liga (2): 2003, 2004
 Taça de Portugal (1): 2003
 Supertaça (1): 2003

Chelsea (8 Kupa)
 Premier League (3): 2005, 2006, 2015
 FA Cup (1): 2007
 EFL Cup (3): 2005, 2007, 2015
 FA Community Shield (1): 2005
 UEFA Süper Kupası İkinciliği (1): 2013

Inter (5 Kupa)
 UEFA Şampiyonlar Ligi (1): 2010
 Serie A (2): 2009, 2010
 Coppa Italia (1): 2010
 Supercoppa (1): 2008

Real Madrid (3 Kupa)
 La Liga (1): 2012
 Copa del Rey (1): 2011
 Supercopa (1): 2012
 Copa del Rey İkinciliği (1): 2013
Manchester United (3 Kupa)

 FA Community Shield (1): 2016
 EFL Cup (1): 2017
 UEFA Avrupa Ligi (1): 2017
 FA Cup İkinciliği (1): 2017-18
 UEFA Super Kupası İkiciliği (1): 2017

Roma (1 Kupa)

 UEFA Avrupa Konferans Ligi (1): 2022
 UEFA Avrupa Ligi İkinciliği (1): 2022-23

Bireysel
 UEFA tarafından Avrupa'nın en iyi teknik direktörü ödülü (5): 2003, 2004, 2005, 2010, 2013
 IFFHS tarafından Dünya'nın en iyi teknik direktörü ödülü (4): 2004, 2005, 2010, 2012
 İki ayrı takımda UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan 3. teknik direktör (2): 2004, 2010
 World Soccer tarafından en iyi teknik direktörü ödülü (3): 2004, 2005, 2010
 FIFA Ballon d'Or tarafından en iyi teknik direktörü ödülü (1): 2010
 Serie A en iyi teknik direktörü ödülü (Oscar del calcio AIC) (2): 2009, 2010
 Premier League'in en iyi teknik direktörü ödülü. (2): 2005, 2006
 2004: Taça de Portugal finalisti
 2007: Premier League 2.'si.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1963 doğumlular
FC Porto teknik direktörleri
Chelsea FC teknik direktörleri
FC Internazionale Milano teknik direktörleri
Real Madrid CF teknik direktörleri
Portekizli teknik direktörler
Yaşayan insanlar
SL Benfica teknik direktörleri
UEFA Şampiyonlar Ligi kazanan teknik direktörler
İngiltere'deki gurbetçi teknik direktörler
İtalya'daki gurbetçi teknik direktörler
İspanya'daki gurbetçi teknik direktörler
İngiltere'deki Portekizli gurbetçiler
İtalya'daki Portekizli gurbetçiler
İspanya'daki Portekizli gurbetçiler
Orta saha futbolcuları
Defans futbolcuları
Forvet futbolcular
CF Os Belenenses futbolcuları
La Liga teknik direktörleri
Manchester United FC teknik direktörleri
Portekizli Roma Katolikleri
Portekizli gurbetçi teknik direktörler
Portekizli futbolcular
Premier League teknik direktörleri
Primeira Liga teknik direktörleri
Primeira Liga futbolcuları
Rio Ave FC futbolcuları
Serie A teknik direktörleri
Lizbon Teknik Üniversitesinde öğrenim görenler
UD Leiria teknik direktörleri
UEFA Avrupa Ligi kazanan teknik direktörler
UEFA Avrupa Konferans Ligi kazanan teknik direktörler

José Mourinho


John Riley (1937–1978) was a poet who was associated with the British Poetry Revival.

Riley was born and grew up in Leeds. He served in the Royal Air Force from 1956 to 1958 and then attended Pembroke College, Cambridge, graduating in 1961. He then worked as a teacher in various schools around the Cambridge area. During this period, he became acquainted with many of the poets who made up the Cambridge group, one of the key elements of the Revival.

He left to take up a teaching post near Oxford in 1966. That same year, he set up the Grosseteste Press with his friend Tim Longville. The pair started a magazine, Grosseteste Review, two years later. Riley retired from teaching in 1970 and returned to Leeds to write full-time. In 1977, he was received into the Eastern Orthodox Church. He was murdered in a robbery near his home on the night of October 27–28, 1978.

Riley's poetry was influenced by Charles Olson and Osip Mandelshtam, whose poetry he translated into English. His first book, Ancient and Modern was published in 1967 and the posthumous The Collected Works in 1980. The latter includes the first full printing of his major long poem, Czargrad. A Selected Poems was published by Carcanet Press in 1995.

Notes

1937 births
1978 deaths
British Poetry Revival
Alumni of Pembroke College, Cambridge
20th-century English poets
English male poets
20th-century English male writers
21st-century English male writers

John Riley (poet)


Gedikler, Tunceli ilinin Çemişgezek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Günümüz yerleşiminden 1530 yılı tahririnde, "Germiri" adıyla Çemişgezek sancağının Belde nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. Köyde 1518 yılında 21, 1541 yılında 37 ve 1566 yılında 58 hane olmak üzere sadece Gayrimüslim nüfus yaşamaktaydı. 1691 Cizye Defterinde de, Çemişgezek kazasında Gayrimüslimlerin (Ermeni) yaşadığı köyler arasında "Germiri" köyü de yer almaktaydı. 1835 yılı nüfus sayımında da "Germiri" adıyla yer alan Sinse nahiyesine bağlı köyde; 23 hanede olmak üzere 81 Gayrimüslim erkek nüfus, 41 hanede de 148 Müslüman erkek nüfus yaşamaktaydı. 1897 yılında "Germili" nahiyesinin merkez köyü olarak görülen yerleşim, Cumhuriyet döneminde de bu konumunu sürdürmüş olup adı da 1960 yılında Gedikler olarak değiştirilmiştir. Köyde; 1894/1895 yılında Ermeniler'e, 1896/1897 yılında da Müslümanlar'a hizmet veren ilkokul bulunmaktaydı.

Coğrafya
Tunceli iline 139 km, Çemişgezek ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çemişgezek belde ve köyleri

Gedikler, Çemişgezek


Michael Mann (1942, Reino Unido) es un sociólogo británico; profesor de sociología en la Universidad de California, Los Ángeles (UCLA) y profesor visitante en la Universidad Queen's de Belfast. Tiene tanto la nacionalidad británica como la estadounidense.

Datos académicos
Obtuvo su B.A. en Historia Moderna en la Universidad de Oxford en 1963 y el grado de doctor (D.Phil.) en sociología en la misma institución en el año 1971. Mann es también profesor visitante en la Universidad de Cambridge.

Mann ha sido profesor de Sociología en la UCLA desde 1987, fue lector de Sociología de la London School of Economics and Political Science desde 1977 a 1987. Mann fue también miembro del Consejo Editor de la revista Social Evolution & History.

Obra de Michael Mann
En 1984, Mann publicó The Autonomous Power of the State: its Origins, Mechanisms, and Results (El poder autónomo del Estado: sus orígenes, mecanismos y resultados) en la revista European Journal of Sociology. Este trabajo es la base para el estudio del poder despótico y el poder infraestructural del Estado moderno.

Entre las obras más destacadas de Mann están la monumental The Sources of Social Power (Las fuentes del poder social: El desarrollo de las clases y los Estados nacionales, 1760-1914) y  The Dark Side of Democracy El lado oscuro de la democracia, que abarca todo el . También publicó El imperio incoherente: Estados Unidos y el nuevo orden internacional donde critica la Guerra contra el Terror (War on Terror) que emprendió Estados Unidos con el calificativo de torpe experimento del neoimperialismo y el neoconservadurismo.

Mann está trabajando actualmente en el libro Las fuentes del poder social: la Globalización, tercer volumen de la serie Las fuentes del poder social.

Uno de sus aportes más importantes ha sido la teoría del "Estado Embrollo" donde propone múltiples cristalizaciones que los Estados, más que todo del , pueden presentar. Es importante mencionar que este autor para el desarrollo de su teoría retoma, sin embargo critica, las teorías marxistas, estatistas y pluralistas. Igualmente el aporte del sociólogo Max Weber es fundamental en cuenta a la territorialidad y al poder que son profundizadas. No comparte la concepción de que la burocracia dominó a los Estados modernos y para ello expone la diferenciación entre poder infraestructural y poder despótico que en su interacción generan cuatro organizaciones: feudal, burocrático, imperial/absolutista y autoritario. Lo anterior demuestra una interacción conceptual histórica donde los Estados modernos son fundamentales para la comprensión de los Estados-nacionales del .

Publicaciones escogidas
En inglés
 1981 - Consciousness and Action Among the Western Working Class, ISBN 0-391-02268-7
 1984 - The Autonomous Power of the State. European Sociology Archives
 1986 - The Sources of Social Power: Volume 1, A History of Power from the Beginning to AD 1760, Cambridge University Press, ISBN 0-521-30851-8
 1993 - The Sources of Social Power: Volume 2, The Rise of Classes and Nation States 1760-1914, Cambridge University Press, ISBN 0-521-44015-7
 2003 - Incoherent Empire, Verso, ISBN 1-85984-582-7
 2004 - Fascists.  Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0 521 53855 6.
 2005 - The Dark Side of Democracy: Explaining Ethnic Cleansing. Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 9780521538541.
 2011 - Power in the 21st Century. Polity Press,  ISBN 9780745653228.

En español
 1984 - El poder autónomo del estado: sus orígenes, mecanismos y resultados, Relaciones Internacionales, n.º5, 2007.
 1991 - Las fuentes del poder social. 1, Una historia del poder desde los comienzos hasta 1760 d.c., Alianza, 770 págs.
 1997 - Las fuentes del poder social. 2, El desarrollo de las clases y los Estados nacionales, 1760-1914, Alianza, 1069 págs.
 2003 - El imperio incoherente: Estados Unidos y el nuevo orden internacional, Paidós.
 2006 - Fascistas, Universitat de Valencia, 449 págs.
 2009 - El lado oscuro de la democracia: un estudio sobre la limpieza étnica (traducción de Sofía Moltó Llorca), Universidad de Valencia, 662 págs.

Referencias

Enlaces externos
En español
Reseña "La barbarie analizada (Michael Mann, El lado oscuro de la democracia. Un estudio sobre la limpieza étnica)", por G. Mayos.
Reseña al libro de Michael Mann El imperio inchorente
En inglés
Professor Michael Mann - UCLA Department of Sociology
Conversation with Michael Mann - UC Berkeley transcript and webcast of interview with Michael Mann regarding his recent publication, Incoherent Empire.
 - Review of Mann's Dark Side of Democracy by T.K. Vogel in the Neue Zürcher Zeitung, September 17, 2005 (en alemán)
Political Studies Review, Special Issue dedicated to Michael Mann's Fascists and The Dark Side of Democracy, September 2006 - Vol. 4 Issue 3 Page 247-395
Webcast of Michael Mann in the conference "The Social and Political Relevance of  Gellner's Thought Today" held at the *National University of Ireland, Galway in May 2005.
Michael Mann interviewed by Alan Macfarlane on 18 July 2005 (film)

Sociólogos de Estados Unidos
Sociólogos del Reino Unido
Estudiosos del fascismo
Nacidos en Mánchester

Michael Mann (sociólogo)


Sustav za otkrivanje upada (eng. Intrusion Detection System, IDS), uređaj ili izvršni softver koja motri računalnu mrežu ili sustave tražeći zloćudne aktivnosti ili kršenja pravila djelovanja unutar sustava. Svaka aktivnost ili prekršaj obično prijavljuje administratoru ili se središnje prikuplja uporabom sustava SIEM-a. SIEM komibinira dobivene podatke izi više izvora i služi se tehnikama filtriranja uzbuna da bi razlučio zloćudne aktivnosti od lažnih uzbuna.

Izvori

Računalna sigurnost

Sustav za otkrivanje upada


Kapela Sansevero (također poznata kao Cappella Sansevero de' Sangri ili Pietatella) je kapela smještena na Via Francesco de Sanctis 19, sjeverozapadno od crkve San Domenico Maggiore, u povijesnom središtu Napulja, južna Italija. Kapelica je točnije nazvana kapela Santa Maria della Pietà. Sadrži djela rokoko umjetnosti nekih od vodećih talijanskih umjetnika 18. stoljeća.

Povijest
Počeci kapele datiraju iz 1590. godine kada je John Francesco di Sangro, vojvoda od Torremaggiorea, nakon oporavka od teške bolesti, dao sagraditi privatnu kapelu u tadašnjim vrtovima obližnje rezidencije obitelji Sansevero, Palazzo Sansevero. Zgradu je 1613. godine Alessandro di Sangro pretvorio u obiteljsku grobnu kapelu (kao što je upisano na mramornom postolju iznad ulaza u kapelu). Konačan oblik kapeli dao je Raimondo di Sangro, princ od Sansevera, koji je u njezinu rekonstrukciju uključio i masonske simbole. Sve do 1888. prolaz je povezivao palaču Sansevero s kapelom.

Svoje alternativno ime, Pietatella, kapela je dobila prema slici Djevice Marije (La Pietà), koju je tamo uočio nepravedno uhićen zatvorenik, kako je objavljeno u knjizi Napoli Sacra Cesarea d'Engenia Caracciola 1623. godine. Kada je kapela izgrađena, izvorno je bila posvećena Santa Maria della Pietà, nakon slike.

Umjetnička djela
U kapelici se nalazi gotovo tridesetak umjetnina, među kojima se izdvajaju tri skulpture. Ove mramorne statue simbol su ljubavi prema ukrašavanju u razdoblju rokokoa, a njihov prikaz prozirnih velova i ribarske mreže predstavlja izvanredno umjetničko postignuće. Zastrtu istinu (Pudicizia, također zvanu Skromnost ili Čednost) dovršio je Antonio Corradini 1752. kao nadgrobni spomenik posvećen Ceciliji Gaetani dell'Aquila d'Aragona, majci Raimonda. Prekriveni Krist iz 1753. (također zvan Krist pod velom ), Giuseppea Sanmartina, pokazuje utjecaj prekrivene skromnosti. Oslobađanje od prijevare (Disinganno) koje je 1753.–54. dovršio Francesco Queirolo iz Genove služi kao spomenik Raimondovu ocu.

Strop, Sjaj raja, oslikao je Francesco Maria Russo 1749. Izvorni pod (većina sadašnjeg poda datira iz 1901.) bio je crno-bijeli (rečeno je da simbolizira dobro/zlo) u dizajnu labirinta (masonski simbol za "inicijaciju").

U podrumu se nalazi slika rimskog umjetnika Giuseppea Pescea, Madonna con Bambino, koja datira iz oko 1750. godine. Oslikana je bojama na bazi voska prema vlastitom izumu Raimonda di Sangra. Princ je ovu sliku poklonio svom prijatelju Charlesu Bourbonu, kralju Napulja.

Popis radova
Slijedi popis umjetnina u kapeli, numeriranih u popratnom dijagramu, zajedno s umjetnikom:

 Spomenik Ceccu de' Sangru, Francesco Celebrano;
 Spomenik Giovanu Francescu Paolu de' Sangru, Antonio Corradini;
 Il decoro, Antonio Corradini;
 Spomenik Paolu de' Sangru, Bernardino Landini – Giulio Mencaglia;
 La liberalità, Francesco Queirolo ;
 Spomenik vojvodi Giovanu Francescu Paolu de' Sangru, Giacomu Lazzariju;
 Lo zelo della religione, Fortunato Onelli ;
 Slika Raimonda de' Sangra, Carla Amalfija;
 La soavità del giogo bratale, Paolo Persico;
 Oltar sv. Rozalije, Francesco Queirolo;
 Zastrta istina (Pudicizia), Antonio Corradini;
 Spomenik Alessandru de' Sangru, nepoznati umjetnik, 18. stoljeće;
 Anđeo, Paolo Persico;
 Oltar (La Deposizione), Francesco Celebrano i La Pietà (slika nepoznatog umjetnika, 17. st.);
 Anđeo, Paolo Persico;
 Coretto (mali kor);
 Oslobađanje od obmane (Il Disinganno), Francesco Queirolo;
 Oltar sv. Odorisija, Francesco Queirolo;
 La Sincerità, Francesco Queirolo;
 Spomenik Raimondu de' Sangru, Francescu Mariji Russu;
 Podrum s anatomskim modelima i slikama Giuseppea Pescea;
 Il Dominio di sé stessi, Francesco Celebrano;
 Spomenik Paolu de' Sangru, Antoniju Corradiniju;
 L'Educazione, Francesco Queirolo;
 Spomenik Paolo de' Sangro, Giorgio Marmorano – Giacomo Lazzari;
 Božanska ljubav, nepoznati umjetnik 19. stoljeća;
 Spomenik Giovanu Francescu de' Sangru, Francesco Celebrano;
 Prekriveni Krist, Giuseppe Sanmartino

Anatomski eksponati

Kapela također prikazuje dva rana primjera onoga za što se dugo smatralo da je oblik plastinacije u njenom podrumu. Smatralo se da su ti "anatomski strojevi" (macchine anatomiche) primjeri procesa "ljudske metalizacije" (metallizzazione umana) kako ga je proveo anatom Giuseppe Salerno ca. 1760. prema narudžbi Raimonda di Sangra. Eksponat se sastoji od zrelog muškarca i trudne žene. Njihovi kosturi obavijeni su otvrdnutim arterijama i venama koje su obojene crveno i plavo. Prethodno su povjesničari pretpostavili da su leševi mogli nastati ubrizgavanjem otvrdnjavajućih tvari izravno u vene živih subjekata. Međutim, nedavna analiza ne pokazuje dokaze o tehnikama koje uključuju ubrizgavanje. Analiza "krvnih žila" pokazuje da su izgrađene od pčelinjeg voska, željezne žice i svile.

Izvori

Vanjske poveznice

 Web stranica kapele Sansevero
  Video kapelice Sansevero

Muzeji i galerije u Napulju

Kapela Sansevero


Amphibolia , biljni rod iz porodice čupavica smješten u tribus Ruschieae, dio potporodice Ruschioideae.

Rod je raširen uz atlantsku obalu Namibije i Južne Afrike

Vrste
 Amphibolia gydouwensis (L.Bolus) L.Bolus ex Toelken & Jessop
 Amphibolia laevis (Aiton) H.E.K.Hartmann
 Amphibolia obscura H.E.K.Hartmann
 Amphibolia rupis-arcuatae (Dinter) H.E.K.Hartmann
 Amphibolia saginata (L.Bolus) H.E.K.Hartmann
 Amphibolia succulenta (L.Bolus) H.E.K.Hartmann

Izvori

Ruschioideae

Amphibolia (Plantae)


تريفور تشيري ، من مواليد 23 فبراير 1948، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق، ومدرب كرة قدم إنجليزي سابق.

لعب مع منتخب إنجلترا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب تريفور تشيري خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في واحد وعشرون موسمًا وسجل خلالها 32 هدفًا ضمن 676 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسم واحد بالدوري.

خاض تريفور تشيري مسيرته مع نادي هدرسفيلد تاون في موسم 1965–66 ليلعب معه سبعة مواسم، مشاركًا في 185 مباراة سجل خلالها 10 أهداف. ثم انتقل إلى نادي ليدز يونايتد في موسم 1972–73 ليلعب معه أحد عشر موسمًا، حيث شارك في 399 مباراة سجل خلالها 22 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي برادفورد سيتي في موسم 1982–83 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 92 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

رياضيون من هدرسفيلد
لاعبو التشكيلة المثالية في دوري كرة القدم الإنجليزية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
لاعبو كرة قدم من هدرسفيلد
لاعبو ليدز يونايتد
لاعبو منتخب إنجلترا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم
لاعبو نادي برادفورد
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
لاعبو هدرسفيلد تاون
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو برادفورد سيتي
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو كرة قدم إنجليز
مواليد 1948
مواليد في هدرسفيلد
وفيات 2020
وفيات بسبب جائحة فيروس كورونا في إنجلترا
وفيات بعمر 72

تريفور تشيري


Bafa Gölü (Çamiçi  Gölü olarak da bilinir, eskiden Vafi Denizi), Ege Bölgesi'nin en büyük gölü.

Bafa Gölü, Büyük Menderes Nehri deltasının güneydoğu kesiminde, Menteşe Dağlarının içine sokulmuş sığ bir tatlı su gölüdür. Yaklaşık 60 km²'lik yüzölçüme sahip olan Bafa Gölü'nün denizden yüksekliği 2 metre, en derin bölümü 21 metre, uzun ekseni 16 km ve en geniş yeri 6 km'dir. Aydın ve Muğla il topraklarında yer alır. Eski zamanlarda Ege Denizi'nin bir parçası olan göl, Büyük Menderes'in taşıdığı alüvyonlar ile birlikte, kıyıdan kilometrelerce içeride kalmıştır. Bugün Büyük Menderes Nehri'nin Ege Denizi'ne döküldüğü alandan yaklaşık 17 km uzaklıktadır.

Geçmişi
Büyük Menderes eskiden Latmos Körfezinde denize dökülüyordu. Bugün göl kıyısında yıkıntıları bulunan tarihi Herakleia ya da Herakleia Latmos kenti de bu körfezin doğu kıyısında yer alıyordu. Nehrin taşıdığı alüvyonların birikmesiyle Latmos Körfezi önce tuzlu göl haline geldi. Doğal set gerisinde toplanan fazla sularla düzeyi yükselince, kuzeydeki sığ Çerçen Koyu'nu kaplayarak alanını genişletti. Fazla suyunu batı ucundaki bir gideğenle Büyük Menderes Nehri'ne akıtarak yavaş yavaş bir tatlı su gölüne dönüştü.

Göl 1978 yılına kadar bir ailenin mülküyken bu tarihte hazineye devredilmiştir.

Coğrafya

Gölün kıyıları, Ege Denizi'nin kıyıları gibi girintili çıkıntılıdır. Bu özellik göle ayrı bir güzellik verir. Doğal set gölü olan Bafa Gölü'nde birçok küçük ada vardır. Bazılarında tarihsel yapı kalıntıları bulunan bu adalardan başlıcaları Hayaletada, İkizada ve Menet Adasıdır. Göl kıyısında ise, antik liman kentleri Herakleia ve Pyrrha'nın kalıntıları bulunur. Çevresinde manastırlara ve tarihî mağaralara rastlamak mümkündür.

Gölün kıyısında oldukça bakımlı zeytin ağaçları vardır. Bunlar yer yer yoğunlaşarak çevredeki dağların yamaçlarında, maki türleriyle karışır. Gölün kuzey bölümü oldukça dağlıktır. Burada makiler daha yoğundur.

Söke-Milas yolu, gölün güney kıyısını izler. Burada turistik tesisler ve kamp alanları vardır. Gölün çevresindeki başlıca yerleşimler doğusundaki Kapkırı ile batısındaki Serçin köyleridir.

Ekoloji
Türkiye'nin önemli kuş cennetlerinden biridir. Bafa Gölü'nün Balat Ovası'na bakan batı kıyısı, sonbahar ve ilkbaharda göçmen kuşların konaklayıp üredikleri sığ bir alandır. Bir balıkçılık kooperatifinin faaliyet gösterdiği gölde, avlanan balıklar ve kerevitler yakın zamana değin ihraç edilirdi.

Bafa Gölü, 1994 yılında Tabiatı Koruma Alanı ilan edildi. Buna karşın, göle dökülen nehir sularının azaltılması ve kirletilmesiyle değişen kimyasal içeriği ve azalan oksijen miktarı yüz binlerce balığın ölmesine ve ekosistemin geri dönülmez bir kavşağa sürüklenmesine neden olmuştur. Bunun dışında, gölle bağlantısı bulunan Büyük Menderes Nehri'nin bağlantısının gölden tamamen koparılması ve gölün çevresine kurulmuş zeytinyağı fabrikalarının atıklarının arıtılmadan göle dökülmesine göz yumulması felakete davetiye çıkarmıştır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar
 bafagolu.org
 Bafa Gölü:Kültür-Seyahat
 Selene miti ve Athena Antik Tapınağı
 Uzaydan Bafa Gölü

Türkiye'deki göller
Türkiye'deki tabiat parkları
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları
Aydın ilindeki yeryüzü şekilleri
Muğla ilindeki yeryüzü şekilleri
Aydın ilindeki görülecek yerler
Muğla ilindeki görülecek yerler
Milas
Söke
Didim
Büyük Menderes Nehri
Türkiye'deki Alüvyal Set Gölleri

Bafa Gölü


Sofiïvka (oblast de Dnipropetrovsk)
 Sofiïvka (raïon de Horlivka)
 Sofiïvka (raïon de Kramatorsk)

uk:Софіївка

Sofiïvka


لواء أركان حرب / أمين نمر ( - 26 يوليو 2016) قائد عسكري وسياسي مصري، من مواليد مركز أبو كبير بمحافظة الشرقية شغل منصب قائد اللواء 10 مشاة ميكانيكي خلال حرب أكتوبر، ومدير إدارة المخابرات الحربية، ورئيس المخابرات العامة، وسفير مصر لدى دولة الكويت.

حياته المهنية
 قائد اللواء 10 مشاة ميكانيكي من الفرقة 3 مشاة ميكانيكية خلال حرب أكتوبر.
 مدير إدارة المخابرات الحربية والاستطلاع
 رئيس المخابرات العامة المصرية (1986 - 1989)
 سفير مصر لدى دولة الكويت

انظر أيضاً
 قائمة رؤساء المخابرات العامة (مصر)
 جهاز المخابرات العامة (مصر)

مصادر

أشخاص من محافظة الشرقية
رجال مخابرات مصريون
سفراء مصر لدى الكويت
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مركز أبو كبير

أمين نمر


متحف نابولي الوطني للآثار  يقع في مدينة نابولي الإيطالية، داخل مدينة نيلبوليس الإغريقية القديمة.

وهو يحتوي على مجموعة كبيرة من القطع الأثرية، وخاصة من مواقع هركولانيوم وبومبي وستابيس، إلى جانب بعض القطع الأثرية المصرية.

وتحتوي هذه المجموعة بعض أهم أعمال الحقبة اليونانية الرومانية.

المجموعات

رخاميات

برونزيات

موزايك

المجموعة المصرية

مراجع

تأسيسات عقد 1750 في إيطاليا
متاحف أثرية في إيطاليا
متاحف فنية ومعارض في كامبانيا
متاحف في نابولي
متاحف وطنية في إيطاليا
متاحف في روما القديمة في إيطاليا
متاحف في اليونان القديمة في إيطاليا

متحف نابولي الوطني للآثار


Nijerya millî futbol takımı, Nijerya'yı uluslararası organizasyonlarda temsil eden futbol takımıdır. FIFA'nın 12 Haziran 2006'da açıkladığı Dünya Millî Futbol Takımları sıralamasında 11. sırada yer almıştır. 3 Kez Afrika Uluslar Kupası'nı kazanmışlar ve FIFA Dünya Kupası'nda 2 kez son 16'ya kalmışlardır.

1990 yılında ev sahipliği yaptığı CEDEAO Kupası'nda finalde Senegal'i yenerek kupanın sahibi olmuştur.

Tarihi

Dünya Kupası
Dünya Kupası'na ilk kez 1994'te katılan Nijerya, 2. Tura yükselmiş ve 1998 FIFA Dünya Kupasında, Bora Miltunović yönetiminde de aynı başarıyı tekrarlamıştır. Nijerya, Atlanta'daki 1996 Yaz Olimpiyatları'nda kazandığı altın madalya ile de tüm dünyanın dikkatlerini üzerine çekmişti.

2002 FIFA Dünya Kupası'nda "ölüm grubu" olarak adlandırılan, İngiltere, İsveç ve Arjantin'in bulunduğu F Grubu'na düşen Nijerya, grubu galibiyet alamadan, sadece İngiltere'yle berabere kalarak sonuncu olarak bitirdi ve turnuvaya ilk turda veda etti. 2006 FIFA Dünya Kupası'na katılma şansını averajla Angola millî futbol takımına kaptıran Nijerya, 2009'da Kenya'yı Martins'in 83. dakikada kaydettiği golle deplasmanda 3-2 mağlup ederek FIFA Dünya Kupası vizesini Tunus'un önünde elde etti. Güney Afrika'daki 2010 FIFA Dünya Kupası'nda, Arjantin, Arjantin ve Güney Kore'nin bulunduğu B Grubu'na düştü ve 2002'deki performansının bir benzerini sergiledi. Nijerya, ilk iki maçını kaybedip, son maçta berabere kalarak grubu yine galibiyet alamadan sonuncu olarak bitirdi ve ilk turda elendi.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük

FIFA Dünya Kupası tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular, 18 Haziran 2023'te Sierra Leone ile 2023 AFCON eleme maçına çağrıldı.

Afika Uluslar Kupası
Nijerya, Afrika Uluslar Kupası'nı 1980, 1994 ve 2013'te  olmak üzere üç kez kazandı. 2002, 2004, 2006, 2010 Afrika Uluslar Kupası'nda 3.lükler kazandı.

FIFA Konfederasyonlar Kupası
1995 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda 4.lük kazandı.

Başarıları
Afrika Uluslar Kupası :
 Şampiyon (3): 1980, 1994, 2013
 Üçüncülük (4): 2002, 2004, 2006, 2010
FIFA Konfederasyonlar Kupası :
 Dördüncülük (1): 1995
CEDEAO Kupası :
 Şampiyon (1): 1990
Olimpiyat :
 Şampiyon (1): 1996

Tüm Zamanların Oyuncu Rekorları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kick Off Nijerya - Nijerya Futbol Gazetesi
 Cyber Eagles - Nijerya Futbol Tartışma Forumu
 GreenEagles.org - Nijerya Süper Kartallar Resmi olmayan sitesi
 1955-2008 RSSSF aşiv sonuçları

Nijerya millî futbol takımı


Regina José Galindo (Ciudad de Guatemala, 1974) es una artista guatemalteca especializada en performance, siendo una de los mayores exponentes latinoamericanas de la disciplina en la actualidad. Además es autora especializada en poesía. Su obra se caracteriza por su explícito contenido político y crítico, empleando su propio cuerpo como herramienta de confrontación y transformación social. Recibió el León de Oro a la mejor artista joven en la Bienal de Venecia en el año 2005 y el Premio Príncipe Claus en 2011.

Biografía
Nació en Ciudad de Guatemala en 1974 ciudad en la que vive y trabaja. Su trayectoria artística está marcada por el conflicto armado de Guatemala que tiene lugar entre 1960 y 1996 que provocó un genocidio con más de 200 mil víctimas, muchas de ellas indígenas, campesinos y mujeres y niñas.

Galindo empezó su carrera profesional en empresas de publicidad lo que le ha permitido conectar con facilidad, según ella misma explica, imágenes con palabras.

En el plano artístico, sus comienzos fueron a través de la poesía y el dibujo, acercándose al mundo del arte contemporáneo de la mano de otras y otros artistas, especialmente de Jessica Lagunas. Se especializó en el uso de la performance y, desde que realizó la primera de ellas, que lleva por título "Lo voy a gritar al viento", en 1999, su propio cuerpo es el protagonista de su obra, colgada de un puente de la ciudad de Guatemala recitó sus versos para denunciar las atrocidades del abuso político al que muchas mujeres se han visto sometidas en ese país.

Con su trabajo, Galindo denuncia la violencia, el machismo (uno de sus principales temas es el feminicidio), el canon de belleza occidental, la represión de los estados, y el abuso de poder, especialmente en el contexto de su país aunque su lenguaje traspasa fronteras. En un primer momento, utilizó sólo su cuerpo, que en ocasiones lleva a situaciones extremas (como en el caso de Himenoplastia (2004) donde se somete a una reconstrucción del himen), para posteriormente contar con personas voluntarias o contratadas que interactúan con ella, con lo que pierde el control sobre la acción.

En 2001 en la performance titulada No perdemos nada con nacer (2001, 9 Festival de Performance Ex Teresa Arte Actual, México DF) es depositada dentro de una bolsa de plástico transparente en un basurero municipal e inscribe la frase "Como un despojo humano, soy colocada en el basurero municipal de Guatemala".

En Proxémica (2003, Costa Rica) se encierra durante un día y una noche en un cubículo de blocks de cemento colocando el último block ella misma por dentro, para luego salir a fuerza de martillo y cincel.

En 2003 presenta uno de sus trabajos más conocidos: ¿Quién puede borrar las huellas? una performance en las calles de la capital guatemalteca en memoria memoria de las víctimas del conflicto armado y en rechazo a la candidatura presidencial del exmilitar, genocida y golpista Efraín Ríos Montt. Vestida de negro camina descalza con un balde blanco lleno de sangre humana desde la Corte de Constitucionalidad hasta el Palacio Nacional de Guatemala. De vez en cuando mete los pies en él dejando un rastro de huellas de sangre por las calles de Ciudad de Guatemala. Son las huellas de los miles de civiles asesinados por el ejército durante los años de guerra y represión. Con esta acción Regina José Galindo mantiene viva la memoria frente al olvido y la impunidad de la historia reciente de Guatemala.

Con su vídeo Himenoplastia (2004) ganó el León de Oro en la 51 Bienal de Venecia de 2005. En él vemos la operación quirúrgica de reconstrucción del himen. Además le pide al cirujano que le estreche la vagina, operación ilegal pero habitual que tiene como fin reconstruir la "virginidad" de la mujer.

En Limpieza Social, (2006, Galería Cívica Nacional, Trento, Italia) recibe un baño con una manguera de las que se usan para disolver manifestaciones.

En la performance  Mientras, ellos siguen libres (2007) enuncia y libera el sufrimiento de las mujeres -muchas de ellas embarazadas- que fueron violadas por el ejército guatemalteco. Y en Perra (2005) escribe en su pierna la palabra PERRA con un cuchillo para denunciar los cuerpos de mujeres guatemaltecas que aparecieron torturadas con inscripciones similares.

En 8 de marzo de 2018 realiza en Madrid la acción La manada, aludiendo al Caso de La Manada de violencia sexual en España en 2016 y al grito de sororidad colectiva que ha desatado movimientos como #YoSiTeCreo.

En 2018 participa en la exposición colectiva La NO comunidad en CentroCentro, Madrid. La muestra se presenta a modo de ensayo sobre la soledad, bajo el cuestionamiento de la idea de comunidad.

Dentro del ciclo de performances "Visión y presencia", celebrado en el Museo Thyssen-Bornemisza a lo largo del año 2022 y comisariado por Semiramis González, Galindo presenta Nuestra mayor venganza será estar vivas. Una performance en memoria de las mujeres asesinadas ese año en España, en la que un grupo de bailarinas del Conservatorio Superior de Danza María de Ávila, bailan flamenco completamente cubiertas por una tela.

Su obra poética ha sido publicada por la Fundación Coloquia, con el libro "Personal e Intransmisible" (1996) y por la editorial El Pensativo, con "Telarañas" (2015). Sus cuentos y poemas han sido recogidos en revistas y antologías.

Principales obras

Poesía
Libros publicados:
 Personal e Intransmisible (Fundación Coloquia,1996)
 Telarañas (Ediciones del Pensativo, 2015)

Apariciones en antologías: Mujer, Cuerpo y Palabra (2004), Voces de post-guerra (2001), Mujeres que cuentan (2001), Tanta Imagen tras la puerta (1999), Para conjurar el sueño (1998), entre otras.

Performances

Obra en colecciones
Algunas de las colecciones de las que la obra de Regina José Galindo forma parte son:
 Centro Georges Pompidou, París, Francia.
 Solomon R. Guggenheim Museum, New York, Estados Unidos.
 Museo de Arte Moderno de Nueva York, New York, Estados Unidos.
 Tate, Londres, Inglaterra.
 Castello di Rivoli, Museo de Arte Contemporáneo, Turín, Italia.
 Daros Latinamerica Collection, Zúrich, Suiza.
 Blanton Museum of Art, Austin, Estados Unidos.
 Museo de Arte Contemporáneo, San José, Costa Rica, MADCO.
 Pérez Art Museum, Miami, Estados Unidos.
 Cisneros Fontanals Collection, Miami, Estados Unidos.
 Essex, Princeton Universtity.
 Museo Extremeño e Iberoamericano de Arte Contemporáneo, Meiac, España.
 Fondazione Teseco, Pisa, Italia.
 Fondazione Galleria Civica, Trento, Italia.
 MMKA, Budapest, Hungría.
 Consejería de Murcia, España.
 Fundación Mallorca, España.
 UBS Art Collection, Zúrich, Suiza.

Ciudades en las que ha expuesto
Ha expuesto en ciudades como Nueva York, Vancouver, Madrid, Vitoria, Palma de Mallorca, Milán, París, Praga, San José, Caracas, Miami, Las Palmas de Gran Canaria, Burdeos, Berlín, Oxford, Palermo, Auckland, Bogotá, Santiago de Chile, Ciudad de Guatemala, Ciudad de México, Santo Domingo, Dubái, Londres, Budapest, Sao Paulo o Dublín.

Premios y reconocimientos
 1998: Premio Único de Poesía por la Fundación Myrna Mack.
 2005: León de Oro, en la 51 Bienal de Venecia en la categoría de artista joven, por sus obras ¿Quién puede borrar las huellas? (2013) e Himenoplastia (2004)
 2007: Primer premio en la V Edición de Inquieta Imagen, MADC (Museo de Arte y Diseño Contemporáneo), por sus obras Ablución (2007) y XX (2007)
 2010: Primer premio en Juannio Guatemala, por su obra Alarma (2011).
 2011: Gran premio en la 29 Bienal de Artes Gráficas en Ljubljana, por sus obras Confesión (2007), Caparazón (2010) y Móvil (2010) y el Premio Príncipe Claus por parte de los Países Bajos.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.
 ARTIUM. Biblioteca y centro de documentación.
 Feminicidio.net. "Regina José Galindo, performer de la violencia y la opresión".
 NUMU (Nuevo Museo de Arte Contemporáneo) Ciudad de Guatemala

Premio Príncipe Claus
Artistas de performance
Guatemaltecas
Artistas de Guatemala
Activistas contra el feminicidio
Activistas por los derechos de las mujeres de Guatemala
Mujeres artistas
Poetisas

Regina José Galindo


Mary Johanna Louisa Black (1879-1939), ou Mary JL Black comme on l'appelle souvent, est une bibliothécaire et suffragiste canadienne. Black est présidente de l' Ontario Library Association de 1917 à 1918 et membre de l' American Library Association.

Biographie
Mary Johanna Louisa Black naît le  avril 1879 à Uxbridge, en Ontario, elle est la seule fille des cinq enfants de  Fergus Black et Georgina Elizabeth Macdonald. En septembre 1907, plusieurs années après la mort de sa mère, Mary et son père déménage à Fort William, en Ontario, pour vivre avec le frère de Mary, Davidson William.

Carrière
Malgré son peu d'éducation formelle, Black est nommée bibliothécaire en chef de la bibliothèque publique de Fort William en 1909. Elle est la première bibliothécaire dans cette ville  . Lorsque Black commence à travailler à la bibliothèque qui occupe une seule pièce au sous-sol de l'hôtel de ville. En 1912, grâce au financement de la famille Carnegie, la bibliothèque publique de Fort William ouvre une bibliothèque, rebaptisée depuis la Brodie Resource Library. Dans le cadre de son travail de bibliothécaire en chef, Black organise les premières collections de bibliothèques mobiles en Ontario et défend le droit des citoyens ruraux d'accéder aux bibliothèques publiques.

En 1913, Black devient conseiller de l' Ontario Library Association. Black est ensuite présidente de l'Association des bibliothèques de l'Ontario de 1917 à 1918. Elle est la première femme à être nommée à ce poste.

En 1918, Black est élu conseiller scolaire. Elle est réélue au même poste en 1920. Black soutient Robert James Manion lorsqu'il se présente aux élections fédérales en 1917 comme unioniste et en 1921 comme conservateur.

Black est membre de l' American Library Association, qui, à l'époque, représente les bibliothèques canadiennes et américaines. Elle y occupe plusieurs postes, notamment celui de membre du conseil d'extension, de présidente de la table ronde des petites bibliothèques et de présidente de la section des prêts . De 1918 à 1932, Black participe activement à la Thunder Bay Historical Society. Elle s'implique notamment à titre de secrétaire-trésorière et à la tenue des archives. Black est présidente de la société de 1928 à 1932.

Black, John Ridington et George H. Locke sont embauchés par la société Carnegie pour former une commission d'enquête sur les conditions des bibliothèques publiques canadiennes. Black fait une tournée au Canada avec ses collègues commissaires, à partir de 1930, pour enquêter sur les bibliothèques à travers le pays. La commission se termine en 1933 avec la publication de Libraries in Canada: A Study of Library Conditions and Needs

.

Black, avec le  Clara Todson et Anne J. Barrie, codirige le mouvement pour le suffrage et la réforme des femmes dans les villes jumelles de Port Arthur et de Fort William, qui fusionne ensuite fusionné Thunder Bay. De 1916 à 1918, Black est présidente de la section de Fort William du Women's Canadian Club qu'elle a également fondée. Black est également membre de la West Algoma Equal Suffrage Association et du Women's Business Club, dont elle est la présidente en 1921. Black est également commissaire de district pour les Girl Guides of Canada.

Black est contrainte de se retirer de la bibliothèque de Fort William au printemps 1937 en raison d'une maladie.

Mort et héritage
En raison de sa mauvaise santé, à la fin de 1938, Black déménage à Vancouver, en Colombie-Britannique, pour rester avec son frère, Norman F. Black. Elle décède à Vancouver le .

En 1938, une succursale de la bibliothèque publique de Thunder Bay en Ontario, devient la bibliothèque Mary JL Black. La bibliothèque Mary JL Black est rénovée en 2010 avec un coût estimé à environ quatre millions de dollars. En 2018, l'Association des bibliothèques de l'Ontario reconnaît à titre posthume les réalisations de Black avec une plaque à la bibliothèque publique de Thunder Bay.

Notes et références

Décès en janvier 1939
Naissance en avril 1879
Scoutisme au Canada
Suffragette canadienne
Bibliothécaire canadien
Documentation
Décès à 59 ans

Mary J. L. Black


Anemoi (græsk Ἄνεμοι: vinde) var i græsk mytologi guder af vindene; hver af dem tilknyttet den verdensretning, vinden blæste fra, hver sin årstid eller måned, samt vejrfænomener. De varierede i antal fra 3, 4, 8 til 12, og Vindenes tårn i Athen afbilder de 8 mest kendte af dem, tilknyttet 8 verdensretninger på kompasset. De var oftest afbildet som mænd med vinger og flagrende tøj, eller som heste, der trak Zeus vognen over himlen og som heste i stormguden Aiolos stalde.

Vindheste
Da de hurtige og stærke vinde var symboliseret af hurtige og stærke heste, der også trak vognen af Zeus over himlen, ville der ofres heste til ære for Anemoi, som i Sparta, og i Athen ville der især ofres til ære for den voldsomme nordenvind Boreas. Grækerne og romerne troede også, at hestehopper blev befrugtede af vinden, altså af de mandlige vindhingste. Vergil beskriver for eksempel, hvordan hopper ville stille sig på en høj klippe helliget vinden, især nordenvinden Boreas, og derefter bryde ud i et anfald af raseri, som var tegn på, de var blevet befrugtede af vindhingsten.

De mest kendte Anemoivinde
Anemoi var styret af den øverste vind- og stormgud Aiolos. Aiolos var ham, der skulle tilkaldes for at han ville slippe en vind fri eller lukke vinden inde, så sømænd, hæren og deres skibe ikke kom til skade eller kom hurtigere frem. Anemoi var ikke tilbedt med store, udbyggede kulter som de olympiske guder, men de spillede vigtige roller i de græske mytefortællinger. For eksempel i Odysseen hjælper Aiolos Odysseus ved at sende hans Anemoi til undsætning.

I Romerriget var Anemoi kaldt Venti (latin: vinde), og vindguderne havde også hver sit tilsvarende latinske navn. Der var endda op til romerske 24 Venti-guder for hver 15 grader af kompasset.

De mest kendte Anemoi var de 4 hovedguder for vindene fra de fire verdenshjørner. Det var også disse fire, som trak Zeusvognen over himlen.
Disse 4 var som følger:
 Boreas (Βορέας), gud af nordenvinden, kulde og vinter; romerske Aquilo
 Zephyrus (Ζέφυρος), gud af den milde vestenvind, forår og mild sommervejr; romerske Favonius
 Notus (Νότος), gud af den sydlige vind sirocco, efterår og efterårsstorme; romerske Auster
 Eurus (Εύρος), romerske Vulturnus eller Aureus, guden af den uheldige sydøst vind, ikke tilknyttet nogen årstid og som den eneste af de 4 store vindguder ikke nævnt i Hesiods Theogoni eller i de Orfiske hymner.

De fire andre Anemoi vist på Vindenes tårn er:
 Apeliotes (østvinden), den velgørende, hjælpsomme østvind, der bragte mild, forfriskende regn til landbruget, afbildet som en ung mand uden skæg, iført høje sko og bærende på frugt og korn
 Kaikias (nordøstvinden), afbildet med skæg og bærende på et skjold fuld af hagl
 Lips (sydvestvinden), afbildet med et skibsagter
 Skiron (vest-nordvestvinden), vinden der blæste fra de Scironiske klipper vest for Athen, afbildet med en kedel, han tipper, som symboliserer vinterens begyndelse

Vindenes forældre er morgenrødets gudinde Eos og tusmørkets gud, titanen Astraios. Anemoi-vindene havde også mange døtre, kaldt for Aurai, hvilket betød vindnymfer eller luftens nymfer.

Kildehenvisninger

Græske guder
Græsk mytologi

Anemoi


Vildnis er selvbetitlede debutalbum fra det danske band Vildnis. Det blev udgivet den 14. august 2003. Det modtog tre ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA.

Spor
 "Jeg Vil Elske" - 3:55
 "Cubana" - 2:59
 "Min Frihed" - 3:51
 "Vidunderlige Irene" - 3:25
 "Vær Rar" - 3:00
 "Hvordan?" - 2:38
 "Hvor Fedt Er Det?" - 3:14
 "Røde Rulleskøjter" - 4:48
 "Charlottenlund Badeanstalt" - 4:13
 "Jeg Gik Ud" - 3:59
 "Eric Greep" - 3:20
 "Røde Roser" - 2:47
 "Båltale" - 5:18

Referencer

Eksterne henvisninger
Vildnis på Discogs

Vildnis-album
Debutalbum fra 2003
Debutalbum fra Danmark

Vildnis (album)


Sakari Manninen (Oulu, 10 de fevereiro de 1992) é um jogador de hóquei no gelo finlandês. Atualmente joga pelo Salavat Yulaev Ufa da Kontinental Hockey League (KHL).

Manninen fez sua estreia na Liiga jogando com Oulun Kärpät durante a temporada 2013-14. No Campeonato Mundial de Hóquei no Gelo realizado em 2019 na Eslováquia, foi o líder da seleção finlandesa que conseguiu o título. Nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 em Pequim, conquistou a medalha de ouro no torneio masculino.

Jogadores de hóquei no gelo olímpicos da Finlândia
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Jogadores de hóquei no gelo nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Campeões olímpicos da Finlândia

Sakari Manninen


Muzeul Satului - O inimă în patru anotimpuri este un film românesc din 1996 regizat de Nicolae Cabel.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1996 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1996