Compact Disc Digital Audio (em português, Disco Compacto de Áudio Digital), também conhecido pelas siglas CDDA ou CD-DA é o formato padrão para discos compactos de áudio. O padrão é definido no Livro Vermelho, um da série dos Rainbow Books (assim chamados devido a suas cores) que contém especificações técnicas para todos os formatos de CD.

O primeiro leitor de CD disponível comercialmente, o Sony CDP-101, foi lançado em outubro de 1982 no Japão. O formato ganhou aceitação mundial em 1983-84, com mais de 1 milhão de vendas nesses dois anos para tocar 22.5 milhões de discos.

A partir dos anos 2000, CDs começaram a ser substituídos por outras formas de armazenamento e distribuição digital. Como resultado, em 2010 o número de Audio CDs vendidos nos EUA foi metade do pico histórico. Entretanto, eles se mantiveram importantes na indústria da música. Nos anos 2010, as vendas de serviços digitais de música, como o iTunes, Spotify, e YouTube, se igualaram aos formatos físicos pela primeira vez. De acordo com o relatório do meio de 2020 da RIAA, vendas de discos fonográficos superaram as de CDs pela primeira vez desde os anos 80.

História
O ortofone, apresentado em 1931, era um aparelho que usava luz tanto para gravar quanto para reproduzir sinais de áudio em uma fotografias transparente. Mais de 30 anos depois, o inventor estadunidense James Russell é tido como o criador do primeiro sistema de armazenamento de vídeo digital em uma lâmina transparente iluminada por uma lâmpada halógena de alta potência. A sua patente foi escrita em 1966 e aprovada em março de 1970. Seguindo o processo, Sony e Phillips licenciaram a patente para gravação (já a empresa canadense Optical Recording Corp detinha os direitos de reprodução) nos anos 80.

O CD é uma evolução do LaserDisc. Em contraste com o ortofone e o trabalho de James Russel, a informação no disco é lida de uma camada refletiva usando um laser como fonte luminosa através de um substrato protetivo. Protótipos foram desenvolvidos independentemente pela Philips e pela Sony no final dos anos 70. Apesar de originalmente tratado como um projeto trivial pelo gerenciamente da Philips Research,  o CD se tornou o principal objetivo da Phillips devido ao declínio do LaserDisc. Em 1979, Sony e Philips iniciaram uma força tarefa conjunta de engenheiros para desenvolver o novo formato. Depois de um ano de experimentos e discussão, o Livro Vermelho contento o padrão CD-DA foi publicado em 1980. Depois do lançamento comercial em 1982, CDs e seus aparelhos se eram populares. Embora custassem até $1000, , mais de 400,000 CD players foram vendidos nos EUA entre 1983 e 1984. Em 1988, vendas de CDs nos Estados Unidos ultrapassaram as de discos de vini, e em 1992 superaram as fitas cassetes com música pré-gravada. O sucesso do CD é atribuído à cooperação entre Philips e Sony, que desenvolveram hardware compatível. O design unificado permitia que os usuários comprassem qualquer disco de qualquer fabricante  e permitiu a dominação do mercado de música para uso pessoal.

Protótipos de discos a laser com áudio digital
Em 1974, Lou Ottens, diretor da divisão de áudio da Philips, começou um pequeno grupo para desenvolver um disco óptico de áudio analógico  com um diâmetro de  e qualidade de áudio superior à dos discos de vinil. Contudo, devido à performance insatisfatória do formato, dois engenheiros de pesquisa da Philips recomendaram um formato digital em março de 1974. Em 1977, Philips estabeleceu um laboratório com a missão de criar um disco de áudio digital. O diâmetro do protótipo era de , a diagonal de uma fita cassete de áudio.

Heitaro Nakajima, desenvolvedor de um gravador de áudio digital dentro da organização pública nacional de transmissão no Japão NHK em 1970, se tornou gerente do departamento de áudio da Sony em 1971. Sua equipe desenvolveu um gravador PCM para fitas de áudio digital usando um gravador de vídeo Betamax em 1973. Depois disso, o salto de armazenar áudio digital em um disco óptico foi facilmente conduzido em 1974. Sony demonstrou publicamente um disco óptico de áudio digital pela primeira vez em setembro de 1976. Um ano depois, em setembro de 1977, Sony mostrou à imprensa um disco de  que podia reproduzir uma hora de áudio digital (taxa de amostragem de 44,100 Hz e resolução de 16 bits) usando modulação  MFM. Em setembro de 1978, a companhia demonstrou um disco óptico de áudio digital com capacidade para 150 minutos (taxa de amostragem de 44,056 Hz e resolução linear de 16 bits), código de detecção e correção de erros CIRC- especificações similares àquelas posteriormente definidas no padrão do CD em 1980. Detalhes técnicos do disco de áudio digital da Sony foram apresentadas durante a 62ª convenção da AES, ocorrida de 13 a 16 de março de 1979, em Bruxelas. O documento técnico da Sony da AES foi publicado em 1º de março de 1979. Uma semana depois, em 8 de março, Philips publicamente demonstrou seu protótipo em uma conferência de imprensa chamada "Philips Introduce Compact Disc" (Philips Introduz o Disco Compacto) em Eindhoven, Holanda. O executivo da Sony Norio Ohga, posteriormente CEO e presidente, e Heitaro Nakajima foram convencidos do potencial econômico do formato e levaram adiante seu desenvolvimento apesar do ceticismo recebido.

Colaboração e padronização

Em 1979, Sony e Philips inicaram uma força tarefa conjunta de engenheiros para desenvolver o novo disco de áudio digital. Liderada pelos engenheiros Kees Schouhamer Immink e Toshitada Doi, a pesquisa alavancou a tecnologia laser e de discos ópticos. Depois de um ano de experimentação e discussão, a equipe produziu o Red Book com o padrão para o CD-DA. Publicado inicialmente em 1980, a norma foi formalmente adotada pela Comissão Eletrotécnica Internacional em 1987, com várias emendas ao texto em 1996.

A Philips propôs o termo disco compacto em linha com outro produto de áudio, a Fita cassete compacta,  e comtribuiu para o processo de fabricação em geral, baseada na tecnologia LaserDisc. Philips também contribuiu com a modulação oito-para-quatorze (EFM), enquanto Sony adicionou a detecção e correção de erros, e a CIRC, que oferece alguma resiliência a defeitos como riscos e impressões digitais.

A História do Disco Compacto,  contada por um ex-membro da força tarefa, traz contexto para muitas das decisões técnicas tomadas, incluindo a escolha de taxa de amostragem, tempo de reprodução, e diâmetro. A força tarefa consistiu de cerca de 6 pessoas,  embora, de acordo com a Phillips, o CD foi "inventado por um grande grupo de pessoas trabalhando em equipe" (trecho traduzido).

Lançamento inicial e adoção
Philips estabeleceu a unidade Polydor Pressing Operations em Langenhagen perto de Hannover, Alemanha, e rapidamente atingiu uma série de marcos históricos.
 A primeira prensa teste foi de uma gravação de Uma Sinfonia Alpina, de Richard Strauss, tocada pela Orquestra Filarmônica de Berlim e conduzida por Herbert von Karajan, que havia sido nominado embaixador do formato em 1979.
 A primeira demonstração pública ocorreu na BBC no programa Tomorrow's World em 1981, quando o álbum Living Eyes(1981) da banda Bee Gees foi reproduzido.
 O primeiro CD comercial foi produzido em 17 de agosto de 1982, uma gravação de valsas de Chopin por Claudio Arrau em 1979.
 Os primeiros 50 títulos foram lançados no Japão em 1º de outubro de 1982, oi primeiro dos quais foi um relançamento do álbum 52nd Street de Billy Joel.
 A Rádio BBC tocou um CD pela primeira vez em outubro de 1982 na Escócia, com o primeiro CD tocado em uma rádio independente no Reino Unido pouco tempo depois (Radio Forth, Jay Crawford Show). O CD foi o álbum Love Over Gold da banda Dire Straits.
O lançamento japonês  foi seguido em 14 de março de 1983 pela introdução de CD players e discos para a Europa e a América do Norte (onde CBS Records publicou 16 títulos). A crescente aceitação do CD em 1983 marca o início da revolução de áudio digital popular. Ele foi entusiasticamente recebido, especialmente nas comunidades de música clássica e audiófilos, e sua qualidade de manuseio foi particularmente elogiada. Conforme os preços de leitores de CD gradualmente diminuíram, e com a introdução do Discman portátil, ele começou a ganhar popularidade no grandes mercados da música pop e do rock. Com o aumento das vendas, fitas cassete entraram em declínio no fim dos anos 80; vendas de CD ultrapassaram as de cassetes no início dos anos 90.

Os primeiros artistas a vender um milhão de cópias em CD foram Dire Straits com seu álbum Brothers in Arms de 1985. Um dos primeiros mercados do CD foi dedicado a relançar músicas populares cujo potencial comercial já estava provado. O primeiro artista de renome a ter todo seu catálogo convertido ao CD foi David Bowie, cujos primeiros 14 álbuns dos então 16 foram disponibilizados pela RCA Records em fevereiro de 1985, junto com 4 álbuns de seus maiores sucessos; O 15º e o 16º álbuns já haviam sido publicados em CD pela EMI Records en 1983 e 1984, respectivamente. Em 26 de fevereiro de 1987, OS primeiros quatro álbuns dos Beatles no Reino Unido foram lançados em mono no CD. Em 1988, 400 milhões de CDs foram fabricados por 50 plantas industriais ao redor do mundo.

Desenvolvimento adicional

Os primeiros leitores de CD utilizavam conversores digitais-analógicos (DACs) ponderados bit a bit e com componentes elétricos individuais para cada bit. Mesmo usando componentes de alta-precisão, esse método estava sujeito a erros de decodificação, exacerbados pelo "problema de cruzamento do zero" Outro problema era o jitter, um problema não de amplitude, mas de tempo. Confrontados com a instabilidade dos DACs, a indústria inicialmente aumentou o número de bits no DAC e usou vários DACs por canal de áudio, usando a média de suas saídas. Isso aumentava o custo dos leitores sem resolver a origem do problema.

Um avanço no fim dos anos 80 culminou no desenvolvimento da modulação delta-sigma, que converte uma entrada digital de alta resoluçãoe baixa frequência em um sinal de alta frequência e menor resolução que é mapeado a voltagens e suavizado com um filtro analógico. O uso temporário de um sinal de menor resolução simplificou o design do circuito e melhorou a eficiência, razão pela qual se tornou dominante nos leitores de CD a partir do início dos anos 90.  Philips usou uma variação dessa técnica chamada modulação por densidade de pulso(PDM), enquanto Matsushita (hoje Panasonic) escolheu a modulação por largura de pulso, promovendo-a como "MAH", que é uma sigla derivada da sua topologia patenteada Multi-stAge noise-sHaping PWN.

O CD foi planejado principalmente como sucessor ao disco de vinil para reproduzir música, ao invés de uma mídia de armazenamento. Mesmo assim, ele englobou outras aplicações. Em 1983, seguindo a introdução do CD, Immink e Joseph Braat apresentaram os primeiros experimentos como discos apagáveis durante a 73ª Convenção da Audio Engineering Society. Em junho de 1985, o CD-ROM (memória somente de leitura) para leitura em computadores e ,em 1990, o CD-R (gravável) foram introduzidos. CD-Rs se tornaram uma alternativa à fita magnética para gravação e distribuição de música e podiam ser duplicados sem degradação à qualidade sonora. Outros formatos mais novos como DVD e Blu-ray usam a mesma geometria física do CD, e a maioria dos leitores têm compatibilidade reversa com o Audio CD.

Vendas de CDs nos EUA atingiram seu máximo em 2000. No início dos anos 2000, o leitor de CD havia largamente substituído a fita cassete como equipamento padrão em novos automóveis. 2010 foi o último ano quando um carro novo incluiu um leitor de fita cassete como padrão de fábrica nos EUA.

Declínio
Com o advento e popularidade da distribuição digital de arquivos e formatos de áudio comprimidos com perdas como o MP3, vendas de CDs começaram a diminuir nos anos 2000. Por exemplo, entre 2000 e 2008, apesar do crescimento em geral das vendas de música e um ano de crescimento anômalo, vendas de CDs mais populares caíram 20%,, enquanto artistas independentes receberam um aumento de acordo com relatórios em 30 de março de 2009, e CDs ainda continuam a vender bastante. Em 2012, CDs e DVDs representaram só 34% das vendas de música nos EUA. Em 2015, somente 24% da música nos EUA foi comprada em formatos físicos, dos quais 2/3 foram CDs; entretanto, no mesmo ano no Japão mais de 80% da música foi comprada em formatos físicos. Em 2018, vendas de CDs nos EUA foram de 52 milhões de unidades - menos de 6% do pico em 2000. No Reino Unido, 32 milhões de unidades foram vendidas, quase 100 milhões a menos que em 2008.

A crescente popularidade de mídia de estado sólido e serviços de streaming causou a substituição de leitores de CD automotivos por entradas auxiliares, conexão cabeada a dispositivos USB e conexão sem fio via Bluetooth.

Apesar das vendas rapidamente caindo ano a ano, a penetração da tecnologia remanesceu por um tempo, com empresas disponibilizando-a em farmácias, supermercados, e postos de gasolina para alcançar um público alvo com menos acesso à distribuição via Inernet. Em 2018, Best Buy anunciou planos de descontinuar o foco em vendas de CDs, mas mantendo os discos de vinil, que estão voltando a crescer.

Prêmios e honrarias
Sony e Philips receberam homenagens de organizações profissionais pelo desenvolvimento do disco compacto. Esses prêmios incluem
 Grammy Award técnico para Sony e Philips, 1998.
 IEEE Milestone award, 2009, para a Philips com a citação: "Em 8 de março de 1979, Gloeilampenfabrieken da N.V. Philips demonstrou para a imprensa internacional que é possível usar gravação e reprodução óptica digital para reproduzir sinais de áudio com qualidade estéreo magnífica. Essa pesquisa na Philips estabeleceu o padrão técnico para sistemas de gravação óptica digital." (trecho traduzido).

Padrão
O Livro Vermelho especifica as propriedades, os parâmetros físicos e óticos, desvios e taxa de erro, sistema de modulação (modulação oito-para-quatorze) e de correção de erros (intercalação cruzada de Reed-Solomon), e os oito canais de subcódigo. Esses parâmetros são comuns a todos os discos compactos e usados por todos os formatos lógicos: Audio CD, CD-ROM, etc. O padrão também especifica a forma de codificação de som digital (2 canais de PCM de 16 bits com sinal com taxa de amostragem a 44100 Hz). Apesar de raramente aplicada, há a opção de fazer discos com ênfase em certas frequência para diminuir o ruído.

A primeira edição do Livro Vermelho foi lançada em 1980 pela Philips e pela Sony; Ela foi adotada pelo Comitê de Discos de Áudio Digital (Digital Audio Disc Comittee) e ratificada pelo Comitê Técnico 100 da Comissão Eletrotécnica Internacional (IEC) como um padrão internacional em 1987 com a referência IEC 60908. A segunda edição da IEC 60908 foi publicada em 1999 e substitui a primeira edição, emenda 1 (1992) e a errada da emenda 1. Contudo, ela não contém todas as informações para extensões que estão disponíveis no Livro Vermelho, tais como detalhes para CD-Text, CD+G e CD+EG.

O padrão não está gratuitamente disponível e precisa ser licenciado. Está disponível pela Philips e pela IEC. Em 2013, a Philips terceiriza o licenciamento do padrão para a Adminius, que cobra US$100 para o Livro Vermelho, mais US$50 cada para os anexos "CD Modo Texto" e "Subcode Channels R-W".

Formato de áudio
O áudio contido em um CD-DA consiste de dois canais de  modulação de código de pulso linear (LPCM) de 16 bits sinalizados, taxa de amostragem de 44100 Hz, e escritos como streams intercaladas little-endian com o canal esquerdo saindo primeiro.

A taxa de amostragem é adaptada da atingida quando é gravado áudio digital em uma videotape com um adaptador PCM, um jeito pioneiro de armazenar áudio digital. Um Audio CD pode representar frequências até 22.05 kHz, a frequência de Nyquist da taxa de amostragem de 44.1 kHz.

Houve um longo debate sobre o uso de quantização a 16 bits (Sony) ou 14 bits (Philips), e taxas de amostragem a 44056 ou 44100 amostras/s (Sony) ou aproximadamente 44000 amostras/s (Philips). Quando a força tarefa conjunta das duas empresas desenvolveu o CD, a Philips já havia criado um conversor digital-analógico (DAC) de 14 bits, mas a Sony insistiu. Eventualmente, o padrão 16 bits a 44.1 kiloamostras por segundo prevaleceu. A Philips encontrou um meio de produzir qualidade equivalente a 16 bits com seu DAC de 14 bits usando sobreamostragem quatro vezes.

Alguns CDs são realçados com pré-ênfase, um reforço artificial de altas frequências sonoras. Isso melhora a proporção aparente entre sinal e ruído por fazer melhor uso da gama dinâmica do canal. Na reprodução, o leitor aplica um filtro reverso para restaurar a curva de resposta de frequência. Restrições temporais da pré-ênfase são 50µs and 15µs (reforço de 9.49 dB em 20 kHz), e uma bandeira binária no subcódigo do disco instrui o leitor a aplicar o filtro reverso. Reprodução de tais discos em um computador ou extração para arquivos WAV geralmente não levam em conta a pré-ênfase, logo o áudio pode apresentar frequências distorcidas.

Capacidade de armazenamento e tempo de reprodução
Os criadores do CD originalmente queriam um tempo de 60 minutos com um diâmetro de 100 mm (Sony) ou 115 mm (Philips). O vice-presidente da Sony Norio Ohga sugeriu estender a capacidade para 74 minutos para acomodar a gravação de Wilhelm Furtwängler conduzindo a Sinfonia nº 9 (Beethoven) no Festival de Bayreuth de 1951. Os 14 minutos adicionais consequentemente exigiriam um disco de 120 mm. Kees Schouhamer Immink, entretanto, nega isso e afirma que o aumento foi motivado por considerações técnicas, e que mesmo após o aumento no tamanho, tal gravação não poderia caber em um dos primeiros CDs.

Armazenamento de áudio
Empreendimentos conjuntos
Invenções do Japão
Invenções dos Países Baixos

Audio CD


Originea. Studiile

Este cel de-al treilea fiu al colonelului Ștefan Cristofor Stoika, originar din Lipova, șef al statului major român și deputat în Adunările Ad-hoc. A urmat cursurile Institutului de băieți Schewitz din capitală, iar din 1866 Școala Militară, pe care a absolvit-o în 1868 cu gradul de sublocotenent.
Urmând tradiția militară din familia sa, a urmat și el o carieră militară și s-a evidențiat de timpuriu, fiind trimis în 1871 la Berlin, ca atașat pe lângă regimentul de artilerie al gărzii imperiale. Aflat în capitala germană, urmează cursurile Școlii de tragere din Berlin și un stagiu la fonderia din Spandau. Terminate studiile militare în Germania, în 1874 este înaintat la gradul de locotenent. Din această calitate avea să participe la Războiul de Independență din 1877. Detașat la Calafat, a făcut parte mai întâi din bateria Independența I, apoi a comandat bateria Carol cu care a susținut trecerea Dunării de către armata ruso-română. Pentru meritele sale deosebite a primit distincția "Steaua României", clasa a V-a, în rang de ofițer, iar anul următor terminării războiului a fost avansat la grad de căpitan.

Activitatea națională

După obținerea independenței României, activitatea lui Ștefan Stoika s-a concentrat mai ales pe obținerea unității naționale prin unirea teritoriilor de peste munți cu patria-mamă. A acordat sprijin material mai multor instituții, ziare sau studenți români din Austro-Ungaria. A trimis multe ajutoare sub formă de bani, cărți, rechizite școlare, burse de studii, în Transilvania, Bucovina și Banat. S-a implicat și pentru cauza românilor din Bucovina, fiind numit membru de onoare al Societății Academice Române "Dacia" din Cernăuți. Nu a pierdut contactul nici cu Banatul originilor sale, sprijinind deopotrivă cultura românilor bănățeni. A păstrat contact permanent cu fruntași ai românilor din Austro-Ungaria. A fost printre primii care a avut ideea înființării unor unități militare constituite din voluntari ardeleni, care să lupte cu arma în mână pentru eliberarea Ardealului.

Cariera militară

A parcurs toate treptele ierarhiei militare,până la gradul de general: maior în 1885, locotenent colonel în 1892, șef de stat major în 1894, comandant al regimentului 11 artilerie din Focșani, din 1895. Va fi pensionat în 1906 și trecut în rezervă cu grad de general de brigadă, după 38 de ani de serviciu devotat față de Armata română. În tot acest timp s-a dedicat întăririi armatei și creșterii eficienței acesteia. A tradus și publicat manualul de strategie militară "Principiile esențiale pentru conducerea războiului" al generalului prusian Clausewitz. Împreună cu fratele său, generalul Nicolae Șt. Stoika, a fondat Revista Artileriei prin care urmărea să răspândească cunoștințele din domeniul științelor militare. Publică numeroase articole de strategie și teorie militară.
În Primul Război Mondial a cerut să i se acorde un comandament sau să-i fie încredințată misiunea de a forma un corp de voluntari cu care să ducă lupte de gherilă în Transilvania și Bucovina, dar cererile nu i-au fost satisfăcute, misiunile fiind încredințate unor cadre mai tinere. A fost apoi deținut ostatic în timpul ocupației germane a Bucureștiului, pentru poziția sa publică ostilă Puterilor Centrale.

Susținător al înființării unei noi capitale

După terminarea războiului și desăvârșirea Unirii, a propus constituirea unei noi capitale administrativ-militare în Transilvania, fie la Alba Iulia, fie la Făgăraș. În concepția sa, această nouă capitală trebuia să îndeplinească următoarele condiții: să aibă un spațiu suficient pentru dezvoltare, să fie amplasată cât mai central în cadrul regatului, să fie pe un teren igienic, în apropierea unui curs de apă și într-o regiune populată în majoritate de români. Stoika vedea noua capitală ca pe un centru exclusiv administrativ, Bucureștiul rămânând să fie centrul industrial cel mai puternic. În ce privește organizarea țării, el propunea organizarea în 15 unități teritoriale administrative. Armata urma să fie împărțită în tot atâtea divizii descentralizate, iar pe timp de pace să fie folosită la construcția de obiective civile.
S-a stins din viață în anul 1928, la București.

Bibliografie

Păiușan, Radu - Generalul bănățean Ștefan Stoika - luptător pentru independență și unitate națională, Editura Eurostampa, Timișoara, 2002, ISBN 973-687-093-6

Decese în 1928
Generali români din secolul al XIX-lea

Ștefan Stoika


El bandon (en griego: βάνδον) era la unidad básica de administración militar y territorial en el Imperio bizantino. Su nombre deriva del latín bandum, «insignia, bandera», que a su vez tuvo un origen germánico. El término fue utilizado desde el  como un término para un estandarte de batalla, y pronto llegó a ser aplicada a la unidad que llevaba ese tipo estandarte en sí mismo. En el ejército bizantino de los siglos   y , el bandon formó la unidad básica, con cinco a siete bandas formando una turma, la subdivisión principal de un thema bizantino, un combinado de provincia militar-civil. Cada bandon fue comandada por un komes («conde»), con 200-400 de infantería y 50-100 de caballería. A diferencia de otros términos administrativos y militares bizantinos, el bandon sobrevivió hasta bien entrado el periodo tardío bizantino, y se mantuvo como la unidad básica territorial del Imperio de Trebisonda hasta su caída.

Fuentes

Historia militar del Imperio bizantino

Bandon


Biserica reformată din Reci este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Reci, comuna Reci. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 64782.16.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica reformată ()
 Turn-clopotniță ()

Localitatea
Reci (în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Covasna, Transilvania, România. Se află în partea de nord-est a județului, în Depresiunea Sfântu Gheorghe. Prima atestare documentară este din anul 1334, sub numele de Reech.

Biserica
Biserica reformată a satului se ridică deasupra așezării, pe dealul numit Dobolyka. Inițial biserică catolică, construită probabil în secolul XIII. Biserica a fost reparată sau reconstruită de mai multe ori pe parcursul existenței sale, ultima oară în 1857, astfel încât din biserica inițială se mai păstrează doar altarul romanic, cu absida semicirculară, și arcul de triumf. Lungimea sa totală este de 19 metri, nava principală este de 8 metri lățime și 6 metri înălțime. Anul reconstruirii bisericii este evidențiat pe placa de marmură a mesei Domnului, care a fost donată de János Antos și de soția sa, Kata Radák. Coroana amvonului a fost realizată în 1794, iar orga a fost construită în 1909 de Karl Einschenk, un faimos constructor de orgi din Brașov.

Turnul alăturat, înalt de 22 de metri, era inițial bastionul defensiv al unei incinte fortificate. În turn sunt două clopote. Clopotul mai mare, de 320 kg, poartă inscripția: "Ezt a harangot Tekintetes N. Rétyi Székely Mózes uram öntette a maga költségén a rétyi Ecclésia számára 1773-ban."  Clopotul mai mic, care cântărește 150 kg, poartă următoarea inscripție: "A rétyi Egyháznak hősi halált halt Albert fiuk emlékére öntette Zoltáni András és neje Pakulár Sára 1921-ben."

Note

Vezi și
 Reci, Covasna

Legături externe
Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument
Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Covasna
Biserici reformate din România
Biserici din secolul al XIII-lea din România
Biserici din județul Covasna
Biserici fortificate din Transilvania

Biserica reformată din Reci


Simac Ladies Tour, før Holland Ladies Tour er et professionelt etape-cykelløb for kvinder, der arrangeres hvert år i september siden 1998 i Holland. Løbet har 6 eller 7 etaper. Af sponsorårsager blev løbet i 2011 kaldt Profile Ladies Tour, 2012-løbet var kaldt BrainWash Ladies Tour, fra 2013 til 2015 kaldtes det Boels Rental Ladies Tour og fra 2016 til 2020 var navnet Boels Ladies Tour. Fra 2021 har det været det nuværende.

Vindere

Referencer

Eksterne henvisninger

Simac Ladies Tour


Kobaltna plava ili kobaltovo modrilo CoAl2O4 je jedan od najpoznatijih pigmenata spinelne strukture. To je osobito cijenjeni pigment, vrlo lijepog i toplog plavog tona, postojan na svjetlosti. Upotrebljava se mnogo u slikarstvu, a zbog svoje vatrostalnosti služi kao pigment za porculan i slično.

Skupina spinela

Skupina spinela (fra. spinelle od tal. spinello, možda od lat. spina: trn) su oksidi tipa AB2O4, gdje je A pretežno dvovalentni, a B trovalentni kation. Skupina obuhvaća niz oksida (kromit, magnetit, hercinit i druge). Spineli su vrlo tvrdi (relativna tvrdoća prema Mohsu do 8), staklasta sjaja, crvene, zelene, smeđe do crne boje. Nastaju uglavnom u metamorfnim uvjetima te ih ima u mramorima, gnajsovima, serpentinitima, a ponekad u migmatitima kao rezultat likvidno-magmatske segregacije. Krupni i bistri kristali spinela, napose aluminijskoga, cijene se kao dragi kamen. Spinel je kubični mineral, magnezijsko-aluminijski oksid (MgAl2O4).

Mješoviti oksidni pigmenti

Mješoviti oksidni pigmenti sastoje se od miješanih kristalnih komponenata spinelne ili rutilne strukture. Spineli čine veliku grupu minerala općenite formule M(II)M2(III)O4, u kojoj je M(II) dvovalentan metal, obično magnezij, željezo(II), cink ili mangan, a M(III) trovalentan metal, najčešće aluminij, željezo(III) ili krom. Neki od mnogobrojnih poznatih spinela pokazuju vrlo dobra pigmentna svojstva i odavno se u tu svrhu upotrebljavaju. Jedan od najpoznatijih pigmenata spinelne strukture jest kobaltovo modrilo CoAl2O4. To je osobito cijenjeni pigment, vrlo lijepog i toplog plavog tona, postojan na svjetlosti. Upotrebljava se mnogo u slikarstvu, a zbog svoje vatrostalnosti služi kao pigment za porculan i slično.

Djelomičnom zamjenom iona titanija ionima prijelaznih metala u kristalnoj rešetki rutila TiO2, nastaju obojeni miješani polikristali rutilne strukture, od kojih se neki također mogu upotrijebiti kao pigmenti. Tehnički su važniji u prvom redu rutilni pigmenti s ugrađenim ionima nikla i kroma, koji im daju žutu boju.

Mješoviti oksidni pigmenti spinelne i rutilne strukture postojani su prema djelovanju svjetla, atmosferilija i kemikalija, a posebno se odlikuju svojom postojanošću na visokim temperaturama. Dobro se podnose s organskim obojenim pigmentima, od kojih imaju veću moć pokrivanja, pa se često s njima kombiniraju. Upotrebljavaju se za pripravu lakova i boja za vanjske naliče izložene trošenju, posebno u građevinarstvu, za bojenje čeličnih i aluminijskih limova za spremnike, dijelove strojeva i vozila, za pokrivne pečene automobilske lakove, za bojenje plastičnih masa, u keramičkoj industriji i slično.

Proizvodnja spinel pigmenata
Spineli su minerali različitog podrijetla (magmatskog i metamorfnog). Nastaju prilikom zagrijavanja na visokoj temperaturi. Kemijski su to magnezijski aluminati (MgAl204). Većina spinela je bez boje. Taloženjem različitih iona u vulkanskim procesima djelomično nastaju spineli s jakom bojom. Ti obojeni spineli prodaju se kao drago kamenje. Žuti i narančastocrveni kamen naziva se rubicel.  Crni koji sadrži željezo iz Šri Lanke naziva se pleonast. Tako i poznati crveni kamen u engleskoj kruni nije rubin, već spinel.  Ovisno o elementima koji su taloženi u kristalnoj strukturi razlikujemo aluminijske, željezo(III), krom, vanadij i titanij spinele.

Mineralni spineli i metali miješaju se na mokro, te se zatim zagrijavaju na 1200 °C do 1600 °C. Tako dolazi do razmjene iona. Metalni ioni se vrlo čvrsto vežu u strukturu kristala, te ih se nakon što se ohlade više ne može ispirati. Spineli imaju čvrstoću od 8 (po Mohsu) i postojani su na kiseline i lužine. Nakon žarenja pigmenti se peru i melju, kako bi se postigla odgovarajuća zrnatost. Ti se pigmenti između ostalog koriste za sintezu dragih kamenja (modni nakit) ili u keramici za proizvodnju određenih boja prilikom pečenja. Minerali koji spadaju u veliku skupinu spinela su na primjer kromit, franklinit, ganit, magnetit i mnogi drugi.  Spinel pigmenti mogu se koristiti kod svih veziva. Vrlo su postojani na svjetlo, vremenske utjecaje i kemikalije. Toksikološki su bezopasni, tako da su dopušteni i za bojanje plastičnog posuđa ili igračaka. Također su bezopasni u spalionici smeća, gdje temperatura sagorijevanja iznosi samo oko 1 000 °C, a pigmenti podnose od 1 400 °C do 1 600 °C.

Izvori

Vanjske poveznice

 Materijali
Pigmenti

Kobaltna plava


Kosekans (znanstv. lat. cosecans, skaćeno od lat. complementi secans, 'sekans komplementarnoga kuta') jest trigonometrijska funkcija. Jednak je omjeru hipotenuze pravokutnog trokuta i katete koja je kutu nasuprot, to jest jednak je recipročnoj vrijednosti sinusa. Graf ove funkcije nalikuje onomu sekansa, ali pomaknut je udesno za π/2. Oznaka je cosec.

Izvori

Trigonometrijske funkcije

Kosekans


Octavian G. Simion (n. 6 ianuarie 1881, Sibiu, Regatul Ungariei – d. 30 mai 1929, Săcele, Regatul României) a fost un preot, învățător și delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Biografie
A urmat cursurile Institutului Teologic și  Pedagogic din Sibiu. În perioada 1903-1904 a fost învățător în Răhău, județul Alba. În perioada 1904-1905 și 1905-1906 a fost învățător în Turda, respectiv Abrud Sat. Între 1909-1911 a fost preot în Cernatu, iar din 1918 în Săcele, județul Brașov.

Activitate politică
În localitățile în care a fost învățător și preot, Octavian G.Simion a înființat școli și a dirijat coruri. A participat la manifestările jubiliare de la București în 1906 cu un cor al copiilor dirijat de el. În timpul Primului Război Mondial a întreprins acțiuni de spionaj pentru armata română. A fost conducătorul sătenilor din Săcele la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia. A fost decorat cu "Steaua României", în grad de cavaler, medalia "Bene Merenti" și medalia "Expoziției de la București" din 1906.
A fost delegat la Marea Adunare de la Alba Iulia din partea cercului Hărman.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, București, 2005.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1881
Decese în 1929
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români
Învățători români
Sibieni
Români din Austro-Ungaria

Octavian G. Simion


Cerveteri er en italiensk by og kommune i provinsen Viterbo i regionen Lazio, som var en etruskisk storby, kendt i dag især for den store etruskiske nekropolis Banditaccia, som blev optaget på UNESCO verdensarvsliste i 2004 sammen med Tarquinias etruskiske gravsteder. Storbyen Cisra/Caere var en del af den Etruskiske Liga og var på sit højdepunkt i år 600 fvt. beboet af mellem 25000-40000 indbyggere.. Byen er i dag desuden DOC vinsområde, kendt som Cerveteri DOC.

Bynavn

Byens etruskiske navn var Cisra eller Caisra , de antikke romere kaldte byen Caere, de antikke grækere kendte den Agylla (Άγυλλα) og fønikerne kendte den som Kyšry'. Det italienske navn Cervetari stammer fra Caere Vetus, som den gamle bydel blev kaldt i det 13. århundrede for at skelne den fra den nyere bydel Caere Novum, som i dag udgør den moderne, beboede by Caere.

Ærkologiske fund
Den antikke, etruskiske by var større end den moderne by i dag. Der var mindst 6 templer i byen, hvoraf to er udgravede i dag (et af disse templer var tilegnet gudinden Hera). Nekropolis og oldtidsbyens rester er så store, at de kun er delvist udgravede i dag og udgravningerne fortsætter. Nekropolis Banditaccia dækker cirka 400 hektar, hvoraf 10 ha kan blive set af besøgende, og indeholder cirka 1000 grave, hvoraf de store familiegrave af typen tumulus, og små simple grave. Et af de mest berømte grave er den store krypt, kaldt for Reliefernes Krypt (Tomba dei Rilievi), tilhørende den etruskiske familie Matuna, hvor væggene er dækket af bemalede relieffer af hverdagsredskaber.

Et af de mest kendte fund fra Cerveteri er den etruskiske sarkofag af terrakotta ler fra år 600 fvt, udformet som et halvt liggende, halvt siddende ægtepar, kaldt for Ægteparrets Sarkofag (Sarcofago degli Sposi eller Sarcophagus of the Spouses).

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger
 Etruscan Necropolises of Cerveteri and Tarquinia på whc.unesco.org

Verdensarvsområder i Italien
Oldtidsbyer
Byer i Lazio
Provinsen Rom

Cerveteri


Agrilus ohioensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Knull, 1951.

Referências

ohioensis

Agrilus ohioensis


QSO B0953+41 ou PG 0953+414 est une galaxie spirale de Seyfert de type 1, cette galaxie spirale contient un potentiel blazar radio-bruyant, ce blazar est responsable d'une multitude d'émissions.

QSO B0953+41 se situe dans la constellation du Petit Lion à plus de 3,2 milliards d'années-lumière.

Caractéristiques de QSO B0953+41
La galaxie QSO B0953+41 possède le ou l'un des quasars avec la rotation du disque d'accrétion la plus rapide.

Une étude faite avec le télescope spatial Hubble a permis de calculer le taux d'émission en ultraviolet de QSO B0953+41, calculer le taux d'émission a permis d'estimer la vitesse radiale des nuages de gaz qui composent le disque d'accrétion. La vitesse trouvée est d'environ  km/s.

Avec une telle vitesse radiale les gaz ont un taux d'ionisation de 97 % à 99 %, cette ionisation massive produit une extrême luminosité (magnitude apparente de 14,93 et une magnitude absolue supérieure à -31,5).

Avec un tel taux d'ionisation la température du disque d'accrétion est très chaude, supérieure à 10 millions de degrés C.

Trou noir supermassif de PG 0953+414
La masse du trou noir central de QSO B0953+41 a été estimée avec la vitesse radiale des gaz du disque d'accrétion, la troisième loi de Kepler sera utilisée car l'une des plus fiables pour ce genre de cas, la masse du trou noir central de QSO B0953+415 est estimée à 182 millions de masses solaires.

Références

Blazar
Quasar
Trou noir supermassif

QSO B0953+415


17779 Migomueller este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
17779 Migomueller este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols, în cadrul proiectului ODAS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,91 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 1,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 17001-18000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

17779 Migomueller


Zâna Măseluță este un personaj fictiv aparținând imaginarului colectiv al primei  copilării.

În somn, zâna vine să ia dințișorul căzut, lăsând copilului,  bani sub pernă.

Note

Personaje fictive
Folclor
Copilărie

Zâna Măseluță


මාඕ සේතුං (1893 දෙසැම්බර් 26 – 1976 සැප්තැම්බර් 9) මහජන චීන සමූහාණ්ඩුවේ පළමු නායකයා හෙවත් සභාපති විය. එමෙන්ම චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ආරම්භක සාමාජිකයකු විය. 1949 ඔක්තෝබර 1 වනදා සිට සිය මරණය තෙක් මහජන චීනයේ සභාපති ලෙස කටයුතු කළේ ය.

1893 දෙසැම්බර් 26 වනදා චීනයේ හුනාන් පළාතේ ෂඕෂාන් (Shaoshan) හි උපන් මාඕ සේතුංගේ පියා මාඕ යිචෑන්ග් (Mao Yichang) නම් විය. ඔහු ධනවත් ගොවියකු වූ අතර තරුණ කළ එතරම් වත් පොහොසත්කමින් යුතු නොවූවකු වූ බව සඳහන් ය. මාඕ සේතුංගේ මව වෙන් කිමෙයි බෞද්ධ කාන්තාවක වූවාය.

තරුණ කළ පටන්ම මාඕ පොත පත කියවීමට හුරු විය. ඔහු අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා චාංග්‍ෂා නගරයට ගිය අතර 1911 දී ෂින්හායි විප්ලවය සිදුවන අවස්ථාවේ ඔහු සිටියේ එහි ය. ඔහු සමූහාණ්ඩුවාදී පක්ෂයට සහය දුන්නේය.

ගුරුවරයකු වීමට උගත් මාඕ 1917 දී බීජිං විශ්වවිද්‍යාලයේ සහය පුස්තකාලාධිපතිවරයකු ලෙස පත්වීමක් ලබා ගත්තේය. මෙකළ චීනයේ විවිධාකාර දේශපාලන ගැටුම් සහ විප්ලවකාරී ව්‍යාපාර ගහණ සමයකි. චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 1921 ජූලි 1 වනදා බිහි වන්නේ ද එම පසුබිමෙහිදී ය.

චීන ජාතිකවාදී විප්ලවයේ නායකයා වූ සුන් යත් සෙන් 1925 දී මියගිය අතර ඉන්පසු එම ව්‍යාපාරයේ නායකයා වූයේ චියැං කායි ෂෙක් ය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, චීනයේ ජාතිකවාදී පක්ෂය (ගුවොමින්ඩාං පක්ෂය – Kuomingtan) සමඟ සන් ධානයකට එක් විය.

කෙසේ වෙතත් 1927 අප්‍රේල් මාසයේදී චියැං කායි ෂෙක් එකවරම කොමියුනිස්ට්වාදීන්ට පහර දුන්නේය. මෙම "ධවල භීෂණය" සමයේ කොමියුනිස්ට්වාදීන් 15,000 ක් පමණ මිය ගිය බව සැළකේ.

ගොවි විප්ලවය

සිය ගම් පළාත වූ හුනාන් පළාතේ ගොවි ජනයාගේ ප්‍රශ්න පිළිබඳ අධ්‍යයනයක් කළ මාඕ එම වාර්තාව පළ කළේ මෙම ධවල භීෂණයට මාසයකට කළින් ය. සාම්ප්‍රදායික මාක්ස්වාදී චින්තනය අනුව යමින් කම්කරු පන්තියට පමණක් චීනයේ විප්ලවයේ ගාමක බලය වීමට නොහැකිය යන අදහස ඔහුගේ සිතෙහි පැළපදියම් වූයේ මෙකළ ය. ධවල භීෂණයත් සමඟ චීනයේ නාගරික ප්‍රදේශවල කොමියුනිස්ට් පාක්ෂිකයන් බොහෝ දෙනකු ඝාතනය වීමත් සමඟ මාඕගේ ස්ථාවරය තවත් ශක්තිමත් විය.

මාඕ ජතිකවාදීන්ට එරෙහිව සටන් වැදීමට උත්සාහ කළ ද ඉන් පරාජය වූ පසු ජියැන්ක්සි සහ හුනාන් ප්‍රාන්ත සීමා ආශ්‍රිත ජිංග්ගෑංග් කඳු දෙසට පසු බැස්සේය.

1930 දශකය මුල් කාළයේ ජියැන්ක්සි පළාතේ චීන සෝවියට් සමූහාණ් ඩුව පිහිටවූ අතර ජාතිකවාදී හමුදා කිහිප විටකම එය වටලා පහර දුන් හ. ප්‍රහාරයන් කිහිපයකට ම මුහුණ දුන් නමුත් දිගින් දිගටම එල්ලවන ප්‍රහාර හමුවේ එම ප්‍රදේශය හැර යාමට කොමියුනිස්ට්වාදීහු තීරණය කළහ.

කිලෝමීටර 9,000 ක් පසු කර යනාන් වෙත ළඟා වූ "මහා පා ගමන" ඇරඹුණේ එලෙසිනි. එම පාගමන අවසන් වන විට කොමියුනිස්ට් පක්ෂය තුළ මාඕගේ බලය සැළකිය යුතු මට්ටමකින් ඉහළ ගොස් තිබුණි.

1937 සිට 1945 දක්වා ජාතිකවාදීන් සහ කොමියුනිස්ට්වාදීන් අතර සාමය පැවති අතර දෙපක්ෂය ම ජපානයට එරෙහිව සටන් වැදී සිටිය හ. නමුත් 1945 දී ජපානය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පරාජය වී ටික කළකට පසු දෙපක්ෂය අතර යළි සටන් ඇති විය. එය අවසන් වූයේ 1949 දී කොමියුනිස්ට්වාදීන් චීනයේ බලය අල්ලාගැනීමෙනි. චියැං කායි ෂෙක් තායිවානයට පළා ගියේය.

රතු චීනය

1949 බලයට පැමිණි පසු මාඕ ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණය සහ ප්‍රතිවිප්ලවකාරීන් මර්ධනය ක්‍රියාවට නැගීය. මේ යටතේ ඉඩම් හිමියන් මෙන්ම ප්‍රතිවාදීන් යයි සැක් සිතුණු සිය දහස් ගණන් මරා දමන ලදී.

1950 දී චීන හමුදා කොරියානු යුද්ධය සඳහා යෙදවීමට මාඕ තීරණය කළේය. ඔක්තෝබරයේදී චීන හමුදා සටන් බිමට එන විට උතුරු කොරියානු හමුදා වේගයෙන් පසු බසිමින් සිටියෝය. චීන හමුදා පැමිණීම කොරියානු යුද්ධයේ ගමන වෙනස් කළේය.

1958 දී මාඕ "දැවැන්ත ඉදිරි පිම්ම" ක්‍රියාවට නැගීය. එහි අරමුණ වූයේ චීන කොමියුනිස්ට් ක්‍රමයක් ස්ථාපිත කිරීමය. ගොවීන් විශාල සමූහවලට ගොනු කරන ලදී. මේ අතර ගොවි නිෂ්පාදනවලින් විශාල කොටසක් රජය භාරයට ගන්නා ලද්දේ නගරවලට සහ පිටරටවලට යැවීමට ය. මෙහි ප්‍රතිඵලය වශයෙන් ගොවි ජනතාව දරුණු ආහාර හිඟයකට මුහුණ දුන්නෝය. චීන ජනයා මිලියන 30 ක් පමණ 1958 – 62 සමයේ සාගතයෙන් මිය ගිය බව සළකනු ලැබේ.

ඇතැම් විචාරකයින් සිතන පරිදි මාඕ මෙම විනාශයේ තරම දැන සිටින්නට නැත. පක්ෂය සහ රජය විවේචනය කිරීමට අකැමැති වූ නිලධාරීන් සත්‍යය තත්ත්වය ඔහුගෙන් සැඟවී යයි සමහර විචාරකයෝ විශ්වාස කරති.

1966 දී මාඕගේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සිය පක්ෂය තුළම වන විරුද්ධවාදීන් මර්ධනය සඳහා "සංස්කෘතික විප්ලවය" දියත් කළේය.

1970 දශකය මුල දී මහජන චීනය ඇමරිකාව සමඟ නව සබඳතා ගොඩ නැගූ අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇමරිකාව විසින් මහජන චීනය නිල වශයෙන් පිළි ගන්නා ලදී.

මාඕ 1976 සැප්තැම්බර් 9 වනදා මිය ගියේ කළක් තිස්සේ රෝගාතුරව සිටි පසු ය. ඔහුගේ අවසන් කාළයේ චීනය පාලනය කළේ ඔහුගේ බිරිඳ වූ චියෑං චින් ඇතුලු කිහිප දෙනෙකු විසින් බව කියනු ලැබේ.

චරිත කතා
චීනය

මාඕ සේතුං


Robert Duthen est un joueur français de rugby à XV, né le  à Castaignos-Souslens et décédé le  à Villejuif.

Robert Duthen est champion de France en 1946 avec la Section paloise. Ancien professeur d'éducation physique et sportive, il porte à deux reprises le maillot de la Section paloise, celui du Toulouse UC, du PUC, du Racing et du Stade français.

Son frère Georges Duthen, également passé par la Section paloise, a été un journaliste sportif réputé des années 50. Le 11 novembre 1944, les deux frères Duthen formèrent la paire de centres de l'équipe de Paris, commandée par Jacques Chaban-Delmas, qui affronta au Parc des Princes  l'équipe de la Royal Air Force .

Surnommé , Duthen devient à se retraite un chroniqueur de rugby au Le Monde et à Midi olympique.

Carrière
Excellent athlète doté d'un physique modeste ( pour ), Duthen effectue ses études au lycée Louis-Barthou et découvre simultanément l'athlétisme et le rugby à XV.

Débuts à la Section paloise
Robert Duthen débute le rugby à la Section paloise pendant la Seconde Guerre mondiale.

Départ au TUC
Robert Duthen part ensuite pour Toulouse durant une année.

Champion de France 1946
Devenu professeur d'éducation physique, il entre en poste au  de Pau et retourne à la Section paloise.

La Section et Duthen emportent le championnat de France de rugby à XV 1945-1946. En compagnie de Pierre Lauga, Jean Estrade et du vétéran Auguste Lassalle, Duthen faisait partie d'une ligne d'attaque réputée et surprenante.

Clubs parisiens
Duthen rejoint ensuite le PUC, le Racing et le Stade français.

Palmarès

Joueur

 Champion de France en 1946 (Section paloise)

Écrivain
Duthen est l'auteur du livre Rugby d'Antan aux éditions Marrimpouey de Pau en 2002.

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1921
Joueur de la Section paloise
Joueur du Stade français Paris
Joueur du Paris UC (rugby à XV)
Décès en mars 2008
Décès à Villejuif
Décès à 86 ans
Naissance dans les Landes au XXe siècle

Robert Duthen


Iovan Tsaous (1893 - 1942, Yunanca: Γιοβάν Τσαούς) Yunan besteci. Rebetiko müzikler bestelemiştir. Gerçek adı Yannis Eitziridis veya Etseiridis (Γιάννης Εϊτζιρίδης veya Ετσειρίδης).

Iovan Tsaous 1893 yılında Kastamonu'da doğdu. O ve karısı 1942'de İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi-Faşist işgalinin neden olduğu kıtlık sırasında gıda zehirlenmesinden öldü.

Türkiye'de ismi Yovan Çavuş olarak bilindi. Yeni Türkü'nün seslendirdiği Yaman Çavuş adlı şarkının bestecisidir.

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20050226122904/http://www.rembetiko.gr/forum/messages/130/1438.html

1893 doğumlular
Kastamonu doğumlular
1942 yılında ölenler
Yunan erkek şarkıcılar
Yunan besteciler
Rebetiko müzisyenleri
20. yüzyıl erkek şarkıcıları
Gıda zehirlenmesi sonucu ölenler
Karadeniz Rumları

Yovan Çavuş


Vladimir Naglić (Banja Luka, 12. srpnja 1930. – Zagreb, 7. prosinca 2022.) umirovljeni je sveučilišni redoviti profesor.

Životopis
Rođen u Banja Luci, Bosna i Hercegovina 1930. godine. U Zagrebu je pohađao je realnu gimnaziju koju je završio 1949. godine. Studirao je na Elektrotehničkom odsjeku Tehničkoga fakulteta, te diplomirao 1957. na tada novoosnovanom Elektrotehničkom fakultetu (ETF) ( danas Fakultet elektrotehnike i računarstva) Sveučilišta u Zagrebu.
Godine 1959. zaposlio se kao asistent na katedri Titrajni krugovi ETF-a, iz koje je izrastao današnji Zavod za elektroničke sustave i obradbu informacija. Doktorirao je 1968. godine, zatim izabran u znanstvenonastavno zvanje docenta 1970., godine 1976. u zvanje izvanrednog profesora.
Od 1981. godine redoviti je profesor za grupu predmeta "Mreže, sistemi i signali" i znanstveni savjetnik iz polja elektrotehnike.

Predstojnik Zavoda za elektroničke sustave i obradbu informacija bio je u nekoliko mandata, prodekan za nastavu Fakulteta (1984. - 1986.) i konačno dekan Fakulteta, od 1988. - 1990., u razdoblju velikog prostornog proširenja, a vršio je i mnoge dužnosti na Sveučilištu. Dugogodišnje vođenje Odbora za izdavačku djelatnost zapaženo je po produktivnosti publicističke djelatnosti.

Bavio se teorijom električnih mreža, analize i sinteze električkih krugova, obradbom signala u komunikacijskim sustavima i teorijom ekonomičnosti prometa. Napisao je Osnove teorije mreža (1976.)

Kroz svoj dugogodišnji rad profesora na ETF-u, odnosno FER-u, pokrenuo je i predavao niz predmeta na dodiplomskom i poslijediplomskom studiju vezanih za područje njegovog znanstvenog interesa, Teorija mreža i linija, Sistemi za prijenos i telemetriju, Analiza nelinearnih mreža, Grafovi i mreže.
Vodio je tri doktorata, više magisterija i niz diplomskih radova. Objavio je oko 90 znanstvenih i stručnih radova u formi članaka u časopisima, referata na znanstvenim skupovima u zemlji i inozemstvu, naručenih studija, projekata, recenzija i elaborata za znanstvene fondacije, institute ili industriju.

Bio je glavni urednik "Spomenice FER-a" 1996. godine. Napisao je i monografski prikaz svojih prisjećanja na ljude i događanja, koji su obilježili nastanak i razvoj Fakulteta u okviru zagrebačkog Sveučilišta, a u konačnici utjecali i na razvoj elektrotehnike u Hrvatskoj. Knjiga je tiskana pod naslovom "Zapisi dobronamjernog zlopamtila", a promovirana je 2006. povodom 50. obljetnice djelovanja Fakulteta elektrotehnike i računarstva kao samostalne ustanove visokog obrazovanja.

Bio je redoviti član Hrvatska udruga diplomiranih inženjera Fakulteta elektrotehnike i računarstva
Sveučilišta u Zagrebu.

Nagrade i priznanja
Za svoj rad dobio je niz javnih priznanja i nagrada, među ostalim i Zlatnu plaketu 'Josip Lončar', te plaketu 'Zaslužnom profesoru i istaknutom znanstvenom radniku' Sveučilišta u Zagrebu. Prilikom odlaska u mirovinu 2000. godine dodijeljeno mu je počasno zvanje "posebno istaknuti profesor FER-a" za doprinos razvoju i napretku Fakulteta.

Izvori

Hrvatski pedagozi
Hrvatski znanstvenici

Vladimir Naglić


සෞරබ් නරේෂ් නෙත්‍රවල්කාර් (උපත 1991 ඔක්තෝබර් 16) යනු එක්සත් ජනපද කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරූ ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති ඇමරිකානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි . ඔහු ඉන්දීය වයස අවුරුදු 19න් පහළ කණ්ඩායම නියෝජනය කළ වමත් මධ්‍යම වේග පන්දු යවන්නෙක්. ඔහු 2013 දෙසැම්බර් 22 වෙනිදා 2013-14 රංජි කුසලානයේ මුම්බායි වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු පෙළ තරගයට පිවිසියේය. ඔහු 2013-14 විජේ හසාරේ කුසලානයේ මුම්බායි වෙනුවෙන් 2014 පෙබරවාරි 27 වන දින ඔහුගේ පළමු ලැයිස්තු A ආරම්භය සිදු කළේය.

යොමු කිරීම්

Place of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා
1991 උපත්

සෞරබ් නෙත්‍රවල්කාර්


Şenköy, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Milas'ın  23 km kuzeybatisinda yer alır. mahalle geçimini zeytincilikten sağlar. Bafa Gölü'nün  Şenköy'den den görünüsü görülmeye değerdir. Mahallede iki zeytinyağı fabrikasi ve tarihi bir türbe  bulunmaktadır. Söke'den  gelirken  bafadan geçtikten sonra  tünelden geçince  ilk sola  sapiniz   ve Etrenli'den gectikten sonra  ikinci köy Şenköy'dür. Yaz aylarında denizi aratmayacak kadar serin bir yerdir.

Tarihçe

Coğrafya
Muğla iline 85 km, Milas ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Milas'ın mahalleleri

Şenköy, Milas


Die römisch-katholische Kirche St. Stephan befindet sich in Schlegelsberg, einem Gemeindeteil der Gemeinde Erkheim im Landkreis Unterallgäu in Bayern. Die Kirche steht unter Denkmalschutz und wurde im 15. Jahrhundert errichtet. Die Sakristei ist ein moderner Anbau.

Baubeschreibung
Die Kirche ist ein verputzter Saalbau. Das Langhaus verfügt über eine Flachdecke und enthält drei Fensterachsen. An der Außenseite des Langhauses und des Chores befinden sich Ecklisenen. Der eingezogene Chor schließt sich durch einen spitzen Chorbogen an das Langhaus an. Der Chor besteht aus einem Joch und 5/8-Schluss. Er ist mit einem Sternrippengewölbe gedeckt, das auf Scheibenschlusssteinen auf Pyramidenkonsolen ruht. Der Kirchturm befindet sich im nördlichen Chorwinkel. Das Untergeschoss des Kirchturmes ist ungegliedert, die Obergeschosse hingegen sind durch Mauerbänder geteilt und mit Ecklisenen versehen. An der Ost- und Südseite befinden sich im obersten Turmgeschoss gekoppelte Klangarkaden, an der Nordseite Stichbogenfenster mit Zwischenstütze.

Ausstattung
Die Ausstattung der Kirche ist neugotisch und stammt aus der Zeit ab 1866 bis 1869. In der Kirche befinden sich mehrere gefasste Holzfiguren. Aus der Mitte des 18. Jahrhunderts stammen die Darstellungen des hl. Joachim und der hl. Anna. Ein Kruzifixus mit Maria und Johannes stammt aus dem 16. Jahrhundert. Die Darstellung der Maria dürfte jedoch eine neuere Nachbildung sein.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Stephan
Stephan
Schlegelsberg
Schlegelsberg
Schlegelsberg
Schlegelsberg

St. Stephan (Schlegelsberg)


Carl Fredrik Adler (Estocolmo, 1720-Java, 1761) fue un médico, naturalista, y explorador sueco. Era hijo de Niklas Adler y de Geijer Brita.

Fue uno de los diecisiete alumnos de Carlos Linneo, así bautizados por él; recolectores que llevaron a cabo expediciones botánicas y zoológicas enviados a todas partes del mundo.

Adler estudió en la Universidad de Upsala y cumple con Carl von Linné, ante el cual defendió una tesis sobre bioluminiscencia titulada Noctiluca Marina, el 9 de junio de 1752.

Entre 1748 y 1761, Adler participó como cirujano de a bordo, en al menos cuatro expediciones de la Compañía sueca de las Indias Orientales, obteniendo especímenes de la fauna y de la flora. Se quedó, en particular, en la India y en China, entre 1753 y 1756, falleciendo a lo largo de Java, en 1761.

Eponimia
 (Fabaceae) Adleria Neck.

Véase también
 Apóstoles de Linneo

Referencias

Enlaces externos

 LCL 764: Carl Fredrik Adler y Carl von Linné
 Disertación de Carl Fredrik Adler (3 MB PDF)
 Breve biografía

Botánicos de Suecia del siglo XVIII
Exploradores de Suecia del siglo XVIII
Médicos de Suecia del siglo XVIII
Naturalistas de Suecia
Nacidos en Estocolmo
Alumnado de la Universidad de Upsala

Carl Fredrik Adler


Helmut Borsch-Supan (né le  à Cologne) est un historien de l'art allemand et un auteur polyvalent d'ouvrages fondamentaux principalement sur l'art allemand des .

Biographie
Helmut Börsch-Supan étudie l'histoire de l'art, l'archéologie classique et la philosophie à Cologne, Hambourg, Fribourg et Berlin, où il obtient son doctorat en 1958 à l'Université libre de Berlin. Après un stage dans la collection de portraits des Musées de Munich, il commence à travailler en 1961 comme assistant de recherche à l'administration des Palais et Jardins d'État de Berlin. Il y est conservateur des arts visuels des palais de Berlin pendant plus de trois décennies et est directeur adjoint de l'administration du palais de Berlin de 1983 jusqu'à son départ en 1995. En outre, il enseigne de 1974 à 2005 à l'Institut d'histoire de l'art de l'Université libre de Berlin, où il est nommé professeur honoraire en 1984.

Le sujet de son doctorat est la conception d'images de Caspar David Friedrich (1958), l'artiste l'a occupé toute sa vie. En 1973, à partir des archives de l'historien de l'art Karl Wilhelm Jähnig (1888-1960), il présente l'ouvrage le plus complet sur l'artiste à ce jour, comprenant un catalogue raisonné et des sources écrites, sa dernière monographie sur l'artiste datant de 2008. Ses recherches portent sur la peinture allemande des , plus de 200 essais témoignent de sa productivité scientifique. Son édition des "Catalogues des expositions de l'Académie de Berlin" et son manuel sur la peinture allemande du  sont largement utilisés. En outre, il publie de nombreux ouvrages sur l'architecture et la sculpture, principalement de la région de Berlin et du Brandebourg, dont plusieurs ouvrages sur Karl Friedrich Schinkel.

À l'occasion de son  en 2003, des amis et collègues lui dédient la publication commémorative « Prusse. L'art et l'individu ». En 2012, la ville de Greifswald décerne à Börsch-Supan la , la plus haute distinction de la ville, pour son travail lié au romantique Caspar David Friedrich, né à Greifswald.

Helmut Börsch-Supan est également un observateur attentif de la politique muséale et culturelle contemporaine et s'exprime également dans la presse quotidienne et dans des essais et des conférences, en particulier lorsque les valeurs artistiques et culturelles sont menacées par des intérêts de pouvoir. Engagé dans l'art contemporain, il est un partenaire important pour , Joachim Dunkel et  pendant des décennies. Il est membre de la Commission historique de Poméranie.

Honneurs
En 2008, Börsch-Supan et son épouse reçoivent la médaille Fidicin de l' en reconnaissance de leurs recherches sur l'art et l'histoire du paysage culturel de Berlin-Potsdam.

Publications (sélection)

Livres
 (Bearb.): Die Kataloge der Berliner Akademie Ausstellungen 1786-1840. Bruno Hessling, Berlin 1971, 3 Bände. (Quellen und Schriften zur bildenden Kunst. Herausgegeben von Otto Lehmann-Brockhaus und Stephan Waetzold; 4).
 mit Karl Wilhelm Jähnig: Caspar David Friedrich. Gemälde, Druckgraphiken. Prestel Verlag, München 1973. (Werkverzeichnis Friedrichs mit Biographie).
 Die Kunst in Brandenburg-Preußen. Ihre Geschichte von der Renaissance bis zum Biedermeier dargestellt am Kunstbesitz der Berliner Schlösser. Gebr. Mann, Berlin 1980.
 Die Deutsche Malerei. Von Anton Graff bis Hans von Marées. Deutscher Kunstverlag, München 1988.
 Kunstmuseen in der Krise. Chancen, Gefährdungen, Aufgaben in mageren Jahren. Deutscher Kunstverlag München, 1993.
 Das Schloß Charlottenburg. Berlin Edition, Berlin 1998 .
 Karl Friedrich Schinkel. Bühnenentwürfe. Verlag Ernst & Sohn, Berlin 2000 .
 Der Mönch an der Spree. Caspar David Friedrich zwischen Geschichtslast und Repräsentationslust. Deutscher Kunstverlag, Berlin 2001 .
 Künstlerwanderungen nach Berlin vor Schinkel und danach. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2001 .
 mit Gerhard Ullmann, Dieter Hildebrandt: Sanssouci. Komet Verlag, Köln 2002 .
 Caspar David Friedrich. Prestel Verlag, München 2005 .
 Karl Friedrich Schinkel. Bild-Erfindungen. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2007  (Karl Friedrich Schinkel Lebenswerk. Hrsg. von Helmut Börsch-Supan und Gottfried Riemann. Band 20).
 Caspar David Friedrich. Gefühl als Gesetz. Deutscher Kunstverlag, München, Berlin, 2008 .

Articles de journaux
 Zur Entstehungsgeschichte von Schinkels Entwürfen für die Museumsfresken. In: Zeitschrift des Deutschen Vereins für Kunstwissenschaft. 35, 1981, S. 36–46, .

Textes des catalogues d'exposition
 Katharina Szelinski-Singer: Bildhauerarbeiten. Mit Texten von Ursel Berger und Helmut Börsch-Supan. Hrsg.: Georg-Kolbe-Museum (Ausstellungskatalog), Berlin 1987, 48 Seiten, 33 Abb.
 Katharina Szelinski-Singer: Stein und Bronze. Mit Texten von Wolfgang Schulz und Helmut Börsch-Supan. Eine Veröffentlichung der Stiftung Deutschlandhaus, Berlin. 1997, Katalog zur Ausstellung Deutschlandhaus, 19. Oktober – 14. Dezember 1997; Meissen, Albrechtsburg 8. Februar – 13. April 1998. 60 S. mit zahlr. Abb., teils farbig.

Bibliographie
 : Laudatio auf Helmut Börsch-Supan. In: Preußen. Die Kunst und das Individuum. Beiträge gewidmet Helmut Börsch-Supan. Akademie Verlag, Berlin 2003 , S. XI–XV (darin S. 373–407 Bibliographie Helmut Börsch-Supan. Bearbeitet von Iris Berndt).

Liens externes

Références

Historien de l'art
Professeur à l'université libre de Berlin
Naissance en avril 1933
Naissance à Cologne
Naissance dans le Troisième Reich

Helmut Börsch-Supan


Twist à Bamako est un drame historique français, canadien et sénégalais réalisé par Robert Guédiguian et sorti en 2021.

Alors qu'il situe la plupart de ses films à Marseille, Robert Guédiguian tourne cette fois en Afrique après la découverte de l'ébullition révolutionnaire qui suivit l'indépendance du Mali au travers des photographies de Malick Sidibé (1936-2016). En raison de la situation géopolitique, le film ne peut être tourné au Mali et c'est la ville sénégalaise de Thiès qui figure Bamako.

En 2021, le film est retenu par la Semaine international du film de Valladolid.

Synopsis
Peu après la proclamation de l'indépendance du Mali, en 1962: Samba, fils d'un riche commerçant, est un fervent partisan du régime socialiste du président Modibo Keita. Avec quelques camarades, il parcourt le pays pour expliquer aux paysans les vertus de la collectivisation des terres, et se heurte à l'hostilité des chefs de villages. Le soir, il aime danser le twist dans des clubs branchés.

Au lendemain d'une intervention dans un village bambara, lui et ses amis ont la surprise de trouver une passagère clandestine dans leur camion, Lara, une jeune femme qui a été mariée de force au petit-fils du chef du village et veut rejoindre Bamako. Elle souhaite retourner chez les Français pour qui elle travaillait avant son mariage, mais quand elle arrive à leur propriété, le jardinier lui dit qu'ils ont quitté le pays. Un ami de Samba lui propose alors de l'héberger dans sa famille, et la mère de celui-ci lui trouve un travail.

Lara et Samba tombent amoureux et rêvent de faire leur vie ensemble. Samba veut croire que la réforme du Code de la famille donnera à Lara le droit de divorcer et permettra d'interdire les mariages forcés, mais Mariam, l'une des membres de la commission chargée de la révision de la loi, lui dit que les mentalités mettront encore du temps à évoluer. Lara est enceinte de son mari, et Samba se dit prêt à considérer l'enfant comme le sien.

Mais les réformes du gouvernement, notamment le contrôle des importations et des exportations, ainsi que l'abandon du franc CFA au profit du franc malien, déplaisent fortement aux chefs d'entreprises et aux commerçants, qui décident d'organiser une grande manifestation, qui se termine par un assaut de l'hôtel de ville de Bamako. Le père de Samba figure parmi les personnes arrêtées et accusées de tentative de coup d'État. Samba va le visiter en prison, se rend compte qu'il a été tabassé, et qu'il est prêt à mentir et à reprendre à son compte des accusations fausses. Il doute désormais du régime.

Le gouvernement socialiste s'attaque également aux clubs où l'on danse le twist, qui sont pour lui le symbole de l'influence culturelle occidentale, d'une remise en cause des traditions africaines et de la dépravation des mœurs. Les clubs se retrouvent donc fermés.

Le patron de Lara tente de la violer, elle l'assomme en cherchant à résister, et elle se retrouve accusée. Elle n'est finalement pas poursuivie, mais les autorités deviennent conscientes de son statut d'épouse en fuite. Le mari et le frère de Lara viennent à Bamako pour essayer de la retrouver, Lara doit changer de domicile.

Samba et Lara décident finalement de fuir le pays. Samba accompagne Lara à la gare où elle doit prendre le train pour Dakar, mais le frère et le mari de Lara les y retrouvent. Le frère de Lara poignarde à mort Samba, et Lara est obligée de réintégrer le domicile conjugal.

Épilogue dans le Nord du Mali, en 2012: Lara est grand-mère, et danse le twist en cachette avec ses petits-enfants. Les Islamistes ont en effet interdit la musique. Lara n'a jamais oublié sa jeunesse, ni Samba.

Fiche technique

 Titre original : Twist à Bamako
 Réalisation : Robert Guédiguian
 Scénario : Robert Guédiguian et Gilles Taurand
 Musique : Olivier Alary et Johannes Malfatti
 Décors : Mahamoudou Papa Kouyaté et Oumar Sall
 Costumes : Anne-Marie Giacalone, Mame Fagueye Ba et Abdou Lahad Guèye
 Photographie : Pierre Milon
 Son : Laurent Lafran
 Montage : Bernard Sasia
 Producteurs : Marc Bordure, Angèle Diabang Brener, Robert Guédiguian et Yanick Létourneau
 Sociétés de production : Agat Films & Cie - Ex Nihilo, France 3 Cinéma, Périphéria, Karoninka, Canal+ International et Bibi Films
 Budget : 5,63 millions d'euros
 SOFICA : Sofitvciné 7
 Société de distribution : Diaphana
 Pays de production : , ,  et
 Langue originale : français
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : Drame historique
 Durée : 129 minutes
 Dates de sortie :
 Espagne :  (Valladolid)
 France :

Acteurs principaux
 Alice Da Luz : Lara
 Stéphane Bak : Samba
 Issaka Sawadogo : Lassana, le père de Samba
 Saabo Balde : Jules
 Ahmed Dramé : Bakary
 Bakary Diombera : Badian, le petit frère de Samba
 Ben Sultan : Boubakar
 Alassane Gueye : Maliki
 Diouc Koma : Namori
 Miveck Packa : Bintou

Sortie

Accueil critique
En France, le site Allociné recense une moyenne des critiques presse de 3,6/5.

Box-office

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Yves Alion, « Twist à Bamako », L'Avant-scène Cinéma, , Alice Edition, Paris, , ,
 Ariane Allard, « Une histoire qui résonne », Positif, , Institut Lumière/Actes Sud, Paris, , ,

Liens internes
 Malick Sidibé, photographe malien

Liens externes

Film français sorti en 2021
Film dramatique français
Film historique français
Film canadien sorti en 2021
Film dramatique canadien
Film historique canadien
Film italien sorti en 2021
Film sénégalais sorti en 2021
Film dramatique sénégalais
Film historique sénégalais
Film tourné au Sénégal
Histoire du Mali

Twist à Bamako


An Carex dailingensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yi Liang Chou. An Carex dailingensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex dailingensis


Die Qatar ExxonMobil Open 2009 waren ein Tennisturnier, welches vom 5. bis 11. Januar 2009 in Doha stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2009 und wurde im Freien auf Hartplatz ausgetragen. In derselben Woche wurden in Brisbane das Brisbane International sowie in Chennai die Aircel Chennai Open gespielt, die genau wie die Qatar ExxonMobil Open zur Kategorie ATP World Tour 250 zählten.

Der Vorjahressieger Andy Murray, an drei gesetzt, konnte seinen Titel verteidigen, indem er im Finale den Setzlistenvierten Andy Roddick in zwei Sätzen mit 6:4, 6:2 bezwang. Damit gewann Murray seinen neunten Einzeltitel. Im Doppel traten Philipp Kohlschreiber und David Škoch nicht mehr gemeinsam zur Titelverteidigung an. Während Philipp Kohlschreiber zusammen mit Christopher Kas im Viertelfinale ausschied, trat Škoch nicht beim Turnier an. Im Finale besiegte das spanische Duo Rafael Nadal und Marc López das Duo Daniel Nestor und Nenad Zimonjić mit 4:6, 6:4 und [10:8].

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Das Gesamtpreisgeld betrug 1.024.000 US-Dollar, die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 1.110.250 US-Dollar.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 3. bis 5. Januar 2009 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Preisgelder für den Doppelwettbewerb gelten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2009
Tennisturnier in Doha

Qatar ExxonMobil Open 2009


Misné es una localidad ubicada en la localidad de Mérida, municipio de Mérida, en Yucatán, México. Actualmente se localiza en el fraccionamiento del mismo nombre al oriente de la ciudad de Mérida, capital del estado de Yucatán, con la que se encuentra conurbada.

Toponimia
Misné en lengua maya significa cola de gatos.

Datos históricos
En el  fue hacienda maicero-ganadera.
En el  fue hacienda henequenera.
En 1900 pertenecía la municipio de Kanasín.
En el  fue convertida en propiedad privada.

Restauración
El viejo casco de la hacienda ha sido restaurado.

Importancia histórica
Fue residencia del cantante Nicolás Urcelay.

Demografía
En 1900 según el INEGI, la población de la localidad era de 14 habitantes, de los cuales 7 eran hombres y 7 eran mujeres.

Galería

Referencias

Enlaces externos
 Las Haciendas en Yucatán

Toponimia maya
Haciendas de Yucatán
Localidades del municipio de Mérida (Yucatán)

Misné


Dikdörtgen, karşılıklı kenarları birbirine eşit, dik ve paralel olan dörtgene denir.

Bir dikdörtgende, karşılıklı kenarların orta noktalarını birleştiren birbirine dik iki simetri ekseni vardır. Bu eksenlerin kesim noktası aynı zamanda köşegenlerin de kesim noktasıdır, bu noktaya simetri merkezi denir. Dikdörtgenin dört açısı da dik açıdır ve köşegenleri birbirine eşittir. Dikdörtgenin alanı, tabanı ile yüksekliğinin çarpımına eşittir. Eski adı ise mustatil'dir.

Özellikleri
 Dikdörtgenin dört açısı da 90 derecedir. İç açıları toplamı 360 derecedir.
 Dikdörtgenin karşılıklı kenarları birbirine eşittir.
 Dikdörtgen simetrik bir şekildir.
 Dikdörtgenin karşılıklı kenarları paraleldir.
 Dikdörtgen aynı zamanda bir dörtgendir.
 Dikdörtgenin iki tane köşegeni vardır. Uzunlukları eşittir.
 Dikdörtgenin alanı A=a.b dir.
 Dikdörtgenin çevre uzunluğu Ç=2(a+b) dir.
 Dikdörtgenin 4 köşesi vardı&"&&"$&-?$&(&$-(&($&%-&$(-$_(r yoktur
.

Kaynakça

Dörtgenler

Dikdörtgen


Maksutlu Barajı Sivas (il)'inde, Şarkışla ilçesine bağlı Maksutlu köyünün üst tarafında, Maksutlu Deresi üzerinde, sulama amacı ile 1975-1977 yılları arasında inşa edilmiş bir barajdır.

Toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 300.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 26,00 m, normal su kotunda göl hacmi 2,95 hm³, normal su kotunda göl alanı 0,42 km²'dir. 637 hektarlık bir sulama alanına hizmet vermektedir.

Şarkışla ilçe merkezine de yakın bir konumda olan barajın çevresinde mesire ve piknik alanları bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sivas ilindeki barajlar

Maksutlu Barajı


أفيرون أو أَفِرُن : هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة ميدي بيرينه . يبلغ عد سكانه 271200 نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لأفيرون:

أعلام
 بيير جوزيف بوناتير
 غاي غاريغيز

معرض صور

مراجع

أقاليم لانغيدوك-روسيون-ميدي بيرينه
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
جبال الكتلة الوسطى
دول وأقاليم أسست في 1790

أفيرون (إقليم فرنسي)


Nicolas Dumont né le 13 décembre 1991, est un joueur de hockey sur gazon français. Il évolue au poste de défenseur au Waterloo Ducks, en Belgique et avec l'équipe nationale française.

Il a représenté la Belgique à 12 reprises entre 2013 et 2014.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2018

Championnat d'Europe
 Top 8 : 2021

Hockey Series
  : 2018-2019

Références

Liens externes

Naissance en décembre 1991
Joueur français de hockey sur gazon

Nicolas Dumont (hockey sur gazon)


(5590) 1990 VA ist ein Erdnaher Asteroid des Aten-Typs, der am 9. November 1990 im Rahmen des Spacewatch-Projekts vom Kitt-Peak-Nationalobservatorium aus entdeckt wurde. Sein Perihel liegt mit 0,71 AE innerhalb der Umlaufbahn der Venus.

Weblinks
 (5590) 1990 VA im JPL Small-Body Database Browser

Asteroid vom Aten-Typ

(5590) 1990 VA


Yuji Keigoshi (født 17. september 1963) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka og Verdy Kawasaki.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuji Keigoshi


René Sénezergues, né le  à Decazeville, est un joueur de pétanque français.

Biographie

Clubs

 ?-? : Pétanque Trépalou Decazeville (Aveyron)

Palmarès

Séniors

Championnats du Monde
 Finaliste
 Triplette 1973 (avec Jean-Claude Catusse et Christian Lafon) :  Équipe de France

Championnats de France
 Champion de France
 Triplette 1972 (avec Jean-Claude Catusse et Christian Lafon) : Pétanque Trépalou Decazeville

Références

Liens externes

Joueur français de pétanque
Champion de France de pétanque
Naissance en juin 1947
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque

René Sénezergues


El picoplano colirrufo (en Colombia y Ecuador) (Ramphotrigon ruficauda), también denominado pico-plano de cola rufa (en Perú) o pico chato barbirrufo o de barba rufa (en Venezuela), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae perteneciente al género Ramphotrigon. Es nativo de América del Sur, en la cuenca del Amazonas y en el escudo guayanés.

Distribución y hábitat
Se distribuye ampliamente en el sur y este de Colombia, sur y este de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa, este de  Ecuador, este de Perú, hasta el noroeste de Bolivia y en la totalidad de la Amazonia brasileña.

Esta especie es considerada poco común en sus hábitats naturales: el sotobosque y el estrato medio de bosques húmedos de la Amazonia, tanto en terra firme como en las zonas inundables, pr debajo de los 700 m de altitud.<ref name="RR">{{cita libro|apellido1=|nombre1=|apellido2= |nombre2=|año=2009|cita=Ramphotrigon ruficauda, p. 443, lámina 50(9)|título=Field guide to the songbirds of South America: the passerines|idioma=en|edición=1a.|serie=Mildred Wyatt-World series in ornithology|editorial=University of Texas Press|ubicación=Austin|isbn= 978-0-292-71748-0}}</ref>

 Descripción
El picoplano colirrufo mide de 15 a 16 cm de longitud y pesa entre 17,6 y 20,1 g. El plumaje de las partes superiores es verde oliva, con el obispillo y las timoneras de color rojizo rufo brillante y las barras de las alas y los bordes de las remeras color castaño rufo. Las partes inferiores son verde oliva claro cn la garganta grisácea, el pecho con tintes amarillos, el centro del vientre amarillento y las coberteras subcaudales rufas. Su iris es castaño oscuro y su pico es negro con la base de la mandíbula color crema o rosado. Sus patas son de color gris azulado.

Comportamiento
Anda solitario o en parejas y prefiere áreas con el sotobosque abierto donde acostubra permanecer silencioso en una percha en ramas desobstruidas o lianas. Generalmente no se junta a bandadas mixtas.

Alimentación
Se alimenta de insectos, que toma del follaje o en las ramas.

Vocalización
Su llamado es un silbido de tono bajo, suave y prolongado «wiieieiwii», seguido a veces de una nota sibilante baja y breve y como un maullido bajo ascendente-descendente o un poco tembloroso «miuu» o con énfasis terminal «miuu'UUuu'WIpur!».

Sistemática

Descripción original
La especie R. ruficauda fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Johann Baptist von Spix en 1825 bajo el nombre científico Platyrhynchus ruficauda; su localidad tipo es: « 'in sylvis fl. Amazonum'; restringido posteriormente para desembocadura del Río Madeira».

Etimología
El nombre genérico neutro «Ramphotrigon» se compone de las palabras del griego «ramphos» que significa 'pico', y «trigōnon» que significa 'triángulo'; y el nombre de la especie «ruficauda», se compone de las palabras del latín «rufus» que significa 'rojizo', y «cauda''» que significa 'cola'.

Taxonomía
No se conocen variaciones geográficas, es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Ramphotrigon ruficauda en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Ramphotrigon ruficauda en xeno-canto.

ruficauda
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Johann Baptist von Spix
Animales descritos en 1825

Ramphotrigon ruficauda


An Myrosmodes nubigenum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Myrosmodes nubigenum in nahilalakip ha genus nga Myrosmodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Myrosmodes

Myrosmodes nubigenum


An Tridens oklahomensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Ira Featherly, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry Ira Featherly. An Tridens oklahomensis in nahilalakip ha genus nga Tridens, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tridens (Poaceae)

Tridens oklahomensis


Tissington Hall est un manoir jacobéen du début du  situé à Tissington, près d'Ashbourne, dans le Derbyshire. C'est un bâtiment classé Grade II*.

Histoire
Les FitzHerbert, descendants de la famille normande de Norbury Manor, acquièrent Tissington par le mariage de Nicholas FitzHerbert (le deuxième fils de John FitzHerbert de Somersal Herbert) avec Ciceley Frauncis, héritière de Tissington, en 1465.

L'ancien manoir entouré de douves à Tissington est remplacé par le nouveau manoir en 1609 par Francis FitzHerbert et reste la maison de la famille FitzHerbert. L'occupant actuel est Sir Richard FitzHerbert,  baronnet. Francis FitzHerbert et son fils (Sir) John ont tous deux exercé les fonctions de haut shérif du Derbyshire, un poste qui circule parmi les familles du comté .

Tissington Hall est un manoir inhabituel. C'est l'un d'un petit groupe  de maisons de noblesse compactes du Derbyshire dans lesquelles un hall central traverse la maison d'avant en arrière. Nicholas Cooper suppose que le caractère inhabituel et progressif peut être dû à l'influence des loges (il a compté une cinquantaine de domaines emparkés dans la carte du comté de Saxton, de 1570) et au grand exemple d'un couloir traversant à Hardwick.

Une cheminée gothique rococo dans la maison suit un design publié par Batty Langley .

Le manoir est ouvert au public à des moments précis de l'année et est disponible pour des réceptions commerciales et privées .

Le manoir est classé Grade II*, la deuxième désignation la plus élevée . Les terrasses et murs du jardin, bloc d'écurie, les logements du personnel et les dépendances, et les portes d'entrée  sont répertoriés séparément, tous de grade II.

Références

Liens externes

Histoire du Derbyshire
Monument classé de Grade II dans le Derbyshire

Tissington Hall


Yüzgeçayaklılar (Pinnipedia), etçiller (Carnivora) takımının köpeğimsiler alt takımına ait, üyelerinin ayakları yüzgeç şeklinde evrimleşerek suda yaşama adapte olmuş deniz memelileridir. Yaşayan tek üyesi mors olan Odobenidae, deniz aslanlarından oluşan Otariidae ve gerçek foklardan oluşan Phocidae familyalarını barındırır. Yüzgeçayaklıların yaşayan 33 türü bulunur ve fosillerden 50'den fazla türü tanımlanmıştır. Yüzgeçayaklıların iki ayrı atadan evrimleştiği düşünülmüş olsa da, moleküler kanıtlar yüzgeçayaklıların monofiletik olduğunu yani tek bir atadan evrimleştiğini gösterir. En yakın yaşayan akrabaları ayıgiller, sansargiller, rakungiller, kokarcagiller ve kızıl pandalardır. Soylarının, en yakın akrabaları ile yaklaşık 50 milyon yıl önce (alt Eosen) ayrıldığı düşünülür.

Yüzgeçayaklıların boyutları boyu 1 m ile ağırlığı 45 kg olan Baykal foku ile aynı zamanda etçiller takımının en iri üyesi olan 5 m boyunda ve 3200 kg ağırlığındaki Güney deniz fili arasında değişir. Bazı türlerinde eşeysel dimorfizm görülür. İnce, uzun ve yüzmeyi kolaylaştıran gövdeleri ile birlikte ayakları, yüzgeç veya kürek biçimini almıştır. Su içinde yunuslar kadar hızlı hareket edemeseler de daha esnek ve çeviktirler. Deniz aslanları ön yüzgeçlerini kullanarak kendilerini su içinde ileri iterek hareket ederken mors ve foklar arka yüzgeçlerini kullanırlar. Deniz aslanları ve morslar, arka yüzgeçlerini gövdelerinin altına çekerek karada yürümek için kullanırlar. Buna karşın fokların karada hareket etmesi daha zahmetlidir. Deniz aslanlarının kulakları dışarıdan görülebilirken fok ve morsların dış kulakları yoktur. Yüzgeçayaklıların duyuları oldukça gelişmiştir; görme ve işitme duyuları hem hava hem de su için uyum sağlamıştır. Yüzlerindeki kıllarda ileri derecede gelişmiş dokunsal duyu sistemi bulunur. Bazı türler oldukça derine dalabilmektedir (400 m). Derilerinin altında soğuk suda kendilerini sıcak tutacak bir yağ tabakası vardır ve mors dışında tüm türleri kürk ile kaplıdır.

Her ne kadar yüzgeçayaklılar dünya üzerine yayılmışsa da türlerin çoğu Kuzey ve Güney yarımkürenin soğuk sularını tercih eder. Yaşamlarının çoğunu su içinde geçirir; karaya yalnızca çiftleşmek, doğum yapmak ve köpekbalıkları ile katil balinalar gibi avcılardan kaçmak için çıkar. Çoğunluğu balık ve deniz omurgasızları ile beslenir; ancak pars foku gibi çok az türü, penguenler ve diğer foklar gibi büyük omurgalılarla da beslenir. Morslar, dipte yaşayan yumuşakçalarla beslenme konusunda uzmanlaşmıştır. Erkek yüzgeçayaklılar tipik olarak birden fazla dişi ile çiftleşir ancak bu durum türden türe farklılık gösterir. Karada çiftleşen türler genellikle buzda ya da suda çiftleşen türlere göre daha fazla sayıda eş ile çiftleşir. Erkek yüzgeçayaklıların üreme başarısı üzerine olan stratejileri dişileri savunma, dişilerin tercih ettiği bölgeyi savunma, ritüel kur davranışları ya da toplu hâlde kur davranışı gibi çeşitlilik gösterir. Yavrular genellikle ilkbahar ve yaz aylarında doğar ve yavruları büyütme sorumluluğu tamamen dişilere aittir. Bazı türlerin dişileri anne olduklarında görece kısa bir süre için yemek yemeden yavrularını büyütürlerken diğerleri yavrularına bakarken denizde besin aramak için yanlarından ayrılırlar. Morsların yavrularını denizde büyüttükleri bilinmektedir. Yüzgeçayaklılar iletişim için oldukça çeşitli sesler çıkarırlar, bunların arasında Kaliforniya deniz aslanının köpek havlamasına benzer sesi, morsların gong sesine benzer çağrıları ve Weddell foklarının karmaşık şarkıları sayılabilir.

Yüzgeçayaklıların eti, yağı ve kürkü geleneksel olarak Arktika'da yaşayan yerli halklar tarafından kullanılmıştır. Dünya üzerinde farklı kültürlerde fok tasvirlerine rastlanır. Yaygın olarak esâret altında tutulurlar ve hatta bazıları çeşitli oyunlar yapmaları için eğitilirler. Bir zamanlar ticari olarak ürünlerinden faydalanmak için acımasızca avlanan bu hayvanlar artık uluslararası yasalarla korunmaktadırlar. Japon deniz aslanı ile Karayip keşiş fokunun soyu geçen yüzyılda tükenmiş, Akdeniz foku ile Hawaii foku da Dünya Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği tarafından kritik tehlikedeki türler listesine alınmıştır. Avlanmanın yanı sıra yüzgeçayaklıların karşılaştıkları tehditler arasında balıkçı ağlarına takılma, deniz kirliliği ve yerli halklarla yaşanan çatışmalar sayılabilir.

Sistematik

Alman doğa bilimci Johann Karl Wilhelm Illiger yüzgeçayaklıları ayrı bir taksonomik birim olarak tanımlayan ilk biliminsanıdır ve 1811 yılında Pinnipedia adını hem bir familyaya hem de bir takıma vermiştir. Amerikalı zoolog Joel Asaph Allen dünya üzerinde bilinen yüzgeçayaklıların sınıflandırmasını 1880 tarihli monografisinde gözden geçirmiştir. Bu eserinde isimlerin tarihçesini belirtmiş, familya ve cinslerin ayırtedilebilmesi için gereken özellikleri vermiş, Kuzey Amerika'da yaşayan türleri tanımlamış ve dünyanın diğer bölgelerinde yaşayan türler hakkında özet bilgiler sağlamıştır. 1989 yılında Annalisa Berta ve çalışma arkadaşları sınıflandırılmamış klâd Pinnipedimorpha'nın fosil cins Enaliarctos ile modern yüzgeçayaklıların kardeş grup olarak içermesini önermişlerdir. Yüzgeçayaklılar Etçiller takımında ve Köpeğimsiler alt takımında yer alırlar. Günümüzde yaşayan üç familyadan Otariidae ve Odobenidae, Otarioidea üst familyasında yer alırken Phocidae familyası ise Phocoidea üst familyasında sınıflandırılır.

Otariidae familyasının üyelerinin dış kulaklarının varlığı diğer yüzgeçayaklılardan ayırıcı bir özeliktir. Bu hayvanlar su içinde gelişmiş ön üyelerini kullanarak ilerlerler. Ayrıca arka üyelerini öne doğru kıvırarak karada görece daha rahat hareket edebilirler. Alın kemiklerinin ön ucu burun kemiklerinin arasından geçerek aşağı uzanır ve supraorbital foramen geniş ve düzdür. Fossa supraspinata ikincil bir tepecik ile ikiye ayrılmıştır ve bronşlar önden ayrılır. Otariidae familyasında yedi cins ve birinin soyu tükenmiş olan on altı türü sınıflandırılmaktadır.

Özellikleri
Göz çukurları büyük, vücutları silindirik şekildedir. El ve ayak parmakları arasındaki yüzme derisi palet şeklini alır. Vücudun arka kısmının hareketi ile kıpırdarlar. Derinin altında kalın bir yağ tabakası vardır. Yüzde dokunma kılları vardır. Dış kulakları körelmiş ya da tümüyle yok olmuştur. Burun delikleri yüzerken kapanır. Bazı üyelerde köpekdişleri, fildişi gibi uzamıştır. Diğer deniz memelilerinden farklı olarak postlarını değiştirmek ve üremek için karaya çıkarlar. Fokların kürk değişimi için karaya çıkış dönemleri, kimi primitif kabilelerce mit konusu olmaktadır. Faroe Adalarında, fokların post değişimi yaptıkları süreçte  metamorfoza uğrayıp, insanlar gibi içki içip, eğlendiklerine; değişimin ertesi günü yeniden kıyıya indiklerine inanılır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Johann Karl Wilhelm Illiger tarafından adlandırılmış taksonlar

Yüzgeçayaklılar


أ.د. عبد الله يوسف الغنيم (1 يوليو 1947- ) كاتب وجغرافي ومترجم كويتي، يشغل منصب رئيس مركز البحوث والدراسات الكويتية منذ عام 1992م، وشغل العديد من المناصب أبرزها منصب وزير التربية والتعليم العالي في فترتين وزاريتين. كما شغل منصب عميد كلية الآداب في جامعة الكويت.

التعليم

 حاصل على الدكتوراه من جامعة القاهرة عام 1976.
 حاصل على الماجستير من جامعة القاهرة عام 1973.
 حاصل على ليسانس آداب في الجغرافيا من جامعة القاهرة عام 1969.

السيرة العلمية
 محاضر وأستاذ مساعد وأستاذ بقسم الجغرافيا في جامعة الكويت، وقد قام بالتدريس في مجال الفكر الجغرافي العربي وجيمورفولوجية شبه الجزيرة العربية منذ عام 1976 ميلادية إلى الوقت الحاضر.
 رئيس قسم الجغرافيا ثم عميد كلية الآداب بجامعة الكويت (1976 – 1985 ميلادية).
 رئيس تحرير مجلة دراسات الجزيرة العربية والخليج التي تصدرها جامعة الكويت من 1980 – 1985 ميلادية.
 مدير معهد المخطوطات العربية – المنظمة العربية للتربية والثقافة والعلوم (1989 – 1990 ميلادية).
 رئيس مركز البحوث والدراسات الكويتية من 1992 ميلادية حتى الآن.
 عضو مجمع اللغة العربية (مراسل) سوريا 1992 ميلادية.
 عضو مجمع اللغة العربية (مراسل) مصر 1994 ميلادية.
 وزير التربية (1990-1991) ووزير التربية ووزير التعليم العالي (1996-1998).
 عضو المجمع العلمي المصري 1995 ميلادية.
 عضو المجلس الأكاديمى الدولي لمركز الدراسات الإسلامية (جامعة أكسفورد) منذ عام 2003 ميلادية.
 عضو مجلس إدارة متحف المخطوطات – مكتبة الإسكندرية.
 عضو في عدد من المراكز والمجالس العلمية، العربية والعالمية.
 اختير عضواً في مؤسسة الشارقة الدولية لتاريخ العلوم عند العرب والمسلمين عام 2016م.

مؤلفاته

كتب العديد من الكتب، منها:

 جغرافية مصر: من كتاب الممالك والمسالك (تحقيق)
 المخطوطات الجغرافية العربية في المتحف البريطاني
 كتاب اللؤلؤ
 الكويت وجودا وحدودا، الحقائق الموضوعية والادعاءات العراقية
 ترسيم الحدود الكويتية العراقية (اشراف)
 القاموس الجيولوجي: قاموس عربي - إنجليزي، إنجليزي - عربي (تحرير)
 الغوص على اللؤلؤ في المصادر العربية القديمة
 الكويت: قراءة في الخرائط التاريخية
 سجل الزلازل العربي: أحداث الزلازل وآثارها في المصادر العربية
 منتخبات من المصطلحات العربية لأشكال سطح الأرض
 بحوث مختارة من تاريخ الكويت
 الشيخ سعد العبد الله السالم الصباح
 الشيخ جابر الأحمد الجابر الصباح مسيرة الوطن
 الشيخ صباح الأحمد الجابر الصباح: أمير دولة الكويت وقائد مسيرتها
 المخطوطات الجغرافية العربية في مكتبة البودليان جامعة اوكسفورد
 بحوث ومطالعات في التراث الجغرافي العربي
 مصادر البكرى ومنهجه الجغرافى
 قاموس القرآن الكريم (المدخل)
 معجم النبات للأصمعي (تحقيق)، القاهرة 1971م.
 معجم الطب
 معجم الحيوان
 معجم الألفاظ الحضارية
 حمد الجاسر: سيرتة وجهوده في التعريف بالنبات في شبة الجزيرة العربية
 أخبار الكويت: رسائل على بن غلوم رضا الوكيل الإخباري لبريطانيا في الكويت (1899 - 1904)
 رحالة يماني في الكويت فبراير - مايو 1948 من كتاب الجناح المحلق في سماء المشرق (أعده للنشر)
 فريا ستارك في الكويت، الكويت 2010م.
 رحلة تاريخية لسمو الشيخ أحمد الجابر الصباح إلى لندن عام 1935م، الكويت 2010م..
 الكويت وروسيا في عهد الشيخ مبارك الصباح «صفحات من الأرشيفين الروسي والبريطاني»، الكويت 2011م.
 الكويت في كتابات أمين الريحاني ورسائله، الكويت 2011م.
 الرحلة الميمونة إلى بيت الله الحرام التي كتبها مساعد يعقوب البدر عام 1932، الكويت 2011م.
 الكويت في مجلة أخبار لندن المصورة، 2012.
 سور الكويت الثالث: بناؤه وحمايته في وثائق الحميضي، 2013.
 حديث الوثائق: صفحات من وثائق أسرة العبد الجليل، 2014.
 قراءات في وثائق أسرة النصف، 2016.
 الكويت انطباعات أجنبية، 2017.
 «الغوص على اللؤلؤ في الكويت والخليج العربي» ــ مقالات وتقارير من الوثائق البريطانية (ترجمة وإعداد)، 2018.
 طريق الكويت إلى الاستقلال، 2020.
كُتب أشرف عليها أو شارك فيها
 الألغام الأرضية وتدمير البيئة الكويتية إحدى جرائم العدوان العراقي.
 تدمير آبار النفط في الوثائق العراقية: الأضرار البيئية والاقتصادية والجهود الكويتية في المحافظة على الثروة النفطية.
 الشيخ صباح الأحمد الجابر الصباح عزيمة وبناء.
 بحوث مختارة من تاريخ الكويت (إشراف ومراجعه).
 رئيس فريق العمل لإصدار قاموس القرآن الكريم.
 عضو هئية تحرير ومراجعة موسوعة (العالم الإسلامي) الصادرة عن وزارة التخطيط، الكويت.

أخوانه
 يعقوب يوسف الغنيم
 مرزوق يوسف الغنيم

الجوائز والتكريم

 حصل على وسام الإستقلال من الدرجة الأولى من الملك عبد الله الثاني بن الحسين ملك المملكة الأردنية الهاشمية عام 2013.
 حصل على جائزة ومنحة خادم الحرمين الشريفين الملك سلمان بن عبدالعزيز لدراسات وبحوث تاريخ الجزيرة العربية في دورتها الخامسة عام 2014.
 اختير شخصية العام التراثية من المنظمة العربية للتربية والثقافة والعلوم (ألسكو) عام 2014.
 حصل على جائزة الدولة التشجيعية في مجال الدراسات الأدبية والنقدية واللغوية والتراثية عام 2015.
 حصل على جائزة الملك فيصل العالمية في الدراسات الإسلامية عام 2016.
 حصل على جائزة التميز الخليجي عام 2016.

انظر أيضا
 محمد الفارس
 نايف الحجرف
 سعود هلال الحربي
 سليمان البدر
 عبد العزيز الغانم
 عبد المالك التميمي

مراجع

حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية في الدراسات الإسلامية
كتاب كويتيون
مبادرة كلمة سواء
وزراء تربية كويتيون
كويتيون حازوا جائزة الدولة التقديرية
مواليد 1947
مترجمون كويتيون
مترجمون عرب
أكاديميون كويتيون
حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية
خريجو جامعة القاهرة
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

عبد الله يوسف الغنيم


Emin Fuat Keyman, (d. 1958), uluslararası ilişkiler uzmanı Türk akademisyen, siyaset bilimcisi.

Fuat Keyman, Sabancı Üniversitesi'nin rektör yardımcısıdır ve uluslararası ilişkiler bölümünde profesör unvanıyla çalışmaktadır. Fuat Keyman, İstanbul Politikalar Merkezi'nin de yöneticisidir. Demokratikleşme, küreselleşme, uluslararası ilişkiler, Türkiye-AB ilişkileri, Türk dış politikası ve sivil toplum gelişimi konularında uzmandır. Bilim Akademisi aslî üyesidir.

Akademik Hayatı
Fuat Keyman, lisansını 1981 yılında, yüksek lisans derecesini ise 1983 yılında Ankara'da Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde tamamladı. Doktorasını 1991 yılında Carleton Üniversitesi'nden uluslararası ilişkiler ve karşılaştırmalı politika alanında aldı.

Keyman, 1994'ten 2002 yılına kadar Bilkent Üniversitesi'nin siyaset bilimi ve kamu yönetimi bölümünde ders verdi. 2002 yılında Koç Üniversitesi'ne geçti. 2010 yılına kadar uluslararası ilişkiler bölümünde ders verdi.

Habertürk gazetesi yazarı Fehmi Koru, Milliyet gazetesi yazarı Derya Sazak, İstanbul Ticaret Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dekanı Mustafa Erdoğan'la birlikte her pazar günü TRT 1'de yayınlanan Politik Açılım başlıklı programa katılmaktadır.

Özel Hayatı
Fuat Keyman evlidir, bir kızı ve bir oğlu vardır.

Makaleleri

 Symbiotic Antagonisms: Competing Nationalisms in Turkey (İç içe Çatışmalar: Türkiye'de Milliyetçilik) (Utah University Press, Utah, 2009/10, Ayşe Kadıoğlu ile birlikte),
 Remaking Turkey: Globalization, Alternative Modernities, Democracy (Türkiye'nin Yeniden-İnşası: Küreselleşme, Alternatif Moderniteler, Demokrasi) (Lexington, Oxford, 2007),
 Turkish Politics in a Changing World (Değişen Dünyada Türk Siyaseti) (Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 2007, Ziya Öniş ile beraber),
 Citizenship in a Global World: European Questions and Turkish Experiences (Küreselleşen Dünyada Vatandaşlık: Avrupa Soruları, Türkiye Deneyimleri) (Routledge, London, Ocak, 2005, Ahmet İçduygu ile beraber),
 Globalization, State, Identity/Difference: Towards a Critical Social Theory of International Relations (Küreselleşme, Devlet, Kimlik/Farklılık) (Humanities Press, New Jersey, 1997),
 Küreselleşme, Avrupalılaşma ve Türkiye'de Vatandaşlık, (Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 2009),
 Türkiye'nin İyi Yönetimi, (Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 2008),
 Değişen Dünya, Dönüşen Türkiye (Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 2006)
 Türkiye ve Radikal Demokrasi (Alfa, İstanbul, 2001)

 Türkiye Siyasi Tarihi ve Demokratikleşme (Osmanlı'dan İkibinli Yıllara Türkiye'nin Politik Tarihi)(Savaş Yayınevi, 4. baskı, 2012)
 Sekiz Kentin Hikâyesi - Türkiye'de Yeni Yerellik ve Yeni Orta Sınıflar (Metis Yayınları, 2020, Berrin Koyuncu Lorasdağı ile birlikte)

Kaynakça

1958 doğumlular
Yaşayan insanlar
Bilim Akademisi üyeleri
Türk akademisyenler

Fuat Keyman


Paradise Expired er en dansk oplysningsfilm fra 2011, der er instrueret af Lasse Rahbek Petersen og Christian Frederiksen.

Handling
Langt ude i Stillehavet, blot få meter over havets overflade, ligger Tuvalu. Forskere forudser at Tuvalu vil være det første land, der går under grundet global opvarmning og stigende vandstande. Men bor man på Tuvalu, er der andre og ligeså store problemer, som truer med at drukne landet, længe før havet gør det. For overalt på hovedøen Funafuti ligger der bunker af skrald. Plastikflasker, sodavandsdåser, jern og skrot optager landskabet, som en torn i øjet på det, der burde være et paradis. Når 4.500 mennesker skal deles om næsten intet land, er der ikke mange steder at gøre af affaldet. Og kun én bekymret mand forsøger at gøre noget ved problemet. Hans navn er Apelaamo og han er Tuvalus eneste skrot-eksportør. Men én mand kan ikke genbruge for et helt land og Apelaamo har sine egne problemer at kæmpe med.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Oplysningsfilm fra Danmark

Paradise Expired


ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලිපි ප්‍රධාන වශයෙන් අවධි තුනකට අයත් වේ.

පළමු අවධිය
මෙම අවධිය පූර්ව බ්‍රාහ්මී යුගය ලෙසද හැඳින්වේ. මීට ක්‍රි. පූ. 3 වන ශතවර්ශයේ සිට ක්‍රි. ව. 1 වන ශතවර්ශය දක්වා වූ ශිලා ලිපි අයත් වේ.

ලෙන් ආශ්‍රිතව ලියැවී ඇති බැවින් මෙම යුගයේ ලිපි ලෙන් ලිපි වශයෙන් හඳුන්වයි. ශ්‍රි ලංකාවේ සෑම ප්‍රදේශයකින්ම පාහේ මෙම වකවානුවට අයත් ලිපි හමුවේ. පහළ ඌව වැලියාය, මොනරාගල, ඇතිලිවැව, ගලබැද්ද, නාමළුව, බුද්දම, කොල්ලදෙණිය, කෝමාරිකාගල හා නැව්ගල වැනි ප්‍රදේශ ඊට උදාහරණ වේ. මේ ආකාරයේ ලිපි වල අන්තර්ගතය වී ඇත්තේ එකල සමාජයේ විවිධ තරාතාරම් වලට අයත් ජනයා විසින් සංඝයා වහන්සේලාට කරන ලද ලෙන් පූජා පිළිබඳ විස්තර වේ.

දෙවන අවධිය

මෙම අවධිය අපර බ්‍රාහ්මී යුගය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මීට ක්‍රි. ව. 1 වන ශතවර්ශයේ සිට ක්‍රි. ව. 7 වන ශතවර්ශය දක්වා වූ ශිලා ලිපි අයත් වේ.

මෙම සමයේ දැකිය හැකි විශේෂත්වය වන්නේ වඩා පුළුල් විස්තර සහිත ගිරි ලිපි හා පුවරු ලිපි විකාශනය වීමයි. එසේම ශිලා වලට අමතරව රන්පත් (වල්ලිපුරම් රන් සන්නස), දුනුකේ කොල, තල්පත් ආදියෙහි ලිපි ලිවීම සිදුවී ඇත.

මෙම යුගයට අයත් ලිපි කතරගම, මොනරාගල, සියඹලාණ්ඩුව, ගලබැද්ද හා බුත්තල වැනි ප්‍රදේශවලින් හමුවේ. අක්ෂර වල හැඩය හා විකාශය අනූව මෙම ලිපි අපර බ්‍රාහ්මී ලිපි ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. විහාරාරාමයන්ට ගම්බිම්, ඉඩකඩම්, වැව්, පොකුණු ආදිය පූජා කිරීම සම්බන්ධ තොරතුරු මෙම ලිපිවල අන්තර්ගත වේ. මෙහි දැකිය හැකි තවත් විශේෂයක් වන්නේ රජවරු හා ඔවුන්ගේ පරම්පරා විස්තර ඇතුළත් වීමයි.

තෙවන අවධිය

මෙම අවධිය මැදි කාලීන යුගය ලෙසද හැඳින්වේ. මීට ක්‍රි. ව. 7 වන ශතවර්ශයේ සිට ක්‍රි. ව. 15 වන ශතවර්ශය දක්වා වූ ශිලා ලිපි අයත් වේ.

මෙම යුගයේ ශිලා ලිපි ටැම් මත ලියැවුණු හෙයින් ටැම් ලිපි, අත්තානි කණු ලිපි ලෙස හැඳින්වේ. රජවරු විසින් විහාරාරාමයන්ට දෙන ලද වරප්‍රසාද, විහාරාරාමවලින් කඩාවඩා ගන්නවුන්ට කරන ලද ශාප පාඨ එසේම ජනතාවට පනවන ලද නීති රීති ආදිය පිළිබඳ විස්තර මේවායේ අන්තර්ගත වේ.

මෙම යුගයට අයත් ලිපි හෝපිටගමුව, යුධගනාව, දඹේගොඩ, කතරගම හා යටියල්ලාතොට වැනි ප්‍රදේශවලින් හමුවේ. බදුල්ල මහජන පුස්තකාල ගොඩනැගිල්ල තුල ස්ථාපිත, මහියංගනය සොරබොර වැව අසලින් හමුවූ බදුල්ල ටැම් ලිපිය සමකාලීන ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික, සමාජයීය තත්වය නිරූපණය කරයි.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලිපි

ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලිපි


Grand Prix du canton d'Argovie var den 54. udgave af cykelløbet Grand Prix du canton d'Argovie. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 8. juni 2017. Løbet blev vundet af italienske Sacha Modolo fra .

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

Grand Prix du canton d'Argovie 2017


Le Turkana est une race de dromadaire originaire du nord-ouest du Kenya.

Origine et distribution
C'est une race assez récente, élevée par le peuple Turkana qui lui a donné son nom. Les animaux descendraient de dromadaires acquis lors de raids contre les Rendille et les Gabbra, il y a de cela 200 à 300 ans. Les études génétiques ont mis en évidence une origine génétique proche du Rendille et du Turkana. On le trouve dans le nord-ouest du pays, dans le comté de Turkana.

Description
Le Turkana est la plus petite des races camelines kényanes. Pesant en moyenne , la chamelle peut monter à  et un mâle jusqu'à .

Élevage et production
Les Turkana élèvent principalement les dromadaires comme source de nourriture : lait, viande et sang. Ils ne les utilisent pas pour le transport.

Animal frugal, il a la production de lait la plus faible des races kényanes :  par jour pour une période de lactation de 9 à 10 mois. C'est aussi un animal robuste et rapide sur un terrain de collines . Il peut porter une charge d'une centaine de kilogrammes sans soucis.

La chamelle donne naissance à un seul petit pesant entre 20 et  à la naissance.

La race est également élevée par les Pokot et les Samburu. Les Pokot ont constitué leurs troupeaux au début du , lors d'expéditions punitives contre les Turkana aux côtés des Anglais, lors de l'époque coloniale. Les Samburu, vivant au sud du lac Turkana, dans le district de Samburu, élevaient principalement des bovins, ovins et caprins. Au milieu du , une partie se diversifie en achetant des dromadaires à différents peuples. Plus de la moitié sont obtenus auprès des Turkana.

Notes et références

Bibliographie

Articles

Articles connexes

 Liste de races de chameaux et de dromadaires
Élevage camelin au Kenya

Liens externes

Race cameline originaire d'Afrique
Race animale originaire du Kenya
Statut FAO non menacée

Turkana (dromadaire)