Pobačaj u Bosni i Hercegovini obavlja se na zahtjev tijekom prvih deset tjedana trudnoće. Između deset i dvadeset tjedana starosti ljudskoga ploda, pobačaj mora odobriti odbor, a obavlja se kada su život ili zdravlje žene ugroženi, ako ljudski plod ima ozbiljan poremećaj, kada trudnoća proizlazi iz zločina i zbog psihosocijalnih razloga. U svim slučajevima, žene moraju proći kroz savjetovanje. Nakon 20 tjedana starosti ljudskoga ploda, pobačaj se obavlja samo da se spasi život ili zdravlje žene. Samo osobe koje obavljaju ilegalne pobačaje kazneno su kažnjive, a nikada trudnice.

Pravni status pobačaja uređen je zakonom iz 2008. godine, prethodno, bio je uređen Zakonom od 7. listopada 1977., kada je Bosna i Hercegovina bila dio Jugoslavije.

Od 2001. godine stopa pobačaja bila je 1,4 pobačaja po 1000 žena u dobi od 15 do 44 godine, što je među najmanje pobačaja u Europi, slično kao i na Kosovu. Vlada Bosne i Hercegovine izrazila je zabrinutost zbog veće stope pobačaja među adolescentima. Mladi neželjene trudnoće skrivaju, kako od roditelja, tako i uže i šire okoline. Mnogi pobačaji izvršavaju se po privatnim ordinacijama pa danas nije moguće znati istinski broj pobačaja.

Liječnici imaju pravo na priziv savjesti kada je u pitanju obavljanje pobačaja. Zakon im daje to pravo i oni ga koriste. S druge strane, kada bi pacijentica tražila da obavi pobačaj u bolnici, gdje su se svi liječnici pozvali na priziv savjesti, bolnica bi po zakonu morali osigurati da se pobačaj provede. Nisu poznati takvi slučajevi.

Trend negativnog prirodnog priraštaja u Bosni i Hercegovini bilježi se od 2012. godine, a podaci pokazuju kako BiH gubi i do 12,500 ljudi od ukupnog broja stanovnika svake godine što je alarmantan podatak koji ukazuje na eskalaciju bijele kuge. Najveći razlozi bijele kuge su loša socio-ekonomska situacija u zemlji, porast broja prekida trudnoće (pobačaja) kod žena, ali i psihološki aspekti vezani za osnivanje obitelji i stupanje u bračnu zajednicu.

Pokreti za život u Bosni i Hercegovini
"Svjetionik - Centar za život" kao registrirano savjetovalište na području Bosne i Hercegovine djeluje od 2001. godine. Njihove usluge savjetovanja do sada je primilo stotine žena diljem Bosne i Hercegovine, raznih životnih dobi i profila.

Pro-life molitvena inicijativa za zaštitu majki i nerođene djece 40 dana za život započela je djelovanje u Mostaru u jesen 2015. godine, koje traje i danas. Molitelji miroljubljivo bdiju i mole pred Sveučilišnom kliničkom bolnicom Mostar.

Javno mnijenje

U anketi istraživačke kuće "Pew Research" iz 2017. godine ispitanici iz Bosne i Hercegovine bili su ravnomjerno podijeljeni između onih, koji vjeruju da bi pobačaj trebao biti legalan u većini slučajeva (47%) i onih koji misle da bi u većini slučajeva trebao biti ilegalan (47%). Međutim, došlo je do znatne podjele između različitih etničkih i vjerskih skupina, a katolici su pretežno protiv pobačaja (71%).

U umjetnosti
Sabina K. je bosanskohercegovački film koji je napisao i režirao američki redatelj Cristobal Krusen, koji je premijerno prikazan na Sarajevskom filmskom festivalu 2015. Nadahnut je istinitom pričom.

Film prati Sabinu, razvedenu muslimansku ženu i Sašu, katolika. Zaljubljuju se i zaruče, no društvo oko njih nije pretjerano oduševljeno njihovim izborom. Jedino im pomaže Ankica, čiji je sin ubijen u ratu i koja nudi, da se dođu vjenčati na otoku Korčuli, gdje ona živi. U proljeće, Sabina putuje na otok i čeka Sašin dolazak, ali njega zagonetno nema. Putuje kući u Sarajevo, gdje otkrije da se Saša bez objašnjenja preselio iz njihovoga zajedničkoga stana. Prolaze tjedni i Sabina otkriva da je trudna. Njezini prijatelji i obitelj nastoje da pobaci, što ona odlučno odbija učiniti. Njezin se život sve više pogoršava dok ne postane beskućnica i bez posla. U očaju je pokušala i samoubojstvo, no film sretno završava porodom u bolnici i podrškom starih prijatelja.

Izvori

Bosna i Hercegovina
Bosna i Hercegovina

Pobačaj u Bosni i Hercegovini


Regionalna nogometna liga Bosne i Hercegovine – Južna skupina je bila jedna od dvije skupine "Regionalne nogometne lige BiH" (regionalni nogometni savezi Sarajeva, Mostara i Zenice) i liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1981./82.  Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bila "Krivaja" iz Zavidovića.

Ljestvica

 Gornji Vakuf – tadašnji naziv za Gornji Vakuf-Uskoplje
 Lištica – tadašnji naziv za Široki Brijeg
 Pucarevo – tadašnji naziv za Novi Travnik

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Republička liga BiH 1981./82.
 Regionalna liga BiH – Sjever 1981./82.

Vanjske poveznice

Izvori

 nk-sirokibrijeg.com, Miljenko Karačić: Zlatne godine - Šest desetljeća nogometa u Širokom Brijegu, Široki Brijeg, 2008., str. 50-53, preuzeto 8. siječnja 2019.
 issuu.com, Zvonimir Čilić, Željko Kocaj: 66 godina NK "Vitez", Vitez, 2013., str. 64, preuzeto 8. siječnja 2019.

1981-82 jug
 jug
1981-82 2 jug

Regionalna nogometna liga BiH – Jug 1981./82.


A Igreja Evangélica Espanhola (IEE) - em espanhol Iglesia Evangélica Española  - é uma denominação protestante unida na Espanha, formada em 1869, a partir da união entre igrejas luteranas, congregacionais, presbiterianas, valdenses e metodistas.

História

O Protestantismo se espalhou em vários lugares na Espanha desde a década de 1850. Com a ajuda ativa de evangelistas britânicos, especialmente escoceses, Luis de Usoz y Rio começaram a distribuir bíblias e folhetos evangélicos. Outros evangelistas foram Francisco de Paula Ruet e Manuel Matamoros. Vários deles encontraram refúgio em Gibraltar, onde uma pequena comunidade protestante havia sido estabelecida. Manuel Matamoros e outros foram presos em 1860; seu julgamento levantou protestos em toda a Europa. Em resposta a esses apelos, o governo decidiu expulsar os líderes protestantes do país.

Os desenvolvimentos políticos após as guerras napoleônicas começaram a criar uma nova situação. Em 1868, a liberdade de culto foi garantida constitucionalmente. Em 1868, a Igreja Reformada Espanhola foi formada. Um ano depois foi convocada uma assembléia com o objetivo de reunir as diversas comunidades.

Em 1871 foi feita outra tentativa e, com a adição de novas comunidades, a igreja passou a ser a Igreja Cristã Espanhola e adotou sua própria confissão de fé.

Em 1880 ocorreu uma divisão; um dos párocos deixou a igreja e fundou, junto com algumas comunidades, a Igreja Espanhola Reformada Episcopal, que adotou a liturgia das igrejas inglesas.

Em 1890, com a adição de comunidades no norte da Espanha, o nome da igreja mudou novamente para Iglesia Evangélica Espanhola (IEE). A confissão de fé permaneceu inalterada até 1955, quando a Igreja Metodista da Catalunha e Baleares foi incorporada à IEE.

Em 2006 a denominação tinha cerca de 10.000 membros, em 40 igrejas.

Doutrina

A denominação subscreve o Credo dos Apóstolos, Credo Atanasiano, Catecismo de Heidelberg, Credo Niceno e Segunda Confissão Helvética.

Além disso, permite a ordenação de mulheres e o casamento entre pessoas do mesmo sexo.

Relações intereclesiásticas

A denominação é membro do Conselho Mundial de Igrejas, da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas e do Concílio Metodista Mundial.

Denominações unidas na Espanha
Denominações unidas que permitem o casamento entre pessoas do mesmo sexo
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Membros do Conselho Mundial de Igrejas

Igreja Evangélica Espanhola


Den polsk-russiske krig var en serie felttog i perioden 1605 til 1618 under det som i russisk historie kaldes de urolige tider.

Aktørerne i krigen vekslede. Polen-Litauen var ikke formelt i krig med Rusland før i 1609, men inden den tid havde flere polske og litauiske feltherrer organiseret sine egne felttog ind i de russiske områder. Sverige deltog også i krigen, i felttoget kendt som den ingermanlandske krig. Rusland var på denne tid også præget af borgerkrig, og de russiske fraktioner kæmpede både indbyrdes og i skiftende alliancer og krige med og mod nabolandene.

De indledende faser af krigen førte med sig polsk-litauisk fremgang, og i 1610 erobrede polakkerne Moskva. Kong Sigismund III udnævnte først sønnen Władysław til zar, men da han senere forsøgte at gøre sig selv til russisk hersker, brød alliancen med de russiske bojarere sammen. Polakkerne blev da drevet ud af Moskva af en frivillig hær ledet af Kuzma Minin og Dmitrij Pozjarskij, og den vigtige fæstningsby Smolensk faldt i russernes hænder. I perioden 1612 til 1617 kunne ingen af siderne sætte nogen større offensiver i gang, men efter Sigismunds mislykkede offensiv i 1617-18 blev en våbenhvile underskrevet i Deulino i 1618. Aftalen gav Polen-Litauen visse territoriale udvidelser men opretholdt Ruslands uafhængighed. Aftalen varede i 15 år, og ved våbenhvilens udløb udbrød der en ny krig mellem landene.

De urolige tider
Russiske krige
Polske krige
Litauiske krige

Den polsk-russiske krig (1605–1618)


Aceasta este o listă de marinari români:

 Traian Băsescu
 Eugeniu P. Botez
 Irina Constanziu-Vlassopol
 Victor Vlad Delamarina
 Ion Paulat
 Constantin Scarlat
 Teodora Angela Lefterescu
 Giovanni din Sulina

Note

Legături externe
 Femeile mării: Irina Constanziu-Vlassopol, Teodora Angela Lefterescu și Principesa Ileana, 15 august 2014, Mariana Iancu, Adevărul

Marinari români

Listă de marinari români


السلطان ميزان زين العابدين هو سلطان ماليزيا (يانغ دي-برتوان أغونغ) السابق، وقد تبعه في حكم ماليزيا السلطان عبد الحليم سلطان قدح. ولد في كوالا ترغكانو في ترغكانو دار الإيمان في 22 يناير 1962م. يعد سلطانا لماليزيا وحاكما لولاية ترغكانو دار الإيمان. تولى الحكم في 15 مايو 1998 بعد وفاة أبيه السلطان محمود المكتفي بالله شاه.

مراجع

العائلة الملكية في ترغكانو
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ترغكانو
حاصلون على نيشان تاج المملكة
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة قائد
خريجو ساندهيرست
سلاطين ترغكانو
سياسيون ماليزيون في القرن 20
سياسيون ماليزيون في القرن 21
فائزون بميداليات ذهبية في ألعاب جنوب شرق آسيا من ماليزيا
فائزون بميداليات في ألعاب جنوب شرق آسيا في الفروسية
ماليزيون من أصل تايلندي
ماليزيون من أصل عربي
ماليزيون من أصل ملايوي
مسلمون ماليزيون
ملكيون من ماليزيا
منافسون في الألعاب الآسيوية الجنوب الشرقية 2017
مواليد 1381 هـ
مواليد 1962
مواليد في كوالا ترغكانو

ميزان زين العابدين سلطان ترغكانو


ඇන්ටාක්ටිකාව යනු දක්ෂිණ ධ්‍රැවය ආශ්‍රිතව පිහිටි මහාද්වීපයකි.

ඇන්ටාක්ටිකාව යන්න මගින් පහත දෑ ද අදහස් විය හැකිය:

ස්ථාන
 ඇන්ටාක්ටික්, දක්ෂිණ ධ්‍රැව කලාපය
 ඇන්ටාක්ටික් තැටිය, මහාද්වීපය අඩංගුවන භූ කාරක තැටිය
 Antártica (commune), the Chilean commune including Chilean Antarctic territory
 Antártica Chilena Province, a Chilean province including the Chilean Antarctic territory and part of Isla Grande de Tierra del Fuego
 France Antarctique, බ්‍රසීලයේ කෙටි කලක් පැවති ප්‍රංශ කොලනිය

කලා සහ විනෝදාස්වාදය

සංගීතය
 Antarctica (band), a 1990s New York band
 Antarctica (Richie Beirach album) (1985)
 Antarctica (The Secret Handshake album) (2004)
 Antarctica (Vangelis album), a 1983 soundtrack album
 Antarctica: The Bliss Out, Vol. 2, a 1997 album by Windy & Carl

චිත්‍රපට
 Antarctica (1983 film)
 Antarctica (1991 film)
 Antarctica (1995 film)
 Antarctica (2020 film)

වෙනත් කලා සහ විනෝදාස්වාදය
 Antarctica (novel), a 1997 science fiction novel by Kim Stanley Robinson
 Antarctica: Empire of the Penguin, a theme area opened in 2013 at SeaWorld Orlando
 Antarctica, a 1999 short story collection by Claire Keegan

ආශ්‍රිත

 Antarctic Circle
 Antarcticavis, වඳවී ගිය කුරුළු විශේෂය
 Arctica (බහුරුත්හරණය)
 ඇන්ටාක්ටික් (බහුරුත්හරණය)

ඇන්ටාක්ටිකාව (බහුරුත්හරණය)


سيدي يوسف بن أحمد هي قرية مغربية تنتمي لإقليم صفرو، جنوبي مدينة فاس. تضم هذه البلدة 11.292 ساكنا حسب إحصاء سبتمبر 2004.

مراجع

(ar) محمد بن عسكر الحسني الشفشاوني, دوحة الناشر لمحاسن من كان بالمغرب من مشايخ القرن العاشر, Maroc, 1577
أماكن مأهولة في إقليم صفرو
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم صفرو
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

سيدي يوسف بن أحمد


Booby Trap est un groupe de thrash metal et punk rock portugais, originaire d'Aveiro. Le groupe est actif entre 1993 et 1997, remportant un succès considérable dans le mouvement underground de l'époque. Ils se sont à nouveau réunis en 2012, après une interruption de 15 ans.

Biographie

Origines (1993—1997)
Au début de ses activités, Booby Trap participe et remporte la première place de plusieurs concours de musique moderne portugaise, le plus important étant la première édition du Concurso de Música Moderna do Porto, contre plus de 40 groupes, avec un jury composé d'Adolfo Luxúria Canibal (Mão Morta), de Paulo Barros (Tarantula), João Ribas (Censurados), Hugo Moutinho (Blitz) et Paula Rocha (Rádio Minuto).

En 1994, ils sortent leur démo . En 1996, ils participent avec 10 morceaux au split-CD , aux côtés des groupes brésiliens TIT et Locus Horrendus, édité par Fast'n'Loud. Avant d'interrompre ses activités en 1997, Booby Trap participe à plus d'une centaine de concerts du nord au sud du Portugal, partageant la scène avec des groupes nationaux et internationaux tels que Cradle of Filth, Hypocrisy, Grave, Gorefest, Charged GBH, Dorsal Atlântica, Moonspell, Tarantula et Inkisição, et de la scène underground des années 1990.

Après la séparation, les membres participent de leurs côtés à plusieurs groupes et projets, notamment : Miguel Santos dans Superego ; Pedro Azevedo dans Wild Bull ; Pedro Junqueiro dans Snowball, Konk et Wild Bull ; Nuno Barbosa dans Strange Airplane et Ricardo Melo dans Anger.

Réunion (2012)
En 2012, Booby Trap accepte l'invitation du Festival Vértice à un concert de retrouvailles du groupe, après 15 ans de pause. Le festival est organisé par le conseil municipal d'Aveiro et se tient dans l'emblématique Teatro Aveirense, avec la présence de plus d'une douzaine de groupes et de DJ locaux. Profitant de cette rencontre, ils participent également au  Blindagem Metal Fest, partageant la scène avec WAKO, Echidna, I, Machinery et Dark Oath.

Dans cette nouvelle incarnation, le line-up du groupe conserve trois des membres fondateurs, renforcés par l'arrivée de Carlos Ferreira (ex-Deep Pression et Hu-Matic) à la basse, et ne comptant que sur une seule guitare. Après un accueil chalereux reçu lors des concerts de retrouvailles, le groupe décide de poursuivre ses activités. En , Booby Trap devient l'un des groupes sélectionnés parmi plus d'une centaine pour l'édition 2013 de W:O:A Metal Battle Portugal, participant au tour éliminatoire à Braga, le , aux côtés de Brutal Brain Damage, Pestifer et Waste.

(2013—2015)
En , le groupe sort l'album , son premier album en 16 ans. L'album est enregistré dans leur propre salle de répétition, convertie en studio. L'album rassemble huit morceau dont un bonus et comporte la participation de Zé Luis Rocha, vocaliste du groupe local The Last of Them dans le morceau d'ouverture . L'album est distribué par le groupe lui-même, sur son compte Bandcamp au format numérique.

En 2014, l'album est réédité en format CD par le label Non Nobis Productions, incluant une chanson bonus qui est une reprise de  de Motörhead. Cette édition compte donc dix chansons au total. Outre la distribution sur CD, l'album est désormais disponible sur plusieurs plateformes numériques, dont iTunes et Amazon. Toujours en 2014, l'album a été réédité en vinyle par Sasg Records. Cette édition contient les mêmes dix chansons que l'édition CD, mais dans un ordre différent et avec un nouveau mastering, réalisé par Miguel Marques du Bender Mastering Studio.

Le , la première cassette démo, , est rééditée par Firecum Records, désormais en format CD et avec l'ajout de morceaux enregistrés en répétition, dont deux inédits. Le même jour, Miguel Santos, l'un des membres fondateurs, quitte le groupe, prétextant un désaccord concernant le modèle de gestion actuel du groupe. Plus tard, il révélera que la bande démo avait été rééditée à son insu et que c'était la raison décisive de son départ du groupe. Du line-up original, il ne reste que deux éléments, curieusement les mêmes qui, en 2011, ont formé le groupe de reprises Wild Bull. La place vacante à la batterie a été prise trois jours plus tard par Hugo Lemos.

(2016—2018)
En 2016, ils éditent leur deuxième album studio  et en font la promotion avec plusieurs concerts et prestations dans des festivals à travers le pays aux côtés de groupes comme Ratos de Porão, Bulldozer, Malignant Tumour et Martyr.

En 2017, ils font plusieurs sorties, 2 splits avec le groupe de punk rock de Lisbonne Albert Fish et l'EP Drunkenstein. En 2018, Carlos Ferreira quitte le groupe et est remplacé par Fernando Santos, bassiste du groupe de punk rock Estado De Sitio juste à temps pour se produire dans 2 des plus grands festivals de heavy metal du pays, Laurus Nobilis Music à Famalicão qui comptait également Septic Flesh et Dark Tranquility dans le line-up[12] et Vagos Metal Fest où des noms comme Suicidal Tendencies, Ross The Boss et Municipal Waste étaient présents[13]. Après ces festivals, le groupe ferme en studio l'enregistrement du successeur d'Overloaded qui serait édité début 2019.

Derniers albums (depuis 2019)
Au début de 2019, le groupe annonce la sortie de son troisième album studio ainsi qu'un premier single, puis en , sort l'album,  via le label Firecum Records. Il publie ensuite, en décembre de la même année, l'EP , une œuvre qui rassemble 6 morceaux en seulement 37 secondes. En , Miguel Azevedo rejoint le groupe en tant que deuxième guitariste, mais il ne participe pas à l'enregistrement de leur dernier album , édité en novembre une fois de plus par Firecum Records.

Membres

Chronologie

Discographie

Albums studio
 2013 :  (Lançamento de Autor, réédité en 2014 par Non Nobis Productions et Sasg Records)
 2015 :  (Firecum Records)
 2016 :  (Firecum Records)
 2019 :

Démos
 1994 :  (Martelo Pneumático)

Splits
 1996 :  (avec les groupes TIT et Locus Horrendus) (Fast'n'Loud)
 2020 :  (avec Pitch Black et Buried Alive) (Firecum Records)

Participations
 1994 :  (avec la chanson ) (Global)
 1995 :  (avec les chansons  et ) (Fast'n'Loud, réédité en 1996)
 1996 :  (avec la chanson ) (Deflagra, réédité en 2006)
 2014 :  (avec la chanson ) (13MetalComp)
 2014 :  (avec la chanson Calem-se Já!) (Associação Cultural e Recreativa 'Recreio do Castor')
 2014 :  (avec la chanson ) (Non Nobis Productions)
 2015 :  (avec la chanson ) (Nordavind Records)
 2016 :  (avec la chanson ) (Rot'em Records)
 2017 :  (avec la chanson ) (Ragingplanet)
 2017 :  (avec la chanson Drunkenstein) (Sindicato)

EP Splits
 2017 :  (split-EP avec Albert Fish) (Firecum Records, Ragingplanet)
 2017 :  (EP split avec Albert Fish) (Firecum Records)

EP
 2017 : Drunkenstein (Firecum Records, Non Nobis Productions)
 2019 :

Notes et références

Liens externes

Groupe portugais de punk rock
Groupe portugais de thrash metal
Groupe musical portugais
Groupe musical formé en 1993
Groupe musical séparé en 1997
Groupe musical reformé en 2012

Booby Trap


Endosphaeraceae, porodica zelenih algi uključivana u red Chlamydomonadales čiji se rodovi danas uključuju u porodicu Chlorochytriaceae.

Rodovi
 Burkillia West & G.S.West, 1908
 Phyllobium Klebs, 1881
 Rhodochytrium Lagerheim, 1893
 Scotinosphaera Klebs, 1881

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Chlamydomonadales

Endosphaeraceae


Cycnogeton, rod vodenog bilja u porodici brulovki. Svega osam priznatih vrsta koje rastu po Novoj Gvineji i Australiji.

Vrste
 Cycnogeton alcockiae  (Aston) Mering & Kadereit
 Cycnogeton dubium (R.Br.) Mering & Kadereit
 Cycnogeton huegelii Endl.
 Cycnogeton lineare  (Endl.) Sond.
 Cycnogeton microtuberosum (Aston) Mering & Kadereit
 Cycnogeton multifructum  (Aston) Mering & Kadereit
 Cycnogeton procerum (R.Br.) Buchenau
 Cycnogeton rheophilum (Aston) Mering & Kadereit

Izvori

Brulovke

Cycnogeton


Šamaš ili šames je naziv za pomoćnog službenika koji u sinagogi održava čistoću i obavlja druge poslove. Šamaš je službenik Židovske općine, bet-dina (lokalnog suda) ili škole. Kada bi se ukazala potreba, oni su obavljali i dužnost predmolitelja i čitali Toru Toru. U mnogim mjestima, naročito u malim i siromašnim, koja nisu mogla plaćati vjeroučitelja, šamaš je poučavao djecu.

Izvori

Vanjske poveznice
Šamaš (Šames)

Židovi

Šamaš (judaizam)


Heemskirk steht für:

 Heemskirk River, Fluss im Nordwesten Tasmaniens, Australien
 Mount Heemskirk, Berg im Westen Tasmaniens, Australien

Heemskirk


Legenda (titlu original: Legend) este un film american din 1985 regizat de Ridley Scott. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Tom Cruise, Mia Sara, Tim Curry, David Bennent, Alice Playten, Billy Barty, Cork Hubbert și Annabelle Lanyon. Filmul este o poveste întunecată și a fost descris ca fiind o întoarcere la mai multe fabule originale -uneori deranjante- din tradiția orală a celor mai vechi timpuri, înainte de a fi citite și rescrise la scară largă.

Prezentare

Darkness vrea să arunce lumea în întuneric pentru a o putea conduce- în acest scop își trimite goblinii, conduși de Blix, să-i omoare pe ultimii doi unicorni.

Distribuție
 Tom Cruise ca Jack
 Mia Sara ca Prințesa Lily
 Tim Curry ca Darkness
 David Bennent ca Honeythorn Gump, un elf și paznic al pădurii
 Alice Playten ca Blix, conducătorul goblinilor lui Darkness
 Alice Playten - este de asemenea și vocea lui Gump (dar nemenționat deoarece s-a considerat că vocea sa are accent prea germană.
 Billy Barty ca Screwball
 Cork Hubbert ca Brown Tom
 Peter O'Farrell ca Pox
 Kiran Shah ca Blunder, aparent un spiriduș, dar de fapt este un elf aflat în rătăcire, care a căzut sub influența lui Darkness
 Annabelle Lanyon ca Oona, o zână care are o pasiune pentru Jack
 Chris Lorch ca Piecepypes
 Robert Picardo ca Meg Mucklebones
 Tina Martin ca Nell, soția fermierului care trăiește la marginea pădurii

Producție
Filmările au început la 26 martie 1984. Platoul 7 al Pinewood Studios a fost în întregime incendiat la 27 iunie 1984.

Artistul în machiaj Rob Bottin a conceput pentru acest film un nou tip de machiaj, din silicon, permițând expresii faciale mai bune ale actorilor.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme fantastice din anii 1980

Filme din 1985
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Ridley Scott
Filme fantastice din anii 1980
Filme cu demoni
Filme de aventuri
Filme de dragoste
Filme Regency Enterprises
Filme 20th Century Fox
Filme Universal Pictures
Filme de fantezie întunecată
Filme idol
Filme Pinewood Studios

Legenda (film din 1985)


Der Trójgarb () ist ein Berg mit drei Gipfeln mit einer Höhe von 778, 757 und 738 m im Waldenburger Bergland im Westen der Mittel-Sudeten und liegt in der Woiwodschaft Niederschlesien, Polen. Er befindet sich westlich von Szczawno-Zdrój (Bad Salzbrunn) im Trójgarb- und Krąglak-Massiv, das die Umgebung um etwa 300 m überragt. Bis 1945 befanden sich auf dem Gipfel eine Baude und ein Aussichtsturm. Von 1977 bis 1984 wurde unterhalb des Berges bei Lubomin (Liebersdorf) mit der Bacówka pod Trójgarbem (Berghütte am Trójgarb) eine Hütte des polnischen Tourismusverbandes PTTK errichtet, deren Ruinen noch sichtbar sind.

Der Sattelberg liegt im Landschaftsschutzgebiet Chełmiec (Hochwald), Trójgarb und Krzyżowa Góra bei Strzegom (Striegau).

Wanderwege über den Sattelwald
 Grüne Markierung: Gostków (Giesmannsdorf) – Trójgarb (Sattelwald) – Chełmiec (Hochwald)
 Gelbe Markierung: Szczawno-Zdrój (Bad Salzbrunn) – Trójgarb (Sattelwald) – Bolków (Bolkenhain)
 Blaue Markierung: Zamek Cisy (Ruine Zeisburg) – Trójgarb (Sattelwald) – Witków (Wittgendorf)

Literatur
 Mapa Turystyczna, Sudety Środkowe. Mittlere Sudeten. Maßstab 1:40000, Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2011, ISBN 978-83-62917-84-6.

Berg in der Woiwodschaft Niederschlesien
Berg in Europa
Gmina Czarny Bór
Gmina Stare Bogaczowice
Berg unter 1000 Meter

Trójgarb


Constantin Popovici (* 2. Oktober 1988 in Bukarest) ist ein rumänischer Wasserspringer, der im 10-m-Turm- und Synchronspringen antritt. Er startet für den Verein CSA Steaua Bukarest und wird von Florin Avasiloaie trainiert.

Popovici bestritt bei der Europameisterschaft 2008 in Eindhoven seine ersten internationalen Titelkämpfe, wo er im Finale vom 10-m-Turm Zehnter wurde. Er nahm wenig später in Peking an den Olympischen Spielen teil und schied dort vom 10-m-Turm als 23. im Vorkampf aus. Im folgenden Jahr konnte er bei der Weltmeisterschaft in Rom erneut ein Finale erreichen und belegte vom Turm einen guten achten Rang. Weitere Finalteilnahmen errang Popovici bei der Europameisterschaft 2010 in Budapest und 2011 in Turin, wo er Neunter bzw. Zehnter wurde. 2023 wurde er in Fukuoka beim Klippenspringen aus 27 m Höhe Weltmeister.

Weblinks

 Ergebnisübersicht auf the-sports.org (englisch)

Einzelnachweise

Wasserspringer (Rumänien)
Weltmeister (Wasserspringen)
Olympiateilnehmer (Rumänien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Person (CSA Steaua Bukarest)
Rumäne
Geboren 1988
Mann

Constantin Popovici (Wasserspringer)


Antonio Eguino Arteaga (La Paz, Bolivia; 5 de febrero de 1938) es un director de cine boliviano, siendo uno de las figuras esenciales en la cinematografía en Bolivia.

Biografía

Antonio Eguino nació el 5 de febrero de 1938 en el departamento de La Paz en el centro minero Viloco. Estudió en el colegio Instituto Americano en la ciudad de La Paz. En Estados Unidos estudió Ingeniería Mecánica, pero dejó la carrera antes de concluir para estudiar fotografía en el Film Institute en la New York University.

A su retorno en Bolivia en 1967, se une al Grupo Ukamau de Jorge Sanjinés, como director de fotografía y operador de cámara. Fue director de fotografía en las películas Yawar Mallku (1969) y El coraje del pueblo (1971). En 1970 realizó su primer cortometraje titulado "Basta", documental acerca de la nacionalización de la empresa Gulf Oil Co. En 1971 nuevamente fue director de fotografía en el largometraje "El coraje del pueblo"

En 1972, luego del exilio de Jorge Sanjinés a raíz del golpe de Estado del Gral. Hugo Banzer, se separa el Grupo Ukamau,  y Eguino funda la Empresa Productora Ukamau junto a Oscar Soria. En 1974 presenta su primer largometraje titulado "Pueblo chico" con la productora Ukamau; en 1977 se estrena Chuquiago, largometraje que se convertiría en la obra clásica de Antonio Eguino. En 1984 Antonio Eguino presenta el largometraje Amargo Mar y en 2007 Los Andes no creen en Dios.

Luego de concluir "Amargo mar", Antonio Eguino tuvo un papel importante en la creación del Consejo Nacional del Cine de Bolivia - CONACINE y de la Asociación de Cineastas. Ocupó también varios cargos en instituciones públicas y privadas, fue director del Canal de Televisión Estatal (Canal 7), del Consejo Nacional de Cine de Bolivia y la Cinemateca Boliviana, fue también Viceministro de Cultura.

Entre otros reconocimientos a la trayectoria de Eguino, el 21 de marzo de 2010, fue condecorado con la medalla "José María Velasco Maidana" en reconocimiento a la producción cinematográfica boliviana, por el Ministerio de Culturas y el Consejo Nacional del Cine.

Filmografía
 Pueblo Chico (1974)
 Chuquiago (1977)
 Amargo Mar (1984)
 Los Andes no creen en Dios (2007)

Referencias

Enlaces externos
 Antonio Eguino en www.frombolivia.com
 Antonio Eguino en www.cinelatinoamericano.org
 OBLITAS, Mónica:Antonio Eguino:, publicado en "Los Tiempos", consultado en  en febrero de 2012.
 CALVO, Guadi:Luz en los Andes, el cine de Antonio Eguino , consultado en www.caratula.net en febrero de 2012

Paceños
Sanjines jorge

Antonio Eguino


Chile ríe y canta es un álbum de música folclórica de Chile de varios intérpretes, lanzado por el sello discográfico Alerce en 1987, que recopila temas de varios artistas conocidos, tales como Tito Fernández, Margot Loyola, Patricio Manns, Pedro Yáñez, Chamal y Hugo Lagos, o los para entonces fallecidos Héctor Pavez, Rolando Alarcón y Violeta Parra.

Esta es una de las varias entregas que se lanzaron para la peña folclórica Chile Canta y Ríe, programa radial creado por René Largo Farías en 1963 para Radio Minería.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de Chile de los años 1980
Álbumes de Tito Fernández
Álbumes de Patricio Manns
Álbumes de Violeta Parra
Álbumes de varios artistas
Álbumes de Alerce
Álbumes en español

Chile ríe y canta (álbum)


Kousted Kirke er sognekirken i Kousted Sogn, Randers Søndre Provsti i Århus Stift.
Den ligger i landsbyen Kousted lidt nordvest for Randers i Randers Kommune; indtil Kommunalreformen i 1970 lå den i Nørhald Herred, Randers Amt

Til kirken hører en kirkelade, hvis ældste dele stammer fra 1550.

Beskrivelse af kirken
Kor og skib er opført i romansk tid af granitkvadre over skråkantsokkel. Begge portaler er bevaret. Den tilmurede norddør har trekvartsøjler med baser og kapitæler; søjler fortsætter som rundstav om det glatte tympanonfelt. Syddøren er bevaret i brug, den har ligeledes trekvartsøjler, dog er den østre søjle snoet, søjlerne fortsætter som rundstav om tympanonfeltet, der har en båndsløjfe i kraftigt relief.

I nordmuren er bevaret tre romanske vinduer med monolitoverliggere. Nederst i skibets nordøsthjørne er indsat en billedkvader med en løve, relieffet er indsat omvendt. Tårnet og våbenhuset er opført i sengotisk tid, våbenhuset er usædvanligt højt og har kamtakgavl med højblændinger. I våbenhuset står en romansk gravsten med reliefkors og bladornamentik, desuden ses en gravsten over sognepræst Jens Brask (død 1654).

Kor og skib har fået indbygget krydshvælv i sengotisk tid. Den runde korbue er bevaret med kragsten.  Prædikestolen er fra begyndelsen af 1600-tallet. Altertavlen blev i 1993 udsmykket med patchwork syet af kvinder fra sognet under ledelse af Anne Marie Harrison.

Den romanske granitfont har dobbeltløver med lange tunger i ret lavt relief på kummen (Mackeprang 272-73). Fonten er registreret i Mouritz Mackeprangs  Danmarks middelalderlige Døbefonte (Nord og Sønderjylland - Østjyske løvefonte - Smågrupper og enligtstående - De langtungede.)

Galleri

Noter

Kilde
 Teksten er baseret på "Kousted kirke"  hos Nordenskirker.dk der har frit materiale. ("Tilladelse til materiale fra Nordenskirker.dk")

Eksterne henvisninger

 Kousted Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Randers Kommune
Kirker i Århus Stift
Kirker i Randers Amt

Kousted Kirke


1974 yılında telif hakları ve film dağıtım şirketi olarak kurulan Umut Sanat, Türkiye'de film, sanat ürünleri prodüksiyonu ve animasyon konusunda faaliyet gösteren bir şirketler grubudur. UMUT SANAT geçmişten gelen tecrübesi ile eğlence sektöründe büyüme potansiyeli olan alanlarda yatırımlar gerçekleştirmiştir :
 Türkiye çapında 4 ilde faaliyet gösteren 32 sinema salonu,
 Türk sinema endüstrisine büyük katkısı olan yapım ünitesi,
 Türkiye çapında dağıtım ağına sahip sinema filmi dağıtım organizasyonu,
 Türkiye ve dünya piyasaları için telif hakları danışmanlığı organizasyonu,
 Türkiye ve dış pazarlara yönelik faaliyet gösteren animasyon stüdyosu,
 İstanbul Boğazı'nda bulunan eğlence merkezi,
 Topkapı Sarayı'nda bulunan restaurant.

Umut Sanat'ın faaliyet gösterdiği belli başlı alanlardır.
Umut Sanat, bu faaliyetlerini 5 şirketin çatısı altında sürdürmektedir...

» Umut Sanat Ürünleri

» Umut Sanat Filmcilik

» Umut Sanat Kültür

» Kenet Turizm A.Ş.

» Kenet Uluslararası A.Ş.

Dış bağlantılar
https://web.archive.org/web/20060703024807/http://www.umutsanat.com.tr/

Türkiye merkezli film yapım şirketleri
Türkiye merkezli film dağıtım şirketleri
1974'te kurulan medya şirketleri

Umut Sanat


Daniel Elsner (Memmingerberg, Alemania Federal, 4 de enero de 1979), es un tenista alemán, su mayor puesto fue el número 92 en el ranking de la ATP.

En su juventud, Elsner estuvo considerado uno de los tenistas más talentosos del mundo, llegando a ser número 2 del mundo en las categorías júnior.

Enlaces externos

Tenistas masculinos de Alemania

Daniel Elsner


بلدية سينس , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 319 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

سينس


La fibrilline ou FBN est une glycoprotéine essentielle à la formation des fibres élastiques présentes dans le tissu conjonctif. La fibrilline est sécrétée dans la matrice extracellulaire par les fibroblastes et s'incorpore dans les microfibrilles insolubles, qui semblent fournir un échafaudage pour le dépôt d'élastine.

Types

Fibrilline-1

Fibrilline-2
La fibrilline-2 a été isolée en 1994 par Zhang et elle est pensé jouer un rôle dans l'élastogenèse précoce. Des mutations du gène de la fibrilline-2 ont été liées au syndrome de Beals.

Fibrilline-3
Plus récemment, la fibrilline-3 a été décrite et on croit qu'elle est localisée principalement dans le cerveau. En plus du cerveau, la fibrilline-3 a été localisée dans les gonades et les ovaires de mulots.

Fibrilline-4
La fibrilline-4 a été découverte pour la première fois chez le poisson-zèbre et elle a une séquence similaire à la fibrilline-2.

Aspects cliniques
Le syndrome de Marfan est une maladie génétique du tissu conjonctif causée par un gène FBN1 défectueux. Des mutations dans FBN1 et FBN2 sont également parfois associées à la scoliose idiopathique chez l'adolescent.

Références

Liens externes

Protéine

Fibrilline


est un lutteur de sumo professionnel. Sa carrière débute en 2012 à 18 ans et il atteint la première division, makuuchi, en septembre 2015. Son plus haut rang atteint en carrière est sekiwake. Il a remporté quatre étoiles dorées en battant un yokozuna, quatre prix pour performance exceptionnelle et un prix technique. Il appartient à l'écurie Oitekaze. En janvier 2021 il devient le premier lutteur de la préfecture de Saitama à remporter un tournoi en makuuchi.

Jeunesse
Il commence le sumo lors de sa première année à l'école primaire. Au collège, il est membre d'un club situé à Iruma, où il développe son attaque de poussée. Issu d'une famille monoparentale, sa motivation principale était de pouvoir soutenir sa mère en devenant professionnel. Il fréquente ensuite , une école célèbre pour son club de sumo, et obtient une place dans l'équipe première du club vers la fin de sa deuxième année. Au cours de sa dernière année, il contribue à la deuxième place de son école dans la compétition par équipe aux championnats nationaux. Après avoir obtenu son diplôme, il rejoint l'écurie Oitekaze pour poursuivre une carrière de sumo professionnel.

Carrière
Il adopte le shikona Daishoei pour son premier tournoi. Il remporte la division jonokuchi avec un résultat de 7-0 en mars 2012 et un résultat de 6-1 au tournoi suivant en jonidan en mai lui offre une promotion en sandanme, où il enregistre quatre victoires en juillet. Il modifie légèrement son nom de ring pour Daieishō après ce tournoi. Il est promu makushita à la suite de bilans positifs lors des deux tournois suivants mais se trouve ensuite relégué en sandanme. Un tournoi victorieux avec un parfait 7-0 en mai 2013 assure son retour en makushita. Après trois kachi-koshi, Daieishō est promu en deuxième division (jūryō) pour le tournoi de juillet 2014. Il est le quatorzième ancien élève de l'entraîneur Michinori Yamada de Saitama Sakae à atteindre ce rang. Grâce à un niveau de performance constant en jūryō pendant un an et un résultat de 9-6 en juillet 2015, il est promu dans la première division (makuuchi).

Il fait ses débuts en tant que benjamin du tournoi de septembre 2015 à 21 ans. A l'issue d'un make-koshi lors de ce tournoi et du suivant, il est rétrogradé au rang de jūryō. Il remonte en makuuchi pour le tournoi de mars 2016, redescend en novembre et remonte en mars 2017. Il assure alors sa place au rang de maegashira pendant presque trois ans.

Après avoir remporté un kinboshi contre Hakuhō en novembre 2019, il reçoit le prix de la performance exceptionnelle et fait ses débuts au rang de komusubi en janvier 2020, échouant de peu à obtenir une majorité des victoires, terminant à 7–8. Il est promu sekiwake pour le tournoi de septembre 2020, premier lutteur de la préfecture de Saitama à atteindre ce rang depuis Wakachichibu en juillet 1963, mais retourne dans les rangs maegashira après avoir enregistré seulement cinq victoires dans ce tournoi.

Daieishō remporte sa première Coupe de l'Empereur avec un résultat de 13-2 au rang de maegashira 1 lors du tournoi de janvier 2021, au cours duquel il bat tous les lutteurs san'yaku classés au-dessus de lui au cours de la première semaine. Il est le premier maegashira à réussir cet exploit depuis le début des tournois de 15 jours en 1949. Il reçoit à la fois le prix de la performance exceptionnelle et le prix de la technique pour ses efforts. Lors du tournoi de mars 2021, il est de nouveau san'yaku au rang de komusubi et déclare son désir de réussir à obtenir une promotion en tant qu'ōzeki. Il perd son rang à l'issue du tournoi de mai. En septembre 2021, il remporte son troisième  en carrière en infligeant à Terunofuji sa première défaite en tant que yokozuna le neuvième jour. Il reprend son rang de  en janvier 2022 pour un seul tournoi. Il bat de nouveau Terunofuji lors de la deuxième journée du tournoi de mars 2022 pour son quatrième .

Style de combat
Daieishō est un spécialiste du tsuki et de l'oshi, ce qui signifie qu'il s'appuie sur des techniques de poussée pour vaincre ses adversaires plutôt que sur celles de lutte à la ceinture. L'oshidashi représente 45% de ses victoires. Bien qu'il ait également utilisé des techniques de saisie de ceinture au cours de sa carrière au lycée, il s'est concentré sur la poussée depuis qu'il est devenu professionnel. Il a déclaré dans une interview, lors de l'annonce de sa promotion en jūryō en mai 2014, qu'il voulait pousser comme l'ancien ōzeki Chiyotaikai.

Voir également
 Glossaire des termes de sumo

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1993
Sumo
Lutteur de sumo

Daieishō Hayato


Lago Merín es un balneario uruguayo ubicado en el departamento de Cerro Largo, bajo la administración del municipio de Río Branco.

Ubicación
El balneario se encuentra situado en el extremo noreste del país, a poco más de cien km de la ciudad de Melo, sobre la Laguna Merín -el punto más al este de Uruguay- entre las desembocaduras de los ríos Yaguarón y Tacuarí. El balneario se encuentra inmerso en una de las más importantes zonas arroceras del país y de explotaciones ganaderas. Se comunica con la ciudad de Río Branco a través de una carretera secundaria.

Generalidades
Actualmente es un balneario de importante crecimiento con una población en época estival que llega a las 10.000 personas. Las posibilidades de hospedaje son muy amplias, disponiendo de un lujoso hotel con todas las comodidades, alquiler de casas, búngalos, chalets, cabañas municipales y dos extensas zonas de camping.

La llanura de la Laguna Merín, sumada a sus constantes vientos, convierten al balneario en un lugar perfecto para la práctica del kitesurf y el windsurf, deportes náuticos que cobran cada vez más popularidad entre los turistas del Lago Merín.

Historia
Los predios que actualmente ocupa el balneario, pertenecieron a Saturnino Arismendi, por herencia de su esposa Nieves Rojas. En 1937 Arismendi construyó un parador, el cual actualmente es el club de pesca local, siendo su operador Pedro «Perico» Lemos. En el otro extremo de lo que actualmente es el balneario, un vecino de Yaguarón, de nacionalidad alemana, construyó la primera residencia privada del lugar.

Durante la década de 1940, siendo presidente el General Alfredo Baldomir, el lugar fue declarado zona balnearia, y el agrimensor López Benítez procedió a su fraccionamiento. A pesar del bajo costo de los predios del balneario, la demanda por estos fue escasa, debido principalmente a la falta de accesos adecuados al balneario. Esto se modificó en 1945 con la construcción de la primera carretera sobre balasto, que incluso ni siquiera llegaba al balneario, ya que había sido construida con el objetivo de sacar la producción arrocera de la zona. Los primeros pobladores comenzaron a llegar en la década de 1950, a pesar de que las calles del balneario no permitían una buena circulación de vehículos, por lo que muchos de los residentes debían dejar sus vehículos a varias cuadras de sus casas.

En 1954 Manuel Rojas se instaló como operador turístico en el parador de Arismendi. Y en ese mismo año se llevó a cabo la elección de la primera Miss Lago Merín. En la segunda mitad de los 50 el balneario recibió la primera intervención oficial por parte de la intendencia departamental, cuando el entonces intendente Rufino Pérez construyó la primera Rambla Costanera, la cual fue destruida con las inundaciones de 1959. En la segunda mitad de la década de 1960 se construyó un segundo parador, el que fue posteriormente adquirido por la Intendencia de Cerro Largo, la que luego a inicios de los 80 construyó el complejo de cabañas municipales. En esa misma época se bituminizó la carretera que une el balneario con Río Branco y se instaló la energía eléctrica.

En 1987, Solymar Rodríguez y su esposa Mari Rojas pasaron a operar el viejo parador, hoy denominado «Alcala del Lago». Ya en los 90, se instaló el servicio de agua potable, así como el servicio telefónico. También comenzó a funcionar la sala de Casinos del Estado, uno de los principales referentes del turista que llegaba al balneario, el que fue posteriormente cerrado y trasladado a la ciudad de Melo.

Demografía
De acuerdo al censo de 2011 el balneario cuenta con una población permanente de 437 habitantes, con 1384 viviendas y 102 locales.

Referencias

Enlaces externos

 Instituto Nacional de Estadística: Plano del blaneario Lago Merín

Localidades del departamento de Cerro Largo
Balnearios de Uruguay
Kitesurf

Lago Merín


Aproape de soare este un film românesc din 1961 regizat de Savel Știopul. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Florin Piersic, Vasilica Tastaman și Titus Lapteș. Filmul a fost realizat în Combinatul Siderurgic Hunedoara, unde se petrece cea mai mare parte a acțiunii.

Rezumat

Distribuție

 Florin Piersic — Petre Orșa, un tânăr țăran hunedorean care vrea să devină oțelar
 Vasilica Tastaman — Livia Vlad, macaragiță, iubita lui Petre Orșa
 Titus Lapteș — Todor Bușecan ("Todor baci"), un bătrân meșter oțelar, care a format mai multe generații de muncitori
 Dorin Dron — Mihai Solca, muncitor oțelar fruntaș, prim-topitor la Cuptorul nr. 2 OSM
 Aurel Cioranu — Gică Pisică, colegul de cameră al lui Orșa, un muncitor neserios și șmecher
 Nicolae Praida — Dinuț, muncitor oțelar din echipa lui Todor baci
 Grigore Vasiliu-Birlic — țăran hunedorean, tatăl lui Petre Orșa
 Ion Manta — Toma, secretarul organizației PMR
 Ion Prisăcaru — Huzum, muncitor oțelar din echipa lui Todor baci
 Silviu Stănculescu — Abrudan, muncitor oțelar din echipa lui Solca, secretarul organizației UTM
 George Constantin — Șoni, muncitor oțelar din echipa lui Todor baci
 Vasile Tomazian — Vasile Spiridon, meșter forjor, vechi prieten al lui Todor baci
 Rodica Tapalagă — sora lui Petre Orșa (menționată Rodica Tăpălagă)
 Aurora Șotropa — mama lui Petre Orșa (menționată Aurora Sotropa)
 Eugenia Petrescu — soția lui Todor baci (menționată Eugenia Petrescu-Eftimie)
 N.N. Matei
 Valeriu Arnăutu — Marinescu, muncitor oțelar din echipa lui Solca
 Nicolae Pomoje
 Aurel Tunsoiu
 George Manu
 Benedict Dabija
 Iulian Necșulescu — pasagerul cu părul alb din tren care-l laudă pe Solca
 Romulus Neacșu
 Nicolae Turcu
 Dumitru Dumitru
 Maximilian Bun
 Alecu Croitoru
 Eugen Popiță
 Ion Bălan

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.439.667 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1961 în film

Filme din 1961
Filme regizate de Savel Știopul
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Aproape de soare


DHTML, yani Dynamic HTML (Dinamik HTML); Javascript'in olay modelinin temelleri üstüne inşa edilen CSS/Html teknolojilerinin yapısı için kullanılan kısaltmadır.

Tam adıyla Dynamic HyperText Markup Language yani Dinamik Zengin Metin Dil Biçimi

HTML

DHTML


I panser og pladde 1 er en dansk dokumentarfilm fra 1977 instrueret af Claus Bering.

Handling
En meget detaljeret beskrivelse af græshoppens opbygning illustreret med mange fine tegninger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1977

I panser og pladde 1


Wirt und Gast, oder Aus Scherz Ernst (título original en alemán; en español, Anfitrión y huésped, o una broma tomada en serio) es la segunda ópera que compuso Giacomo Meyerbeer. El libreto es de Johann Gottlieb Wohlbrück, basado en un cuento de Las mil y una noches titulado «Historia de la durmiente despierta». Se estrenó en el Hoftheater de Stuttgart de 6 de enero de 1813. Una representación en Vienna, bajo el título Alimelek, fue un fiasco.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Giacomo Meyerbeer
Óperas de 1813
Óperas en alemán
Óperas estrenadas en Stuttgart

Wirt und Gast


Telma Tvon (Luanda, 1980), é uma escritora e rapper angolana. Ficou conhecida no meio do hip-hop em Portugal onde era uma das poucas MCs. Em 2022, foi uma das autoras convidadas da iniciativa 48 promovida pela Câmara Municipal de Lisboa no âmbito das comemorações dos 48 anos do 25 de Abril.

Biografia
Telma Marlise Escórcio da Silva que adoptou como pseudónimo Telma Tvon, nasceu em Luanda em 1980 e emigrou para Portugal em 1993, onde frequenta a escola secundária e licencia-se na Faculdade de Letras da Universidade de Lisboa em Estudos Africanos e faz o mestrado em Serviço Social no ISCTE.

Aos 16 anos inicia-se como rapper, o que a leva a começar a escrever. Mais tarde será a irmã a sugerir que escreva um livro.  Juntamente com as MCs Lady, LG e Zau, formou o grupo Backwordz que entre 1996 e 2000 participou em mixtapes do Dj CruzFader e albuns de grupos como os  SNK,  Bad Spirit, entre outros.

Em 2001, coordena a gravação da mixtape RAParigas na voz do soul no qual contou com a colaboração do Dj CruzFader e que teve como ojectivo dar visibilidade às mulheres do Hip hop português. Forma com a MC e cantora de soul Geny, o grupo  Lweji que em 2005 lança o cd Finalmente, onde os temas abordam questões relacionadas com as mulheres, nomeadamente a violência doméstica e o aborto.

A sua carreira enquanto escritora, tem inicio em 2017 ao lançar o seu primeiro livro, intitulado Um Preto Muito Português.

Obras Seleccionadas
É autora de:
 2017 - Um Preto Muito Português, editora Chiado Books, ISBN: 9789897740152

Discografia

 2001 - Raparigas na Voz do Soul, Mixtape com DJ Cruzfader
 2005 - Finalmente, Dreamflow Records

 2021 - Samba de Guerrilha, de Luca Argel, feat. Tvon em vários temas

Reconhecimento
Em 2022, a Câmara Municipal de Lisboa convidou 48 autoras (cantautora, poetas, escritoras), a escreverem uma frase alusiva à liberdade, Telma Tvon foi uma delas. As 48 frases foram depois pintadas no chão da cidade no âmbito das comemorações dos 48 anos do 25 de Abril.

Ligações Externas
 RTP África | Telma Vton entrevistada por Mário Carneiro no programa Mar de Letras (2019)
 JaneCast |  E02: Telma Tvon aka Dama do Common (2019)
 Tema Nós contra nós do álbum Revista Repertório Musical Urbano
 Rastas & Chit-Chat | Natural de | Telma aka T Von (2018)
 Mapas do Confinamento | Texto Seguindo de Telma Tvon (2021)
 Mixtape | Raparigas na Voz do Soul, Mixtape com DJ Cruzfader

Naturais de Luanda
Nascidos em 1980
Escritoras
Rappers de Portugal
Rappers de Angola

Telma Tvon


Dekameter er en længdeenhed svarende til 10 meter.

Deka er græsk og betyder ti - som tal er det 10.

Se SI-Præfiks

 Deka
 SI-præfiks#Komplet SI-pr.C3.A6fiks-tabel

Længdeenheder

Dekameter


Devin Williams (născut 31, 1994) este un jucător profesionist de baschet ce joacă pentru Maine Ghearele Roșii din NBA G League.

Cariera de liceu
Williams mai întâi a studiat la  Withrow High School în orașul său natal din Cincinnati, Ohio. În  2010-11, el are o  medie de 13.0 puncte și 10.6 recuperări pe meci pentru echipa de baschet a școlii. În 2011-12, el are o medie de 15,2 puncte și 10,5 recuperări pe meci și a câștigat Toate-Cincinnati All-Cincinnati Metro Athletic Conference First Team .

În 2012, Williams a transferat la Montverde Academy  în Montverde, Florida pentru ultimul an. În aprilie 2013, el a ajutat Montverde aflată la 16 puncte  în deficit să bată Saint Benedict's Preparatory School 67-65, în finala de la High School National Tournament. Pe o listă completă de  recruteri din Divizia I, Williams a fost prima echipa all-state pentru jucători independenți.

Referințe

Nașteri în 1994
Oameni în viață

Devin Williams


Leanne Smith, née le  à Beverly (Massachusetts), est une nageuse handisport américaine concourant en S4 pour les athlètes ayant un usage de leurs bras mais aucun de leurs jambes.

Carrière
En 2010, Leanne Smith est hospitalisée pendant plusieurs mois pour une soudaine paralysie faciale, des engourdissements et des faiblesses sur la partie gauche de son corps. Deux ans plus tard, on lui diagnostique une dystonie.

Aux Mondiaux 2019, elle rafle trois médailles d'or : le  4 nages SM4,  brasse SB4 et le  nage libre S4. Deux ans plus tard, aux Jeux de 2020, elle monte sur la deuxième marche du podium du  nage libre S4.

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
   nage libre S4

Championnats du monde

 Championnats du monde 2019 à Dubaï :
   4 nages SM4
   brasse SB4
   nage libre S4
   dos S4

Références

Liens externes

Nageuse handisport américaine
Nageuse de nage libre
Nageuse de quatre nages
Nageuse aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Médaillée d'argent paralympique américaine
Naissance en mai 1988
Naissance à Beverly (Massachusetts)

Leanne Smith (natation)


Lyda steht für:

Vornamen:
Lyda Conley (1869–1946), US-amerikanische Juristin
Lyda Borelli (1884–1959), italienische Schauspielerin
Lyda Salmonova (1889–1968,) tschechische Schauspielerin
Lyda Lubienė (* 1957), litauische Unternehmerin

Orte:

Lida, eine Stadt im Westen Weißrusslands

Lyda


Esta é uma lista das unidades federativas do Brasil por emissões de dióxido de carbono, de certas formas de atividade humana, segundo dados do Sistema de Estimativas de Emissões e Remoções de Gases de Efeito Estufa (SEEG), do Observatório do Clima, em 2021.

Os dados consideram os cinco setores que são fontes de emissões de dióxido de carbono (CO2): mudança do uso da terra e floresta, agropecuária, energia, processos industriais e resíduos, em megatoneladas de CO2 por ano. O total das emissões no Brasil foi 2,423 bilhões de toneladas brutas de carbono em 2021 – um aumento de 40% em relação a 2010 (1,721 Bt).

Segundo o Observatório do Clima, a unidade federativa com a maior emissão de dióxido de carbono em 2021 foi o estado do Pará com 447.927.368,14 milhões de toneladas de CO2 alocadas, seguido de Mato Grosso (269.374 mtCO2). O estado do Amapá teve a menor emissão registrada (4.555 mtCO2), seguido do Distrito Federal (7.288 mtCO2).

Classificação de emissões de CO2 por unidade federativa

Veja também

 Lista de países por emissões de dióxido de carbono
 Lista de países por emissões de dióxido de carbono per capita

Nota
As estimativas de Emissões e Remoções de Gases de Efeito Estufa são geradas segundo as diretrizes do Painel Intergovernamental sobre Mudanças Climáticas (IPCC), com base na metodologia dos Inventários Brasileiros de Emissões e Remoções Antrópicas de Gases do Efeito Estufa, elaborado pelo Ministério da Ciência, Tecnologia e Inovação (MCTI), e em dados obtidos junto a relatórios governamentais, institutos, centros de pesquisa, entidades setoriais e organizações não governamentais, publicado na Nature Database. A metodologia dos cálculos é pública.

Referências

Listas de estados do Brasil
Dióxido de carbono
Aquecimento global no Brasil
Sustentabilidade no Brasil
Meio ambiente

Lista de unidades federativas do Brasil por emissões de dióxido de carbono


La gare de La Chapelle-Gauthier est une gare ferroviaire, fermée, de la ligne de La Trinité-de-Réville à Lisieux, située sur le territoire de la commune de La Chapelle-Gauthier, dans le département de l'Eure en région Normandie.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de La Chapelle-Gauthier était située au point kilométrique (PK) 6,0 de la ligne de La Trinité-de-Réville à Lisieux, entre la gare de La Trinité-de-Réville et la halte de La Folletière.

Elle disposait de deux voies.

Histoire
La ligne de chemin de fer d'Orbec à La Trinité-de-Réville a été déclarée d'intérêt public le , en prolongement de celle reliant Orbec à Lisieux, et a été mise en service le . La gare de La Chapelle-Gauthier fut fermée au trafic voyageurs le , avec la totalité de la ligne de La Trinité-de-Réville à Lisieux, mais resta ouverte au trafic marchandises jusqu'au . La section de La Trinité-de-Réville à La Chapelle-Gauthier est déclassée en 1954, et de La Chapelle-Gauthier à Orbec en 1960.

Patrimoine ferroviaire
Le bâtiment voyageurs d'origine est toujours présent, réaffecté, il est devenu une habitation privée.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en France
 Ligne de La Trinité-de-Réville à Lisieux

Liens externes

Gare mise en service en 1882
Gare fermée dans l'Eure

Gare de La Chapelle-Gauthier


Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü (MTA), 14 Haziran 1935'te 2804 sayılı  özel kanunla kurulmuş, tüzel kişiliği olan, özel hukuk hükümlerine tabi, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı'na bağlıdır. Kanun çıktığında adı Maden Tetkik ve Arama Enstitüsüydü, Aralık 1983'te bu isim Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü olarak değiştirildi.

İşletmeye uygun maden ve taşocağı alanları araştırmak, işletilen maden ocaklarının daha verimli çalışması için araştırmaları yürütmek, jeolojik ve jeofizik etüt ve laboratuvar incelemeleri yapmak, madencilik sektörü için uzman ve teknik personel ve nitelikli işçi yetiştirmek gayesiyle kuruldu.

Ankara'daki merkezinde bulunan genel müdür ve dört genel yardımcısı tarafından yönetilir. Ana hizmet birimleri; Jeoloji Etüdleri, Jeofizik Etüdleri, Enerji Hammadde Etüd ve Arama, Maden Etüd ve Arama, Sondaj, Fizibilite Etüdleri, Maden Analizleri ve Teknolojisi, Deniz ve Çevre Araştırmaları Daire Başkanlıklarıdır. Kuruluşun taşra örgütü, 12 bölge müdürlüğünden meydana gelmiştir.

Genel Müdürler
 Ahmet Reşit Gencer (1935-1939)
 Hadi Yener (1939-1944)
 İhsan Ruhi Berent (1944-1950)
 Hamit Nafiz Pamir (1950-1951)
 Halil Pekmen (1951-1952)
 Emin İplikçi (1952-1954)
 Hamit Nafiz Pamir (1954-1956)
 İhsan Topaloğlu (1956-1960)
 Sadrettin Alpan (1960-1978)
 Nezihi Canıtez (1978-1979)
 Erol İmre (1979)
 Sıtkı Sancar (1979-1988)
 Orhan Baysal (1988-1989)
 Ziya Gözler (1990-1997)
 Halis Doğan (vekil, 1997)
 Cengiz Atak (1997-2000)
 Ali Kemal Işıker (2000-2004)
 Yener Cander (vekil, 2004-2005)
 Mehmet Üzer (2005-2014)
 Yusuf Ziya Coşar (2014-2016)
 Cengiz Erdem (2016-2021)
 Yasin Erdoğan (2021-2022)
 Vedat Yanık (2022-Görevde)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 MTA Genel Müdürlüğü

Türkiye merkezli madencilik kuruluşları
Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı
1935'te kurulan kuruluşlar
1935'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü


Profil teatral: Teatrul Mic este un film românesc din 1986 regizat de Cornel Cristian. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Leopoldina Bălănuță.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1986 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1986

Profil teatral: Teatrul Mic


Keep the Home Fires Burning, es una canción patriótica británica de la Primera Guerra Mundial. La canción fue compuesta en 1914 por Ivor Novello con letra de Lena Gilbert Ford.

Fue publicada por primera vez  como Till the Boys Come Home (Hasta que los chicos vuelvan a casa) el 8 de octubre de 1914 por Ascherberg, Hopwood, and Crew Ltd. en Londres. Una nueva edición fue impresa en 1915 con el nombre de Keep the Home-Fires Burning. La canción se hizo muy popular en el Reino Unido durante la guerra, junto a It's a Long Way to Tipperary.

James F. Harrison grabó Keep the Home-Fires Burning en 1915, al igual que Stanley Kirkby en 1916. Otra popular grabación fue cantada por el tenor John McCormack en 1917, que también fue el primer autor en grabar It's a Long Way to Tipperary en 1914.

Referencias culturales

 La canción fue incluida en el musical de 1969 Oh What a Lovely War y en 1970 en la película musical Darling Lili.
 También un extracto de la canción es cantada en la película de 1971 Johnny cogió su fusil.
 Keep the Home Fires Burning aparece en las película de 1981 Carros de fuego.

Referencias
Home fire burning Fuld, James J. (2000). The book of world-famous music: classical, popular, and folk. Courier Dover Publications. p. 316. ISBN 0486414752. . Consultado el 10-2-12.

Canciones de 1914

Keep the Home Fires Burning


Laura Codruța Kövesi (Sfântu Gheorghe, 15. svibnja 1973.) prva je i trenutačna europska glavna tužiteljica, te bivša glavna tužiteljica rumunjske Nacionalne uprave za borbu protiv korupcije (rum.: Direcția Națională Anticorupție - DNA), čiju je dužnost obnašala od 2013. do smjene 9. srpnja 2018. po nalogu ministra pravosuđa Tudorela Toadera. Između 2006. i 2012.Laura Kövesi bila je glavna državna tužiteljica pri Visokom kasacijskom sudu.

Nakon imenovanja 2006., Kövesi je bila prva žena i najmlađa glavna tužiteljica u povijesti Rumunjske. Ona je i jedina državna službenica koja je obnašala dužnost glavne tužiteljice u punom mandatu.

Britanske novine The Guardian je 2015. opisale su Lauru Kövesi kao "tihu, neupadljivu glavnu tužiteljicu koja donosi skalpove", vodeći "sasvim različite antikorupcijske akcije u istočnoj Europi – ili u svijetu što se toga tiče". Njezin mandat kao voditeljice DNA-a znatno je povećao povjerenje javnosti u ovu instituciju, kako u Rumunjskoj tako i diljem EU. Anketa provedena 2015. pokazala je da visokih 60% Rumunja vjeruje DNA-u (u usporedbi sa 61% povjerenja Rumunjskoj pravoslavnoj crkvi i samo 11% povjerenja Parlamentu Republike Rumunjske). U veljači 2016. rumunjsko je Ministarstvo pravosuđa na temelju pozitivnih rezultata postignutih pod njezinim vodstvom ponovno predložilo Lauru Kövesi za glavnu tužiteljicu.

Početkom 2018. ministar pravosuđa Tudorel Toader predložio je njezino razrješenje s mjesta glavne tužiteljice DNA-a nakon što je predstavila izvješće o njezinim upravljačkim aktivnostima u DNA-u. Ministarstvo pravosuđa optužilo ju je za autoritarno ponašanje, diskreciju u obnašanju dužnosti, uključenost u istrage drugih tužitelja, određivanje prioriteta istraga prema medijskom utjecaju, kršenje odluka Ustavnog suda Rumunjske i potpisivanje nezakonitih sporazuma s  tajnim službama. Predsjednik Iohannis prvotno ju je odbio smijeniti, ali ga je odluka Ustavnog suda na to natjerala navodeći da može samo provjeriti njezinu zakonitost, a ne argumente koji dovode do prijedloga.

U listopadu 2019., Laura Kövesi je potvrđena kao prvi europski glavni tužitelj nakon što je većinom glasova pobijedila francuskog suca Jean-Françoisa Bohnerta.

Dana 5. svibnja 2020. Europski sud za ljudska prava presudio je da je razrješenjem Laure Kövesi s položaja Nacionalne uprave za borbu protiv korupcije Republike Rumunjske povrijeđeno njezino pravo na pošteno suđenje i pravo na slobodu govora.

Životopis

Rani život i obrazovanje
Rođena u Sfântu Gheorgheu kao Laura Codruța Lascu. Laura Kövesi je u mladosti profesionalno igrala košarku u košarkaškome klubu u Mediașu i Sibiuu, te je izabrana za juniorsku reprezentaciju koja je završila na drugom mjestu na europskom prvenstvu FIBA-e o 16 godina 1989. za žene. Između 1991. i 1995. studirala je pravo na Sveučilištu Babeș-Bolyai u Cluj Napoci. Godine 2012. Kövesi je doktorirala pravo na Zapadnom Sveučilištu u Temišvaru s temom o borbi protiv organiziranog kriminala.

Laura Codruța Lascu udala se za etničkog Mađara Eduárda Kövesija i zadržala je njegovo prezime nakon njihovog razvoda 2007. godine. Govori rumunjski i engleski.

Profesionalna djelatnost
Između 15. rujna 1995. i 1. svibnja 1999. Laura Kövesi je radila kao tužitelj gradskog suda u Sibiuu.

Između svibnja 1999. i listopada 2012. vodila je odjel Uprave za istragu organiziranog kriminala i terorizma (DIICOT) u okrugu Sibiu.

Dana 2. listopada 2012. zamijenila je Iliea Botoșa na mjestu glavnog tužitelja Ureda tužitelja pri Visokom kasacijskom sudu.

Direcția Națională Anticorupție (Državna uprava za borbu protiv korupcije)
Pod vodstvom Laure Kovesi od 2013. godine, Državna uprava za borbu protiv korupcije - DNA postigla je značajan napredak u borbi protiv korupcije na visokoj razini diljem Rumunjske. Samo u 2014. procesuirala je desetke gradonačelnika (primjerice Sorina Oprescua), pet zastupnika, dva bivša ministra i bivšeg premijera. Stotine bivših sudaca i tužitelja također je izvedeno pred lice pravde sa stopom osuđujućih presuda iznad 90%. U 2015. godini 12 članova parlamenta bilo je pod istragom, uključujući i neke ministre: "Istraživali smo dva sadašnja ministra, od kojih je jedan otišao iz svoje ministarske fotelje izravno u istražni zatvor", izjavila je Kövesi.

Kao rezultat godišnjeg izvješća DNA za 2015., Kövesi je izjavila je da je u slučajevima koje je obradio njezin ured dokazano davanje 431 milijun eura mita.

Bivši premijer Rumunjske Victor Ponta, najviši vladin dužnosnik trenutno pod istragom DNA i kaznenim progonom, optužio je Kövesi da je "potpuno neprofesionalni tužitelj koji se pokušava proslaviti izmišljanjem činjenica i neistinitih situacija od prije 10 godina". Ovi su komentari objavljeni na njegovoj Facebook stranici, nakon što je protiv njega podignuta optužnica koju je protiv njega podigla DNA za krivotvorenje, pranje novca i utaju poreza.

Zasluge i odličja

 2016: Legija časti, najviše odlikovanje Francuske Republike preko francuskog veleposlanika u Bukureštu, Françoisa Saint-Paula. Odlikovanje je dano za veliku predanost i "izvanrednu hrabrost" u borbi protiv korupcije te za njezin doprinos civilnom društvu.
 2016.: Orden zvijezde Sjevernjače (švedski : Nordstjärneorden) dobila je od švedskog kralja za njezinu borbu protiv korupcije u Rumunjskoj.
 2016.: Nagrada Reader's Digesta za "Europljanina godine".
 2015.: Nagrada Skupine za socijalni dijalog.
 2014.: "Hrabre žene Rumunjske", nagrada Veleposlanstva Sjedinjenih Država.
 2012: Red Zvijezde Rumunjske u rangu viteza dodjelio joj je bivši predsjednik Rumunjske Traian Băsescu.
 2011.: Časnički čin Ordre national du Mérite dodijelio joj je predsjednik Francuske.
 2011.: "Potvrda zahvalnosti za izvanrednu pomoć i potporu u ime odgovornosti za provođenje zakona Tajne službe Sjedinjenih Država" dodijelio joj je direktor Tajne službe Sjedinjenih Država.
 2008.: "Cybercrime Fighter Award", listopada 2008. dodjelio joj je McAfee Company iz SAD-a.
 2007.: "Potvrda zahvalnosti za izvanrednu pomoć i potporu u ime odgovornosti za provođenje zakona Tajne službe Sjedinjenih Država", dodijelio joj je direktor Tajne službe Sjedinjenih Država.

Izvori

Rumunjski političari
Europsko pravo

Laura Codruța Kövesi


Toesca ist der Familienname folgender Personen:

 Maurice Toesca (1904–1998), französischer Schriftsteller, Journalist und Biograf
 Pietro Toesca (1877–1962), italienischer Kunsthistoriker

Siehe auch:
 Toeschi (Toesca)

Toesca


Hifa (grčki: ὑφή, huphḗ) dugačka je končasta struktura gljiva, oomiceta ili aktinobakterija. Kod većine gljiva, hife imaju glavnu ulogu u vegetativnom rastu. Skup hifa naziva se micelij.

Struktura
Hifa sadrži jednu ili više stanica okruženu cjevastom staničnom stijenkom. Kod većine gljiva, hife su poprečno podijeljene pregradama, koje se nazivaju septe. One sadrže velike pore kroz koje mogu slobodno prolaziti stanične organele (ribosomi, mitohondriji i sl.), a u nekim slučajevima čak i staničnu jezgru. Glavni strukturalni polimer u staničnom zidu gljiva je hitin, za razliku od biljaka koje u tu svrhu koriste celulozu. Zabilježena je i pojava aseptičnih hifa, što znači da kod tih gljiva hife nemaju septe (pregrade). Na poprečnom presjeku debljina je hifa 4 – 6 µm.

Rast
Hife rastu vrhovima, koji rastu tako da stanične stijenke proširuju vanjske komponente polimerizacijom, te unutrašnjom proizvodnjom nove stanične membrane. Vršno tijelo je unutarstanična organela povezana s rastom vrhova. Sastoji se od agregacije vezikula vezanih za membranu koje sadrže komponente stanične stijenke. Ono je dio endomembranskog sustava gljiva, drži i oslobađa vezikule koje dobiva od Golgijevog aparata. Ove vezikule putuju do stanične membrane kroz citoskelet i oslobađaju njihov sadržaj (uključujući razne bjelančevine bogate cisteinom, uključujući i kerato-platanin i hidrofobin), vanstaničnim procesom zvanim egzocitoza, gdje se potom može transportirati tamo gdje je potrebno. Vezikulske membrane doprinose rastu stanične membrane dok njihov sadržaj oblikuje novu staničnu stijenku. Vršno tijelo kreće se duž vrha hifnog lanca i ostvaruje vršni rast i razgranavanje; apikalna brzina rasta hifnih niti paralelna je i regulirana kretanjem vršnog tijela.

Kako se hifa proširuje, septa se može oblikovati iza rastućeg vrha kako bi se svaka hifa podijelila na pojedinačne stanice. Hife se mogu granati bifurkacijom sve više vrhova ili pojavom novog vrha matične hife.

Izvori

Gljive

Hifa


Republika Hrvatska ima poljoprivredne i prehrambene proizvode, čiji je naziv registriran u Europskoj uniji kao zaštićena oznaka izvornosti ili zaštićena oznaka zemljopisnog podrijetla. Oznake zemljopisnog podrijetla štite proizvode od zlouporabe ili oponašanja registriranog naziva i jamče kupcima pravo podrijetlo. Ta pravila jamče da svi proizvođači u određenom zemljopisnom području uživaju kolektivna prava nad proizvodom, ako ispunjavaju određene uvjete.

Dan zaštićenih hrvatskih autohtonih proizvoda obilježava se 14. travnja, na dan kada je naziv krčki pršut registriran u Europskoj uniji kao zaštićena oznaka zemljopisnog podrijetla. Registracija naziva krčki pršut, 14. travnja 2015. godine, bila je prva registracija zaštićene oznake iz EU sustava kvalitete, koju je jedan od hrvatskih poljoprivrednih i prehrambenih proizvoda ostvario.

Hrvatski proizvodi zaštićenog naziva u Europskoj uniji:
 Baranjski kulen
 Bjelovarski kvargl
 Brački varenik
 Bračko maslinovo ulje
 Dalmatinska panceta
 Dalmatinska pečenica
 Dalmatinski pršut
 Drniški pršut
 Ekstra djevičansko maslinovo ulje Cres
 Istarski pršut/Istrski pršut
 Istra (ekstra djevičansko maslinovo ulje)
 Korčulansko maslinovo ulje
 Krčki pršut
 Krčko maslinovo ulje
 Lička janjetina
 Lički krumpir
 Lički škripavac
 Malostonska kamenica
 Međimursko meso 'z tiblice
 Neretvanska mandarina
 Ogulinski kiseli kupus/Ogulinsko kiselo zelje
 Paška janjetina
 Paška sol
 Paški sir
 Poljički soparnik/Poljički zeljanik/Poljički uljenjak
 Rudarska greblica
 Slavonski kulen/Slavonski kulin
 Slavonski med
 Šoltansko maslinovo ulje
 Varaždinski klipič
 Varaždinsko zelje
 Zagorski bagremov med
 Zagorski mlinci
 Zagorski puran
 Zagorski štrukli/Zagorski štruklji

Izvori

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Katalog - Hrvatski zaštićeni poljoprivredni i prehrambeni proizvodi, Ministarstvo poljoprivrede, Zagreb, 2022.

Hrvatski proizvodi
Izvorno hrvatsko
Popisi (Hrvatska)
Europska unija

Popis hrvatskih proizvoda zaštićenog naziva u Europskoj uniji


The Nuffield Foundation is a charitable trust established in 1943 by William Morris, Lord Nuffield, the founder of Morris Motors Ltd. It aims to improve social well-being by funding research and innovation projects in education and social policy, and building research capacity in science and social science. Its current chief executive is Tim Gardam.

The Foundation's income comes from the interest on its investments and it spends about £10 million on charitable activities each year. It is financially and politically independent and is governed by a board of trustees who meet four times a year.

The Foundation makes grants for research and innovation projects that aim to improve the design and operation of social policy, particularly in:

Education
Welfare
Justice

It has discontinued its Open Door programme, but remains committed to encouraging original and thought-provoking approaches to research that identify new questions and change the terms of the debate.

The Foundation also funds programmes designed to increase research capacity in science and social science. Each year it funds over 1,000 Nuffield Research Placements to give hands on research experience to 16- and 17-year-olds studying STEM subjects.

With the ESRC and HEFCE it funds Q-Step, a £19.5 million programme designed to promote a step-change in quantitative methods training for social science undergraduates in the UK.

The Foundation has contributed to healthcare and medical research. It has a separate fund for investing in rheumatic disease research. This was bequeathed by Captain Oliver Bird in 1948. Over the next 10 years the Oliver Bird Fund will dedicate up to £12.5m on research into musculoskeletal (MSK) conditions. It also has a small dedicated fund for strengthening relationships between the UK and other Commonwealth countries.

Selected grants

In 1951, the trust deed was amended to include "the advancement of education" as an objective of the foundation. This led to the Nuffield Science Teaching Project in the 1960s.

In 1960, the Foundation made a multi-year grant to Paintings in Hospitals for the purchase of paintings, and occasionally sculpture, in order to establish a permanent art collection for loan to hospitals in London.

In 2006, together with the Institute for Fiscal Studies the Nuffield Foundation funded a proposal for a revision of the British tax system. The research project was headed by Nobel laureate Sir James Mirrlees.

In 2015, the Nuffield Foundation funded Our World in Data, a free web-publication to share quantitative social science with the general public. This publication is used in teaching in many universities and in media coverage of the long-term perspective on global development.

In 2018, the Foundation established the Ada Lovelace Institute to research ethical questions raised by big data, algorithms and artificial intelligence.

In 2019, the Foundation launched a major review of inequalities chaired by Professor Sir Angus Deaton, and a £15m Strategic Fund for ambitious, interdisciplinary research projects that will address some of the most important challenges facing UK society and the public policy agenda in the next decade. Grants awarded through the Strategic Fund included:
The Economy 2030 Inquiry: navigating a decade of change
The skills imperative 2035: Essential skills for tomorrow's workforce
The Future of Work and Well-being: The Pissarides Review
Data and voice to improve children's lives

See also
 Nuffield Council on Bioethics

References

External links

Records relating to projects carried out with grants from the Nuffield Foundation at the National Archives

Organizations established in 1943
Foundations based in the United Kingdom
Social welfare charities based in the United Kingdom
1943 establishments in the United Kingdom

Nuffield Foundation


Kristuskyrkan (Igreja de Cristo) é uma igreja cristã em Helsinque, Finlândia, localizada no distrito central de Etu-Töölö (em sueco: Främre Tölö) na esquina entre a Rua Fänrik Ståls e a Rua Apollonkatu. A igreja foi construída no início do século XX e faz parte da Igreja Metodista Sueca da Finlândia.

A estrutura arquitetônica da igreja segue linhas verticais simples e austeras e é um bom exemplo do estilo neogótico finlandês. Foi construído entre 1926 e 1928 sob a direção e projeto do arquiteto Atte V. Willberg. A igreja foi consagrada oficialmente com sua missa inaugural em 23.9.1928.

Torre do sino

A torre sineira de 59 metros da igreja com sua torre é uma característica distintiva do horizonte da cidade.

Rosácea

Em linha com a característica da arquitetura gótica, uma grande rosácea está presente na fachada da igreja acima da entrada principal. O belo trabalho em vidro projetado pelo artista Lennart Segerstråle (1892–1975)  é intitulado "Louvor à Criação" (em sueco Skåpelsens lovsång).

Afresco

Ao entrar na igreja, passando pelo vestíbulo (vapenrum), e olhando para o teto da galeria, é possível admirar o afresco pintado por Carl August Henry Ericsson (1898–1933). A obra simboliza a árvore da vida espiritual cujos ramos se estendem por todo o mundo. Ao redor da figura central do anjo, doze pombas são vistas voando abrindo as asas, coroadas por auréolas (halos). Eles representam os doze apóstolos com a mensagem divina de salvação para o mundo inteiro.

Ligações externas

  Kristus Kyrkan in Helsinki
  Kristuskyrkan Facebook Page
  Artist: Henry Ericsson- "Biografiskt lexikon för Finland"

Fontes

Igrejas de Helsinque

Kristuskyrkan


Mahir Mahir oglji Emreli (azerski: Mahir Mahir oğlu Emreli, ruski: Махир Махир оглы Эмрели), prije Mahir Anar oglji Madatov (azerski: Mahir Anar oğlu Mədətov, ruski: Махир Анар оглы Мадатов) (Tver, 1. srpnja 1997.) azerbajdžanski je nogometaš koji igra na poziciji napadača. Trenutačno igra za Dinamo Zagreb.

Klupska karijera

Bakı
Tijekom svoje omladinske karijere igrao je za klub Bakı. Za taj je klub kao senior debitirao 27. rujna 2014. u utakmici Azerbajdžanske Premier lige u kojoj je Araz-Naxçıvan poražen 2:1. Za klub je odigrao 16 utakmica u sezoni 2014./15. te niti jednom nije bio strijelac.

Qarabağ

Sezona 2015./16.
Dana 16. srpnja 2015. potpisao je trogodišnji ugovor s Qarabağom. Za Qarabağ je debitirao i postigao svoj prvi gol u utakmici Azerbajdžanske Premier lige protiv Şüvəlana koja je završila 0:2. Dana 3. travnja 2016. postigao je dva gola u ligaškoj utakmici u kojoj je Xəzər Lənkəran poražen 1:2.

Sezona 2016./17.
U UEFA Europskoj ligi debitirao je 15. rujna 2016. u utakmici protiv Slovana iz češkog grada Liberec koja je završila 2:2.

Sezona 2017./18.
Postigao je dva gola i jednu asistenciju 11. kolovoza 2017. protiv Neftçija koji je poražen 1:3. U UEFA Ligi prvaka debitirao je 12. rujna kada je Chelsea dobio Qarabağ 6:0. Deset dana kasnije postigao je dva pogotka u ligaškom susretu u kojem je Sumqayıt poražen 1:4. Postigao je gol i asistenciju 26. studenog u ligaškoj utakmici koju je Zirə izgubila 2:3.

Sezona 2018./19.
Postigao je jedina dva gola u ligaškoj utakmici odigranoj 18. kolovoza 2018. protiv Səbaila. Tri gola i jednu asistenciju postigao je 3. prosinca u ligaškoj utakmici protiv Keşla koja je završila 5:1. Dana 1. travnja 2019. postigao je dva gola u utakmici prvenstva protiv Sumqayıta koji je poražen 0:6. Postigao je hat-trick 5. svibnja kada je Qarabağ u ligi dobio Səbail 4:0. Šest dana kasnije postigao je dva gola u ligaškom susretu protiv Neftçija koji je izgubio utakmicu 2:3. Sa 16 postignutih pogodaka bio je najbolji strijelac lige.

Sezona 2019./20.
U utakmici prvog kola lige postigao je gol i dvije asistencije protiv Səbaila koji je izgubio utakmicu rezultatom 0:4. Dana 1. rujna postigao je gol i asistenciju u ligaškoj utakmici protiv kluba Zirə koja je završila 0:6. Postigao je gol i asistenciju 20. prosinca 2019. u utakmici Azerbajdžanskog nogometnog kupa koju je izgubila Keşla rezultatom 1:3. Sa sedam postignutih pogodaka, dijelio je s još tri igrača titulu najboljeg strijelca sezone koja je prekinuta zbog pandemije COVID-19.

Sezona 2020./21.
U prvom ligaškom susretu sezone 2020./21. postigao je jedina dva gola na utakmici protiv Sabaha. Dana 1. studenog postigao je dva gola u ligaškom susretu protiv kluba Keşla kojeg je Qarabağ pobijedio 6:1. Tjedan dana kasnije postigao je gol i dvije asistencije protiv Neftçija koji je izgubio tu ligašku utakmicu 0:6. U ligaškom susretu odigranom 28. siječnja 2021. protiv Səbaila kojeg je Qarabağ dobio 4:0, Emreli je dva puta bio strijelac. Postigao je dva gola 1. veljače u utakmici kupa u kojoj je Qarabağ pobijedio klub Qəbələ 3:1. Protiv istog je protivnika postigao gol i asistenciju u ligaškoj utakmici odigranoj 2. ožujka koja je završila 3:0. Posljednji klupski hat-trick postigao je protiv istog kluba 25. travnja kada je on poražen s visokih 0:5. Postigavši 18 ligaških pogodaka, Emreli je bio drugi najbolji strijelac lige.

Za Qarabağ je sveukupno postigao 67 gola i 27 asistencija u 188 utakmica, uključujući 59 gola i 23 asistencije u 127 utakmica Azerbajdžanske Premier lige.

Legia Varšava
Dana 8. lipnja 2021. Emreli je potpisao ugovor s Legijom Varšavom do lipnja 2024. Devet dana kasnije debitirao je i postigao svoj prvi gol za klub i to u prijateljskoj utakmici u kojoj je Legia pobijedila austrijskog niželigaša SK Bischofschofen 5:0. Za Legiju je službeno debitirao te pritom postigao dva gola 7. srpnja u utakmici 1. kvalifikacijskog kola UEFA Lige prvaka 2021./22. u kojoj je norveški klub Bodø/Glimt poražen 2:3. Deset dana kasnije postigao je gol u utakmici superkupa za 1:1. Taj rezultat ostao je do 120. minute kada su izvedeni penali koji su donijeli konačnu pobjedu klubu Raków Częstochowa. U Ekstraklasi, poljskoj nogometnoj ligi, Emreli je debitirao 31. srpnja protiv Radomiak Radoma od kojeg je Legia izgubila 3:1. Legia je ispala u trećem kvalifikacijskom kolu UEFA Lige prvaka 2021./22. od zagrebačkog Dinama, stoga je igrala doigravanje za plasman u UEFA Europsku ligu 2021./22. Emreli je postigao gol u prvoj utakmici doigravanja odigranoj 19. kolovoza protiv Slavije Prag s kojom je Legia igrala 2:2. Sedam dana kasnije postigao je dva pogotka u uzvratnoj utakmici koja je završila 2:1. Tom je pobjedom Legia ostvarila plasman u UEFA Europsku ligu 2021./22. U tom je natjecanju debitirao 15. rujna kada je Spartak iz Moskve poražen s minimalnih 0:1. Svoj prvi ligaški gol postigao je četiri dana kasnije, 19. rujna, protiv kluba Górnik Łęczna kojeg je Legia pobijedila 3:1.  U kupu je debitirao te pritom postigao svoj prvi gol u tom natjecanju tri dana kasnije protiv kluba Wigry Suwałki koji je ispao iz natjecanja izgubivši utakmicu 3:1.  Dana 30. rujna protiv Leicester Cityja postigao je svoj prvi pogodak u UEFA Europske lige, ujedno i jedini na toj utakmici.

U prosincu 2021. Emreli je bio jedan od žrtava huliganskog napada na klupski autobus prilikom povratka momčadi Legije s ligaške utakmice protiv kluba Wisła Płock. Nakon tog incidenta, Emreli je odlučio da više neće igrati za Legiju. Dana 2. veljače 2022. Emreli je raskinuo ugovor s Legijom. Za Legiju je postigao 11 golova i 2 asistencije u 33 utakmice.

Dinamo Zagreb
Dana 2. veljače 2022. Emreli je potpisao ugovor sa zagrebačkim Dinamom. Legija je bila dužna Dinamu milijun eura jer je od njega u rujnu 2021. kupila Lirima Kastratija za 1,2 milijuna eura, no do prosinca je Dinamo dobio samo 200 tisuća eura. Dinamo je odlučio oprostiti Legiji dug pod uvjetom da Emreli napusti Legiju i potpiše za Dinamo. Za Dinamo Zagreb debitirao je 17. veljače zamijenivši Denija Jurića u 57. utakmici UEFA Eurospke lige 2021./22. u kojoj je Sevilla pobijedila Dinamo Zagreb 3:1. U 1. HNL debitirao je 5. ožujka kada je Dinamo pobijedio Šibenik 3:0. Svoj prvi gol za klub postigao je 10. travnja u ligaškoj utakmici u kojoj je Rijeka izgubila 1:2.

Dana 6. listopada 2022. FIFA je suspendirala Emrelija zbog njegovog duga prema Legiji Varšavi koji iznosi 100 tisuća eura. Emreli je suspenzijom dobio zabranu igranja nogometnih utakmica. Idućeg je dana Emreli platio Legiji Varšavi 105 tisuća eura. FIFA je ukinula Emrelijevu suspenziju 10. listopada.

Dana 13. studenoga postigao je dva gola u ligaškoj utakmici protiv Rijeke koja je poražena s visokih 2:7.

Konyaspor (posudba)
Dana 11. veljače 2023. Dinamo je posudio Emrelija Konyasporu do kraja sezone uz mogućnost otkupa. Za Konyaspor je debitirao 5. ožujka u ligaškoj utakmici protiv Giresunspora koja je završila bez golova. Svoj klupski prvijenac postigao je 19. travnja kada je Konyaspor izgubio 1:2 od kluba Adana Demirspor.

Povratak s posudbe
Dana 29. srpnja 2023. u utakmici HNL u kojoj je Istra 1961 poražena 0:3, Emreli je asistirao Luki Ivanušecu za 0:1, a Ivanušec Emreliju za 0:2. Postigao je gol i asistenciju 24. rujna u ligaškoj utakmici protiv Rudeša koji je izgubio utakmicu 1:5.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere igrao je za selekcije Azerbajdžana do 17, 19, 21 i 23 godine.

Sa selekcijom do 23 godine osvojio je Igre islamske solidarnosti 2017. Postigao je dva gola u finalnoj utakmici natjecanja u kojoj je Oman poražen 2:1.

Za A selekciju Azerbajdžana debitirao je 9. ožujka 2017. u prijateljskoj utakmici u kojoj je Katar poražen 1:2. Svoj prvi pogodak za A selekciju postigao je 29. svibnja 2018. protiv Kirgistana kojeg je Azerbajdžan dobio 3:0. Dana 13. lipnja 2022. postgao je pogodak i asistenciju u utakmici UEFA Lige nacija 2022./23. odigrane protiv Bjelorusije koju je Azerbajdžan dobio 2:0.

Osobni život
Godine 2019. Mahirovi roditelji su se rastali te se njegov otac oženio stilisticom. U znak protesta, Mahir je odlučio promijeniti svoje prezime iz Madatov koje je nosio njegov otac, u Emreli, djevojačko prezime svoje majke. Također, promijenio je svoj patronim iz Anar u svoje osobno ime Mahir.

Priznanja

Individualna
 Najbolji strijelac Azerbajdžanske Premier lige: 2018./19., 2019./20.

Klupska
Qarabağ
 Azerbajdžanska Premier liga: 2015./16., 2016./17., 2017./18., 2018./19., 2019./20.
 Azerbajdžanski nogometni kup: 2015./16., 2016./17.

Dinamo Zagreb
 1. HNL/HNL: 2021./22., 2022./23.
 Hrvatski nogometni superkup: 2022.

Reprezentativna
Azerbajdžan do 23 godine
 Igre islamske solidarnosti: 2017.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Dinamo Zagreb
 Profil, Soccerway
 Profil, Transfermarkt

Azerbajdžanski nogometaši
Nogometaši varšavske Legije
Nogometaši Dinama
Aktivni nogometaši

Mahir Emreli


චක්‍රවර්තී (), යනු, මුළු ලෝකය ආවරණය කරමින් ආචාරධර්මානුකූලව සහ දහපත් ලෙසින් පාලනය කරන, පරමාදර්ශී සාර්වත්‍ර පාලකයෙකු හැඳින්වීමට, ඉන්දියානු ආගම් තුල භාවිතා වන පදයකි. එවැනි පාලකයෙකුගේ ආධිපත්‍යය,  සාර්වභෞම ලෙසින් හැඳින්වෙයි. බහූව්‍රීහියක්, වන එහි ශබ්දාර්ථය "ගමන් ගන්නා රෝද" යන්න වන අතර, එහි අර්ථය "බාධාවක් නොමැතිව සැමතැනම ගමනෙහි යෙදෙන රථය අයිතිකරු" යන්නයි.

චක්‍රවර්තී රජ


Palmópolis es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. El municipio debe su denominación a la familia del señor Teófilo Pinto, que llegó a la región en 1910, en la búsqueda de una planta medicinal de nombre "poaia".

Está localizada en la región del Valle del Jequitinhonha, en el nordeste de Minas Gerais. posee una población de 6.810 hab. según el IBGE/2009 con un área de 436,471 km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Palmópolis


Oliver Payne (parfois appelé Ollie Payne) né le 6 avril 1999, est un joueur de hockey sur gazon anglais et britannique. Il évolue au poste de gardien de but au Holcombe HC et avec les équipes nationales anglaise et britannique.

Carrière

Championnat d'Europe
 Top 8 : 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueur britannique de hockey sur gazon
Naissance en février 2000
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Oliver Payne


Mazı,
 Mazı - Thuja - Bir ağaç cinsi.
 Mazı - Ağaç uru
 Nevşehir ilin Mazı köyü

Mazı


Esseker Wochenblatt je bio hrvatski tjednik na njemačkom iz Osijeka.

Povijest
Ove novine su počele izlaziti travnja 1881. godine, a prestao izlaziti u svibnju 1881. godine. Izlazio je nedjeljom. Urednik i izdavač bio je Eugen Rupert.

Izvori

Hrvatski tjednici
Osječki tisak
Nijemci u Hrvatskoj

Esseker Wochenblatt


Fritzlar () is a small town (pop. 15,000) in the Schwalm-Eder district in northern Hesse, Germany,  north of Frankfurt, with a storied history.

The town has a medieval center ringed by a wall with numerous watch towers. Thirty-eight meters (125 ft) high, the "Grey Tower" ("Grauer Turm") is the highest remaining urban defense tower in Germany. The city hall, first documented in 1109, with a stone relief of St. Martin, the town's patron saint, is the oldest in Germany still in use for its original purpose. The Gothic church of the old Franciscan monastery is today the Protestant parish church, and the monastery's other buildings have been converted into a modern hospital. Many houses in the town center, notably around the market square, date from the 15th to 17th centuries and have been carefully maintained or restored. The town is dominated by the imposing Romanesque-Gothic Church of St. Peter from the 12th-14th centuries.

In 1974, the town hosted the 14th Hessentag state festival.

Geography
Fritzlar lies in northern Hesse, mainly on the north bank of the Eder river. Ten villages in the surrounding area were incorporated into the town in 1974, among them the former town of Züschen. The area is characterized by fertile farmland and mostly wooded basalt peaks, many of which are topped by mediaeval castles or castle ruins. Examples of these can be found at Gudensberg, Homberg, Felsberg, Heiligenberg, Altenburg, Jesberg, and Naumburg, among others.

Climate

History

Saint Boniface
The Anglo-Saxon missionary Saint Boniface, apostle of the Germans, established a church and monastery dedicated to Saint Peter in Fritzlar in 724. The current Saint Peter's Church, constructed in the 11th century, is accompanied by a monument to Boniface.

Boniface also established the first bishopric in Germany outside the boundaries of the old Roman Empire on a hill (Büraburg) across the Eder river, where a Frankish fortress and town provided protection, but after the death of Witta, its first and only bishop, in 747 the bishopric was incorporated into the diocese (later archdiocese) of Mainz by Lullus, the disciple and successor of Boniface as archbishop of Mainz. The Benedictine monastery founded by Boniface in Fritzlar in 724 gained prominence as a center of religious and worldly learning under its first abbot, Saint Wigbert, who built the original stone basilica of 732 on the site of Boniface's wooden chapel. In 782 emperor Charlemagne granted it imperial protection and substantial territory, and this triggered the rapid development of the town around it. The monastery was converted into a college of secular canons (Chorherrenstift) in 1005, its members no longer living in monastic union and simplicity, but maintaining their own, and generally rather well-to-do, households in town in the vicinity of the church. Several imposing stone residences (Curias) built by wealthy canons during the 14th century survive to this day in the old part of the town. The canons' college was dissolved only in 1803.

Birthplace of the German Kingdom
Located at the crossroads of several important trade routes and site of an imperial residence since Charlemagne, Fritzlar was a frequent site of royal visits and of assemblies and synods of the German princes and church leaders during the early Middle Ages.  Undoubtedly the most important of these was the Reichstag of 919 when Henry I ("Henry the Fowler"), duke of Saxony, was elected King of the Germans to succeed Charlemagne's Frankish successors on the throne of what had become known as the East Frankish Empire. This event marked the end of bitter rivalry between the two large German tribes of the Franks and the Saxons and the beginning of the German Empire that lasted until the Napoleonic wars. King Conrad I of Germany, duke of Franconia, had died in December 918 without a son and urged his brother, margrave Eberhard, who was to succeed him as Duke of Franconia, to nominate Henry as king, although they had been at odds with each other from 912 to 915 over the title to lands in Thuringia. Conrad's choice was respected by the Reichstag of 919, where Henry was proclaimed king by the leaders of the Franks and Saxons.  Burchard I, Duke of Swabia quickly swore allegiance as well, but Duke Arnulf of Bavaria did not submit to Henry until the latter advanced with an army into Bavaria in 921.

Conrad himself had risen to the position of duke of Franconia only after defeating the rival Babenberg counts in a battle near Fritzlar in 906, in which his father, Conrad, Duke of Thuringia the Elder, was killed.

Developments during the Middle Ages
In 1079 Fritzlar ceased to be a crown possession when it was given to the archbishop of Mainz by Emperor Henry IV in the aftermath of his submission to the Pope at Canossa.  It thus became a pivotal pillar in the long-lasting feuds between Mainz and the landgraves of Thuringia and later of Hesse for territorial supremacy in northern Hesse.

Located in the border area between Frankish and Saxon territories and, following Martin Luther's Reformation, a Roman Catholic enclave owned by the Archbishop of Mainz in the midst of Protestant Hesse, the town was frequently embattled, by Saxons and Franks, by Protestant and Catholic princes, and repeatedly sacked and rebuilt.

The first major devastation occurred in 774, during Charlemagne's Saxon Wars.  While the king was in Italy, the Saxons invaded Hesse and besieged Büraburg, where the population of Fritzlar had sought refuge.  Failing to take the fortress, the Saxons destroyed Fritzlar, but not St. Wigbert's stone basilica.  This gave rise to the legend that two angels had appeared to chase away the invaders and protect the church.

The next happened in 1079. Emperor Henry IV, who frequently resided in Fritzlar, was faced with an insurrection led by the pretender king Rudolf of Swabia (Rudolf of Rheinfelden), who had been supported by the Pope.  Having submitted to the Pope at Canossa in 1077, Henry had gone to Fritzlar. A papal legate was not able to arrange an end to the dispute, and in early 1079 an army of Saxons, partisans of Rudolf, attacked Henry in Fritzlar. He fled, and town and church were sacked and destroyed.

Between about 1085 and 1118, a new and larger basilica was built at the site of St. Wigbert's church.  It was the site of the imperial synod of 1118 at which the papal interdict of Henry V, who again had opposed the pope on the matter of investiture of bishops, was announced and ratified and where Saint Norbert of Xanten, founder of the order of the Premonstratensians (Norbertines) and later archbishop of Magdeburg, successfully defended himself against charges of heresy.  At the same synod, prince-bishop Otto of Bamberg was suspended for having remained loyal to Henry V during his quarrels with the papacy.

This second basilica was radically reconstructed between 1180 and 1200, essentially in the form in which it is still found today, although a number of smaller additions and alterations have been made throughout the centuries since then.  During the same period, from 1184 to 1196, the town was fortified by the construction of the first wall around its periphery.

The next devastating blow was the sack of the town by Thuringian landgrave Conrad in 1232, when much of the population was killed and the town plundered.  Mainz responded by immediately rebuilding and further fortifying the town, adding numerous towers to the walls and building seven watch towers and fortified refuges on strategic hills in the surrounding countryside.

In the early 13th century, the Franciscans (Friars Minor) established a monastery in the town.  They obtained permission to build their church and quarters directly up against the town wall, thereby obliterating the watch walk on the inside of the wall that was crucial for quickly moving defenders from one part of the wall to another.  In exchange they had to agree to defend their part of the town's fortification in the event of a siege. The Franciscans were forced to leave when the Lutheran Reformation was introduced in 1522.  Following the Counterreformation, Jesuits moved in during 1615, followed by the return of the Franciscans in 1619. The monastery was dissolved in 1811.  Its splendid Gothic church, completed in 1244, today serves as the parish church for the town's Protestant Christians who purchased it in 1817/1824.

The Thirty Year War (1618–1648) inflicted serious damage on Fritzlar and the neighboring villages, culminating with an outbreak of the black plague. The town's population dropped from about 2000 to merely 600, and it took 200 years before the inhabitants again numbered 2000.  During the Seven Years' War (1756–1763) the town was occupied by French troops and parts of its fortifications were destroyed, along with the vineyards on the steep slope above the Eder river.

In the early 18th century, the order of Ursuline nuns established a nunnery and school for girls.

Modern age

In 1803, when all ecclesiastic states in Germany were abolished, Fritzlar was incorporated, together with Naumburg, as the nominal Principality of Fritzlar into the Electorate (principality) of Hesse-Kassel (Kurhessen or Hesse-Cassel).  In 1821 it became the administrative center of the district (Kreis) Fritzlar.  Hesse-Kassel in turn was annexed by Prussia in 1866, following the Austro-Prussian War in which the Elector had sided with Austria and Briain. In 1932 the district was merged with the neighboring district of Homberg to form the district of Fritzlar-Homberg.

Between 1933 and 1945, the systematic marginilzation, segretation, expulsion, and murder of the Jewish community of Fritzlar is documented in "Der antijüdische Rassenwahn Hitlers, Juden in Fritzlar und seinen Ortsteilen und ihre wenigen Freunde: Erweiterte Auflage Aug 15, 2014"  by Paulgerhard Lohmann

In 1974, the three districts of Fritzlar-Homberg, Melsungen and Ziegenhain were combined into the new district Schwalm-Eder, with its administrative seat in Homberg (Efze).

Today, Fritzlar is a service and market center for the surrounding area, with schools, hospital, and a sizeable military garrison with airfield which is the homebase of the Luftbewegliche Brigade 1 (1st Air Mobile Brigade) and the Kampfhubschrauberregiment 36 Kurhessen (Attack Helicopter Regiment 36) of the German Army.

Politics

Town council consists of 37 councillors. As of the last municipal election held on 31 March 2021, the seats are apportioned thus:

The town executive (Magistrat) consists of 10 members and the mayor. The current makeup of the Magistrat appears to be unavailable online.

Mayor Hartmut Spogat (CDU) was reelected on 28 January 2018 with a 78.48% share of the vote. The FWG candidate Gert Rohde got 21.52% of the vote.

Coat of arms
The civic coat of arms shows two red wheels joined by a cross of the same colour and the whole set from upper left to lower right (or upper right to lower left, heraldically speaking) on a silver background. As such, it bears a keen likeness to Mainz's civic coat of arms, simply having the colours reversed but showing the same "Double Wheel of Mainz", and this recalls the centuries-long allegiance that Fritzlar owed the Archbishopric of Mainz.

Town partnerships
 Burnham-on-Sea and Highbridge (civil parish), Somerset, United Kingdom
 Casina, Emilia-Romagna, Italy
 Middleton, Wisconsin, United States

Notable residents

 Hermann of Fritzlar (died after 1349), medieval German mystic
 Saint Wigbert (born in Wessex 670, buried 747 in Fritzlar), disciple of Saint Boniface
 Herbort of Fritzlar (flourished around 1190), cleric and writer, German-speaking poet of the Middle Ages
 Witta of Büraburg (born around 700, died after 760), bishop of Büraburg from 741 to 747
 Ignazio Fiorillo (born 1715 in Naples, died 1787 in Fritzlar), composer
 Bettina von Arnim (1785–1859), writer, studied at Fritzlar's Ursuline School from 1794 to 1797
 Reiner Schöne (born 1942), actor, singer, songwriter and author
Kazimiera Kulej Śliwa (born 1946), director of WPBP N1 of Wrocław

References

External links

Towns in Hesse
Schwalm-Eder-Kreis

Fritzlar


Malakota - jeg er Lakota er en dokumentarfilm instrueret af Hans-Henrik Jørgensen efter manuskript af Hans-Henrik Jørgensen.

Handling
I næsten hundrede år, fra 1883 til 1978, havde de nordamerikanske indianere mistet retten til at undervise i deres sprog og dyrke deres kultur og ceremonier. Det gjaldt også lakota-indianerne i South Dakota, en af Nordamerikas mest forarmede stammer. I dag lægger lakota'ernes ældre vægt på at udbrede kendskabet til den traditionelle spiritualitet og tankegang. På lokale skoler undervises børn og unge i lakota-sproget, og forskellige initiativer i det lille samfund skal sikre, at kunsthåndværk og andre færdigheder går i arv til kommende generationer. I en periode var stammen på kanten til undergang. Nu ser det ud til, at indianere også i fremtiden vil kunne sige: "Malakota - jeg er lakota!"

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2000

Dokumentarfilm fra Danmark

Malakota - jeg er Lakota


Tonto Dikeh de son nom complet Tonto Charity Dikeh, née le 9 juin 1985 à Port Harcourt est une actrice, chanteuse, autrice-compositrice et philanthrope nigériane. Le 27 août 2000, Tonto Dikeh a créé sa fondation, la Tonto Dikeh Foundation. La fondation a été créée avec la vision claire et la passion de rendre la vie meilleure pour toutes les femmes, filles, jeunes et enfants déplacés et sous-privilégiés en Afrique, indépendamment de leurs différences politiques, religieuses et culturelles. Elle vise également à organiser régulièrement des programmes de sensibilisation et des symposiums de discussion qui apporteront la raison et la civilité à la communauté noire, en abordant les questions qui touchent les femmes, les questions de genre, le viol, l'autonomisation, le changement climatique et les droits de l'enfant.

Cinéma et télévision
Tonto Dikeh a joué dans un film intitulé Dirty Secret, qui a suscité la controverse parmi les Nigérians en raison de l'inclusion de scènes pour adultes. Alors que certains ont critiqué son rôle pour son caractère non traditionnel et non africain, d'autres ont déclaré que Tonto Dikeh avait simplement fait preuve de professionnalisme.

Carrière musicale
Après une carrière d'actrice réussie, Tonto Dikeh a décidé de se lancer dans une carrière musicale. Avant cela, elle a joué dans un clip pour Amaco Investments, aux côtés de Patience Ozokwor. Elle a fait ses débuts dans la musique en sortant les singles "Hi" et "Itz Ova", ce dernier avec Snypa. Le 13 juin 2014, le chanteur nigérian D'banj l'a signée sur son label, DB Records. Tonto Dikeh a annoncé son départ de DB records en mars 2015.

Vie privée
Tonto Dikeh est née dans une famille de sept personnes et est la troisième de cinq enfants. Sa famille est originaire d'Obio/Akpor, un LGA de l'État de Rivers, et est de descendance Ikwerre. À l'âge de 3 ans, elle perd sa mère et est élevée par sa belle-mère, qui a deux enfants. Dikeh a étudié l'ingénierie pétrochimique à l'Université des sciences et technologies de l'État de Rivers. En septembre 2021, l'ex-fiancé de Tonto Dikeh, Prince Joseph Kpokpogri, l'a poursuivie en justice, ainsi que le Département de la sécurité d'État (DSS), pour avoir prétendument menacé ses droits fondamentaux. Kpokpogri a déclaré qu'il avait quitté Tonto à cause de son habitude de fumer et de boire beaucoup.

Polémique
Son mariage traditionnel avec Olakunle Churchill a eu lieu en août 2015. En 2014, une rumeur a couru selon laquelle elle aurait eu une relation sexuelle avec Rukky Sanda. Cependant, lors d'une interview avec Rukky Sanda, la rumeur a été démentie. En février 2016, Dikeh a donné naissance à son fils, qu'elle a surnommé Baby X. Cependant, depuis, le couple a pris des chemins différents.

Au début du mois d'octobre 2021, Dikeh s'est empêtrée dans une controverse après avoir publié sur ses réseaux sociaux de prétendues notes vocales suggérant que son ex-amant, JOSEPH EGBRI (plus connu sous le nom de Prince Kpokpogri) avait sur son smartphone des enregistrements sexuels et des photos de nu d'Usiwo Orezimena Jane, une danseuse nigériane, plus connue sous le nom de JANEMENA. Dikeh aurait fait ces allégations à la suite de sa rupture brutale avec son ex-amant, Kpokpogri, en septembre.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1985
Naissance à Port Harcourt
Actrice nigériane

Tonto Dikeh