Ölüm Yiyen (), J.K. Rowling tarafından yazılmış olan Harry Potter serisinde Lord Voldemort'un hizmetkarlarına verilen genel isimdir. Ölüm Yiyenler genellikle kukuleta giyer ve maske takarlar. Her birinin sol kolunda Karanlık İşaret bulunur.

Özet

Harry Potter öncesi
Sybill Trelawney'nin kehaneti sonucu Lord Voldemort, Harry Potter'ı öldürmeye gider fakat Lily Potter, oğlunu korumak için ölür ve ona bir koruma sağlar. Öldüren Lanet, Lord Voldemort'a geri döner. Lord Voldemort, Hortkuluklar sayesinde hayatta kalır fakat güçten düşer ve Ölüm Yiyenler onu terk eder. Çoğu kendisine bir iş bulur ve normal biri gibi yaşamaya başlar fakat Peter Pettigrew, efendisine yardım eder.

Yeniden ortaya çıkışı
Peter Pettigrew, Tom Riddle'ın kemiği, kendi eti ve Harry'nin kanından bir iksir yapar ve Lord Voldemort'u hayata döndürür. Lord Voldemort'un yükselişiyle birlikte, Ölüm Yiyenler ondan af dilerler. Lord Voldemort da onlara işkence eder fakat affeder. Onun için Azkaban'a giren Rodolphus Lestrange ve Bellatrix Lestrange'ı da ödüllendirir. Yine terör estirmeye başlarlar. Sihir Bakanlığı'nı ele geçirirler. Hogwarts öğretmenleri Ölüm Yiyenlerden atanmaya başlar. Herkes bunun bir son bulmasını ister ve bu açıdan Sağ Kalan Çocuk Harry Potter'a güvenirler. Hortkulukları yok eden Harry, Lord Voldemort'u öldürür. Ölüm Yiyenlerin çoğu yakalanır. Bazıları iyilere geçer. Kalanları da normal bir hayat yaşamaya devam eder.

İdeoloji
Safkan ideolojisini savunurlar. Bu ideolojiye göre, safkan büyücüler muggle ve melezlerden üstündürler. Büyücülük dünyası sadece safkanlara aittir. Karşılarına çıkan safkanları öldürmek yerine taraflarına çekmeyi yeğlerler. Kendilerine karşı çıkan safkanları "Kan Haini", Muggle'ları ise "Bulanık Kan" olarak tanımlarlar. Asla muggle eşyası kullanmazlar ve ailelerindeki saflığa çok değer verirler. Örneğin Bellatrix Lestrange, aslında Rodolphus Lestrange'e aşık değildir; safkan olduğu için onunla evlenmiş ve ailesinin saflığını korumuştur. Büyü dışı ve safkan olmayan yaratıkları amaçlarına giden birer basamak olarak görürler.

Bilinen Ölüm Yiyenler

 Augustus Rookwood (Son savaşta Aberforth Dumbledore tarafından yakalanmıştır.)
 Avery Sr (İlk Ölüm Yiyenlerdendir.)
 Goyle (Son savaşta İhtiyaç Odası'ında kendi başlattığı Zebani Ateşi ile ölmüştür.)
 Evan Rosier (Alastor Moody tarafından öldürülmüştür. Ölmeden önce Moody nin burnunun büyük bir kısmını parçalamıştır.)
 Gibbon (Thorfinn Rowle tarafından kazara öldürülmüştür.)
 Crabbe (En son 5. kitapta Azkaban'a gittiği biliniyor.)
 Jugson (En son 5. Kitapta Azkaban'a gittiği bilinmektedir.)
 Bellatrix Lestrange (İlk  Ölüm Yiyenlerdendir ve En Sadık Ölüm Yiyendir. )
 Mulciber (En son 5. Kitapta Azkaban'a gittiği bilinmektedir.)
 Mulciber Sr (İlk Ölüm Yiyenlerdendir.)
 Nott Sr (En son 5. Kitapta Azkaban'a gittiği bilinmektedir.)
 Rabastan Lestrange (En son 5. Kitapta Azkaban'a gittiği bilinmektedir.)
 Rosier (İlk Ölüm Yiyenlerdendir.)
 Selwyn (En son Lovegoodların evinde görülmüştür.)
 Scabior (7. Kitapta adı geçmektedir. Üçlüyü Malfoy Malikanesi'ne götüren Ölüm Yiyenlerden biriydi ve Snacther ordusunun kurucularındandı.)
 Thorfinn Rowle (En son Hogwarts Savaşı'nda görülmüştür.)
 Travers (En Son Hogwarts Savaşı'nda görüldü.)
 Walden Macnair (Son savaşta Hagrid tarafından yakalanmıştır.)
 Wilkes  (Seherbazlar tarafından öldürüldü.)
 Sergio Madirino  (Öldürme zevki yok olduktan sonra iyilere döndü.)
 Jibon  (Remus Lupin tarafından Astronomi Kulesinde öldürüldü.)
 Stanley Shunpike  (İmperius Lanetiyle Ölüm Yiyen olmuştur.)

Ölüm Yiyenler

Regulus Black
Regulus Black, Sirius'un küçük erkek kardeşiydi. Sirius'un aksine, Regulus ebeveynlerinin favorisiydi. Çünkü Regulus ailesinin safkanların yüceliği konusunda, kibirlilik derecesine varan gururlarını ve  geleneklerini benimsemişti. Gerçekten de Regulus 1977 yılında 16 yaşındayken Voldemort'un Ölüm Yiyenlerinden biri oldu.

Sirius, Regulus'un paniklemesi ve kaçmaya çalışması yüzünden Ölüm Yiyenler tarafından öldürüldüğünü düşünüyordu. İşin aslı Regulus, Voldemort'un ne yaptığını kendi gözleriyle görünce kalbinde birtakım değişimler başlamıştı.

1979'da, Voldemort, Regulus'tan bir ev cini istediği zaman, Regulus çok düşkün olduğu Kreacher'ı yolladı. Ne yazık ki evcini, Voldemort'un gizli hortkuluğunu sakladığı bir adadaki mağarada ölüme terk edildi. Regulus'un verdiği emirle evcini evine geri döndü. Kreacher'ın ona anlattığı hikâye bardağı taşıran son damla olmuştu. Bunun üzerine Regulus Voldemort'u yok etmeye karar verdi.

Karanlık Lord'un ağzından kaçırdığı kibirli sözlerden, Regulus saklı olan şeyin ne olduğunu çözdü. Regulus evcinine o adaya birlikte geri dönmelerini emretti ve gerçek hortkuluğun yerine sahtesini yerleştirdi. Regulus Black, bu sahte tılsıma Voldemort'a: "Sen bu notu okumadan çok önce öleceğimi biliyorum, ama yine de sırrını ortaya çıkaranın ben olduğumu bilmeni istiyorum. R.A.B" notunu bırakmıştır. Kreacher'a gerçek olanı almasını ve yok etmesini söyledi. Regulus taşın üzerindeki kazandan iksiri içti ve orada kilitli kaldı. Ardından İnferusların saldırısına uğrayıp gölün altına çekildi.  O, kaçan Kracher'a olanları ailedeki kimseye anlatmamasını söyledi. Böylece onlar bir şey bilmeden onu koruyacaklardı. O namı-diğer "R.A.B" idi.

J. K.Rowling bize "Regulus çok derinde küçük şeylere sahipti, Draco gibi. O, Voldemort'un gücüne aldandı. Ama gerçekte o gücü elde etmenin birçok yolu olduğunu biliyordu."

Alecto ve Amycus Carrow
Alecto Carrow, Voldemort'un sadık Ölüm Yiyenlerinden birisidir. Hogwarts'a saldırıldığı zaman kardeşi Amycus ile birlikteydi. Kamburdur.
7.senede Muggle Araştırmaları hocası olmuştur. Öğrencilere; Muggle'ların nasıl hayvanlara benzediklerini, aptal ve pis olduklarını, büyücülere kötü davrandıklarını ve bu yüzden büyücülerin saklanmak zorunda kaldıklarını, ama şimdi yeniden doğal dengenin kurulmakta olduğunu anlatır.Hogwarts Savaşı'ndan önce Minerva McGonagall tarafından yakalanmıştır.

Amycus Carrow, Voldemort'un sadık Ölüm Yiyenlerinden birisidir. 1997'de Hogwarts'ı istila eden Ölüm Yiyenler grubunun parçasıdır.  Kambur görünüşlü, soluk hamur gibi bir yüzü ve minik gözleri vardır.

Hogwarts'a saldırıldığı zaman kardeşi Alecto ile birlikteydi. Topluca görünüşlüdür. Orantısız alaycı bakışları olan ve hırıltıya benzer  gülüşlü bir erkektir. İnanılmaz kötü ve ağır disiplin cezaları vardır. Hiçbir öğrenci memnun olmadığı gibi öğretmenler de memnun değildir. .Hogwarts Savaşı'ndan önce Minerva McGonagall tarafından yakalanmıştır.

7. senede Hogwarts'da Karanlık Sanatlara Karşı Savunma hocalığını yapmıştır.  Savaşta Minerva Mcgonagal tarafından yakalanmıştır.

Barty Crouch, Jr
Bartemius "Barty" Crouch, Jr., bir Ölüm Yiyendir. İlk olarak Harry Potter ve Ateş Kadehi kitabında adı geçmiştir. Uluslararası Sihirsel İşbirliği Dairesinin başkanı olan Bartemius Crouch'un oğludur. Saman rengi saçlı, solgun tenli bir genç olan Barty Crouch Jr., Voldemort'un nerede olduğunu bulmaya çalışan Ölüm Yiyenlerin arasına katılmıştır. Söz konusu Ölüm Yiyenler Longbottom'lara onlara bilgi vermeleri için işkence etmiş ve yakalanarak Azkaban'a gönderilmişlerdir. Dördüncü Kitapta Çok Özlü İksir ile Alastor Moddy yerine geçerek Üçbüyücü kupasını Harry Potter'ı Lord Voldemortun yanına götürecek bir anahtar yapmıştır.

Muhtemelen Ölüm Yiyenlerin en ünlüsüdür. Longbottom'lara işkencenin bir parçası olması, ayrıca Azkaban'a yerleştirmeden önce bir kez bile düşünmeyen çok önemli Sihir Bakanlığı çalışanı Barty Crouch'un oğludur. Çok Özlü İksir kullanarak annesiyle yer değiştirmiştir. Annesini Azkaban'da ölüme terk ettikten sonra (bu annesinin seçimiydi), babası tarafından evi terk etmemesi ve Lord Voldemort'u bulmaması için Imperius lanetiyle kontrol edildi. Voldemort tarafından Barty tekrar kendine geldi ve bu sefer babasını Imperius Laneti ile kontrol altına aldılar. Barty, Çok Özlü İksir sayesinde Harry'nin Hogwarts hayatında neredeyse tam 1 yıl boyunca kaldı. Bu adamın aynı zamanda Voldemort'un dönüşünden sorumlu olan en önemli insanlardan biri olduğunu söyleyebilirsiniz, ama sonuçta Cedric Diggory'nin ölümüne de sebep olmuştu (2. Hogwarts şampiyonu). Daha sonra Albus Dumbledore tarafından kimliğini, sırlarını vs. açığa çıkarmasını sağlayan güçlü bir gerçek iksiri olan Veritaserum ile konuşturuldu. Şimdi Ruh emicilerin öpmesiyle kendi ruhundan arınmış biri olarak tamamen kullanılmaz hale gelmiştir. Eğer ruhu emilmemiş olsaydı Lord Voldemort'un en değer verdiği hizmetkârı olacaktı.

Antonin Dolohov
Kendisi en önemli Ölüm Yiyenlerden biridir. 1980 yılında, Rodophlus, Rabastan, Barty Crouch Jr, Bellatrix Lestrange ile Longbottom Ailesi'ne işkence edip, Gideon ve Fabian Prewett'ı öldürmekten hüküm giymiş ve yine Rodophlus, Rabastan, Barty Crouch Jr., ve Bellatrix Lestrange ile beraber Azkaban'a gönderilmiştir. Fakat 1996 yılında Bellatrix, Rodophlus ve Rabastan ile kaçmış, (Barty Crouch Jr. daha önce kaçmış, Alastor Moody kılığında Hogwarts'a girmiş ve Harry Potter'a o sene yapılan Üç Büyücü Turnuvası sayesinde tuzak kurmuş, yakalanmış ve Fudge'ın emriyle bir Ruh Emici tarafından öpülmüştür.) Esrar Dairesi'nde dövüşmüş, ama tekrar yakalanış ve bir süre sonra yine Azkaban'a gönderilmiştir. Ölüm Yadigarları'nda, zaten Voldemort'un kontrolü altında olan Azkaban'dan kaçtıktan sonra Pius Thicknesse'e imperius lanetini  yapmasına rağmen Yaxley kendis yapmış gibi göstermektedir. Hogwarts Savaşı'nda Remus Lupin'i öldürmüş, Filius Filtwick tarafından yakalanmıştır.

Fenrir Greyback
Yaşayan en vahşi kurt adamdır. Keçe gibi kır saçlı ve bıyıklı, iri yarı, sivri uçlu dişli ve uzun bacaklıdır. Kulakları tırmalayan havlama gibi sesi vardır. Üzerinde kir ve kan karışımı güçlü ve rahatsız edici bir koku vardır.

Mümkün olduğu kadar çok sayıda kişiyi ısırıp kirletmeyi hayattaki görevi olarak görür. Büyücüleri alt edecek kadar çok sayıda kurt adam yaratmak istiyor. Voldemort ona hizmetleri karşılığında av vadetmişti. Greyback'in uzmanlık alanı çocuklardır... "Küçükken ısırın, der, ve onları anneleriyle babalarından uzakta büyütün, normal büyücülerden nefret edecek şekilde yetiştirin." düşüncesine sahiptir. Voldemort onu insanların kızlarıyla oğulları üzerine salma tehdidinde bulunmuştu; genelde iyi sonuçlar veren bir tehdittir

Fenrir dolunayda kurbanlarının yakınında bekler, saldıracak kadar yakın olmayı garantiye alır. Hepsini planlar. İşte Voldemort'un kurtadamları idare etmekte kullandığı kişi böyle birisidir.

Draco'nun planı sayesinde Borgin ve Burkes'teki dolaptan Hogwarts'a geçen Ölüm Yiyenler ile birlikte okula geldi. Asıl hedefi çocuklar olan Fenrir için bu bulunmaz bir fırsattı.

Kurt adamların ısırdığı kişilerin kurt adam olabilmesi için dönüşmüş olması gerekmektir. Yine de bazı etkiler bırakabiliyor tam dönüşmemiş olsa bile. Kurt adam ısırıklarının şifası yoktur. Kurt adam ısırıkları, ısıran kişi tam dönüşmemiş olsa bile lanetli yaralar olmasından dolayı tam olarak iyileşmezler. Ve ısırıktan dolayı bir takım kurdumsu özellikleri olma ihtimali de vardır.

Fenrir, Voldemort'un muggleları yakalayanlara vereceği ödülden istifade edip Kapkaçırcılara katılmış ve ormanda saklanırken Harry, Ron ve Hermione'yi bulup Malfoy Malikanesine getirmiştir. Ancak malikanede bulunan Bellatrix, Harry'nin yakalanmasını kendine mal etmek için Fenrir'i devredışı bırakır. Fenrir daha sonra Hogwarts'daki savaşta kendini gösterir ve Lavander Brown'u ısırır.

Igor Karkaroff
Durmstrang Enstitüsü'nün müdürüdür. Gri saçları ve soluk bir yüzü vardır. Voldemort, Harry Potter'a yenilmeden önce O'nun en büyük destekçilerinden biriydi. Ancak daha sonra Deli Göz-Moody tarafından yakalanmış ve mahkemede diğer destekçilerin adlarını verdiği için serbest bırakılmıştır. Üç Büyücü Turnuvası sırasında kolundaki Ölüm Yiyen işareti yeniden parlamaya başlayınca Hogwarts'tan kaçmıştır. İki yıl sonra ise Kuzey'de bir kulübede ölüsü bulunmuştur.

Bellatrix Lestrange

Bellatrix "Bella" Lestrange (evlilik öncesi soyadı Black), en önemli ölüm yiyendir. Ayrıca Sirius Black'in kuzenidir .  Bellatrix, serinin ilk kitaplarında adsız bir yan karakterken, daha sonraki kitaplarda ana kötü karakterlerden biri haline gelmiştir. Ayrıca kitaplarda tanıtılan ilk kadın Ölüm Yiyendir. Neville Longbattom'ın ailesine bilgi edinmek için Curcio Laneti ile işkence yaparak delirtmiş ve bu nedenle Voldemort güç kaybedince seherbazlar tarafından yakalanıp Azkaban'a atılmış ancak serinin 5. kitabında diğer Ölüm Yiyenler ile birlikte Azkaban'dan kaçarak Voldemort'un ordusuna tekrar katılmıştır.Yine serinin beşinci kitabı Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nda Harry Potter'in vaftiz babası olan kuzeni Sirius Black'i öldürmüştür. Lord Voldemort'un en sıkı destekçilerinden biridir. Bellatrix'in yaptığı büyük bir hata yüzünden de Harry, Hermione ve Ron bir hortkuluğun yerini bulup onu yok ederler. Serinin 7. kitabında ise Malfoy'ların malikanesinde Dobby; Harry, Ron, Luna, Hermione ve asa yapımcısı Ollivander'ı buharlaştırırken Bellatrix attığı hançer ile Dobby'i öldürmüştür. Ayrıca 7. kitapta Fred Weasley ve Nymphadora Tonks'u öldürmüştür.

Asası 42,3 cm ceviz ve ejderha yüreği teli, esnemezdir.

Kasasında gemino ve flagrante laneti (büyüsü) vardır. (Çoğaltma Büyüsü)

Serinin beşinci kitabı Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın film uyarlamasında Bellatrix'i Helena Bonham Carter canlandırmaktadır. Harry Potter ve Melez Prens ve Harry Potter ve Ölüm Yadigarları filminde de kendisi canlandırmıştır.

Kocası Rodolphus Lestrange, kocasının kardeşi Rabastan Lestrange ve genç Barty Crouch Jr ile beraber Crouch'un yönettiği mahkemede Azkaban'a atıldı. Zümrüdüanka Yoldaşlığı filminde Azkaban'dan kaçmıştır.

Rodolphus Lestrange ile evlidir ancak evlilikleri sevgiden yoksundur. Hatta J. K. Rowling bir röportajında Bellatrix'in Voldemort'a takıntılı ve âşık olduğunu söylemiştir. Kız kardeşi Narcissa "Cissy" Black Malfoy'dur (Lucius Malfoy'un eşi). Andromeda Tonks, Bellatrix ve Narcissa'nın kız kardeşidir; fakat bir Muggle doğumlu büyücü ile evlendiğinden Bella ve Cissy Andromeda'yı reddetmiştir.

Draco Malfoy (Narcissa'nın oğlu) ve Nymphadora Tonks (Andromeda'nın kızı) Bellatrix'in yeğenleridir. Bellatrix son kitapta Nymphadora'yı öldürmüştür; nedeni Nymphadora'nın babasının bir muggle olması ve Nymphadora'nın bir kurtadam olan Remus Lupin ile evlenmesi ve ailelerinin adına leke sürmesidir. En güçlü 9. büyücüdür.

Lord Voldemort'un en sadık hizmetkarıdır. İsminin anlamı : Bellatrix (Fransızca) hoş, güzel ve asil anlamındadır. Karanlık Lord tarafından bizzat eğitilmiş ve bir kara büyü ustasıdır. Ayrıca Lord Voldemort'a aşıktır. Son savaşta Molly Weasley tarafından öldürülmüştür.

Draco Malfoy

Lucius ve Narcissa Malfoy'un tek çocuklarıdır. Hogwarts'ta Slytherin bölümünde okumaktaydı. Harry Potter'la aynı yaştadırlar. Esrar Dairesinde yapılan savaşta babasının başaramadığı görevi yüzünden Voldemort tarafından Albus Dumbledore'u öldürme görevi verilmiştir. 6. Senede aldığı görevden dolayı kaygılanan annesi Severus Snape'i görevi yerine getirirken yardımcı olması ve arkasını kollaması için bozulmaz yemini etmişlerdir.

Asası, Alıç ağacından yapılmıştır, özü tek boynuzlu at kılıdır. Tam 25.5 cm'dir. Makul derecede esnektir. Draco bu asa ile Dumbledore'a Expelliarmus büyüsü yapmış ve onu asasız bırakmıştır. Tabi Dumbledore buna izin vermiştir planları doğrultusunda (o gece ölmesi gerekiyordu.) Fakat bunu Draco'nun yapmaması onun iyi birisi olduğunu kendisine hissettirmek için elinden geleni yapmıştır. Daha sonra Malfoy Malikanesi'nde Draco bu asa ile yanında Annesi olmak üzere Harry ve Ron'la savaşmıştır. Daha sonra Dobby'nin gelmesi ve oradakileri yenmesi üzerine Harry tarafından büyü kullanılmayarak Draco'dan alınmıştır.

Hiçbir zaman Ölüm yiyen olmak istememiştir.

Lucius Malfoy
Lucius Malfoy, J. K. Rowling'in yazdığı fantastik romanlar dizisi, Harry Potter serisinde yer alan kurgusal bir kahramandır.

Asası Karaağaç, çekirdeği ise Ejderha Yürekteli'dir. İstemeyerek de olsa asasını Voldemort'a vermiştir. Asasını kaybettiği için otoritesini de kaybetmiştir.

Wiltshire'da oturur. Bir zamanlar Voldemort'un destekçisi olan gruptandır. Bir ölüm yiyendir. Severus Snape, Lucius'un eski arkadaşıdır. Severus Snape Hogwarts'a ilk geldiğinde Sınıf Başkanıdır. Snape Slytherin masasına oturunca onun sırtını sıvazlamıştır. Voldemort tekrar eski gücünü kazanmaya çalışırken ona olan bağlılığı canlanır. Evinde çok çeşitli Karanlık Sanatlar Malzemesi vardır. Bazılarını evde bazılarını da yemek odasının döşemesinin altındaki bir odada saklar. Kendisinin de safkan bir büyücü olmakla birlikte Hogwarts'ta da sadece safkan büyücülerin yetiştirilmesi için sürekli baskı yaparak gücünü ve parasını bu değişiklik yapılsın diye kullanır. Dumbledore'un etkisiz bir müdür olduğunu düşündüğü için onun zaman zaman geçici olarak görevden uzaklaşmasını sağlar.

Yıllardır onlarla yaşayan Dobby adında bir evcinleri vardır. Fakat Harry onu ustaca bir oyunla serbest bırakmıştır. Büyücü Topluluğundaki etkisini kullanarak çok miktarda bağış ve yardımlarla Sihir Bakanlığında hatırı sayılır bir güç elde etmiştir. Bakan Cornelius Fudge da ona safkan büyücü olmasından ve sayılamayacak kadar çok olan parasından ötürü ses çıkarmamaktadır. Lucius, Tehlikeli Yaratıkların Yönetimi Komitesi'nde görevlidir.

Bakanlıkta yapılan savaştan sonra Azkaban'da hapse atılmıştır. Kendisiyle birlikte daha birçok kişiyi de yakalatmıştır, hem de kehaneti alamadan. Asıl görevi kehaneti almak olduğundan Voldemort ona kızgındır. Tutuklandıktan sonra evine baskın düzenlenerek tehlikeli olabilecek her şeye bakanlık tarafından el konulmuştur.

Voldemort'un yeniden güçlenmesi ve Azkaban'ı koruyan Ruh Emicilerin mahkûmları serbest bırakmasından sonra ise Voldemort'un yanında yerini almıştır. Ancak Voldemort kendisine tam anlamıyla güvenmemektedir. Esas isteğinin kendi güçlenmesi olduğunu Voldemort'un güçlenmesi veya ideallerinin çok önem taşımadığını bilmektedir. Son yaptığı işlerde de başarısızlığa uğrayınca ceza olarak oğluna Dumbledore'u öldürme görevini verir. Aslında Voldemort da Draco'nun bu görevi başaramayacağını bilmektedir. Lucius ile karısı için oğullarının başarısızlığını ve bunun bedelini ödediğini görmek gerçekten çok acı olacaktır.

Hogwarts'taki savaşta Lucius, oğlunun hayatından şüphe duyar. Bağıran Baraka'da konuşurlarken bunu doğrudan Voldemort'a söylemese de tek hedefi oğlunu sağ salim kurtulması için savaşın bitirilip Harry'nin yakalanmasıdır. Bunun için Voldemort'u ikna etmeye çalışır. Ancak o bunu farkındadır.

Son savaştan sonra iyilerin tarafına geçmiştir.

Peter Pettigrew
Peter Pettigrew, Harry Potter serisinde hayali karakterdir. Harry Potter'ın babası James Potter'ın en yakın arkadaşlarından biridir. Aynı zamanda fareye dönüşebilen bir animagustur. Bu yüzden lakabı Kılkuyruk'tur. Çocukluk döneminde James Potter ve Sirius Black'e hayran olan Pettigrew; Harry'i Voldemort'tan korumak için Albus Dumbledore'un yaptığı Fidelius büyüsünün sır tutucusu olarak seçilmiştir.

Peter gidip Potter'larin yerini Voldemort'a anlatmış, James ve Lily'nin ölümüne sebep olmuştur. Sirius Black olanları öğrendiğinde Pettigrew'ı bir caddede kıstırır. Bunun üzerine Pettigrew caddenin büyük bir kısmını havaya uçurmuşturur ve fareye dönüşmeden önce bir parmağını kopartıp kanalizasyona kaçmıştır. Bu olayın ardından yıllarca Harry Potter'ın en yakın arkadaşı Ron Weasleynin evcil hayvanı Scabbers olarak yaşamış ve böylece saklanmayı başarmıştır. On üç yıl boyunca Weaasley'lerin evcil hayvanı olarak saklanmış olan Pettigrew'ı bütün büyücülük toplumu Sirius Black tarafından öldürülmüş(12 muggle ile birlikte) olarak biliyordu.

Sirius Black Gelecek Postası'nda Weasley'lerin mısırda çekilmiş olan fotoğraflarında gördüğü Pettigrew'ı tanıması üzerine büyücü hapishanesi olan Azkaban'dan kaçar ve Pettigrew'ın peşine düşer ve Hogwarts'ta yakaladığı Pettigrew'ın gerçek kimliği ortaya çıkar. Harry'nin onun kimliğini ve ihanetini öğrendikten sonra yine de yaşamını bağışlamasının (Anne ve babasının en iyi dostları Remus Lupin ve Sirius Black in katil olmalarını istemeyeceklerini düşündüğü için bağışlamıştır.)ardından kaçmış ve yeniden Lord Voldemort'un ölüm yiyenlerine katılmıştır. Pettigrew, Harry'nin Hogwarts'taki dördüncü yılında kendi elini feda ederek Lord Voldemort'un yeniden geri dönmesine yardım etmiştir. Daha sonra son kitapta Harry'ye duyduğu ufak bir merhamet duygusu sonucu Voldemortun yaptığı lanetli el ile kendini boğarak ölmüştür.

Severus Snape

İlk Savaşta Ölüm yiyendir. Sybill Trelawney'den duyduğu ''temmuz ayında Karanlık Lordu alt edecek bir oğlan çocuğunun doğması ile ilgilidir" karanlık lordu alt edecek olan geliyor... yedi ay ölürken doğacak... karanlık lorda üç kez karşı çıkanlardan doğacak. Ve karanlık lord çocugu dengi olarak işaretleyecek. Ama çocuk karanlık lordun bilmediği bir güce sahip olacak. Biri diğerinin elinde ölecek. Çünkü biri yaşarken diğeri varlığını sürdüremez. " Kehaneti Karanlık Lord'a iletmiştir. Annesi Harry'i korumaktayken öldüğünden (Lily Potter Snape'in çocukluk aşkı) Ölüm yiyenlerden iyilerin tarafına geçerek yoldaşlık için casusluk yapmaya başlamıştır. Draco'nun görevinde Arkasını kollamıştır. Karanlık Lord'un Hogwarts'da etkisi sırasında Müdür olmuştur. Hogwarts savaşında Minerva Mcgonagall ile düello yapmıştır. Bağıran Baraka'da Karanlık Lord tarafından Mürver asaya daha çok hakim olabilmek için öldürmüştür. Yaşamının son anlarında Harry'e anılarını vererek okuyuculara ve izleyicilere  aslında ne kadar yanlış anlaşılan biri olduğu göstermiştir.
Asası, 31 cm uzunluğundadır. Karaağaç yapımıdır, özü ise kakao çekirdeğidir. Esnek bir asa değildir, oldukça katıdır. Özellikle savunma büyülerinde çok iyidir. Dumbledore'u öldüren asadır. Çok kısa bir süre Sirius Black tarafından kullanılmıştır. Snape öldükten sonra asaya ne olduğu tam olarak bilinmemekle birlikte Snape'le beraber gömüldüğü tahmin edilmiştir. Lily Evans(Potter)'a onu gördüğü zamandan beri aşıktır. O ölünce acısı ve suçluluk duygusu yüzünden Dumledore'a uyup dışarıdan zalim bir profesör gibi gözükse de aslında amacı Harry Potter'ı korumaktır. Ayrıca Lily Evans(Potter)'a duyduğu aşkından dolayı Patronusu bir Kartal iken Lily Evans(Potter)'ın Patronusu olan "Gümüş Maral'a" dönüşmüştür böyle bir şey olması çok zordur ancak çok büyük acıdan ve sevgiden dolayı patronus değişebilir ve Snape'de ikisi de vardır. Bu nedenle patronusu bir "Maral"dır.

Yaxley
Yaxley, en önemli Ölüm Yiyenlerden biridir ve Lord Voldemort'un Sihir Bakanlığı'ndaki ajanlarından biridir. Antonin Dolohov Pius Thicknesse'e imperius lanetini  yapmasına rağmen kendisi yapmış gibi göstermiştir. 7. kitapta Harry, Hermione ve Ron bakanlığa girdikleri zaman Ölüm Yiyenler tarafından fark edilmişlerdir. Harry ve arkadaşları tam Grimmauld Meydanı 12 numaraya cisimlenirken Yaxley Hermione'nin kolundan tutmuş ve onlarla birlikte Grimmauld Meydanı 12 Numaraya cisimlenmiştir. Hermione Yaxley'i bir tiksindirme büyüsüyle uzaklaştırsa da Yaxley çoktan Grimmauld Meydanının sırrını öğrenmiştir. Bu sayede Ölüm Yiyenler Grimmauld Meydanı 12 Numaraya girebilmişlerdir. Son savaşta George Weasley ve Lee Jordan tarafından yakalandı.

Kaynakça

Harry Potter karakterleri
Kurgusal İngilizler
Kurgusal kanun kaçakları
Kurgusal katliamcılar
Kurgusal suç kuruluşları

Ölüm Yiyen


Primeros encuentros (2002), es una colección de pequeños relatos escritas por Orson Scott Card, dentro de la saga de Ender. La edición de 2003 publicada por Tor Books (renombrada como Primeros Encuentros en el Universo de la Saga de Ender), también incluye la historía «Maestro de plagas», acerca del primer encuentro entre los padres de Ender.

Lista de relatos

Los relatos contenidos en este libro son:

 «El chico polaco» («The Polish Boy», 2002)
 «Maestro de plagas» («Teacher's Pest», 2003)
 «El juego de Ender» («Ender's Game», 1977)
 «Consejera de inversiones» («Investment Counselor», 1999)

Véase también

 Anexo:Lista de personajes de la Saga de Ender
 Anexo:Conceptos en la Saga de Ender
 Anexo:Bibliografía de Orson Scott Card
 Anexo:Relatos de la Saga de Ender

Enlaces externos
 Artículo sobre el libro en al página oficial de Orson Scott Card
 Análisis del libro en la web de la editorial, Tor-Forge

Saga de Ender

Primeros encuentros


Shamele Mackie (nascido em 5 de março de 1978), conhecido profissionalmente como Papoose é um rapper americano.

Conhecido por seus freestyles e produção prolífica de mixtapes, Papoose lançou quatro álbuns de estúdio e 29 mixtapes desde 1998.

Nascido em Nova York, ele começou a fazer rap na década de 1990, fazendo sua primeira aparição no álbum de Kool G Rap de 1998, Roots of Evil. Papoose produziu e distribuiu suas próprias mixtapes durante o início dos anos 2000, eventualmente assinando um contrato de US$ 1,5 milhão com a Jive Records. Depois que seu primeiro álbum de estúdio, The Nacirema Dream, foi repetidamente adiado e eventualmente arquivado, ele e o frequente colaborador DJ Kay Slay cortaram relações com a Jive e lançaram várias mixtapes gratuitas entre 2006 e 2013.  O álbum acabou sendo lançado em 26 de março de 2013, pela Honorable e Fontana. Seu segundo álbum, You Can't Stop Destiny, foi lançado em 2015.

Vida pregressa
Shamele Mackie nasceu em 5 de março de 1978. Ele foi criado no bairro de Bedford-Stuyvesant, no Brooklyn. Embora um boato inicial afirmasse que sua ascendência remontava à Libéria, um teste de DNA matrilinear da African Ancestry, Inc. revelou que ele, na verdade, descende do povo Tikar que vive nos atuais Camarões. O apelido de "Papoose" foi dado a ele por sua avó por sua semelhança quando bebê com uma criança nativa americana.

Carreira

Primórdios (1998–2004)
Em 1998, Papoose fez sua estreia no rap no álbum Roots of Evil de Kool G Rap. Em 2004, ele lançou seu single de estreia, "Thug Connection", que apresentava o lado b "Alphabetical Slaughter". A Select Records ofereceu a ele um contrato de oito álbuns, que ele rejeitou.

Breakthrough, mixtapes independentes (2005–2012)
Depois de uma passagem por Rikers Island, Papoose começou a produzir e vender mixtapes de forma independente, uma das quais ele apresentou ao DJ Kay Slay do lado de fora dos escritórios da Hot 97 de Nova York, que então convidou Papoose para seu programa de rádio. Impressionado com sua interpretação de "Alphabetical Slaughter", Kay Slay o contratou para seu selo Streetsweepers. Papoose continuou a lançar mixtapes em um ritmo prolífico, mais de uma dúzia entre 2004 e 2006, e ganhou o Prêmio Justo Mixtape de Melhor Artista Underground em 2005. Durante esse tempo, ele se associou ao Flipmode Squad de Busta Rhymes, aparecendo no remix de "Touch It".

Vida pessoal
Ele é primo do produtor multi-platina Pi'erre Bourne.

Papoose tem dois filhos com a ex-namorada Yvetta Lashley, Dejanae Mackie, nascida em novembro de 1996, e Shamele Mackie, nascida em abril de 1999. Ele também tem uma filha, Destiny, nascida em setembro de 2000.

Em 12 de maio de 2008, ele trocou votos de casamento com o rapper Remy Ma por telefone enquanto ela estava presa. Em fevereiro de 2016, eles se casaram oficialmente em uma cerimônia formal, apresentada no final da temporada de Love & Hip Hop: a sexta temporada de Nova York  Ela deu à luz o primeiro filho do casal, Reminisce Mackenzie, em 14 de dezembro de 2018.

Referências

Rappers dos Estados Unidos
Rappers afro-americanos
Nascidos em 1978

Papoose


Ștefan Luchian este un film românesc din 1981, regizat de Nicolae Mărgineanu.

Rezumat

Filmul evocă viața marelui pictor român Ștefan Luchian, viață începută cu vervă sub semnul faimei. Intrând în posesia unei moșteniri importante, Luchian este ca și scăpat de grijile materiale, însă firea lui boemă și imensa poftă de viață îl împing spre o existență mai superficială, dar care îi acordă o figură de răsfățat al vremii. Chiar și momentele de impas profesional se întorc parcă în favoarea lui: refuzat la Salonul oficial de pictură, împreună cu alți tineri artiști plastici va organiza o expoziție a "independenților", expoziție ce va provoca scandal, dar le va aduce succes. Curând însă, averea moștenită se risipește, iar Luchian se vede nevoit să își câștige existența cântând la flaut în orchestra Teatrului Național. Începutul sfârșitului vine însă în momentul în care apar primele semne ale bolii care îl va lăsa paralizat: iubita îl părăsește, iar alături de el rămân câțiva prieteni apropiați. Când paralizia îi ajunge la degete, simțind că pictura este de fapt tot ce i-a mai rămas, Luchian continuă să picteze cu penelul legat de braț. Înainte cu puțin timp de a se stinge, într-o noapte, Luchian primește vizita lui George Enescu, care vine să îi cânte la vioară pentru a-i alina suferința.

Distribuție

 Ion Caramitru — pictorul Ștefan Luchian
 George Constantin — criticul și colecționarul de artă Alexandru Bogdan-Pitești
 Maria Ploae — Cecilia Vasilescu, fata primarului din Alexandria, iubita lui Luchian
 Ovidiu Schumacher — caricaturistul Nicolae Petrescu-Găină
 Mircea Constantinescu — pictorul Constantin Artachino
 Monica Ghiuță — Paulina Cocea, verișoara lui Luchian
 Victor Rebengiuc — negustorul de cai Victor Filotti
 Petre Gheorghiu — profesorul C.I. Stăncescu, "dictatorul artelor"
 Adrian Rățoi — pictorul Nicolae Vermont
 Ștefan Velniciuc — pictorul Titus Alexandrescu
 Nicolae Manolache — pictorul Constantin Pascali
 Niculae Urs — bețivul Alecu Literatu (menționat Nicolae Urs)
 Andrei Csiky — pictorul Alexandru Paraschivescu (Alpar)
 Vasile Nițulescu — Moș Nicolae cobzarul
 Mihai Pălădescu — primarul orașului Alexandria
 Constantin Băltărețu — misitul de opere de artă
 Maria Junghetu — Laura, "mireasa" de la petrecerea lui Bogdan-Pitești
 Rodica Negrea — Laura Cocea, nepoata lui Luchian
 Elena Dacian — prietena Ceciliei
 Radu Basarab
 Adrian Pintea — pictorul Nicolae Tonitza
 Marcel Frandes — violonistul George Enescu
 Maria Potra
 Dorina Done — văduva negustorului Agopian
 Carmen Maria Strujac — Safta florăreasa
 Nicolae Pomoje
 Mihai Dinvale — soțul Ceciliei
 Constantin Dinulescu — negustor de opere de artă
 Florin Călinescu — poetul Tudor Arghezi
 Eugen Harizomenov
 Mircea Jida
 Crinela Davida
 Dan Bubulici
 Izabela Davida
 Luminița Sicoe
 Viorica Hodel
 Tina Gabrovsky
 Jean Lorin Florescu
 Vera Varzopov
 Papil Panduru
 Răzvan Vasilescu — tânărul pictor Traian Cornescu, soțul Laurei Cocea, ajutorul lui Luchian
 Anatol Spînu
 Iosif Naghiu
 Dorin Dron — organizator de expoziții
 Radu Dunăreanu — critic de artă
 Adrian Georgescu
 Barbu Brezianu — critic de artă
 Dorina Lazăr — Veturia, slujnica primarului din Alexandria
 Florin Pucă
 Marieta Rareș — gazda bătrână a lui Luchian din Mahalaua Dracului
 Florin Vasiliu
 Simion Negrilă
 Mircea Veroiu
 D.I. Suchianu — bătrânul critic de artă

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.398.840 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Filme din 1981
Filme regizate de Nicolae Mărgineanu
Filme românești

Ștefan Luchian (film)


A Final da Liga Conferência Europa da UEFA de 2022–23 foi a partida final da Liga Conferência Europa da UEFA de 2022–23, a segunda final da terceira principal competição de clubes de futebol da Europa organizada pela UEFA. Foi disputada em 7 de maio de 2023 no Fortuna Arena, em Praga na República Tcheca.

Os vencedores qualificaram-se para entrar na fase de grupos da Liga Europa da UEFA de 2023–24, a menos que já tenham se classificado para a Liga dos Campeões ou Liga Europa por meio de seu desempenho na liga (nesse caso, a lista de acesso será reequilibrada).

Escolha da Sede
Um processo de licitação foi lançado pela UEFA para selecionar os locais das finais da UEFA Europa Conference League em 2023. As federações interessadas em sediar uma das finais tiveram até 30 de setembro de 2021 para enviar dossiês de candidatura.

A Fortuna Arena foi escolhida pelo Comitê Executivo da UEFA durante a sua reunião em Ljubljana, Eslovênia, em 3 de dezembro de 2020.

Caminho até a final

Nota: Em todos os resultados abaixo, os gols dos finalistas é dado primeiro (C: casa; F: fora).

Partida

Detalhes
A equipe "mandante" (por fins administrativos) foi determinado por um sorteio adicional após os sorteio das quartas de final.

Ver também
Final da Liga dos Campeões da UEFA de 2022–23
Final da Liga Europa da UEFA de 2022–23
Supercopa da UEFA de 2023

2023 no futebol
Desporto na Europa em 2023
2022–23
Liga Conferência Europa da UEFA de 2022–23


පත්රකලාවේදනයේ සම්මත සහ සදාචාරයන්

මෙහදී අවධානය යොමු කෙරෙන්නේ වෘත්තිය පත්රකලාවේදීන් විසින් මුහුණ පාන අබියෝග වලට ද අදාල සදාචාර සහ යහපත් පිළිවෙත් පිළිබදවය. ෙඒතාහාසික මෙන්ම වර්තමානය ද මාධ්ය සදාචාරය පිළිබදව මාධ්ය වේදීන් සලකන්නේ සිය සදාචාරාත්මක මූලධර්ම වශයෙනි. වෘත්තිමය පත්රකලාවේදී සංගම් සහ පෘද්ගලික මුද්රන විකාශන සහ අන්තර්ජාල  පුවත් සංවිධාන වල  ෙල්ඛණ වල මේවා නිරන්තරයෙන්ම ඇතුලුවේ.

" සෑම පුවත් සංවිධානයකම ලැබිය හැක්ෙක් ඔවුන්ගේ විශ්වාසවන්තනිය සහ කිර්තය මතනය. "
- ටෝනබර්මන් - CBS නවුස් - ප්රධාන කතෘ.

දැනට පවතින සාදාචාර සංග්රහයෙන් අතර වෙනස් කම් පැවතියත් සැමටම පොදු  මූලිකාංගද බොහෝය. උදාහරණ සත්යවාදී බව නිවරදි බව වාස්තවික බව අපේකෂපාති බව සාධාරන බව ජනතාවට වගකිම මේවා පුවත් පත් ලබාගැනිමේ දී හා ඒවා ජනතාවට ලබාදීමේ දී ඉතා වැදගත් වේ.

වෙනත් පුළුල් සදාචාර පද්ධතීන් මෙන් මෙහි දී හානය අවම කිරීමේ මූලධර්මය අඩංගුය. මෙමගින් කිසියම් වාර්තාවක සටහන් තොරතුරු ඇතුල්වීම වලක්වය. උදාහරණ කුඩා දරුවන්ගේ නම්,අපරාදනයට ලක්වුනු ඇති නැත්තාගේ නම් සහ අත්යඅව්ය ෙනවන තොරතුරු, කෙනෙකුගේ කිර්තයට හානි පමුණුවන තොරතුරු.

පත්රකලාවේදනයේ සම්මත සහ සදාචාරයන්


ශ්‍රද්ධා ටීවී යනු ශ්‍රී ලංකාව පදනම් කොට ගෙන විකාශය කරන ලාභ-නොලබන බෞද්ධ රූපවාහිනී නාලිකාවක් වේ. සිය ප්‍රථම නිල විකාශනය 2012 වසරේ සැප්තැම්බර් 29 වන දින කේබල් රූපවාහිනී සේවයක් වූ, පියෝ ටීවී හරහා සිදුකරන ලැබූ එය මහමෙව්නාව බෞද්ධ ජාලය මගින් පාලනය වේ.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී නාලිකා ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී නාලිකා

ශ්‍රද්ධා ටීවී


Leirsmiður (fræðiheiti; Bembidion bipunctatum) er bjöllutegund sem finnst á Íslandi. Hann finnst aðallega í Evrópu.

Tilvísanir

Skordýr
Bjöllur
Skordýr á Íslandi

Leirsmiður


Baskın Oran (26 Temmuz 1945, İzmir), Türk siyasetçi ve Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü öğretim üyesi.

Yaşamı

1968 yılında bitirdiği Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde 1969 yılında asistan oldu. 1971 yılında uzaklaştırıldığı okuluna 1972 yılında Danıştay kararıyla geri döndü. 1974'te doktorasını tamamladı. 1982'de yardımcı doçent iken okuldan tekrar uzaklaştırıldı. 1990'da mahkeme kararıyla bir kez daha okuldaki görevine iade edildi. 1991'de doçent, 1997'de Uluslararası İlişkiler alanında profesör oldu. Çalışma alanı milliyetçilik, azınlıklar, Türkiye'nin dış ilişkileri ve din-devlet ilişkileridir.

2006 - 2007 dönemi başında öğretim üyesi görevinden emekliye ayrılmış ve üç aylığına İngiltere Oxford Üniversitesi'ne öğretim üyesi olarak gitmiştir. Emekliliğin ardından Ankara Üniversitesi'nde ders vermeye devam etmektedir.

Türkçe ve Ermenice olarak yayınlanan haftalık Agos, günlük olarak yayınlanan BirGün ile Radikal gazetesinin eki Radikal İkide köşe yazıları yayımlanmıştır.

Başbakanlık İnsan Hakları Danışma Kurulu (İHDK) üyeliği ve onun alt komisyonu olan Azınlık Hakları ve Kültürel Haklar Alt Komisyonu Başkanlığı görevi yapmıştır. 1 Haziran 2007 günü Ortak Bağımsız Aday Platformu girişimiyle İstanbul 2. Bölge'den bağımsız milletvekili adaylığını açıklamışsa da seçimlerde yeterli oy alamamıştır.

30 Mayıs 2008 tarihinde, Türk İntikam Tugayı imzalı mail ile yaşamına yönelik ciddi bir tehdit almıştır.

15 Aralık 2008 tarihinde, Ahmet İnsel, Ali Bayramoğlu ve Cengiz Aktar ile birlikte Ermenilerden Özür diliyoruz kampanyasına öncülük etmiştir. Bu kampanya ile ilgili yabancı gazetelere "1923'ten beri beynimizi yıkıyorlar", "bu kadar cehalet, bilgisizlik eğitim sistemimizden gelmektedir" demiştir.

 Özel hayatı

Eski Millî Eğitim Bakanlarından Reşit Galip'in torunu Feyhan Hanım ile evlidir ve üç çocuk babasıdır. Kızı Sırma Oran 17 yıldır Fransa'da, Lyon kentinde yaşamaktadır ve siyaset ile uğraşmaktadır. 2008 Fransa Yerel Seçimlerinde, Fransa Yeşiller Partisi ve  Fransa Sosyalist Partinin ortak kurduğu bir grup ile, Lyon şehrin bir beldesi olan Villeurbanne'dan dördüncü sıradan aday gösterilmiştir ancak Fransa'daki Ermeni Diasporasının ısrarı Sırma Oran'ı istifaya zorlamıştır.

 Kitapları

 Etnik ve Dinsel Azınlıklar – tarih, teori, hukuk, Türkiye, Mart 2018, 496 s.
 Recep Tayyip Erdoğan'ın Yazılmamış Anıları, 2017, 446 s
 Ben Ege'de Akilken - Kürt Barışında Batı Cephesi, Mayıs 2014, 461 s.
 Türk Yargısı ve Adaleti Üzerine Yazılar, Kasım 2013, 504 s.
 Türk Dış Politikası-Kurtuluş Savaşından Bugüne Olgular, Belgeler, Yorumlar, Cilt III, (2001-2012), 2013, 885 s.
 Türkiyeli Gayrimüslimler Üzerine Yazılar, 2011, 773 s.
 Türkiyeli Kürtler Üzerine Yazılar, 2010, 539 s.
 Türkiye İnsan Hakları Bilançosu – 2005 İzleme Raporu, 2006, 96 s.
 M.K. Adlı Çocuğun Tehcir Anıları – 1915 ve Sonrası, 2005, 160 s.
 Türkiye'de Azınlıklar - Kavramlar, Teori, Lozan, İç mevzuat, İçtihat, Uygulama, 2004, 253 s.
 Enişte Gözüyle Bodrum, 2004, 271 s.
 Dalavera Memet'in Bodrum Tarihi, 2004, 188 s.
 Türk Dış Politikası - Kurtuluş Savaşından Bugüne Olgular, Belgeler, Yorumlar, Cilt II (1980-2001), 2001, 637 s.
 Türk Dış Politikası - Kurtuluş Savaşından Bugüne Olgular, Belgeler, Yorumlar, Cilt I (1919-1980), 2001, 900 s.
 Yunanistan'ın Lausanne İhlalleri, 1999. 96 s.
 Küreselleşme ve Azınlıklar, 1998. 180 s.
 Kalkık Horoz - Çekiç Güç ve Kürt Devleti, 1996. 277 s.
 Devlet Devlet'e Karşı, 1994. 239 s.
 Nerde O Eski Mahpushaneler, 1991, 232 s.
 Kenan Evren'in Yazılmamış Anıları (İki cilt bir arada) 2006. 492 s.
 Kenan Evren'in Yazılmamış Anıları - Son Defter, 1990. 206 s.
 Kenan Evren'in Yazılmamış Anıları, 1989. 287 s.
 Atatürk Milliyetçiliği—Resmî İdeoloji Dışı Bir İnceleme, Ankara, 1988. 309 s. (Genişletilmiş 5. Baskı, 1991)
 Türk-Yunan İlişkilerinde Batı Trakya Sorunu, 1986. 349 s. (Genişletilmiş 2. baskı 1991).
 Azgelişmiş Ülke Milliyetçiliği - Kara Afrika Modeli, 1977, 372 s. (güncellenmiş 3. baskı 1996).Çevirileri'

- Uluslararası Politika, Hans J.Morgenthau, 1970

Editörlüğünü Yaptığı Kitaplar
 Türk Dış Politikası Kurtuluş Savaşından Bugüne Olgular, Belgeler, Yorumlar Cilt 1:1919-1980
 Türk Dış Politikası Kurtuluş Savaşından Bugüne Olgular, Belgeler, Yorumlar Cilt 2:1980-2001
 Türk Dış Politikası Kurtuluş Savaşından Bugüne Olgular, Belgeler, Yorumlar Cilt 3:2001-2012

Ödülleri
2006 Türkiye Yayıncılar Birliği Düşünce ve İfade Özgürlüğü Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Baskın Oran'ın gazete ve dergi yazılarının da yer aldığı kişisel sitesi
 Radikal İki yazı arşivi

Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
İzmir doğumlu siyasetçiler
Türk köşe yazarları
Türk siyasal bilgiler akademisyenleri
Türk profesörler
1945 doğumlular
1402'lik öğretim üyeleri
Ankara Üniversitesi öğretim üyeleri
Yaşayan insanlar
Ermeni Soykırımı iddialarını kabul edenler
T24 (gazete) kişileri

Baskın Oran


Bakırcılar, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 56 km, Devrek ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devrek belde ve köyleri

Bakırcılar, Devrek


Świerklany este o gmină (district administrativ) rurală în powiatul Rybnik, voievodatul Silezia, din sudul Poloniei. Localitatea sa de reședință este satul Jankowice Rybnickie, care se află la aproximativ 6 kilometri sud de Rybnik și la 41 de kilometri sud-vest de capitala regională Katowice. Până în 1999 reședința acesteia a fost Świerklany Gorne.

Gmina acoperă o suprafață de 24,17 kilometri pătrați și avea în 2008 o populație totală de 11.347 locuitori.

Sate
Gmina Świerklany conține satele Jankowice Rybnickie, Michałkowice (parte a Jankowice Rybnickie), Świerklany Dolne ("Świerklany de jos") și Świerklany Gorne ("Świerklany de sus").

Gmine învecinate
Gmina Świerklany se învecinează cu orașele Jastrzębie-Zdrój, Rybnik și Żory și cu gminele Marklowice și Mszana.

Legături externe
 Polish official population figures 2008

Świerklany

Comuna Świerklany


A Maserati MSG Racing é uma equipe ítalo-monegasca de automobilismo que atualmente disputa a Fórmula E, campeonato este que é organizado pela Federação Internacional de Automobilismo (FIA). A equipe foi formada a partir da Venturi Racing e fez sua estreia na categoria na temporada de 2022–23.

História
Após oito temporadas no grid da Fórmula E, a equipe Venturi Racing — que havia sido adquirida por um grupo de investidores estadunidenses liderado por Scott Swid e Jose María Aznar Botella em dezembro de 2020 —, anunciou em setembro de 2022 que seria renomeada para Monaco Sports Group (MSG) para a disputa da temporada de 2022–23.

A então Venturi Racing havia anunciado uma parceria de título e trem de força com a Maserati em 7 de abril de 2022, depois que a fabricante italiana de automóveis de luxo anunciou, em 9 em janeiro de 2022, que se juntaria à Fórmula E na temporada de 2022–23. Assim, a equipe baseada em Mônaco foi rebatizada para Maserati MSG Racing e passou a utilizar trens de força concebidos e desenvolvidos pela Maserati e pela empresa-mãe da DS Automobiles, a Stellantis. Esse acordo de vários anos marcou o fim do nome "Venturi", que esteve presente no grid da Fórmula E desde sua temporada inaugural. No entanto, a maioria da estrutura remanescente da equipe Venturi permaneceu e a equipe é atualmente controlada e operada pela MSG a partir de sua sede em Mônaco.

A temporada de 2022–23 marcou o retorno da marca Maserati às competições de monopostos após 65 anos, quando a fabricante havia disputado a Fórmula 1 pela última vez em .

A entrada da Maserati na Fórmula E como fabricante se tornou possível após as diretrizes de marcas adicionais especialmente adaptadas pela Fórmula E no início de 2022, abriu o caminho para a fabricante italiana se tornar uma marca adicional da Stellantis na categoria, ao lado da DS Automobiles. Dessa forma, a Maserati pode usar sob sua marca, trens de força concebidos e desenvolvidos pela DS, que é a marca originalmente registrada do Grupo Stellantis, sob o qual a Maserati também reside.

Em 16 de outubro de 2023, foi divulgado que seu chefe da equipe, James Rossiter, havia deixado o cargo apenas há uma semana antes da realização do teste de pré-temporada em Valência.

Resultados
(legenda) (resultados em negrito indicam pole position; resultados em itálico indicam volta mais rápida)

Notas
* Temporada ainda em andamento.† – Não completaram a prova, mas foram classificados, pois concluíram 90% da prova.

Ver também
 Maserati na Fórmula 1

Ligações externas

Maserati
Equipas de automobilismo da Itália
Equipes de Fórmula E

Maserati MSG Racing


Sir Anthony Carlisle (født 15. februar 1768 i Stillington, død 2. november 1840 i London) var en engelsk kirurg.

Carlisle var 1808–24 professor i anatomi ved Royal Academy i London og der efter overkirurg ved Westminster Hospital sammesteds.
I samarbejde med William Nicholson gjorde han 1800 den vigtige opdagelse ad elektrolytisk spaltning af vand i brint og ilt.

Litteratur

Kirurger
Professorer
Storbritannien i 1800-tallet

Anthony Carlisle


Berta Alice Victoria "Tollie" Zellman (født 31. august 1887 i Stockholm, død 9. oktober 1964 i Stockholm) var en svensk skuespillerinde. Zellman spillede med i 49 svenske film mellem 1906 og 1964.

Udvalgt filmografi
 1946 – Medan porten var stängd
 1945 – Marinens Drenge
 1942 – Lille Frk. Swing
 1941 – Stakkels Ferdinand
 1941 – Fem svenske Gutter
 1941 – Fröken Vildkatt
 1935 – Karriére
 1935 – Munkbrogreven
 1923 – Norrtullsligan

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sverige
Personer fra Stockholm

Tollie Zellman


Georg Kreuzwendedich baron von Rheinbaben (né le  à Francfort-sur-l'Oder et mort le  à Düsseldorf) est un ministre prussien de l'Intérieur et des Finances.

Origine
Ses parents sont le major prussien Gustav von Rheinbaben (1817-1866) et sa femme Klara, née von Gerlach (1825-1895). Elle est la fille du chef de la police berlinoise Karl von Gerlach. Son père est mort en tant que commandant de bataillon dans le  de grenadiers pendant la guerre austro-prussienne.

Biographie
Après des études d'économie aux universités de Heidelberg et de Berlin (1873-1876) et un service dans un régiment d'uhlans, il entame une carrière d'officier d'administration prussien. Cela le conduit au ministère des Finances en 1885, où il est promu au Conseil secret des finances et au Conseil des conférences en 1889, au Conseil supérieur secret des finances en 1892, et devient finalement un employé important du ministre des Finances Johannes von Miquel.

En 1896, von Rheinbaben passe à la tête de la présidence du gouvernement de Düsseldorf, où il se distingue notamment par la création de l'inspection nationale du logement, une institution qui, à son exemple, est finalement introduite dans toute la Prusse.

En 1899, von Rheinbaben est nommé ministre prussien de l'Intérieur et son ami et bienfaiteur von Miquel en fait systématiquement son successeur. Après la démission de Miquel du poste de ministre des Finances en 1901, Rheinbaben lui succède pratiquement sans contestation à ce poste, qu'il dirige pendant dix ans jusqu'en 1910. Dans l'ensemble, son administration est couronnée de succès et lui donne une influence politique croissante. Parmi les actions de Rheinbaben en tant que ministre des Finances, il faut notamment souligner la réorganisation des salaires des fonctionnaires. De plus, il est très apprécié en raison de sa gestion avisée des difficultés économiques, avec leurs conséquences parfois graves pour les finances de l'État, ainsi que les crises politiques intérieures et extérieures de l'ère Bülow.

Le chancelier Theobald von Bethmann Hollweg profite finalement de l'échec de la réforme du suffrage à trois classes prussien, que Rheinbaben a contribué à défendre, ainsi qu'une vive polémique entre Rheinbaben avec le chef de la Deutsche Bank, , dans la chambre des seigneurs de Prusse, à propos de la politique d'emprunt prussien-allemande et les principes des finances publiques, pour écarter son rival du cabinet en 1910.

Rheinbaben prend à la place la présidence de la province de Rhénanie. En 1911, il est nommé à la chambre des seigneurs de Prusse avant de prendre sa retraite en 1918.

À partir de 1912, Rheinbaben est président fondateur de l'association du  et de 1913 à 1920 président de la Société Goethe. Après sa mort en 1921, il est enterré au cimetière du Nord de Düsseldorf.

Famille
En 1885, von Rheinbaben épouse Hedwig von Liliencron (1854-1938), fille du germaniste et historien de la musique Rochus von Liliencron (1820-1912), au . De leur mariage sont nés entre autres l'écrivain  (1893-1937), ainsi que les filles Gustava Hanna von Rheinbaben (1887-1980) et Gertrud (Gerda) von Rheinbaben (1888-1949). Ses gendres comprennent Alexander von Lettow-Vorbeck (1881-1914), l'avocat Trabart Freiherr von und zu der Tann-Rathsamhausen (1894-1979) et Mathew Elting Hanna (1873-1936), l'ambassadeur des États-Unis au Guatemala en tant qu'époux de sa première fille et les officiers SS Anton von Hohberg und Buchwald (1885-1934) et Horst von Blumenthal (1882-1963) en tant qu'époux de sa deuxième fille. Son fils Rochus von Rheinbaben épouse Erika von Seydewitz, avec qui il a un fils (Georg-Kreuzwendedich Max Richard Kuno, 1926-1985) et une fille (Uta Coraly, née en 1930). Georg-Kreuzwendedich épouse Genoveva Abdala et a quatre enfants avec elle (Richard Kreuzwendedich 1960, Rolf Rochus 1961, Marieluise Erika Isabel 1965 et Constanze Hedwig 1966).

Un cousin de Rheinbaben du côté de sa mère est l'homme politique et écrivain pacifiste Hellmut von Gerlach (1866-1935), un neveu de l'homme politique du DVP .

Récompenses et honneurs
Rheinbaben a un doctorat honorifique en médecine de l'Université de Berlin, un doctorat honorifique en ingénierie de l'Université d'Aix-la-Chapelle et est . Il reçoit également l'Ordre de l'Aigle noir (1907), avec une collier (1908), l'Ordre de l'Aigle rouge de  classe avec un ruban (1894), la Croix de fer de  classe (1915), la médaille de la Croix-Rouge de  classe et le prix du service de la Landwehr. Il est en outre  membre d'honneur de l'association rhénane pour les petits logements et doyen de la cathédrale de Mersebourg.

En 1905, une Rheinbabenallee est aménagée à Berlin dans un quartier résidentiel créé par le développement d'une propriété de l'État qui est autrefois également administrée par le ministère des Finances ; les rues sont nommées d'après les ministres prussiens de l'époque, et une Miquelstrasse est également à proximité.

La ville de Krefeld doit au baron von Rheinbaben l'agrandissement du port de Linn et le soutien à l'expansion de la ville. Le baron von Rheinbaben est fait le 27 mars 1918 cidtoyen d'honneur de la ville de Krefeld. Aujourd'hui, la Rheinbabenstraße à Linn, un prolongement de la Hafenstraße menant au port du Rhin, rappelle le souvenir de Rheinbaben.

À Bottrop et Gladbeck, le puits Professor 3/4 est renommé en puits Rheinbaben en l'honneur du baron. Aujourd'hui, seule la Rheinbabenstraße à Bottrop, qui mène directement aux anciens locaux de l'usine, rappelle cette mine.

À Wesel, le premier pont routier fixe construit pendant la Première Guerre mondiale s'appelle Rheinbabenbrücke.

À Bad Salzig (dans la vallée de la Loreley) en 1912, l'une des rues le long du Rhin est nommée d'après von Rheinbaben Rheinbabenallee.

À l'occasion de sa démission de cette fonction, il est nommé citoyen d'honneur de Duisbourg le 4 mars 1918, afin de donner un "signe durable de profonde gratitude pour les services inoubliables" qu'il avait rendus à la patrie et à sa province d'origine en occupant de hautes fonctions étatiques.

Œuvres (sélection)
 Philipp Zorn, Herbert von Berger (Schriftleitung): Deutschland unter Kaiser Wilhelm II. Hrsg. von Siegfried Körte, Friedrich Wilhelm von Loebell, Georg von Rheinbaben u. a. 3 Bände. R. Hobbing, Berlin 1914.

Bibliographie

 Livre de poche généalogique Gothaisches des maisons seigneuriales pour l'année 1877, p.691

Références

Liens externes

Ministre prussien des Finances
Haut président de la province de Rhénanie
Président du district de Düsseldorf
Député de la Chambre des seigneurs de Prusse
Docteur honoris causa de l'université Humboldt de Berlin
Baron
Citoyen d'honneur de Coblence
Citoyen d'honneur de Düsseldorf
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de 2e classe de la croix de fer
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 3e classe
Naissance en août 1855
Naissance à Francfort-sur-l'Oder
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en mars 1921
Décès à Düsseldorf
Décès à 65 ans

Georg von Rheinbaben


Tricongius granadensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du département de Santander en Colombie. Elle se rencontre vers San Gil.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Mello-Leitão en 1941.

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de granad[a] et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, la Nouvelle-Grenade.

Publication originale
 Mello-Leitão, 1941 : « Catalogo das aranhas da Colombia. » Anais da Academia Brasileira de Ciências, , .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Colombie

Tricongius granadensis


Kyle Andrew Walker (Sheffield, Inglaterra, 28 de mayo de 1990) es un futbolista británico que juega como defensa en el Manchester City F. C. de la Premier League.

Primeros años
Walker nació en Sheffield, South Yorkshire, y es de ascendencia jamaiquina. Creció en la zona de Sharrow de la ciudad, y asistió a la escuela infantil y juvenil Porter Croft, seguida de la escuela High Storrs hasta 2006. Tiene cuatro hijos.

Trayectoria

Sheffield United
Kyle walker ingresó en el club de la infancia Sheffield United, a la edad de siete años, tras ser recomendado por el entrenador Paul Archer en Football Unites, Racism Divides y progresó en sus filas hasta convertirse en un fijo en las reservas en 2008. En noviembre del mismo año, se le permitió unirse al club de la League One, Northampton Town, en préstamo por un mes para adquirir experiencia en el primer equipo, debutando el 15 de noviembre de 2008 en una derrota ante el Oldham Athletic. Su préstamo de un mes se amplió más tarde hasta enero, antes de que finalmente regresara a Bramall Lane después de haber jugado nueve partidos con los Cobblers.

Poco después de regresar a su club de origen, Walker debutó con el Sheffield United el 13 de enero de 2009, en un partido de la tercera ronda de la FA Cup contra el Leyton Orient. Con la pérdida de varios jugadores por lesión en las últimas semanas de la temporada, Walker fue una inclusión sorpresa en la alineación inicial de los dos últimos partidos cruciales de la temporada, haciendo su debut en la liga completa del club el 25 de abril de 2009 contra el Swansea City. Después de dos actuaciones destacadas, conservó su lugar en la entrada del Sheffield United en los play-offs, siendo titular en los dos partidos contra el Preston North End y en la final contra el Burnley a finales de mayo. Al jugar la final, Walker se convirtió en el jugador más joven del Sheffield United en jugar en el Estadio de Wembley.

Tottenham Hotspur
El 22 de julio de 2009, Walker dejó el Sheffield United para unirse al Tottenham Hotspur junto con su compañero defensor Kyle Naughton por una cuota combinada de 9 millones de libras esterlinas, pero fue prestado al United por la duración de la temporada 2009-10 como parte del acuerdo. Durante su estancia en Bramall Lane estuvo prácticamente siempre presente en el lateral derecho durante la primera mitad de la temporada, pero fue inesperadamente llamado de nuevo a los Spurs el 1 de febrero de 2010, justo antes del cierre del mercado de fichajes de enero de 2010, como tapadera de Alan Hutton, que fue prestado al Sunderland ese mismo día. Walker debutó con el Tottenham el sábado 27 de marzo de 2010, en una victoria por 2-0 sobre el Portsmouth.

Al comienzo de la siguiente temporada, Walker fue prestado una vez más firmando un contrato inicial de seis meses con el Queens Park Rangers (QPR) debido a las lesiones en el club en la posición del lateral derecho. A mediados de octubre, su préstamo fue extendido hasta el 3 de enero de 2011.

Después de dejar el QPR, Walker se unió al Aston Villa en calidad de préstamo hasta el final de la temporada 2010-11. Marcó en su debut a sólo nueve minutos del partido contra el ex club Sheffield United en la tercera ronda de la Copa de la FA en enero de 2011. A principios de febrero, Walker marcó su primer gol en la Premier League y su primer gol en la liga mayor, un golpe de 30 yardas en la esquina izquierda contra el Fulham. Regresó a su club de origen al final de la temporada 2010-11 después de marcar dos goles en 18 partidos en todas las competiciones con el Aston Villa.

Al dejar Villa Park, Walker sugirió que estaría encantado de volver al club la siguiente temporada, ya que las oportunidades del primer equipo eran limitadas pero el manager del Tottenham Hotspur, Harry Redknapp, declaró más tarde que no deseaba vender al defensor. Walker posteriormente acordó una extensión del contrato en Tottenham hasta 2016. Walker fue elegido en el once inicial para el partido inaugural de la temporada 2011-12 del Tottenham, contra el Manchester United en Old Trafford el 22 de agosto de 2011. El 2 de octubre, marcó el gol de la victoria en el derbi del Norte de Londres contra el Arsenal desde 25 yardas. El Tottenham ganó el partido 2-1.

El 22 de abril de 2012, Walker fue nombrado Jugador Joven del Año de la PFA, superando a jugadores de la talla de Sergio Agüero, Danny Welbeck, Daniel Sturridge, Alex Oxlade-Chamberlain y su compañero de equipo Gareth Bale para el premio, además de ser incluido en el Equipo del Año de la PFA. El 29 de abril, anotó un tiro libre desde 25 yardas para ayudar al Tottenham a derrotar al Blackburn Rovers 2-0 en el White Hart Lane. El 3 de mayo de 2012, Walker fue premiado con un nuevo contrato de cinco años, que se extiende hasta 2017.

La actuación de Walker contra el Manchester United en marzo de 2012 lo hizo culpable de dos goles del rival en una derrota por 3-1. Empezó su próxima temporada en una línea similar; fue el culpable del 4º gol del Chelsea en la derrota por 4-2 en el White Hart Lane, siendo fácilmente desviado de la pelota por Juan Mata. Estuvo siempre presente en la primera mitad de la temporada en la Premier League, con la excepción de la victoria por 3-0 sobre el Fulham en Craven Cottage; esto incluyó jugar 90 minutos en la victoria por 3-2 sobre el Manchester United, que fue la primera victoria del Tottenham en Old Trafford en 23 años.

El 28 de octubre de 2013, se anunció que Walker había firmado un nuevo contrato con el Tottenham, manteniéndolo en el club hasta 2019.

Walker fue parte del equipo que perdió 2-0 contra el Chelsea en el estadio de Wembley en la final de la Copa de la Liga 2015 el 1 de marzo.

El 8 de agosto de 2015, Walker se vio envuelto en un gol en propia meta que llevó a que el Tottenham sufriera una derrota en manos del Manchester United en el inicio de la temporada y que también se convirtió en el primer gol de la nueva temporada.

El 20 de abril de 2017, Walker fue nombrado como lateral derecho en el Equipo del Año de la PFA por segunda vez.

Manchester City
El 14 de julio de 2017 firmó un contrato de cinco años con su rival del Tottenham en la Premier League, el Manchester City, en un traspaso que, según se informó, valía una cuota inicial de 45 millones de libras esterlinas, que se elevó a 50 millones de libras con complementos, lo que lo convirtió en uno de los defensas más caros de la historia.

Hizo su debut competitivo para el City contra Brighton el 12 de agosto de 2017, un partido en el que muchos medios de comunicación lo etiquetaron como el mejor jugador. Sin embargo, durante el debut de Walker en casa para el Manchester City fue expulsado por dos infracciones con tarjeta amarilla contra el Everton, lo que fue considerado una dura decisión por el árbitro Bobby Madley. Walker fue seleccionado y parte del equipo que derrotó al Arsenal por 3-0 en el estadio de Wembley en la final de la Copa EFL de 2018 para reclamar su primer trofeo y el del City en la temporada 2017-18.

Walker firmó un nuevo contrato con el club en junio de 2019.

El 6 de noviembre de 2019, en un partido fuera de casa de la Champions League contra el Atalanta, Walker se ofreció como voluntario para ir a la portería durante los últimos 10 minutos después de que el guardameta suplente Claudio Bravo fuera expulsado; no concedió ningún gol ya que el partido terminó 1-1.

El 5 de abril de 2020, el club inició un procedimiento disciplinario contra Walker después de que se informara de que había infringido las normas nacionales de encierro e invitado a dos trabajadoras del sexo a su casa en medio de la pandemia mundial de coronavirus. El 7 de mayo de 2020, se informó nuevamente que había roto las reglas de encierro al viajar a Sheffield para darle un regalo a su hermana y abrazarla. Más tarde admitió que también visitó a sus padres para recoger comida. El Manchester City dijo que no lo disciplinarían por esto, citando que el viaje es por razones personales. Más tarde tuiteó que sentía que él y su familia estaban siendo acosados y que los informes estaban afectando la salud mental de toda su familia.

El 14 de septiembre de 2023 renovó su contrato hasta 2026, ampliando de este modo su vinculación con el club dos años más.

Selección nacional
Antes de haber aparecido en la liga con el Sheffield United, Walker fue llamado a la selección sub-19 de Inglaterra en febrero de 2009. Debutó el 10 de febrero, como suplente en la segunda mitad de la derrota por 3-0 ante la selección sub-19 de España. Después de su primera temporada en la Premier League, Walker fue convocado a la selección inglesa en febrero de 2011 y de nuevo en marzo de 2011. Sin embargo, no apareció en ninguno de los partidos jugados y se retiró del equipo en marzo debido a una lesión.

Al final de la temporada 2010-11, Walker fue nombrado como parte del equipo de Inglaterra que compitió en el Campeonato Europeo Sub-21 de la UEFA 2011 en Dinamarca. A pesar de la mala actuación del equipo que fue noqueado en el primer asalto, Walker fue nombrado en el Equipo del Torneo.

Su buen estado de forma en la temporada 2011-12 le permitió debutar con la selección absoluta de Inglaterra en el triunfo por 1-0 sobre España, y en el minuto 85 entró en el equipo de Scott Parker como suplente. Hizo su primera aparición el 15 de noviembre, en una victoria por 1-0 contra Suecia, después de la cual fue el hombre del partido. Se perdió el Eurocopa 2012 por una lesión en el dedo del pie, sufrida en un partido de liga contra el Fulham.

Walker jugó el primer partido de Inglaterra después de la Eurocopa 2012, una victoria por 2-1 contra Italia.

Fue nombrado en el equipo de 23 hombres de la selección de Inglaterra para la Copa del Mundo de 2018. Walker fue desplegado como un tercer central por el entrenador de Inglaterra, Gareth Southgate.

En junio de 2019, marcó un autogol contra Holanda cuando Inglaterra quedó eliminada en la semifinal de la UEFA Nations League 2019. No fue seleccionado para el equipo de Inglaterra para la clasificación del Campeonato Europeo al comienzo de la temporada 2019-20. El 5 de septiembre de 2020, fue expulsado en una victoria de la Nations League por 1-0 en Islandia, el primer inglés en recibir una tarjeta roja internacional desde Raheem Sterling en junio de 2014.

Participaciones en Eurocopas

Participaciones en Copas del Mundo

Patrocinio
En diciembre de 2012, Walker firmó un acuerdo con Nike para usar las botas T90 Laser IV que también usó Wayne Rooney. De 2009 a 2012, llevó las botas SX Valor, SX Flare, Stealth Pro, Speciali, Stealth Pro II, GT Pro y GT Pro II de Umbro.

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el .

Inglaterra
 Actualizado al último partido disputado el .

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Kyle Walker en la página oficial de la Premier League (en inglés)

 Ficha de Kyle Walker en The FA (en inglés)

 Ficha de Kyle Walker en Mancity.com

Defensas laterales derechos de fútbol
Futbolistas de Sheffield
Futbolistas del Sheffield United Football Club
Futbolistas del Northampton Town Football Club
Futbolistas del Tottenham Hotspur Football Club
Futbolistas del Queens Park Rangers Football Club
Futbolistas del Aston Villa Football Club
Futbolistas del Manchester City Football Club
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Inglaterra
Futbolistas de Inglaterra en la Eurocopa 2016
Futbolistas de Inglaterra en la Copa Mundial de 2018
Futbolistas de Inglaterra en la Eurocopa 2020
Futbolistas de Inglaterra en la Copa Mundial de 2022
Futbolistas FA Premier League
Nacidos en Sheffield

Kyle Walker


Orhan Gazi veya Orhan Bey (; d.  1281, Söğüt – ö. Mart 1362, Bursa), Osmanlı İmparatorluğu'nun ikinci padişahıdır. 1324 ile 1362 yılları arasında hüküm sürmüştür. Babası Osman Gazi'den 16.000 km² olarak aldığı beyliği, oğlu I. Murad'a 95.*000 ila 100.000 km2 arsa bıraktığı biliniyor.

Osmanlı Beyliği'nin kurucusu Osman Gazi ve Malhun Hatun'un oğludur. Sarışın, uzun boylu ve mavi gözlü, halk tarafından çok sevilen, ulemaya saygılı, merhametli bir hükümdar olarak tanımlanır. Sık sık halkın arasına karıştığı ve dertlerini dinlediği söylenir. Babası Osman Gazi'nin vefatı üzerine 1326'da bey olmuştur. Orhan Bey'e Şücaeddin, "İhtiyareddin" ve "Seyfeddin" unvanları verilmiştir. Ölüm tarihini 1359, 1360, 1361 ve 1362 gösteren kaynaklar da vardır.

"Sultan" unvanını kullanan ilk Osmanlı padişahının I. Murad olduğu kabul edilmektedir; lakin bazı kaynaklar Orhan Bey'i "sultan" unvanını kullanan ilk Osman padişahı olarak kabul etmektedir. Hatta, onun adına darb edilen sikkede "Sultan-ı Azam Orhan Bey" yazılmaktadır; ve üstelik, Orhan Bey'e ait olan bir tuğrada "Sultan Orhan" yazılmaktadır. Hatta İbn-i Batuta, Osman Gazi'yi "ilk sultan" olarak adlandırmaktadır.

Bey olmadan yaşamı ve bey olması

Menâkıb-ı Orhânî adlı çağdaş kroniğe göre, Orhan Bey 1280/1281 yılında doğmuş ve 80 yıl yaşamıştır. Daha sonraki kaynakların bir kısmında doğum tarihi 1281 olarak verilmekle beraber, doğum tarihini 1274, 1279, 1287 olarak veren kaynaklar vardır.

Osmanoğullarının en uzun ömürlüsü olan Orhan Bey'in çocukluğu ve gençliği bilinmemektedir. Nasıl yetiştiği, nasıl eğitim aldığı, hatta okur yazar olup olmadığı bilinmemektedir. Osmanlı tarihlerinde adının ilk geçişi 1298'de Nilüfer Hatun (Yarhisar Tekfuru kızı Holofira) ile evlendirilmesi nedeniyle olmuştur. 1300'de Köprühisar'ın fethinde bulunmuş ve Karacahisar uç beyliği verilmiştir. Osman Bey oğlunu emir-i kebir (beylerbeyi) rütbesi ile küçük beylik ordusuna komutan atamış ve bundan sonraki babasının her askerî eylemine katılmıştır.

İlk meydan savaşı Çavdarlı Tatara karşı olan Oynaş Hisarı Muharebesidir. Bundan sonra Karaçepüş, Absu,Karatekin,Orhaneli gibi kaleleri feth etmiştir.

Beyliğe babasının sağlığında mı yoksa ölümünden sonra mı geçtiği konusu tartışmalıdır.

Bizans tarihçisi Laonikos Halkokondiles, kaynak göstermeden, babası ölünce oğlu Orhan'ın Uludağ'a çekildiğini ve sonra yanına asker toplayarak kardeşlerini alt ettiğini bildirir.

Osmanlı'nın ilk tapu senedini Miladi 1301 yılında Orhangazi; Şeyh İzzeddin İsmail'e Sakarya Akova'daki Çalıca ve Şehler Köyü vakıf tapusunu vermiştir.

Orhan Gazi'ye bey olduktan sonra "Şücaeddin", "İhtiyareddin" ve "Seyfeddin" sanları verilmiştir. Adına tuğra çekilen ilk Osmanlı beyidir.

Anadolu'da fetihler

Orhan Bey'in beylik yıllarının ilk dönemi Anadolu'da fetihlerle geçmiştir. Beyliği sırasında bütün diğer Anadolu beylikleri gibi İran'da kurulu İlhanlılar'ı metbu sayıp yıllık vergi ödemekte devam etmiştir. Diğer yandan da Bizans topraklarına yönelik akınlar ve fetihlerle Osmanlı Beyliği daha güç kazanmıştır.

Orhan Bey 1321'de Mudanya'yı fethederek beyliğini Marmara Denizi kıyısına ulaştırmıştır. 1323 yılında Gebze de kendi adında camii yaptırmıştır. 1321 ve 1326'ya kadar Gazi komutanlar emri altında Osmanlı beylik birlikleri beylik sınırlarına sevkedilmiş; Konur Alp Batı Karadeniz dolaylarına, Akça Koca İzmit dolaylarına, Abdurrahman Gazi Yalova (Yalakabad) dolaylarına akınlar yaparak Yalova, Akyazı, Mudurnu, Pazaryeri (Ermenipazarı), Sapanca (Ayangölü), Kandıra, Samandra fetihleri yapılmıştır.

1326'da hedef, bölgenin en büyük merkezi olan ve yıllardır abluka altında tutulan Bursa kenti olmuştur. Önce Orhaneli (o zaman Adranos) kalesi alınmış ve yıkılmış; sonra Bursa hisarını kuşatmak üzere Pınarbaşı mevkiinde karargâh kurulmuştur. Fakat Köse Mihal Bey'in diplomatik çabaları sonucu kale muhafızı Evranos kaleyi savaşsız teslim etmiştir. Köse Mihal Bey ve Evranos Bey'in Müslüman olup Orhan Bey'in hizmetinde akıncı beyleri olarak görev yapmaları ve bu misyonu kendi soydaşlarına devretmeleri Osmanlılık kimliği yaratma siyasetinin ilk başarılı sonuçlarıdır. Bir vekayiname Bursa alınışını 2 Cemazievvel 726 (6 Nisan 1326) olarak vermektedir. Fakat elde bulunan bazı, Orhan Gazi adına Bursa'da basılı olduğu gösterilen akçe sikkeleri daha önceki tarihleri göstermektedir. Genel olarak Osmanlı tarihçiler Bursa'nın alınması ile Orhan Gazi tarafından başkent yapıldığını bildirirler.

Sonraki yıllarda Orhan Bey'in gazi komutanları akıncıları ile Kocaeli topraklarında ilerlemişler; Kartal ve Aydos kalelerini fethetmişler ve Boğaz kıyılarında görülmüşlerdir.

Mayıs 1329'da Bizans imparatoru olan III. Andronikos ve yakın danışmanı (sonra imparator olan) İoannis Kantakuzinos 2.000 paralı asker ile takviyeli bir Bizans ordusu ile Kocaeli'nde ilerlemiş; İzmit kuşatması yapan ise Orhan Gazi ivedi yürüyüşle Darıca üzerinden gelmiş; ve ilk defa bir meydan savaşı olarak Bizans ve Osmanlı orduları 11 Haziran 1329'da Maltepe (Palekanon) Savaşı'na girişmişlerdir. Bu savaşta Bizans ordusu Osmanlı ordusuna yenik düşüp bozguna uğramış ve Bizans İmparatoru III. Andronikos yaralı olarak kurtulmuştur. Böylece III. Andronikos'un Bizans Anadolu topraklarını geri alma planları suya düşmüştür ve Bizanslılar bir daha böyle planlara girişmemişlerdir.

Orhan Bey'in bu askerî zaferi sonucu olarak bütün Hristiyanlar için ana itikat prensibi sağlayan "Nicea İtikadı"'nin 325'te kabul edildiği şehir olan ve Bizans Konstantinopolis'i Latinlerin elinden alıp kurtaran İznik İmparatorluğu'nun başkenti olmuş olan İznik (Nicea) 2 Mart 1331'de hiç direniş görünmeden fethedilmiştir. Orhan Bey ve yakınları tarafından yapılan imar çalışmaları çok kısa bir zamanda İznik bir Osmanlı kültür, ticaret ve sanat merkezi olan bir İslam şehrine döndürmüştür. Özellikle Orhan Bey İznik büyük katedralini camiye ve bir manastırı medreseye çevirtmiş; eşi Nilüfer Hatun bir imaret yaptırmış; oğlu Süleyman Paşa ise yeni bir medrese inşa ettirmiştir.

Orta Çağın en büyük seyyahi olduğu kabul edilen İbn-i Batutta 1332–1347 döneminde yaptığı seyahatte Anadolu'ya gelmiş ve Alanya'dan başlayarak kuzey doğru Orhan Bey'in yönettiği Osmanlı Beyliği dahil, Anadolu beyliklerini ziyaret etmiştir. Rıhlet-ü İbn Battûta adıyla anılan yazdığı seyahatnâmesinde Orhan Bey'i "Osman-Cık oğlu İhtiyareddin Sultan Orhan Bek" olarak adlandırdığı Orhan Bey'i ve yönettiği beylik hakkında şunları yazmıştır:
Bursa'nın sultanı "Osman-cık" oğlu "Orkhan Bek"'dir. Bu hükümdar Türkmen hükümdarların en ulusu olup servet, araziler ve askeri güçler bakımından da en üstünüdür. Yaklaşık yüz kadar kaleye sahiptir. Çok zamanını devamlı olarak bu kaleleri kısa süreli olarak ziyaret edip orayı teftiş etmekle ve doğru olmayan sorunları doğrulaştırmaya çalışmakla geçirir. Kafirlerle savaşır ve onları kalelerinde kuşatma altına alır. Bizanslı Rumlardan Bursa'yı beyliğin eline geçiren babasıdır. Söylenenlere göre babası İznik'i (Nicea) 20 yıl kuşatma altında tutmuştur ama şehri ele geçirmeden önce ölmüştür. Oğlu Orkhan bu şehri eline geçirmeden 12 yıl kuşatma altında tutmuştur. Ben kendisini orada gördüm.

3 yıldan beri başkent olan kente ulaşmadan gece bastırdı ve Gürle köyünde bir Ahinin zaviyesinde kaldık. Ertesi sabah nar ağaçları ile kaplı bir vadiden tam gün yol alarak İznik şehri kalesi önüne geldik. İznik dört tarafı gölle çevrili bir kale ve kaleye sadece atlılar için tek yönlü geçiş sağlayan bir köprü ile girilmekte. Kentin bir kısmı terkedilmiş harabelik olup Bey'in hizmetinde bulunan küçük sayıda asker hariç yaşanılmaz durumda. Şehrin dört bir tarafı aralarında su dolu hendek bulunan iki taraflı taştan surlarla çevrili ve buralardan kaleye hendek üzerinde bulunan ahşaptan iner-kalkar köprüler vasıtası ile girilip çıkılabilmekte. Surlar içinde evler, meyve bahçeleri ve tarlalar bulunmakta ve içme suyu kuyulardan elde edilmekte. İznik'e Orhan Bey'in eşlerinden Buyon Hatun (Bayalun/Nilüfer) egemen. Bu kadın olgunluğu ve dindarlığı ile tanınıyor.(..) Kendisini imam Hoca Alaeddin ile ziyaret ettik ve bizlere ikram ve iltifatta bulundu. Birkaç gün sonra Orhan Bey geldi.

Atlarımın birinin hastalığı nedeni ile kentte 40 gün kaldım. Ama sonunda sabırsızlanıp yol arkadaşım üç kişi ve üç erkek bir kız kölelerimle birlikte kentten ayrıldım.(..) Bu kentten ayrıldıktan sonra Sagari (Sakarya Nehri) adlı bir nehrinin üzerinden birbirine sıkıca kalın iplerle bağlanmış dört uzun kütükten yapılmış ve eğerleri ile taşıdıkları eşya torbalarıyla yolcuların üzerinde taşındığı, yolcularının atlarının yüzerek arkadan geldikleri ve sahilden iplere çekilip ilerletilen bir salla bir müddet seyahat ettik.(..)

İznik'te imar faaliyetleri devam etmekteyken Kara Timurtaş Paşa Marmara'nın Gemlik ve Armutlu kıyılarını Osmanlı sınırlarına katmıştır. Sonra daha eski klasik Roma İmparatorluğu'nun (284 ve civarında) başkentliğini yapmış olan ve 6 yıldır Osmanlı ablukası altında bulunan İzmit (Nikomedia) 1337'de Bizans tarafından savunulamaz duruma gelmiş; son Bizans valisi Prenses Marika Paleialogos tarafından terkedilip Osmanlı orduları tarafından fethedip yönetimi Süleyman Paşa'ya verilmiştir.

Bunun üzerine III. Andronikos 1333'te Osmanlı hükümdarı Orhan Bey'e bir barış anlaşması teklif etmiş ve yıllık 12.000 Bizans altını haraç karşılığında Bitinya'da Bizans elinde kalmış olan arazilere Osmanlı'ları hücum etmemesini teklif etmiştir. Böylece Orhan Bey'in Anadolu'da küffardan fethedeceği önemli bir yer kalmamıştır.

Orhan Bey bu nedenle 1340'lı yıllarda beyliğini yeni bir strateji olan komşu Türkmen beyliklerin fethine yöneltmiştir.

Önce Karesi Beyliğinde hükümdarlık kavgasına geçen Demirhan Bey ile Dursun Bey'in arasını bulmak nedeniyle Orhan Bey 1342'de Ulubad, Karacabey (Mihaliç) ve Mustafakemalpaşa (Kirmastı) kalelerini işgal etmiştir. Bununla da yetinmeyerek önemli bir askerî kuvvetle 1345'te Karesi Seferi'ne çıkmıştır. Bu iki kavgalı bey Bergama'da sıkıştırılmış; Dursun Bey kuşatma sırasında ölmüş; Demirhan Bey esir olarak alınmıştır. Böylelikle Karesi Beyliğine ait geniş topraklar ve Balıkesir, Manyas, Edincik ve Erdek kentleri Orhan Bey idaresine geçmiştir.

Sonra İç Anadolu'ya akınlar başlamıştır. Bu akınlar 1354'te Gerede ve Osmanlılara kuruluştan beri destek sağlayan Ahilerinin merkezi Ankara kalelerinin Orhan Bey'in eline geçmesi ile sonuçlanmıştır.

Rumeli'ye geçiş

Orhan Bey'in hükümdarlığının son döneminde yeni bir strateji ortaya çıkmıştır. Bu strateji Bizans'a yardım etme vesilesiyle Rumeli'ye Osmanlı askeri gönderilmesi ile başlayıp; Osmanlıların ve Türklerin Rumeli'de toprak edinip şehirlere de yerleşmesi ve yeni bir küffar elinden toprak fethetme sürecinin (sonucunda ta orta Avrupa'ya uzanacak olan sürecin) başlaması ile devam etmiştir.

Orhan Bey'in Bizans'a yardım etmesi, bir iç isyan sonrası imparatorluk tahtına geçen VI. İoannis'la kurulan yakın ilişkilerle başlamıştır. 1344'te Bizans İmparatoru zor bir durumda bulunuyordu. Selânik'teki valisi olan İoannis Apokaukos duruma hakim olamamış ve bağnaz fanatikler (Selanikli Zealotlar) olarak anılan bir parti tekrar idareyi eline almıştı. Sırp Kralı IV. Stefan Duşan tekrar Bizans aleyhine dönmüş ve tüm Makedonya'yı istila etmek niyetiyle Serez kalesini kuşatma altına almıştı. Anadolu'da müttefiki olan ve daha önce askerî yardım sağlayan Aydınoğlu Umur Bey'in donanması Papa'nın kurduğu Lig müttefikleri donanması tarafından İzmir'de yakılmış ve İzmir Papalık Devleti müttefiklerinin işgali altına alınmıştı. Saruhanoğulları Beyliği asker sağlayabilecek durumdaydı; ama bu kuvvetin hem Selânik hem de Sırp Kralına karşı bir askerî sefer için yeterli olmayacağı gayet açıktı. Onun için 1345'in ilk aylarında VI. İoannis Orhan Bey'le yakın ilişkiler kurmak için temaslara başlamıştır. Kendisi tarih yazarı da olan Kantakuzenos bu evlilik hakkında kitabında bir bölüm ayırmıştır. Buna göre Kantekuzanos biraz Türkçe öğrenmiş; iki hükümdar birbirleri ile yakın şahsi bağlantı kurmuşlar ve Orhan Bey'le şahsi görüşmeleri sırasında birbirinden güzel üç kızını da Orhan Bey'le tanıştırmıştır. İkinci kızı olan Theodora Hatun'u Orhan Bey ile evlendirmek için anlaşmışlardır. 1346'da Orhan Bey'i düğün yeri olan Silivri'ye (Salymbria'ya) getirmesi için 30 gemilik Bizans donanması kullanılmış ve 3 gün 3 gece süren düğünden sonra aynı filo Orhan Bey'i ve maiyetini geri götürmüştür. Ertesi yıl Orhan Bey yeni karısı Theodora ile bu sefer Üsküdar'da kayınbabası ile buluşmuştur.

1350'de Selânik'teki bağnaz fanatikleri (Selanikli Zealotlar) ortadan kaldırmak için harekete geçen VI. İoannis yine damadı Orhan Bey'den Türk süvari kuvveti desteği istemiştir. 20 bin kişilik, Osmanlı süvari kuvveti ile takviyeli, Bizans kuvvetleri ile VI. İoannis'un oğlu olan Matheos Kantakuzinos komutası altında Selanik'e doğru ilerlerken Orhan Bey'in askerlerinin Anadolu'ya geri gitmeleri gerekmiş ve bu askerlerin gitmesi ile gücü çok azalan Matheos'un şansı yaver gidip Selanik yakınlarında bir Türk asıllı korsan filosu bularak bunları paralı olarak tutup Selânik'e girmeyi başarmıştır.

1352'de VI. İoannis'un ortak imparator olan V. İoannis ile arası açılmış ve V. İoannis, Edirne'de hüküm süren Matheos'a Sırplar yardımı ile hücum edip şehrin idaresini eline almıştır. Buna karşılık Konstantinopolis bulunan VI. İoannis damadı Orhan Bey'den askerî destek istemiştir. Orhan Bey bunun üzerine komutanlığını oğlu olan Süleyman Paşa'nın yaptığı bir büyük Osmanlı birliğini VI. İoannis emrine girmek üzere göndermiştir. Bu Osmanlı birliği ile takviyeli Bizans ordusu Bizans İmparatoru VI. İoannis başkomutanlığı altında Edirne'ye yürüyüp bu şehri kurtarmıştır. Aynı Osmanlı birliği birkaç ay sonra bir karışık Sırp-Bulgar ordusunu, donmuş olan Meriç Nehri kıyılarında yenik düşürüp imha etmiştir.

Bazı Türk tarihlerine göre bu başarının sonucu olarak 1353'te Çimpe Kalesi Süleyman Paşa'ya bir askerî üs olarak verilmiştir. Süleyman Paşa buraya ve civarına askerlerinin ailelerini ve göçmen Türkmenleri yerleştirmeye başlamıştır ve bu kale Osmanlıların Avrupa'ya bir köprübaşı noktası olmuştur. Bunu önlemeye çalışan İmparator VI. İoannis, Çimpe kalesini geri almak için 10 bin altın tazminat vermeyi teklif etmiş ve bunu müzakere etmek için Orhan Bey'le şahsen görüşmek istemiştir. Fakat yaşlılığını ve hastalığını ileri süren Orhan Bey bu görüşmeyi kabul etmemiştir.

Bir başka açıklamaya göre ise 2 Mart 1354'te bütün Trakya büyük bir deprem geçirmiş ve bu afetin hemen arkasından gelen kar tipi fırtınaları ve şiddetli yağmur afetleri hayatı daha da fenalaştırmıştır. Bu afetten önce büyük bir Bizans şehri olan Gelibolu taş taşın üzerinde kalmayacak kadar zarar görmüş ve tüm halkı tarafından denizden terk edilmiştir. Biga'da bu haberi alan Süleyman Paşa, bir anlatıma göre zaten kendine üs verilen Çimpe'ye gitmek üzere hazır bulunmaktaydı. Diğer bir anlatıma göre, Süleyman Paşa, daha önceki yardım seferinde Rumeli topraklarının zenginliğini görmüştü ve Rumeli'ye geçmek için bir böyle bir fırsat kollamaktaydı.

Her nedenle olursa olsun, Süleyman Paşa ve ordusu ile Çanakkale Boğazı'nı geçip ve birlikte getirilen Türkmen göçmenleri bomboş olan Gelibolu'ya yerleştirmiştir. Birkaç ay içinde şehirdeki binalar yaşanacak şekilde onarılıp ve şehrin surları yeniden inşa edilmiş ve Gelibolu nüfusunun hepsi Türk olan bir müslüman şehrine dönüştürülmüştür. Bizans imparatoru resmen Süleyman Paşa'dan Gelibolu'dan orada yerleştirdiği bütün Türkmenlerle birlikte çekilmesini istemiştir. Ancak Süleyman Paşa yanıt olarak buraya Türklerin Allah'ın niyeti ile geldiklerini; geldiklerinde şehrin terkedilmiş olduğunu; burada oturan hiçbir kimsenin evinden zorla atılmadığını ve bu şehri terk etmenin Allah'ın inayetini reddetme olacağını bildirmiştir. İmparator bu şehrin boşaltılması masraflarını karşılayacağını ve üstüne tazminat vereceğini bildirdiyse de Süleyman Paşa'yı fikrinden caydıramamıştır. İmparator bu sefer damadı Orhan Bey'e de durumu şikayet etmiştir; Orhan Bey İmparatorla İzmit'te görüşebileceğini bildirmiş ise de görüşmeye hastalık bahanesine gitmemiştir. Bunu bir felaket olarak kabul eden İmparator büyük bir yeise kapılmıştır.

Bu sorun daha bir hal yoluna konulmadan Kantakuzenos, ortak imparator olan V. İoannis'le açık mücadeleye girişmiş; önce damadı V. İoannis'u ortak imparatorluktan atıp; Bozcaada'ya (Tenedos'a) sürgüne göndermiştir. Ama oradan Venedikliler yardımıyla Bozcaada'dan kaçan V. İoannis İstanbul'a gelip Konstantinopolis'te idareyi yeniden eline almıştır. V. İoannis ile kayınpederi VI. İoannis anlaşma yapıp birlikte imparatorluk yapmayı kabul etmişlerdir. Fakat, büyük bir depresyon içinde bulunan VI. İoannis birkaç gün sonra, 4 Aralık 1354'te kendi isteği ile tahtından feragat etmiş; bir manastıra keşiş olarak girmiştir. Böylece Osmanlıların Rumeli'ye geçmeleri bir emrivaki olarak kalmış, ama Orhan Bey'in kayınbabası iktidardan ayrılmıştır.

Masallaşmış bir açıklamaya göre ise Süleyman Paşa ve ufak ordusu Rumeli'ye salla geçiş yapmış ve orada ilk yerleşkeyi kurmuşlardır.

Her ne şekilde geçiş ve köprübaşı kurulmuş olursa olsun, Osmanlılar Trakya'da Bizans şehirlerini birer birer zaptetmeye başlamışlardır. Çimpe Kalesi ve Gelibolu kale ve şehrinden başlayarak Bolayır, Keşan ve Rodoscuk (Tekirdağ) 1354'te fethedilmiştir. Bunun yanında fethedilen toprakları korumak amacıyla Rumeli'de geniş bir iskan politikası uygulanmış ve Anadolu'dan Trakya'ya Türkler getirilip yeni fethedilen yerleşkelere iskan edilmişlerdir. Ayrıca, zaten Trakya topraklarında bulunan Türkler, Aydınoğulları ve Saruhanoğulları orduları kalıntıları da Osmanlılara katılmışlardır. 1356'da Osmanlılar Çorlu'ya kadar ilerlemişlerdir.

Rumeli'deki Osmanlı toprakları üzerinde beylerbeylik görevi yapan Süleyman Paşa, Çorlu civarında bir sürek avı sırasında atından düşerek ölmüştür (1357). Süleyman Paşa'nın ölümü ile; 1359-1362 arasında Orhan Bey'in oğlu ve velîahtı Murad Bey Rumeli'de Osmanlı ordularına komutaya başlamıştır. Osmanlılar 1361'de Dimetoka ve Edirne'yi ellerine geçirmişlerdir. Mart 1362'de ise Orhan Bey vefat etmiş ve yerine oğlu Murad geçmiştir.

Yenilikleri ve düzenlemeleri

Devlet alanında
Orhan Bey Osmanlı Beyliği'ni yeni yasalar ve düzenlemeler sayesinde devlet yapmıştır. İlk kez vezir ataması bu dönemde yapılmıştır. İlk kadı ve subaşı atamaları bu dönemde yapılmıştır. Sancaklara kadılar gönderilmiştir. Divan Örgütü kurulmuştur. Vakıf sistemi, adli teşkilat kurulmuştur.

Askerlik alanında
Yaya ve müsellem olarak ilk düzenli Osmanlı ordusu kurulmuştur. İlk donanma çalışmaları yapılmıştır ve Osmanlı Devleti gücüne güç katmıştır.

Ticaret ve ekonomi alanında

Orhan Gazi, babası Osman Gazi'nin 699/1300 yılı civarında Eskişehir'de çıkardığı ilk Bac kanunundan sonra, Bursa'da Osmanlılar'ın en eski ticarî kanunu olan 21 maddelik ilk İhtisab Kanunnamesini çıkarmıştır. Sonraki İhtisab kanunnamelerinde yer alan bazı maddelerin nüvesini de içeren bu küçük kanunnamede, Bursa'daki ehl-i hirfet ve dükkânların ödeyeceği Bac miktarlarını belirleyen maddelerin yanı sıra, ilk defa şarap satıcıları, kalaycılar ve hamam işletmecilerinin işletim ve üretim standardını tespite yönelik birtakım kriterlere de yer verilmiştir. Kanunnamede genel çerçevede Osman Gazi'nin Bac kanununda belirlediği 2 akça bac bedeli korunmuş; "kilinder", "lidre" (libre) gibi ölçü birimlerinin o dönemdeki varlığı ve Orhan Bey zamanında Bursa'daki esnafın hangi sınıflardan ibaret olduğu da önemli birer tarihî veri olarak ortaya konulmuştur.

Kişiliği ve fiziki yapısı
Orhan Gazi; mavi gözlü, sarışın, beyaz tenli, geniş göğüslü, iri yapılı bir insandı. Kulağında siyah bir beni vardı. Sık sık halkın arasına karışıp onların dertlerini dinlerdi. Davranışları dengeli ve kararlıydı. Daima tedbirli davranırdı. İyi ahlâklı olarak bilinirdi.

Son yılları ve ölümü

Orhan Gazi, son yıllarında Osmanlı Devleti'nin idaresini, oğlu şehzade Murat'a bırakarak hayatını Bursa'da geçirmiştir.

Ölüm nedeni ve yılı hakkında tarihçiler arasında ihtilaf bulunmaktadır. Zamanının tarihçisi olan Âşıkpaşazâde, Orhan Bey'in Süleyman Bey'le aynı yılda, 1358'de, öldüğünü yazmaktadır. Bazı tarihçiler 1360 yılında 79 yaşındayken öldüğünü bildirirler ve diğerleri ise ölümünün 1362'de olduğunu belirtir.

Orhan Bey, Bursa'da, Gümüşlü Kümbet'te babasının türbesine gömülmüştür.

Ailesi

Eşleri
 Asporça Hatun - Bizans İmparatoru III. Andronikos'un kızı, Şehzade İbrahim ve Fatma Hatun'un annesi.
 Nilüfer Hatun (Valide Sultan) - Yarhisar Tekfurun kızı, I. Murat ve Süleyman Gazi'nin annesi.
 Theodora Hatun - Bizans İmparatoru VI. İoannis'un kızı, Şehzade Halil'in annesi.
 Eftandise Hatun - Mahmud Alp'in kızı.

Erkek çocukları
 Süleyman Paşa
 I. Murad
 Şehzade İbrahim
 Şehzade Halil
 Şehzade Kasım
 Şehzade Eyüp

Kız çocukları
 Fatma Hatun
 Hatice Hatun

Popüler Kültürde yeri
 1988'de TRT 1 de yayınlanan Kuruluş Osman dizisinde Yaşar Alptekin tarafından canlandırılmıştır.
 Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü? adlı Türk filminde Ragıp Savaş tarafından canlandırılmıştır.
 Çocukluğu Atv'de yayınlanan Kuruluş Osman dizisinde Aybars Kartal Özson tarafından canlandırılmıştır.
 Gençliği Atv'de yayınlanan Kuruluş Osman dizisinde Emre Bey tarafından canlandırılmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 (İlk Osmanlıca yayın:1908)

 .
 Sakaoğlu, Necdet (1999) "Orhan" "Yaşamlarıyla ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi Cilt:2, İstanbul: Yapı Kredi Yayınları, say.386-389   , ISBN 975-08-0073-7

 İnalcık, Halil, (2007) "Orhan"  Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi : Cilt:33, s. 378-386. İstanbul: TDV
 Gümüşlü Kümbet'te Osman Gazi ve Orhan Gazi Türbeleri 3D Panoramik Görüntüsü

|}

1281 doğumlular
Söğüt doğumlular
1362 yılında ölenler

14. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı İmparatorluğu kuruluş dönemi
Bursa'da ölenler
Bursa'da defnedilenler

Orhan Gazi


La chapelle royale de tous les saints ou chapelle de la reine Victoria est une église classée Grade II située dans le parc du Royal Lodge à Windsor Great Park dans Berkshire en Angleterre. Elle sert d'église paroissiale pour les habitants et le personnel du Windsor Great Park. Les offices de la chapelle sont souvent suivis par des membres de la famille royale britannique, et la reine Élisabeth II s'y rendait régulièrement pour des raisons d'intimité. L'aumônerie de la chapelle royale de tous les saints est tenue par l'un des chanoines du Collège de St George à la chapelle St George du château de Windsor.

Histoire
La chapelle succède aux chapelles construites au Royal Lodge et au Cumberland Lodge à l'usage la famille royale et de leur personnel. Au milieu des années 1820, George IV résidait fréquemment au Royal Lodge lors de sa rénovation du château de Windsor, et une plus grande chapelle était nécessaire pour le culte de sa famille et de son personnel. La chapelle a été construite par Jeffry Wyatville, l'architecte des travaux du roi au château de Windsor, et utilisée pour la première fois le dimanche des Rameaux en 1825.

Le Trésor a été informé de la construction de la chapelle par Wyatville deux semaines après son inauguration. Il avait été construit sans l'autorisation du Trésor comme "une question de nécessité inévitable". Wyatville a décrit la chapelle comme ayant été construite "dans un ancien bâtiment".

Des réparations ont été effectuées à la chapelle en septembre 1825, et quelques mois plus tard, d'autres réparations ont été nécessaires lorsque le roi a trébuché après avoir quitté son banc. 200 £ ont été alloués par le Trésor pour d'autres réparations en décembre 1825. Avec l'avènement de Guillaume IV, la plus grande partie de la Royal Lodge fut démolie, mais la chapelle survécut et organisa des offices au « bénéfice des serviteurs de l'établissement du parc ».

La reine Victoria assistait occasionnellement aux offices dans la chapelle et elle fit une visite en mars 1842, remarquant « Tout le monde se joignit au chant, ce que j'aime tant. Ensuite nous avons marché jusqu'au Royal Lodge, et dans le jardin qui est très joli..." .

Francis Seymour a donné à la chapelle un nouvel orgue en devenant marquis de Hertford, après avoir été le sous-garde du parc. Une fenêtre dédiée au prince Christian Victor de Schleswig-Holstein, fils du prince Christian et de la princesse Helena a été inaugurée en 1905. Le prince et la princesse Christian vivaient à Cumberland Lodge.

Le duc et la duchesse d'York ont vécu à Royal Lodge à partir de 1931 et sont devenus des fidèles réguliers de la chapelle. Ils ont continué à s'y rendre après être devenus le roi George VI et la reine Elizabeth. George VI a rénové la chapelle, installant un nouveau plafond conçu par Edward Maufe, renouvelant les bancs et ajoutant un couvercle à l'orgue, conçu par Harry Stuart Goodhart-Rendel.

En tant que reine mère, Elizabeth est retournée vivre au Royal Lodge et a régulièrement fréquenté la chapelle jusqu'à sa mort en 2002. Son cercueil se trouvait devant l'autel de la chapelle avant d'être emmené à Londres pour ses funérailles . Sa fille, Élisabeth II, est également membre régulier de la congrégation de la chapelle.

Le 17 juillet 2020, la princesse Beatrice a épousé Edoardo Mapelli Mozzi à la chapelle. Le mariage a eu lieu en privé et confirmé par le palais de Buckingham après les noces.

Les aquarelles de la chapelle ont été peintes dans les années 1830 par Henry Bryan Ziegler, et par Hugh Casson en 1990.

Conception
L'extérieur de la chapelle a été décrit comme un "exercice assez banal de néo-gothique". Elle a été comparée à une autre église voisine de style néo-gothique, l'église Saint-Jean-Baptiste de Windsor, conçue par Charles Hollis en 1820 avec l'aide de Wyatville.

Les sièges de la chapelle ont été conçus pour refléter la hiérarchie entre les paroissiens. Le banc royal était à droite de l'autel, jouxté par un banc pour les serviteurs royaux, les deux bancs partageant une entrée royale séparée. Les bancs royaux faisaient face à un banc pour l'arpenteur adjoint des bois. Des bancs dans une chapelle latérale à gauche étaient destinés au bailli, au fermier du roi et aux gardiens du parc. Les ouvriers étaient assis au rez-de-chaussée et au premier étage. Des sièges supplémentaires ont été ajoutés dans les années 1840 en raison d'un élargissement du personnel de Cumberland Lodge, les plans pour des sièges supplémentaires étant approuvés par Prince Albert et plus de sièges ont été ajoutés dans les années 1850.

Après la mort de Victoire de Saxe-Cobourg-Saalfeld, la duchesse de Kent et mère de l'impératrice Victoria, en mars 1861, Victoria et Albert ont commandé une fenêtre pour le chœur de la chapelle en sa mémoire. Le chœur a été agrandi en même temps selon les plans de Samuel Sanders Teulon et Anthony Salvin. Les travaux de Teulon ajoutèrent 46 sièges à la chapelle et la nouvelle chapelle fut consacrée par l'évêque d'Oxford, Samuel Wilberforce, en novembre 1863.

La chapelle nécessitait encore plus de sièges en 1865, mais le commissaire des bois, Charles Gore, appréhendait de réemployer Teulon pour rénover la chapelle. Il considérait le style du nouveau choeur de Teulon comme incompatible avec la conception de l'ancienne chapelle. Écrivant au gardien de la bourse privée, Charles Phipps, Gore a déclaré qu'il n'aurait pas initialement nommé Teulon s'il avait su que tout le bâtiment devait être rénové, car il pensait que "les églises construites à partir de ses plans sont trop élaborées et fantastiques". Gore craignait que si une "erreur est commise dans un bâtiment tellement visible, ce sera une plaie oculaire au lieu d'un ornement pour le parc".

Salvin a ensuite été nommé pour concevoir une nouvelle allée sud, qui a été achevée en 1866. La reine Victoria a trouvé la nouvelle chapelle "très jolie". La nouvelle chapelle accueillait 225 personnes (180 adultes avec enfants), et n'a guère été modifiée jusqu'à nos jours.

Notes et références

Chapelle au Royaume-Uni
Pages avec des traductions non relues
Monument classé de Grade II dans le Berkshire
Château de Windsor

Chapelle royale de tous les saints


Gianni Infantino (født 23. marts 1970 i Brig) er en schweizisk-italiensk fodboldleder, der siden 26. februar 2016 har været den 9. præsident for det internationale forbund FIFA. Før var han fra 2009 generalsekretær i UEFA. Infantino har statsborgerskab i både Schweiz og Italien. Infantino var involveret i FIFA's korruptionsskandale i forbindelse med Panama Papers.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Gianni Infantinos profil  på FIFAs hjemmeside

FIFA-præsidenter
Sportsfolk fra Schweiz

Gianni Infantino


Mahmut Orhan () este un DJ și producător muzical turc. Activitatea lui se concentrează în special în zonele deep house, indie dance și nu-disco.

Într-un interviu pentru cotidianul turc Sabah, Orhan spunea că a început să lucreze în domeniul muzicii în Bursa, orașul lui natal, la vârsta de 15 ani, pentru ca ulterior să se mute în Istanbul unde avea să mixeze pentru clubul Chilai din cartierul Bebek. În același interviu, artistul a numit clubul Epic Society din Timișoara drept locația lui favorită.

Carieră muzicală
Prima producție semnată Mahmut Orhan a fost "Age of Emotions", track instrumental lansat în 2015. Piesa a devenit primul lui hit în topurile Beatport, urcând până pe locul 15 în secțiunea "Nu-disco". Anul următor a lansat "Feel", în colaborare cu Sena Șener. Piesa s-a bucurat de un real succes comercial pe plan internațional, dominând topurile muzicale din Bulgaria, Grecia și Turcia și figurând în top 10 în țări precum Kazahstan, Polonia, România, Rusia, Serbia sau Ucraina. Piesa a ajuns, de asemenea, #1 în iTunes Dance Chart în 11 țări și #1 în iTunes Main Chart în cinci teritorii. Pe lângă aceasta, Mahmut Orhan a cunoscut și alte succese, precum "Save Me" sau remixul la coloana sonoră a serialului Game of Thrones.

Pe 20 aprilie 2018, Mahmut Orhan a lansat "6 Days", o versiune revigorată a piesei "Six Day War" din 1971 a trupei rock Colonel Bagshot. Pe acest single, producătorul turc păstrează energia vocală a celor de la Colonel Bagshot, dar îi adaugă un aer nou și o atingere orientală. La doar câteva zile de la lansare, piesa a ajuns pe locul 7 în trending pe YouTube în România. De asemenea, piesa a ajuns pe locul 1 în Shazam Top 100 Popular Songs în Albania, Bosnia și Herțegovina, Bulgaria, Grecia, Republica Moldova, România și Serbia.

Discografie

EP-uri

Single-uri

Apariții
2017
  ParookaVille
  Sea Star Festival
  Univibes
2018
  Exit Festival
  Festival 84

Premii
 2017: GQ Türkiye – DJ-ul anului
 2018: fizy – Cel mai bun DJ

Note

Legături externe
  Mahmut Orhan pe Facebook
  Mahmut Orhan pe Instagram
  Mahmut Orhan pe SoundCloud
  Mahmut Orhan pe Spotify
 Mahmut Orhan pe Beatport

Nașteri pe 11 ianuarie
Nașteri în 1993
DJ din Turcia
Oameni în viață
Muzică turcească

Mahmut Orhan


An Melica uniflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anders Jahan Retzius. An Melica uniflora in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Melica

Melica uniflora


Balečki most (Balački most), most na rijeci Cetini nedaleko od sela Vinalića, na području Grada Vrlike.

Povijest
Sagrađen je 1907. godine u doba Austro-Ugarske. Podignut je sklopu cestovnog povezivanja dalmatinskog zaleđa. Austrijska uprava carske pokrajine Dalmacije poduzela je gradnju mosta. Izvođači su bili domaći majstori. Građevni materijal bio je dotjerani kamen tamno-sive boje. Most ima tri otvora polukružnog oblika jednakih veličina koji leže na kamenim pilonima pravokutnog presjeka. Po obliku i gradnji balečki most je srodan je ostalim mostovima iz druge polovice 19. i s početka 20. stoljeća u Dalmaciji. Područje oko mosta, uključujući i korito rijeke Cetine veliko je arheološko nalazište s nalazima iz prapovijesti i antike. Most je obnovljen 2014. godine, pri čemu je zadržan izvorni arhitektonski oblik. Ukupne je duljine 45 metara i širine 5 metara te je projektiran kao dvosmjerna prometnica.

Opis dobra
Zidalni kameni most nad Cetinom ima tri lučna otvora koji leže na kamenim pilonima pravokutnog presjeka. Čeoni zid mosta završava vijencem pravokutnog presjeka koji se pruža čitavom dužinom mosta. Ograda mosta je kamena s kosim većim poklopnim pločama. Konstrukcija mosta učvršćena je krilnim zidovima stožastog oblika s uzvodne i nizvodne strane, građenim grubo obrađenim kamenom. Balački most najviši je most Sinjske krajine, oblikom i načinom gradnje srodan je s ostalim mostovima druge polovice 19. st. u Dalmaciji, građen domaćim kamenom i od domaćih majstora.

Zaštita
Pod oznakom Z-5028 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Vrlika
Cestovni mostovi u Hrvatskoj
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Mostovi na Cetini

Balečki most


Hazan, aşağıdaki anlamlara geliyor olabilir:

 Sonbahar kelimesinin eş anlamlısı. (Kelime Farsça'dır.)
 Melodik duaları yöneten, şan sanatı konusunda eğitim almış Yahudi müzisyen, diğer adıyla kantor.
 Hazan (şarkı) - Sezen Aksu'nu bir şarkısı.
 Hazan Mevsiminde Aşk - Ali Kırca'nın bir kitabı.
 Bahçemde Hazan - Ahmed Günbay Yıldız'ın bir romanı.
 Elhamra'da Hazan - Tanja Kinkel'in bir romanı.
 Hazan Bülbülü - Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın bir oyunu.
 Hazan Rüzgarları - Şukufe Nihal Başar'ın bir romanı.

Hazan


Coronel Pilar es un municipio brasileño del estado de Rio Grande do Sul, que posee una población total de 1.725 habitantes. De acuerdo con el censo de 2010, Coronel Pilar es el municipio que posee la menor población urbana del Brasil, que es de apenas 174 habitantes.

El municipio de Coronel Pilar fue instalado en el año 2000.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Río Grande del Sur

Coronel Pilar


Harold may refer to:

People
 Harold (given name), including a list of persons and fictional characters with the name
 Harold (surname), surname in the English language
 András Arató, known in meme culture as "Hide the Pain Harold"

Arts and entertainment
 Harold (film), a 2008 comedy film
 Harold, an 1876 poem by Alfred, Lord Tennyson
 Harold, the Last of the Saxons, an 1848 book by Edward Bulwer-Lytton, 1st Baron Lytton
 Harold or the Norman Conquest, an opera by Frederic Cowen
 Harold, an 1885 opera by Eduard Nápravník
 Harold, a character from the cartoon The Grim Adventures of Billy & Mandy
Harold & Kumar, a US movie; Harold/Harry is the main actor in the show.

Places
In the United States
 Alpine, Los Angeles County, California, an erstwhile settlement that was also known as Harold
 Harold, Florida, an unincorporated community
 Harold, Kentucky,  an unincorporated community
 Harold, Missouri, an unincorporated community

Elsewhere
 Harold, Ontario, Canada, a community in Stirling-Rawdon township

Other uses
 Cyclone Harold
 Harold (horse), an American Thoroughbred racehorse
 Harold (improvisation), an improvisational form popularized by Del Close
 Harold Interlocking, a rail junction in New York City

See also
 Harald (disambiguation)
 Harrold (disambiguation)
 Herald (disambiguation)
 Jesus H. Christ (folk paretymology)

Harold


رواية بقلم الدكتور سيف الإسلام بن سعود بن عبد العزيز آل سعود. تتحدث الرواية عن والدة الأمير كاتب الرواية التي تعود في الاصل لمنطقة بلوشستان، وكيفية وصولها للرق ثم أصبحت فيما بعد من ضمن حريم الملك السعودي سعود بن عبد العزيز. كذلك تتحدث الرواية عن اسرار وخفيا الحريم في قصر الملك، ومعاناة والدته وذكرياتها عن أرض اجدادها البلوش.

رواية «قلب من بنقلان» تم سحبها من الاسواق بامر من كاتبها، ولكنها ما زالت متوفرة عند من سبق لهم شرائها في بداية نشرها. تتحدث بعض المصادر ان سبب سحبها من الاسواق يعود لخلاف وقع بين الكاتب وبعض من إخوته أبناء الملك سعود حول نشر الرواية بعض من اسرارهم العائلية الخاصة.

روايات سعودية

قلب من بنقلان