Pentagon, Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı'nın genel merkez binasıdır. Pentagon ifadesi sıklıkla Savunma Bakanlığı ve bakanlık yöneticileri için mecazen kullanılır ve Amerika Birleşik Devletleri Silahlı Kuvvetleri'ni temsil eder.

Arlington County, Virginia'da yer alan bina ile Washington, DC arasından Potomac Nehri geçer. Bina, Amerikan mimar George Bergstrom tarafından tasarlandı ve müteahhit John McShain tarafından inşa edildi. Temelin atılmasına 11 Eylül 1941'de başlandı ve bina 15 Ocak 1943'te kullanıma açıldı. General Brehon Somervell, projeye büyük destek verdi; Albay Leslie Groves, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu adına projenin denetiminden sorumluydu.Pentagon dünyanın en büyük ofis binasıdır. Yaklaşık 600,000 m2 kapalı alana sahiptir. Bu alanın 340,000 m2'lik kısmı ofis alanı olarak kullanılmaktadır. Yaklaşık 23,000 askeri ve sivil personel ve bunun üstüne 3,000 savunma dışı destek personeli Pentagon'da çalışır. Binanın beş köşesi, yer üstünde beş, yer altında iki katı ve her katta beş çember koridoru vardır. Koridorlar toplamda 282 km uzunluğundadır. Merkezdeki 20,000 m2 büyüklüğündeki beşgen meydan "ground zero" olarak adlandırılır. Çünkü bir nükleer savaş durumunda ana hedef olacağı varsayılmaktadır.

11 Eylül 2001 tarihinde, binanın inşaatının başlamasından tam 60 yıl sonra, American Airlines'ın 77 sefer sayılı uçuşu kaçırıldı ve binanın batı tarafına çarparak 9/11 Komisyon Raporu'na göre 189 kişiyi (uçaktaki 59 kişi ve beş terörist ile binadaki 125 kişiyi) öldürdü. Bu olay Washington'un Britanya kuvvetleri tarafından 1812 Savaşı sırasında yakılmasından beri şehirdeki hükûmet binalarına yapılan ilk önemli dış saldırıydı.

Pentagon Ulusal Tarihi Yapılar Listesi'ne girmiştir ve Ulusal Tarihi Öneme Sahip Eser statüsündedir.

Yerleşim ve tesisler
Pentagon binası  büyüklüğünde bir arsaya kurulmuştur ve buna  büyüklüğündeki merkezi avlusu dahildir. Kuzey cephesinden başlayıp saat yönünde hareket edildiğine beş cephe girişine Mall Terası, Nehir Terası, Concourse (veya Metro İstasyonu), Güney Otopark ve Heliport adları verilmiştir. Binanın kuzey tarafındaki, revaklı Mall Girişi,  uzunluğunda törenler için kullanılan bir terasa açılır.  yüksekliğinde revaklı Nehir Girişi, kuzeydoğu tarafındadır. Lagüne ve Washington'a bakmaktadır. Nehir Girişi'ndeki basamaklı teras lagüne kadar uzanmaktadır; ve Bolling Hava Kuvvetleri Üssü ile Pentagon arasında personelin feribotla karşılıklı yolcuğu için 1960'ların sonlarına kadar bir iskele olarak kullanıldı. Ziyaretçilerin kullanabildiği ana giriş, Pentagon Metro istasyonu ve otobüs durağı gibi binanın güneydoğu tarafındadır. Ayrıca, binanın ikinci katında, mini alışveriş merkezi içeren bir alan da vardır. Güney otoparkı, binanın güneybatı cephesine bitişiktir. Pentagon'un batı tarafı Washington Bulvarı'na bakmaktadır.

Eşmerkezli halkalar merkezden dışarıya doğru "A" ile "E" arasındaki harflerle adlandırılır (bodrumda ek "F" ve "G" halkaları vardır). Sadece "E" Halkası'ndaki ofisler dışarıyı görür ve bu ofisler genellikle üst düzey yetkililer tarafından kullanılır. Ofis numaraları her bir halkada saat yönünde artar ve iki bölümden oluşur: en yakın koridor numarası (1-10 arasında), ardından oda numarası (00-99 arasında) vardır. Böylece ofis numaraları 100-1099 arasında değişir. Bu koridorlar merkezi avludan dışarıya doğrudur ve koridor 1, Concourse'un güney ucundan başlar. Her numaralandırılmış radyal koridor, numarasına karşılık gelen ofis grubuyla kesişir (örneğin, koridor 5, 500 serisi ofis blokunu böler). Binada, özellikle "A" ve "E" halkalarında olmak üzere, birtakım tarihi sergiler bulunmaktadır.

Pentagon'daki katlar, Bodrum kat için "B" ve Ara Kat (Mezzanine) için "M" harfleriyle adlandırılmıştır. Bunların her ikisi de zemin seviyesinin altındadır. Alışveriş merkezinin olduğu alan metro girişinin bulunduğu ikinci kattadır. Zemin üstü katlar 1 ile 5 arasında numaralandırılır. Oda numaraları kat, eşmerkezli halka ve ofis numarasının birleşiminden oluşur (sırayla en yakın koridor numarası ve onu izleyen bölme numarasıdır). Yani, ofis 2B315 ikinci katta, B halkasındadır ve (koridor 2 ve 3 arasında) koridor 3'e yakındır. Bu ofise gitmek şu adımlar izlenebilir. Önce ikinci kat, A (en içteki) halkasına gidilir. Ardından A halkası boyunca yürüyüp koridor 3'e gidilir. Koridor 3'te A halkasından B halkasına doğru oda 15'e gelene kadar yürünür. Bir kişinin Pentagon'daki herhangi iki nokta arasında yedi dakikadan kısa bir sürede içinde yürümesi mümkündür.

Komplekste yemek servisi yapan tesisler ve egzersiz salonları ile meditasyon ve dua odaları bulunmaktadır. 2001'deki saldırıdan sonra halka açık turlar askıya alındı.

Pentagon'un hemen güneyinde Arlington'daki geniş alışveriş, iş ve çok katlı yerleşim bölgeleri Pentagon City ve Crystal City bulunmaktadır. Arlington Ulusal Mezarlığı tesisin kuzeyinde kalır. Pentagon, nispeten karmaşık Pentagon yol ağı ile çevrilidir.

Pentagon'un (Virginia'da olmasına rağmen) Washington, DC merkezli altı farklı posta kodu vardır. Savunma Bakanlığı, Genelkurmay Başkanlığı ve dört kuvvet komutanlığının her birinin kendi posta kodu vardır.

Tarihçe

Geçmiş

Pentagon inşa edilmeden önce, Amerika Birleşik Devletleri Savaş Bakanlığı I. Dünya Savaşı sırasında National Mall'daki Constitution Avenue üstüne inşa edilmişi geçici bir yapı olan Munitions Binası'nda yer alıyordu. ABD Ordusu'nu yönetmek için oluşturulan bir sivil ajans olan Savaş Bakanlığı, National Mall'daki geçici binaların yanı sıra Washington, DC, Maryland ve Virginia'daki düzinelerce başka binayı da kullanıyordu. 1930'ların sonlarında, Foggy Bottom bölgesindeki  21. Cadde ve C Caddesi'nin kesişiminde yeni bir Savaş Bakanlığı Binası inşa edildi, ancak tamamlandığında yeni bina bakanlığın ihtiyaç duyduğu alanı sağlayamadı ve Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı'na tahsis edildi. II. Dünya Savaşı Avrupa'da patlak verdiğinde, Savaş Bakanlığı ABD'nin çatışmaya gireceği düşüncesiyle hızla büyüdü. Savaş Bakanı Henry L. Stimson, Mühimmat Binası'nın aşırı kalabalık olması ve bakanlığın yayılmasından dolayı durumu kabul edilemez buldu.

Stimson ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt'e Mayıs 1941'de Savaş Bakanlığı'nın ek alana ihtiyaç duyduğunu söyledi. 17 Temmuz 1941'de, Virginia kongre üyesi Clifton Woodrum tarafından düzenlenen ve yeni Savaş Bakanlığı binaları için önerilerin görüşüleceği bir kongre oturumu yapıldı. Woodrum, oturumda Savaş Bakanlığı'nı temsil eden Tuğgeneral Eugene Reybold'a, geçici binalar inşa etmek yerine departmanın "alan sorununa" "genel bir çözüm" geliştirilmesi için baskı yaptı. Reybold beş gün içinde kongreye rapor vermeyi kabul etti. Savaş Bakanlığı, inşaat şefi General Brehon Somervell'e bir plan hazırlama emri verdi.

Planlama
Hükûmet yetkilileri, resmen 1 No'lu Federal Ofis Binası olarak adlandırılan Savaş Bakanlığı binasının, Arlington County, Virginia'da Potomac Nehri kıyısına inşa edilmesi gerektiğini kabul etti. Yeni bina için gereksinimler, dört kattan daha yüksek olmaması ve asgari miktarda çelik kullanmasıydı. Gereklilikler, binanın dikey olarak yükselmek yerine geniş bir alana yayılacağı anlamına geliyordu. Bina için olası alanlar arasında Arlington Ulusal Mezarlığı'nın bitişiğindeki Tarım Bakanlığı'nın Arlington Deney Çiftliği ve eski Hoover Sahası havaalanı vardı.

Başlangıçta seçilen alan kabaca beşgen bir şekle sahip olan Arlington Farms sitesiydi. Bu nedenle bina yamuk bir beşgen olarak planlandı. Yeni binanın Arlington Mezarlığı'ndan Washington, DC'nin görülmesini engelleyebileceğinden endişe duyan Başkan Roosevelt, burası yerine Hoover Havaalanı bölgesini seçti. Bina, beşgen şeklini korudu çünkü bu aşamada tasarımdaki büyük bir değişiklik pahalıya mal olacaktı ve Roosevelt tasarımı sevdi. Asimetrik Arlington Farms sahasının kısıtlamalarından kurtulunca binanın şekli barut çağının tahkimatlarına benzeyen düzgün bir beşgene dönüştürüldü.

ABD Kongresi, 28 Temmuz'da, Arlington'daki tüm bakanlık birimlerini tek bir çatı altında toplayacak yeni bir Savaş Bakanlığı binası için finansman yetkisi verdi ve Başkan Roosevelt, 2 Eylül'de inşaatın Hoover Havaalanı tesisinde yapılmasını resmen onayladı. Proje Temmuz 1941'in sonlarında onay sürecinden geçerken Somervell inşaat için Arlington'daki Washington Ulusal Havaalanı, Washington'daki Jefferson Anıtı ve Bethesda, Maryland'deki National Naval Medical Center binalarını inşa eden Philadelphialı John McShain, Inc. şirketi ve Virginialı Wise Contracting Company, Inc. ve Doyle and Russell şirketlerini seçti. Hoover Havaalanı sahası ve devlete ait diğer arazilere ek olarak, Pentagon'un inşası için ek  büyüklüğünde alan 2.2 milyon $ (günümüzde  $)maliyetle kamulaştırıldı. Hell's Bottom mahallesindeki çok sayıda rehinci, fabrika, yaklaşık 150 ev ve Columbia Pike çevresindeki diğer binalar da Pentagon'un yolları yapılırken yıkıldı. Sonrasında  büyüklüğündeki arazinin Arlington Ulusal Mezarlığı ve Fort Myer'a devredildi. Böylece Pentagon'a  büyüklüğündeki arazi bırakıldı.

İnşaat
Toplam 31.100.000 $ (günümüzde  $) tutarındaki sözleşmeler 11 Eylül'de McShain ve diğer yüklenicilerle imzalandı ve aynı gün Pentagon'un temel atma töreni yapıldı. Somervell tasarım gereksinimleri arasına, binanın mevcut savaşın bitiminden bir süre sonra bir arşive dönüşmesi olasılığına karşın, katların metrekare başına yaklaşık 700 kilogram (1 feet kare başına 150 pound) yük taşıyabilmesini zorunluluğunu ekledi. II. Dünya Savaşı sırasında üretimi kısıtlı olduğu için minimum miktarda çelik kullanıldı. Pentagon çelik yerine Potomac Nehri'nden 680.000 ton kum çekilerek betonarme bir yapı olarak inşa edildi ve Pentagon'un nehir girişinin altında bir lagün oluşturuldu. Çelik kullanımını en aza indirmek için, asansör yerine beton rampalar inşa edildi. Binanın bir cephesinde Indiana kireçtaşı kullanılmıştır.

Pentagon için mimari ve yapısal tasarım çalışmaları inşaatla eşzamanlı ilerledi. Ekim 1941 başlarında ilk çizimler tamamlandı ve tasarım çalışmalarının çoğu 1 Haziran 1942'de bitirildi. Bazen inşaat çalışmaları tasarım bitmesinden önce başladı. Bu da planlarda belirtilenden farklı malzemeler kullanılmasına yol açtı. 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor saldırısından sonra tasarım ve inşaatı hızlandırma baskısı yoğunlaştı ve Somervell Pentagon'da  genişliğindeki bir alanın 1 Nisan 1943 tarihine kadar kullanıma hazır hale getirilmesini istedi. Bergstrom Amerikan Mimarlar Enstitüsü başkanıyken yaptığı ve Pentagon projesiyle ilişki olmayan uygunsuz hareketleri hakkındaki suçlamardan dolayı 11 Nisan'da istifa edince yerine baş mimar olarak David J. Witmer atandı. İnşaat 15 Ocak 1943'te tamamlandı.

Potomac Nehri taşkın yatağındaki arsanın zemin yapısı inşaatı zorlaştırdı. Bir başka sorun arsa boyunca yüksekliğin deniz seviyesine göre 3,0 ile 12,2 metre arasında değişmesiydi. Yükseklik değişimlerini telafi etmek için iki istinat duvarı inşa edildi ve toprak koşullarıyla başa çıkmak için yerinde dökme kazıklar kullanıldı. Pentagon'un inşaatı yaklaşık 16 ayda tamamlandı ve toplam 83 milyon dolara (günümüzde  $) mal oldu. Bina yaklaşık  yüksekliğinde ve binanın beş köşesinin her biri  uzunluğunda.

Binanın köşeleri teker teker inşa edildi. Kalan köşelerde inşaat devam etmesine rağmen inşaatı tamamlanan köşe hemen kullanıma açıldı.

Pentagon, o zamanlar Virginia eyaletinde yürürlükte olan ırk ayrımcılığı yasalarına uygun olarak beyaz ve siyah insanlar için ayrı yemek ve tuvalet tesisleri ile tasarlandı; tuvaletler yan yanaydı ama siyahiler için yemek alanları bodrum katındaydı. Ancak, Roosevelt tabelaların asılmasından önce tesisi ziyaret ettiğinde, "Sadece Beyazlar" işaretlerinin kaldırılmasını emretti ve Pentagon, Virginia'da (1965'e kadar yürürlükte kalan) ayrımcılık yasalarının uygulanmadığı tek bina oldu. Yan yana tuvaletler hala var, ancak bu tuvaletleri herkes kullanabiliyor.

Olaylar

Protestolar
Pentagon, 1960'ların sonunda Vietnam Savaşı karşıtı protestoların odak noktası oldu. Barış İçin Kadın Grevi tarafından organize edilen 2.500 kadın 15 Şubat 1967'de Savunma Bakanı Robert S. McNamara'nın Pentagon'daki ofisinin dışında gösteri yaptı. Mayıs 1967'de, 20 göstericiden oluşan bir grup Genelkurmay Başkanlığı ofisinin önünde oturma eylemi düzenledi. Eylemin dördüncü gününde eylemciler tutuklandı. Daha bilindik bir olayda, 21 Ekim 1967'de Vietnam'daki Savaşı Sona Erdirme Ulusal Seferberlik Komitesi tarafından için düzenlenen 35.000 savaş karşıtı protestocunun katıldığı eylemde ("Pentagon'da Marş"), Savunma Bakanlığı'nda bir araya gelindi. Eylemcileri Bakanlık'ta 2.500 kadar silahlı asker karşıladı. Protesto sırasında, George Harris'in askerlerin namlularına karanfil yerleştirdiği ünlü resim çekildi. Eylem, binadan "cin çıkarma" girişimi ile sona erdi.
19 Mayıs 1972'de Weather Underground Örgütü, Nixon yönetiminin Vietnam Savaşı'nın son aşamalarında Hanoi'yi bombalamasına "misilleme" yaparak dördüncü katta bir kadın tuvaletinde bomba patlattı.

17 Mart 2007'de, Lincoln Anıtı'ndan Pentagon'un kuzey otoparkına yürüyen ve büyüklüğü (tahminlere göre) 4.000 ile 15.000 kişi arasında değişen bir grup Irak Savaşı'nı protesto etti.

Renovasyon
1998'den 2011'e kadar, Pentagon'un içi modern standartlara uygun hale getirilmesi ve güvenliği verimliliğinin arttırılması için tamamen yıkılmış ve yeniden inşa edilmiştir. Binadaki asbest çıkarıldı ve tüm ofis pencereleri mühürlendi.

Pentagon'daki çoğu ofis tüm halka boyunca uzanan açık bölmelerden oluşacak şekilde inşa edilmişti. Bu ofislerde soğutma için havalandırma yerine camların açılmasıyla çapraz havalandırma kullanılıyordu. Zamanla, bölmeler pencereye takılan klima üniteleri ile özel kapalı ofislere bölündü. Yenileme çalışmalarının tamamlanmasıyla yeni oluşturulan kat planlarıyla açık ofis bölmelerine geri dönüldü. Studios Architecture tarafından geliştirilen yeni standart ofis mobilyaları ve bölümler içeren Genel Alan Planı kullanılıyor.

11 Eylül 2001 saldırıları

11 Eylül 2001'de tesadüfen Pentagon'un temelinin atılmasının 60. yıl dönümünde, El Kaide'ye bağlı beş korsandan oluşan bir ekip, Washington Dulles Uluslararası Havaalanı'ndan Los Angeles Uluslararası Havalimanı'na giden seyir halindeki American Airlines 77 sefer sayılı uçuşun kontrolünü ele geçirdi. 11 Eylül 2001 saldırılarının bir parçası olarak seferde kullanılan Boeing 757'yi saat 9:37'de (EDT) kasten Pentagon'un batı tarafına düşürdüler. Uçağın çarpmasının etkisiyle binanın bir kanadının dış halkası ciddi şekilde hasar gördü ve bu kısmen çökmesine neden oldu. Saldırılar sırasında, Pentagon'da yenileme çalışmaları sürüyordu ve birçok ofis boştu. Bu da daha az can kaybı yaşanmasını sağladı. Çalışmalardan dolayı normalde burada bulunan 4.500 kişiden sadece 800'ü oradaydı. Ayrıca, Heliport cephesinin yanından vurulan alan, böyle bir saldırıya karşı en iyi hazırlanmış bölümdür. Oklahoma City saldırısından dolayı yapılacak iyileştirmeler bu kısımda neredeyse tamamlanmıştı.

Pentagon'un yangın söndürme sistemine sahip tek bölgesiydi ve bomba patlamalarına dayanması için çelik sütunlar ve çubuklardan oluşan bir ağ ile güçlendirilmişti. Pentagon'un beş katı boyunca sürekli bir yapı oluşturmak için bir araya getirilen çelik takviye, binanın bu bölümünün 30 dakika boyunca çökmesini önledi. Yüzlerce insanın güvenli yerlere gitmesi için yeterli zamanı sağladı. Uçağın çarptığı alan, çarpışma ve yangın sırasında sağlam kalan patlamaya dayanıklı (her biri 5 cm kalınlığında ve 1.100 kg ağırlığında) pencerelere sahipti. Otomatik açılan yangın kapıları ve insanların dışarı çıkmasını sağlayan yeni inşa edilmiş çıkışlar vardı.

Yenileme çalışmalarına dahil olan yüklenicilere, saldırılarda hasar gören bölümleri yeniden inşa etme görevi verildi. Bu ek projeye "Phoenix Projesi" adı verildi. Projenin hedefi hasar gören bölümün en dış halkasındaki ofislerinin 11 Eylül 2002'de tekrar kullanıma açılmasıydı.

Pentagon'un hasarlı kısmı onarıldığında, uçağın çarptığı noktaya küçük bir anıt ve şapel eklendi. 11 Eylül 2001 saldırılarının beşinci yıl dönümünde, Pentagon'un merkez avlusundan saldırının kurbanlarını temsil eden 184 ışık hüzmesi yakıldı. Buna ek olarak, Pentagon'un saldırılarda hasar gören yanına her yıl bir Amerikan bayrağı asılır ve binanın bu tarafı geceleri mavi ışıklarla aydınlatılır. Saldırılardan sonra, inşaatına 2006 yılında başlanan bir açık hava anıtı için proje hazırlandı. Bu Pentagon Anıtı  genişliğinde bir alana kurulmuş bir parktır. Parkta bankların her birine 184 kurbanın adı verildi. Banklar, kurbanların 3'ten 71'e kadar değişen yaşlarına göre kadar 77 sefer sayılı uçuşun hattı boyunca dizilidir. Park 11 Eylül 2008'de halka açıldı.

Kahramanlar Salonu

Binanın ana salonundaki Kahramanlar Salonu (Hall of Heroes) 1968 yılında açıldı. Salon Birleşik Devletlerin en büyük askeri ödülü olan Onur Madalyası alan 3,460'dan fazla kişiye adanmıştır. Onur Madalyası'nın üç versiyonu (Kara Kuvvetleri, Deniz Servisi (Deniz Piyadeleri, Deniz Kuvvetleri ve Sahil Güvenlik) ve Hava Kuvvetleri)  madalya sahiplerinin adlarıyla birlikte sergilenir. Salon ayrıca terfiler, emeklilikler ve diğer törenler için de kullanılır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Pentagon (Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı / U.S. Department of Defense; Resmî Sitesi)
 Popular Mechanics, Mart 1943, "Ordunun Dev Beşe Beşi" Pentagon hakkındaki en eski 2. Dünya Savaşı makalelerinden biri
 Pentagon Kuvvet Koruma Ajansı
 Pentagon Şeklini Nasıl Aldı   - Washington Post, 26 Mayıs 2007 (İngilizce)

Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar
American Airlines'ın 77 sefer sayılı uçuşu

Pentagon


El NORD-1 fue el primer minicomputador de Norsk Data. Fue el primer ordenador disponible comercialmente de fabricación Noruega.

Características

Era un sistema de 16 bits, desarrollado en 1967. La primera NORD-1 se utilizó en un sistema de a bordo de un buque de carga, el Taimyr M / S.  este sistema controlaba diversos elementos como el puente de mando, la administración de energía, monitoreo de condiciones de carga y el primer radar anticolisión controlado por computador. Esta máquina demostró ser muy fiable con un periodo entre fallos mayor a un año.

Fue probablemente la primera minicomputadora capaz de realizar operaciones en coma flotante de serie, sin accesorios, y tuvo un gran número de registros para su época. También ofreció direccionamiento indirecto, y un sistemas de interrupciones automático.

También fue la primera minicomputadora en ofrecer memoria virtual, como una opción disponible en 1969.

Fue sucedido por el NORD-10.

Otras máquinas

Se han conservado un número relativamente alto de máquinas. Se cree que se pudieron fabricar unas 60 máquinas, y 10 de estas máquinas se han conservado.

Referencias

Minicomputadoras
Primeras computadoras

NORD-1


Grundhof Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 11,56 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 952 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Bernd Wunder tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.langballig.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Grundhof


Die Villa rustica, ein ehemaliger römischer Gutshof (Villa rustica), liegt mitten in einem Neubaugebiet von Oberensingen, einem Ortsteil der Stadt Nürtingen im Landkreis Esslingen in Baden-Württemberg.

Bei Erschließungsarbeiten wurden 1988 im Nürtinger Neubaugebiet "In den Seelen" Mauerzüge entdeckt, die Teile eines römischen Gutshofs waren. Die Fundstelle liegt am Südosthang des Nürtinger Galgenbergs. 1988 wurden Teile der Gutsanlage vom Landesdenkmalamt Baden-Württemberg ausgegraben, die Stadt Nürtingen und ehrenamtliche Helfer des Schwäbischen Heimatbundes setzten die Arbeiten 1989 und 1990 fort. Der Gutshof wurde um 100 n. Chr. erbaut und später mehrmals erweitert. Das Anwesen war von einer Mauer umgeben, die eine Fläche von rund 280 × 180 Meter einschloss. Es handelt sich damit um einen der größten römischen Gutshöfe in Baden-Württemberg. Unmittelbar nach dem Jahr 223 n. Chr. wurde die Anlage durch einen Brand zerstört. Man vermutet, dass der Brand durch einen Alemanneneinfall verursacht wurde.

Nachdem die archäologischen Untersuchungen abgeschlossen waren, wurden die noch erhaltenen Mauerreste durch die Stadt Nürtingen restauriert, das Landesdenkmalamt leistete dazu fachliche und finanzielle Unterstützung. Die bei den Ausgrabungen gefundenen Gegenstände sind im Stadtmuseum Nürtingen, Wörthstraße 1, ausgestellt. Vom Schwäbischen Heimatbund werden Führungen durch das archäologische Denkmal angeboten. Das Gelände ist für Besucher frei zugänglich. Der Gutshof liegt an der Römerstraße Neckar–Alb–Aare.

Literatur
 Susanne Kolbus: Die römische Villa rustica von Nürtingen-Oberensingen. In: Fundberichte aus Baden-Württemberg. Bd. 25, Theiss Verlag, Stuttgart 2001, ISBN 978-3-8062-1727-8, S. 537 ff.
 Landesdenkmalamt Baden-Württemberg: Der römische Gutshof von Nürtingen-Oberensingen, Faltblatt 2002

Einzelnachweise

Villa rustica in Germania superior
Römisches Bauwerk in Baden-Württemberg
Villa Rustica
Villa rustica
Archäologischer Fundplatz im Landkreis Esslingen

Villa rustica (Nürtingen)


Udenrigsministeriets betegnelse for FN's '17 Sustainable Development Goals'.

UNDP's nordiske kontor i Danmark benytter også betegnelsen Bæredygtige udviklingsmål.

Kilder

FN
Den tredje verden
Bæredygtighed

Verdensmålene for bæredygtig udvikling


Yasmina Khadra, pravim imenom Mohammed Moulessehoul, alžirski je pisac čije su knjige objavljene u 41 zemlji svijeta.

Životopis

Mohammed Moulessehoul rođen je 1955 godine u Alžiru. Bio je dugogodišnji pripadnik alžirske vojske, sve do 2000. kad je odlučio napustiti vojsku te se potpuno posvetiti svojoj najvećoj strasti, pisanju. Te je iste godine otkrio javnosti i svoj pravi identitet, jer se ranije zbog straha od cenzure, koristio imenom svoje supruge. Svojim kasnijim djelima postigao je međunarodnu slavu i priznanje. Trenutno živi i radi u Francuskoj.

Društvena angažiranost

Mohammed Moulessehoul se, kao što je i puno puta javno naznačio, deklarirani feminist. Svoja uvjerenja često naznačuje i u svojim knjigama gdje ženskim likovima pridaje posebnu važnost. Jedan od načina kako bi promovirao ženska prava te pokazao svoje divljenje ženama bilo je i uzimanje imena svoje supruge kao pseudonim koji je dugo vremena koristio. Nekoliko puta je istaknuo kako je upravo njegova supruga bila ta koja ga je oduvijek u svemu podržavala te bila uz njega i stoga joj se uzimanjem i proslavljanjem njezina imena na neki način čak i želio odužiti za sve što je ona napravila na njega. Smatra kako će se mentalitet u muslimanskim zemljama promijeniti na bolje kad se bude promijenio odnos prema ženama koje, prema njegovom mišljenju, zaslužuju biti potpuno slobodne. Po njemu je upravo odnos prema ženama onaj ključan element koji će stubokom izmijeniti društvene odnose Na posljednjim predsjedničkim izborima u Alžiru čak se pokušao kanididirati kako bi mogao neka svoja uvjerenja i stavove provesti u djela, ali nije skupio dovoljan broj potpisa da bi kandidatura bila valjana te stoga nikad nije ni postao službeni kandidat

Kabulske lastavice

Jedno od najznačajnijih autorovih djela, izdano 2002. godine. Djelo govori o teroru koji proživljava afganistanski narod od strane talibana. Nesigurnost i strah zavladali su ulicama Kabula, gdje je pjesma već odavno utihnula te ljudi polako ostaju i bez zadnjih tračaka nade podliježući sve više svojim životinjskim instinktima. Priča je to koja na poseban način prati podređen položaj žene u muslimanskom svijetu, i to u nekim poglavljima kroz lik Zunaire, nekad ambiciozne i emancipirane žene koja je danas svedena na puko postojanje te u svom životu ne vidi više nikakvog smisla.   Sav očaj, tuga i bijeda Afganistana se očituje preko priče 2 para, Atiqa i Mussarat, te Mohsena i Zunaire. Prvi par zapravo i nikad niej bio stvarno zaljubljen, Atiq je svoju ženu oženio samo zbog zahvalnosti što mu je spasila život tj skrivala ga i liječila dok je bio ranjen. No, sad kad je ona bolesna, njemu vrlo teško pada to što je mora svaki dan gledati bolesnu i nemoćnu znajući dobro da joj je preostalo još vrlo malo vremena za život. Atiq svakim danom postaje sve nervozniji jer u Kabulu nema ničeg pozitivnog, a jedino što ga je dosad donekle smirivalo i moglo oraspoložiti bila je njegova žena, koja je sad ležala na samrti. Atiq je tako svakim danom sve izgubljeniji te luta ulicama ne znajući zapravo što traži kad je nadu, kao i ostali stanovnici Kabula, već odavno izgubio. S druge strane, Mohsen i Zunaira nekad su bili mladi, obrazovani, bogati i vrlo perspektivni par pred kojim je bila sjajna budućnot. Nakon što su tijekom rata izgubili skoro sva materijalna dobra, počeli su oboje upadati i u moralnu dekadenciju, vrhunac koje je bio dan kad je Mohsen počeo totalno gubiti svoju ljudskost te je iz nepoznatog razloga, ili kako je on kasnije naveo pokajnički sve priznajući ženi, zato što su svi to radili, kamenovao jednu prostitutku na trgu. Supruga je čak uspjela prijeći preko te strahote, ali ne i preko njegovog kukavičluka kad ju je ostavio samu vani ispred džamije i pokorio se naredbama talibana da ode unutra i moli dok mu oni ne kažu da je u redu. Trebala je to biti njegova pokora zato što su on i žena, šećući ulicama Kabula, doživjeli malu nezgodu te se istoj počeli smijati. Smijeh je na ulicama Kabula već odavno bio zabranjen. Nakon tog nemilog događaja, Zunaira mu objavljuje da ga napušta, na što on postane nasilan, udari je, a ona ga, braneći se, nehotice ubije. Kako je prigodna kazna u Kabulu za to pogubljenje, onda je odvedu u zatvor čiji je čuvar Atiq i kojemu ta žena nezemaljske ljepote pruža jednu novu nadu nakon dugo vremena te mu daje poticaj za život. Nespreman izgubiti i nju, napravit će sve kako bi ju oslobodio te će ju čak zamijeniti svojom ženom u ćeliji. Na kraju Mussarat bude pogubljena, Zunaira pobjegne, a poludjeli Atiq bezumno hoda ulicama dižući veo svim ženama i tražeći Zunairu.

Djela
1984. Amen (Amen)
1984. Houria (Houria)
1985. La fille du pont (Kći mosta)
1986. El Kahira (Khahira)
1988. De l'autre côté de la ville (Na drugoj strani grada)
1989. Le privilège du phénix (Feniksove privilegije)
1990. Le dingue au bistoury (Luđak sa skalpelom)
1993. La Foire des Enfoirés (Sajam budala)
1997. Morituri (Umrijeti)
1998. L'automne des chimères (Jesen himere)
1998. Double Blanc (Dvaput bijelo)
1998. Les agneaux du Seigneur (Gospodnja janjad)
1999. A quoi rêvent les loups (O čemu sanjaju vukovi)
2001. L'écrivain (Pisac)
2002. L'imposture des mots (Podvala riječi)
2002. Les hirondelles de Kaboul (Kabulske lastavice)
2003. Cousine K. (Rođakinja K.)
2004. La part du mort (Udio smrti)
2005. L'attentat (Atentat)
2006. Les Sirènes de Bagdad (Bagdadske sirene)
2008. Ce que le jour doit à la nuit (Ono što dan duguje noći)
2010. L'Olympe des infortunes (Olimp nesretnika)
2011. Œuvres (Djela)
2011. L'Équation africaine (Afrička jednadžba)
2012. Les Chants cannibals (Kanibalske pjesme)
2012. Algérie (Alžir)
2013. Les anges meurent de nos blessures (Anđeli umiru zbog naših rana)
2014. Qu'attendent les singes (Ono što čekaju majmuni)
2015. La Dernière Nuit du Raïs (Zadnja vladareva noć)
2016. Dieu n'habite pas La Havane (Nema Boga u Havani)

Izvori

Vanjske poveznice

http://www.yasmina-khadra.com/index.php
https://fr.wikipedia.org/wiki/Yasmina_Khadra
https://www.fichier-pdf.fr/2015/07/18/hirondelles-de-kaboul-les-yasmina-khadra/

Životopisi, Alžir
Književnici

Yasmina Khadra


Denkmalliste Borgfeld

Anzahl der Objekte in Borgfeld: 8, davon mit Bild: 2 (25 %).

Weblinks

 Das Landesamt für Denkmalpflege Bremen hält Informationen zu den denkmalgeschützten Bauwerken in Bremen und Bremerhaven bereit:
 Landesdenkmalliste unter Denkmal digital abrufbar.
 Denkmaldatenbank (direkt zur Suchseite).

Borgfeld
!

Liste der Kulturdenkmäler in Borgfeld


مكتبة آستان قدس رضوي المركزية هي مكتبة كبيرة في مشهد، إيران. أسست في 1457 وفيها مليون ومئة ألف كتاب، وهي مركز عالمي للبحوث الإسلامية لاحتوائها مخطوطات وأعمال قديمة نادرة من التاريخ الإسلامي.

ولها 35 فرعا
 17 مكتبة في مشهد
 5 مكتبات في مقاطعة خراسان
 12 مكتبة في مدن إيرانية أخرى
 مكتبة واحدة في الهند

التاريخ
تعتبر إحدى أهم مكتبات حفظ المخطوطات والكتب القيمة في العالم، ويعود تاريخ أقدم مخطوطة للقرآن فيها إلى 974 م بخط أبي القاسم علي بن سمجور.

انتهى بناء المجمع الحالي في 1995 وفيه 28800 متر مربع من المساحة الكلية.

بعض ميزاته
 ارتباطه بمقام الإمام الرضا
 مخطوطات نادرة من القرآن ومخطوطات ثمينة
 مجموعة كبيرة من الكتب المطبوعة في مختلف المجالات
 بناء جميل مميز في تاريخ العمارة الإسلامية
 مجموعة كبيرة من المتاحف
 مجموعة غنية من الوثائق والدوريات

في 2003 كان عدد المخطوطات 30250 مع 25000 كتاب قديم و17240 كتاب مكتوب باليد، والعدد الكلي للمواد 72490.

المتاحف
يتبع المركز 11 متحفا في مبان مستقلة:
 متحف القرآن والمواد الثمينة
 متحف تبرعات قائد إيران
 متحف السجاد
 متحف الأسلحة
 متحف الأدوات الفلكية والساعات
 متحف العملات المعدنية والميداليات
 متحف تاريخ مشهد
 متحف الفخار والزجاج
 متحف الفنون الجميلة
 متحف الطوابع والعملات الورقية
 متحف الرخويات والأسماك الصدفية

وهناك قسم من الأخصائيين لحفظ وترميم المواد الأثرية للمتاحف والمكتبات.

مراجع

انظر أيضا
 مكتبة إيران الوطنية

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي
 صور من مصحف ابن سمجور

الأرشيف الوطني
التعليم في محافظة خراسان الرضوية
حكومة إيران
مبان ومنشآت في مشهد
مكتبات في إيران
مكتبات وطنية
منظمات ثقافية مقرها في إيران
العتبة الرضوية

مكتبة آستان قدس رضوي المركزية


Simone Johnson (born Simone Gooden) (born 2 July 1970), better known by her stage name Monie Love, is a British rapper, actress, and radio personality known for her singles during the late 1980s through the 1990s. Love is a radio personality for urban adult contemporary station KISS 104.1 WALR-FM in Atlanta, Georgia. Love is a two-time Grammy Award nominee, making her the first British female hip hop artist to hold that distinction.

Career

Music
Love's debut album, Down to Earth, was released on 6 November 1990. It spawned the singles "Monie in the Middle" (a track dealing with a woman's right to determine what she wants out of a relationship) and "It's a Shame (My Sister)" (which sampled the (Detroit) Spinners' "It's a Shame", written for the band by the US musician Stevie Wonder). It also featured house-music vocalist and then-labelmate Ultra Naté. The album reached No. 26 on the Top R&B/Hip-Hop Albums chart. Love also appears on the song titled "United" from Inner City's third album, Praise, and raps a response verse from the woman's perspective on a 1989 remix of the Fine Young Cannibals hit, "She Drives Me Crazy".

Love was featured on the LA Reid & Babyface remix of Whitney Houston's R&B hit "My Name Is Not Susan" in 1991, and appeared in the music video alongside Houston. Love's 1992 single "Full-Term Love", from the Class Act movie soundtrack, reached No. 7 on the Hot Hip-Hop Singles chart. Love collaborated with Marley Marl on her second album, In a Word or 2 (1993), which featured the Prince-produced single "Born To B.R.E.E.D." (which reached No. 1 on the Hot Dance Music chart and No. 7 on the Hot Rap Singles chart), as well as a re-release of "Full-Term Love". The same year, Prince asked her to write lyrics for a few songs on a side-project, Carmen Electra's eponymous album, Carmen Electra. Love's last release as lead artist was the single "Slice of da Pie" in 2000. In 2013, she was featured on the track "Sometimes" by Ras Kass, from his album Barmageddon, and in 2021, she released a single called "Divine", featuring Skyzoo and a friend of theirs called Tuff.

US Radio
From 2004 until the week of 11 December 2006, Love was the morning drive host on Philadelphia's WPHI-FM 100.3. The Philadelphia Daily News confirmed on 22 December that Love left WPHI-FM on amicable terms after contract negotiations stalled. Love's departure from WPHI followed soon after her December 2006 interview with Young Jeezy, where the two argued over whether hip hop is dead. Love is also an official MySpace.com DJ, according to her Myspace page. She has a radio show on XM Satellite Radio called Ladies First Radio with Monie Love. It airs Thursdays 6 PM ET and Sundays 8 PM ET. In 2015, Love became a DJ on Philadelphia's Boom 107.9, hosting a morning show from 6 am to 10 am. In 2016, Love co-hosted with Ed Lover on the Ed Lover Morning Show for "Boom 92" KROI in Houston, Texas.  In 2018, Monie Love did the workday and lunch break from 10am-3pm on 106.7 WTLC in Indianapolis, Indiana. In May 2019, she began hosting afternoons at "KISS 104.1" WALR in Atlanta.

Personal life
Born in England to a jazz musician father, Love has two brothers, Richard and David Gooden (known as Dave Angel), and a sister named Rosanna Sharian Gooden (who is a singer known as Baz). Love moved to America, settling in New York City in March 1988. She has four children.  She has been married twice and is a single parent. She is of Jamaican descent.

Discography

Studio albums
Straight out the Jungle (1988)
In a Word or 2 (1993)

References

External links
 [ AllMusic.com Biography – Monie Love]
 Monie Love's myspace.com page
 Monie Love Discography on Discogs
 A site focusing on the early days of Hip Hop development in the UK
 Monie Love Hip-Hop 40th Anniversary
 The Greatest Female Rappers of All Time

1970 births
Living people
English expatriates in the United States
English radio personalities
English women rappers
Black British women rappers
English people of Jamaican descent
Warner Records artists
Chrysalis Records artists
Progressive rap musicians
Rappers from London
Native Tongues Posse
People from Battersea
20th-century British rappers
20th-century English women
20th-century English people
20th-century women rappers

Monie Love


Afterglow is an atmospheric phenomenon.

Afterglow may also refer to:

Science and medicine
An emission after an excitation; see phosphorescence
Afterglow (gamma ray burst), fainter, fading, longer wavelength emission after a gamma ray burst
Afterglow plasma, concept in plasma physics
Afterglow (drug culture), concept in drug culture

Film, television, and radio
Afterglow (1997 film), starring Nick Nolte and Julie Christie
Afterglow (1923 film), a 1923 British silent drama film
"Afterglow", the seventeenth episode of the second season of That 70s Show
Afterglow: A Last Conversation with Pauline Kael, a 2003 book about film critic Pauline Kael
Afterglow, a jazz radio show produced by WFIU

Music
 Afterglow (band), an American psychedelic band in the late 1960s
 , a fictional band in the BanG Dream! franchise
 The Afterglow, a pop/rock band from Turin, Italy

Albums and EPs
 Afterglow (Electric Light Orchestra album), 1990
 Afterglow (Crowded House album), 1999
 Afterglow (Quench album), 2003
 Afterglow (Sarah McLachlan album), 2003
 Afterglow (Black Country Communion album), 2012
 Afterglow (Marcellus Hall & The Hostages album), 2013
 Afterglow (Soulfire Revolution album), 2015
 After Glow (Carmen McRae album), 1957
 The Afterglow, a 2014 EP by Blackbear

Songs
"Afterglow" (Tina Turner song), 1987
"Afterglow" (Taxiride song), 2003
"Afterglow" (INXS song), 2006
"Afterglow" (Wilkinson song), 2013
"Afterglow" (Chvrches song), 2015
"Afterglow of Your Love", 1969
"Afterglow (Ed Sheeran song)", 2020
"Afterglow", by Genesis from Wind & Wuthering, 1976
"Afterglow", by John Frusciante and Josh Klinghoffer from A Sphere in the Heart of Silence, 2004
"Afterglow", by José González from Vestiges & Claws, 2015
"Afterglow", by The Mission from Sum and Substance, 1994
"Afterglow", by The Servants from Disinterest, 1990
"Afterglow", by Taylor Swift from Lover, 2019
"Afterglow", by Travis from The Invisible Band, 2001
"Afterglow", by Vertical Horizon from Burning the Days, 2009
"Afterglow", by Tkay Maidza from Tkay, 2016
"The Afterglow", by Silverstein from Dead Reflection, 2017

Other uses
Afterglow Vista, a mausoleum in Roche Harbor, Washington, United States

Afterglow (disambiguation)


أحمد الهرمي (من مواليد 1975) هو مغني وملحن وموزع موسيقي بحريني.

المشوار الفني
بدأ مشواره الفني كعازف موسيقي على آلة العود وبدء في الغناء عام 1995 في أول أغنية له «استعذبك» من كلمات الشاعر فيصل الدويسان والحان احمد حمدان وإنتاج مروان أبوالغنم شركة ميلودي للإنتاج الفني وبعدها تم إنتاج عدة البومات. تربط الفنان احمد الهرمي والمنتج مروان أبو الغنم علاقة صداقة حميمة. وكان اخر الإنتاجات أغنية مشتاقلك موت من كلمات نسرين محمد والحان احمد الهرمي وتم تصوير الأغنية في تركيا من إخراج حسين دعيبس. كما يرتبط الفنان أحمد الهرمي بصداقة حميمة مع الفنان راشد الماجد وقد لحن للفنان راشد الماجد عدداً كبيراً من الأغاني الخاصة والرسمية.

الألبومات الرسمية
 قيثارة ميوزك بوكس 1 (مع الفنان فرج غانم).
 قيثارة ميوزك بوكس 2 (مع الفنان فرج غانم).
 قيثارة ميوزك بوكس 3 (مع الفنان فرج غانم).
 قيثارة ميوزك بوكس 4 (مع الفنان فرج غانم).
 رومانسيات.
 هين.
 شكرا.
 مشتاق لك موت.

ألحانه
مع الفنانة أصالة

. جيتني مكسور

مع الفنان راشد الماجد
بلا حب
سقاني
كثر السنين
مستريح البال
نور عيني
توصي شيء
لك بعد عين
تجرحي
سلام عليهم
متكبر علينا
نسيناكم
تنحط على الجرح
ساعات
صابر
عشان الحب
قهر
ليل المحبة
ألف رحمة
تحس توك
شيلي الطرحة
تمر أيام
منك منقهر
نبع الحب
يا حب أفهم
 الخسران
 عيد النظر
 ولهان
مع الفنان ماجد المهندس
 تناديك
عطشان
رفوف الذكريات
محلا اللقى
يهزك الشوق
 هتان

مع الفنانة أروى
انته عارفني
مسكين
ما تستاهل

مع الفنان أصيل أبو بكر
أهواك
إيه أحبك
بذمتك
غابو
ما تغيرنا
2008 : نصي الثاني، كلمات : العاني، توزيع : سيروس
2008 : يا صاح، كلمات : العاني، توزيع : سيروس

مع الفنان عبدالمجيد عبدالله
 الخطايا عشر
ماني قدك أنا
أطيح واقف
هانت عليك

مع الفنان رابح صقر
خلاص

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مغنون ومغنيات بحرينيون
مواليد 1975

أحمد الهرمي


Luis Sáenz de la Calzada, né à León (Espagne) le  et mort le  dans cette même ville, est un intellectuel espagnol, médecin, peintre, poète et acteur, lié à la troupe de théâtre de Federico García Lorca, La Barraca.

Biographie
Né dans une famille progressiste, Luis Sáenz de la Calzada rencontre le poète Federico García Lorca à la Résidence d'étudiants de Madrid. Ce dernier devient directeur de la troupe de théâtre itinérant La Barraca fondée sous la Seconde République.

Luis Sáenz de la Calzada intègre la compagnie en tant qu'acteur et parcourt la Péninsule, jusqu'à ce que la guerre d'Espagne mette un terme au projet. Son ouvrage La Barraca. Teatro Universitario, est considéré comme un témoignage essentiel de cette expérience culturelle populaire unique.

Postérité

 Son parcours atypique et son œuvre picturale, oubliés dans l'ombre de la dictature franquiste, sont redécouverts aujourd'hui.
 Sa fille, Marta Saenz de la Calzada, conteuse installée au Québec, lui rend régulièrement hommage à travers ses performances.

Références

Liens externes

Peintre espagnol du XXe siècle
Federico García Lorca
Médecin espagnol du XXe siècle
Écrivain espagnol du XXe siècle
Acteur espagnol
Naissance en juillet 1912
Naissance à León (Espagne)
Décès en juin 1994
Décès à León (Espagne)
Décès à 81 ans
Antifranquiste espagnol

Luis Sáenz de la Calzada


Le lac d'Esbarris est un petit lac de la chaîne de montagne des Pyrénées françaises situés dans le département des Hautes-Pyrénées de la région Occitanie.

Le lac a une superficie de  pour une altitude de .

Toponymie

Géographie
Le lac se trouve  en pays Toy en partie sud dans la vallée de Héas, dans le cirque de Troumouse sur le territoire de la commune de Gavarnie-Gèdre.

Topographie

Hydrographie
Le lac a pour émissaire le ruisseau du Cot qui se jette dans le ruisseau du Maillet.

Géologie
Le lac d'Esbarris est un lac glaciaire de montagne et dont la formation se passe en trois étapes majeures :

1) À l'Éocène vers  se forme la chaîne des Pyrénées à la suite de la remontée vers le nord de la plaque africaine qui entraîne avec elle la plaque ibérique. Cette dernière glisse alors sous la plaque eurasiatique située plus au nord, ce qui entraîne le plissement, le relèvement et le charriage des couches géologiques de la croûte terrestre.

2) À partir du Pliocène puis surtout du Pléistocène, de  à , un refroidissement général du climat entraîne la formation de glaciers et d'une érosion glaciaire (vallées, cirques, moraines, ombilics, etc) dans toute la chaîne des Pyrénées.

3) Depuis l'Holocène, à partir de , un redoux climatique entraîne la disparition des glaciers et la formation dans leur sillage de nombreux lacs glaciaires qui sont de deux sortes:
 le lac de verrou qui se forme dans un ombilic glaciaire formant un creux naturel et terminé par un verrou glaciaire rocheux.
 le lac de moraine qui se forme derrière une moraine agissant comme un barrage naturel.

Climat

Protection environnementale

Le lac est situé dans le parc national des Pyrénées.

Le lac fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1: Cirques d'Estaubé, de Gavarnie et de Troumouse et de type 2 : Haute vallée du gave de Pau : Vallées de Gèdre et Gavarnie.

Voies d'accès
Depuis le parking d'accès au cirque de Troumouse.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des lacs des Hautes-Pyrénées
 Liste des lacs des Pyrénées
 Espaces protégés des Pyrénées
 Massif de la Munia

Liens externes

 Lac d'Esbarris

Esbarris
Massif de la Munia

Lac d'Esbarris


An Telipogon alvarezii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso. An Telipogon alvarezii in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon alvarezii


Yves Lejarre (* 11. Oktober 1897 in Tours; † 31. März 1945 im KZ Dachau) war ein französischer Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus, und Häftling im KZ Dachau.

Leben

Unter Führung des Kommunisten Albert Regal nahm er Ende 1940, Anfang 1941 im Département Lozère an antifaschistischen Aktionen im Rahmen der Résistance teil.

Ehrungen
Am Reichsbahnkulturhaus in der Senftenberger Straße der Jugend brachten Eisenbahner der DDR eine Gedenktafel zur Erinnerung an ihren französischen Kollegen an und benannten dieses Haus nach ihm. Auch in seiner Heimatstadt Tours ist er – gemeinsam mit anderen ermordeten Widerstandskämpfern – auf einer Gedenktafel verewigt.

Einzelnachweise

Résistancekämpfer
Todesopfer im KZ Dachau
Franzose
Geboren 1897
Gestorben 1945
Mann

Yves Lejarre


Taşağıl, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 53 km, Akyazı ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Taşağıl, Akyazı


Lamedon may refer to:

Lamedon, a region of Gondor in J. R. R. Tolkien's works
Lamedon (mythology), a king of Sicyon in Greek mythology

Lamedon


Rikard II. Dobri (engleski Richard The Good, francuski Richard Le Bon) (963. – 1026.) vojvoda od Normandije (996. – 1026.), sin Rikarda I. Neustrašivog.

Ugušio je seljačku bunu i pomogao je francuskom kralju Robertu II. protiv vojvodstva Burgundije. Odbio je engleski napad na poluotok Cotentin koji je vodio anglosaski kralj Engleske Ethelred II. Nespremni. Proveo je reformu normanskih samostana.

Poveznice
 Normani
 Normanska dinastija
 Vojvodstvo Normandija

Izvori
Britanicca.com - Richard II duke of Normandy

Normanska dinastija

Rikard II., normanski vojvoda


Olaylar

Doğumlar
 4 Eylül - VIII. Amadeus, Savoy Dükü (ö. 1451)
 tarihi bilinmeyen
 IV. Eugenius, papa (ö. 1447)

Ölümler
 15 Haziran - VI. İoannis Kantakuzenos veya Cantacuzene, Bizans İmparatoru (d. y. 1292)
 tarihi bilinmeyen
 Nilüfer Hatun, Yarhisar Tekfuru'nun kızı, Orhan Gazi'nin eşi ve I. Murad'ın annesi (d. 1285)

1383


Caliothrips phaseoli    é uma espécie de inseto descrita pela primeira vez por Ian A. Hood em 1912. Caliothrips phaseoli faz parte do gênero Caliothrips e da família thrips .   Nenhuma subespécie está listada no Catálogo da Vida .  Conhecidos como tripes, insetos pertencem à espécie 'Caliothrips phaseoli' e são comuns em áreas rurais.

Ligações externas

 Os tripes do Brasil
 Zootaxa; Thysanoptera
 Thysanoptera of Brazil
 Thrips Wiki
 World Thysanoptera (em inglês)
 Tree of Life (em inglês)

Insetos da América do Sul

Caliothrips phaseoli


Varetillas de chifle puede referirse a:

 el nombre común de la planta Jasminum fruticans; o
 el nombre común de la planta Osyris alba.

Varetillas de chifle


Bez nazvanija (hrv. Bez imena) šesti je studijski album ruskog glazbenika Nikolaja Noskova iz 2012. godine. Album je poznat i pod imenom Мёд (hrv. Med)

Pozadina
Album je snimljen u Njemačkoj u studiju Horst Shnebel. Snimka je napravljen uz sudjelovanje dva člana njemačke grupe De-Phazz. Pjesma Исповедь se briše. Pjesma Ночь, koji se provodi u Glazba kutija je snimljen po prvi put.

Popis pjesama
 Bez nazvanija (Без названия) - 4:09
 Ozera (Озёра) - 5:09
 Noč' (Ночь) - 4:41
 Ja bil odin (Я был один) - 4:06
 Ispovedj (Исповедь) - 4:24
 Med (Мёд) - 4:16

Osoblje
 Gitara — Aleksandr Ramus, Bernd Windisch
 Udaraljke — Oli Rubow
 Sintesajzer — Nikolaj Suroncev

Izvori

Albumi iz 2012.
Albumi Nikolaja Noskova

Bez nazvanija


Fatih Stadyumu şu anlamalara gelebilir:

 Akçaabat Fatih Stadyumu - Trabzon'un Akçaabat ilçesinde bulunan stadyum
 5 Ocak Fatih Terim Stadyumu - Adana merkezde bulunan stadyum
 Başakşehir Fatih Terim Stadyumu - İstanbul ili Başakşehir ilçesinde bulunan stadyum
 Keçiören Fatih Stadı - Ankara ili Keçiören ilçesinde bulunan stadyum

Fatih Stadyumu


Malika El Assimi, née à Marrakech en 1946, est une poétesse, universitaire, féministe et femme politique marocaine.

Formation
Elle suit des études de littérature arabe et de littérature comparée. En 1987, elle est diplômée de la Faculté des lettres et des sciences humaines de Rabat.

Écrits littéraires
Malika El Assimi fonde une revue, al-Ikhtiyar (Le choix), dans les années 1970.

Elle est la première femme marocaine à publier un recueil de poésie. Elle publie ainsi plusieurs recueils poétiques, Kitabat Kharij Aswar al-'Alam (1988, Ecrits hors des murs du monde) et Aswat Hanjara Mayyita (1989, Voix des gorges mortes), Chose ayant des noms, en 1997, et Sangs du soleil, en 2001.

Travaux de recherche
Professeure à l'Université Mohammed-V de Rabat, elle s'est intéressée à la littérature orale marocaine, notamment aux contes populaires, qu'elle analyse comme des récits révélateurs de l'histoire sociale des femmes. Selon la chercheuse Aida Bamia, « Malika Assimi considère ces contes comme une expression de la créativité des femmes et comme les premiers fondements des compositions littéraires féminines ».

Elle est l'autrice d'une Encyclopédie de la culture populaire.

Elle écrit aussi un ouvrage historique, Jemaa el-Fna, sur une place de Marrakech.

Féminisme
Elle est l'autrice d'un essai portant sur la condition des femmes considérée d'un point de vue politique al-Mar'a wa Ishkaliyyat al-Dimuqratiyya (Les femmes et les ambiguïtés de la démocratie), dans lequel elle développe l'idée de la nécessité d'un engagement politique en vue de changer la condition des femmes.

Selon Malika El Assimi, le conte populaire s'est épanoui grâce à «la participation active des femmes dans le processus de création et de transmission orale de ces histoires». Il y aurait selon elle un partage entre la tradition littéraire écrite, qui est le fait principalement des hommes, et la tradition littéraire orale, portée presque exclusivement par les femmes. Les contes transmis par les femmes étaient souvent récités à Marrakech sur la Place Jemaa el-Fna.

Il est entendu pour Malika El Assimi que les valeurs patriarcales transmises dans ces contes populaires reflètent celles du passé et ne doivent en aucun cas régir la vie moderne.

Vie politique
Elle a été députée à la Chambre des représentants où elle représentait le district de Marrakech en 2012. Elle figurait sur la liste du Parti de l'Istiqlal, dont elle est une des dirigeantes. Elle s'était déjà présentée aux élections législatives, sans succès en 2007. Elle avait été pressentie en 2002 pour avoir un poste ministériel.

Famille
Elle est la nièce du poète, diplomate et homme politique Abdelkader Hassan El Assimi, cofondateur du Parti de l'Istiqlal.

Bibliographie

Rocío VELASCO DE CASTRO, «Malika Al-'Asimi : El feminisme compromiso politico y literario en el Marruecos comntemporaneao», (Malika Al-'Asimi : Le féminisme comme engagement politique et littéraire dans le Maroc contemporain) lire en ligne
Boum, A. y Park, T. K. (2016). "Al-Assimi, Malika". En Historical Dictionary of Morocco (p. 68). Maryland: Rowman & Littlefield.
 , p 54
El-Harti, L. (2008). «Siete poetas marroquíes contemporáneos: Abdellatif Laabi, Malika Assimi, Idriss Issa, Hassan Najmi, Ahmed Assid, Aisha Basry, Yassi Annane». Caravansari. Revista de poesía contemporánea en lenguas peninsulares y árabe, 2, pp. 42-48.
 Jayyusi, Salma Khadra, ed. Modern Arabic Poetry: An Anthology. New York: Columbia University Press, 1987.

Références

Femme politique marocaine
Poétesse marocaine
Féministe marocaine
Personnalité du Parti de l'Istiqlal
Universitaire marocain
Étudiant de l'université Mohammed-V de Rabat
Professeur à l'université Mohammed-V de Rabat
Naissance à Marrakech
Naissance en 1946

Malika El Assimi


György Cziffra (mađarski Cziffra György  [ˈt͡sifrɒ ˈɟørɟ]; 5. studenog 1921. – 15. siječnja 1994.), poznat i kao Georges Cziffra i George Cziffra, bio je mađarski pijanist virtuoz i skladatelj. Smatra ga se jednim od najvećih pijanista svih vremena. Među njegove učitelje ubraja se i Istvan Toman, omiljeni učenik Franza Liszta.

Godine 1968. postao je građanin Francuske. Poznat je po snimkama skladba Franza Liszta, Frédérica Chopina i Roberta Schumanna, te također po svojim tehnički zahtjevnim aranžmanima za glasovir nekoliko orkestralnih skladbi – između ostaloga, Bumbarova leta Nikolaja Rimski-Korsakova i valcera Na lijepom plavom Dunavu Johanna Straussa mlađeg.

Mladost
Cziffra je rođen u siromašnoj obitelji u Budimpešti 1921. U svojim je memoarima Cziffra oca opisao kao "umjetnika u kabaretu". Roditelji su mu živjeli u Parizu do Prvog svjetskog rata, kada su protjerani kao strani neprijatelji.

Prve vježbe na glasoviru započeo je gledajući sestru kako svira. Ona je odlučila da će naučiti svirati glasovir nakon što je pronašla posao koji je omogućio da uštedi dovoljno novca kako bi kupila pianino. Cziffra, koji je kao dijete bio slabašan, često je promatrao svoju sestru kako vježba i oponašao ju. Učio je bez notnoga zapisa, ponavljajući melodije koje su pjevali njegovi roditelji i improvizirajući na njih. Kasnije je zarađivao izvodeći improvizacije popularne glazbe u mjesnome cirkusu.

Godine 1930. Cziffra je počeo studirati na Glazbenoj akademiji Franza Liszta pod mentorstvom Erna Dohnanyija do 1941., kada je unovačen u mađarske oružane snage. Odradio je brojne koncert u Mađarskoj, Skandinaviji i u Nizozemskoj.

Odraslo razdoblje
Mađarska je bila saveznica Sila Osovine tijekom Drugog svjetskog rata. Cziffra se upravo bio oženio, Soleikom, trudnom u trenutku kada je on postao vojni ročnik. Njegova je postrojba poslana na rusku frontu. Uhitili su ga i zarobili ruski partizani. Nakon rata zarađivao je svirajući po budimpeštanskim barovima i klubovima, te na turnejama s European Jazz bandom od 1947. – 1950., stekavši ugled izvanrednog džez pijanista i virtuoza.

Nakon što je pokušao prebjeći iz komunističke Mađarske, 1950. iznova je postao zatvorenik i poslan je na prisilni rad 1950. – 1953. Cziffra je sa suprugom i sinom 1956. pobjegao u Beč, gdje je njegov recital toplo dočekan. Iduće je godine imao uspješan debi u Parizu, a londonski debi imao je u Royal Festival Hallu. Karijeru je nastavio izvodeći koncerte diljem Europe i u Sjedinjenim Američkim Državama.

Cziffra je uvijek svirao sa širokom kožnom trakom na ručnome zglobu. Ona je služila kao potpora zglobnim ligamentima koje je ozlijedio kada je bio prisiljen nositi preko 55 kilograma betona uz stubište u visini od šest katova tijekom dvije godine provedene u radnom logoru.

U svojoj autobiografiji, naslovljenoj Topovi i cvijeće, opisanoj kao "halucinantno putovanje kroz uskraćenost, priznatost, neprijateljstvo i osobnu tragediju", Cziffra se prisjeća svoje životne priče do 1977. Godine 1966. utemeljio je La Chaise-Dieu festival glazbe u Auvergneu, a tri godine kasnije započeo je klavirsko natjecanje nazvano po njemu u Versaillesu. Godine 1968. postao je francuski državljanin i promijenio je ime u 'Georges'. Godine 1977. utemeljio je Cziffra Foundation, sa sjedištem u kapeli Saint Frambourg u mjestu Senlis, departman Oise. Kupio ju je i obnovio s ciljem pomaganja mladim glazbenika u pokretanju karijere.

Cziffrin sin, György Cziffra mlađi, bio je profesionalni dirigent i sudjelovao je u izvođenju nekoliko koncerata i stvaranju nekoliko snimaka svojega oca. Međutim, njegova obećavajuća karijera naprasno je prekinuta njegovom smrću prilikom požara u stanu 1981. Cziffra nikada više nije nastupao niti snimao s orkestrom, a neki su kritičari ustvrdili kako je taj teški životni udarac utjecao na kvalitetu njegove izvedbe.

Cziffra je umro u Longpont-sur-Orgeu, departman Essonne u Francuskoj, u dobi od 72 godine, od infarkta miokarda, posljedice niza komplikacija uzrokovanih rakom pluća.

Godine 2016. snimljen je film o Cziffrinu životu "A Virtuóz".

Popis skladbi

Izvorna djela

 Improvisation en forme de valse (1950.)
 Ouverture Solennelle, za glasovir
 Pastorale pour Gerbert, za glasovir i rogulje (1976.)

Aranžmani i transkripcije

 Johannes Brahms: Mađarski plesovi (transkripcije brojeva 1-6, 8-10, 12, 13, 16, 17, 19, i 21, za duet glasovira i solo-glasovir)
 Johannes Brahms: Mađarski ples br. 5 (improvizirana verzija)
 Johannes Brahms: Valcer op. 39, br. 15
 Frédéric Chopin: Minutni valcer
 Antonín Dvořák: Improvizacija
 Manuel de Falla: Ritualni ples vatre
 Edvard Grieg: U dvorani gorskog kralja
 Aram Hačaturjan: Ples sa sabljama
 Franz Lehar: Zlatni i srebrni valcer
 Franz Liszt: Mađarska rapsodija br. 19
 Jacques Offenbach: Barcarolle
 Nikolaj Rimski-Korsakov: Bumbarov let
 Gioachino Rossini: La Danza
 Gioachino Rossini: Improvizacije na teme iz Williama Tella
 Johann Strauss mlađi: Na lijepom plavom Dunavu
 Johann Strauss mlađi: Šišmiš (opereta)
 Johann Strauss mlađi: Réminiscences de Johann Strauss (from various Strauss compositions) (1956)
 Johann Strauss mlađi: Trič trač polka
 Johann Strauss mlađi: Barun-Ciganin
 Franz von Vecsey: Valse Triste
 Giuseppe Verdi: Koncertna parafraza na motive iz opere Trubadur
 Giuseppe Verdi: Improvizacija na motive iz Travijata (Libiamo ne' lieti calici)
 mnoge improvizacije na različita djela klasične glazbe, popularne i tradicijske napjeve, te džez improvizacije

Izvori

Vanjske poveznice

 NY Times Obituary
 PianoRed on Cziffra (Spanish)
 Fondation Cziffra (French)
 Cziffra Fondation Vienna (German)

Klasični skladatelji 20. stoljeća
Mađarski skladatelji

György Cziffra


Godine 1094. Ladislav I. Arpadović dao je utemeljiti zagrebačku biskupiju, što nam je poznato iz Felicijanove isprave iz 1134. godine, kojom nadbiskup Felicijan potvrđuje osnivanje zagrebačke biskupije. Ovaj dokument iz 1134. godine ujedno je i prvi pisani trag u kojem se spominje ime Zagreb.

Iako postoji mnogo teorija o podrijetlu imena Zagreb, većina povjesničara danas se slaže da je riječ o nazivu čiji je korijen u složenici zagrebb, tj. mjesto za utvrdom ili pak za brdom. U novije vrijeme sve je prihvaćenija i teorija o tome da je prije osnivanja zagrebačke biskupije i naselja na kaptolskom brdu ondje postojao samostan posvećen sv. Gabrijelu (San Gabriel, Za'Gabriel) od kojega je u konačnici i Zagreb dobio ime.

Povijest imena Zagreb
Iako je vremenom Zagreb postao sinonim za sva naselja na na gradečkom i kaptolskom brežuljku te okolnom području, a nakon spajanja naselja 1850. godine i službeni naziv za "novi" grad, to nije oduvijek bilo tako. Naime, naziv Zagreb u početku se odnosio na kaptolski brežuljak, konkretnije na jedno od naselja na njemu. Iako Felicijanova isprava svjedoči da se biskupija osnovana sa središtem na Kaptolu nazivala "zagrebačka" (latinski: zagrabiensem episcopatum), prvi spomen naziva Zagreb dolazi nam s popisa biskupskih posjeda iz 1201. godine u latinskom obliku Zagrabia i odnosi se na naselje na prostoru današnje Opatovine, koje se 40 godina kasnije ponovno javlja kao villa zagrabiensis. Jedan od izvora iz 13. stoljeća navodi da je već tada riječ o "respektabilnom lokalnom središtu". Od 2002. godine traju arheološka istraživanja spomenutog lokaliteta. Da se naziv Zagreb u početku nije odnosio na naselje smješteno na susjednom brdu, svjedoči jedan od najranijih spomena zagrebačkog Gradeca. Naime, gotovo dvadeset godina nakon što je 1242. godine Zlatnom bulom Bele IV. osnovan Gradec uz uvjet podizanja zidina, godine 1261. spominje se naselje kao utvrda Grič kraj Zagreba. Svega pet godina kasnije, 1266. godine, naselje se ponovno spominje u jednoj od isprava Bele IV. u kojoj kralj navodi "odredili smo da se sagradi utvrda na brdu Gradec kraj Zagreba". Od slavenskog naziva Gradec razvio se i njemački oblik Grez ili Grech, a u 13. stoljeću prvi se puta javlja i poznati njemački naziv za Zagreb (Agram) u obliku Agrim.

Zagreb kao složenica od zagreb, tj. mjesto za utvrdom ili mjesto za brdom
France Bezlaj (1910. – 1993.) povezao je slovensku imenicu greba što znači grumen, gruda s poljskom istoznačnicom grzeba, greba, grepa, slovenskom imenicom za opkop "zagreb" te konačno s imenom grada Zagreba. Zaključuje da sve ove riječi vuku podrijetlo od praindoeuropskog korijena ghrebb, što znači grumen ili gruda, te da je uz prefiks za upravo greb korijen riječi Zagreb.

Na temelju Bezlajeve jezične analize Alemko Gluhak zaključuje "da je postojala praslavenska riječ grebb ... koja je označavala uzvisinu, brdo i slično." Pošto je postajala riječ grebb sigurno je postojala i složenica zagrebb, tj. mjesto za brdom ili za nekom uzvisinom (poput zidina). Ta je složenica kasnije toponimizirana u oblik Zagrebb pa kasnije i Zagreb.

Danas je najprihvaćenija teorija da naziv dolazi od korijena grebb u značenju nasip ili opkop. Naime, nedavna arheološka istraživanja dokazala su postojanje starije utvrde na prostoru Gradeca, te bi stoga novo naselje – smješteno na kaptolskom brežuljku – doista bilo smješteno "iza stare utvrde", tj. starog opkopa/zidina. Upravo ovu teoriju kao najvjerodostojniju uzima skupina autora u najnovijem pregledu zagrebačke prošlosti.

Zagreb po samostanu sv. Gabrijela
O ovoj teoriji vodile su se, a još se vode i budućnosti će se sigurno voditi, mnoge rasprave. Iako postoji više podteorija sve se temelje na pretpostavci da je na prostoru stare jezgre Zagreba postojao samostan ili crkva sv. Gabrijela. Od naziva tog sakralnog objekta razvio se s vremenom i naziv za grad koji se počeo širiti oko sakralne građevine. Razlike u podteorijama temelje se na lingvističkoj raspravi, tj. na pitanja gdje su se dogodile glasovne promjene, pod utjecajem kojeg jezika itd., ali prijelazni oblici i konačni oblik u svim su verzijama isti ili pak zanemarivo različiti.

Provansalsko podrijetlo
Ime Zagreba najbolje bi odgovaralo provansalskom ekonimu Sant-Gabrieu ili Sant-Grabie. To ime nosi jedno naselje sjeverno od Arlesa u Francuskoj, u kojem postoji crkva anđela Gabrijela iz 12. stoljeća. Nadalje, nije rijetkost da u hrvatskom jeziku ime grada poprimi naziv po sakralnom obliku ili nekom svecu, naročito u primorskom dijelu, kao npr. Supetar od Santu Petru, tj. Sveti Petar. U Zagrebu se ovaj oblik mogao probiti preko zagrebačkih biskupa, za koje znamo da su neki zasigurno bili Provansalci, kao npr. Sigismund i Manases. Ime Zagreb tako bi se razvilo od Sant-Gabrieu, što bi dalo oblik Zagabri, koji bi s vremenom postao Zagreb.

Njemačko podrijetlo
Vjetar u jedra njemačkoj teoriji dao je povjesničar umjetnosti Josip Stošić koji tvrdi da mnogi dokazi (dimenzije katedrale, nakit pronađen ispred nje itd.) govore u prilog da je na tom području već u 9. st. postojala crkva. U to vrijeme u međurječju Save i Drave djeluju Franci koji nastoje učvrstiti svoje granice prema istoku, tj. Bizantu. Povjesničar Ivan Ostojić smatra da su prvi misionari na tlu sjeverne Hrvatske bili benediktinci koji su došli za vrijeme franačke vladavine. Dakle prve crkvene građevine na tlu Zagreba bile bi, barem prema ovoj dvojici povjesničara, osnovane pod utjecajem njemačkih misionara.

Prema ovoj teoriji ime Zagreba razvilo bi se od starovisokonjemačke svetačke sintagme Sa-Gab(i)o, gdje se s moglo čitati kao glas između s te z. Vremenom iz tog oblika nastaje Zagabri te u konačnici Zagreb.

Talijansko podrijetlo pod hrvatskim utjecajem
Ako se uzme za pretpostavku da je sakralni objekt bio talijanski, onda je za pretpostaviti da su Talijani izgovarali San Gabrio kao d' sa(n) Gabrio, koji prilikom čitanja zvuči kao Zagabrio. Onima koji nisu dobro upoznati s talijanskim jezikom to je zasigurno zvučalo kao jedna riječ, naročito Hrvatima zbog postojanja imenice grad.

Nadalje bi nastavak –io bio odbačen pošto ne odgovara hrvatskom jeziku te bi nastao oblik Zagabr. Slovo r bi se premjestilo da se izbjegne skup br pa bi tako nastao oblik Zagrab i naposljetku Zagreb.

Zagreb kao deverbativ glagola zagrepst, tj. opkopati
Prvi je ovu teoriju iznio slavist Franc Miklošič (1813. – 1891.) koji je smatrao da zagreb dolazi od zagrepsti što znači opkopati pa bi tako deverbativ tog glagola značio opkop. Miklošić tvrdi da je ovaj deverbativ zabilježen na tlu kojeg su naselili Slaveni, i to u staroslavenskom i slovenskom jeziku.

Ovo podrijetlo zapisao je i Ivan Krstitelj Tkalčić (1840. – 1905.) u prvoj knjizi Povjestni spomenici slobodnog kraljevskog grada Zagreba. Tkalčić piše sljedeće: "Nu jer je rieč Zagreb slavenskoga korjena, to ju izvodimo od glagolja zagrebsti (zagrebo), t. j. ukopati, obkopati; po tom bi značio Zagreb isto, što i mjesto obkopom učvršćeno, jer su ga bez dvojbe i prvi njegovi naseljenici bili tako učvrstili proti nasrtaju neprijateljskomu. Prema tomu i latinski njegov naziv "Zagrabia" značio bi opet mjesto za grabom ili za grabami." Zanimljivo je da Tkalčić smatra kako su već prvi naseljenici svoj grad "učvrstili proti nasrtaju neprijateljskomu", što je u novije vrijeme i potvrđeno pronalaskom drvenih bedema koji, prema analizi godova provedenoj nad njima, datiraju negdje s kraja 7. stoljeća.

Ilirolog Antun Mayer slaže se s ovom teorijom i kaže da glagol zagrepsti znači zakopati, a to vidimo i iz današnje slavenske riječi grob, pa zaključuje " … Zagreb zapravo izvedenica od glagola zagrepsti kao što pogreb od pogrepsti." Danijel Alarić se suprotstavlja ovoj tezi i tvrdi da se deverbativ zagreb ne spominje nigdje na slavenskom prostoru u značenju opkop. Međutim kao drugu tezu Alarić uzima to što nema dokaza o nekom prastarom opkopu na prostoru Zagreba, što su novija arheološka istraživanja, provedena poslije izdanja njegove knjige, opovrgnula.

Stoga valja zaključiti da je ova teorija, koja se donedavno smatrala mrtvom jer nije bilo argumenata, tj. materijalnih dokaza, o bilo kakvom opkopu, ponovno oživjela s novim arheološkim istraživanjima.

Zagreb kao složenica hrvatskih riječi (iza nasipa)
Ova teorija polazi od tvrdnje da je riječ Zagreb nastala spajanjem prijedloga za i imenice greb, točnije od sintagme za grebom, pri čemu njeni pobornici za značenje osnove greb uzimaju "nasip, obala ili pak groblje" (za razliku od ranije spomenute teorije koja korijen greb povezuje s opkopom ili brdom). Ova teorija bila je veoma zanimljiva velikom broju povjesničara, a i danas je, uz legendu o Mandi, zasigurno najpoznatija teorija među Zagrepčanima.

Da riječ greb znači nasip smatrali su mnogi istaknuti povjesničari i jezikoslovci, kao što su Vjekoslav Klaić, Ferdo Šišić i Miloš Moskovljević. Jezikoslovac Miloš Moskovljević (1884. – 1968.) tražio je objašnjenje u sličnostima s mađarskim oblikom Zagrab i njemačkim oblikom Agram. On kaže " … stara nemačka reč Grabe kao i Grab istog je korena što i naš grob, koja se u zapadnim krajevima govori i greb." Prema njemu od tog korijena nastao je hrvatski Zagreb (tj. od korijena greb), te mađarski Zagrab (tj. od korijena graba). Nijemci su pak od am Graben vremenom dobili am Grabn te u konačnici svoj konačni naziv Agram.

Postojanje nasipa za sada nije potvrđeno, a javlja se i drugi problem prema kojem navodni hrvatski oblik greb nije potvrđen u značenju nasip. U starije vrijeme možda se pod nasip mislilo i na nasip oko grada u smislu gradskih fortifikacija, a u tom bi slučaju zidine grada bile dokazane, kao što je već spomenuto, ali i dalje ostaje lingvistički problem.

Petar Skok (1881. – 1956.) zaključio je da bi riječ greb mogla značiti "obalu ili nasip na obali". U svojoj argumentaciji referira se na mišljenje Vjekoslava Klaića da se od davnina grebom nazivao nasip koji je branio od izlijeva rijeke Save. On zaključuje da greb znači upravo "nasip ili obala" jer u mađarskom jeziku postoji istoznačna riječ gereb. Osim spomenutog nasipa koji se navodno nalazio u blizini grada, Skok kaže da je greb mogao označavati i obalu potoka Medveščaka. Problem ove teze je što nema dokaza da je greb označavao "obalu ili nasip". Petar Skok i sam je u kasnijim istraživanjima odbacio svoju prvobitnu tezu.

Marko Kostrenčić (1884. – 1976.) smatrao je da riječ greb označava groblje. Prema Kostrenčiću naziv Zagreb bi značio mjesto koje je ležalo iza nekog groblja. Dva su glavna priloga ovoj tezi, prvi lingvistički koji potvrđuje da je osim riječi grob postojala i riječ greb koje su bile sinonimi. Druga stvar je što je unutar opsega srednjovjekovnog grada pronađeno slavensko groblje i brončani slavenski nakit iz 10. – 11. st.

Alerić smatra da je ova teza kriva jer kao što se od fraze za gorom razvio naziv Zagorje, a ne Zagora, tako bi se i od fraze za grebljem razvila riječ "Zagrebje", a ne Zagreb.

Zagreb, naziv ruskog podrijetla
Miroslav Brandt (1914. – 2002.) smatrao je da naziv Zagreb potječe iz ruskog jezika. U Rusiji je potvrđen oblik riječi zahrebetnjik, a Brandt u tom nazivu vidi prijedlog "za" i imenicu "hrebet" što znači kralježnica, leđa.

Naziv zahrebetnjik označavao bi seljaka koji nema svoju zemlju pa pomaže zavisnim seljacima u obradi zemlje, tj. žive na leđima drugih; hrvatski najbolje rečeno podkmet. Brandt drži da je u Rusiji već u 11. stoljeću bilo puno potkmetova (jer je feudalizam u Rusiji tada već u punom jeku) te, nadalje, drži da su zasigurno postojali i u sjevernoj Hrvatskoj. Prema njemu na prostoru današnjem Zagreba živjelo je mnogo podkmetova koji su osnovali svoja naselja, pa je zato i sam grad dobio ime po sociološko-ekonomskoj kategoriji svojih stanovnika.

Cijela ova teorija zvuči malo vjerojatna, već samim time što se temelji na dosta Brandtovih pretpostavki. Alerić upućuje i na jezični problem te tvrdi kada bi taj naziv i zaživio na prostoru sjeverne Hrvatske glasio bi zahrbbtniki, koji bi teško zaživio kao toponim naselja.

Zagreb kao antroponim

Zagreb od osobnog imena "Zagrab/Zagreb"
Juraj Ćuk (1891. – 1972.) smatrao je da ime Zagreb dolazi od osobnog imena. Prema Ćuku: "Ime Zagreba kazuje daleko više, nego što je to mjesto za grabom, za grebom, za bregom, ili prvotni zdenac ... U starom plemenu požeških Vojanića otac Zagrab i njegova dva sina Zagrab i Zagreb pokazuju, da je postojao lični imeni oblik jednak nazivu grada među Savom i Medvjednicom ... Naš Zagreb kojega ime nosi današnji grad, nije bio običan Hrvat, pučanin. Bliža okolina Zagreba otkriva mu rod, koji nije bio ni plemićki, jer naša starina nije plemstva poznavala, nego upravo vladalački."

Alerić naglašava da ova Ćukova tvrdnja stoji na jako slabim temeljima i bez izravnih dokaza. Ipak, treba istaknuti kako postoje dokazi da su postojali otac i dva sina, sva trojica zvana Zagreb, no spomen datira tek iz druge polovine 13. i početka 14. st. – dakle, tek iz vremena kad naziv Zagreb već postoji za naselje. Nije čest slučaj da osobno ime postane ime nekog mjesta osim ako nije riječ o nekoj zaista utjecajnoj osobi – osnivaču grada, svecu ili pak skupini ljudi koja obilježava prostor grada.

U okolici Zagreba, doduše, ima nekoliko primjera takve geneze – npr. Mikulići od Mikulinih sinova, Borongaj po kanoniku Baranu, itd. Međutim teorija o tome da sam naziv grada Zagreba vuče podrijetlo od osobnog imena stoji na slabim temeljima. Spomen trojice muškaraca imenom Zagrab samo potvrđuje postojanje tog imena, ali očito nije bilo učestalo, a kamoli mnogobrojno na prostoru Zagreba, te je znatno kasnije, kada se uz Zagreb već veže njegov današnji naziv, pa je vjerojatnije da je osobno ime proizašlo iz imena grada, a ne obrnuto.

Zagreb, grad po imenu kutrigurskog vođe
Ovu teoriju donosi nam usputno i ukratko Baltazar Adam Krčelić koji smatra da je grad dobio ime po kutrigurskom vođi Zabergu koji je osnovao grad Zagreb za vrijeme jednog od svojih mnogobrojnih pljačkanja po Balkanskom poluotoku. Danijel Alerić kaže da ova teorija "ne zaslužuje ništa drugo nego samo da bude spomenuta..." jer je nerealno misliti da je Zaberg pljačkao sve do područja Zagreba, s čime se slaže i Ferdo Šišić koji tvrdi da Zabergovi odredi nikad nisu prešli dalje od Srijemske Panonije.

Zagreb kao hidronim
Mišljenje o tome da je ime "Zagreb" hidronim za stari zdenac koji se danas nalazi u Vlaškoj ulici na broju 23. i 25. vjerojatno je najstarije mišljenje o podrijetlu imena grada. Ova teorija bila je poznata još i zagrebačkom biskupu Benediktu Vinkoviću (1581. – 1642.) koji o njoj piše davne 1642. godine kada spominje dominikanski samostan i izvor koji se nalazio pored samostana te zaključuje da je po njemu Zagreb dobio ime.

Mišljenje o imenu grada kao hidronimu sigurno je najrasprostranjenije među stanovnicima Zagreba, ponajviše pod utjecajem legende o Mandi. O Zagrebu kao hidronimu postoje tri glavne teorije.

Zagreb, od izvora što ga otkri Augustin Kažotić
Ovu verziju zabilježio je Baltazar Adam Krčelić navodeći da je prvo čudo biskupa Augustina Kažotića, koji je djelovao u 14. stoljeću, bio pronalazak izvora u blizini dominikanske crkve koja se tada gradila . U to vrijeme vladala je velika suša te se biskup molio Bogu za pomoć. Uzeo je motiku i zakopao zemlju u blizini samostana te je iz rupe potekla voda, a zdenac nazvan Zagreb. Dakle zdenac je dobio ime od glagola zagrabiti budući da se iz njega uvijek mogla zagrabiti voda u vrijeme velike suše, pa odatle dolazi i naziv zdenca Zagreb, a kasnije i ime samoga grada koji se razvio oko zdenca. Ovaj zdenac ne smije se miješati s poznatim zagrebačkim Manduševcem na središnjem gradskom trgu – Kažotićev izvor nalazio se na prostoru današnje Vlaške ulice br. 23. i 25. (nekadašnji prostor dominikanskog samostana ispod Kaptola).

Zagreb, od banskog uzvika "Zagrabite!"
Drugo mišljenje zabilježio je Ivan Krstitelj Tkalčić. Prema njemu u vrijeme velike suše prolazio je prostorom Zagreba ban sa svojom vojskom. Budući da je suša morila vojnike te su mnogi već "klonuli vrlo od žeđe" ban stade sa svojom vojskom kako bi se odmorili i predahnuli. Kada je vojska stala ban se dosjeti da zabode mač u zemlju, a iz rupe i suhe zemlje ubrzo poteče voda, te ban viknu svojim vojnicima "Zagrabite!" i od tuda ime zdenca Zagreb i kasnije ime grada.

Ovu verziju legende donosi i August Šenoa, koji je još 1864. godine u svojoj pjesmi "Zagreb" napisao sljedeće:"Zagrabite" ban je prorokovo -

I životom stvori mu se slovo:

Povrh gore, i uz kitni dol;

Svanu "Zagreb", kraljevski naš stol.Šenoa kaže da je ovu legendu čuo još kao dijete od svoje sluškinje što nam daje do znanja da su legende o Zagrebu kao hidronimu duboko ukorijenjene među građanima Zagreba. Šenoa ipak u predgovor pjesmi dodaje i kratku opasku: "Nek se gospoda korjenodupci ne smute s moga grijeha. Na radost im mogu kazati da Zagreb po meni ne polazi od zagrabite."

Legenda o Mandi
Treću verziju također je zabilježio Ivan Krstitelj Tkalčić. Slično kao i u prethodnoj teoriji ban prolazi sa svojom vojskom u vrijeme suše, ali u ovoj je verziji vrelo, tj. izvor, već postojao, a pored njega je sjedila djevojka Manda. Žedan ban doviknuo je djevojci koja je sjedila "Mandušo, zagrabi!". Po mladoj djevojci dobio je izvor ime Manduševac, a po banovom uzviku i glagolu "zagrabiti" grad prozvaše Zagreb.

Zagreb kao riječ iranskog podrijetla
Ovu verziju prvi je iznio Stjepan Krizin Sakač (1890. – 1973.). Prema njemu Zagreb je nastao od iranske riječi zahrab koja znači slavuj. Na ovaj zaključak potaklo ga je razmišljanje povjesničara Ćire Truhelke (1865. – 1942.) koji je smatrao da je Tuškanac, park u Zagrebu, dobio ime po iranskoj riječi tuškan, što znači zec. Sakač tvrdi da se riječ zahrab može čitati kao zagrab ili zagreb, a ime grada moglo bi značiti slavuj zato što je prije samoga grada naziv označavao ime brežuljka, današnji Kaptol, na kojem je očito bilo dosta slavuja.

Alerić navodi da nema nikakvih dokaza da je riječ zagreb ikada označavala ime neke ptice u hrvatskom jeziku, kao što niti riječ tuškan nije označavala zeca.

Važno je napomenuti da je Stjepan Krizin Sakač bio zagovornik teze da su Hrvati iranskog podrijetla zbog čega je tražio što više argumenata za svoju teoriju. Sličnost iranskog naziva za slavuja i imena glavnog grada Hrvatske bila je stoga odlična argumentacija njegove teze.

Zagreb, grad na mjestu rimskog naselja Agria
Teoriju je iznio Matija Perak (1914. – 1992.), a temelji se na ideji o postojanju "protetskog Z" u hrvatskom jeziku. Perak donosi cijeli niz primjera u kojima vidi postojanje "protetskog Z" u slavenskim jezicima te zaključuje da se ta pojava dogodila i u imenu Zagreba. Druga premisa koju uzima je postojanje rimskog naselja na prostoru današnjeg Zagreba, iako do danas ne postoje arheološki dokazi koji potkrepljuju takvu tvrdnju.

Ipak, Perak smatra da je  rimsko doba na mjestu Zagreba postojalo poljsko dobro, a u središtu naselja – na mjestu današnjeg Kaptola – nalazilo se utvrđeno središte zvano Agria. Pritom se poziva i na Ferdu Šišića koji u Povijesti Hrvata kaže da je današnji Zagreb sigurno bio selo u rimsko doba te da se razvio uz potok Medveščak. To selo pripadalo je municipiju Andautoniji, a dokaz tomu vidi u rimskom novcu, pronađenom u potoku, koji datira u period između 1. i 4. stoljeća.

Kada su na ovaj prostor došli Slaveni oblik Agria se slavenizirao pomoću "protetskog Z" te nastaje naziv Zagrenbz, tj. dodaje se "protetsko Z" i praslavenski nastavak enbz. S vremenom je praslavenski nastavak enbz zamijenjen staroslavenskim nastavkom eb i u konačnici nastaje Zagreb. To nam pokazuje i latinski naziv Zagrabia koji je nastao polatinjenjem oblika Zagrenbz.

Perak daljnju argumentaciju vidi i u njemačkom nazivu. Naime, njemačka inačica imena oslanjala se na antičko ime Agria i s vremenom se razvio oblik Agrim i Agrem, a u konačnici i oblik Agram. Latini (prema Peraku potomci Rimljana iz Andautonije), bili su na prostoru Zagreba mnogobrojni još i u 13. stoljeću, a njihov utjecaj vidi i u drugim toponimima – kao npr. Jarun, koji je prema njemu nastao od prefiksa u obliku "protetskog J" i latinskog arundo što znaci trstika.

Međutim teorija ima ključnu slabost da ne postoje dokazi o postojanju rimskog antičkog naselja imenom Agria na prostoru današnjeg Kaptola. Nadalje, lingvisti su istaknuli kako se mađarski grad Eger, latinski Agria, u hrvatskim izvorima javlja u obliku Jegar – dakle poslavenjen je s "protetskim J", a ne "protetskim Z". Konačno, nastavak eb veoma je rijedak u hrvatskom jeziku, te se javlja u svega desetak riječi, kao što su: galeb, jastreb, pogreb, žlijeb...; dakle riječ je o jako rijetkom nastavku, pa je teško očekivati kako bi upravo on prevladao kao nastavak za ime grada.

Zagreb kao riječ mađarskog podrijetla
Teoriju je iznio Valentin Putanec (1917. – 2004.) relativno nedavno, 1992. godine, što ju čini jednom od najnovijih teorija. Putanec svoju teoriju temelji na postojanju ekonima Soroga negdje na prostoru Panonije. Riječ je o toponimu kojeg spominje još i grčki geograf Klaudije Ptolomej u 2. stoljeću.

U svojoj raspravi zaključuje da se taj toponim nalazio upravo na području današnjeg Zagreba te da je zasigurno morao postojati i u oblicima Sigora, Sogora, Segora itd. Upravo od oblika Sogora razvio se slavenski oblik Zagora. Oblik Zagora preuzet je od Mađara koji ga prihvaćaju u obliku Zagora, Zagor ili Zagra. Putanec nadalje drži da su se ovi oblici, budući da su označavali lokalitet, zasigurno morali koristiti u sintagmama, tj. sintagmama koje bi prevedene na hrvatski značile u Zagoru, u Zagori itd.

Usredotočivši se na mađarsku sintagmu Zagraba, tj. hrvatski u Zagori, smatra da su Mađari još u 12. stoljeću nazivali grad Zabrag, a preko mađarskog jezika oblik je ušao i u latinski u obliku Zagrabia te u konačnici i u hrvatski jezik u obliku Zagreb. Od hrvatskog oblika nastao je njemački oblik Agram, i to izjednačavanjem početnog za s njemačkim zu koje je s vremenom otpalo, a završetak greb zamijenjen je njemačkom jeziku prihvatljivijim nastavkom gramb, pri čemu je b otpalo, i tako nastaje Agram.

Glavni problem teorije je što se za premisu uzima postojanje antičkog naselja na prostoru Zagreba – tj. toponim Soroga ne možemo nikako povezati s prostorom današnjeg Zagreba. Međutim, čak i da postoji dokaz, lingvistički problem predstavlja činjenica da je oblik zagora čest u hrvatskom jeziku te je mogao doći u mađarski neovisno o (ne)postojanju Soroge, tj. teško je vjerovati da bi Hrvati prihvatili mađarsku sintagmu kao naziv za svoj grad, pogotovo jer bi očekivani oblik pritom bio Zagrob ili Zagrab.

Zagreb "kak su povedali naši stari"
Nikola Bonifačić Rožin prikupio je stare legende o imenu Zagreb. Prvu je zabilježio na području Resnika gdje su ljudi od davnina govorili da je u blizini Manduševca živio "vrač kakti coprnjak", imenom Zagreb, koji je liječio ljude od bolesti vodom iz zdenca, pa su ljudi govorili "idem Zagrebu vraču" i tako je grad dobio ime.

Drugu legendu zabilježio je na području Šestina. Tijekom velike suše ljudi su počeli moliti Majku Božju Remetsku da pošalje kišu. Gospa im je odlučila ispuniti želju, a kada su stigli do zagrebačke katedrale pronašli su otvor iz kojeg je tekla voda. Tadašnji biskup pozvao je ljude da zagrabe vodu i od tada se grad zove Zagreb.

Konačno treća narodna predaja bilježi: "U selu Blatu kraj Zagreba kazivali su "da je pod Zagrebom pozoj", zmaj. Kad se on pomakne, grad se strese. Za vrijeme nekog potresa izbilo je vrelo, čiju je ljekovitu vodu narod rukama grabio, pa je mjesto po tome dobilo ime."

Izvori

Literatura

 Alerić, Danijel. Najstarija zagrebačka tajna. Zagreb: Matica hrvatska, 2000.
 Brandt, Miroslav. "Prilog temi o značenju imena Zagreb." Radovi 22 (1989): 5–22.
 Ćuk, Juraj. Povijest grada Zagreba do godine 1350. Garešnica: vlastita naklada, 1932.
 Gluhak, Alamko. "Još o imenu grada Zagreba." Jezik 39/2 (1991): 56–59.
 Gračanin, Hrvoje, Zrinka Nikolić Jakus, Borislav Grgin, Nataša Štefanec, Hrvoje Petrić, Drago Roksandić, Krešimir Regan, Željko Holjevac, Zoran Grijak i Ivo Goldstein. Povijest grada Zagreba. Sv. 1, Od prethistorije do 1918. Zagreb: Novi Liber, 2012.
 Herkov, Zlatko. Ime grada Zagreba u prošlosti. Zagreb: Arhiv grada Zagreba, 1957.
 Klaić, Vjekoslav. Povijest Hrvata. Sv. 1. Zagreb: Knjižara Lav. Hartman, 1899.
 Krizin Sakač, Stjepan. "Krapina, Kijev, Ararat." Obnovljeni život 21/3–4 (1940): 129–149.
 Marks, Ljiljana. "Zagrebačka usmena tradicija između ljubavi i politike." Narodna umjetnost 33/2 (1996): 357–380.
 Perak, Matija. Odakle potječe ime grada Zagreba?. Sisak: vlastita naklada, 1983.
 Premerl, Nada. Prvi spomen Zagreba u povijesti
 Šišić, Ferdo. Povijest Hrvata u vrijeme narodnih vladara. Zagreb: Školska knjiga, 1925.
 Škoberne, Želimir, Boris Mašić. Nalazi na mjestu otkrivanja
 Tkalčić, Ivan Krstitelj. Povjestni spomenici slob. kralj. grada Zagreba priestolnice kraljevine Dalmatinsko-Hrvatsko-Slavonske. Sv. 1. Zagreb : K. Albrecht, 1889.

Zagreb
Etimologija

Ime grada Zagreba


Tümgeneral, birçok ülkenin kara ve hava kuvvetlerinde kıta görevi tümen komutanlığı olan, tuğgeneral ve korgeneral arasındaki askerî rütbe. NATO kodu OF-7'dir. Deniz Kuvvetlerindeki karşılığı tümamiraldir. Rütbe bekleme süreleri 4 yıldır.

Rütbeler

Türkiye

Osmanlı Devleti

Ayrıca bakınız
 Türk Silahlı Kuvvetleri subay rütbe dereceleri ve işaretleri

Kaynakça

Askerî rütbeler

Tümgeneral


Smeeton Westerby er en landsby, der ligger omkring 14,5 km sydøst for Leicester i det engelske county Leicestershire. Den ligger tæt på Saddington, Kibworth og Fleckney og omkring 500 m nord for Grand union canal. Fra Smeeton Westerby er der omkring 11 km til den nærmeste togstation, som ligger i Market Harborough.

Smeeton Westerby havde en befolkning på 357 ved folketælling i 2001. Ifølge samme folketælling var 281 ud af de 357 (78,7%) kristne, hvilket er over det nationale gennemsnit på 59,3% (ca. 33,2 mio personer). 44 personer (12,3%) angav at de ikke tilhørte nogen religion.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Smeeton Westerby at Harborough Online

Leicestershire
Byer i England

Smeeton Westerby


İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü (kısaca İYTE, İngilizce: İzmir Institute of Technology), 1992 yılında İzmir'de kurulan, özellikle teknoloji alanlarında yüksek düzeyde araştırma, eğitim-öğretim, üretim, yayın ve danışmanlık yapan bir devlet üniversitesidir. İYTE'deki tüm bölümlerde eğitim dili %100 İngilizce'dir. 2017 yılında ilk defa Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından açıklanan araştırma üniversiteleri programına dahil olarak Türkiye'deki 10 araştırma üniversitesinden biri olarak belirlenmiştir.

Tarihçe
Enstitü, İzmir Milletvekilleri Işın Çelebi ve Rıfat Serdaroğlu'nun 17 Haziran 1992 tarihinde verdikleri önerge sonucunda, 11 Temmuz 1992'de kuruldu.

10 Ekim 1992 tarihinde Basmane'de bulunan Petkim'e ait binada hizmet vermeye başladı. 31 Ekim 1995'te eğitim birimlerinin kullanımına açılmak üzere, Alsancak'ta Türkiye Petrolleri'ne ait ek bir bina kiralandı.

İYTE, eğitime ilk olarak 1994-1995 akademik yılında "Bilgisayar Yazılımı" ve "Şehir Tasarımı" yüksek lisans programlarıyla başladı. Lisans eğitimine ise ilk olarak 1998-1999 akademik yılında 7 bölümde başlandı ve 2014 yılı itibarıyla 10 lisans, 25 yüksek lisans ve 12 doktora programında eğitim ve araştırma faaliyetleri sürdürülmektedir, 6 yüksek lisans ve 2 doktora programı disiplinler arası alandadır.

1999 yılında toplam öğrenci sayısı Alsancak'taki binada eğitim sürdürülmesini olanaksız kıldığından, tüm bölümler kampüse taşındı. 2000 yılının sonlarında rektörlüğün de kampüse taşınmasıyla Basmane'deki bina boşaltıldı. Alsancak'taki bina ise Yabancı Diller Bölümü Hazırlık Okulu olarak tahsis edildi. 2006 yılının sonunda ise Yabancı Diller Bölümü de kampüse taşınmış, böylece İYTE'nin tüm birimleri tek bir kampüste toplandı.

Kampüs
İYTE Kampüsü, Ege sahil şeridinin kıyılarından biri olan Gülbahçe, Urla'da kuruldu. Kampüs, 35.000 dönümlük araziye ve 132.000 m²'ye yakın bir kapalı alan sahiptir. Termal su kaynakları mevcuttur.

Akademik Birimler

Fen Fakültesi
 Fizik
 Fotonik
 Kimya
 Matematik
 Moleküler Biyoloji ve Genetik
 Sinirbilimleri (Henüz eğitim vermeye başlanmamıştır.)

Mimarlık Fakültesi
 Endüstri Ürünleri Tasarımı
 Mimari Restorasyon
 Mimarlık
 Şehir ve Bölge Planlama

Mühendislik Fakültesi
 Bilgisayar Mühendisliği
 Biyomühendislik
 Çevre Mühendisliği
 Elektrik-Elektronik Mühendisliği
 Enerji Sistemleri Mühendisliği
 Gıda Mühendisliği
 İnşaat Mühendisliği
 Kimya Mühendisliği
 Makine Mühendisliği
 Malzeme Bilimi ve Mühendisliği

Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
 Biyoteknoloji ve Biyomühendislik
 Çevre Mühendisliği
 Enerji Mühendisliği
Fotonik Bilimi ve Mühendisliği
Malzeme Bilimi ve Mühendisliği
 Mühendislik İşletmeciliği

Rektörlüğe Bağlı Birimler
 Yabancı Diller Yüksek Okulu
 Genel Kültür Dersleri Bölümü

Araştırma ve Uygulama Merkezleri
 Kuantum Teknolojileri Uygulama ve Araştırma Merkezi (KUANTAM)
Avrasya İleri Araştırmalar Uygulama ve Araştırma Merkezi (AVİLAR)
 Bilgisayar Uygulama & Araştırma Merkezi (BUAM)
 Biyoteknoloji & Biyomühendislik Araştırma Merkezi (BİYOMER)
 Çevre Araştırma & Geliştirme Merkezi
 Gıda Güvenligi Araştırma Merkezi
 Jeotermal Enerji Araştırma, Geliştirme Test & Eğitim Merkezi (JEOMER)
 Kablosuz Haberleşme Ağları & Çoklu Ortam Araştırma Merkezi
 Kompozit Malzemeler Araştırmalar Merkezi
 Malzeme Araştırma Merkezi (MAM)
 Sürekli Eğitim Merkezi (İYTE-SEM)
 Tasarım, Mimarlık ve Kent Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi (TAMİKAM)

Teknopark
İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü (İYTE) Gülbahçe Kampüs sınırları içinde Türkiye'nin 4. teknoparkı olarak kurulmuş olan İzmir Teknoloji Geliştirme Bölgesi 218.4 hektarlık ana bölge ve 6.4 hektarlık ek bölgeden oluşmaktadır. Bölge 21 ortaklı (İYTE, Ege Üniversitesi, Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir Ekonomi Üniversitesi, Ege Bölgesi Sanayi Odası, İzmir Ticaret Odası, İzmir Ticaret Borsası, Ege İhracatçı Birlikleri Genel Sekreterliği, İzmir Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliği, Vestel Elektronik A.Ş., Enda Enerji Holding A.Ş., Innovatek Teknoloji Ürünleri San. ve Tic. A.Ş., Ünibel Özel Eğitim ve BilgiTeknolojileri San. Ve Tic. A.Ş., Alataş Alaçatı İmar İnş. San. Ve Tic. A.Ş., İzmir Teknopark Ticaret A.Ş., Balçova Termal Turizm ve Özel Eğitim Öğretim Hizmetleri A.Ş., Ege Sanayicileri ve İşadamları Derneği, Ege Genç İşadamları Derneği, İzmir Sanayicileri ve İşadamları Derneği, Ege Teknoloji ve Başarı Vakfı) İzmir Teknoloji Geliştirme Bölgesi Anonim Şirketi tarafından yönetilmektedir. 2005 yılında faaliyete geçen İzmir Teknoloji Geliştirme Bölgesi'nde bulunan işletmeler çeşitli alanlarda Ar-Ge çalışmalarını sürdürmektedir. 2012 yılında, Türkiye'nin kalkınma ajansı destekli ilk güdümlü projesi ile İnovasyon Merkezi'ni bünyesinde hayata geçirmiştir. 2014 yılı itibarıyla  bu bölgede bulunan işletme sayısı 117'dir.

Dış bağlantılar
http://teknoparkizmir.com.tr/  Teknopark İzmir

Kaynakça

1992'de kurulan üniversiteler
1992'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
İzmir'deki devlet üniversiteleri
Mimarlık okulları
Türkiye'deki teknik üniversiteler
Urla

İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü


An Pescatoria fimbriata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard August von Regel. An Pescatoria fimbriata in nahilalakip ha genus nga Pescatoria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pescatoria

Pescatoria fimbriata


Cursa Tirreno-Adriatico 2016 a fost a 51-a ediție a Cursei Tirreno-Adriatico care s-a desfășurat în perioada 9-15 martie 2016.

Traseu
Traseul pentru cursa Tirreno-Adriatico 2016 a fost anunțat în decembrie 2015, în Camaiore, acolo unde începe cursa. [2] Prima etapă este de 22,7 kilometri, o etapă de contratimp pe echipe pe coasta. Cea de a doua - și prima etapă pe șosea - se termina cu o urcare scurtă, potrivită pentru concurenții de curse clasice. A treia și a patra etapă se încheie pe plat favorizând sprinteri. Cea de a cincea etapă este etapa regină a cursei: ea are cinci cățărări clasificate, terminând cu cei 13 km de urcare pe Monte San Vicino. A șasea etapă se potrivește din nou sprinterilor. Cursa se va termina în San Benedetto del Tronto pentru al 50-lea an consecutiv cu un contra cronometru individual de 10.1 km

Echipe participante
Cum Tirreno-Adriatico este un eveniment din cadrul Circuitului mondial UCI 2016, toate cele 18 echipe UCI au fost invitate automat și obligate să aibă o echipă în cursă. Cinci echipe profesioniste continentale au primit wildcard.

Echipe UCI World

  Ag2r-La Mondiale
  Astana
  BMC Racing Team
  Etixx-Quick Step
  FDJ
  IAM Cycling
  Lampre-Merida
  Lotto Soudal
  Movistar

  Orica-GreenEDGE
  Cannondale-Garmin
  Giant-Alpecin
  Team Katusha
  LottoNL–Jumbo
  Dimension Data
  Team Sky
  Tinkoff-Saxo
  Trek-Segafredo

Echipe continentale profesioniste UCI

  Androni Giocattoli–Sidermec
  Bardiani–CSF
  Bora–Argon 18

  Caja Rural–Seguros RGA
  CCC–Sprandi–Polkowice

Etape

Etapa 1
9 martie - Camaiore, 22,7km

Clasamentul etapei

Clasamentul general după prima etapă

Etapa a 2-a
10 martie - Camaiore - Pomarance, 207km

Clasamentul etapei

Clasamentul general după etapa a doua

Etapa a 3-a
11 martie - Castelnuovo di Val di Cecina - Montalto di Castro, 176km

Clasamentul etapei

Clasamentul general după etapa a treia

Etapa a 4-a
12 martie - Montalto di Castro - Foligno, 222km

Clasamentul etapei

Clasamentul general după etapa a patra

Etapa a 5-a
13 martie - Foligno - Monte San Vicino, 178km

Etapa a fost anulată din cauza căderilor de zăpadă

Etapa a 6-a
14 martie - Castelraimondo - Cepagatti, 210km

Clasamentul etapei

Clasamentul general după etapa a șasea

Etapa a 7-a
15 martie - San Benedetto del Tronto, 10,1km

Clasamentul etapei

Clasamentul general final

Referințe

Legături externe

Ciclism în Italia
2016 în sport
UCI World Tour

Cursa Tirreno-Adriatico 2016


Frances Parthenope Verney (Nápoles, 19 de abril de 1819 - Claydon House, Buckinghamshire, 12 de mayo de 1890) fue una escritora y periodista inglesa, hermana de Florence Nightingale.

Biografía
Fue hija de William Edward Nightingale, y la hermana mayor de Florence Nightingale. En 1858 se convirtió en la segunda esposa del baronet Sir Harry Verney (segundo baronet) quien le fuera presentado por su hermana. También fue conocida como Frances Parthenope Nightingale, Lady Verney, Parthenope Nightingale, Parthe, «Pop», Parthenope Verney, Lady Frances Verney. Como Lady Verney, fue responsable de una amplia reforma en Claydon House, country house familiar en Buckinghamshire.

Parthenope fue una activa promotora del trabajo de su hermana durante la guerra de Crimea. Sin embargo, en una primera instancia, cuando en 1844 Florence había decidido dedicar su vida a la enfermería, se opuso firmemente a tal decisión, junto con la madre de ambas.

En sus últimos años, ambas hermanas vivieron cerca una de otra en South Street, Londres. Lady Verney escribía relatos y artículos para Fraser's Magazine, The Cornhill Magazine y Macmillan's Magazine. Publicó varias novelas y un libro de ensayos en dos volúmenes, Peasant Properties and Other Selected Essays.

Luego de su muerte se publicaron dos antologías de sus trabajos, Essays and Tales y The Grey Pool and Other Stories. Su trabajo en los documentos de la familia Verney fue completado y publicado por Margaret Verney como Memoirs of the Verney Family during the Seventeenth Century.

Falleció el 12 de mayo de 1890, a los 71 años, en la residencia familiar de Claydon House.

Véase también
 Florence Nightingale

Referencias

Escritoras de Inglaterra
Periodistas de Inglaterra
Escritores de Inglaterra del siglo XIX
Mujeres de la época victoriana
Florence Nightingale
Inglesas del siglo XIX
Nacidos en Nápoles
Fallecidos en el Sudeste de Inglaterra

Frances Parthenope Verney


En skulderstrop er en strop, der går over skulderen. De er ofte en del af tøj til kvinder, særligt til kjoler og brystholdere, hvor de holder resten af tøjet oppe. Ordet bruges også om stropper på nogle typer tasker.

De sidder typisk i par, så der er én strop på hver skulder, og de er ofte fremstillet af det samme stof som tøjet. Nogle stropper er af mere æstetisk design og sidder løsere. Meget tynde stropper kaldes spaghettistropper og bruges særligt til aftenkjoler og cocktailkjoler.

Nogle institutioner har forbud mod kjoler med spaghettistropper eller lignende konstruktioner der giver bare skuldre.

Skulderstropper på tøj

Referencer

Beklædning

Skulderstrop


Vukovići su naseljeno mjesto u općini Ravno, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je u sastavu tadašnje općine Trebinje koja je ušla u sastav Republike Srpske.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 6

 Srbi - 6

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 4

 Srbi - 4

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Ravno

Vukovići (Ravno, BiH)


Gumbasia fue la primera película de animación en stop motion realizada con plastilina por Art Clokey, quien luego creó las series televisivas Gumby y Davey and Goliath (David y Goliath) usando esta misma técnica, conocida como claymation o plastimación. Es un cortometraje de 3 minutos de duración, producido en 1953 y estrenado el 2 de septiembre de 1955.

Clokey produjo Gumbasia mientras estudiaba en la Universidad del Sur de California bajo la dirección del cineasta Slavko Vorkapić. Es un corto experimental que muestra objetos de plastilina de varios tamaños, colores y formas que se mueven y transforman siguiendo un ritmo de jazz. Gumbasia se realizó en un estilo promovido por Vorkapić conocido como Principios de Películas Cinestésicas (Kinesthetic Film Principles).

Descripta como un «masaje para las células oculares», esta técnica, basada en movimientos de cámara y en el montaje stop motion, es la que también puede apreciarse en las películas de Gumby. Cuando Clokey exhibió Gumbasia al productor Sam Engel en 1955, este decidió financiar un cortometraje de 15 minutos que se convertiría en el primer episodio de Gumby: Gumby Goes to the Moon.

Referencias

Enlaces externos

 Gumbyworld.com
 Premavision/Clokey Productions
 ArtClokey: los primeros cincuenta años (en inglés)

Películas de 1955
Películas de animación en stop motion

Gumbasia


Madison Nicole Ziegler ( rođena 30. rujna 2002.) američka je plesačica, glumica i model.

Životopis
Maddie Ziegler rođena je 30. rujna 2002. godine u Pittsburghu, Pennsylvaniji, SAD. Ima njemačke, talijanske i poljske korijene. 2011. godine njezini roditelji su se razveli. Maddy ima mlađu sestru Mackenzie i nekoliko polubraće i polusestara: Matthew Gisoni, Ryan Ziegler i Tyler Ziegler. Veliku ulogu u njenom životu odigrala je uloga u showu Dance Moms (Mame plesača) koja je ujedno bila i jedan od razloga po kojem je postala poznata. Maddie se bavi plesom, ali uz ples ima i druge hobije kao što su gluma i pisanje knjiga. Autorica je nekoliko knjiga: "The Maddie Diaries", "The Audition", "The Callback", "The Competition".

Dance Moms
Plesati je započela u dobi od dvije godine. Isprva su to bili kućni nastupi pred roditeljima, ali ubrzo nakon toga plesala je u plesnom studiju. Godine 2011. majka odlučuje Maddie i Mackenzie prijaviti na TV show Dance Moms. Dance Moms američka je reality serija na Lifetimeu, koja se bazira na ranoj obuci i karijeri djece u plesu i show businessu pod pokroviteljstvom Abby Lee Miller, instruktorice plesača. Čim je Maddie  krenula plesati, gledatelji su uočili njenu veliku strast i talent, dok je Mackenzie lagano slijedila njene korake. Maddie, njena mlađa sestra Mackenzie i njihova majka sudjelovale su u šest sezona emisije do 2016. godine. Dance Moms je učinio veliki pomak u njezinom životu, od obične djevojčice pretvorio ju je u jednu od najpoznatijih tinejdžerki na svijetu. Njihova majka Melissa govorila je o teškoćama slave kroz godine. U jednom je intervjuu objasnila tamnu stranu Dance Momsa, internetsko zlostavljanje.

Modeling
Glazba i filmovi nisu jedina područja aktivnosti u kojima je Maddie uspjela.Maddie je modelingom predstavila marke: Clean & Clear, Capezio, uključujući njihovu liniju Betsey Johnson, Target i Ralph Lauren. Također je objavljena na brojnim naslovnicama časopisa i modnim uvodnicima za: Schön!, Elle, Dance Spirit, Nylon, Cosmopolitan, Teen Vogue, Stella, Vanity Fair Italia, Flaunt, i u mnogo drugih. 2014. godine Maddie i njezina sestra objavile su modnu liniju The Maddie & Mackenzie Collection namijenjene djeci školske i tinejdžerske dobi. Na New York Fashion Weeku 2015. Maddie je radila kao dopisnik za Elle. Pokrenula je istoimenu povremenu modnu liniju, za djevojčice u listopadu 2016., uključujući haljine, jakne i sl. Pojavljuje se na naslovnici albuma Sia 2017. godine. 2018. Maddie je prikazana u oglasnoj kampanji za Tiffany & Co.

Izvori

https://100posto.hr/scena/do-16-godine-postala-je-svjetska-zvijezda-i-napisala-knjigu-memoara-a-uspjeh-ju-tek-ceka

Maddie Ziegler


Valeriu Ioan-Franc (n. 21 mai 1949) este un economist român, membru corespondent al Academiei.

Note

Legături externe
 CV

Economiști români
Membri corespondenți ai Academiei Române

Valeriu Ioan-Franc


فيلوزي  هي مدينة في مقاطعة لينينغراد أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3000 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة لينينغراد

فيلوزي


Liv Racing TeqFind (UCI kode: LIV) er et professionelt cykelhold for kvinder, baseret i Holland.

Ryttere der kører for holdet konkurrerer i UCI Women's WorldTour og andre eliteløb for kvinder rundt om i verden.

Holdet

2023

Sejre

2022

Sejre

2021

Sejre

2020

Sejre

2019

Sejre

2018

Sejre

Hold-ranking

Referencer

Eksterne henvisninger

Cykelhold for kvinder
Cykelhold fra Nederlandene

Liv Racing TeqFind


An Podochilus hystricinus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Podochilus hystricinus in nahilalakip ha genus nga Podochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Podochilus

Podochilus hystricinus


Seligenfeld ist ein deutscher Ortsname:
 Seligenfeld, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen, seit 1946: Dalneje (Kaliningrad, Moskauer Rajon), Stadtkreis Kaliningrad, Oblast Kaliningrad, Russland
 Seligenfeld, historischer Name von Seeligenfeld, Kreis Rastenburg, Ostpreußen, seit 1945: Błogoszewo, Dorf im Powiat Kętrzyński, Woiwodschaft Ermland-Masuren, Polen

Seligenfeld


Masaüstü yayımcılık veya masaüstü yayıncılık, kitap, dergi gibi yayınları masa başında, bilgisayar destekli olarak, baskı ya da yayına hazırlama işidir. "Masa başında yayıncılık" anlamına gelmesine rağmen dilimize kelime çevirisi yapılarak masaüstü yayıncılık olarak girmiştir.

İlk kez 1985 yılında Adobe, Aldus, Apple, Linotype ve Quark (1987) adlı firmalar tarafından kullanılan bu terim, matbaacılık sektörüne getirdiği yeniliklerle Gutenberg tarafından bulunan ve 500 yıllık geçmişe sahip olan matbaacılığı kökten ve devrim niteliğinde değiştirmiştir.

Buna göre Adobe tarafından geliştirilen ilk PostScript sayfa tanımlama dili, Aldus tarafından geliştirilen ilk sayfa düzenleme programı () ve Apple tarafından geliştirilen grafik tabanlı işletim sistemi ile desteklenmiş ve postscript belgeleri basabilen postscript yazıcılar (LaserWriter) ve Linotype tarafından geliştirilen postscript yazı karakterleri ile postscript film çıkış aygıtının piyasaya sürülmesi ile birlikte daha önce ancak bir ekip tarafından yapılabilen işler, özellikle 1992'den sonra masa başında bir ya da birkaç kişi ile yapılabilir hâle gelmiştir.

Günümüzde gerek baskı ile ilgili ön hazırlık çalışmaları, gerek fotoğrafçılık tekniklerinin tamamı masa başında (masa üstü yayıncılık) yolu ile yapılmaktadır. İkisi de bilgisayar destekli olarak ve elektronik ortamda yapılmasına rağmen masaüstü yayıncılık ile elektronik yayıncılığın birbirine karıştırılmaması gerekir.

En çok tercih edilen programlar Adobe'nin ürettiği InDesign ve QuarkXPress'tir.

Bilgisayar
Matbaacılık
Yayıncılık

Masaüstü yayıncılık


Alta Car and Engineering Company je bila britanska tvrtka koja se bavila proizvodnjom trkačih automobila u Formuli 1.

Osnivač tvrtke Geoffrey Taylor, bio je izvanredan u onome što je postigao s vrlo malim proračunima, gradeći ne samo šasiju, već i motor i prijenosnike. Automobile je počeo graditi 1928. godine u kući svog oca. Njegovi automobili su se utrkivali u raznim nacionalnim događajima 1920-ih i 1930-ih, pri čemu se prvi zapaženiji uspjeh dogodio na Limericku u Formuli Libre 1935. u kojoj je Peter Whitehead zauzeo treće mjesto. Bilo je i drugih uspjeha, na utrci Crystal Palace gdje je George Abecassis 1938. godine završio na drugom mjestu, a u utrci Imperial Trophy, Formule Libre 1939. godine, Abecassis je stigao i do pobjede.

Izvori

Vanjske poveznice
Alta - Stats F1

Momčadi Formule 1
Formula 1 u Ujedinjenom Kraljevstvu
Britanski proizvođači automobila

Alta Car and Engineering Company