Müzik, geçmiş ve şimdiki bilinen her kültür ve dinde zaman ve mekânlar arasında büyük çeşitlilik gösterir. En izole edilmiş kabile grupları da dâhil olmak üzere dünyadaki tüm insanlar bir müzik türüne sahip olduklarından, müziğin, insanların dünyaya yayılmasından önce atalardan oluşan topluluklarda mevcut olduğu sonucuna varılabilir. Sonuç olarak, ilk müzik Afrika'da icat edilmiş ve daha sonra çeşitli çalgılar yapmak için çeşitli materyaller kullanarak insan hayatının temel bir bileşeni hâline gelmiş olabilir.

Bir kültürün müziği, sosyal ve ekonomik organizasyonu ve deneyimi, iklimi, teknolojiye erişimi ve dine inanılan bir kültürün tüm yönlerinden etkilenir. Müziğin ifade ettiği duygu ve fikirler, müziğin çalındığı ve dinlendiği durumlar ve müzik icra edenlere ve bestecilere yönelik tutumların tümü bölgeler ve dönemler arasında farklılık gösterir. 'Müzik tarihi' müziği (özellikle Batı sanat müziği) kronolojik açıdan inceleyen müzikoloji ve tarihin ayrı bir alt alanıdır.

Müziğin Dönemleri

Tarih öncesi müzik
Daha yaygın olarak ilkel müzik denilen tarih öncesi müzik, jeolojik tarihin çok geç bir zamanında başlamış olan tüm müziklere verilen isimdir. Tarih öncesi müzik, Avrupa'nın genelinde (ve Avrupa'dan etkilenmiş bölgelerde) Antik Müzik (MÖ 1500) ile devam etmiştir; ancak yine de izole bölgelerde mevcudiyetini sürdürmüştür.

Tarih öncesi müzik, bu nedenle teknik olarak, bu müzikle ilgili şu anda var olan herhangi bir tarihsel kaynağın ortaya çıkmasından önce var olan tüm dünya müziğini, örneğin geleneksel yerli Amerikan kabileleri müziği ve Avustralya Aborijin müziği içerir. Bununla birlikte, Avrupa dışı kıtaların -özellikle hâlâ hayatta kalanların- 'tarih öncesi' müziğine halk, yerli ya da geleneksel müzik olarak değinmek daha yaygındır. Müziğin kökeni, kayıtlı tarihten önce olduğu için bilinmiyor. Bazıları müziğin kökeninin doğal olarak oluşan seslerden ve ritimlerden kaynaklandığını düşündürmektedir. İnsan müziği, bu fenomenleri kalıplar, tekrarlar ve tonalite kullanarak yansıtabilir. Bugün bile, bazı kültürlerin müziğinin doğal sesleri taklit etmek için belirli örnekleri vardır. Bazı durumlarda, bu özellik şamanistik inançlar veya pratiklerle ilgilidir. Aynı zamanda eğlence (oyun) veya pratik (avdaki hayvanları avlama) işlevlerine de hizmet edebilir.

İlk müzik aletinin şarkı, uğultu ve ıslık çalmaya, tıklamaya, öksürmeye ve esnemeye kadar çok çeşitli sesler çıkarabilen insan sesinin kendisi olması muhtemeldir. Diğer müzik aletlerine gelince, 2008'de arkeologlar Almanya'nın Ulm yakınlarındaki Hohle Fels mağarasında kemikten yapılmış bir flüt keşfettiler. Yaklaşık 35.000 yaşında olduğu düşünülen beş delikli flüt, V şeklinde bir ağızlığa sahiptir ve akbaba kanadı kemiğinden yapılmıştır. Bilinen en eski tahta flütler 2004'te Greystones, İrlanda yakınlarında keşfedildi. Ahşap kaplı bir çukur, porsuk ağacından yapılmış 30 ila 50 cm arasında, bir ucunda konik; fakat parmak deliği olmayan altı flüt içeren bir grup içeriyordu. Bir zamanlar birbirine bağlanmış olabilirler.

50.000 ile 60.000 yaşları arasında bir mağara ayı uyluk kemiği olan "Divje Babe Flüt"ünün dünyanın en eski müzik aleti olduğu ve Neandertaller tarafından üretildiği öne sürülmüştür. Ancak uyluk kemiğinin gerçekten bir müzik aleti olduğu iddiaları, uyluk kemiğinin delik üretmek için etoburlar tarafından kemirilmiş olabileceği önerisini içeren alternatif argümanlarla tartışılmaktadır.

Antik (Eski) müzik

''Antik müzik'' ya da "Eski müzik", tarih öncesi çağın müziğini takip eden müziğe verilen isimdir. "Bilinen en eski şarkı", Suriye'deki Ugarit'te 3400 yıl öncesine dayanan çivi yazısı ile yazılmıştır. Hürrian şarkılarının bir parçasıdır, daha özel olarak Hürrian ilahi no. 6. Anne Draffkorn Kilmer tarafından deşifre edilmiş ve antik gymel gibi üçlü armoniden oluştuğu ve ayrıca diyatonik dizinin bir Pisagor akortlaması kullanılarak yazıldığı gösterilmiştir. Dünyanın herhangi bir yerinden müzik notaları da dâhil olmak üzere eksiksiz bir müzik parçasının hayatta kalan en eski örneği, MS 1. veya 2. yüzyıla tarihlenen Seikilos kitabesidir.

Antik Yunanlar tarafından kullanılan çift borular ve antik gaydanın yanı sıra; vazo ve duvarlardaki antik çizimler ve yazılar (örneğin Aristo, Sorunlar, Kitap XIX.12 olduğu gibi) zamanın müzik tekniklerini betimler, polifoninin göstergesidir. Aulos'un çift borularından biri muhtemelen bir dem veya uzun ses görevi görürken, diğeri ezgisel hatlar çalardı. Yedi delikli flüt ve çeşitli telli çalgılar gibi çalgılar, İndus Vadisi uygarlığı arkeolojik alanlarından kurtarılmıştır.

Hint klasik müziği (marga) Hindu geleneği, Vedaların kutsal kitaplarında bulunabilir. Dört vedadan biri olan Samaveda müziği uzunca anlatıyor.

Ravanahatha (ravanhatta, rawanhattha, ravanastron veya ravana hasta veena) Batı Hindistan'da popüler olan bir yaylı çalgıdır. Kral Ravana ve Sri Lanka'nın Hela medeniyeti arasında bir zamana ait olduğuna inanılıyor. Bu yaylı çalgı, dünya tarihindeki en eski yaylı çalgılardan biri olarak kabul edilmiştir.

İran (Pers) müzik tarihi prehistorik (tarih öncesi) zamana dayanır. Büyük efsanevi kral, Jamshid'in müziği icat ettiğine inanılır. İran müziğinin izi Elamite İmparatorluğu (MÖ 2500-644) günlerine kadar sürülebilir. Farklı dönemlerden kalma parça parça ve eksik hâlde bulunan belgeler, Antik Perslilerin müziği detaylı olarak geliştirdiklerini kanıtlar niteliktedir. Sasani dönemi (MS 226-651) özellikle, Fars'ta canlı bir müzik yaşamının varlığına işaret eden bol miktarda kanıt bırakmıştır. Barbod, Nakissa ve Ramtin gibi bazı önemli müzisyenlerin isimleri ve bu kişilerin çalışmalarından bazılarının isimleri günümüze kadar gelmiştir.

Erken müzik dönemi, Asya, Fars, Hint, Yahudi, Yunan, Roma, Mezopotamya, Mısır müziği ve Müslüman müziği de dâhil olmak üzere çağdaş ancak geleneksel veya halk müziğini içerebilir.

Yunanistan

Yunan yazılı tarihi, Antik Yunan'a kadar uzanır ve Antik Yunan tiyatrosunun önemli bir parçasıdır. Eski Yunanistan'da, karma cinsiyet koroları eğlence, kutlama ve manevi ihtiyaçlar nedeniyle icralar gerçekleştirilirdi. Çalgılar arasında çift gövdeli-çift kamışlı aulos ve telli çalgılardan lir ve özellikle kitara adı verilen özel tür vardı. Müzik, Antik Yunan'da eğitimin önemli bir parçasıydı ve erkeklere altı yaşından itibaren müzik öğretildi.

İncil dönemi

Easton'un İncil Sözlüğü'ne göre Jubal, İncil tarafından müzik aletlerinin mucidi olarak adlandırılmıştır (Gen. 4:21). İbraniler müziğin geliştirilmesine çok şey verdi. Bütün tarihleri ve edebiyatları bunun bol kanıtlarıyla doludur. Tufan'dan sonra, müzikten ilk Laban ve Yakup arasındaki konuşmalarda bahsedilir (Gen. 31:27). Kızıldeniz'e zaferle geçtikten sonra, Musa ve İsrail çocukları kurtuluş şarkılarını söylediler (Örn. 15). Ancak Samuel, David ve Solomon dönemi, İbranice şiirde olduğu gibi İbranice müziğin de altın çağıydı. Müzik ilk kez sistematik olarak geliştirildi. Peygamberlerin okullarında eğitimin önemli bir parçasıydı (1 Sam 10: 5). Artık bir grup profesyonel şarkıcı da ortaya çıktı (2 Sam. 19:35; Eccl. 2: 8). Bununla birlikte Solomon Tapınağı büyük müzik okuluydu. Hizmetlerinin yürütülmesinde sürekli olarak eğitimli şarkıcı ve çalgılar çalan gruplar sürekli olarak kullanıldı (2 Sam. 6: 5; 1 Chr. 15:16; 23; 5; 25: 1-6). Özel hayatta da müzik İbraniler arasında önemli bir yer tutmuş gibi görünmektedir (Ekl. 2: 8; Amos 6: 4–6; İsa. 5:11, 12; 24: 8, 9; Ps. 137; Jer. 48 : 33; Luka 15:25).

Semitik ve erken Yahudi-Hristiyan kültürünün tarihini ve antropolojisini inceleyen müzik ve tiyatro akademisyenleri, İbranilerin klasik kültürlerindeki tiyatro ve müzik etkinliği ile Yunanların ve Romalıların daha sonraki kültürlerinin kültürleri arasında ortak bağlantılar keşfettiler. Ayin denilen bir sosyal olgu içinde, bir dizi çağrışım veya yakarış içeren dua etme biçimi, performansın ortak alanı olarak bulundu. Journal of Religion and Theatre (Din ve Tiyatro Dergisi), en eski ayin formları arasında, "İbrani ayininin zengin bir müzikal geleneğe eşlik ettiğini" belirtmektedir:

Eski müzik
Eski müzik, MS 476'da, Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasından 18. yüzyılın ortalarında Barok döneminin sonuna kadar Avrupa klasik geleneğinin müziğidir. Bu muazzam zaman dilimi içinde müzik son derece çeşitlidir ve geniş bir coğrafi alanda çok sayıda kültürel geleneği kapsar; Orta Çağ Avrupa'sının geliştiği kültürel grupların çoğunda zaten çok az şey bilinen müzikal gelenekler vardı. Bu kültürleri Orta Çağ'da birleştiren Roma Katolik Kilisesi'ydi ve müziği bu dönemin ilk bin yılı boyunca müzikal gelişimin odak noktasıydı.

Batı sanat müziği

Orta Çağ müziği
Erken Orta Çağ'da müzikal yaşam kuşkusuz zengin olmasına rağmen, sanatsal tasvirleriyle, müzikle ilgili yazılarla ve diğer kayıtlarla kanıtlandığı gibi MS 800 öncesinden günümüze kalabilen ve en büyük kısmı olan Gregoryan ilahisi denilen, Roma Katolik Kilisesinin yalın ezgileri olan dinsel ayin müziğidir. Papa I. Gregory'nin, adını müzik repertuvarına verdiği ve kendisi de bir besteci olduğu, genellikle ayininin müzikal bölümünün şu anki hâliyle yapıcısı olduğu iddia edilir; ancak katkıları hakkında ayrıntılar veren kaynaklar ölümünden sonra yüz yıldan fazla bir tarihe aittir. Birçok müzik bilgini, bu şöhretin bir efsanenin abartılmasından kaynaklandığına inanmaktadır. Ayin repertuvarının çoğu Gregory ve Charlemagne arasındaki yüzyıllarda anonim olarak oluşturulmuştur.

9. yüzyıl boyunca birkaç önemli gelişme yaşanmıştır. Birincisi, Kilise tarafından birçok ilahi geleneği birleştirmek ve birçoğunu Gregoryan ayini lehine bastırmak için büyük bir çaba verilmiştir. İkincisi, en eski polifonik müzik, organum olarak bilinen paralel olarak söylenen bir şarkı biçimidir. Üçüncüsü ve müzik tarihi için en büyük önemi olan notasyon, yaklaşık beş yüz yıllık bir aradan sonra yeniden icat edilmiştir; ancak modern müzisyenlerin verdiği hassasiyet ve esnekliğe sahip bir perde ve ritim gösterimi sisteminin gelişmesi birkaç yüzyıl daha alacaktır.

1100'den sonraki dönemde gelişmiş olan birkaç polifoni okulu: müziğin genellikle uzayan bir ses üzerinde hızla hareket eden bir parti ile karakterize edilen St. Martial organum okulu; besteci Léonin ve Pérotin'i içeren ve 1200 civarında ikiden fazla parti için ilk müziği üreten Notre Dame polifoni okulu; Galiçya'daki Santiago de Compostela'nın müzikal kaynaşım merkezi, Orta Çağ'ın sonlarında birçok geleneğin müzisyenlerinin Codex Calixtinus'ta hayatta kalan müzisyenlerin bir araya geldiği bir yer ve Worcester fragmanları ve Old Hall El yazmaları ile ayakta kalan İngiliz okulu. Bu okulların yanı sıra, din dışı şarkıların enerjik geleneği olan troubadours, trouvères ve minnesänger denilen gezgin müzikçilerin ve ozanların canlı geleneği gelişmiştir. Erken Rönesans'ın din dışı müziğinin çoğu, 13. yüzyılın başlarında Albigensian Haçlı Seferi sırasında, kültürü büyük ölçüde yok edilen troubadur'ların, saray şairlerinin ve seyyar müzisyenlerin formlarından, fikirlerinden ve müzikal estetiğinden evrildi.

Geç 13. yüzyıl boyunca geliştirilmiş dinsel müzik biçimleri motet, conductus, discant ve clausulae'dir. Alışılmadık bir gelişme Geisslerlieder'dir, 13. yüzyılın ortalarında (Kilise tarafından bastırılana kadar) ve Kara Veba sırasında ve hemen sonrasında, toplu histerinin iki dönemi boyunca faaliyetlerinin kaydedildiği ve müziğin notaya alınarak belgelendirildiği 1350 civarında iki dönem boyunca kamçılı gezgin grupların müziğidir. Müzikleri, halk müziği veya kıyamet metinleri şarkılarıyla karışmıştır. Avrupa müzik tarihindeki 14. yüzyılda, erken Rönesans idealleri ve estetiği ile çok ortak olmasına rağmen, konvansiyonda müzikte rta çağ dönemi ile gruplanan ars nova tarzı hâkimdir. Zamanın hayatta kalan müziğinin çoğu din dışıdır ve balad, rondo gibi düzenlenmiş form kullanma eğilimindedir. Bu biçimlerdeki çoğu parça, muhtemelen çalgı eşliği ile bir-üç ses içindir: ünlü bestecileri Guillaume de Machaut ve Francesco Landini'dir.

Rönesans müziği

Müzikte Rönesans'ın başlangıcı, diğer sanatlarda Rönesans'ın başlangıcı kadar açık bir şekilde belirlenememektedir ve diğer sanatlardan farklı olarak, İtalya'da değil, kuzey Avrupa'da, özellikle bugünkü orta ve kuzey Fransa, Hollanda ve Belçika'da başlamıştır. Franko-Flaman okulu olarak bilinen Burgonyalı bestecilerin stili, 14. yüzyıl sonlarında ars subtilior stilinin ritmik ve notasyon karmaşıklığına karşı ilk tepkiydi ve açık, söylenebilir ezgisellik ve dengeli çok seslilik içermekteydi. 15. yüzyılın ortalarında Burgonya okulunun en ünlü bestecileri Guillaume Dufay, Gilles Binchois ve Antoine Busnois idi.

15. yüzyılın ortalarında, Flaman ve komşu bölgelerden besteciler ve şarkıcılar Avrupa'ya, özellikle İtalya'ya papal şapeli ve sanatın aristokrat patronları tarafından iş buldukları yerlere (Medici, Este ve Sforza aileleri gibi) yayılmaya başlamışlardı. Amacına uygun şekilde dinsel veya din dışı amaçlar için uyarlanabilen akıcı ve basit polifoni tarzlarını kendileriyle birlikte taşıdılar. O zamanki dinsel müzik eserlerinin temel formları mass (missa), motet ve laude (bir şarkı türü) idi, din dışı biçimler chanson, frottola ve daha sonra madrigal idi.

Matbaanın icadı, müzikal stillerin yayılması üzerinde büyük bir etkisi oldu ve Franko-Flaman müzisyenlerinin yayılmasıyla ile birlikte, Charlemagne egemenliğindeki Gregoryan ilahisinin birleşmesinden bu yana Avrupa müziğinde ilk gerçek uluslararası stilin oluşmasına katkıda bulundu. Karmaşık doku ve kanonik biçimlerin ayrıntılı kullanımına sahip, tartışmalı tarzda müzik yazmış olan Johannes Ockeghem'i da içeren Franko-Flaman okulunun orta kuşağının bestecileri, 15. yüzyılın son on yıllarında kitlelerin en ünlü bestecilerinden Jacob Obrecht ve muhtemelen Palestrina'dan önce Avrupa'nın en ünlü bestecisi olan ve 16. yüzyılda herhangi bir şekilde en büyük sanatçılardan biri olarak tanınan Josquin des Prez'dir Josquin'den sonraki kuşak, kontrpuanın artan karmaşıklığını keşfetmiştir; muhtemelen en aşırı ifade, canzona ve ricercar gibi erken çalgısal müziği etkileyen, en sonunda Barok fügal biçiminde doruğa ulaştırmış olan Nicolas Gombert'in müziğidir.

16. yüzyılın ortalarında, uluslararası tarz bozulmaya başladı ve çok çeşitli stilistik eğilimler ortaya çıktı: Giovanni Pierluigi da Palestrina'nın müziğinde örneklenen Trent'in Karşı Reformasyon Konseyi tarafından yönlendirildiği gibi kutsal müziğin sadeliğine doğru bir eğilim; Ferrara Luzzaschi Okulu'nun ve yüzyılın sonlarında yaşayan madrigalist Carlo Gesualdo'nun avangard tarzında aşırı ifadeye ulaşan madrigal'deki karmaşıklık ve kromatikliğe doğru bir eğilim; ve antiphonal zıtlıklar yaratmak için San Marco di Venezia Bazilikası'nın mimarisini kullanan Venedik okulunun görkemli, şaşırtıcı müziği. Venedik okulunun müziği, hepsi 1600 yıllarında birkaç on yıl içinde gerçekleşen orkestrasyonun, süslü çalgısal parçaların ve sürekli bas partisinin gelişimini içeriyordu. Venedik'teki ünlü besteciler arasında Andrea ve Giovanni Gabrieli'nin yanı sıra dönemin sonundaki en önemli yenilikçilerden Claudio Monteverdi de vardı.

Avrupa'nın birçok yerinde yüzyılın sonlarında aktif ve farklılaşmış müzikal gelenekleri vardı. İngiltere'de, Thomas Tallis ve William Byrd gibi besteciler Avrupa kıtasında yazılı olana benzer bir tarzda kutsal müzik yazarken, aktif bir yerel madrigalci grup, İtalyan formunu İngiliz zevklerine uyarladı: ünlü besteciler Thomas Morley, John Wilbye ve Thomas Weelkes idi. Tomás Luis de Victoria, Palestrina ve birçok besteci, sade müzikler ve yeni bir çalgı olan gitar için çok sayıda sade eserler yazarken, İspanya kendi çalgısal ve vokal tarzlarını geliştirdi. Almanya, Protestan koralleri üzerine inşa edilmiş, dinsel müzik için bir temel olarak Roma Katolik Gregoryan ilahisinin yerini alan ve görünüşü orada Barok döneminin başlangıcını tanımlayan, Venedik okulunun stilini ithal eden çok sesli biçimler geliştirdi. Buna ek olarak, Alman besteciler çok sayıda org müziği yazdılar ve J. S Bach'ın çalışmalarında zirveye ulaşan daha sonraki Barok org tarzının temelini oluşturdular. Fransa, akım içinde öne çıkan Guillaume Costeley ve Claude Le Jeune gibi bestecilerle din dışı şarkılarda kullanılan musique mesurée olarak bilinen (kısaca tanımı: uzun hece ve uzun ses, kısa hece ve kısa ses şeklinde ölçüsel olarak akıcı ve tek bir ritimsel özellik üzerinde devam eden bir çok sesli müzik biçimini, Antik Yunan müziğinin çağdaş bir imitasyonu düşüncesiyle geliştirme akımı) benzersiz bir müzikal diksiyon tarzı geliştirdi.

Çağın en devrimci hareketlerinden biri, 1570 ve 1580'lerde Floransa'da ironik bir şekilde gerici bir niyeti olan Florentine Camerata'nın çalışmasıyla gerçekleşti. Çağdaş müzikal ahlaksızlık olarak gördüklerinden memnun olmayan bir grup öncü, antik Yunanların müziğini eski konumuna getirme (ya da restorasyon etme) niyetine giriştiler. Aralarındaki öncüler, astronom Galileo Galilei'nin babası Vincenzo Galilei ve Giulio Caccini idi. Çalışmalarının meyvesi, monodi olarak bilinen deklare edici tek sesli bir şarkı stili ve buna karşılık gelen aşamalı dramatik bir biçimdi: bugün opera olarak bilinen bir form. 1600 civarında yazılan ilk operalar Rönesans'ın sonunu ve Barok dönemlerinin başlangıcını da tanımlamaktadır.

1600 öncesi müzik tonal sistemden ziyade modaldı. 16. yüzyılın sonlarında Gioseffo Zarlino ve Franchinus Gaffurius'un modların dizileri üzerine yazıları gibi çeşitli teorik gelişmeler doğrudan ortak uygulanan tonalitenin gelişmesine yol açtı. Majör ve minör diziler eski kilise modları üzerinde baskın gelmeye başladı, bu özellik ilk başta eserlerdeki kadans noktalarında en belirgin olan; ancak yavaş yavaş yaygınlaşan bir özellikti. Barok döneminin tonal müziğiyle başlayan 1600 sonrası müzik, genellikle ortak-uygulama dönemi (Orta barok dönemden 1900'lere uzanan, müzikte tonal sistemin kullanıldığı dönem) olarak adlandırılır.

Barok dönem (1600-1750)
Jean Jacques Rousseau'ya göre "barok müzik, armoninin açık seçik olmadığı, modülasyonlar ve uyumsuzlukla dolu entonasyonları güç ve hareketi zor olan müziktir". Yapı sanatı ile ilgili ilk tanımla 1788 yılında "Encyclopédie méthodique"te karşılaşılmaktadır: "Mimarlıkta barok, tuhaflığın bir nüansıdır". Öyle anlaşılıyor ki bu isim, dönemin başlangıcında resim ve heykel çalışmalarındaki değişikliklere gösterilen şaşırmış reaksiyon sonucu çıkmıştır.

Barok müzik dönemi eserleri batı klasik müziği içinde çok önemli bir yer almakta ve dönemimizde de popüler olarak çalınmakta ve dinlenmektedir. Barok müzik dönemi Johann Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, Jean-Baptiste Lully, Arcangelo Corelli, Claudio Monteverdi, Jean-Philippe Rameau ve Henry Purcell gibi bestecilerin eserlerini kapsamaktadır. Barok müzik dönemi müzikteki başlıca büyük yeniliği "fonksiyonel tonalite" kavramının çok geliştirilmesindedir. Bu dönemdeki besteciler ve çalgıcılar çok daha ayrıntılı ve incelikli müziksel süsler uygulamaya başlamışlar; müziksel notasyon şeklini değiştirmişler ve müziksel çalgıları yeni teknikler kullanarak çalmaya başlamışlardır. Barok müziği döneminde müziksel çalgılarla müzik icra edilmesinin ebadı, kapsam genişliği ve karmaşıklığı artmıştır. Barok müzik dönemi opera görsel sanatının kurulup, geliştirilip, yaygınlaştırılması dönemidir. Bugün kullanılan müzik terimleri ve kavramlarının çoğunluğu Barok müzik döneminde ortaya çıkartılmış ve o zamandan beridir kullanılagelmiştir.

Klasik Dönem (1750–1820)
Klasik stilin Barok stilden farkı, Klasik stildeki eserlerin Barok stildeki eserlerden daha sade olmasıdır. Barok dönemin kapanmasına yol açan etkenlerden biri de piyanonun icadıdır. Klasik dönemde her orkestrada klavyeli çalgı bulundurma zorunluluğu kalkmış, piyano orkestraya katıldığı zaman da mutlaka solist görevi görür olmuştur. Dönemi seçkinleştiren bir başka şeyse senfoninin yaygınlaşmasıdır. Dönemin ünlü bestecileri Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Christoph Willibald Gluck ve Muzio Clementi'dir.

Romantik Dönem (1820–1900)
Müziğin kilise ve saray egemenliği altından çıkıp halka yayıldığı, kalıpların ve düzenin yıkılıp yerine daha özgür olan romantizmin geldiği dönemdir. Kendi içinde 3 döneme ayrılır:

 Erken Romantik Dönem: Romantik anlatımın Klasik dönem içinde doğduğu, ilk dönemidir. Bu anlatımın öncüsü Ludwig van Beethoven olarak kabul edilir. Bu dönemin diğer ünlü bestecileri de Franz Schubert, Carl Maria von Weber ve Gioacchino Rossini'dir.
 Orta Romantik Dönem: Romantizmin tüm Avrupa'da egemen olduğu dönemdir. İlk ışığı yakan da, programlı senfonisi Symphonie fantastique ile Hector Berlioz olmuştur. Ardından Franz Liszt, Felix Mendelssohn Bartholdy, Niccolo Paganini, Robert Schumann, Frederic Chopin, Johannes Brahms gelmiştir. Giuseppe Verdi ve Richard Wagner'in opera alanındaki çalışmalarıyla doruğa ulaşmıştır.
 Geç Romantik Dönem: Müziğin denetiminin "Almanya-İtalya-Fransa" üçgeninden çıktığı dönemdir. Ulusalcılık akımı ile birlikte Mikhail Glinka, Aleksandr Borodin, Modest Musorgski, Nikolay Rimski-Korsakov, Peter İlyiç Çaykovski gibi Rus; Bedrich Smetana, Antonin Dvorak gibi Çek; Edvard Grieg, Jean Sibelius gibi İskandinav besteciler klasik batı müziğine dâhil olmuşlardır.

Modern Dönem (20. yüzyıl ve günümüz)
Modern dönem içerisinde Romantizmi sürdürenler (Richard Strauss, Gustav Mahler, Sergey Rahmaninov, Edward Elgar) olduğu gibi müziğin genel kimliğini değiştiren asıl Modern besteciler (Claude Debussy, Maurice Ravel, Bela Bartok, İgor Stravinski, Dimitri Şostakoviç, Sergey Sergeviç Prokofyev) kendilerine has bir stil geliştirmiştir. Alban Berg ile Aşlerdir. George Gershwin klasik müzikle cazı birleştiren besteciler arasında en ünlüsüdür. Edgard Varèse, elektronik müzik akımını başlatmıştır. Arnold Schönberg ve öğrencilerinden Weber atonal müzik akımının yaratıcısı ve ilerleticisi olmuşlardır. Carl Orff, ilkel çağların müzikleri ve metinlerini yeniden canlandırıp modernize etmiştir. Ayrıca Türkiye'de çok sesli müziğin başlaması da bu döneme rastlar (Cemal Reşit Rey, Ahmet Adnan Saygun, Necil Kazım Akses). Günümüzde Krzysztof Penderecki, Arvo Pärt, Peter Machajdík gibi besteciler de modern dönemi sürdürmektedirler.

Popüler müzik
Popüler müzik, geniş kitlelere hitap eden ve genel olarak müzik endüstrisi aracılığıyla dağıtılan müzik. Popüler müzik, müzik eğitimi olmayan veya çok az eğitim almış kişiler tarafından beğenilebilir ve icra edilebilir. Terim, ilk olarak ABD'deki 1880'ler Tin Pan Alley dönemi müziği için kullanılmıştır.

Popüler müzik bazen "pop müzik" olarak bilinse de, bu iki terim aslında farklıdır. Popüler müzik, nüfusun geniş bir kesiminin beğenisine hitap eden çeşitli müzik türleri için genel bir terim iken, pop müzik genellikle popüler müzik içindeki spesifik bir müzik türünü ifade eder.

Popüler müzik parçaları genellikle kolayca eşlik edilebilen melodilere sahiptir. Şarkı yapısı genelde "verse-chorus" şeklinde veya şarkı boyunca tekrar eden "nakarat" ve bölümler arası geçiş sağlayan "köprü"den oluşur. 1960'lardan 2000'lerin ortalarına kadar albüm dönemi olarak bilinen dönemde albümler, İngilizce popüler müzik kaydı ve tüketimindeki en baskın formdu.

2000'li yıllarda şarkıların dijital ses dosyaları olarak sunulmaya başlamasıyla, müziğin bir ülkeden veya bölgeden diğerlerine yayılması daha kolay hâle geldi. Bazı popüler müzik formları küreselleşirken, diğerleri bulunduğu bölgenin kültüründe popüler olmaya devam etti. Küreselleşen dünyanın bir sonucu olarak bazı müzik türleri de birbirinden etkilendi ve yeni popüler müzik formları oluştu.

Avrupa dışında klasik müzik

Afrika
Sahra-altı Afrika müziği, bu geniş bölgenin tüm bölgelerinde ortak özellikler sergileyen güçlü ritmik yapıya sahiptir, Arthur Morris Jones (1889-1980) birçok yerel yaklaşımı tek bir ana sistem olarak tanımlamıştır. Atlantik üzerinden Amerika kıtasına taşınan Batı Afrika ritmik teknikleri Amerika'nın çeşitli müzik tarzlarında temel bileşenlerdir.

Bizans
Bizans müziği (Yunanca: Βυζαντινή Μουσική) tören, festival veya kilise müziği olarak Yunanca metinlerden oluşan Bizans İmparatorluğu'nun müziğidir. Yunan ve yabancı tarihçiler, eklesiastik (dinî) tonların ve genel olarak Bizans müziği sisteminin tümünün eski Yunan sistemi ile yakından ilişkili olduğu konusunda hemfikirdir, ayrıca icra tarzının ve (5. yüzyıldan itibaren artan doğrultuda) bestecilerin isimlerinin ve bazen de her müzik eserinin koşullarının ayrıntılarının bilindiği en eski müzik türüdür.

Asya
Asya müziği Arabistan, Orta Asya, Doğu Asya, Güney Asya ve Güneydoğu Asya'nın müzik kültürlerini kapsar.

Hindistan
Hint müziği, dünyanın en eski müzik geleneklerinden biridir. İndus Vadisi medeniyeti'nden, yedi delikli flüt gibi dans  ve müzik aletleri (bazıları artık kullanılmıyor) gösteren heykeller kalmıştır. Harrappa ve Mohenjo Daro'dan Sir Mortimer Wheeler tarafından yapılan kazılarda çeşitli telli çalgılar ve davullar bulunmuştur. Rigveda, mevcut Hint müziğinin unsurlarına sahiptir, ölçü ve ezgisel modu göstermek için bir müzik notasyonuna sahiptir. Erken Hint müzik geleneği ayrıca "Samagan" olarak bilinen üç aksan ve vokal müziğinden de bahseder (Sama, ezgi anlamına gelir ve Gan şarkı söylemek anlamına gelir). Hindistan'ın klasik müziği iki önemli geleneği içerir: güney Karnatik müziği ve kuzey Hint klasik müziği. Hindistan'ın klasik müzik geleneği binlerce yıldır dinsel esin, kültürel ifade ve eğlence kaynağı olarak günümüzde Hintlerin yaşamları için önemli olmaya devam etmektedir.

Hint klasik müziği (marga) raga ya da tek seslidir ve tek ezgi çizgisine dayanır ve talas ile ritmik olarak aracılığıyla organize edilir. Karnatik müzik büyük ölçüde adama ile ilgilidir; şarkıların çoğu Hindu tanrılarına hitap eder. Sevgi ve diğer sosyal konuları vurgulayan birçok şarkı vardır. Karnatik müziğinin aksine, Hint müziği sadece eski Hindu müzik gelenekleri, Vedik felsefesi ve yerli Hint seslerinden değil, aynı zamanda Afgan Mughals'ın Farsça icra uygulamalarından da etkilenmiştir. Hint klasik müziğinin kökenleri, Hindu geleneğinin bir parçası olan Vedalar'ın en eski kutsal kitaplarında bulunabilir. Dört vedadan biri olan Samaveda müziği uzunca tanımlamaktadır.

Çin
Çin klasik müziği, Çin'in geleneksel sanat veya saray müziğidir. Üç bin yıldan eskiye uzanan uzun bir geçmişi vardır. Müzik notalarının yanı sıra kendine özgü notasyon sistemleri, çalgıları ve stilleri veya müzik türleri vardır. Çin müziği pentatonik-diyatoniktir, Avrupa etkisinde olduğu gibi bir oktav (5+7 = 12) on iki yarım ses aralığına sahiptir.

Orta Doğu

İran

Fars müziği, İran ve Fars dilleri konuşulan ülkelerinin müziğidir: musiqi, bilim ve sanat müziği ve muzik, ses ve performans müziği . (Bkz: İran Müziği, Afganistan Müziği, Tacikistan Müziği, Özbekistan Müziği).

Örnekler
Bazı müzik örnekleri.

1.Müziğin erişim tarihi:28 Mart 2018 tarihi 3 Ocak 2002

2.Müziğin arşiv tarihi:3 Ağustos 2002

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 Lee, Yuan-Yuan ve Shen, Sinyan. (1999). Çin Müzik Aletleri (Çin Müzik Monograf Serisi). Kuzey Amerika Çin Müzik Derneği Yayınları.  ISBN   1-880464-03-9

 Merker, Brown, Steven, eds. (2000). Müziğin Kökenleri. MIT tuşuna basın.  ISBN   0-262-23206-5.
 Reese, Gustave (1954). Rönesans'ta müzik. New York, WW Norton & Co. .
 Bangayan, Phil, Bonet, Giselle ve Ghosemajumder, Shuman (2002) "Dijital Müzik Dağıtımı" (Kayıtlı Müzik Endüstrisinin Tarihi), MIT Sloan Yönetim Okulu.
 Hoppin, Richard H. (1978). Ortaçağ Müzik. New York, WW Norton & Co. .
 Schwartz, Elliot ve Godfrey, Daniel (1993). Müzik 1945'ten beri. Simon ve Schuster Macmillan.  ISBN   0-02-873040-2
 Kilmer, Crocker, Brown, Sessizlikten Sesler, 1976, Bit Enki, Berkeley, Kaliforniya, .
 Helmholtz, Tone Dover'ın Duyumları.
 Yeşil, Emily. Adanmış Müzik, 1785-1850. Rochester Üniversitesi Yayınları, 2019.
  Yazar, New York Times'ın müzik muhabiri ve Time'ın müzik editörü ve bir besteciydi.

Dış bağlantılar

 Fikirler Tarihi Sözlüğü bkz. Müzik ve Bilim, Şeytani Bir Sanat Olarak Müzik, İlahi Bir Sanat Olarak Müzik
 Edinburgh Üniversitesi Tarihi Müzik Enstrümanları Koleksiyonu
 Müzikle İlgili Temel Bilgiler Sony Music Entertainment'dan Klasik Müzik dönemleri, besteciler, sözlükler
 Müzik Aletleri ve Stilleri ve Alıntılar Sözlüğü from OddMusic.com
 Tarihî Amerikan Notalar
 Lester S. Levy Notalar Koleksiyonu popüler Amerikan müziği, 1780–1960
 GeoCities.com'da Müzik Tarihi Kaynakları
 Müzik Tarihi Web Yayını
 GeoCities.com'da Yeni Barok ve Rönesans Müzik Sitesi
 Güney Dakota Üniversitesi Ulusal Müzik Müzesi
 Tim Gracyk Fonografları ve Eski Kayıtlar
 ABD popüler müzik zaman çizelgesi
 Müzik Geçmişi Enjoy Music.com
 Müzik Adanmışlık Veritabanı

Müzik tarihi
Müzikoloji
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Müzik tarihi


An Pinalia polystachya in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ernst Otto Kuntze. An Pinalia polystachya in nahilalakip ha genus nga Pinalia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pinalia

Pinalia polystachya


جان يفيس دي بلاسيس ( في بوردو)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط .

لعب دي بلاسيس في أندية بوردو (1995-1996) كاين (1996-1997) ريد ستار (1997-1999) نوريتش سيتي الإنجليزي (1999-2001) إستر (2001) .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بوردو
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو نادي النجم الأحمر
لاعبو إستر
لاعبو بوردو
لاعبو كاين
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو ليبورن
لاعبو نورويتش سيتي
مواليد 1973
مواليد في بوردو
لاعبو كرة قدم من بوردو

جان يفيس دي بلاسيس


The year 1761 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy
 June 6 – The first transit of Venus since Edmond Halley suggested that its observation could determine the distance from the Earth to the Sun. Joseph-Nicolas Delisle set up a 62-station network for observing the transit. Those taking part included:
 Nathaniel Bliss at the Royal Greenwich Observatory near London
 César Cassini de Thury in Vienna
 Jean-Baptiste Chappe d'Auteroche in Tobolsk, Siberia
 Jeremiah Dixon and Charles Mason in Cape Town, South Africa (they had originally planned to go to Bengcoolen, Sumatra)
 Maximilian Hell in Vardø, Norway
 Joseph de Lalande in Paris
 Tobias Mayer in Göttingen
 Nevil Maskelyne on Saint Helena
 Alexandre Pingré on Rodrigues Island (where he makes the last record of the Rodrigues parrot)
 John Winthrop in St. John's, Newfoundland
 Mikhail Lomonosov, who finds the first evidence that the planet has an atmosphere
Guillaume Le Gentil, who had hoped to observe from Pondicherry in India, is prevented from doing so due to the Seven Years' War and Ruđer Bošković arrives late in Constantinople.

Botany
 Louis Gérard publishes Flora Gallo-Provincialis, the first flora arranged according to natural classification.

Chemistry
 Johan Gottschalk Wallerius publishes his pioneering work in agricultural chemistry, Agriculturae fundamenta chemica ().

Mathematics
 Johann Heinrich Lambert gives a proof that π is irrational.

Medicine
 Leopold Auenbrugger publishes Novum ex Percussione Thoracis Humani Interni Pectoris Morbos Detegendi in Vienna, for the first time advocating percussion of the chest as a diagnostic measure.
 Giovanni Battista Morgagni publishes  ("Of the seats and causes of diseases investigated through anatomy", published in Venice), a pioneering work of anatomical pathology.
 Samuel-Auguste Tissot publishes Avis au peuple sur sa santé, a popular text of the century.

Veterinary medicine
 August 4 – Claude Bourgelat founds the first veterinary school, in Lyon; courses begin in 1762.

Technology
 Opening of Matthew Boulton's Soho Manufactory in England.

Awards
 Copley Medal: not awarded

Births
 January 17 – James Hall (died 1832), Scottish geologist and physicist.
 January 19 – Pierre Marie Auguste Broussonet (died 1807), French naturalist and physician.
 February 1 – Christiaan Hendrik Persoon (died 1836), South African-born Pomeranian/Dutch mycologist.
 February 4 – Blasius Merrem (died 1824), German zoologist.
 June 7 – John Rennie (died 1821), Scottish-born civil engineer.
 October 27 – Matthew Baillie (died 1823), Scottish-born pathologist.
 November 30 – Smithson Tennant (died 1815), English chemist.
 December 21 – Jean-Louis Pons (died 1831), French astronomer.
 December 25 – William Gregor (died 1817), Cornish mineralogist.

Deaths
 January 4 – Stephen Hales (born 1677), English physiologist and clergyman.
 March 21 – Pierre Fauchard (born 1679), French physician and "father of modern dentistry".
 April 7 – Thomas Bayes (born c. 1702), English mathematician.
 May 14 – Thomas Simpson (born 1710), British mathematician.
 November – Giovanni Poleni (born c. 1683), Italian mathematician and physicist.
 November 30 – John Dollond (born 1706), English optician.

References

18th century in science
1760s in science

1761 in science


Kød er en dansk dokumentarfilm fra 1947 instrueret af Søren Melson og efter manuskript af Kai Johansen, Karl Roos og Viggo Steensberg.

Handling
En skildring af de forskellige kvægracer i Danmark. Filmen viser desuden, hvor mange produkter både i husholdning og industri, der stammer fra landets kvæg - fra snedkerlim og lægevidenskabelige præparater til forskellige former for mad. Der gives en reportageagtig skildring af koens vej fra markerne over slagtehuset til kødudsalgets disk eller til eksportbåden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1947

Kød (dokumentarfilm)


Die Elizabeth Township ist eine von 23 Townships im Jo Daviess County im äußersten Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Elizabeth Township liegt im Nordwesten von Illinois. Die Grenze zu Iowa, die vom Mississippi gebildet wird, befindet sich weniger als 5 km westlich des Südwestzipfels der Elizabeth Township. Die Grenze zu Wisconsin liegt rund 25 nördlich.

Die vom Apple River durchflossene Elizabeth Township liegt auf 42°20′02″ nördlicher Breite und 90°16′29″ westlicher Länge und erstreckt sich über 95,44 km², die sich auf 95,42 km² Land- und 0,02 km² Wasserfläche verteilen.

Die Elizabeth Township grenzt innerhalb des Jo Daviess County im Norden an die Guilford Township, im Nordosten an die Thompson Township, im Osten an die Woodbine Township im Südosten an die Derinda Township, im Süden an die Hanover Township, im Westen an die Rice Township und im Nordwesten an die East Galena Township.

Verkehr
In der Elizabeth Township treffen die den Illinois Abschnitt der Great River Road bildende Illinois State Route 84 und der U.S. Highway 20 zusammen.

Die nächstgelegenen Flugplätze sind der rund 50 km westlich in Iowa gelegene Dubuque Regional Airport und der ebenfalls rund 50 km nördlich in Wisconsin gelegene Platteville Municipal Airport.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 1111 Einwohner.

Neben einzelnen Häusern auf gemeindefreiem Grund ist die einzige selbstständige Gemeinde Elizabeth mit dem Status "Village".

Einzelnachweise

Weblinks
 City-Data.com - Elizabeth Township
 Township Officials of Illinois

Elizabeth Township (Illinois)


وادي بطحان أحد أبرز أودية المدينة المنورة يسير من جنوبها وحتى غربها، وقد ورد اسمه في حديث النبي فقال: "أن وادي بطحان على ترعة من ترع الجنة"، وقد روي أن النبي توضأ من هذا الوادي يوم غزوة الأحزاب. وهو أحد الأودية الكبيرة في المدينة المنورة، ويتكون من مسايل عدة

مسايل وادي بطحان

مسيل يأتي من منطقة ذي حدر إلى قربان، حيث يلتقي مع الأودية الأخرى، ومنها: مسيل وادي رانوناء الذي في جنوبي المدينة، ومنها: مسيل وادي مذينيب، ووادي مهزور الآتيين من شرقي المدينة. وتمتد هذه المسايل وتكون مجرى يمر شمالاً غربي المسجد النبوي في منطقة السيح إلى غربي جبل سلع ويمتد بتعرج قليل إلى منطقة زغابة مجمع الأسيال

تسميته

سمي بطحان لأن القسم الذي يجري فيه داخل المدينة سهل منبطح، وقد سمي بأبي جيدة لأن الشيخ جيدة جد آل برادة أقام سدوداً من الجص لصد هذا السيل حتى لا يداهم الأحوشة الجنوبية من المدينة. وقد غطي مجرى بطحان قبل عدة سنوات بدءاً من منطقة قربان.

في الحديث الشريف

وفي رواية عن أم المؤمنين عائشة  قالت: سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: أن بطحان على ترعة من ترع الجنة. وفي رواية على بركة من برك الجنة. وفي حديث آخر عن ثابت بن شماس: أن رسول الله صلى الله عليه وسلم دخل على ثابت بن قيس بن شماس  وهو مريض، فقال: اكشف الباس رب الناس عن ثابت بن قيس بن شماس، ثم أخذ تراباً من بطحان فجعله في قدح ثم نفث عليه بماء، وصبه عليه.

مراجع للتوسع

معجم معالم الحجاز 1/231 ـ معجم البلدان 1/259 ـ المغانم المطابة 56

عمدة الأخبار 273- 442 ـ آثار المدينة المنورة 229 ـ سنن أبي داود 4/213

تاريخ المدينة لابن شبة 1/167 ـ التاريخ الكبير للبخاري 2/51

مراجع

 عنوان الوصلة—أحمد عبد المحسن براده - الرياض 11:57، 6 أكتوبر 2009 (ت‌ع‌م)

انظر أيضا
 وادي شوان

أودية شبه الجزيرة العربية
أودية منطقة المدينة المنورة

وادي بطحان


Jedburgh dans le Roxburghshire était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Jedburgh, North Berwick, Dunbar, Haddington et Lauder ont formé le district de Haddington, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661–63, 1665 convention, 1667 convention, 1669–74: John Rutherford, provost
 1678 convention: James McCubie, provost
 1681–82, 1685–86: Andro Ainslie, provost
 1689 convention, 1689–1700: Adam Ainslie, bailli (mort en 1700)
 1700–02, 1702–07: Walter Scott, provost

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans les Scottish Borders

Jedburgh (circonscription du Parlement d'Écosse)


Silvia Celeste Rabimbi Cortesi (Pasay, 15 de dezembro de 1997) é uma modelo e rainha da beleza Italiana-Filipina, vencedora do concurso Miss Universo Filipinas 2022. Ela representou as Filipinas no concurso Miss Universo 2022.

Biografia
Cortesi nasceu em 15 de dezembro de 1997 em Pasay, Grande Manila, Filipinas, filho de mãe filipina e pai italiano. Criada nas Filipinas e na Itália, Cortesi cresceu em uma família multicultural, exposta a seus ancestrais filipinos e italianos. Cortesi trabalhou como modelo na Itália antes de voltar para as Filipinas definitivamente. Ela está atualmente buscando sua licença imobiliária filipina.

Concurso de beleza
Em 19 de maio de 2018, ela foi coroada Miss Terra Filipinas 2018 pela titular cessante Karen Ibasco. Depois de vencer o concurso Miss Terra Filipinas 2018, ela ganhou o direito de representar as Filipinas no concurso Miss Terra 2018. No final da competição, ela terminou como finalista do Top 8. Em 30 de abril de 2022, Cortesi ganhou o título de Miss Universo Filipinas 2022 pela Miss Universo Filipinas 2021 Beatrice Gomez. Como Miss Universo Filipinas, Cortesi representou as Filipinas no concurso realizado em Nova Orleans em 14 de Janeiro de 2023, mas não se classificou entre as 16 semifinalistas, quebrando o recorde de 12 classificações consecutivas das Filipinas no Miss Universo.

Ligações externas
Site Oficial do Miss Universo Filipinas

Misses das Filipinas
Naturais das Filipinas
Modelos das Filipinas

Celeste Cortesi


Meigs County er navnet på 2 counties i USA:

 Meigs County, Ohio
 Meigs County, Tennessee

Meigs County


Un fichier des auteurs d'infractions sexuelles (ou registre des délinquants sexuels) est un dispositif présent dans divers pays pour permettre aux autorités de conserver des données sur les activités des auteurs d'infractions sexuelles, y compris ceux qui ont purgé leurs peines de prison.

Dans certaines juridictions, l'inscription dans le fichier s'accompagne de l'obligation de prévenir les autorités en cas de changement de domicile. Dans de nombreux États, les délinquants sexuels enregistrés sont soumis à des restrictions supplémentaires, y compris sur le lieu choisi pour leur domicile. Les personnes en libération conditionnelle ou avec mise à l'épreuve doivent remplir des obligations qui ne concernent pas les autres catégories de délinquants. Ces restrictions peuvent porter sur la mise en présence avec des personnes mineures, la domiciliation à proximité d'une école ou d'une garderie, la possession de jouets ou d'autres articles pour enfants ou sur l'utilisation d'Internet. Certains délinquants n'ont pas la permission de s'inscrire sur Facebook ou d'autres réseaux sociaux, ni de les consulter. Les fichiers recensant les délinquants sexuels existent dans plusieurs pays anglophones, comme l'Australie, le Canada, la Nouvelle-Zélande, les États-Unis... Mais seuls les États-Unis permettent au grand public de consulter la liste des délinquants sexuels ; dans d'autres pays, la liste n'est accessible qu'aux organismes chargés de l'application des lois.

En France, la police recense les auteurs d'infractions sexuelles dans le Fichier judiciaire automatisé des auteurs d'infractions sexuelles ou violentes. Au Canada, le nom du système est le Registre national des délinquants sexuels.

Description

Certains systèmes juridiques imposent l'inscription dans le fichier quand une personne est condamnée (ou, selon les cas, déclarée délinquante juvénile, non responsable pour des raisons de troubles mentaux ou présentant une responsabilité diminuée) d'un crime ou d'un délit assorti d'une inscription obligatoire.

Certains aspects des  nourrissent d'importantes critiques de la part des ONG de défense des droits civils Human Rights Watch et Union américaine pour les libertés civiles, des associations professionnelles  et de la  ainsi que d'autres groupes ou personnalités, comme Patty Wetterling, présidente du National Center for Missing & Exploited Children. Il n'existe pratiquement aucune enquête démontrant l'utilité de ces fichiers aux États-Unis ; aussi, certains chercheurs les décrivent comme dépourvus d'intérêt, voire contre-productifs, en soutenant qu'ils majorent le taux de récidive.

Références

Base de données
Fichier de police
Procédure pénale
Pénologie
Infraction sexuelle

Fichier des auteurs d'infractions sexuelles


Gugleur (Guguleur) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Maubara (Gemeinde Liquiçá).

Geographie

Der Suco liegt im Westen des Verwaltungsamts Maubara. Westlich liegt der Suco Vatuboro, nordöstlich der Suco Vaviquinia und östlich die Sucos Maubaralissa und Guiço. Im Süden grenzt Gugleur an das zur Gemeinde  Bobonaro gehörende Verwaltungsamt Atabae mit seinen Sucos Rairobo und Atabae und im Norden liegt die Sawusee. Im Nordosten entspringen die Flüsse Tikidur und Mantaro, die sich zum Marae vereinigen, der an der Grenze zu Vaviquinia in die Sawusee mündet. Im Nordwesten entspringt der Paroho, der in den Baulu, dem Grenzfluss zu Vatuboro mündet. Westlich des Marae liegt der Strand Tasi Tibalau. Vor der Gebietsreform 2015 hatte Gugleur eine Fläche von 42,71 km². Nun sind es 47,25 km². Die Grenzen des Sucos zu seinen westlichen und östlichen Nachbarn wurden neu gezogen.

An der Mündung des Baulus in die Sawusee liegt der Ort Dair. Durch ihn und weiter entlang der Küste führt eine Überlandstraße, die den Ort Maubara mit der Landeshauptstadt Dili verbindet. Ebenfalls im Norden Gugleurs liegen außerdem die Dörfer Puquelete (Pukelete), Cai-Cassa (Kaikasa), Palistla (Palistela), Raenaba, Erito (Erilo) und Lauvou (Lauvoo). Im Zentrum befinden sich die Orte Lautecas (Lautekus, Lautekas), Lissa-Lara (Lisalara), Samanaro, Vatumori und Kepelara (Kepelari). Delesuvati (Delesuvaati) liegt östlich der Vereinigung der Flüsse Tikidur und Mantaro. Im Süden liegen die Ortschaften Simarema und Lebulugor. Grundschulen gibt es in Cai-Cassa, in Dair und in Lebulugor.

Im Suco befinden sich die elf Aldeias Cai-Cassa, Dair, Erito, Lautecas, Lauvou, Lebulugor, Lissa-Lara, Palistla, Puquelete, Raenaba und Vatumori.

Einwohner
Im Suco leben 4.542 Einwohner (2022), davon sind 2.270 Männer und 2.272 Frauen. Im Suco gibt es 786 Haushalte. Über 55 % der Einwohner geben Tokodede als ihre Muttersprache an. Knapp 4 % sprechen Tetum Prasa und eine kleine Minderheit Baikeno.

Geschichte

Am 27. Dezember 1998 wurde in Cai-Cassa die pro-indonesische Miliz Besi Merah Putih (BMP) gegründet. Diese Miliz galt als eine der gefürchtetsten in Osttimor während der Gewaltwelle vor und nach dem Unabhängigkeitsreferendum 1999. Sie wird für Brandstiftung, Mord, Folter und Vergewaltigung in hunderten Fällen verantwortlich gemacht.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Guido Ramos Ribeiro zum Chefe de Suco gewählt und 2009 und 2016 in seinem Amt bestätigt.

Persönlichkeiten
 Leoneto Martins (* in Cai-Cassa), Bupati von Liquiçá

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Gugleur (tetum; PDF; 8,2 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Gugleur (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Maubara (tetum)
 Seeds of Life: Agriculture Calendar (englisch)

Einzelnachweise

Suco in Liquiçá (Gemeinde)

Gugleur


The scaphoid bone is one of the carpal bones of the wrist. It is situated between the hand and forearm on the thumb side of the wrist (also called the lateral or radial side). It forms the radial border of the carpal tunnel. The scaphoid bone is the largest bone of the proximal row of wrist bones, its long axis being from above downward, lateralward, and forward. It is approximately the size and shape of a medium cashew nut.

Structure
The scaphoid is situated between the proximal and distal rows of carpal bones. It is located on the radial side of the wrist, adjacent to the styloid process of the radius. It articulates with the radius, lunate, trapezoid, trapezium, and capitate. Over 80% of the bone is covered in articular cartilage.

Bone
The palmar surface of the scaphoid is concave, and forming a distal tubercle, giving attachment to the transverse carpal ligament. The proximal surface is triangular, smooth and convex. The lateral surface is narrow and gives attachment to the radial collateral ligament. The medial surface has two facets, a flattened semi-lunar facet articulating with the lunate bone, and an inferior concave facet, articulating alongside the lunate with the head of the capitate bone.

The dorsal surface of the bone is narrow, with a groove running the length of the bone and allowing ligaments to attach, and the surface facing the fingers (anatomically inferior) is smooth and convex, also triangular, and divided into two parts by a slight ridge.

Blood supply
It receives its blood supply primarily from lateral and distal branches of the radial artery, via palmar and dorsal branches. These provide an "abundant" supply to middle and distal portions of the bone, but neglect the proximal portion, which relies on retrograde flow. The dorsal branch supplies the majority of the middle and distal portions, with the palmar branch supplying only the distal third of the bone.

Variation
The dorsal blood supply, particularly of the proximal portion, is highly variable. Sometimes the fibers of the abductor pollicis brevis emerge from the tubercle.

In animals
In reptiles, birds, and amphibians, the scaphoid is instead commonly referred to as the radiale because of its articulation with the radius.

Function
The carpal bones function as a unit to provide a bony superstructure for the hand. The scaphoid is also involved in movement of the wrist. It, along with the lunate, articulates with the radius and ulna to form the major bones involved in movement of the wrist. The scaphoid serves as a link between the two rows of carpal bones. With wrist movement, the scaphoid may flex from its position in the same plane as the forearm to perpendicular.

Clinical significance

Fracture

Fractures of the scaphoid are the most common of the carpal bone injuries, because of its connections with the two rows of carpal bones.

The scaphoid can be slow to heal because of the limited circulation to the bone. Fractures of the scaphoid must be recognized and treated quickly, as prompt treatment by immobilization or surgical fixation increases the likelihood of the bone healing in anatomic alignment, thus avoiding mal-union or non-union. Delays may compromise healing. Failure of the fracture to heal ("non-union") will lead to post-traumatic osteoarthritis of the carpus. One reason for this is because of the "tenuous" blood supply to the proximal segment. Even rapidly immobilized fractures may require surgical treatment, including use of a headless compression screw such as the Herbert screw to bind the two halves together.

Healing of the fracture with a non-anatomic deformity (frequently, a volar flexed "humpback") can also lead to post-traumatic arthritis.  Non-unions can result in loss of blood supply to the proximal pole, which can result in avascular necrosis of the proximal segment.

Scaphoid fractures may be difficult to diagnose via plain x-ray. A repeat x-ray may be required at a later date, as might cross-sectional imaging via MRI or CT scan.

Other diseases
A condition called scapholunate instability can occur when the scapholunate ligament (connecting the scaphoid to the lunate bone) and other surrounding ligaments are disrupted. In this state, the distance between the scaphoid and lunate bones is increased.

One rare disease of the scaphoid is called Preiser's Disease.

Palpation
The scaphoid can be palpated at the base of the anatomical snuff box. It can also be palpated in the volar (palmar) hand/wrist.  Its position is the intersections of the long axes of the four fingers while in a fist, or the base of the thenar eminence.  When palpated in this position, the bone will be felt to slide forward during radial deviation (wrist abduction) and flexion.

Clicking of the scaphoid or no anterior translation can indicate scapholunate instability.

Etymology
The word scaphoid () is derived from the Greek skaphos, which means "a boat", and the Greek eidos, which means "kind". The name refers to the shape of the bone, supposedly reminiscent of a boat. In older literature about human anatomy, the scaphoid is referred to as the navicular bone of the hand (this time from the Latin navis for boat); there is also a bone in a similar position in the foot, which is called the navicular. The modern term for the bone in the hand is scaphoid; in human anatomy the term navicular is reserved for the bone in the foot.

Additional images

References

Skeletal system
Wrist
Bones of the hand
Carpal bones

Scaphoid bone


An Aulonemia pumila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lynn G. Clark ngan Ximena Londoño. An Aulonemia pumila in nahilalakip ha genus nga Aulonemia, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aulonemia

Aulonemia pumila


O rio Cavaco é um curso de água de Angola que nasce no Subplanalto Bocoio-Cubal, no município de Cubal, na província de Benguela, e tem sua foz na Baía das Vacas, na cidade de Benguela. Faz parte da chamada Vertente Atlântica.

Em sua nascente tem o nome de rio Caimbambo, correndo para receber as águas do rio Chinhugo, e depois do Catengue, até juntar suas águas com a do rio Hombe, quando torna-se rio Cavaco. A bacia do Cavaco é o acidente geográfico que separa o Planalto do Amboim da Serra de Caimbambo.

O rio sofre historicamente com inundações sempre que a montante ocorre precipitação significativa. Porém, este apresenta um regime intermitente, geralmente com caudal superficial apenas nos meses de março e abril. Após a época das chuvas o lençol freático desce a um nível inferior ao do leito, terminando o escoamento superficial. Seu leito seco arável e seu cinturão circundante são propícios a práticas agrícolas garantidos pelo bombeamento de águas do lençol freático.

Corre unicamente na província benguelina, sendo o grande referencial do estabelecimento da cidade de Benguela, muito embora tenha perdido sua força.

Ver também
Lista dos rios de Angola

Cavaco

Rio Cavaco


Memphis Belle es una película protagonizada por Matthew Modine y dirigida por Michael Caton-Jones, estrenada en 1990.

Durante el rodaje de la película se produjo un accidente con un B-17G francés.

Sinopsis
En el mes de mayo de 1943, durante la  Segunda Guerra Mundial, la tripulación del bombardero B-17 Memphis Belle  se apresta para su vigésimo quinta y última misión. Sin embargo, opuesto a la fácil tarea que se esperaba, la asignación consiste en bombardear la ciudad de Bremen, Alemania, la cual se encuentra muy protegida con fuego antiaéreo y escuadrones de cazabombarderos enemigos. El experimentado capitán Dennis Dearborn (Modine) está al mando de la nave, y debe afrontar el peligroso retorno a la base aérea ubicada en Inglaterra.

Producción
Catherine Wyler fue una de las productoras del filme, el cual está basado en uno de los documentales de guerra (Memphis Belle: A Story of a Flying Fortress de 1943) de su padre, el afamado director de cine William Wyler.

Véase también
Memphis Belle (B-17)

Referencias

Películas dramáticas de Estados Unidos
Películas dramáticas de Reino Unido
Películas dramáticas de los años 1990
Películas de acción de Estados Unidos
Películas sobre la Segunda Guerra Mundial

Memphis Belle (película)


පුර තියවක, යනු චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ වන තිථියක් වෙයි.

පුර තියවක යනු සිංහල මාස ක්‍රමයේ දී මාසයේ තෙවන (3) තිථිය යි. එසේම මෙය පුර දියවක තිථියට පසු තිථිය වෙයි.

මූලාශ්‍ර

සිංහල මාස
චන්ද්‍ර මාසයක පුර පක්‍ෂයේ දින

පුර තියවක


An egg is an organic vessel grown by an animal to carry a possibly fertilized egg cell (a zygote) and to incubate from it an embryo within the egg until the embryo has become an animal fetus that can survive on its own, at which point the animal hatches.

Most arthropods, vertebrates (excluding live-bearing mammals), and mollusks lay eggs, although some, such as scorpions, do not.

Reptile eggs, bird eggs, and monotreme eggs are laid out of water and are surrounded by a protective shell, either flexible or inflexible. Eggs laid on land or in nests are usually kept within a warm and favorable temperature range while the embryo grows. When the embryo is adequately developed it hatches, i.e., breaks out of the egg's shell. Some embryos have a temporary egg tooth they use to crack, pip, or break the eggshell or covering.

The largest recorded egg is from a whale shark and was  in size. Whale shark eggs typically hatch within the mother. At  and up to , the ostrich egg is the largest egg of any living bird, though the extinct elephant bird and some non-avian dinosaurs laid larger eggs. The bee hummingbird produces the smallest known bird egg, which measures between  long and weighs half of a gram (around 0.02 oz). Some eggs laid by reptiles and most fish, amphibians, insects, and other invertebrates can be even smaller.

Reproductive structures similar to the egg in other kingdoms are termed "spores", or in spermatophytes "seeds", or in gametophytes "egg cells".

Eggs of different animal groups

Several major groups of animals typically have readily distinguishable eggs.

Fish and amphibian eggs

The most common reproductive strategy for fish is known as oviparity, in which the female lays undeveloped eggs that are externally fertilized by a male. Typically large numbers of eggs are laid at one time (an adult female cod can produce 4–6 million eggs in one spawning) and the eggs are then left to develop without parental care. When the larvae hatch from the egg, they often carry the remains of the yolk in a yolk sac which continues to nourish the larvae for a few days as they learn how to swim. Once the yolk is consumed, there is a critical point after which they must learn how to hunt and feed or they will die.

A few fish, notably the rays and most sharks use ovoviviparity in which the eggs are fertilized and develop internally. However, the larvae still grow inside the egg consuming the egg's yolk and without any direct nourishment from the mother. The mother then gives birth to relatively mature young. In certain instances, the physically most developed offspring will devour its smaller siblings for further nutrition while still within the mother's body. This is known as intrauterine cannibalism.

In certain scenarios, some fish such as the hammerhead shark and reef shark are viviparous, with the egg being fertilized and developed internally, but with the mother also providing direct nourishment.

The eggs of fish and amphibians are jellylike. Cartilaginous fish (sharks, skates, rays, chimaeras) eggs are fertilized internally and exhibit a wide variety of both internal and external embryonic development. Most fish species spawn eggs that are fertilized externally, typically with the male inseminating the eggs after the female lays them. These eggs do not have a shell and would dry out in the air. Even air-breathing amphibians lay their eggs in water, or in protective foam as with the Coast foam-nest treefrog, Chiromantis xerampelina.

Bird eggs

Bird eggs are laid by females and incubated for a time that varies according to the species; a single young hatches from each egg. Average clutch sizes range from one (as in condors) to about 17 (the grey partridge). Some birds lay eggs even when not fertilized (e.g. hens); it is not uncommon for pet owners to find their lone bird nesting on a clutch of unfertilized eggs, which are sometimes called wind-eggs.

Colours

The default colour of vertebrate eggs is the white of the calcium carbonate from which the shells are made, but some birds, mainly passerines, produce coloured eggs. The colour comes from pigments deposited on top of the calcium carbonate base; biliverdin and its zinc chelate, and bilirubin, give a green or blue ground colour, while protoporphyrin IX produces reds and browns as a ground colour or as spotting.

Non-passerines typically have white eggs, except in some ground-nesting groups such as the Charadriiformes, sandgrouse and nightjars, where camouflage is necessary, and some parasitic cuckoos which have to match the passerine host's egg. Most passerines, in contrast, lay coloured eggs, even if there is no need of cryptic colors. However, some have suggested that the protoporphyrin markings on passerine eggs actually act to reduce brittleness by acting as a solid-state lubricant. If there is insufficient calcium available in the local soil, the egg shell may be thin, especially in a circle around the broad end. Protoporphyrin speckling compensates for this, and increases inversely to the amount of calcium in the soil.

For the same reason, later eggs in a clutch are more spotted than early ones as the female's store of calcium is depleted.

The color of individual eggs is also genetically influenced, and appears to be inherited through the mother only, suggesting that the gene responsible for pigmentation is on the sex-determining W chromosome (female birds are WZ, males ZZ).

It used to be thought that color was applied to the shell immediately before laying, but subsequent research shows that coloration is an integral part of the development of the shell, with the same protein responsible for depositing calcium carbonate, or protoporphyrins when there is a lack of that mineral.

In species such as the common guillemot, which nest in large groups, each female's eggs have very different markings, making it easier for females to identify their own eggs on the crowded cliff ledges on which they breed.

Yolks of birds' eggs are yellow from carotenoids, it is affected by their living conditions and diet.

Shell
Bird eggshells are diverse. For example:
cormorant eggs are rough and chalky
tinamou eggs are shiny
duck eggs are oily and waterproof
cassowary eggs are heavily pitted

Tiny pores in bird eggshells allow the embryo to breathe. The domestic hen's egg has around 7000 pores.

Some bird eggshells have a coating of vaterite spherules, which is a rare polymorph of calcium carbonate. In Greater Ani Crotophaga major this vaterite coating is thought to act as a shock absorber, protecting the calcite shell from fracture during incubation, such as colliding with other eggs in the nest.

Shape

Most bird eggs have an oval shape, with one end rounded and the other more pointed. This shape results from the egg being forced through the oviduct. Muscles contract the oviduct behind the egg, pushing it forward. The egg's wall is still shapeable, and the pointed end develops at the back.. One hypothesis is that long, pointy eggs are an incidental consequence of having a streamlined body typical of birds with strong flying abilities; flight narrows the oviduct, which changes the type of egg a bird can lay.

Cliff-nesting birds often have highly conical eggs. They are less likely to roll off, tending instead to roll around in a tight circle; this trait is likely to have arisen due to evolution via natural selection. In contrast, many hole-nesting birds have nearly spherical eggs.

Predation
Many animals feed on eggs. For example, principal predators of the black oystercatcher's eggs include raccoons, skunks, mink, river and sea otters, gulls, crows and foxes. The stoat (Mustela erminea) and long-tailed weasel (M. frenata) steal ducks' eggs. Snakes of the genera Dasypeltis and Elachistodon specialize in eating eggs.

Brood parasitism occurs in birds when one species lays its eggs in the nest of another. In some cases, the host's eggs are removed or eaten by the female, or expelled by her chick. Brood parasites include the cowbirds and many Old World cuckoos.

Various examples

Amniote eggs and embryos

Like amphibians, amniotes are air-breathing vertebrates, but they have complex eggs or embryos, including an amniotic membrane. Amniotes include reptiles (including dinosaurs and their descendants, birds) and mammals.

Reptile eggs are often rubbery and are always initially white. They are able to survive in the air. Often the sex of the developing embryo is determined by the temperature of the surroundings, with cooler temperatures favouring males. Not all reptiles lay eggs; some are viviparous ("live birth").

Dinosaurs laid eggs, some of which have been preserved as petrified fossils.

Among mammals, early extinct species laid eggs, as do platypuses and echidnas (spiny anteaters). Platypuses and two genera of echidna are Australian monotremes. Marsupial and placental mammals do not lay eggs, but their unborn young do have the complex tissues that identify amniotes.

Mammalian eggs
The eggs of the egg-laying mammals (the platypus and the echidnas) are macrolecithal eggs very much like those of reptiles. The eggs of marsupials are likewise macrolecithal, but rather small, and develop inside the body of the female, but do not form a placenta. The young are born at a very early stage, and can be classified as a "larva" in the biological sense.

In placental mammals, the egg itself is void of yolk, but develops an umbilical cord from structures that in reptiles would form the yolk sac. Receiving nutrients from the mother, the fetus completes the development while inside the uterus.

Invertebrate eggs

Eggs are common among invertebrates, including insects, spiders, mollusks, and crustaceans.

Evolution and structure
All sexually reproducing life, including both plants and animals, produces gametes. The male gamete cell, sperm, is usually motile whereas the female gamete cell, the ovum, is generally larger and sessile. The male and female gametes combine to produce the zygote cell. In multicellular organisms the zygote subsequently divides in an organised manner into smaller more specialised cells, so that this new individual develops into an embryo. In most animals the embryo is the sessile initial stage of the individual life cycle, and is followed by the emergence (that is, the hatching) of a motile stage. The zygote or the ovum itself or the sessile organic vessel containing the developing embryo may be called the egg.

A recent proposal suggests that the phylotypic animal body plans originated in cell aggregates before the existence of an egg stage of development. Eggs, in this view, were later evolutionary innovations, selected for their role in ensuring genetic uniformity among the cells of incipient multicellular organisms.

Formation
The cycle of the egg's formation is started by the gamete ovum being released (ovulated) and egg formation being started. The finished egg is then ovipositioned and eventual egg incubation can start.

Scientific classifications
Scientists often classify animal reproduction according to the degree of development that occurs before the new individuals are expelled from the adult body, and by the yolk which the egg provides to nourish the embryo.

Egg size and yolk
Vertebrate eggs can be classified by the relative amount of yolk. Simple eggs with little yolk are called microlecithal, medium-sized eggs with some yolk are called mesolecithal, and large eggs with a large concentrated yolk are called macrolecithal. This classification of eggs is based on the eggs of chordates, though the basic principle extends to the whole animal kingdom.

Microlecithal

Small eggs with little yolk are called microlecithal. The yolk is evenly distributed, so the cleavage of the egg cell cuts through and divides the egg into cells of fairly similar sizes. In sponges and cnidarians the dividing eggs develop directly into a simple larva, rather like a morula with cilia. In cnidarians, this stage is called the planula, and either develops directly into the adult animals or forms new adult individuals through a process of budding.

Microlecithal eggs require minimal yolk mass. Such eggs are found in flatworms, roundworms, annelids, bivalves, echinoderms, the lancelet and in most marine arthropods. In anatomically simple animals, such as cnidarians and flatworms, the fetal development can be quite short, and even microlecithal eggs can undergo direct development. These small eggs can be produced in large numbers. In animals with high egg mortality, microlecithal eggs are the norm, as in bivalves and marine arthropods. However, the latter are more complex anatomically than e.g. flatworms, and the small microlecithal eggs do not allow full development. Instead, the eggs hatch into larvae, which may be markedly different from the adult animal.

In placental mammals, where the embryo is nourished by the mother throughout the whole fetal period, the egg is reduced in size to essentially a naked egg cell.

Mesolecithal

Mesolecithal eggs have comparatively more yolk than the microlecithal eggs. The yolk is concentrated in one part of the egg (the vegetal pole), with the cell nucleus and most of the cytoplasm in the other (the animal pole). The cell cleavage is uneven, and mainly concentrated in the cytoplasma-rich animal pole.

The larger yolk content of the mesolecithal eggs allows for a longer fetal development. Comparatively anatomically simple animals will be able to go through the full development and leave the egg in a form reminiscent of the adult animal. This is the situation found in hagfish and some snails. Animals with smaller size eggs or more advanced anatomy will still have a distinct larval stage, though the larva will be basically similar to the adult animal, as in lampreys, coelacanth and the salamanders.

Macrolecithal

Eggs with a large yolk are called macrolecithal. The eggs are usually few in number, and the embryos have enough food to go through full fetal development in most groups. Macrolecithal eggs are only found in selected representatives of two groups: Cephalopods and vertebrates.

Macrolecithal eggs go through a different type of development than other eggs. Due to the large size of the yolk, the cell division can not split up the yolk mass. The fetus instead develops as a plate-like structure on top of the yolk mass, and only envelopes it at a later stage. A portion of the yolk mass is still present as an external or semi-external yolk sac at hatching in many groups. This form of fetal development is common in bony fish, even though their eggs can be quite small. Despite their macrolecithal structure, the small size of the eggs does not allow for direct development, and the eggs hatch to a larval stage ("fry"). In terrestrial animals with macrolecithal eggs, the large volume to surface ratio necessitates structures to aid in transport of oxygen and carbon dioxide, and for storage of waste products so that the embryo does not suffocate or get poisoned from its own waste while inside the egg, see amniote.

In addition to bony fish and cephalopods, macrolecithal eggs are found in cartilaginous fish, reptiles, birds and monotreme mammals. The eggs of the coelacanths can reach a size of  in diameter, and the young go through full development while in the uterus, living on the copious yolk.

Egg-laying reproduction
Animals are commonly classified by their manner of reproduction, at the most general level distinguishing egg-laying (Latin. oviparous) from live-bearing (Latin. viviparous).

These classifications are divided into more detail according to the development that occurs before the offspring are expelled from the adult's body. Traditionally:
Ovuliparity means the female spawns unfertilized eggs (ova), which must then be externally fertilised. Ovuliparity is typical of bony fish, anurans, echinoderms, bivalves and cnidarians. Most aquatic organisms are ovuliparous. The term is derived from the diminutive meaning "little egg".
Oviparity is where fertilisation occurs internally and so the eggs laid by the female are zygotes (or newly developing embryos), often with important outer tissues added (for example, in a chicken egg, no part outside of the yolk originates with the zygote). Oviparity is typical of birds, reptiles, some cartilaginous fish and most arthropods. Terrestrial organisms are typically oviparous, with egg-casings that resist evaporation of moisture.
Ovo-viviparity is where the zygote is retained in the adult's body but there are no trophic (feeding) interactions. That is, the embryo still obtains all of its nutrients from inside the egg. Most live-bearing fish, amphibians or reptiles are actually ovoviviparous. Examples include the reptile Anguis fragilis, the sea horse (where zygotes are retained in the male's ventral "marsupium"), and the frogs Rhinoderma darwinii (where the eggs develop in the vocal sac) and Rheobatrachus (where the eggs develop in the stomach).
Histotrophic viviparity means embryos develop in the female's oviducts but obtain nutrients by consuming other ova, zygotes or sibling embryos (oophagy or adelphophagy). This intra-uterine cannibalism occurs in some sharks and in the black salamander Salamandra atra. Marsupials excrete a "uterine milk" supplementing the nourishment from the yolk sac.
Hemotrophic viviparity is where nutrients are provided from the female's blood through a designated organ. This most commonly occurs through a placenta, found in most mammals. Similar structures are found in some sharks and in the lizard Pseudomoia pagenstecheri. In some hylid frogs, the embryo is fed by the mother through specialized gills.

The term hemotropic derives from the Latin for blood-feeding, contrasted with histotrophic for tissue-feeding.

Human use

Food

Eggs laid by many different species, including birds, reptiles, amphibians, and fish, have probably been eaten by people for millennia. Popular choices for egg consumption are chicken, duck, roe, and caviar, but by a wide margin the egg most often humanly consumed is the chicken egg, typically unfertilized.

Eggs and Kashrut

According to the Kashrut, that is the set of Jewish dietary laws, kosher food may be consumed according to halakha (Jewish law). Kosher meat and milk (or derivatives) cannot be mixed () or stored together. Eggs are considered pareve (neither meat nor dairy) despite being an animal product and can be mixed with either milk or kosher meat. Mayonnaise, for instance, is usually marked "pareve" despite by definition containing egg.

Vaccine manufacture
Many vaccines for infectious diseases are produced in fertile chicken eggs. The basis of this technology was the discovery in 1931 by Alice Miles Woodruff and Ernest William Goodpasture at Vanderbilt University that the rickettsia and viruses that cause a variety of diseases will grow in chicken embryos. This enabled the development of vaccines against influenza, chicken pox, smallpox, yellow fever, typhus, Rocky mountain spotted fever and other diseases.

Culture

Eggs are an important symbol in folklore and mythology, often representing life and rebirth, healing and protection, and sometimes featuring in creation myths. Egg decoration is a common practice in many cultures worldwide. Christians view Easter eggs as symbolic of the resurrection of Jesus Christ. A popular Easter tradition in some parts of the world is the decoration of hard-boiled eggs (usually by dyeing, but often by hand-painting or spray-painting). Adults often hide the eggs for children to find, an activity known as an Easter egg hunt. A similar tradition of egg painting exists in areas of the world influenced by the culture of Persia. Before the spring equinox in the Persian New Year tradition (called Norouz), each family member decorates a hard-boiled egg and sets them together in a bowl. The tradition of a dancing egg is held during the feast of Corpus Christi in Barcelona and other Catalan cities since the 16th century. It consists of an emptied egg, positioned over the water jet from a fountain, which starts turning without falling.

Although a food item, raw eggs are sometimes thrown at houses, cars, or people. This act, known commonly as "egging" in the various English-speaking countries, is a minor form of vandalism and, therefore, usually a criminal offense and is capable of damaging property (egg whites can degrade certain types of vehicle paint) as well as potentially causing serious eye injury. On Halloween, for example, trick or treaters have been known to throw eggs (and sometimes flour) at property or people from whom they received nothing. Eggs are also often thrown in protests, as they are inexpensive and nonlethal, yet very messy when broken.

Collecting

Egg collecting was a popular hobby in some cultures, including European Australians. Traditionally, the embryo would be removed before a collector stored the egg shell.

Collecting eggs of wild birds is now banned by many jurisdictions, as the practice can threaten rare species. In the United Kingdom, the practice is prohibited by the Protection of Birds Act 1954 and Wildlife and Countryside Act 1981. On the other hand, ongoing underground trading is becoming a serious issue.

Since the protection of wild bird eggs was regulated, early collections have come to the museums as curiosities. For example, the Australian Museum hosts a collection of about 20,000 registered clutches of eggs, and the collection in Western Australia Museum has been archived in a gallery. Scientists regard egg collections as a good natural-history data, as the details recorded in the collectors' notes have helped them to understand birds' nesting behaviors.

Gallery

See also

List of egg topics
Animal shell
Butterfly eggs
Egg white
Fossil egg
Haugh unit
Oology
Oval
Ovary
Ovulation
Oviparous
Trophic egg

References

External links

Animal reproductive system
Aviculture
Bird breeding
Oology

Egg


FIFA ya da açılımıyla Uluslararası Futbol Federasyonları Birliği (Fransızca: Fédération Internationale de Football Association), futbol ve futsalın dünya çapındaki en üst düzey yönetim organıdır. 21 Mayıs 1904 yılında Paris'te kurulan organizasyonun merkezi İsviçre'nin Zürih kentindedir ve başkanlığını İsviçreli Gianni Infantino yürütmektedir. 211 ulusal futbol federasyonunun üyesi olduğu FIFA, çeşitli futbol turnuvalarını düzenlemesinin yanı sıra dünya futbolunu yöneten, kuralları uygulayan, değiştiren kuruluştur. Düzenlemekte olduğu en önemli turnuva ise 1930'dan bu yana gerçekleştirilen FIFA Dünya Kupası'dır. Bu kupa 2022'deki turnuva da dahil olmak üzere şimdiye dek yirmi iki kez düzenlenmiştir.

FIFA tarihinde ise son yıllarda yaşanan yolsuzluk olayı ön plana çıkmaktadır. Bu yolsuzluk olayları sonucunda 8. FIFA Başkanı Sepp Blatter görevinden uzaklaştırılmış ve 8 yıl futboldan men cezası almıştır.

Tarih

20. yüzyılın başında, uluslararası alanda futbolu yönetecek bir yönetim organının eksikliği ortaya çıkmıştır. Bu eksikliği gidermek maksadıyla 21 Mayıs 1904 tarihinde Paris'te FIFA kurulmuştur. Adı, Fransızca "Uluslararası Birlik Futbolu Federasyonu" ("birlik futbolu" futbol için kullanılan bir başka addır) anlamına gelen "Fédération Internationale de Football Association" olan birliğin kısaltması da tüm dünyada yaygın olarak kullanılan "FIFA" olarak seçilmiştir. Kurucu üyeleri , , , , ,  ve 'dir. Ayrıca, aynı gün içerisinde  da telgraf vasıtasıyla ile federasyona katıldığını ilan etmiştir.

FIFA'nın ilk başkanı Robert Guérin olmuştur. 1906'da ise üye ülkelerin oybirliği ile ikinci FIFA başkanı İngiltere Futbol Federasyonu başkanı Daniel Burley Woolfall olmuştur.

FIFA'nın kurucu üyeler dışında ilk üyeleri 1908'de üye olan Güney Afrika, 1912 yılında üyeliğe katılan  ve Şili, 1913 yılında birliğe kabul edilen Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri olmuştur. Güney Afrika'nın birliğe katılımı ile organizasyon ilk defa Avrupa dışına genişlemiş, Arjantin ve Şili'nin katılımıyla da Amerika kıtasına kadar yayılmıştır.

I. Dünya Savaşı sırasında birçok futbolcunun ölmesi veya sakatlanması organizasyonun geleceğini tehlikeye sokmuştur. Savaş sonrasında başkan Woolfall'un ölümünün ardından organizasyon bir süre vekâleten Hollandalı Carl Hirschmann tarafından yönetilmiştir. Ayrıca savaş sırasında düşman olan devletler birbirleriyle sportif anlamda da olsa bir araya gelmede isteksiz olmuşlardır. Bu durum Home Nations'ın üyelikten çekilmesine kadar varmıştır. Ancak daha sonra üyelikleri devam etmiştir.

FIFA'nın tarihsel nitelikteki koleksiyonları İngiltere'de bulunan Ulusal Futbol Müzesi'nde bulunmaktadır.

Yapı

Merkezi Zürih'te bulunan FIFA, İsviçre Kanunları çerçevesinde kurulmuş bir federasyondur. En yüksek organı FIFA Kongresi, üye federasyonların temsilcilerinden oluşan bir kuruldur. Kongre, olağanüstü durumlar dışında 1998 yılından bu yana yılda bir kez toplanmaktadır. Kongre, FIFA'nın tüzüğünde değişiklik yapabilecek tek kuruldur. Kongrede FIFA Başkanı, FIFA Genel Sekreteri ve FIFA Yönetim Kurulunun üyeleri seçilir.

FIFA Yönetim Kurulu, FIFA Kongresi'nin toplanma aralıkları sırasında ana karar organıdır. Yönetim kuruluna bağlı Finans Komitesi, Disiplin Kurulu, Hakemler Komitesi gibi birçok alt FIFA kurulu vardır.

Dünya çapında FIFA'ya bağlı birçok uluslararası futbol konfederasyonu bulunmaktadır. Ulusal futbol federasyonlarının oluşturduğu bu konfederasyonlar kıtalarına göre ayrılmaktadır. Konfederasyonlar da tıpkı FIFA gibi kendi tüzüklerine ve yönetim organlarına sahiptir, ayrıca uluslararası futbol turnuvaları düzenlemektedirler. Fakat yönetim yetkileri FIFA tüzüğünde belirtilen yetkilerle kısıtlanmıştır. Dünyada FIFA'ya bağlı altı kıta konfederasyonu bulunmaktadır. Bu konfederasyonlar şunlardır:

 AFC - Asian Football Confederation
 CAF - Confédération Africaine de Football
 CONCACAF - Confederation of North, Central American and Caribbean Association Football
 CONMEBOL - Confederación Sudamericana de Fútbol
 OFC - Oceania Football Confederation
 UEFA - Union of European Football Associations

Toprakları başka bir kıtada bulunmasına karşın başka bir konfederasyona bağlı olan ülkeler vardır. , , , ,  ve  gibi ülkeler topraklarının tamamı veya bir kısmı Asya'da bulunmasına karşın UEFA'nın bir parçasıdırlar. , Asya'da bulunmasına rağmen AFC ülkeleri tarafından boykot edildikten sonra, 1994 yılında UEFA'ya katılmıştır. , 2002 yılında UEFA'dan AFC'ye taşınmıştır. Avustralya, 2006 yılı Ocak ayında AFC'den OFC'ye taşınmış ve bununla birlikte son kez ulusal bir federasyon konfederasyonunu değiştirmiştir.

Guyana ve Surinam, Güney Amerika ülkeleri olmalarına rağmen tarihleri boyunca CONCACAF üyesi olmuşlardır.

Toplamda 211 üye ülkesi bulunan FIFA her ülke için kendine has ülke kodu belirlemektedir. Ayrıca üye 211 ülkenin tamamının erkek millî futbol takımı bulunmakta iken yalnızca 129'unun kadın millî futbol takımı bulunmaktadır. Filistin gibi siyasi varlığı tartışmalı olan ülkelerin de üyeliğinin bulunduğu FIFA, Birleşmiş Milletler'den daha fazla üye sayısına sahiptir. FIFA Dünya Sıralaması, aylık olarak güncellenen ve takımların uluslararası turnuvalarda, turnuva elemelerinde, dostluk maçlarında gösterdikleri performanslara göre güncellenmekte olan bir listedir. Aynı nitelikteki FIFA Kadınlar Dünya Sıralaması ise dört yılda bir güncellenmektedir.

Yönetim

Futbol kuralları, resmî olarak tanınan ve futbolu yöneten yasalar sadece FIFA'nın sorumluluğunda değildir. Uluslararası Futbol Birliği Kurulu (IFAB) da kurallar üzerinde söz sahibidir. FIFA yönetim kurulu üyeleri olan İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda 1882 yılında IFAB'ın kurulması için önayak olmuşlardır. Oyun kurallarında değişiklik yapılabilmesi için, önerinin sekiz delegenin en az altısı tarafından kabul edilmesi gereklidir.

Başkanlar
FIFA kurulduğu günden bu yana yalnızca dokuz başkan görmüştür. FIFA'nın başkanlığını şimdiye dek üç kez İngiliz, iki Fransız ve birer kez de Belçikalı, İsviçreli, Brezilyalı ve İtalyan futbol adamları üstlenmiştir.

FIFA Marşı

1994 FIFA Dünya Kupası'ndan beri UEFA Şampiyonlar Ligi'nde olduğu gibi FIFA da, Alman besteci Franz Lambert tarafından hazırlanan bir marşa sahiptir. FIFA Marşı, FIFA'nın düzenlediği turnuvalar ve hazırlık karşılaşmalarının öncesinde gerçekleştirilen seremoniler sırasında çalınmaktadır. FIFA Dünya Kupası, FIFA Kadınlar Dünya Kupası, FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası, FIFA 17 Yaş Altı Dünya Kupası, FIFA Kadınlar 20 Yaş Altı Dünya Kupası, FIFA Kadınlar 17 Yaş Altı Dünya Kupası,  FIFA Futsal Dünya Kupası, FIFA Plaj Futbolu Dünya Kupası ve FIFA Kulüpler Dünya Kupası bu marşın çalındığı turnuvalara örnek gösterilebilir.

Ödüller
FIFA ödülleri, FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu adı altında o yılın en iyi kadın ve erkek futbolcularına verilmektedir. Ayrıca FIFA Puskás Ödülü ve FIFA Ballon d'Or da FIFA'nın dağıttığı prestijli ödüllerdendir.

Bunun yanında çeşitli şekillerde onurlandırmalar yapılmaktadır. Buna bağlı olarak:

 1994 yılında FIFA tarafından Tüm Zamanların En İyi Dünya Kupası Kadrosu,
 1998 yılında spor yazarları tarafından 20. Yüzyıl Dünya Takımı Kadrosu,
 2000 yılında FIFA World Magazine okurları tarafından 20. Yüzyılın Takımları,
 2002 yılında futbolseverlerin oylamasıyla FIFA Dünya Kupası Rüya Takımı seçilmiştir.

Ayrıca, 2004 yılında FIFA'nın 100. kuruluş yıldönümünü kutlamak amacıyla Fransa ve Brezilya arasında "Yüzyılın Maçı" düzenlenmiştir.

FIFA'nın düzenlediği turnuvalar

Erkek turnuvaları
 FIFA Dünya Kupası
 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası
 FIFA 17 Yaş Altı Dünya Kupası
 FIFA Konfederasyonlar Kupası
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası
 FIFA Futsal Dünya Kupası
 FIFA Plaj Futbolu Dünya Kupası
 Mavi Yıldızlar / FIFA Gençler Kupası

Kadın turnuvaları
 FIFA Kadınlar Dünya Kupası
 FIFA Kadınlar Futsal Dünya Kupası
 FIFA Kadınlar 17 Yaş Altı Dünya Kupası
 FIFA Kadınlar 20 Yaş Altı Dünya Kupası
 FIFA Kadınlar Kulüpler Kupası

Sponsorlar
Aşağıda FIFA tarafından FIFA Partners yani FIFA'nın Ortakları olarak nitelendirilmekte olan FIFA'nın sponsorları yer almaktadır.
 Adidas
 Coca Cola
 Hyundai-Kia Motors
 VISA
 Wanda Group
 Qatar Airways
 QatarEnergy

Ayrıca bakınız
 Erkek millî futbol takımları listesi
 FIFA ülke kodları listesi
 FIFA Erkekler Dünya Sıralaması

Dış bağlantılar

 FIFA − Futbol kuralları

Kaynakça

Özel

Genel

İsviçre merkezli uluslararası spor kuruluşları
Uluslararası spor federasyonları

FIFA


جادة 7، مسلسل كويتي. يتكون من 30 حلقة، يتحدث عن غنومة سعاد عبد الله المتزوجة من السفير محمد المنصور.

بطولة
 سعاد عبد الله.
 محمد المنصور.
 منصور المنصور.
 حسين المنصور.
 فخرية خميس.
 سعاد علي.
 ميساء مغربي.
 مرام.
 يلدا.
 منصور حسين المنصور.

مصادر

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2006

جادة 7 (مسلسل)


الأطلس الصحراوي هو كتل مترابطة موازية للأطلس التلي، تمتد من الشرق من الحدود التونسية إلى الغرب نحو الحدود المغربية. وهي سلسلة جبلية في الجزائر وهي امتداد شرقي لجبال الأطلس في المغرب. أعلى قمة في السلسلة هي جبل شيليا 2328 م فوق مستوى سطح البحر في الأوراس (الجزائر)

تتألف سلسلة الأطلس الصحراوي من ثلاث سلاسل جبلية تمتد من جنوب الغربي نحو الشمال الشرقي موازية محور جبال الأطلس التلي، هي:
جبال القصور (2336م)
جبال العمور (2008م)
جبال أولاد نايل (1667م)
جبال الأوراس (2328 م)

الوديان
وادي الشارف هو أحد الوديان في ولاية قالمة، ويعد الوادي من الأودية المهمة فيو ينشأ من التقاء وادي الشارف منبعه جبال سوق أهراس حيث يتجمع الماء (في سد واد الشارف الذي شيد في ثمانينيات القرن الماضي بين قصر الصبيحي ولاية أو البواقي وسدراتة و لاية سوق أهراس المستفيدتان بالدرجة الأولى بمياه السقي في قرية تسمى سطارة وواد بوحمدان القادم من مرتفعات برج صباط بولاية قالمة ويلتقيان في بلدية مجاز عمار ليوكونا (واد الشارف وبوحمدان) واد سيبوس الذي يصب في البحر بالحي الشعبي سيبوس في مدينة عنابة.

وادي الشلف ينبع من منطقة جبل عمور بولاية الأغواط التي هي جزء من سلسلة الأطلس الصحراوي من خلال أحد روافده وادي الطويل .

وادي امزي كذلك ينبع من نفس المنطقة والذي له مسمى آخر هو وادي جدي.

طالع أيضا
 قائمة جبال الجزائر
 النقوش الصخرية بمنطقة الجلفة
 نقوش صخرية بجبل العمور
 جبل الأزرق
 جبال القعدة

مراجع

جبال الأطلس
جغرافيا الجزائر
سلاسل جبلية في الجزائر
جغرافيا ولاية الأغواط
ولاية باتنة
سلاسل جبلية في جبال الأطلس

الأطلس الصحراوي


El fruterito cayenero o fruterito de hombros dorados (Euphonia cayennensis) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae que vive en el noreste de Sudamérica.

Distribución y hábitat

Se encuentra en las selvas húmedas tropicales del noreste de Brasil, la Guayana francesa, Guyana, Surinam y Venezuela.

Referencias

Enlaces externos

Cayennensis
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Johann Friedrich Gmelin
Animales descritos en 1789

Euphonia cayennensis


Frivilligt Drenge Forbund er en dansk dokumentarisk stumfilm fra 1907, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Fra FDF's første dage. Frederiksberg-afdelingen på tur i Dyrehaven i 1907. FDF afmarcherer. "Tæve"-øvelser i skoven. Mønstring i Dyrehaven.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1907

Stumfilm fra Danmark

Frivilligt Drenge Forbund


Premiul Bram Stoker pentru cea mai bună  ficțiune scurtă (Bram Stoker Award for Best Short Fiction) este un premiu anual acordat de Horror Writers Association (HWA) pentru cel mai bună operă literară de ficțiune scurtă de fantezie întunecată și literatură de groază.

Câștigători și nominalizări
Următoarea este o listă de câștigători și nominalizări ale premiului Bram Stoker pentru cea mai bună ficțiune scurtă.

Povestire
 1987: "The Deep End" de Robert R. McCammon
 "Friend's Best Man" de Jonathan Carroll
 "This Old Man" de Charles L. Grant
 "Day-Tay-Vao" de F. Paul Wilson
 "Traps" de F. Paul Wilson
 1988: "Night They Missed the Horror Show" de Joe R. Lansdale
 "The Thing at the Top of the Stairs" de Ray Bradbury
 "She's a Young Thing and Cannot Leave Her Mother" de Harlan Ellison
 "The Music of the Dark time" de Chet Williamson
 "Jack's Decline" de Lucius Shepard
 "Nobody Lives There Now" de Carol Orlock
 1989: "Eat Me" de Robert R. McCammon
 "A Sad Last Love at the Diner of the Damned" de Edward Bryant
 "Bodies and Heads" de Steve Rasnic Tem
 "Each Night, Each Year" de Kathryn Ptacek
 "'Yore Skin's Jes's Soft 'n Purdy' He Said" de Chet Williamson
 1990: "The Calling" de David B. Silva
 "Back Windows" de Steve Rasnic Tem
 "But You'll Never Follow Me" de Karl Edward Wagner
 "From the Papers of Helmut Hecher" de Chet Williamson
 "The Loneliest Number" de Edward Bryant
 1991: "Lady Madonna" de Nancy Holder
 "The Ash of Memory, the Dust of Desire" de Poppy Z. Brite
 "Love Doll: A Fable" de Joe R. Lansdale
 "The Braille Encyclopaedia" de Grant Morrison
 "Wolf Winter" de Maxine O'Callaghan
 "Richard's Head" de Al Sarrantonio
 1992: "This Year's Class Picture" de Dan Simmons
 "Farm Wife" de Nancy Kilpatrick
 "Did They Get You to Trade?" de Karl Edward Wagner
 "Come One, Come All" de Gahan Wilson
 "Bright Lights, Big Zombie" de Douglas E. Winter
 1993: "I Hear the Mermaids Singing" de Nancy Holder
 "Death Fiend Guerrillas" de William S. Burroughs
 "Distances" de Sherman Alexie
 "The Dog Park" de Dennis Etchison
 "Pain Grin" de Wayne Allen Sallee
 1994: "The Box" de Jack Ketchum (împărțit)
 1994: "Cafe Endless: Spring Rain" de Nancy Holder (împărțit)
 "Mr. Torso" de Edward Lee
 "Things of Which We Do Not Speak" de Lucy Taylor
 1995: "Chatting With Anubis" de Harlan Ellison
 "Becky Lives" de Harry Crews
 "The Bungalow House" de Thomas Ligotti
 "The Death of the Novel" de William Browning Spencer
 1996: "metalica" de P.D. Cacek
 "The Slobbering Tongue That Ate the Frightfully Huge Woman" de Robert Devereaux
 "The Secret Shih Tan" de Graham Masterton
 "The House of Mourning" de Brian Stableford
 "Plan 10 from Inner Space" de Karl Edward Wagner
 1997: "Rat Food" de Edo van Belkom & David Nickle
 "I Am Infinite, I Contain Multitudes" de Douglas Clegg
 "A Plague on Both Your Houses" de Scott Edelman
 "Madame Babylon" de Brian Hodge

Ficțiune scurtă
 1998: "The Dead Boy at Your Window" de Bruce Holland Rogers
 "Blues-Born" de Tina L. Jens
 "Autopsy Room Four" de Stephen King
 "The Rug" de Edo van Belkom
 1999: "Aftershock" de F. Paul Wilson
 "The Grave" de P.D. Cacek
 "The Entertainment" de Ramsey Campbell
 "Halloween Street" de Steve Rasnic Tem
 2000: "Gone" de Jack Ketchum
 "Dead Cat Bounce" de Gerard Daniel Houarner
 "Fallen Angel" de Robert J. Sawyer
 "Mexican Moon" de Karen E. Taylor
 2001: "Reconstructing Amy" de Tim Lebbon
 "I Am Your Need" de Mort Castle
 "The Haunt" de Jack Ketchum
 "Whose Puppets, Best and Worst, Are We?" de David B. Silva
 2002: "The Misfit Child Grows Fat on Depair" de Tom Piccirilli
 "Disappearances" de Mort Castle
 "The Green Man" de Christopher Fowler
 "The Plague Species" de Charlee Jacob
 "Details" de China Miéville
 2003: "Duty" de Gary A. Braunbeck
 "The Last Supper" de Scott Edelman
 "Harvey's Dream" de Stephen King
 "The Haunting" de Joyce Carol Oates
 "The Red Bow" de George Saunders
 2004: "Nimitseahpah" de Nancy Etchemendy
 "Just Out of Reach" de Gary A. Braunbeck
 "A Madness of Starlings" de Douglas Clegg
 "Hunting Meth Zombies in the Great Nebraskan Wasteland" de John Farris
 "Singing My Sister Down" de Margo Lanagan
 "Guts" de Chuck Palahniuk
 2005: "We Now Pause for Station Identification" de Gary A. Braunbeck
 "Haeckel's Tale" de Clive Barker
"As Others See Us" de Mort Castle
"Times of Atonement" de Yvonne Navarro
"Invisible" de Steve Rasnic Tem
 2006: "Tested" de Lisa Morton
"FYI" de Mort Castle
"Feeding the Dead Inside" de Yvonne Navarro
"Balance" de Gene O'Neill
"31/10" de Stephen Volk
 2007: "The Gentle Brush of Wings" de David Niall Wilson
 "The Death Wagon Rolls on By" from C. Dean Andersson
 "Letting Go" de John Everson
 "The Teacher" de Paul G. Tremblay
 "There's No Light Between Floor" de Paul G. Tremblay
 "Closet Dreams" de Lisa Tuttle
 2008: "The Lost" de Sarah Langan
 "Petrified" de Scott Edelman
 "The Dude Who Collected Lovecraft" de Nick Mamatas and Tim Pratt
 "Evidence of Love in A Case of Abandonment" de M. Rickert
 "Turtle" de Lee Thomas
 2009: "In the Porches of My Ears" de Norman Prentiss
 "Keeping Watch" de Nate Kenyon
 "The Crossing of Aldo Ray" de Weston Ochse
 "The Night Nurse" de Harry Shannon
 2010: "The Folding Man" de Joe R. Lansdale
 "Return to Mariabronn" de Gary A. Braunbeck
 "1925; A Fall River Halloween" de Lisa Mannetti
 "In the Middle of Poplar Street" de Nate Southard
 "Final Draft" de Mark W. Worthen
 2011: "Herman Wouk is Still Alive" de Stephen King
 "Her Husband's Hands" de Adam-Troy Castro
 "Hypergraphia" de Ken Lillie-Paetz
 "Graffiti Sonata" de Gene O'Neill
 "Home" de George Saunders
 "All You Can Do Is Breathe" de Kaaron Warren
 2012: "Magdala Amygdala" de Lucy Snyder
 "Surrounded by the Mutant Rain Forest" de Bruce Boston
 "Bury My Heart at Marvin Gardens" de Joe McKinney
 "Righteous" de Weston Ochse
 "Available Light" de John Palisano
 2013: "Night Train to Paris" de David Gerrold
 "Primal Tongue" de Michael Bailey
 "Snapshot" de Patrick Freivald
 "The Hunger Artist" de Lisa Mannetti
 "The Geminis" de John Palisano
 "Code 666" de Michael Reaves
 2014: "The Vaporization Enthalpy of a Peculiar Pakistani Family" de Usman T. Malik (împărțit)
 2014: "Ruminations" de Rena Mason (împărțit)
 "Hot Tub" de Hal Bodner
 "Baby's Breath" de Sydney Leigh
 "Splinterette" de John Palisano
 "The Floating Girls: A Documentary" de Damien Angelica Walters
 2015: "Happy Joe's Rest Stop" de John Palisano
 "All the Day You'll Have Good Luck" de Kate Jonez
 "The Algernon Effect" de Gene O'Neill
 "Sing Me Your Scars" de Damien Angelica Walters
 "Hungry Daughters of Starving Mothers" de Alyssa Wong

Referințe și note

Legături externe
 Stoker Award on the HWA web page
 Graphical listing of all Bram Stoker award winners and nominees

ficțiune scurtă


Karapürçek, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1521 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Osmanlı Devleti Çankırı Sancağı tahrir defterinde 1521 yılında toplam nüfusu 20 hane iken 1579 yılında ise 39 hane ve Osmanlı Devleti'nin tımar köylerinden birisi olup 1579 yılı geliri 2000 akçe olduğu bilgileri yer almaktadır. Daha önceleri Eğzen köyüne bağlı bir mahalle iken, 20 Mart 1952'de köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 98 km, Kargı ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Karapürçek, Kargı


Paul Günther (Hanôver, 24 de outubro de 1882 – Duisburgo, 13 de fevereiro de 1959) é um saltador alemão, campeão olímpico.

Carreira

Günther competiu nos Jogos Olímpicos de Verão de 1912 em Estocolmo e venceu a prova masculina de trampolim de 3 metros com a pontuação total de 79.23. Em 1988, ele foi introduzido no International Swimming Hall of Fame.

Naturais de Hanôver
Saltadores olímpicos da Alemanha
Campeões olímpicos da Alemanha
Saltadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 1912
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1912

Paul Günther (saltador)