Massimo Manuelli (* 24. Oktober 1938 in Turin) ist ein italienischer Filmregisseur.

Leben
Manuelli war in den 1960er Jahren als Regieassistent tätig und inszenierte 1981 einen Fernsehfilm, bevor er zum Dokumentarfilm über das Begräbnis Enrico Berlinguers beitrug und Il piccolo teatro di Milano für das Fernsehen verantwortete. 1987 entstand der Kinofilm Una notte, un sogno, den er auch schrieb und in dem er spielte.

Filmografie (Auswahl)
 1987: Una notte, un sogno

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1938
Mann

Massimo Manuelli


الأقدام المرحة  هو فيلم رسوم متحركة وغنائي من إنتاج أسترالي حائز على جائزة الأوسكار لأفضل فيلم صور متحركة للعام 2006. الفيلم من إخراج جورج ميلر الذي ساهم بكتابة النص أيضا ومن بطولة عدة نجوم أمثال اليجاه وود، روبن ويليامز، بريتاني ميرفي، هيو جاكمان ونيكول كيدمان. صدر الفيلم في أمريكا الشمالية بتاريخ 17 نوفمبر، 2006.

القصة
القصة تدور حول مامبل البطريق الصغير من نوع البطاريق الملكية الذي يتسبب والده بإسقاطه وهو في البيضة مما يسبب تأخر فقسه ثم عدم قدرته على الغناء كباقي أفراد عشيرته مما يسبب له مشاكل جمة نتيجة عدم اعجاب أي أنثى به لصوته الشاذ وبدلا من ذلك يصبح مامبل راقصا بارعا باقدامه الشيء الذي لا يقبله أبوه أو أي فرد بالمجموعة حتى جلوريا التي أحبها والبطاريق التي تشعر بالجوع نتيجة نقص الاسماك تلقى باللوم عليه لأنه فأل سيء لها وتنفيه خارج القبيلة عندها يقرر مامبل بأنه لا جدوى من العيش مع قبيلته وأن عليه البحث عن سبب نقص الأسماك مع إدراكه بأنه قد لا يعود مرة أخرى

انتزاعه للاوسكار
استطاع الاقدام المرحة انتزاع الأوسكار أفضل فيلم رسوم المتحركة من كلا من والت ديزني وبيكسار عن فيلمهم سيارات (فيلم) الذي عقد عليه امال عريضة بعد سنتين من الإنتاج بقيادة جون لاسيتر

مراجع

وصلات خارجية

  الموقع الرسمي

  الأقدام المرحة في موقع Metacritic
  الأقدام المرحة - مراجعة

أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في القارة القطبية الجنوبية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام آيماكس
أفلام أسترالية
أفلام أصدقاء أمريكية
أفلام أصدقاء عقد 2000
أفلام أطفال أسترالية
أفلام أطفال عقد 2000
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 2006
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بيئية
أفلام تضم شخصيات مؤنسة
أفلام تقع أحداثها في القطب الجنوبي
أفلام جورج ميلر
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل فيلم رسوم متحركة
أفلام حركة حاسوبية أمريكية
أفلام حركة حاسوبية في 2006
أفلام حول الحيوانات
أفلام رسوم متحركة أسترالية
أفلام رسوم متحركة أطفال كوميدية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال مغامرات أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال موسيقية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية في عقد 2000
أفلام رسوم متحركة عن البطاريق
أفلام رسوم متحركة عن الرفاق
أفلام رسوم متحركة كوميدية
أفلام رسوم متحركة موسيقية
أفلام رفاق كوميدية أمريكية
أفلام سجلها جون باول
أفلام عن الإلحاد
أفلام فيلاج رود شو بيكتشرز
أفلام كتب نصها السينمائي جورج ميلر
أفلام كوميديا موسيقية أسترالية
أفلام كوميدية أسترالية
أفلام كوميدية في 2006
أفلام كوميدية موسيقية في عقد 2000
أفلام لايف أكشن مع أنميشن
أفلام مغامرات كوميدية أمريكية
أفلام مغامرة إنتاج عقد 2000
أفلام من إنتاج جورج ميلر
أفلام موسيقية أسترالية
أفلام موسيقية في عقد 2000
أفلام موسيقية كوميدية أمريكية
أفلام وارنر برذرز
خلافات دينية في الأفلام
خلافات دينية في رسوم متحركة
لاقط الحركة في الأفلام

الأقدام المرحة


Un jeu vidéo open source, ou simplement un jeu open source, est un jeu vidéo dont le code source est open source, c'est-à-dire accessible et permettant des travaux dérivés. Ils sont souvent librement distribuables et parfois compatibles entre plates-formes.

Définition et différenciation
Tous les jeux open source ne sont pas des logiciels libres ; certains jeux open source contiennent du contenu propriétaire. Les jeux open source qui contiennent exclusivement du contenu libre sont conformes à la DFSG, et à la culture libre, et sont parfois appelés jeux libres.

De nombreuses distributions Linux n'incluent que des jeux dont le contenu est librement redistribuable, les clauses restrictives des jeux freewares ou commerciaux étant prohibées.

Contexte
En général, les jeux open source sont développés par des groupes relativement restreints de personnes pendant leur temps libre, le profit n'étant pas l'objectif principal. De nombreux jeux open source sont des projets gérés par des bénévoles et, à ce titre, les développeurs de jeux gratuits sont souvent des amateurs et des passionnés. Par conséquent, les jeux open source mettent souvent plus de temps à mûrir, sont moins courants, et n'ont souvent pas la valeur de production des titres commerciaux.

Avant les années 2000, un défi pour créer du contenu de haute qualité pour les jeux était le manque de disponibilité ou le prix excessif des outils de modélisation 3D ou de conception de niveaux. Cela a changé ces dernières années, et la disponibilité de logiciels open source (des outils tels que Blender, des moteurs de jeu ou des bibliothèques) a stimulé la réalisation de jeux vidéo open source et de jeux vidéo indépendants. Les moteurs de jeu FLOSS, comme Godot, ainsi que les bibliothèques, comme SDL, sont de plus en plus courants dans le développement de jeux, même non open source.

Étant donné que le contenu artistique d'un jeu n'est pas considéré comme logiciel, il n'y a aucun obstacle philosophique ou éthique à la vente d'un jeu dont le contenu artistique est protégé par le droit d'auteur et dont l'intégralité du code source est un logiciel libre.

Certains projets de jeux open source sont basés sur des jeux anciennement propriétaires, dont le code source a été publié en tant que logiciel open source tandis que le contenu du jeu (tel que les graphismes, l'audio ou encore les niveaux) peut ou non être sous licence libre. Les exemples incluent le jeu de stratégie en temps réel Warzone 2100 et le simulateur de construction de ville basé sur le code source de SimCity Micropolis. L'avantage de tels projets en continuation d'anciens est que ces jeux sont déjà "complets" car le contenu graphique et audio est disponible, et donc les auteurs open-source peuvent se concentrer sur le portage, la correction des bogues ou la création de mods.

Dans un article de 2004, Adam Geitgey remet en question la compatibilité de la culture open source par rapport au processus de développement de jeux. Il suggère que les avantages perçus du développement open source ne fonctionnent pas pour les jeux, parce que les utilisateurs s'en désintéressent relativement rapidement et ne contribuent donc pas au projet en retour. Geitgey note en outre que la musique et l'aspect visuel ne se construisent pas à partir du travail des autres de la même manière que le codage. Il soutient qu'un contenu artistique de haute qualité est nécessaire, ce qui est généralement produit commercialement par des artistes rémunérés. En conclusion, bien que des projets tels que Linux se nourrissent de la philosophie open-source, cette dernière peut ne pas favoriser le développement de jeux.

.

Histoire

Références

Développement de jeux vidéo
Jeu vidéo libre

Jeu vidéo open source


Nationalpark Arkipelag La Maddalena. eller på italiensk Arcipelago di La Maddalena National Park er en nationalpark der omfatter det meste af øgruppen Arkipelag La Maddalena ud for nordkysten af Sardinien i Italien.
Parken blev etableret 1. april 1994 og omfatter et areal på 201,46 km² med 180 kilometer kyst. Området omfatter alle øer i kommunen La Maddalena. Øgruppen omfatter ud over hovedøen La Maddalena med hovedbyen La Maddalena, seks andre større øer (rækkefølge efter størrelse): Caprera, Spargi, Santo Stefano, Santa Maria, Budelli og Razzoli. Kun Maddalena, Caprera og S. Stefano er beboede.

Nationalparkens område vil blive en vigtig del af en kommende Bocche di Bonifacio international marinpark, og en vigtig del af det europæiske netværk af områder af stor miljømæssig betydning.

Galleri

Se også
 Nationalparker i Italien

Henvisninger

 Parco Nazionale dell'Arcipelago di La Maddalena
 Parco nazionale dell'Arcipelago di La Maddalena in Italy på protectedplanet.net
 La-Maddalena-Archipel

Nationalparker i Italien
Sardinien

Nationalpark Arkipelag La Maddalena


This is a list of cities in Liberia:

Arthington
Barclayville
Bensonville
Brewerville
Bopolu
Buchanan
Buutuo
Caldwell
Careysburg
Clay-Ashland
Edina
Fish Town
Ganta
Gbarnga
Greenville
Harbel
Harper
Kakata
Monrovia (capital)
Marshall
Paynesville
Pleebo
River Cess
Robertsport
Sacleipea
Sanniquellie
Tubmanburg
Tuzon
Virginia
Voinjama
Yekepa
Zorzor
Zwedru

References

Liberia, List of cities in
Liberia
Cities

List of cities in Liberia


Der Atacamakolibri (Rhodopis vesper) ist ein Vogel aus der Familie der Kolibris (Trochilidae) und die einzige Art der somit monotypischen Gattung Rhodopis. Das Verbreitungsgebiet dieser Art umfasst die Länder Peru und Chile. Der Bestand wird von der IUCN als "nicht gefährdet" (least concern) eingeschätzt.

Merkmale

Der Atacamakolibri erreicht eine Körperlänge von etwa 13 cm, wobei der leicht bogenförmige Schnabel 33 mm ausmacht. Die Unterarten sind etwas kleiner. Die Oberseite ist grau-braun, wobei der Rücken hell grün bis goldenbronze glänzt. Der Bürzel ist rotbraun gefärbt. Die helle Unterseite ist weißlich grau. Die Kehle des Männchens ist violett, doch geht die Färbung seitlich ins Bläuliche über. Dies steht in starkem Kontrast zur weißen Brust. Die äußeren schwarzen, 4 cm langen Steuerfedern des gabelförmigen Schwanzes wirken sehr dünn. Im Schlichtkleid ist die Kehle des Männchens braun geschuppt. Beim Weibchen und den Jungtieren ist die Unterseite durchgehend hellgrau, wobei die Färbung im Bereich der Kloake weiß ist. Der kurze, zweilappige Schwanz ist bronzegrün und weist Richtung Ende ein schwarzes Band auf. Die Enden der äußeren drei Schwanzfedern zieren deutliche weiße Flecken. Männliche Jungtiere haben eine leicht gefleckte Kehle, die gelegentlich von glitzernden, runden Flecken durchzogen sind. Der halblange Schwanz ist deutlicher gemustert als dies bei den Weibchen der Fall ist.

Verhalten
Man sieht Atacamakolibris oft auf den oberen Ästen oder Stromleitungen sitzen. Die Männchen fliegen während der Balz in einer U-förmigen Flugbahn vor den Weibchen. Meist fliegen Atacamakolibris zur Nahrungsaufnahme Leguminosen-Bäume, Agaven, Tabakpflanzen und Kakteen an. Gelegentlich sieht man sie auch an Blumen oder reifen Früchten, die auch von Ameisen oder anderen Vögeln aufgesucht werden.

Verbreitung und Lebensraum
Atacamakolibris kommen unregelmäßig bis häufig westlich der Anden vom Meeresspiegel bis in Höhen von 3800 Metern vor. Hier sieht man sie im Gebüsch, an Waldrändern, in Agrarlandschaften und in Gärten. Dabei bevorzugen sie die Vegetation der nebligen Gebiete und die feuchte Loma-Zone an der peruanischen Küste.

Fortpflanzung

Atacamakolibris brüten das ganze Jahr, aber am häufigsten im Zeitraum zwischen August und Dezember. Ihre taschenförmigen Nester bauen sie beispielsweise in den überhängenden Ästen der zur Gattung Inga gehörenden Art Inga feuilleei.

Lautäußerungen
Der Ruf klingt wie ein schnelles flüssiges Geschnatter, durchzogen von kräftigen tschuh-Lauten. Das Geschnatter klingt melodisch wie tsii-tsii-dii-dii, welches sich erst steigert und dann abflaut.

Unterarten

Es sind drei Unterarten beschrieben worden, die sich in ihrer Färbung, ihrer Größe und ihrem Verbreitungsgebiet unterscheiden:
 Rhodopis vesper vesper (, 1829) – Die Nominatform findet man von Piura bis in die Región de Tarapacá.
 Rhodopis vesper koepckeae , 1974 – Die Unterart hat einen etwas kürzeren, 19 mm langen Schnabel sowie deutlich weniger Rostbraun am Bürzel. Das Verbreitungsgebiet beschränkt sich auf die Küstenzonen Perus nahe dem Cerro Illescas in der Sechura-Wüste in der Region Piura.
 Rhodopis vesper atacamensis (, 1869) – Die etwas kleinere Unterart kommt von Chañaral in der Región de Atacama über Copiapó bis in die Región de Coquimbo vor. Ihr Schnabel wird nur ca. 22 mm lang.

Gelegentlich findet man in der Literatur die Unterart Rhodopis vesper tertia , 1932, die aber heute als Synonym für die Nominatform gilt.

Etymologie und Forschungsgeschichte
René Primevère Lesson stand zur Erstbeschreibung kein Typusexemplar zur Verfügung. Stattdessen stützte er sich auf eine Zeichnung von Jean-Gabriel Prêtre (1768–1849). Das Protonym lautet Ornismya vesper. Erst im Jahr 1854 ordnete Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach die Art der Gattung Rhodopis zu. Dieser Name bezeichnet die Hetäre Rhodopis, , und bedeutet "von rosigem Aussehen". Das Artepitheton vesper ist lateinischen Ursprungs und bedeutet so viel wie "Abend". Dies leitet sich wiederum von dem Planeten Venus, dem hellsten Stern des Abendhimmels, ab. Die Unterart koepckeae wurde nach Maria Koepcke benannt, die einige Exemplare im Norden Perus gesammelt hatte. Atacamensis steht für die Región de Atacama. Leybold erhielt das Typusexemplar aus Copiapó von einem Adolfo Paulsen.

Literatur

Weblinks

 Factsheet auf BirdLife International

Einzelnachweise

Kolibris

Atacamakolibri


An Epidendrum lacteum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Epidendrum lacteum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum lacteum


, né le  à Hamamatsu au Japon, est un footballeur japonais. Il évolue au poste de défenseur central au VfB Stuttgart.

Biographie

En club
Né à Hamamatsu au Japon, Hiroki Ito est formé par le Júbilo Iwata. En , est annoncé sa promotion en équipe première pour la saison à venir.

Ito joue son premier match en professionnel le  lors d'une rencontre de coupe de la Ligue japonaise contre le Shimizu S-Pulse. Il entre en jeu et son équipe s'incline (1-0)

Le , Hiroki Ito est prêté au VfB Stuttgart, où il doit dans un premier temps être intégré à l'équipe B. Il joue son premier match en équipe première le 7 août 2021, à l'occasion d'une rencontre de coupe d'Allemagne face au BFC Dynamo. Il est titularisé lors de cette rencontre remportée largement par son équipe sur le score de six buts à zéro. Il inscrit son premier but pour Stuttgart le , lors d'une rencontre de championnat face au 1. FSV Mayence 05. Titulaire, Ito ouvre le score d'une frappe du droit, et son équipe l'emporte par deux buts à un. Il est récompensé de ses performances en  avec son club de Stuttgart, en étant élu meilleur Rookie du mois en Bundesliga. Il est nominé pour le prix du Rookie de la saison 2021-2022 en Bundesliga.

Le , le VfB Stuttgart lève l'option d'achat pour Hiroki Ito. Le défenseur japonais s'engage donc définitivement avec le club allemand, signant un contrat courant jusqu'en juin 2025.

En équipe nationale
En janvier 2018, il participe au championnat d'Asie des moins de 23 ans qui se déroule en Chine. Il s'illustre en étant l'auteur d'un doublé en phase de poule contre la Corée du Nord. Le Japon s'incline lourdement en quart de finale face à l'Ouzbékistan (défaite 0-4).

Avec les moins de 19 ans, il participe au championnat d'Asie des moins de 19 ans en 2018. Lors de cette compétition organisée en Indonésie, il joue quatre matchs. Il se met en évidence en marquant un but en phase de poule contre la Corée du Nord, puis une passe décisive en quart de finale contre l'Indonésie. Le Japon s'incline en demi-finale face à l'Arabie saoudite.

Hiroki Ito est ensuite sélectionné avec l'équipe du Japon des moins de 20 ans, pour participer à la Coupe du monde des moins de 20 ans en 2019. Lors de cette compétition organisée en Pologne, il joue trois matchs, dont deux comme titulaire. Le Japon est éliminé en huitièmes de finale par la Corée du Sud (0-1 score final), futur finaliste de la compétition.

Le , il est sélectionné par Hajime Moriyasu pour participer à la Coupe du monde 2022.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international japonais
Joueur du Júbilo Iwata
Joueur du Nagoya Grampus
Joueur du VfB Stuttgart
Naissance en mai 1999
Naissance à Hamamatsu

Hiroki Ito (football, 1999)


Mytilus es un género de moluscos bivalvos de la familia Mytilidae, conocidos vulgarmente como mejillones marinos.

Especies

Dentro de dicho género se incluyen las siguientes especies:
 Mytilus californianus (T.A.Conrad, 1837)  - Mejillón californiano
 Mytilus chilensis (Hupé 1854) - Mejillón chileno o chorito
 Mytilus edulis (Linnaeus, 1758)  - Mejillón atlántico
 Mytilus galloprovincialis (Lamarck, 1819)  - Mejillón mediterráneo
 Mytilus trossulus (Gould, 1850) - Mejillón tonto en lengua inglesa

Referencias

Mytiloida
Mytilidae

Mytilus


Sale Sharks este un club englez profesionist de rugby, care în prezent evoluează în Aviva Premiership, primul eșalon al sistemului competițional de rugby din Anglia.

Lotul actual
Actualizat pentru sezonul 2015–16.

Jucători notabili

Palmares
 Middlesex Sevens
 Campioană: 1936
 Glengarth Sevens
Davenport Plate Champions: 1968, 1985
Main Event Champions: 1978
Courage League National Division Two
 Campioană: 1993-94
 European Challenge Cup
 Campioană: 2002, 2005
 Melrose Sevens
 Campioană: 2003
 English Premiership
 Campioană: 2006

Referințe

Legături externe
 Sale Sharks Official Website
 Premiership Rugby Official Homepage
 Team Page at BBC Sport
 Team Page at Scrum.com

Fondări în 1861
Cluburi de rugby

Sale Sharks


Crkva Blažene Djevice Marije od Milosrđa (Gospe od Spilica) je katolička crkva u gradu  Visu.

Opis
Župna crkva Gospe od Spilica sagrađena je u prvoj polovini 16. stoljeća na obali zmeđu Kuta i Luke u Visu. Izvorno jednobrodna, u 18.st. postala je trobrodna povezivanjem prigrađenih kapela. Ističe se visokom dvokatnom preslicom na glavnom, zapadnom pročelju. Na crkvi se prepleću gotički, renesansni i barokni elementi. Građena je od izvrsno klesanih kamenih kvadera povezanih vrlo uskim sljubnicama. U unutrašnjosti se ističu slika mletačkog slikara Girolama di Santa Croce, barokni oltari, drveni kor iz 18. stoljeća s orguljama, oltari iz 19. stoljeća, te nadgrobne ploče s natpisima iz 17. – 18.st.

Zaštita
Pod oznakom Z-5470 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Marija

Crkva Blažene Djevice Marije od Milosrđa u Visu


Kansu Gavri ya da Gansu Gavri tam adıyla El-Eşref Kansu el-Gavri (Arapça: الأشرف قانصوه الغوري; d. 1440 - ö. 1516), Memlük Sultanı. Burci Hanedani'ndan olup 1501-1516 yılları arasında Memlük hükümdarlığı yapmıştır. Memlük Devletinde hükümdarlar, birbirini takip eden iki hanedandan seçilmiş olup, bu hanedanlar Memalik-i Bahriye ve Memalik-i Çerakise (Burci)'dir. Kansu Gavri Çerkes asıllıdır. Edebiyat ve sanata olan desteğiyle bilinirdi; sarayında minyatür atölyesi barındıran tek Memlük hükümdarıdır. Arapça ve Türkçe şiirler yazdı; Farsça bilmesine rağmen Şehnâmeyi Türkçeye çevirtti.

Tahta getirilişi ve iktidarını pekiştirmesi

Kendinden önce Memluk Sultanı olan Al-Adil Sayf ad-Din Tüman bay I saklanıp kaybolmasi ile Çerkes Memlûklu emirler yeni bir sultan aramaya koyuldular ve ancak bir hafta kadar sonra El-Ashraf Kansu al-Gavri'nin üzerinde anlaştılar. El-Eşref Kansu al-Gavri bir Cerkes asıllı kölemen idi ve köle olarak Sultan El-Eşref Sayfaldin Kayıtbay'in hizmetindeydi. Kırk yaşına geldiği zaman bir Memlûk rütbesi olan "Onların Emiri" oldu ve serbestisini kazandı. Sonra yeteneğine bağlı olarak çok çabuk ilerledi Tarsus, Halep ve Malatya'ya Memlûk valisi oldu; "Binlerin emiri" rütbesi verildi; Memlûk Sarayı'nda saray nazırı ve Baş Vezir oldu. Sultanlığa aday olarak kabul edilince, önce bu görevi almak istemedi. Fakat nufûzlu emirler ısrar ettiler ve kendisine sadakatle hizmet edeceklerine dair yeminler ettiler. En sonunda Kansu Gavri 1501'de Memluk Sultanlığını kabul ettiğinde 60 yaşında bulunmaktaydı. Fakat hala aklen ve fiziksel olarak zindedeydi; kendi fikirleriyle ve hareketleriyle sert kararlar alabilmekteydi ve hiçbir Emirin, ne kadar güçlü olursa olsun, kuklası olmamıştır.

Tahta geçince ilk önemli icraatı, her Memlûklu hükümdarı gibi, daha önceki Sultanın taraftarlarının elimine edilmesi ve kendinin taraftarlarının devlet ve ülkenin en önemli görevlerine atanmaları oldu. Eski Sultan taraftarları tahta zarar verirler diye araştırıldılar, yakalandılar, tutuklandılar veya ülkenin merkezinden uzak taraflarına sürgüne gönderildiler ve bütün malları müsadere edildi. Buna karşılık Kansu Gavri'nin yakın taraftarlarının köleliklerine son verilip azatlandılar ve sarayda ve ülkede ileri devlet görevlerine atandılar. Tuman bay I saklandığı yerden yeni rejime karşı komplolar planlamaktaydı. Fakat Kansu'nun Sultanlığı ele almasından birkaç ay sonra ihanete uğradı. Fakat Kansu Gavri'nin kendisi bu sabık sultanı ele geçiremeden, kendi saltanatı zamanında idam ettirdiği bir emir'in kölemenleri tarafından bulunup öldürüldü. Bu surette Kansu Gavri şahsen eski Sultanı öldürme ithamı altında kalmadı. Diğer taraftan, Tuman bay I'in idam ettirdiği bir önceki Memluk Sultanı  El-Eşref Canpolat'''ın ölüsünün gömülmüş olduğu İskenderiyeden Kahireye getirilerek eski Memluk Sultanlarına uygun bir mezara gömüldü.

Kansu Gavri bundan sonra devletin maliye sorunlarına el attı. Hazine boştu. Kansu Gavri yeni çok ağır vergiler koydu. Bu birçok vergi yükümlüsünün 7-10 aylık gelirine eşitti ve dinsel kurumlar ve hayır kurumları bile bu ağır vergilerden muaf tutulmadı. Verginin tam toplanmasına ve hiç vergi kaçırılmasına çok önem verildi. Müslüman, Hristiyan ve Yahudi ayrımı olmadan bütün dinsel kurumlar şikayete başladı. Kahire'de vergi tahsildarları taşa tutuldu; Şam Valisi bir vergi protestocusunun suikastına kurban gitti. Bu ağır vergiler iç ve dış ticarete büyük ayakbağları olmaya başladı. Yükseltilen vergilerden alınan miras vergisi dolayısıyla kimse ailesinden gelen mirası eline geçiremiyordu. Sultan'ın bir malî danışmanı kölelere vergi konulmasını savundu ve Sultan önce bu vergiyi uygun gördü. Fakat bu özellikle nüfuzlu Memluklular arasında o kadar büyük aksi tesir yarattı ki sonunda Sultan bu vergiyi uygulamaktan vazgeçmek zorunda kaldı. Fakat Sultan'ın zalim tabiatına uygun olarak, Sultan bu danışmanı işinden atmakla yetinmedi; onun dilini kestirdi; kırbaçlatıp dayak attırdı; giysisiz olarak bir deveye bindirtip şehir sokaklarında gezdirtti ve sonunda kendine atılan taşlardan ölmemiş olan adamı idam ettirip öldürttü.

Vergilerden elde edilen hasılat önce kendini Sultanlığa getiren Memlûk emirlerine yeni, çoğu ülke dışından, bir sürü köle almasına harcandı. Sonra Sultan imar işlerine girişti. İskenderiye, Raşid ve diğer kaleler onartıldı. Nil Nehri kıyılarında su sistemlerini ve kanalları yenileştirildi. Kahire'ye kendi ismini taşıyan (Vékalet Al-Gavri) bir büyük cami, bir medrese, bir han, bir sebilden oluşan bir külliye yaptırdı. Kahire kalesinde yeni binalar yapıldı ve kalenin duvarlarının önü bağlık bahçelik yapılıp hatta Suriye'den getirilen çiçeklerle bezendi. Mısır dışında Mekke-Medine'de de büyük imar yapıldı: Hac için gelenlere su sağlamak için yeni su yolları yapılıp Kutsal şehirlerin su şebekeleri yenileştirildi ve Mekke'nin güzelleştirilmesi yeni binalar yaptırdı. Yeni vergilerin  bir kısmı ise Saray'ın geliştirmesinde kullanıldı yeni mefruşat ve yeni kısımlar eklendi; ahırlara  atlar ve arabalar alınıp takımları için büyük harcama yapıldı. Saray şairlerin, şarkıcıların, muzisiyenlerin ve meddahların devam ettiği bir büyük kültür merkezi haline getirildi. Saray yetimlere, dullara ve fakirlere sadaka dağıtma yeri haline geldi. Sultan'ın kendi ve etrafındakilerinin giyimi kuşamı ve kullandıkları mallar herkesin diline destan oldu.

Memlûklu Emirleri arasındaki ilişkiler daha önceki hükümdarlar zamanlarına nazaran daha uyuşumlu olarak geçmeye başladı. Buna rağmen iki defa özel törenle Memlûklu emirler Kansu Gavri'ye sadık kalacaklarını Kuran üzerine yemin ettiler ve Sultan Kansu Gavri de hiçbir Memlûklu emirine zarar vermeyeceğini Kur'an üzerine and içti. Süriye'de bedevilerin talan hücumları Suriye Valisi tarafından hemen önlendi. Mekke ve Yanbu arasında Hicaz'da çıkan anlaşmazlık ise Mekke Şerifi'nin yerinde müdahale etmemesi nedeniyle Kahire'nin destekleriyle bertaraf edildi.

 Memluklu ordusunda değişmeler

Kansu Gavri birçok kölemen satın alarak bunlardan ordu birlikleri kurdurmuştu. Böylelikle kendine sadık kalacak büyük bir askeri birlik bulunmasını sağlamıştı. Fakat ordusunun kişi sayısına göre büyümesine rağmen Memluklu ordusu bu reformla rakiplerine karşı eski gücünü kazanamamıştı. Çünkü Kansu Gavri ordusunun teçhizatını ve bünyesini değiştirmemişti.

Memluklu ordusunun en iyi birlikleri süvari kölemenler olup bunların hala en önemli silahları mızraktı Ordunun seçkin birliklerinin bu tip süvari birlikleri olduğu kabul edilmekteydi. Halbuki Memlukluların önemli rakipleri olarak bulunan Osmanlı Devleti ordusu seyyar toplar ve piyade tüfekleri ile donatılmıştı ve Osmanlı ordusu ateşli silahlar kullanımı üzerinde çok eğitimli ve deneyimliydi. Kansu Gavri Avrupa ülkelerinden Venedikliler yoluyla çok az sayıda top satın almıştı. Birkaç tabur Nubyalı asıllı siyahî kölemenlerden oluşan Memluklu piyade birliklerini tüfeklerle donatmıştı. Fakat toplar seyyar değildi; tüfekli piyade taburlarının prestiji düşüktü. Hatta topçular ve tüfekli piyadeler, süvari Memluklu birlikleri mensuplarından daha düşük maaş almaktaydılar. Bu birliklerin savaş deneyimleri neredeyse hiçti ve eğitimlerine önem verilmemekteydi. Mısır'a gönderilen Osmanlı elçilerine yapılan askerî gösteriler hep mızraklı süvari gösterileri olup Osmanlı elçilerine açıkça Memluklu ordusunun eksikliği gösterilmekteydi.

 Portekiz-Memluk savaşları

Portekizliler (Vasko da Gama idaresinde) 1497'de Hindistan'a varmışlardı. Sonradan gönderdikleri Afrika'nin güneyini dönüp gelen Portekiz filoları Hindistan'in batı sahillerinde, Hint Okyanusu'nda ve sonra Kızıl Deniz'de ticaret ve yolcu gemilerine hücumlara başladılar. Özellikle Memluklu Devleti Hindistan'dan ve şimdiki Endonezya'dan Mekke ve Medine'de hac ibadetini yapmak için Hicaz limanlarına denizden gelen Muslüman hacıların hayat güvenliği ve konforu için sorumluydu. Gucerat ve Yemen hükümdarları Memlukluların Portekizlilerin mütecaviz hareketlerini önlemesi için  uygun tedbirler almasını talep ettiler. Kansu Gavri 50 gemiden oluşan bir Kızıl Denizi filosu kurdurdu. Cidde limanı için "Bereket Efendi" adlı Hicaz emiri yeni korunak ve kaleler yaptırdı. Böylelikle Kızıl Deniz'de hacı adayları ve hacılar için güvenlik sağlandı.

Ama Hint Okyanusu'nda Portekizliler yine hücumlarına devam ettiler. Bir yıl Portekizliler Arabistan limanlarına hücum ederek 17 Memluk gemisini yağmaladılar ve gemileri yaktılar. Hatta Sultan Kansu Gavri'nin şahsen sahip olduğu bir gemiyi talan edip batırdılar. Kansu Gavri Papaya bir Kudüs manastırı başrahibi aracılığı ile bir ikaz göndererek eğer Portekiz hükümdarını kontrol etmezse, Hristiyan kutsal ülkeler ziyaretçilerine ayni muameleyi yapmakla ve hatta Kudüs ve Filistin'deki Hristiyanların kutsal yerlerini yakıp yıkmakla tehdit etti.

Fakat yine de Memluk donanmasına iş düştü. 1508'de Memluk donanması Chaul Muharebesi'nde Avrupa'da ün salmış Portekiz Amirali Lourenço de Almeida komutasındaki filoyu yendi ve bu savaşta Portekiz generali öldü. Fakat 1509'da Memluk donanması Gucerat'ta Diu Muharebesinde  Francisco de Almeida'ya yenik düştü ve Portekizliler Diu'u ele geçirdiler. Birkaç yıl sonra Portekizli Alfonso de Albuquerque Kızıl Deniz ağzındaki Aden'i zapt etti. Yemen'e gönderilen Memluk askerî desteği de çok başarısız kaldı. Kansu Gavri donanmasını daha güçlendirmek ve yenilemek için çalışmalarda bulundu. Osmanlı Devleti bu yeni filoyu inşa etmek için Mısır tersanelerine gemi yapım ustaları ve kereste gönderdi. Fakat kurulan yeni Kızıl Deniz filosu ancak Osmanlıların 1518'de Mısır'ı ele geçirdikten sonra işe yaramaya başladı.

 Şah İsmail Safevi ve Osmanlılar ile ilişkiler

İran'da iktidarı ele geçiren ve Safevi hanedanını kuran Şah İsmail özellikle Kafkaslardaki durumdan dolayı ve Şah İsmail'in Şii propagandası yapan dervişleri dolayısıyla Osmanlı Devleti ile II. Beyazid zamanında başlayan bir düşmanlık halinde bulunuyordu. Şah İsmail Venedikle ilişki kurmak için bir elçi heyetini oraya göndermek istedi. Fakat bu heyet Osmanlı ülkesi üzerinden geçemedi; ama Memlukluler elinde bulunan Suriye üzerinden Venedik'e geçti. Bu Safevi elçisinin görevi Venedik'le Osmanlılar aleyhine bir ittifak kurup birlikte savaşa girmeyi sağlamaktı. Bu bilindiği için II. Beyazit Safevi elçisine Suriye'den geçiş sağlayan Kansu Gavri'ye protesto etti. Kansu Gavri Osmanlılara iyi niyetini göstermek için Mısır ve Suriye'de bulunan tüm Venedik tüccarlarını ev hapsine aldırdı. Fakat Venedik'le ticaretin durmasından zarar gördü ve bir yıl sonra bu politikasını değiştirdi. Böylece Kansu Gavri Osmanlı padişahı Sultan II. Bayezid döneminde Osmanlılarla Memluklu ilişkileri tam dostluk olmasa bile düşmanlık içinde olmamıştı.

Fakat Yavuz Sultan Selim Osmanlı tahtına çıktıktan sonra durum çok değişti. Selim I uzun zamanlar Trabzon'da valilik yaptığı için Safevi tehlikesini daha yakından bilmekteydi ve babasına nazaran çok daha cesaretli ve dinamik bir politika gütmeye başladı. 1514de İran Seferi ile Osmanlılar için Safevi tehlikesini ortadan kaldırdı. O yıl kışı Amasya'da geçiren I. Selim, 1515 ilkbaharında Memlukluların nüfuzu altında Dulkadiroğulları Beyliği'ne sefere geçti ve Diyarbakır'i alarak bu Memluklulara bağlı devletin arazisini Osmanlı ülkesine kattı. Daha sonra Nusaybin, Urfa ve Musul bölgelerini aldı.

1516'da ise I. Selim yeni bir sefere hazırlandı. Kansu Gavri bunun Suriye üzerine olacağını bilmekteydi. Onun için Suriye'i korumak maksadıyla hazırlıklar yaptırdı. I. Selim'in Suriye'ye yöneldiğini duyunca Baş Veziri olan  Eşref Tumanbay'ı Kahire'de bırakarak 18 Mayıs 1516'da Kahire'den bir Memluklu ordusu ile Suriye'nin kuzeyine yürüdü. Bu yürüyüş müzik, eğlenti ve şarkı ile geçti. 15 tane Binlerin Emiri rütbeli ve birçok daha düşük rütbeli Memluklu ve 5.000 kişilik Sultan'ın özel kölemen ordusu bu yürüyüşe katıldı. Suriye'den ve Bedevi Araplardan da birlikler bu orduya yolda katıldılar. Abbasi Halifesi III. Mütavekkil ve diğer yüksek Mısır uleması da Sultan'in maiyetindeydi. Kansu Gavri 9 Haziran'da büyük bir törenle Şam'a girdi; yoluna halılar serilmişti ve etrafa Avrupalı tüccarlar paralar saçmaktaydı. Burada 1 hafta kaldıktan sonra yine büyük törenle Humus ve Hama'ya girip Halep üzerine yürüyüşe geçti.

Halep'te I. Selim'den yeni elçiler gelmişti ve bunlar Sultan Kansu Gavri'ye ve Halife Al-Mütevekil'e çok güzel hediyeler getirmişti. I. Selim  bu sefere Memluklulerin Şah İsmail'e yaptıkları yardım nedeniyle başladığını söylemekteydi.  Memluklu Saray Nazırı Mugla Bey şeker ve tatlılarla hediye olarak Osmanlı ordugahına elçi gitti. Fakat I. Selim onu iyi karşılamadı. Mugla Bey'i tıraş ettirerek bir köhne beygirle geri döndürdü. Bu sırada Kansu Gavri Memluklu emirlerinin sadakatsiz olmaları sorunları ile uğraşmak zorunda kaldı. Halep valisi Hayır Bey'in ve en tanınmış Memluklu emirlerinde olan Canberdi Gazâlî'nin Osmanlılarla ilişkileri olduğu söylentileri yayılmıştı. Kansu Gavri bütün emirlerden, Memluklu ileri gelenlerden, kadılardan sadık olacaklarına dair yeniden Kuran üzerine and içmelerini istedi ve bu bir törenle yapıldı.

I. Selim komutasında Osmanlılarla muharebe Halep'in bir günlük yol kuzeyinde bulunan  Merci Dabık ovasında yapıldı. Osmanlı ve Memluk orduları sayıca ve teçhizat bakımından birbirine benzemekteydi; ama Osmanlı ordusunun elinde çok iyi kullandıkları ateşli silahlar, özellikle sahra topları, bulunmaktaydı. Mercidabık Muharebesi'ni Kansu Gavri komutasındaki Memluklu ordusu kaybetti. Bu muharebede Kansu Gavri hayatını kaybetti. Osmanlı kaynaklarına göre bu ölüm bir Osmanlı askeri eliyle oldu. Fakat değişik Arap kaynaklarına göre Sultan Kansu Gavri ordusu yenik düştükten sonra harp meydanında hayata bulunmaktaydı; ama düşman eline düşmemesi için kendi Memlûkları onu öldürüp cesedini saklamışlardır.

 Değerlendirme
El-Eşref Kansu el-Gavri 15 yıldan biraz daha fazla Memluklu hükümdarlığı yapmıştır. Özel hayatı ve ülke idaresine katkısının ayrıntıları hakkında pek az birincil kaynak bulunmaktadır ve böylece bu alanlarda bilgiler çok azdır. Diğer Memluk Sultanlarına oranla Kansu Gavri hakkında çok daha az tenkit ve aksi fikirler bulunmaktadır. Ama bildiğimizle Kansu Gavri geç yaşta Sultan olmasına rağmen büyük işler yapmış ve ülkesini imar etmişti; bununla beraber vergilerinin yüksekliği ve gereğinde insafsız ve hatta zalim olabilmesi dolayısıyla yerilmiştir.

 Kaynakça

 Dış bağlantılar
 İngilizce Wikipedia Al-Ashraf_Qansuh_al-Ghawri maddesi:
 Fransizca Wikipedia  Al-Achrâf_Qânsûh_Al-Ghûrî maddesi:
 Clot, André
 (çev. Turhan Ilgaz) (2005), Kölelerin İmparatorluğu Memlüklerin Mısır'ı, İstanbul:Epsilon Yayınları ISBN 9753317727.
 (2009) L'Égypte des Mamelouks 1250-1517. L'empire des esclaves,  Paris:Perrin ISBN 978-2-262-03045-2
 Muir, William (2007) The Mameluke or slave dynasty of Egypt, 1260-1517'' Piscataway, NJ: Gorgias Press. ISBN 978-1-59333-697-4. (Birinci basım: Smith, Elder 1896)

Çerkes soylular
1440 doğumlular
1516 yılında ölenler
Burcî Hanedanı sultanları
Savaşta ölen hükümdarlar

Kansu Gavri


Olaylar
 1453 - Fatih Sultan Mehmet, İstanbul'u kuşatma harekâtına başladı.
 1917 - ABD, fiilen I. Dünya Savaşı'na girdi.
 1918 - Van ve Muradiye'den Rus İmparatorluğu ve Batı Ermenistan Yönetimi'ne ait Ordu Birlikleri'nin çekilişi.
 1930 - Haile Selassie, kendini Etiyopya İmparatoru ilan etti.
 1948 - Yazar Sabahattin Ali, Bulgaristan sınırını geçmeye çalışırken, kılavuzu Ali Ertekin tarafından öldürüldü. 28 Aralık'ta tutuklanan Ertekin'in cezası indirime uğradı. Aynı yıl çıkan af yasasıyla da serbest bırakıldı.
 1948 - Ankara'da Opera Binası, Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün de katıldığı bir tören ve ardından Adnan Saygun'un "Kerem" operasıyla perdelerini açtı.
 1950 - Bursa Cezaevi'nde bulunan şair Nâzım Hikmet'in affı için, tanınmış sanatçı, yazar ve şair gibi toplumun ileri gelenleri, toplu olarak imzaladıkları sembolik bir dilekçe ile İsmet İnönü'ye başvuru yaptı.
 1960 - Kayseri'ye giden CHP Genel Başkanı İsmet İnönü'nün bulunduğu tren, Vali'nin emriyle durduruldu. Zorlukla yoluna devam edebilen İnönü, Kayseri'de 50 bin kişi tarafından karşılandı.
 1965 - Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri U Thant; Türkiye'nin, Kıbrıs özel temsilcisi Galo Plaza'nın görevine son verilmesi isteğini reddetti.
 1971 - Başbakan Nihat Erim, reform programını TBMM'ye sundu.
 1971 - TÜSİAD kuruldu.
 1972 - Charlie Chaplin, komünist sempatizanı olduğundan kuşkulanıldığı McCarthy döneminde, 1952'de terk ettiği ABD'ye onca yıl sonra ilk kez ayak bastı. Eski ülkesine Oscar özel ödülünü almak için gelmişti.
 1975 - Toronto'daki (Ontario-Kanada) CN Kulesi tamamlandı: Kule, 553,33 m ile dünyanın en yüksek 3. binası.
 1975 - Rus satranç ustası Anatoli Karpov, Amerikalı Bobby Fischer'in kendisine karşı müsabakaya çıkmayı reddetmesi ile, henüz 23 yaşında "dünya satranç şampiyonu" ünvânını kazandı.
 1976 - İlk Türk Turizm Kurultayı, İstanbul'da toplandı.
 1976 - Doğubayazıt ve çevresinde meydana gelen 4,8 büyüklüğündeki depremde beş kişi öldü, 80 ev yıkıldı.
 1977 - Ordu'da Cafer Aksu (Altuntaş) adlı bir kişi, kan davasından iki kişiyi öldürdü. 12 Eylül döneminde idam edildi.
 1978 - Dallas dizisi, Amerikan CBS televizyonunda ilk kez yayımlandı.
 1980 - Türkiye'de 12 Eylül 1980 Darbesi'ne Giden Süreç (1979- 12 Eylül 1980): Bülent Ecevit, bir Belçika televizyonuna, "Cumhurbaşkanı seçimi gecikirse darbe dâhil başka ihtimaller ortaya çıkabilir. Demirel bunalım üstüne bunalım yaratıyor." dedi. Yurt sathında 11 kişi öldürüldü.
 1982 - Arjantin, Falkland Adaları'nı işgâl etti.
 1984 - Soyuz T-11 uzay aracının ekip lideri Rakesh Sharma, uzaya gönderilen ilk Hint ünvânını kazandı.
 1987 - İstanbul'da yapılan ECO toplantısında, Türkiye, Pakistan ve İran, uzaya ortak bir haberleşme uydusu fırlatmayı kararlaştırdı.
 1989 - Mihail Gorbaçov, Küba lideri Fidel Castro ile görüşmek ve iki ülke arasındaki anlaşmazlıkları gidermek amacıyla Havana'ya gitti.
 1992 - Mafya patronu John Gotti, "adam öldürmek" ve "haraç almak" suçlarından New York'ta tutuklandı.
 1992 - Ermenistan, Kelbecer'i işgal etti.
 2001 - İBDA/C örgütü lideri "Salih Mirzabeyoğlu" kod adlı Salih İzzet Erdiş, "anayasal düzeni silah zoruyla değiştirmeye kalkışmak" suçundan idâm cezasına çarptırıldı.
 2006 - ABD'de kasırga ölüm saçtı: yalnızca Tennessee'de 29 kişi öldü.
 2007 - Büyük Okyanus'ta meydana gelen 8,1 büyüklüğündeki depremin oluşturduğu tsunami, Solomon Adaları'nı vurdu: 28 kişi öldü.
 2020 - Doğrulanmış COVID-19 vakalarının sayısı dünya çapında 1 milyonu geçti.

Doğumlar
 742 - Şarlman, Alman Kralı (ö. 814)
 1348 - IV. Andronikos Palaiologos, Bizans İmparatoru (ö. 1385)
 1514 - II. Guidobaldo della Rovere, İtalyan soylusu (ö. 1574)
 1647 - Maria Sibylla Merian, Alman entomolog, bilimsel illüstratör ve naturalist (ö. 1717)
 1725 - Giacomo Casanova, İtalyan yazar (ö. 1798)
 1770 - Alexandre Pétion, 1. Haiti Devlet Başkanı (ö. 1818)
 1798 - August Heinrich Hoffmann von Fallersleben, Alman şair (ö. 1874)
 1805 - Hans Christian Andersen, Danimarkalı masal yazarı (ö. 1875)
 1827 - William Holman Hunt, İngiliz ressam (ö. 1910)
 1838 - Léon Gambetta, Fransız siyasetçi (ö. 1882)
 1840 - Émile Zola, Fransız yazar (ö. 1902)
 1850 - Alexandre Vallaury, Fransız asıllı mimar ve İstanbullu levanten (ö. 1921)
 1862 - Nicholas Murray Butler, Amerikalı eğitimci, siyasetçi ve Nobel Barış Ödülü sahibi (ö. 1947)
 1867 - Eugen Sandow, Amerikalı vücut geliştirme sporcusu (ö. 1925)
 1875 - Walter Chrysler, Amerikalı otomobil üreticisi (ö. 1940)
 1878 - Mehmet Necati Lugal, Türk edebiyat profesörü (ö. 1964)
 1885 - Billy Hunter, İskoç futbolcu ve teknik direktör (ö. ?)
 1891 - Max Ernst, Alman gerçeküstücü ressam (ö. 1976)
 1896 - Soğomon Tehliryan, Ermeni komitacı (ö. 1960)
 1899 - Peyami Safa, Türk yazar ve gazeteci (ö. 1961)
 1914 - Alec Guinness, İngiliz tiyatro, sinema oyuncusu ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 2000)
 1925 - George MacDonald Fraser, İskoç gazeteci ve yazar (ö. 2008)
 1927 - Ferenc Puskás, Macar futbolcu (d. 2006)
 1928 - Serge Gainsbourg, Fransız şarkıcı (ö. 1991)
 1931 - Mauro Mendonça, Brezilyalı aktör
 1939 - Marvin Gaye, Amerikalı şarkıcı (ö. 1984)
 1948 - Ayşin Atav, Türk oyuncu
 1950 - Eleanor Barooshian, Amerikalı şarkıcı (ö. 2016)
 1960 - Muhammed Micarul Kayes, Bangladeşli bürokrat ve diplomat (ö. 2017)
 1962 - Clark Gregg, Amerikalı aktör, yönetmen ve senarist
 1967 - Ali Koç, Türk iş insanı
 1969 - Mariella Ahrens, Alman oyuncu
 1972 - Ashraf Saber, İtalyan atlet
 1974 - Tayfun Korkut, Türk futbolcu
 1975 - Pedro Pascal, Şili asıllı Amerikalı oyuncu
 1976 - Korel Cezayirli, Türk oyuncu
 1976 - Pattie Mallette, Kanadalı şarkıcı Justin Bieber'ın annesi
 1977 - Michael Fassbender, Alman-İrlandalı aktör
 1977 - Hanno Pevkur, Estonyalı siyasetçi, bakan
 1979 - Aslı Tandoğan, Türk dizi ve sinema oyuncusu
 1979 - Bengü, Türk şarkıcı
 1979 - Grafite, Brezilyalı futbolcu
 1980 - Carlos Salcido, Meksikalı eski millî futbolcudur
 1982 - Marco Amelia, İtalyan futbolcu
 1982 - David Ferrer, İspanyol tenisçi
 1984 - Engin Atsür, Türk basketbolcu
 1984 - Jérémy Morel, Fransa doğumlu Madagaskarlı futbolcudur
 1985 - Stéphane Lambiel, İsviçreli buz patenci
 1986 - Ibrahim Afellay, Hollandalı eski futbolcudur
 1986 - Andris Biedriņš, Leton basketbolcu
 1986 - Selen Seyven, Türk dizi, tiyatro ve sinema oyuncusu
 1986 - Mirga Gražinytė-Tyla, Litvanyalı şef
 1987 - Pablo Aguilar, Paraguaylı futbolcudur
 1988 - Jesse Plemons, Amerikalı oyuncu
 1990 - Yevgeniya Kanayeva, Rus ritmik jimnastikçi
 1990 - Miralem Pjanić, Boşnak futbolcudur
 1993 - Keshorn Walcott, Trinidad ve Tobagolu cirit atıcı
 1994 - Pascal Siakam, Kamerunlu profesyonel basketbolcu
 1995 - Sergey Revyakin, Rus kaleci
 1996 - André Onana, Kamerunlu futbolcu
 1997 - Herman Tømmeraas, Norveçli aktör
 1999 - Sümeyye Aydoğan, Türk aktris

Ölümler
 991 - Bardas Skleros, Bizans generali
 1118 - I. Boudouin, Birinci Haçlı Seferi liderlerinden (d. 1058)
 1412 - Ruy Gonzáles de Clavijo, İspanyol asilzadesi
 1502 - Arthur Tudor, İngiltere Kralı VII. Henry ve Yorklu Elizabeth'in ilk çocuğu (d. 1486)
 1595 - Pasquale Cicogna, Venedik Cumhuriyeti'nin 88'inci dükası (d. 1509)
 1657 - III. Ferdinand, Kutsal Roma İmparatoru (d. 1608)
 1665 - Jan Zamoyski, Leh soylu (d. 1627)
 1738 - Atike Sultan, III. Ahmed'in kızı (d. 1712)
 1791 - Honoré Gabriel Riqueti de Mirabeau, Fransız siyasetçi (d. 1749)
 1861 - Peter Georg Bang, Danimarka Başbakanı (d. 1797)
 1872 - Samuel Morse, Amerikalı mucit (d. 1791)
 1873 - Melek Cihan Hanım, İran Şahı Muhammed Şah'ın eşi (d. 1805)
 1891 - Ahmet Vefik Paşa, Osmanlı Sadrazamı (d. 1823)
 1891 - Albert Pike, Amerikalı şair, general ve 33. Derece Büyük Mason Üstadı (d. 1809)
 1896 - Theodore Robinson, Amerikalı ressam (d. 1852)
 1914 - Paul Heyse, Alman yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1830)
 1923 - Topal Osman, Türk asker (d. 1883)
 1928 - Theodore Richards, Amerikalı kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1868)
 1948 - Sabahattin Ali, Türk yazar (d. 1907)
 1953 - Hugo Sperrle, Alman mareşal (d. 1885)
 1966 - C. S. Forester, İngiliz yazar (d. 1899)
 1972 - Toshitsugu Takamatsu, Japon dövüş sanatları ustası (d. 1889)
 1974 - Georges Pompidou, Fransa Cumhurbaşkanı (d. 1911)
 1987 - Buddy Rich, Amerikalı müzisyen (d. 1917)
 1992 - Necdet Evliyagil, Türk şair ve milletvekili (d. 1927)
 1995 - Hannes Alfvén, İsveçli astrofizikçi (d. 1908)
 2003 - Edwin Starr, Amerikalı şarkıcı (d. 1942)
 2005 - İhsan Topaloğlu, Türk siyasetçi (d. 1915)
 2005 - Papa II. John Paul, Katolik kilisesinin Polonya kökenli ilk lideri (d. 1920)
 2007 - Ömer Abuşoğlu, Türk siyasetçi (d. 1951)
 2008 - Yakup Satar, Türk İstiklal Madalyası sahibi ve İstiklal Savaşı'nı yaşamış son gazi (d. 1898)
 2012 - Neslişah Sultan, son Osmanlı Padişahı Sultan Vahdettin'in ve son Halîfe Abdülmecit'in torunu (d. 1921)
 2013 - Jesús "Jess" Franco (Jesús Franco Manera) İspanyol yönetmen, aktör ve senarist (d. 1930)
 2013 - Milo O'Shea, İrlandalı aktör (d. 1926)
 2015 - Manoel Cândido Pinto de Oliveira, Portekizli tanınmış film yönetmeni (d. 1908)
 2015 - Steve Stevaert, Belçikalı siyasetçi ve eski bakan (d. 1954)
 2016 - Leandro Barbieri, Arjantinli caz müzisyeni, bestecisi ve saksofoncu (d. 1932)
 2016 - Gallieno Ferri, İtalyan çizgi roman sanatçısı ve illüstratör (d. 1929)
 2016 - Rasım Mammadov, Azeri binbaşı (d. 1977)
 2016 - Murad Mirzeyev, Azeri askeri (d. 1976)
 2016 - Amber Rayne, Amerikalı pornografik film oyuncusu (d. 1984)
 2016 - László Sárosi, Macar eski millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1932)
 2017 - Kenneth J. Donnelly, Amerikalı siyasetçi (d. 1950)
 2017 - Rafael Molina Morillo, Dominikli avukat, gazeteci, diplomat ve gazete editörü (d. 1930)
 2017 - Hakan Oruçkaptan, Türk beyin ve sinir cerrahisi uzmanı (d. 1959)
 2018 - Susan Florence Anspach, Amerikalı oyuncu (d. 1942)
 2018 - Dursun Ali Sarıoğlu, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1936)
 2018 - Winnie Madikizela-Mandela, Güney Afrikalı siyasetçi ve aktivist (d. 1936)
 2019 - Matuk Adem, Libyalı siyasetçi, eski bakan ve şair (d. 1926)
 2019 - Rövşen Almuratlı, Azeri oyuncu, yönetmen ve senaryo yazarı (d.1954)
 2020 - Robert Lee Beck, Amerikalı modern pentatloncu ve eskrimci (d. 1936)
 2020 - Gregorio "Goyo" Benito Rubio, İspanyol millî futbolcu (d. 1946)
 2020 - Patricia Bosworth, Amerikalı aktris, gazeteci ve yazar (d. 1933)
 2020 - Bernardita Catalla, Filipinli diplomat ve siyasetçi (d. 1958)
 2020 - Zaccaria Cometti, İtalyan futbolcu ve teknik direktör (d. 1937)
 2020 - Oskar Fischer, 1975'ten 1990'a değin Alman Demokratik Cumhuriyeti'nin (ADC) dışişleri bakanı olarak görev yapmış Doğu Alman politikacı (d. 1923)
 2020 - Alfred William Frankland, İngiliz alerji uzmanı hekim (d. 1912)
 2020 - François de Gaulle, Fransız Katolik rahip ve misyoner (d. 1922)
 2020 - Juan Antonio Giménez López, Arjantinli çizgi roman sanatçısı (d. 1943)
 2020 - Anick Jesdanun, Amerikalı teknoloji gazetecisi (d. 1969)
 2020 - Nirmal Singh Khalsa, Hint Ragi (d. 1952)
 2020 - Eddie Large, İngiliz komedyen ve aktör (d. 1941)
 2020 - Maeve Kennedy McKean, Amerikalı halk sağlığı yetkilisi, insan hakları aktivisti, hukukçu ve akademisyen (d. 1979)
 2020 - Feriha Öz, Türk akademisyen, patolog ve tıp profesörü (d. 1933)
 2020 - Rodrigo Pesántez Rodas, Ekvadorlu yazar ve şair (d. 1937)
 2020 - Sergio Rossi, İtalyan ayakkabı tasarımcısı ve iş insanı (d. 1935)
 2020 - Aaron Rubashkin, Rus-Amerikalı iş insanı (d. 1927)
 2020 - Arnold Sowinski, Fransız futbolcu ve teknik direktör (d. 1931)
 2020 - Aptripel Tumimomor, Endonezyalı politikacı, iş insanı ve mühendis (d. 1966)
 2020 - Arthur Whistler, Amerikalı etnobotanist, akademisyen ve yazar (d. 1944)
 2021 - Valentin İvanoviç Afonin, Sovyet-Rus profesyonel eski futbolcu (d. 1939)
 2021 - Mihailo Kuşnerenko, Ukraynalı siyasetçi (d. 1938)
 2021 - Gabi Luncă, Rumen kadın şarkıcı (d. 1938)
 2021 - Mohammed Oreibi Al-Khalifa, Iraklı yargıç (d. 1969)
 2021 - Chepina Peralta, Meksikalı yemek şefi ve televizyon sunucusu (d. 1930)
 2021 - Jean Luc Rosat, Uruguay doğumlu Brezilyalı voleybolcu (d. 1953)
 2022 - Estelle Harris, Amerikalı aktris, komedyen ve dublaj sanatçısı (d. 1928)
 2022 - Javier Imbroda, İspanyol basketbol antrenörü ve siyasetçi (d. 1961)
 2022 - Mıgırdiç Margosyan, Türkiye Ermenisi öğretmen, yazar ve gazeteci (d. 1938)
 2022 - Leonel Sánchez, Şilili eski millî futbolcudur (d. 1936)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Otizm Farkındalık Günü
 Van'dan Rus İmparatorluğu ve Batı Ermenistan Yönetimi ordu birliklerinin çekilişi (1918)
 Van'ın Muradiye ilçesinden Rus İmparatorluğu ve Batı Ermenistan Yönetimi ordu birliklerinin çekilişi (1918)
 Van'ın kurtuluşu (1918)

0402
02

2 Nisan


Julia Verlyn LaMarsh (-) est une femme politique canadienne de l'Ontario. Elle est députée fédérale libérale de la circonscription ontarienne de Niagara Falls de 1960 à 1968. Elle est la seconde femme à servir au cabinet fédéral sous les gouvernements minoritaires de Lester B. Pearson.

Biographie
Née en Chatham en Ontario, LaMarsh grandit à Niagara Falls. Bien que formée en tant qu'enseignante, elle n'exercera jamais ce métier. Pendant la Seconde Guerre mondiale, elle s'engage dans le  et obtient le grade de sergent après avoir parcourue le pays de 1943 à 1946. Elle travaille aussi avec le Corps du génie royal canadien à Halifax et, après avoir étudié le japonais à Vancouver, elle s'engage comme traductrice pour le service de renseignements des soldats nippons-canadiens.

À la fin de la guerre, elle étudie au Collège Victoria de l'Université de Toronto et à Osgoode Hall où elle devient avocate en 1950. Nommée au Barreau de l'Ontario, elle s'associe à la firme de son père et pratique à Niagara Falls

Carrière politique
Après plusieurs insuccès afin d'obtenir un siège de députée provinciale à Queen's Park, LaMarsh est élue députée à la suite d'une élection partielle dans Niagara Falls en 1960. Réélue en 1962 et après la victoire libérale en 1963, LaMarsh devient la seconde femme ministre du gouvernement fédéral.

En tant que ministre de la Santé, elle contribue à la mise en place de Régime de pensions du Canada et élabore le premier programme d'assurance-maladie canadien. Avec l'adoption par le parlement de l'assurance-maladie, elle devient la première responsable gouvernementale à s'opposer publiquement à la publicité liée aux produits du tabac. Le , elle déclare en chambre que Il existe des preuves scientifiques que le tabagisme est une cause contributive du cancer du poumon et qu'il peut également être associé à la bronchite chronique et aux maladies coronariennes (There is scientific evidence that cigarette smoking is a contributory cause of lung cancer and that it may also be associated with chronic bronchitis and coronary heart disease).

En tant que secrétaire d'État, elle préside les célébrations du Centenaire du Canada en 1967, présente la Loi sur la radiodiffusion en 1968 et siège à la  Commission royale d'enquête sur la situation de la femme au Canada.

Lors de la  libérale de 1968, elle supporte Paul Hellyer afin de remplacer Pearson. Lorsqu'il apparut évident que Hellyer ne puisse remporter la course, elle l'exhorte de se retirer et de rapidement supporter un autre candidat pour contrer Pierre Trudeau. Alors qu'elle était filmée en direct par des caméras de la CBC, elle déclare à Hellyer Paul, tu dois aller voir [Robert] Winters. Ne laisse pas ce bâtard gagner, Paul – il n'est même pas un libéral. LaMarsh se retire de la politique après la victoire de Trudeau.

Après la politique
À la suite de sa démission, elle retourne à la pratique du droit et défend régulièrement des procès concernant les droits civiques et des causes liées au droits LGBT.

LaMarsh écrit trois livres, dont Memoirs of a Bird in a Gilded Cage son autobiographie sur sa carrière politique, et devient présentatrice à la radio de la CBC de l'émission  en 1974 et de l'émission Judy de 1975 à 1976.

En avril 1975, le premier ministre ontarien Bill Davis la choisit pour diriger la Commission royale sur la violence dans l'industrie des communications.

Aux prises avec un cancer du pancréas en 1979, elle se voit remettre l'Ordre du Canada sur son lit d'hôpital. Elle meurt en 1980 près de 20 ans après sa première victoire électorale.

Affaire judiciaire de diffamation
Dans l'affaire Murphy v. LaMarsh, elle a été condamnée en diffamation pour des déclarations contenues dans son livre Memoirs of a Bird in a Guilded Cage, où elle avait fait la déclaration suivante :

« [TRADUCTION] Un jeune reporter de radio impétueux, nommé Ed Murphy, vivement détesté par la plupart des membres de la Tribune de la presse et des députés, avait appris d'une manière ou d'une autre que Maurice Lamontagne (alors secrétaire d'État et ami et conseiller de longue date du premier ministre) avait acheté des meubles mais ne les avait pas payés».

Le juge dans cette affaire a conclu que « [TRADUCTION] Je ne puis accepter l'argument des appelants. Je pense que le lecteur intelligent moyen conclurait raisonnablement que les mots dans leur contexte (y compris leur insertion entre parenthèses) signifient que l'intimé était en fait profondément détesté par la plupart des membres de la tribune de la presse et des députés de la Chambre des communes. Je conviens avec le juge de première instance que ce sens est diffamatoire au sens juridique. La défense de commentaire loyal constituait le fondement du deuxième moyen d'appel. Je suis d'accord avec mon confrère Maclean que cette défense échoue parce que le fait énoncé n'a pas été prouvé comme étant vrai et doit donc être présumé faux. Les appelants n'ont pas plaidé ni tenté de prouver la justification. [...] Je rejetterais donc le pourvoi.»

Cette affaire est mentionnée à titre illustratif dans les ouvrages de doctrine de common law pour enseigner les bases du droit canadien de la diffamation.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en décembre 1924
Naissance à Niagara Falls (Ontario)
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Étudiant de l'Université de Toronto
Étudiant de l'Osgoode Hall Law School
Membre du Conseil privé de la Reine pour le Canada
Décès en octobre 1980
Décès à Toronto
Décès à 55 ans

Judy LaMarsh


Le Scandale Paradjanov ou la Vie tumultueuse d'un artiste soviétique (Paradzhanov) est un film ukrainien réalisé par Serge Avédikian et Olena Fetisova, sorti en 2013.

Synopsis
La vie du réalisateur Sergueï Paradjanov.

Fiche technique
 Titre : Le Scandale Paradjanov ou la Vie tumultueuse d'un artiste soviétique
 Titre original : Paradzhanov
 Réalisation : Serge Avédikian et Olena Fetisova
 Scénario : Olena Fetisova
 Musique : Michel Karsky
 Photographie : Sergey Mikhalchuk
 Montage : Alexandr Shvets et Alexandra Strauss
 Production : Volodymyr Kozyr (producteur délégué)
 Société de production : Interfilm Production Studio, Araprod, Arte, Gemini, Millimeter Film et Paradise
 Société de distribution : Zootrope Films (France)
 Pays : , ,  et
 Genre : drame et romance
 Durée : 95 minutes
 Dates de sortie :
 :
 :

Distribution
 Serge Avédikian : Paradjanov
 Ioulia Peressild : Svetlana
 Zaza Kachybadze : Dodo
 Karen Badalov : Laert
 Roman Loutskyi : Youri Ilyenko
 Alla Sergiyko : Violetta

Distinctions
Le film a reçu le Golden Duke dans la compétition nationale au festival international du film d'Odessa.

Notes et références

Liens externes

Film ukrainien sorti en 2013
Film français sorti en 2013
Film géorgien sorti en 2013
Film arménien sorti en 2013
Film dramatique ukrainien
Film dramatique français
Film dramatique géorgien
Film dramatique arménien
Film romantique ukrainien
Film romantique français
Film romantique géorgien
Film romantique arménien
Film biographique ukrainien
Film biographique français
Film biographique géorgien
Film biographique arménien
Film biographique sur un réalisateur
Film d'Arte
Film réalisé par Serge Avédikian


Der Heinrich-Greinacher-Preis ist eine alle zwei Jahre von der in Bern ansässigen Professor Heinrich Greinacher-Stiftung vergebene Auszeichnung für wissenschaftliche Leistungen.

Die Preisträger werden von Wissenschaftlern der Universität Bern ausgewählt. Die ausgezeichneten wissenschaftlichen Arbeiten stehen im Zusammenhang mit dem wissenschaftlichen Lebenswerk des Physikers Heinrich Greinacher. Darüber hinaus sollen die Preisträger mit der Universität Bern verbunden sein. Das Preisgeld von 20.000 Schweizer Franken entspringt dem Nachlass von Frieda Greinacher geb. Urben und Heinrich Greinacher.

Preisträger
 1998: Peter Jenni, "für seine hervorragenden Beiträge zur experimentellen Untersuchung der fundamentalen Quark- und Gluonen-Wechselwirkungen in Proton-Antiproton Kollisionen bei hohen Energien sowie für seine Initiative und führende Rolle bei der Planung und dem Aufbau des ATLAS Experiments am Large Hadron Collider (LHC) des CERN"
 1998: Jürg Beer, "für seine phantasievollen und erfolgreichen Bemühungen, interessante Anwendungsgebiete der Beschleuniger-Massenspektrographie zu erschliessen, sowie für seine herausragenden Beiträge bei der Untersuchung der Sonnenvariabilität und deren Auswirkungen auf das Klima der Erde"
 2002: David T. Young, "für seinen hervorragenden Beitrag zu den Untersuchungen der dynamischen Prozesse in der Erdmagnetosphäre sowie für seine innovativen Arbeiten bei der Entwicklung und dem Bau neuer Messinstrumente zur Untersuchung kosmischer Plasmen mittels Raumexperimenten"
 2004: Martin Lüscher, "für seine wegweisenden Arbeiten auf dem Gebiet der Gitter-Eichtheorien"
 2006: Martin Heimann, "für seine führende Rolle, das Verständnis von Bio-Geo-Chemischen Kreisläufen zu entwickeln, insbesondere vom globalen Kohlenstoff-Kreislauf, sowie für seine experimentellen Arbeiten zum Nachweis atmosphärischer Spurenstoffe für die Verwendung der so erhaltenen Daten in Transport- und Klima-Modellen"
 2006: Robert Wimmer-Schweingruber, "für seine Forschung zur Physik der Heliosphäre und zur Zusammensetzung des Sonnenwindes - heute und in der Vergangenheit"
 2008: Jürg Beringer, "für seine innovativen Beiträge zur Instrumentation und Datenanalyse der Collider Experimente ATLAS am CERN und BaBar in Stanford"
 2010: Andreas Nyffeler, "für seinen fundamentalen Beitrag zur Theorie des anomalen magnetischen Moments des Myons"
 2012: Martin Wieser, "für seinen fundamentalen Beitrag zur Entwicklung von Instrumenten, die neutrale Atome messen können, und deren erfolgreiche Anwendung in der Mondforschung"
 2014: Katrin Fuhrer und Marc Gonin, "für ihre Arbeiten im Bereich der time-of-flight (TOF) Massenspektrometrie, sowohl für die erfolgreiche industrielle Anwendung, als auch für die wissenschaftliche Forschung, die mit diesen Instrumenten möglich ist"
 2016: Hugo Zbinden, "für seine bahnbrechenden Arbeiten auf dem Gebiet der Quantenoptik und der Quantenkryptographie"
 2018: Thomas H. Zurbuchen, "in Anerkennung seiner Arbeiten in den Weltraumwissenschaften im weitesten Sinne"
 2022: Frédéric Allegrini, "in recognition of his work in the field of space science, specifically the development, design and testing of space plasma instrumentation, the analysis and interpretation of data obtained from Jupiter's magnetosphere by the Juno mission of NASA (auroral electrons) and from the heliosphere (energetic neutral atoms and ions), as well as his contributions to the technology associated with thin carbon foils in instruments for space research."

Weblinks
 Universität Bern – Physikalisches Institut – Greinacher Stiftung

Wissenschaftspreis (Schweiz)
Physikpreis
Erstverleihung 1998

Heinrich-Greinacher-Preis


Meredith is a name of Welsh origin. A family name, it is also sometimes used as a girl's or boy's forename. In Welsh the name is exclusively male and is spelt Maredudd or Meredydd.

People
 Meredith (given name)
 Meredith (surname)

Places

Australia
 Meredith, Victoria

United States
 Meredith, Colorado
 Lake Meredith (Colorado)
 Meredith, Michigan
 Meredith, New Hampshire, a New England town
 Meredith (CDP), New Hampshire, the main village in the town
 Meredith, New York
 Meredith Township, Cloud County, Kansas
 Meredith Township, Wake County, North Carolina
 Lake Meredith, reservoir formed by a dam on the Canadian River at Sanford, Texas

Ships
 HMS Meredith (1763), sloop of the British Royal Navy purchased in 1763 and sold in 1784
 USCS Meredith, survey ship in United States Coast Survey service from 1851 to 1872
 USS Meredith, the name of more than one United States Navy ship
 SS Meredith Victory, United States Merchant Marine Victory ship

Other
 Meredith College, women's liberal arts college located in Raleigh, North Carolina
 Dotdash Meredith, which publishes Better Homes and Gardens in the U.S.
 Meredith Music Festival near Meredith, Victoria, Australia
 Meredith v. Jefferson County Board of Education, a 2007 United States Supreme Court decision striking down a racial desegregation plan in Jefferson County, Kentucky

Meredith


Telitromicina (cu denumirea comercială Ketek) este un antibiotic din clasa ketolidelor (noi macrolide) care este utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene, precum: amigdalite streptococice, pneumonii pneumococice comunitare, acutizări ale bronșitelor cronice și sinuzite acute.

Molecula a fost patentată în anul 1994 și a fost aprobată pentru uz medical în anul 2001. Este un derivat semisintetic al eritromicinei cu stabilitate gastrică și activitate superioară. Stabilitatea gastrică (în mod analog claritromicinei) a fost realizată prin metilarea la hidroxilul din poziția 6.

Efecte adverse

Note

Vezi și
 Azitromicină
 Claritromicină
 Eritromicină

Macrolide
Piridine
Imidazoli

Telitromicină


An Lophopogon tridentatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Lophopogon tridentatus in nahilalakip ha genus nga Lophopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lophopogon

Lophopogon tridentatus


Tatsuya Murao (født 26. marts 1988) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuya Murao


المنتزه الوطني ومحمية الحياة البرية في مودومالاي (بالتاميلية:முதுமலை தேசிய பூங்கா மற்றும் விலங்குகள் சரணாலயம்) هي محمية طبيعية توجد في تاميل نادو بجنوب الهند.

مراجع

تأسيسات سنة 1940 في الهند
متنزهات وطنية في تامل نادو
مقاطعة نيلجيريس
مناطق محمية أسست في 1940

المحمية الطبيعية مودومالاي


Hrvatski automobilni list (puni naslov: Hrvatski automobilni list : oficielni list I. hrvatskoga automobilnoga kluba = L' automobiliste Croate) bilo je prvo stručno glasilo automobilističke športske grane u Hrvatskoj, odnosno prvi hrvatski list o automobilizmu. Pokrenuo ga je siječnja 1914. zagrebački Prvi hrvatski automobilni klub, prvo hrvatsko športsko automobilističko društvo. Časopis je izlazio na hrvatskom jeziku na 12 stranica jedanput mjesečno. Uređivao ga je Ferdinand Pajas. Izlaženje je omelo izbijanje Prvog svjetskog rata.

Izvori

Hrvatski športski tisak
Automobilizam u Hrvatskoj
Zagrebački tisak

Hrvatski automobilni list


{{عن|مخطط الألبومات المتعلق بالولايات المتحدة|مخطط الأغاني العالمي|مخطط بيلبورد العالمي 200' مخطط بيلبورد العالمي 200}}البيلبورد 200''' هو تصنيف لأعلى 200 ألبوم موسيقي واسطوانة مطولة مبيعاً في الولايات المتحدة، ينشر أسبوعياً بواسطة مجلة بيلبورد. وكثيراً ما يستخدم للتعبير عن شعبية فنان أو مجموعة من الفنانين. الألبوم الذي يصبح أكثر مبيعاً خلال الأسبوع يطلق عليه "Number Ones" أو «المرتبة الأولى».

تستند القائمة فقط على مبيعات الألبومات في الولايات المتحدة (تجزئة ورقميا على حد سواء). يبدأ أسبوع تتبع المبيعات من يوم الاثنين وينتهي يوم الأحد. يتم نشر مخطط جديد الخميس التالي مع تاريخ إصدار في يوم السبت من الأسبوع التالي.

 مثال:

 الاثنين 1 يناير - يبدء أسبوع تتبع المبيعات
 الأحد 7 يناير - ينتهي أسبوع تتبع المبيعات
 الخميس 11 يناير - يتم نشر قائمة جديد، مع تاريخ الإصدار من السبت 20 يناير

تاريخ التسمية
تشمل التسميات التي عُرِفَ بها التصنيف على مر تاريخه كلًا من:
 بيلبورد توب إل بيز (1961–1972)
 بيلبورد توب إل بيز أند تيبس (1972–1984)
 بيلبورد توب 200 ألبومز (1984–85)
 بيلبورد توب بور ألبومز

مراجع

انظر أيضا
 أفضل 500 أغنية باللغة الإنجليزية في كل العصور (تصنيف مجلة رولينغ ستون)
 أفضل 500 ألبوم باللغة الإنجليزية الأكثر تأثيراً عبر كل العصور (تصنيف مجلة رولينغ ستون)
 بيلبورد هوت 100

جداول بيلبورد

بيلبورد 200


Carlos – Der Schakal ist eine französisch-deutsche Filmbiografie aus dem Jahr 2010, die in fiktionalisierter Form das Leben des venezolanischen Terroristen Ilich Ramírez Sánchez alias Carlos erzählt. Die Hauptrolle übernahm der venezolanische Schauspieler Édgar Ramírez.

Der Film lief auf den Internationalen Filmfestspielen von Cannes 2010 und kam am 5. November 2010 in einer fünfstündigen sowie einer auf drei Stunden gekürzten Fassung ins Kino. Aufgrund seiner extremen Überlänge wurde der Film in einigen Ländern auch als dreiteilige Miniserie ausgestrahlt.

Handlung
Der venezolanische Marxist Ilich Ramírez Sánchez begeht ab den frühen 1970er Jahren unter dem Kampfnamen "Carlos" zunächst im Auftrag der Volksfront zur Befreiung Palästinas (PFLP) zahlreiche terroristische Anschläge. So koordiniert er 1974 unter anderem eine Geiselnahme durch die Japanische Rote Armee in der französischen Botschaft in Den Haag. Als sein PFLP-Kontaktmann Michel Moukharbal verhaftet wird und nach einem längeren Verhör die Polizei zu seinem Versteck führt, erschießt er zwei Polizisten sowie Moukharbal und flieht dann nach Beirut.

Der PFLP-Führer Wadi Haddad betraut ihn trotz der umstrittenen Tötung Moukharbals mit der OPEC-Geiselnahme, die Sánchez mit einem sechsköpfigen Terrorkommando, dem unter anderem Hans-Joachim Klein und Gabriele Kröcher-Tiedemann angehören, Ende Dezember 1975 in Wien durchführt. Nach langwierigen Verhandlungen werden die Terroristen und Geiseln in einer Douglas DC-9 der Austrian Airlines nach Algier ausgeflogen. Später kann Carlos mit seinen Komplizen ungehindert nach Libyen ausreisen. Dort weigert sich die libysche Regierung jedoch, mit ihm Kontakt aufzunehmen, so dass Carlos wieder nach Algier zurückfliegen muss. Die ursprünglich geplante Tötung des saudi-arabischen Ölministers Ahmed Zaki Yamani sowie dessen iranischen Kollegen Jamshid Amuzegar wird nicht durchgeführt, nachdem Carlos mit den Unterhändlern gegen eine hohe Summe die Freilassung der restlichen Geiseln vereinbart hatte. Die algerische Regierung erlaubt ihm, wieder nach Südjemen zurückzukehren. Die Befehlsverweigerung gegenüber Haddad führt zum Bruch mit diesem, er betrachtet die Aktion als Fehlschlag und stößt Carlos aus der Organisation aus. Die eigentlich Carlos zugedachte Entführung einer Maschine der Air France wird stattdessen von Carlos Weggefährten Wilfried Böse und Brigitte Kuhlmann organisiert, die während der Operation Entebbe am 4. Juli 1976 von einer israelischen Sondereinheit erschossen werden.

Carlos plant seitdem eigene Aktionen und führt im Auftrag der irakischen und später der syrischen Regierung Anschläge durch. Danach lässt er sich in Budapest nieder. In Ost-Berlin verhandelt er mit Vertretern der Stasi. Carlos hält weiterhin engen Kontakt zu den deutschen Revolutionären Zellen. Insbesondere arbeitet er weiter mit Johannes Weinrich und seiner späteren Frau Magdalena Kopp zusammen. Kopp und ein Schweizer Terrorist versuchen in Paris einen Sprengstoffanschlag gegen eine syrische Exilzeitung durchzuführen, werden aber vor Vollendung der Aktion verhaftet. Carlos versucht, sie freizupressen, und überzieht Frankreich mit einer Serie von Anschlägen. Nachdem Kopp eine reduzierte Haftstrafe abgesessen hat, geht sie zu Carlos nach Beirut, wo sie eine Tochter zur Welt bringt.

Nach den politischen Umwälzungen in den europäischen Ostblockstaaten und der Öffnung des Eisernen Vorhangs verliert Carlos mit dem Ende des Kalten Krieges zeitgleich zahlreiche Fürsprecher und Reisemöglichkeiten. Syrien und Libyen weisen ihn aus und er zieht sich in den Sudan zurück, wo er nach jahrelanger Suche durch verschiedene Geheimdienste am 14. August 1994 verhaftet wird. Er wird vom französischen Geheimdienst DST nach Frankreich gebracht, wo er sich vor einem Pariser Gericht für einige seiner Straftaten verantworten muss. Der Film endet mit der Einblendung, was aus den wichtigsten Weggefährten und auch Carlos geworden ist. Dieser sitzt eine lebenslange Haftstrafe in Frankreich ab.

Produktion
Die Originalversion des Filmes wurde mehrsprachig gedreht. Hauptsächlich werden Französisch, Englisch und Deutsch gesprochen, in geringerem Maße auch Arabisch und Spanisch. Zudem sprechen auftretende Personen aus Japan, Ungarn oder der Sowjetunion ebenfalls in ihrer jeweiligen Landessprache; die Bedeutung wird stets durch Untertitel wiedergegeben. Hauptdarsteller Édgar Ramírez ist wie auch sein historisches Vorbild Ilich Ramírez Sánchez mehrsprachig. Für den deutschsprachigen Raum wurde der Film komplett synchronisiert.

Veröffentlichungen
Carlos – Der Schakal wurde im Mai 2010 bei den Internationalen Filmfestspielen von Cannes außer Konkurrenz erstmals in einer fünfeinhalbstündigen Version gezeigt; Ende Mai wurde er als dreiteilige Miniserie auf dem französischen Fernsehsender Canal+ ausgestrahlt. Die Kinoversion wurde auf 187 Minuten gekürzt; sie lief am 4. November 2010 in deutschen Kinos an.

Die DVD-Versionen erschienen im Deutschland am 27. Mai 2011. Neben der DVD der Kinoversion wurde eine Extended Version mit dem Director's Cut auf vier DVDs angeboten; die Blu-ray-Version umfasst den Director's Cut auf zwei Discs sowie die Kinoversion auf einer weiteren Disc. Fernsehzuschauer in Deutschland konnten erstmals den Film in einer dreiteiligen Fassung am 20. (die ersten beiden Teile) und 21. Oktober 2011 jeweils ab 20.15 Uhr auf ARTE sehen.

Rezeption
Der Film erhielt überwiegend positive bis sehr positive Kritiken.

Das Filmbewertungsportal Rotten Tomatoes führt den Film mit einer Wertung von 93 % bei Kritikern und 85 % bei den Zuschauern:

Roger Ebert nannte Carlos ein "erschreckendes Porträt eines Egomanen" und einen "kraftvollen Film".

2016 belegte Carlos bei einer Umfrage der BBC zu den 100 bedeutendsten Filmen des 21. Jahrhunderts einen geteilten 100. Platz.

Thomas Kram, ehemaliges Mitglied der Revolutionären Zellen (RZ), sagte in einem Interview, Teile der RZ seien im Film falsch dargestellt worden.

Auszeichnungen (Auswahl)

 Europäischer Filmpreis 2010: Preisträger in der Kategorie Bester Schnitt – Luc Barnier und Marion Monnier
 Europäischer Filmpreis 2010: Nominierung in der Kategorie Beste Regie – Olivier Assayas
 Los Angeles Film Critics Association Awards 2010: Preisträger in der Kategorie Beste Regie – Olivier Assayas
 Los Angeles Film Critics Association Awards 2010: Preisträger in der Kategorie Bester fremdsprachiger Film – Olivier Assayas
 Los Angeles Film Critics Association Awards 2010: 2. Platz in der Kategorie Bester Film – Olivier Assayas
 Los Angeles Film Critics Association Awards 2010: 2. Platz in der Kategorie Bester Hauptdarsteller – Édgar Ramírez
 César 2011: Preisträger in der Kategorie Bester Nachwuchsdarsteller – Édgar Ramírez
 César 2011: Nominierung in der Kategorie Beste Regie – Olivier Assayas
 César 2011: Nominierung in der Kategorie Bester Schnitt – Luc Barnier
 Primetime-Emmy-Verleihung 2011: Nominierung in der Kategorie Regie bei einer Miniserie, Fernsehfilm oder Dramatic Special – Olivier Assayas
 Emmy-Verleihung 2011: Nominierung in der Kategorie Hauptdarsteller in einer Miniserie oder einem Fernsehfilm – Édgar Ramírez
 Golden Globe Awards 2011: Preisträger in der Kategorie Beste Mini-Serie oder Fernsehfilm
 Golden Globe Awards 2011: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller – Mini-Serie oder Fernsehfilm – Édgar Ramírez
 London Critics' Circle Film Award 2011: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller – Édgar Ramírez
 Festival de Télévision de Monte-Carlo 2011: Preisträger der Goldenen Nymphe in der Kategorie Mini-Serie – Bester Darsteller – Édgar Ramírez
 New York Film Critics Circle Award 2010: Preisträger in der Kategorie Bester fremdsprachiger Film – Olivier Assayas

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2010
Französischer Film
Deutscher Film
Filmbiografie
Politthriller
Miniserie
Terrorismus im Film

Carlos – Der Schakal


Mihai Bărbulescu () este un istoric și arheolog român, membru corespondent al Academiei Române din 2010. A absolvit studiile la liceul "Emanuil Gojdu" din Oradea între anii 1961-1965. Între 1965-1970 și-a continuat studiile, urmând facultatea de Istorie și Filosofie din cadrul universității "Babeș-Bolyai" Cluj-Napoca. În 1986 avea să devină doctor în istorie.

În cadrul activității sale profesorale, Mihai Bărbulescu a fost cercetător științific în perioada 1970-1992 la Institutul de Istorie și Arheologie al Academiei Române din Cluj-Napoca. Începând cu anul 1992 acesta devine conferențiar iar din 1994 până în 2008 devine profesor universitar. Între anii 1996-2000 a fost decanul facultății de Istorie și Filosofie, coordonând catedra de istorie antică și arheologie până în 2007. Din 2008 a fost director al Academiei di Romania, Roma.

Domeniile sale de cercetare vizau istoria și arheologia Daciei Romane, spiritualitatea antică și modul în care se manifestă și istoria și arheologia militară, alături de epigrafie.

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – B

Nașteri în 1947
Istorici români în viață
Membri corespondenți ai Academiei Române
Orădeni

Mihai Bărbulescu


Verdensmesterskabet i bandy 2019 var det 39. VM i bandy gennem tiden, og mesterskabet blev arrangeret af Federation of International Bandy. De fleste kampe spilledes i Arena Vänersborg i Vänersborg eller i Slättbergshallen i Trollhättan, men derudover afvikledes der en enkelt kamp i både Surte og Borås. Sverige var VM-værtsland for 12. gang. Egentlig skulle mesterskabet have været spillet i Irkutsk, Rusland men en nyopført bandyhal som hovedarena, men pga. usikkerhed om, hvorvidt arenaen blev færdig, besluttede FIB den 2. november 2017 at flytte mesterskabet til Vänersborg.

VM havde deltagelse af 20 landshold, hvilket var ny rekord, og mesterskabet var opdelt i en A-turnering med 8 hold og en B-turnering med 12 hold. Storbritannien og Schweiz stillede op til VM for første gang. Somalia, hvis landshold bestod af indvandrere til Sverige, og som havde base i Borlänge, havde deltaget ved de foregående fem VM-turneringer, men holdets tilmelding til VM i 2019 blev indsendt to dage for sent, og derfor måtte holdet tage til takke med en status som reserve. Reservetjansen blev imidlertid aktiveret, da Mongoliet kort inden VM meldte afbud.

Mesterskabet blev vundet af Rusland, som dermed vandt VM i bandy for andet år i træk og for 12. gang i alt (for 26. gang, hvis man også . I finalen vandt det russiske hold over Sverige med 6-5 efter forlænget spilletid. Den ordinære spilletid var endt 5-5 efter at Sverige havde været foran med 3-1 ved pausen. Det afgørende mål blev scoret af Almas Mirgazov, der i alt scorede tre mål for Rusland i finalen. Bronzemedaljerne gik for tredje år i træk til Finland, der i bronzekampen vandt med 8-2 over Kasakhstan.

Arenaer

Kampene blev afviklet på fire arenaer i Västergötland. Hovedarenaen var Arena Vänersborg i Vänersborg, hvor 16 af A-VM's 20 kampe, herunder de afgørende kampe, blev afviklet. De sidste fire kampe var fordelt på to placeringskampe i Slättbergshallen i Trollhättan og en kamp i den indledende runde i både Ale Arena i Surte og på det nyanlagte Boda Isstadion i Borås, som blev indviet i forbindelse med VM-kampen mellem Finland og Kasakhstan. Kampene i B-VM spilledes i Vänersborg og Trollhättan, hvor førstnævnte igen var hovedarena med 24 kampe, herunder semifinalerne og finalen, mens sidstnævnte lagde is til de resterende 14 kampe.

A-VM

Hold

A-VM havde deltagelse af otte hold:
 De syv bedste hold fra A-VM 2018.
 Vinderen af B-VM 2018.

Indledende runde

De otte hold var opdelt i to puljer med fire hold i hver. Puljerne var inddelt efter holdenes placering ved seneste VM, således at de fire højst rangerede hold var placeret i pulje I, mens de øvrige fire hold spillede i pulje II, og begge puljer spillede en enkeltturnering alle-mod-alle. De to bedste hold i pulje I kvalificerede sig direkte til semifinalerne, mens de øvrige to hold i pulje I gik videre til kvartfinalerne. De to andre pladser i kvartfinalerne gik til de to bedste hold i pulje II, mens de sidste to hold i pulje II måtte nøjes med at spille om 7.- og 8.-pladsen og undgå nedrykning til B-VM.

Pulje I

Pulje II

Finalekampe

Samlet rangering

Hædersbevisninger

Organisationskomiteen hædrede følgende spillere efter mesterskabet.

B-VM

B-VM blev spillet i Vänersborg og Trollhättan, Sverige i perioden 21 - 25. januar 2019 med deltagelse af 12 hold. Schweiz og Storbritannien deltog i VM for første gang.

Mesterskabet blev vundet af Estland, som i finalen besejrede debutanterne fra Storbritannien med 9-3 i en kamp, hvor Alexei Ibatulov scorede fem og Emil Kaup fire mål for Estland, og esterne sikrede sig dermed oprykning til A-VM 2020. Bronzemedaljerne gik til Ungarn, som i bronzekampen vandt med 6-0 over Japan.

Hold

Indledende runde

De 12 hold var opdelt i to puljer med seks hold i pulje A og seks hold i pulje B, og i hver pulje spillede de seks hold en enkeltturnering alle-mod-alle, hvor kampene spilles 2 × 30 minutter (med efterfølgende straffeslagskonkurrence i tilfælde af uafgjort). De to bedste hold i hver pulje gik videre til semifinalerne, mens de øvrige otte hold spillede placeringskampe om 5.- til 12.-pladsen.

Pulje A

Pulje B

Finalekampe

Samlet rangering

Hædersbevisninger

MVP

Estlands Alexei Ibatulov blev kåret som mesterskabets mest værdifulde spiller.

Topscorer

Estlands Alexei Ibatulov blev mesterskabets topscorer med 27 mål.

All star-hold

Fair play

Schweiz vandt fair play-prisen.

Kilder / eksterne henvisninger
 Bandy-VM 2019

Referencer

2019
Bandy i 2019

VM i bandy 2019


Charles-Joseph Mayer, né le  à Toulon et mort vers 1825, est un homme de lettres français.

Biographie
Monté de bonne heure à Paris, Mayer s'y est fait connaitre par quelques pièces de théâtre. il a ensuite écrit des romans et des compilations historiques. Écuyer prenant quelquefois le titre de « pensionnaire du comte de Vergennes », il a d'abord collaboré au Mercure de France, avant de rejoindre le marquis de Paulmy, le comte de Tressan et Legrand d'Aussy à la collection littéraire de la Bibliothèque universelle des romans, de 1775 à 1789.

Il s'est beaucoup occupé dans sa vieillesse de réformes grammaticales et faisait partie d'une réunion particulière connue de ses membres sous le nom d'École des Philosophes penséormites.

Il a également publié des poésies dans l'Almanach des Muses. Il a édité les Œuvres politiques du comte Hertzberg précédées d'une Notice sur sa personne et sur les emplois qu'il a successivement remplis.

Sa plus importante compilation historique est Des États généraux et autres assemblées nationales. Sa Galerie philosophique du  contient de nombreux documents tirés des manuscrits de Dupuy, de Béthune, déposés à la Bibliothèque nationale et qui n'ont pu être réimprimés. Le  volume de ce recueil a été signalé comme très rare par le Bibliophile Jacob en 1839.

Son grand œuvre littéraire est l'édition indépendante du recueil de contes et d'histoires de fées intitulé le Cabinet des Fées et autres contes merveilleux en 41 volumes. Le volume 37 contient une introduction sur l'origine du genre, une biographie des 101 auteurs intéressante sur le plan de l'histoire littéraire, ainsi qu'une présentation de sa personne.

Notes et références

Notes

Références

Publications

Articles
 « Observations critiques sur les fabliaux, ou des Troubadours, de la romance provençale, mère de la romance française », Mercure de France, 22 avril 1780.
 « Vie publique et privée de Charles Gravier, comte de Vergennes », discours couronné par l'Académie d'Amiens, le 25 août 1788 », Maradan, 1789.
 « Suite aux Considérations politiques et commerciales sur la nécessité de maintenir l'ordre de Malte tel qu'il est », second mémoire, 1790.
 « Réponse à la motion de M. Camus ; ou Supplément aux Considérations politiques et commerciales sur la nécessité de maintenir l'ordre de Malte tel qu'il est », 1790.

 Ouvrages
 L'Amour voyageur, conte allégorique.
 Le Souper sentimental.
 Quelques idées.
  Lou rétour doou Martegaou, paroudia bouffouno en très actes, mesclado d'ariétos su d'ers encians, représentado par lei Coumédiens de Marsillo, lou 5 abriou 1775, 1775.
 Les rêveries d'un amateur du Colisée, ou Les femmes sans dot, 1776.
 Monsieur le Comte de Falkenstein, ou voyage de l'Empereur Joseph. II en Italie, en Boheme et en France ; Contenant un précis des etablissemens utiles faits depuis le Regne de Marie-Thérèse, Cailleau, 1777,  rééd. considérablement augmentée, 1778.
 Tableau politique et littéraire de l'Europe... pendant l'année 1775, 1777.
 Héliogabale et Alexandre Sévère, histoires romaines, précédées d'une explication de quelques antiquités romaines, Vve Duchesne, 1777.
 Gui Du Faur de Pibrac, chancelier de la reine de Navarre et d'Henri III, roi de Pologne, discours historique et critique, Société typographique 1778.
 Les Anecdotes françaises, P. F. Gosse, 1779.
 Histoire des hommes, ou Histoire nouvelle de tous les peuples du monde, avec Delisle de Sales et Mercier, 1780-1785.
 Galerie philosophique du seizième siècle, Paris, Moutard, 1783-1790, in-8°.
 Asgill, ou les Désordres des guerres civiles, 1784
 Géneviève de Cornouailles, et le damoisel sans nom, roman de chevalerie, Mayer, 1784.
 Aventures et plaisante éducation du courtois chevalier Charles-le-Bon, sire d'Armagnac, 1785.
 Le Cabinet des Fées, Amsterdam [Paris], 1785-1789, 44 vol. in-8°.
 Voyage de M. de Mayer en Suisse en 1784, ou Tableau historique, civil, politique et physique de la Suisse, Leroy, 1786.
 Histoire d'Espagne nouvelle, au bureau de l'Histoire des hommes, 1786.
 Les Ligues achéenne, suisse et hollandoise et révolution des États-Unis de l'Amérique comparées ensemble, États-Unis de l'Amérique septentrionale comparés avec les ligues achéenne, suisse et hollandaise, t. II, Cuchet, 1787.
 Les Amours du chevalier Bayard avec Madame de Randan, et autres romans de M. de Mayer. - Les Amours de Chatelard et de Marie Stuart, Leroy, 1787.
 Lisvart de Grèce, roman de chevalerie, ou Suite d'Amadis de Gaule, 1788.
 Des États généraux et autres assemblées nationales, Buisson, 1788-1789.
 Vie de Marie-Antoinette d'Autriche, reine de France, femme de Louis XVI, roi des Français ; depuis la perte de son pucelage jusqu'au premier mai 1791, ornée de vingt-six figures, et augmentée d'une troisième partie, 1793.
 Marie-Antoinette, archiduchesse d'Autriche, reine de France, ou Causes et tableau de la Révolution, par M. le chev. de M***, 1794.
 Œuvres politiques de M. le comte de Hertzberg, ministre de S. M. le roi de Prusse, précédées d'une notice sur sa personne & sur les emplois qu'il a successivement remplis, Maradan, 1795, 3 vol. in-8°.
 Révolution de Malte en 1798 ; gouvernement, principes, loix, statuts de l'ordre. Réponse au manifeste du prieuré de Russie, 1799.
 Invectives sur l'espérance, dédiées au lys, par M. de Mayer, décoré du Lys, Pillet, 1814.
 Le Pont de l'Adige, nouvelle, Le Normant, 1815.
 Idéologie de Mayer. Étude de la chose'', Delaunay, 1823, in-8°.

Bibliographie
 .

Liens externes

Écrivain français du XVIIIe siècle
Écrivain français du XIXe siècle
Naissance en janvier 1751
Naissance à Toulon
Date de décès incertaine (XIXe siècle)

Charles-Joseph Mayer


Russell Clayton Honey (-) est un homme politique canadien en Ontario. Il est député fédéral libéral de la circonscription ontarienne de Durham de 1962 à 1968 et de Northumberland—Durham de 1968 à 1972.

Biographie
Né à Riverhurst en Saskatchewan, Honey étudie à la Osgoode Hall Law School et devient ensuite avocat. De 1940 à 1944, il sert dans l'Aviation royale canadienne avant d'être libéré de l'armée pour contribuer à mettre en place le premier service de passagers pour la Trans-Canada Air Lines.

Graduant en droit en 1949, il devient partenaire senior de la firme Honey, Brooks, Harrison à Port Hope et entre au Conseil de la Reine en 1965.

Carrière politique
Après un échec à prendre remporter le poste de député de Durham en 1958, il l'emporte en 1962 Réélu en 1963, 1965 et dans Northumberland—Durham en 1968.

En 1965, il préside le comité permanent sur l'Agriculture et est nommé par Lester Pearson à la présidence du caucus libéral national. Président du comité Ontario-Trudeau en 1968, le comité joue un rôle important dans l'élection de Pierre Elliot Trudeau à la chefferie du Parti libéral et au poste de premier ministre. Au tout début du gouvernement Trudeau, il devient secrétaire parlementaire de Jean Chrétien (1969-1970) avant de devenir vice-président de la Chambre de communes de 1970 à 1972.

Défait en 1972, il est nommé juge à Belleville où il exerce à la cour du comté de 1973 à 1989. En 1990, il devient juge à la Cour supérieure de justice de l'Ontario jusqu'à sa retraite en 1991.

Résultats électoraux

Références
Russell Clayton Honey, c.r., député - Chambre des communes du Canada

Naissance en octobre 1946
Naissance à Toronto
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Juge en Ontario
Étudiant de l'Osgoode Hall Law School
Décès en janvier 2007
Décès à 60 ans

Russell Honey


Norma foi uma série de televisão brasileira produzida pela TV Globo, com redação final de Maurício Arruda, com autoria de Luiz Villaça, Maurício Arruda, Carlos Gregório, Sérgio Goldberg e Sérgio Roveri, direção de Luiz Villaça e Cláudia Alves e direção geral de Luiz Villaça. Estrelada por Denise Fraga, era uma série com formato interativo, onde o público decidia os rumos de cada episódio. Tinha exibição semanal, aos domingos, logo após o Fantástico.

Enredo
Norma (Denise Fraga) é uma pesquisadora insegura e emotiva. Se formou em psicologia para entender melhor a si mesma, mas trabalha na mesma empresa de pesquisa, onde começou como estagiária. Sem acreditar no seu potencial, acabou terminando a faculdade casada com Claudio (Cássio Gabus Mendes) e mãe da adolescente Ana (Samya Pascotto), atualmente com 16 anos. Quando Norma consegue se separar do marido, este fica sem rumo, já que nunca teve muita ambição na vida. Ele acaba voltando pra casa da mãe, Dona Helou (Eva Wilma), que tem prazer em curtir sua viuvez nas gafieiras de terça-feira. Com a rotina mudada após a volta de Cláudio, Dona Helou faz de tudo pra tentar reatar o casamento do filho e se ver livre dele. Com formato diferenciado, o programa contava com cenas gravadas com plateia no espaço do Instituto de Pesquisa (o local de trabalho de Norma), onde o público interagia com a atriz Denise Fraga e outros do mesmo núcleo e opinava sobre os temas discutidos nos episódios. A mesma interação se dava com os internautas, que também assistiam essas gravações online e pautavam os rumos da história.

Elenco

Participações
 Dan Stulbach - Fernando
 Drica Moraes - Regiane
 Krissos Michellepis
 Maíra Chasseraux

Episódios

 Antes de ter a exibição suspensa, a série planejava exibir no dia 25 de outubro de 2009 o quarto episódio com o título "Relacionamento Virtual".

Produção
O ponto de partida de Norma foi o Blog da Denise, lançado pela Globo em 27 de julho de 2009. Na plataforma, Denise Fraga interagia com internautas oferecendo conteúdos e temas em troca de contribuições com vídeos, opiniões e sugestões para os roteiros do programa. Além dela, o diretor, Luiz Villaça, e os roteiristas, Maurício Arruda e Sergio Goldenberg, participavam de chats semanais sugerindo diálogos, cenas, comportamentos que eram lidos e depois compartilhados no blog. Em 28 de agosto, a equipe do programa se reuniu com blogueiros para conversar sobre o formato da atração. A série foi apresentada à imprensa no dia 29 de setembro de 2009, com a presença do elenco, o diretor Luiz Villaça e o roteirista Maurício Arruda.

Exibição e audiência
Norma estreou no dia 4 de outubro de 2009, na faixa das 23h15, logo após o Fantástico. Segundo a Folha de S.Paulo, o programa deveria ir ao ar até o dia 20 de dezembro (totalizando 12 episódios), mas a atração foi finalizada no dia 18 de outubro, com 3 episódios exibidos. Em audiência, o programa registrou 13 pontos em sua estreia, caindo para 10 pontos na semana seguinte, com seu terceiro episódio registrando 12 pontos de média, sofrendo com a concorrência do Programa do Gugu, Programa Silvio Santos e Pânico na TV, que faziam a atração variar entre o terceiro e o quarto lugar no Ibope da Grande São Paulo. No dia 20 de outubro de 2009, a Globo envia comunicado informando que Norma havia sido suspensa da programação e que continuaria sendo produzida para voltar ao ar "em outro modelo de exibição".

Antes de sua estreia, o jornalista Daniel Castro, da coluna Outro Canal da Folha de S.Paulo, observou que a postagem de "maior sucesso" publicada no blog da atração tinha apenas 64 comentários.

Recepção
Patrícia Kogut, em sua coluna para o jornal O Globo, fez uma crítica negativa para Norma após o primeiro episódio, considerando que o programa deveria "ir mais longe" na proposta de ser interativo, apresentado como "formato inovador" devido a sua conexão com o público num auditório e a internet. A jornalista menciona em seu texto o Sociedade Anônima (2001), programa de auditório semanal apresentado por Cazé Peçanha com proposta de interatividade semelhante à Norma, apontando que "naquela época sim, a dose de interatividade era inédita. Hoje, com o Twitter e a internet fervendo, é preciso ir muito mais longe. O resto é pretensão." Os temas do episódio também foram questionados na análise devido ao fraco apelo para gerar repercussão: "Debates como 'deve ou não usar sutiã com bojo', francamente, são capazes de apaixonar alguém?". Ela encerra a crítica dando um crédito positivo à Denise Fraga e Luiz Villaça devido ao formato ser uma "ideia em construção por natureza". Na semana em que foi ao ar o segundo episódio, Kogut deu uma "nota zero" para a série por considerar uma decepção, reforçando pontos de sua análise anterior: "A personagem central interpretada por Denise Fraga parece uma professorinha primária que infantiliza sua plateia. A interatividade, anunciada como um forte do programa, é muito limitada para os recursos que existem hoje".

Sitcoms do Brasil
Séries da TV Globo
Séries de televisão de comédia do Brasil
Séries de televisão de comédia da década de 2000
Programas da TV Globo que estrearam em 2009
Programas da TV Globo encerrados em 2009
Programas de televisão do Brasil que estrearam em 2009
Programas de televisão do Brasil encerrados em 2009
Programas de televisão em língua portuguesa

Norma (série de televisão)


An Disperis neilgherrensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Wight. An Disperis neilgherrensis in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis neilgherrensis


Antonio Zacara da Teramo, también conocido como Antonius Berardi Andree de Teramo o Zacar, Zaccara, Zacharie, Zachara (Téramo?, c. 1350 – después del 19 de mayo de 1413) fue un compositor, cantor y secretario papal italiano de finales del trecento y principios del . Fue uno de los compositores italianos más activos hacia 1400. Su estilo compositivo hace de puente entre los períodos del trecento, ars subtilior y los inicios de la música del Renacimiento. Su producción musical se ha conservado en códices manuscritos como el Codex Squarcialupi y el Codex Mancini

Vida
Zacara era probablemente de Téramo, ciudad situada al norte de la región de Abruzzo perteneciente entonces al reino de Nápoles, no lejos de la costa del Adriático. Nada se conoce de su vida hasta 1390, año del que se conserva su registro como profesor en el Ospedale di Santo Spirito en Sassia en Roma. El documento menciona que no era joven en el momento de su nombramiento, pero no se facilita su edad exacta.

Vivió en Roma desde al menos 1390 hasta 1407, sirvió como cantor y escribano durante los pontificados de Bonifacio IX (hasta 1404), Inocencio VII (1404-1406) y Gregorio XII (1406-1415). Se conserva la carta de su nombramiento como secretario de Bonifacio IX, la cual indica que Zacara era laico casado y cantor en su capilla. Durante el período turbulento del Cisma de Occidente, a partir de la correspondencia que se conserva de este autor, así como probablemente de las numerosas referencias políticas subversivas ocultas en su música, se deduce que Zacara habría estado involucrado en las maquinaciones de la época. No se sabe con exactitud cuándo abandonó el servicio al Papa Gregorio, pero si la ballata Dime Fortuna poy che tu parlasti es de hecho de Zacara entonces se puede leer en su texto la prueba de que dejó a Gregorio antes del Concilio de Pisa en 1409. Se registra como cantor y maestro de capilla del antipapa Juan XXIII en Bolonia en 1412 y 1413. Dos documentos de 1416 (uno de ellos fechado el 17 y el 20 de septiembre) lo mencionan como ya fallecido. Era dueño de considerables propiedades en Téramo, así como una casa en Roma en el momento de su muerte.

El manuscrito iluminado Codex Squarcialupi contiene una ilustración de él. Era un hombre pequeño y tenía un total de diez dedos contando el total de las dos manos y los pies, detalles que no sólo son evidentes en el retrato, sino que además se mencionan en una nota hecha para una necrológica de Abruzzo del .

Obra
Los estudios sobre la música de Zacara son todos relativamente recientes y todavía queda mucho por resolver en términos de cronología y atribución. Parece haber estado en activo como compositor durante toda su vida y hay una evolución estilística evidente, con dos fases generales que van tomando forma:
 un primer período, dominado por formas de canción, como la ballata, similar en estilo a la obra de Jacopo da Bologna o Francesco Landini.
 un segundo período, posiblemente iniciado hacia 1400 cuando estaba en Roma, durante el cual su música se ve influenciada por el ars subtilior.

Se conservan tanto la música vocal sacra como la música profana y en mayor cantidad que la mayoría de otros compositores de la época alrededor de 1400. Muchos pares de movimientos de misas -Glorias y Credos- están en un manuscrito de Bolonia (Q15), recopilado a partir de 1420 aproximadamente. Hay siete canciones en el Codex Squarcialupi (probablemente compilado entre 1410 y 1415) y 12 en el Codex Mancini (probablemente compilado hacia 1410). Tres canciones se encuentran en otras fuentes, incluida la canción Sumite, karissimi, capud de Remulo, patres que está escrita en latín y en el estilo del ars subtilior.

Aparte de una caccia (Cacciando un giorno), una ballade en latín (Sumite, karissimi) y un madrigal (Plorans ploravi), sus canciones seculares son ballate. Un estudio reciente propone la atribución a Zacara de una composición a dos voces en francés titulada Le temps verra, que se encuentra en el manuscrito T.III.2, en parte por razones estilísticas y en parte basándose en la carga política y el tema satírico del texto.

Las canciones del Codex Squarcialupi y el Codex Mancini son muy diferentes en estilo. Las recogidas en el primer documento fueron escritas probablemente a principios de la carrera de Zacara y muestran la influencia de la lírica de mediados de siglo de compositores italianos como Landini. La música contenida en el Códice Mancini está más estrechamente relacionada con el estilo manierista del ars subtilior. Si bien, las fechas exactas de esa música aún no se han establecido, es posible que parte de la música del Códice Mancini fuese escrita después de que Zacara abandonara Roma y era más probable que recibiese la influencia del ars subtilior vanguardista de Aviñón. Por otra parte, Teramo pudo haber estado intentando crear conscientemente una respuesta romana a la música que salía de la corte de los antipapas cismáticos.

Una de las canciones más extrañas de Zacara, que se encuentra en el Codex Mancini es Deus deorum, Pluto. Se trata de una invocación a dos voces al dios romano del mundo subterráneo, el texto está repleto de nombres de los habitantes de las regiones infernales. Es "una oración entusiasta a Plutón, rey de los demonios". No es el tipo de composición que normalmente se esperaría de un piadoso secretario del Vaticano. Zacara incluso utilizó esta canción como base para uno de sus arreglos del Credo de la misa.

Los movimientos de misa de Zacara parecen haber ejercido influencia en otros compositores de principios del , incluyendo a Johannes Ciconia y a Bartolomé de Bolonia. Algunas de sus innovaciones, se puede ver incluso en Dufay. Se cree que Zacara podría haber sido el primero en utilizar los pasajes divisi en las voces superiores. Sus movimientos de misas son mucho más largos que otros movimientos del  y en ellos emplea ampliamente la imitación así como el hoquetus (una técnica más arcaica). En general, sus movimientos por pares -Gloria, Credo- son un vínculo entre los movimientos dispersos, no unificado del  (siendo la Messe de Nostre Dame de Machaut la excepción significativa) y la misa cíclica que se desarrolló en el .

Algunas de las piezas Zacara se encuentran en fuentes muy distantes, lo cual confirma su fama y su amplia difusión, incluso en un manuscrito de Polonia y en el Manuscrito de Old Hall inglés (n.º 33, un arreglo del Gloria).

Obras musicales
Ediciones:
1977 – Reaney, Gilbert (ed). «Early Fifteenth-Century Music». Corpus Mensurabilis Musicae (CMM), XI/6.
1977 – Marrocco, W. Thomas (ed). «Italian Secular Music». Polyphonic Music of the Fourteenth Century (PMFC), X.
1987 – Fischer, Kurt von & Gallo, F.A. (ed). «Italian Sacred and Ceremonial Music». Polyphonic Music of the Fourteenth Century (PMFC), XIII.

Movimientos de misa
 Gloria 'Micinella'; Credo 'Cursor', a 4 voces, con introducción a 2 voces.
 Gloria 'Rosetta'; Credo 'Scabioso', a 3 voces.
 Gloria '[Un] fior gentil'; Credo 'Deus deorum', a 3 voces.
 Gloria 'Gloria laus honor'; Credo, a 3 voces.
 Gloria; Credo 'du vilage' [o 'dominicale'], a 4 voces.
 Gloria 'Ad ongni vento', a 4 voces, con introducción a 2 voces.
 Gloria 'Anglicana', a 3 voces.
 Credo, a 3 voces.
 Gloria, a 3 voces.

Canciones
En el Codex Squarcialupi
 "Ferito m'a d'un amoroso dardo", a 2 voces.
 "Non voler, donna, me di morte cruda", a 2 voces.
 "Dicovi per certanza", a 2 voces.
 "Benché lontan me trovi in altra parte", a 2 voces.
 "[Mò] movit'a pietade", a 2 voces.
 "Cacciando per gustar di quel tesoro/Ai cinci, ai toppi, ai bretti ai ferri", a 3 voces.
 "Sol mi trafigge'l cor l'aquila bella", a 2 voces. También aparece en el Codex Mancini (a 3 voces; ver más abajo).

En el Codex Mancini
 "D'amor languire, suspirare e piangere", a 2? voces (fragmentos de Discantus y T; facs. in Ziino, 1994); usada en el Credo 'Scabioso' de Zacara.
 "Un fior gentil m'apparse", a 3 voces (intabulation); usada en su propio Gloria.
 "Deus deorum, Pluto, or ti rengrato", a 2 (o 3?) voces; usada en su propio Credo a 3 voces con contrapunto que implica una tercera voz faltante en la canción.
 "Amor nè tossa non se po' celare", a 3 voces.
 "[I]n e…carnal…nel cucul io te…", a 2? voces.
 "Plorans ploravi, perché la Fortuna", a 2 voces.
 "Sol me trasfigge'l cor", a 3 voces (ver más arriba "Sol me trafigge", a 2 voces)
 "Ciaramella, me dolze Ciaramella", a 3 voces.
 "Je suy navvrés tan fort, o dous amy/Gnaff' a le guagnele et io anch' to' togli", a 3 voces.
 "Ad ogne vento volta come foglia", a 3 voces.
 "Spesso, Fortuna, cridote", a 2 voces.

En otras fuentes
 "Nuda non era, preso altro vestito, a 2 voces.
 "Sumite, karissimi, capud de Remulo, patres, a 3 voces.

Obras de atribución dudosa
 "Aymè per tutto", a 2 voces.
 "Dime Fortuna poy che tu parlasti", a 2 voces.
 "Donna poss' io sperare", a 2 voces.
 "I ardo in un fuogo e bruso d'ogni hora", a 2 voces (atribuido a 'Anthonius Clericus apostolicus', que podría referirse a varias personas pero a la vista del estilo parece probable que sea obra de Zacara).
 "Le temps verrà", a 2 voces.
 "Spinato intorno al cor come spinoso", a 2 voces (cita directamente de Un fior gentil y Rosetta, lo que llevó a varios autores a sugerir que la canción es de Zacara: por analogía con los movimientos de misas de Zacara en esas piezas es posible, pero por analogía con Sus un fontayne de Ciconia, parece más probable que se tratara de un homenaje del joven compositor a Zacara).

Obras de teoría musical
 Ars contrapuncti secundum magistrum Zachariam.

Discografía
 1990 – Il Solazzo. Music for a medieval banquet. Newberry Consort (Harmonia Mundi)  (Contiene Rosetta y Un fior gentil de Zacara).
 1992 – Zachara. Cantore dell'antipapa, XV secolo. Sine Nomine (Quadrivium)
 1992 – La Musica Italiana del XV secolo. Sine Nomine (Quadrivium)  (Contiene Rosetta che non cangi mai colore y Movit'a piedade de Zacara).
 1999 – The Saracen and the Dove. Orlando Consort. (DG, Archiv Produktion)  (Contiene obras de Caserta, Ciconia, Bartolino de Padua y Zacara).
 2008 – L'ars nova di Magister Antonio Zachara da Teramo. Un Fior Gentile. Ensemble Micrologus (Micrologus)
 2011 – Antonio Zacara da Teramo: Spinato Intorno Al Cor. Currentes Ensemble. (Lawo Classics)

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Nacidos en Téramo
Compositores de la Edad Media de Italia
Compositores del Renacimiento de Italia
Compositores de Italia del siglo XIV
Compositores de Italia del siglo XV
Compositores del Ars subtilior
Compositores del Trecento
Músicos de Italia del siglo XIV
Músicos de Italia del siglo XV

Antonio Zacara da Teramo