Bitki yayılışı,  olarak da bilinir, Ernest Haeckel tarafından koroloji şöyle tanımlanmıştır: Belirli direy ve bitey alanlarındaki sistematik birimlerin coğrafi dağılışları, kökenleri ve bunların değişmelerinin araştırılmasıdır.

Bitkiler uygun çevre şartlarının bulunduğu yerleri örterek yaşama alanlarını çizmiş olurlar. Böylece türlerin ilk yaşamaya başladığı yerlere gen merkezi (çıkış merkezi) adı verilir. Örneğin Verbascumun (sığırkuyruğu) gen merkezi orta Anadolu'dur.

Bitkilerin dağılışı ve göçü her ne kadar birbirine sıkıca bağlı ise de faaliyetleri farklıdır. Dağılış, bitkinin bulunduğu çevreden tohumlarla yayılması ve yeni yerlere ulaşmasıdır. Oysaki göç bir gelişmeyi içerir. Dolayısıyla dağılış, göçün gerekli habercisidir ve yeni çevre kazanılmasının sona ermesidir. Doğada tohumla yayılma yapan taksonomik birimlerin sayısı azdır. Yayılmayı ve göçü sağlayan bitki kısımlarına Diaspor denir.

Diasporlar, yer değiştirme yeteneğinde olup genellikle üreme organlarıdır. Örneğin spor, tohum veya meyve gibi. Birçok hallerde diasporlar vejetatif kökenli özel organlar olabileceği gibi bitkinin değişikliğe uğramış kısımları, bitkinin tümü hatta bitki grupları da olabilir.

Genellikle aynı bitki veya aynı birey değişik tipte diaspor meydana getirebilir. Böylece kuzey yarım kürenin mutedil bölgelerinde orman ağaçlarının büyük bir kısmı örneğin meşe ve göknar normal olarak tohum üretirler, fakat bunlar dip sürgünü, çelik veya diğer aktif olan vejetatif kısımlarla da üreyebilir. Bundan başka birçok koloni yayılma gösterir. Örneğin Phragamines (su kamışı) dünyanın büyük bir kısmına yayılmıştır. Su kamışı bu yayılmayı tüysü meyvesi ile rüzgarlarla ve az çok yüzebilen rizomlarla, su ile de yapabilirler.

Bu arada bir kısım bitkiler çok fazla yayılma olanaklarına sahip iken, bir kısmı bundan yoksundur. Bitki türlerinin coğrafi alanlara yayılış şekilleri takım, familya,cins, ve türlere göre çok değişiktir. Yayılma ve çoğalma imkânları en fazla olan talli bitkilerdir. (Bakteriler, Mantarlar ve Algler); buna karşılık Fanerogamların (Çiçekli bitkiler) yayılma ve çoğalma olanakları daha sınırlıdır. Tohumlu bitkiler aktif ve pasif olmak üzere iki şekilde yayılırlar.Aktif yayılma (otokori): Bitkiden oluşan tohumun yine aynı bitkinin kendi olanaklarını kullanarak yere düşüp etrafa yayılmasıyla olur.Pasif yayılma (allokori):' Tohumların taşıyıcılar tarafından başka yerlere götürülmesiyle olur.

Kaynakça
 Bitki coğrafyası, Kemal Yıldız Yrd.Doç.Dr

Bitki coğrafyası

Koroloji


توكوشيما فولتيس ، هو نادي كرة قدم ياباني وهو نادي يلعب في دوري جيه. يتمركز النادي في توكوشيما، محافظة توكوشيما.

مراجع

أندية الدوري الياباني
أندية كرة قدم أسست في 1955
أندية كرة قدم في اليابان
تأسيسات سنة 1955 في اليابان
فرق رياضية في محافظة توكوشيما
أندية رابطة كرة القدم اليابانية

توكوشيما فورتيس


Erlberg ist der Name folgender Orte:

 Erlberg (Seeon-Seebruck), Ortsteil der Gemeinde Seeon-Seebruck, Landkreis Traunstein, Bayern
 Erlberg (Gemeinde Zell), Katastralgemeinde von Zell am See, Bezirk Zell am See, Land Salzburg

Erlberg


Trylle og tøjdyrene 2 - En rævepels er en børnefilm instrueret af Jannik Hastrup efter eget manuskript.

Handling
Hvad skal man dog finde på, når TV'et bryder sammen? Trylle keder sig, og tøjdyrene prøver at finde ud af, hvad det betyder. Deres forsøg ender i en cirkusleg. Blandt tilskuerne er en skummel ræv, som bortfører primadonnaen. Vennerne starter forfølgelsen, og mor er vred, fordi Trylle igen leger med hendes ting. Se også »Trylle og tøjdyrene 1 - den gyldne ring«.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1985

Børnefilm fra Danmark

Trylle og tøjdyrene 2 - En rævepels


Dagen går med raske fjed er en dansk salme.
Den indgik som en blandt B.S. Ingemann og C.E.F. Weyses klassiske samling af syv aftensange fra 1838.

Den strofisk sang har 6 strofer med hver 4 verselinjer.
Rimskemaet er aBaB.
Weyses melodi er genbrugt i den nok mere populære salme Altid frejdig, når du går der fik tekst af Christian Richardt i 1867.

Man finder salme i Den Danske Salmebog.
I en ældre udgave var den nummer 718, mens den i 2003-udgaven er nummer 771 og findes under afsnittet "Menneskelivet".

Eksterne henvisninger

Salmer af B.S. Ingemann
Sange fra Danmark
Aftensange
Salmer i Den Danske Salmebog

Dagen går med raske fjed


A Resolução 314 do Conselho de Segurança das Nações Unidas, adotada em 28 de fevereiro de 1972, preocupada com o descumprimento da resolução 253 por certos estados, o Conselho decidiu que as sanções contra a Rodésia do Sul estabelecidas em 253 permaneceriam em vigor. Também exortou todos os estados a implementarem plenamente a resolução 253 e declarou que qualquer legislação aprovada ou ato adotado por qualquer estado com o objetivo de permitir a importação de qualquer mercadoria da Rodésia do Sul no escopo 253 (minério de cromo foi especificamente mencionado) prejudicaria as sanções e ser contrário às obrigações do Estado nos termos da Carta das Nações Unidas.

O Conselho chamou a atenção de todos os Estados para a necessidade de aumentar a vigilância na implementação das disposições e solicitou que o Comitê estabelecido em 253 se reunisse e apresentasse um relatório, o mais tardar em 15 de abril, recomendando formas e meios pelos quais a implementação das sanções seria assegurada e solicitou ao Secretário-Geral que fornecesse toda a assistência apropriada ao Comitê.

A resolução foi aprovada por 13 votos a favor, com duas abstenções do Reino Unido e dos Estados Unidos.

Ver também

 Declaração Unilateral de Independência (Rodésia)

 Texto da Resolução em undocs.org

Ligações externas

Regimes de sanções do Conselho de Segurança das Nações Unidas
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas sobre a Rodésia
Resoluções do Conselho de Segurança das Nações Unidas de 1972


Poliesplenia (del griego polýs muchos, y splēn bazo.) (Jiepel, 1903; Putschar, 1934). Presencia de varios bazos en el abdomen de un mismo sujeto, o más bien varias masas de tejido esplénico pequeño que sustituyen al bazo normal.
La poliesplenia se acompaña de otras malformaciones por lo general: Casi siempre son cardíacas (comunicación interauricular o interventricular, anomalía de los retornos venosos, continuación ázigos, atresia mitral, hipoplasia del ventrículo izquierdo, coartación aórtica) y tendencia a la simetría de las vísceras (situs inversus más o menos completo, levo o dextro cardias, pulmones con 2 lóbulos cada uno, hígado central, estómago a la derecha, duodeno y ciego móviles). Este síndrome se aproxima al Síndrome de Ivemark aunque es más raro. El pronóstico depende de las malformaciones cardiacas, por lo general son complejas.

Sistema linfático
Genética
Enfermedades congénitas

Poliesplenia


Bertha Müller née le  à Vienne et morte le   (idem) est une peintre autrichienne.

Biographie

Famille
Sa mère est Josefa Bichler (1809-1860) et son père est Leopold Müller (1807-1862), lithographe. Bertha Müller est la sœur de Marie Müller et du peintre de orientaliste autrichien Leopold Carl Müller.

À la suite du décès des parents, le frère prend en charge ses cinq sœurs, et situation financière de la famille s'améliore vers 1870.

Carrière artistique
En 1890, Marie Müller obtient son propre atelier à l'Académie des Beaux-Arts de Vienne, qu'elle conserve jusqu'en 1902avec Bertha Müller.

Elle exposé son travail dans le Woman's Building à l'Exposition universelle de 1893 à Chicago.

Ses peintures incluent un portrait de la créatrice de mode Emilie Louise Flöge avec une mandoline. Son portrait de la reine Victoria fait partie de la collection de la National Portrait Gallery de Londres.

Galerie

Références

Liens externes

 images du travail de Bertha Müller sur ArtNet

Peintre autrichien du XXe siècle
Peintre autrichien du XIXe siècle
Naissance en octobre 1848
Naissance à Vienne (Autriche)
Décès à Vienne (Autriche)
Décès en janvier 1937
Décès à 88 ans
Naissance en Autriche-Hongrie
Peintre autrichienne

Bertha Müller


Kristina Berdínskikh   (nascida em Kherson, na Ucrânia) é uma jornalista ucraniana. Em 2022, ela foi reconhecida como uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo pela BBC.

Trabalho e ativismo
Kristina Berdínskikh trabalhou como jornalista política em revistas, na televisão e na rádio em Kiev, capital e maior cidade da Ucrânia, durante 14 anos. Durante 2013 e 2014, ela noticiou a Revolução Euromaidan da Ucrânia. Desde o início da invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022, ele decidiu reportar as notícias diretamente do local. Em março de 2022, ela entrevistou o embaixador da Polônia na Ucrânia e fez uma reportagem sobre o Hospital Infantil Ohmatdyt. E em abril de 2022, ela viajou para a cidade libertada de Butcha, também na Ucrânia. Além disso, ela viajou por toda a Ucrânia para relatar a guerra diretamente do local, com foco especial na coleta de testemunhos dos cidadãos.

Reconhecimento
Em 2022, Kristina Berdínskikh foi reconhecida como uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo pela BBC.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Jornalistas da Ucrânia
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022

Kristina Berdynskykh


Oldenbüttel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 7,98 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 279 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus Bock tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amthanerau-hademarschen.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Oldenbüttel


Aktinyum, simgesi Ac ve atom numarası 89 olan kimyasal bir elementtir. İlk olarak 1899'da Fransız kimyager André-Louis Debierne tarafından izole edilmiştir.

Friedrich Oskar Giesel daha sonra 1902'de bağımsız olarak izole etti ve elementin bilindiğinden habersiz, ona "emanyum" adını verdi. Aktinyum, periyodik tablodaki aktinyum ve lavrensiyum arasındaki 15 benzer elementten oluşan aktinit serisine isim verdi. Aynı zamanda, bazen 7. periyot geçiş metallerinin birincisi olarak kabul edilir, ancak lavrensiyum bu pozisyonda daha az görülür. Polonyum, radyum ve radon ile birlikte aktinyum, izole edilecek ilk ilkel olmayan radyoaktif elementlerden biriydi.

Yumuşak, gümüşi-beyaz bir radyoaktif metal olan aktinyum, havadaki oksijen ve nem ile hızla reaksiyona girerek daha fazla oksidasyonu önleyen beyaz bir aktinyum oksit kaplaması oluşturur. Çoğu lantanit ve birçok aktinitte olduğu gibi, aktinyum hemen hemen tüm kimyasal bileşiklerinde oksidasyon seviyesi +3 olarak görülür. Aktinyum, uranyum ve toryum cevherlerinde ağırlıklı olarak beta ve bazen alfa parçacıkları yayan 21.772 yıllık yarı ömüre sahip 227Ac izotopu ve 6.15 saatlik bir yarı ömre sahip beta aktif olan 228Ac olarak bulunur. Cevherdeki bir ton doğal uranyum yaklaşık 0.2 miligram aktinyum-227 içerir ve bir ton toryum yaklaşık 5 nanogram aktinyum-228 içerir. Aktinyum ve lantanın fiziksel ve kimyasal özelliklerinin yakın benzerliği, aktinyumun cevherden ayrılmasını pratik olmayan bir hale getirir. Bunun yerine aktinyum, bir nükleer reaktörde 226Ra'nın nötron ışınlaması ile miligram miktarlarında hazırlanır. Kıtlığı, yüksek fiyatı ve radyoaktivitesi nedeniyle, aktinyumun önemli bir endüstriyel kullanımı yoktur. Mevcut uygulamaları bir nötron kaynağı ve radyasyon terapisi için bir etken içerir.

Tarih
Fransız bir kimyager olan André-Louis Debierne, 1899'da yeni bir element keşfettiğini açıkladı. Marie ve Pierre Curie'nin radyumu çıkardıktan sonra bıraktığı uraninit kalıntılarından ayırdı. 1899'da Debierne, maddeyi titanyum ve (1900'de) toryuma benzer olarak tanımladı. Friedrich Oskar Giesel, 1902'de aktinyumu lantan benzeri bir madde olarak bağımsız olarak keşfetti ve 1904'te buna "emanyum" adını verdi. 1904'te Debierne, Harriet Brooks ve 1905'te Otto Hahn ve Otto Sackur tarafından belirlenen yarı ömürlerin karşılaştırılmasından sonra, yeni element için Debierne'nin seçtiği isim, iddia ettiği çelişkili kimyasal özelliklere rağmen korundu.

1970'lerde ve daha sonra yayınlanan makaleler Debierne'nin 1904'te yayınlanan sonuçlarının 1899 ve 1900'de bildirilenlerle çeliştiğini göstermektedir. Ayrıca, günümüzde bilinen aktinyum kimyası, Debierne'nin 1899 ve 1900 sonuçlarının küçük bir bileşeni dışında varlığını engeller; Aslında, rapor ettiği kimyasal özellikler, bunun yerine, on dört yıl boyunca keşfedilmeyecek olan yanlışlıkla protaktinyum tespit etmesini, sadece hidrolizi ve laboratuvar ekipmanına adsorpsiyonu nedeniyle ortadan kalkmasını mümkün kılmaktadır. Bu, bazı yazarların keşifle yalnızca Giesel'in kredilendirilmesi gerektiğini savunmasına yol açtı. Bilimsel keşfin daha az çatışmacı bir vizyonu Adloff tarafından önerilmektedir. Erken yayınlara yönelik eleştirilerin o zamanlar ortaya çıkan radyokimya tarafından hafifletilmesi gerektiğini öne sürüyor: Debierne'nin orijinal belgelerdeki iddialarının ihtiyatlılığını vurgulayarak, hiç kimsenin Debierne'nin maddesinin aktinyum içermediğini iddia edemeyeceğini belirtiyor. Şu anda tarihçilerin büyük çoğunluğu tarafından keşfedici olarak kabul edilen Debierne, öğeye olan ilgisini kaybetti ve konuyu terk etti. Giesel ise radyokimyasal olarak saf aktinyumun ilk preparasyonu ve atom numarası 89'un tanımlanması ile haklı olarak kredilendirilebilir.

Aktinyum adı Grekçe aktis, aktinos (ακτίς, ακτίνος), yani ışın anlamına gelir. Ac sembolü, asetil, asetat ve bazen asetaldehit gibi aktinyum ile ilgisi olmayan diğer bileşiklerin kısaltmalarında da kullanılır.

Özellikler
Aktinyum yumuşak, gümüşi-beyaz, radyoaktif, metalik bir elementtir. Tahmini kayma modülü kurşun ile benzerdir. Güçlü radyoaktivitesi sayesinde aktinyum, yayılan enerjik parçacıklar tarafından iyonize edilen havadan kaynaklanan soluk mavi bir ışıkla karanlıkta parlar. Aktinyum, lantan ve diğer lantanitlere benzer kimyasal özelliklere sahiptir ve bu nedenle uranyum cevherlerinden çıkarılırken bu elementlerin ayırılması zordur. Çözücü ayırması ve iyon kromatografisi ayırma için yaygın olarak kullanılır.

Aktinitlerin ilk elementi olan aktinyum, lantanın lantanitlere yaptığı gibi gruba adını verdi. Element grubu lantanitlerden daha çeşitlidir ve bu nedenle 1945'e kadar Dmitri Mendeleev'in periyodik tablosundaki en önemli değişikliğin lantanitlerin tanınması, aktinitlerin tanıtılması, genellikle Glenn T. Seaborg'un transuranyum elementleri üzerinde yaptığı araştırmalarından sonra kabul edildi (1892'de İngiliz kimyager Henry Bassett tarafından önerilmiş olmasına rağmen).

Aktinyum, havadaki oksijen ve nem ile hızla reaksiyona girerek daha fazla oksidasyonu engelleyen beyaz bir aktinyum oksit kaplaması oluşturur. Çoğu lantanit ve aktinitte olduğu gibi, aktinyum +3 oksidasyon seviyesinde bulunur ve Ac3+ iyonları çözeltilerde renksizdir. +3 oksidasyon seviyesi soy gaz radonun kararlı kapalı-kabuk yapısını vermek için kolayca bağışlanan üç değerlik elektronu ile aktinyumun [Rn]6d17s2 elektronik konfigürasyonundan kaynaklanır. Nadir +2 oksidasyon seviyesi sadece aktinyum dihidrit (AcH2) için bilinir; hatta bu gerçekte daha hafif konjeni LaH2 gibi bir elektrür bileşiği olabilir ve dolayısıyla aktinyum(III) içerebilir. Ac3+ bilinen tüm tripositif iyonların en büyüğüdür ve ilk koordinasyon küresi yaklaşık 10.9 ± 0.5 su molekülü içerir.

Kimyasal bileşikler
Aktinyumun yoğun radyoaktivitesi nedeniyle, sadece sınırlı sayıda aktinyum bileşiği bilinmektedir. Bunlar şunları içerir: AcF3, AcCl3, AcBr3, AcOF, AcOCl, AcOBr, Ac2S3, Ac2O3 ve AcPO4. AcPO4 hariç hepsi ilgili lantan bileşiklerine benzer. Hepsi +3 oksidasyon seviyesinde aktinyum içerir. Özellikle, analog lantan ve aktinyum bileşiklerinin kafes sabitleri sadece yüzde birkaç oranında farklılık gösterir.

Burada a, b ve c kafes sabitleridir, No boşluk grubu sayısı ve Z birim hücre başına formül birimi sayısıdır. Yoğunluk doğrudan ölçülmedi, kafes parametrelerinden hesaplandı.

Oksitler

Aktinyum oksit (Ac2O3), hidroksitin 500 °C'de veya oksalatın 1100 °C'de vakumla ısıtılmasıyla elde edilebilir. Kristal kafesi, en üç değerlikli nadir toprak metallerinin oksitleri ile izotipiktir.

Halitler
Aktinyum triflorür, çözeltide veya katı reaksiyonda üretilebilir. Önceki reaksiyon, aktinyum iyonları içeren bir çözeltiye hidroflorik asit ilave edilerek oda sıcaklığında gerçekleştirilir. İkinci yöntemde, aktinyum metali, platin bir düzenekte 700 °C'de hidrojen florür buharları ile işlenir. Aktinyum triflorürün 900-1000 °C'de amonyum hidroksit ile işlenmesi oksiflorür AcOF verir. Lantan oksiflorür, bir saat boyunca 800 °C'de havada lantan triflorür yakılarak kolayca elde edilebilirken, aktinyum triflorürün benzer şekilde işlenmesi AcOF vermez ve sadece başlangıçtaki ürünün erimesiyle sonuçlanır.

 AcF3 + 2 NH3 + H2O → AcOF + 2 NH4F

Aktinyum triklorür, aktinyum hidroksit veya oksalatın 960 °C'nin üzerindeki sıcaklıklarda karbon tetraklorür buharları ile reaksiyona sokulmasıyla elde edilir. Oksiflorür gibi aktinyum oksiklorür, aktinyum triklorürün 1000 °C'de amonyum hidroksit ile hidrolize edilmesi suretiyle hazırlanabilir. Bununla birlikte, oksiflorürün aksine, oksiklorür hidroklorik asit içindeki bir aktinyum triklorür çözeltisinin amonyak ile tutuşturulmasıyla sentezlenebilir.

Alüminyum bromür ve aktinyum oksit reaksiyonu aktinyum tribromür verir:

 Ac2O3 + 2 AlBr3 → 2 AcBr3 + Al2O3

ve 500 °C'de amonyum hidroksit ile muamele edilmesi oksibromit AcOBr ile sonuçlanır.

Diğer bileşikler
Aktinyum hidrür, aktinyum triklorürün potasyum ile 300 °C'de indirgenmesiyle elde edildi ve yapısı, karşılık gelen LaH2 hidrür ile benzer şekilde çıkarıldı. Reaksiyondaki hidrojen kaynağı belirsizdi.

Monosodyum fosfatın (NaH2PO4) hidroklorik asit içindeki bir aktinyum çözeltisi ile karıştırılması, birkaç dakika boyunca beyaz renkli aktinyum fosfat hemihidrat (AcPO4·0.5H2O) ile ısıtılır ve aktinyum oksalat, siyah aktinyum sülfür (Ac2S3) ile sonuçlanır. Muhtemelen 1000 °C'de aktinyum oksit üzerinde bir hidrojen sülfür ve karbon disülfür karışımı ile hareket ettirilerek üretilebilir.

İzotoplar
Doğal olarak oluşan aktinyum, iki radyoaktif izotoptan oluşur; 227Ac (235U radyoaktif ailesinden) ve 228Ac). 227Ac esas olarak çok küçük bir enerjiye sahip bir beta yayıcı olarak bozunur, ancak olayların %1.38'inde bir alfa parçacığı yayar, böylece alfa spektrometresi ile kolayca tanımlanabilir. En kararlı olanı 21.772 yıl yarı ömrü olan 227Ac, 10 gün yarı ömüre sahip 225Ac ve 29.37 saat yarı ömüre sahip 226Ac olmak üzere otuz altı radyoizotop tespit edilmiştir. Geriye kalan tüm radyoaktif izotopların yarı ömürleri 10 saatten azdır ve çoğunun yarı ömürleri bir dakikadan kısadır. Bilinen en kısa aktinyum izotopu, alfa bozunması ile bozunan 227Ac'dir (69 nanosaniyelik yarı ömür). Aktinyum bilinen iki meta duruma sahiptir. Kimya için en önemli izotoplar 225Ac, 227Ac ve 228Ac'dir.

Saflaştırılmış 227Ac, yaklaşık yarım yıl sonra bozunma ürünleri ile dengeye gelir. Çoğunlukla beta (%98.62) ve bazı alfa parçacıklarına (%1.38) yayılan 21.772 yıllık yarı ömrüne göre bozunur; ardışık bozunma ürünleri aktinyum serisinin bir parçasıdır. Mevcut düşük miktarlar, beta parçacıklarının düşük enerjisi (maksimum 44.8 keV) ve düşük alfa radyasyon yoğunluğu nedeniyle, 227Ac emisyonu ile doğrudan tespit etmek zordur ve bu nedenle çürüme ürünleri ile izlenir. Aktinyum izotopları atom ağırlığında 205 u (205Ac) ila 236 u (236Ac) arasında değişir.

Oluşum ve sentez

Aktinyum sadece uranyum cevherlerindeki izlerde bulunur - cevherdeki bir ton uranyum yaklaşık 0.2 miligram 227Ac içerir - ve bir ton toryum başına yaklaşık 5 nanogram 228Ac içeren toryum cevherlerinde bulunur. 227Ac, ana izotop 235U (veya 239Pu) ile başlayan ve kararlı kurşun izotop 207Pb ile biten uranyum-aktinyum serisi bozunma zincirinin geçici bir üyesidir. İzotop 228Ac, ana izotop 232Th ile başlayan ve kararlı kurşun izotop 208Pb ile biten toryum serisi bozunma zincirinin geçici bir üyesidir. 237Np (veya 233U) ile başlayan ve talyum (205Tl) ve neredeyse kararlı bizmut (209Bi) ile biten başka bir aktinyum izotopu (225Ac) geçici olarak neptunyum serisi bozunma zincirinde bulunur; tüm ilkel 237Np bozulmasına rağmen, sürekli olarak doğal 238U üzerindeki nötron nakavt reaksiyonları ile üretilir.

Düşük doğal konsantrasyon ve fiziksel ve kimyasal özelliklerin aktinyum taşıyan cevherlerde her zaman bol olan lantan ve diğer lantanitler ile benzerliği, aktinyumun cevherden pratik olarak ayrılmasını sağlamaz ve hiçbir zaman tam bir ayırma elde edilemez. Bunun yerine aktinyum, bir nükleer reaktörde 226Ra'nın nötron ışınlaması ile miligram miktarlarında hazırlanır.

 ^{226}_{88}Ra + ^{1}_{0}n -> ^{227}_{88}Ra ->[\beta^-][42.2 \ \ce{min}] ^{227}_{89}Ac

Reaksiyon verimi radyum ağırlığının yaklaşık %2'sidir. 227Ac, daha az miktarda 228Ac ile sonuçlanan nötronları daha fazla yakalayabilir. Sentezden sonra, aktinyum radyumdan ve toryum, polonyum, kurşun ve bizmut gibi çürüme ve nükleer füzyon ürünlerinden ayrılır. Ekstraksiyon, radyasyon ürünlerinin sulu bir çözeltisinden tenoiltrifloroaseton-benzen çözeltisi ile gerçekleştirilebilir ve belirli bir elemente seçicilik, pH ayarlanarak (aktinyum için yaklaşık 6.0'a kadar) elde edilir. Alternatif bir prosedür, iki aşamalı bir işlemde radyum ve aktinyum ve toryum için 1.000.000 ayırma faktörüne yol açabilen nitrik asit içinde uygun bir reçine ile anyon değişimidir. Aktinyum daha sonra düşük bir çapraz bağlanan katyon değişim reçinesi ve elüent olarak nitrik asit kullanılarak yaklaşık 100 oranında radyumdan ayrılabilir.

225Ac ilk olarak bir siklotron kullanarak Almanya'daki Transuranyum Elementler Enstitüsü'nde (ITU) yapay olarak ve 2000 yılında bir parçacık hızlandırıcı kullanılarak Sydney'deki St George Hastanesi'nde üretildi. Bu nadir izotop, radyasyon terapisinde potansiyel uygulamalara sahiptir ve en etkili şekilde 20-30 MeV döteryum iyonuyla bir radyum-226 hedefinin bombardımanı ile üretilir. Bu reaksiyon aynı zamanda 226Ac verir, bununla birlikte 29 saatlik yarı ömürle bozunur ve dolayısıyla 225Ac'yi kirletmez.

Aktinyum metali, aktinyum florürünün lityum buharı ile vakumda 1100 ila 1300 °C arasındaki bir sıcaklıkta indirgenmesiyle hazırlanmıştır. Yüksek sıcaklıklar ürünün buharlaşmasına neden olurken, düşük sıcaklıklar eksik bir dönüşüme yol açar. Lityum, diğer alkali metaller arasından seçilmiştir çünkü florürü en uçucudur.

Uygulamalar
Kıtlığı, yüksek fiyatı ve radyoaktivitesi nedeniyle, 227Ac şu anda önemli bir endüstriyel kullanıma sahip değildir, ancak 225Ac şu anda hedefli alfa terapileri gibi kanser tedavilerinde kullanılmak üzere araştırılmaktadır. 227Ac oldukça radyoaktiftir ve bu nedenle örneğin uzay aracında radyoizotop termoelektrik jeneratörlerinin aktif bir elemanı olarak kullanılmak üzere incelenmiştir. Berilyum ile preslenmiş 227Ac oksit, aynı zamanda, standart amerikyum-berilyum ve radyum-berilyum çiftlerinin aktivitesini aşan etkin bir nötron kaynağıdır. Tüm bu uygulamalarda, 227Ac (bir beta kaynağı) sadece bozunması üzerine alfa yayan izotoplar üreten bir progenitördür. Berilyum, (α,n) nükleer reaksiyon için geniş kesiti nedeniyle alfa parçacıklarını yakalar ve nötronları yayar:

 ^{9}_{4}Be + ^{4}_{2}He -> ^{12}_{6}C + ^{1}_{0}n + \gamma

227AcBe nötron kaynakları, bir nötron probuna uygulanabilir - toprakta bulunan su miktarını ve karayolu yapımında kalite kontrolü için nem / yoğunluk miktarını ölçmek için standart bir cihaz. Bu problar ayrıca kuyu loglama uygulamalarında, nötron radyografisinde, tomografide ve diğer radyokimyasal araştırmalarda kullanılır.

225Ac, yeniden kullanılabilir bir jeneratörde 213Bi üretmek için tıpta uygulanır veya radyasyon terapisi için bir ajan olarak, özellikle hedeflenmiş alfa terapisinde (TAT) tek başına kullanılabilir. Bu izotopun yarı ömrü 10 gündür, bu da radyasyon tedavisi için 213Bi'den (yarı ömrü 46 dakika) çok daha uygundur. Ek olarak 225Ac, diğer aday izotopların, yani 227Th, 228Th ve 230U'nun bozunma zincirlerinde nihai ürün olan, kararlı ancak toksik kurşun yerine toksik olmayan 209Bi'ye bozunur. Sadece 225Ac'ın kendisi değil, bağları da vücuttaki kanser hücrelerini öldüren alfa parçacıkları yayar. 225Ac'nin uygulanmasındaki en büyük zorluk, basit aktinyum komplekslerinin intravenöz enjeksiyonunun onlarca yıl boyunca kemiklerde ve karaciğerde birikmesine yol açmasıydı. Sonuç olarak, kanser hücreleri 225Ac'den alfa parçacıkları tarafından hızla öldürüldükten sonra, aktinyum ve bağlarından gelen radyasyon yeni mutasyonlara neden olabilir. Bu sorunu çözmek için 225Ac, sitrat, etilendiamintetraasetik asit (EDTA) veya dietilen triamin pentaasetik asit (DTPA) gibi bir şelatlama maddesine bağlandı. Bu, kemiklerde aktinyum birikimini azalttı, ancak vücuttan atılım yavaş kaldı. HEHA (1,4,7,10,13,16-heksaazasikloheksadekan-N, N′, N″, N‴, N‴′, N‴″ - heksaasetik asit) veya DOTA gibi şelatlayıcı ajanlarla çok daha iyi sonuçlar elde edildi. HER2/neu reseptörüne müdahale eden bir monoklonal antikor olan trastuzumab'a bağlanan (1,4,7,10-tetraazasiklododekan-1,4,7,10-tetraasetik asit). İkinci uygulama kombinasyonu fareler üzerinde test edildi ve lösemi, lenfoma, göğüs, yumurtalık, nöroblastom ve prostat kanserlerine karşı etkili olduğu kanıtlandı.

227Ac'nin (21.77 yıl) orta yarı ömrü, okyanus sularının yavaş dikey karışmasının modellenmesinde çok uygun radyoaktif izotop olmasını sağlar. İlgili süreçler, mevcut hızların (yılda 50 metre) doğrudan ölçümleri ile gerekli doğrulukla incelenemez. Bununla birlikte, farklı izotoplar için konsantrasyon derinliği profillerinin değerlendirilmesi, karıştırma oranlarının tahmin edilmesini sağlar. Bu yöntemin arkasındaki fizik bunun gibidir: okyanus suları homojen olarak dağılmış 235U içerir. Bozunma ürünü, 231Pa, yavaş yavaş dibe çöker, böylece konsantrasyonu önce derinlikle artar ve sonra neredeyse sabit kalır. 231Pa, 227Ac'ye bozunur; bununla birlikte, ikinci izotopun konsantrasyonu 231Pa derinlik profilini izlemez, bunun yerine deniz tabanına doğru artar. Bu, deniz tabanından ilave 227Ac yükselten karıştırma işlemleri nedeniyle oluşur. Bu nedenle, 231Pa ve 227Ac derinlik profillerinin analizi, araştırmacıların karıştırma davranışını modellemesine olanak tanır.

AcHx hidritlerin (bu durumda çok yüksek basınçla), Tc'nin H3S'den önemli ölçüde daha yüksek, muhtemelen 250 K civarında olduğu için oda sıcaklığına yakın bir süper iletken için aday olduğuna dair teorik tahminler vardır.

Önlemler
227Ac son derece radyoaktiftir ve bununla ilgili deneyler sıkı bir eldiven kutusu ile donatılmış özel olarak tasarlanmış bir laboratuvarda gerçekleştirilir. Aktinyum triklorür sıçanlara intravenöz olarak uygulandığında, aktinyumun yaklaşık %33'ü kemiklere ve %50'si karaciğere birikir. Toksisitesi amerikyum ve plütonyum ile karşılaştırılabilir, ancak biraz daha düşüktür. Eser miktarlar için, iyi havalandırmalı çeker ocaklar yeterlidir; gram miktarları için, 227Ac tarafından yayılan yoğun gama radyasyonundan kalkan sıcak hücreler gereklidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Actinium  at The Periodic Table of Videos (University of Nottingham)
 NLM Hazardous Substances Databank – Actinium, Radioactive
 Actinium in

Fransız icatları
Aktinitler
Elementler

Aktinyum


In dieser Liste sind Musiker des Fado aufgelistet, alphabetisch nach Vornamen sortiert, wie meist in Portugal üblich.

Gitarristen des Fado und des Coimbra-Fado

 Ângelo Freire (* 1988)
 António Brojo (Coimbra-Fado)
 António Chainho (* 1938)
 António Parreira (* 1944)
 António Portugal (Coimbra-Fado)
 Armandinho (1891–1946)
 Artur Paredes (1899–1980)
 Carlos Paredes (1925–2004)
 Carlos Ramos (1907–1969)
 Custódio Castelo (* 1966)
 Ernesto de Melo
 Fernando de Freitas (1913–1988)
 Jorge Gomes (* 1941)
 Jorge Tuna
 José Fontes Rocha (1926–2011)
 Luís Guerreiro (* 1980?)
 Mário Pacheco (* 1953)
 Pedro Caldeira Cabral (* 1950)
 Petrolino (1859–1933)
 Raul Nery (* 1921)
 Zé Manuel Neto

Sängerinnen und Sänger

 Ada de Castro (* 1937)
 Adélia Pedrosa (* 1941)
 Alberto Ribeiro (1920–2000)
 Aldina Duarte (* 1967)
 Alfredo Marceneiro (1891–1982)
 Amália Rodrigues (1920–1999)
 Amélia Muge (* 1952)
 Anabela (* 1976)
 Ana Laíns (* 1979)
 Anamar (* 1960)
 Ana Maurício (* 1970)
 Ana Moura (* 1979)
 Ana Sofia Varela (* 1979)
 Anita Guerreiro (* 1936)
 António Mourão (* 1936)
 António Pinto Basto (* 1952)
 António Zambujo (* 1975)
 Argentina Santos (1924–2019)
 Artur Ribeiro (1924–1982)
 Beatriz da Conceição (* 1939)
 Berta Cardoso (1911–1997)
 Camané (* 1966)
 Carla Pires (* 1975?)
 Carlos Bastos (1940?)
 Carlos do Carmo (1939–2021)
 Carlos Macedo (* 1946)
 Carlos Ramos (1907–1969)
 Carlos Zel (1950–2002)
 Carmen Souza (Jazz) (* 1981)
 Carminho (* 1984)
 Cátia Garcia (* 1983)
 Celeste Rodrigues (1923–2018)
 Cidália Moreira (* 1944)
 Cristina Branco (* 1972)
 Cristina Cruz (* 1971)
 Cuca Roseta (* 1981)
 Deolinda Bernardo (1980?)
 Deolinda Maria (?)
 Dona Rosa (* 1957)
 Duarte (* 1980)
 Dulce Pontes (* 1969)
 Ercília Costa (1902–1985)
 Esmeralda Amoedo (* 1936)
 Estêvão Amarante (1894–1951)
 Fábia Rebordão (* 1985?)
 Fátima Santos (?)
 Fernanda Baptista (1919–2008)
 Fernanda Maria (?)
 Fernando Farinha (1928–1988)
 Fernando Maurício (1933–2003)
 Fernando Mega (* 1960)
 Filipa Cardoso (* 1979)
 Filipa Pais (* 1967)
 Filipa Sousa (* 1985)
 Flora Pereira (1929–2008)
 Francisco José (1924–1988)
 Frei Hermano da Câmara (* 1934)
 Gisela João (* 1983)
 Gonçalo Salgueiro (?)
 Hélder Moutinho (* 1969)
 Helena Leonor (* 1977)
 Hermínia Silva (1907–1993)
 Isa Cardoso (* 1991)
 Ivone Dias
 Joana Amendoeira (* 1982)
 João Braga (* 1945)
 João Ferreira-Rosa (* 1937)
 José Labaredas (1946–2000)
 José Lameiras (* 1965?)
 José Paradela de Oliveira (1904–1970)
 Júlia Barroso (1930–1996)
 Kátia Guerreiro (* 1976)
 Lenita Gentil (* 1948)
 Liana (* 1979)
 Lucília do Carmo (1919–1998)
 Luísa Rocha (* 1980?)
 Mafalda Arnauth (* 1974)
 Manuel de Almeida (1922–1995)
 Manuel Monteiro (1909–1990)
 Marcela Ortiz Aznar (* 1975)
 Marco Oliveira (* 1988)
 Marco Rodrigues (* 1982)
 Margarida Guerreiro (?)
 Maria Alice (1904–1996)
 Maria Amélia Proença (* 1938)
 Maria Ana Bobone (* 1974)
  Maria Armanda (* 1942)
 Maria da Fé (* 1945)
 Maria da Nazaré (?)
 Maria de Fátima (* 1961)
 Maria José Valério (* 1933)
 Maria Leopoldina Guia (1946–2006)
 Maria Severa (1820–1846)
 Maria Teresa de Noronha (1918–1993)
 Mariana Silva (* 1933)
 Mariza (* 1973)
 Marta Dias (* 1980?)
 Max (1918–1980)
 Mercês da Cunha Rego (?)
 Miguel Capucho (?)
 Milene Candeias (* 1980?)
 Mísia (* 1955)
 Nuno da Câmara Pereira (* 1951)
 Paulo Bragança (* 1968)
 Pedro Moutinho (* 1976)
 Ramana Vieira (* 1980?)
 Raquel Tavares (* 1985)
 Raquel Peters (* 1984)
 Ricardo Ribeiro (* 1981)
  Rodrigo (* 1941)
 Suzana (* 1976)
 Teresa Silva Carvalho (* 1938)
 Teresa Siqueira (* 1953)
 Teresa Tarouca (* 1942)
 Tony de Matos (1924–1989)
 Tristão da Silva (1927–1978)
 Vicente da Câmara (* 1928)
 Yolanda Soares (* 1971)

Fado-Gruppen

 A Naifa (Lissabon)
 Al Mouraria (Algarve)
 Fados do Lello Perdido (Lissabon)
 Gerações (Dortmund)
 Rosa Negra (Lissabon)
 Sina Nossa (Unna)
 Trio Fado (Berlin)
 Poética Saudade Fado Belém (Mexiko)

Sängerinnen und Sänger des Fado de Coimbra

 Alberto Ribeiro (?)
 Adriano Correia de Oliveira (1942–1982)
 António Dinis
 António Menano (1895–1969)
 Augusto Hilário (1864–1896)
 Cristina Cruz
 Edmundo Bettencourt (1889–1973)
 Fernando Machado Soares (1930–2014)
 Francisco Menano
 Gonçalo Mendes
 Henrique Guerra
 José Afonso (1929–1987)
 Luís Góis (1933–2012)
 Nuno Correia da Silva
 Patrick Mendes
 Rui Seoane

Fado
Liste (Musiker)

Liste von Persönlichkeiten des Fado


Sargon I (also transcribed as Šarru-kīn I and Sharru-ken I) was the king (Išši'ak Aššur, "Steward of Assur") during the Old Assyrian period from  1920 BC to 1881 BC. On the Assyrian King List, Sargon appears as the son and successor of Ikunum, and the father and predecessor of Puzur-Ashur II.

The name "Sargon" means "the king is legitimate" in the Akkadian language. Sargon I might have been named after Sargon of Akkad, perhaps reflecting the extent to which Sargon I identified with the prestigious Dynasty of Akkad.

Sargon I is known for his work refortifying Assur. Very little is otherwise known about Sargon I. The following is a list of the 41 annually-elected limmu officials from the year of accession of Sargon I until the year of his death.
Dates are based on a date of 1833 BC for the solar eclipse recorded in the limmu of Puzur-Ishtar:
1920 BC Irišum son of Iddin-Aššur
1919 BC Aššur-malik son of Agatum
1918 BC Aššur-malik son of Enania
1917 BC Ibisua son of Suen-nada
1916 BC Bazia son of Bal-Tutu
1915 BC Puzur-Ištar son of Sabasia
1914 BC Pišaḫ-Ili son of Adin
1913 BC Asqudum son of Lapiqum
1912 BC Ili-pilaḫ son of Damqum
1911 BC Qulali
1910 BC Susaya
1909 BC Amaya the Weaponer
1908 BC Ipḫurum son of Ili-ellat
1907 BC Kudanum son of Laqipum
1906 BC Ili-bani son of Ikunum
1905 BC Šu-Kubum son of Susaya
1904 BC Quqidi son of Amur-Aššur
1903 BC Abia son of Nur-Suen
1902 BC Šu-Ištar son of Šukutum
1901 BC Bazia son of Šepa-lim
1900 BC Šu-Ištar son of Ikunum, the starlike (kakkabanum)
1899 BC Abia son of Šu-Dagan
1898 BC Salia son of Šabakuranum
1897 BC Ibni-Adad son of Baqqunum
1896 BC Aḫmarši son of Malkum-išar
1895 BC Sukkalia son of Minanum
1894 BC Iddin-Aššur son of Kubidi
1893 BC Šudaya son of Ennanum
1892 BC Al-ṭab son of Pilaḫ-Aššur
1891 BC Aššur-dammiq son of Abarsisum
1890 BC Puzur-Niraḫ son of Puzur-Suen
1889 BC Amur-Aššur son of Karria
1888 BC Buzuzu son of Ibbi-Suen
1887 BC Šu-Ḫubur son of Elali
1886 BC Ilšu-rabi son of Bazia
1885 BC Alaḫum son of Inaḫ-ili
1884 BC Ṭab-Aššur son of Suḫarum
1883 BC Elali son of Ikunum
1882 BC Iddin-abum son of Narbitum
1881 BC Adad-bani son of Iddin-Aššur
1880 BC Aššur-iddin son of Šuli

References

20th-century BC Assyrian kings
19th-century BC Assyrian kings

Sargon I


100675 Chuyanakahara este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
100675 Chuyanakahara este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kuma Kogen de Akimasa Nakamura. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,26 și o înclinație de 4,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 100001-101000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

100675 Chuyanakahara


Jimmy Santiago Paredes Terrero (Haina, Santo Domingo Oeste, Provincia de Santo Domingo, República Dominicana) es un jugador profesional de béisbol dominicano radicado en Estados Unidos, Japón, Corea del Sur y República Dominicana. Actualmente participa en la Liga de Béisbol Profesional de la República Dominicana (LIDOM), integrando el plantel de los Leones del Escogido. Durante su carrera deportiva ha participado en diversos equipos, tales como los Philadelphia Phillies, los Chiba Lotte Marines y los Osos Doosan.

Carrera

Ligas menores
Paredes fue firmado como amateur por los Yanquis de Nueva York. Hizo su debut profesional en 2007 con Dominican Summer Yankees 1. Llegó a Estados Unidos para la temporada 2008 y jugó con los Gulf Coast League Yankees. Jugó en 2009 con Staten Island Yankees, donde fue un All-Star, bateando .302  con 23 bases robadas en 54 juegos. Comenzó el 2010 en Clase-A con Charleston RiverDogs, pero fue cambiado junto a Mark Melancon a los Astros por Lance Berkman. Fue asignado a Clase-A con Lexington Legends. Después de la temporada, los Astros añadieron a Paredes al roster de 40 jugadores para protegerlo de la Regla 5.
Firmó por un año, $414,000 dólares antes de que comenzar la temporada. Comenzó 2011 en Doble-A con Corpus Christi Hooks, donde fue un All-Star, compartiendo tiempo en segunda y tercera, bateando .271 con 29 bases robadas y 41 carreras impulsadas.

Grandes Ligas
El 1 de agosto de 2011, Paredes fue convocado para jugar en la tercera base, en sustitución de Chris Johnson. En su primera vez al bate en Grandes Ligas, Paredes conectó un triple de dos carreras, convirtiéndose en el primer jugador en la historia de la franquicia en dar un triples en su primera aparición al plato en Grandes Ligas. Los Filis de Filadelfia,  adquirieron el 1 de junio del 2016 al jugador de utilidad dominicano Jimmy Paredes desde los Azulejos de Toronto,  a cambio de dinero en efectivo.

Referencias

Enlaces externos
 MLB
 ESPN
 Baseball-Reference
 Fangraphs
 The Baseball Cube

Beisbolistas de República Dominicana
Terceras base de República Dominicana
Beisbolistas de Houston Astros
Beisbolistas de los Gigantes del Cibao
Nacidos en la provincia Santo Domingo

Jimmy Paredes


Zgrada Ribarnice u Splitu, Hrvatska, na adresi Kraj sv. Marije / Obrov 5, zaštićeno je kulturno dobro. U zgradi je smještena splitska Ribarnica.

Opis
Sagrađena je 1890. godine. Arhitekt je bio Ante Bezić.
Zgrada splitske Ribarnice izgrađena je 1890. prema projektu Ante Bezića, na mjestu starih daščara u kojima se prodavala riba. Ribarnica je podignuta na 360m2 u predjelu Obrov. Zgrada ima tlocrt nepravilnog četverokuta. Glavni je ulaz na istočnom pročelju u manjoj ulici, dok zapadno pročelje gleda na poljanu prema Marmontovoj ulici. U središnjoj osi istočnog pročelja su vrata jednostavne profilacije s polukružnim lukom u središtu kojega je zaglavni kamen s grbom grada Splita, a sam ulaz naglašen je i motivom trokutastog zabata. S obje strane glavnog ulaza je po jedan veliki prozor također lučnog završetka i jednostavne profilacije. Ostala pročelja imaju samo po jedna vrata od kojih su ona sjeverna zazidana, južna koriste samo ribari i trgovci, a zapadna vrata, naknadno otvorena, komuniciraju s poljanom koja je također u funkciji otvorene ribarnice. Dvostrešno krovište s rešetkastim veznicama velikog raspona i s bazilikalnim osvjetljenjem počiva na željeznim stupovima - nosačima s kapitelima koji su sastavni dio unutrašnjosti ribarnice. Interijer je do danas zadržao izvorni izgled: kameno popločenje i pultove za prodaju ribe. Iako vanjštinu zgrade splitske ribarnice karakterizira u osnovi historicističko oblikovanje, ostakljeni krov koji počiva na nosačima i vitkim stupovima od lijevanog željeza, s funkcionalnim bazilikalnim osvjetljenjem i nizom visoko postavljenih otvora za ventilaciju, lijep je primjer inženjerske konstrukcije koncem 19. st. u Splitu.

Zaštita
Pod oznakom Z-5366 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština, javne građevine.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Zgrada Ribarnice u Splitu


Lana Bojanić (Zagreb, 1992.), hrvatska pjesnikinja. Dobitnica književne nagrade Na vrh jezika 2019. godine i osnivačica Književne grupe 90+. Jedina u toj skupini piše poeziju i prozu. Iz te je skupine nastalo još nekoliko projekata ogranaka, poput Poezije u kavezu, sada imena Učitavanje. Naizmjence ga vode Vigor Vukotić, Martin Majcenović i Lana Bojanić. Organizirali su i Deset sati smaranja. Diplomirala psihologiju u Zagrebu. Odselila se je u Manchester, gdje se bavi istraživačkim radom, epidemiologijom mentalnoga zdravlja.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski pjesnici
Hrvatski književnici
Hrvati u Ujedinjenom Kraljevstvu

Lana Bojanić


Christian Wilhelm Rask Licht (født 17. december 1843 i København, død 28. september 1902 i hjemmet på Filippavej 5, Frederiksberg) var en dansk murermester.

Løste borgerskab som murer i København den 7. januar 1875. Grundlagde firmaet C. Licht i 1875. Licht blev en af de vigtigste murermestre for større arbejder omkring århundredeskiftet i København. Blandt de vigtigste nybyggerier kan nævnes:

 1882: 23 huse i Eckersbergsgade i København (Kartoffelrækkerne).
 1883: 20 huse i Skovgaardsgade i København (Kartoffelrækkerne).
 1884: 19 huse i Høyensgade i København (Kartoffelrækkerne).
 1885: Villaen Philippavej 5 på Frederiksberg, som han byggede til sig selv.
 1886: 33 huse i Freundsgade og Jerichausgade i København (Kartoffelrækkerne).
 1887: 22 huse i Ernst Meyersgade i København (Kartoffelrækkerne).
 1888: Hellig Kors Kirken på Nørrebro i København
 1891: 42 huse i Weysegade, Kildevældsgade og Landskronagade i København (byggeforeningshusene i Komponistkvarteret).
 1894: Videnskabernes Selskabs Bygning på H. C. Andersens Boulevard i København.
 1894: Forhuset med tilhørende tårn på Københavns Rådhus.
 1896: Egebæksvang Kirke i Espergærde.
 1900: 36 huse ved Remisevej i Valby.
 1901: Statens Seruminstitut, Amager, København.

Derudover forestod han en lang række restaureringer af historiske bygninger, med særlig omhu for at respektere tidligere tiders byggemetoder og materialer. Kronen på dette værk var restaureringen af Gurre Slotsruin i Nordsjælland, et arbejde han stadig var i gang med ved sin død.

Om Licht skrev arkitekt Martin Nyrop (med hvem Licht havde samarbejdet om flere byggerier, bl.a. Københavns Rådhus) i sin nekrolog i "Architekten": "Murermester Licht stod ubestridt i første Række mellem Danmarks Haandværkere, og selv om der med større eller mindre ret klages over, at Tidens Travlhed og andre Aarsager nu til Dags ødelægger det gammeldags, trofaste Haandværksarbejde, så kan det dog paa den anden Side med fuld Ret paastaas, at det aldrig er udført smukkere og bedre end af vor Tids Elitehaandværkere".

Referencer

Murere fra Danmark
Personer fra København
Riddere af Dannebrog

Christian Wilhelm Rask Licht


Acer pentapomicum er lítið tré eða runni af ættkvísl hlyna (Acer) sem upprunnið frá Afghanistan til Mið-Asíu og vestur Himalajafjalla.

Tilvísanir

Hlynir

Acer pentapomicum


Abu Dhabi Tour 2018 var den 4. udgave af cykelløbet Abu Dhabi Tour. Det emiratarabiske etapeløb var det tredje arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2018 og blev arrangeret mellem 21. og 25. februar 2018.  Den samlede vinder af løbet blev spanske Alejandro Valverde fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jesper Hansen kørte for
 Michael Mørkøv kørte for
 Niklas Eg kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Sprintkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

Abu Dhabi Tour
UCI World Tour 2018

Abu Dhabi Tour 2018


Die Victor Harbor Road ist eine Fernstraße im Südosten des australischen Bundesstaates South Australia. Sie verbindet auf der Fleurieu-Halbinsel die Main South Road bei Old Noarlunga mit der Hafenstadt Victor Harbor an der Südküste der Halbinsel.

Verlauf
Von Old Noarlunga aus führte die Straße ursprünglich nach Südosten durch die Stadt McLaren Vale und von dort direkt nach Süden durch Willunga, bevor sie in einer steilen, kurvigen Auffahrt die Felsstufe südlich der Siedlung, die Teil der Mount Lofty Ranges ist, überwand. Diese Rampe war als Willunga Hill bekannt.

Seit 1970 führt eine Ortsumgehung westlich an McLaren Vale und Willunga vorbei und durch die Weinberge westlich der Siedlung. Eine vierspurige Strecke erklimmt die Felsstufe. Die alte Straße wird nun Old Willunga Hill Road genannt und dient gelegentlich der Austragung von Radrennen, z. B. als Teil der Tour Down Under.

Nach dem Willunga Hill erreicht die neue Straße wieder die alte Trasse. Sie führt in mäßigem Gefälle nach Mount Compass hinunter. 3 km weiter südlich zweigt die Mount Compass Goolwa Road ab, die zur Mündung des Murray River in Goolwa führt. Nach weiteren 26 km durch hügliges Terrain und die Küstenebene erreicht die Victor Harbor Road die Hafenstadt Victor Harbor.

Verkehrssicherheit
In den letzten Jahren nahm der Verkehr auf dieser Straße schnell zu, da die Küstensiedlungen zwischen Victor Harbor und  Goolwa immer dichter besiedelt wurde. Die Folge waren steigende Unfallzahlen: In den Jahren 2000–2004 starben auf dieser Strecke 14 Autofahrer und 163 wurden verletzt. Daher wurden seit 2004 umfangreiche Maßnahmen ergriffen: Die Straße wurde neu asphaltiert, Überholspuren angebracht, geschwindigkeitsbegrenzte Bereiche eingerichtet und Überwachung durch die Polizei verstärkt.

Die Royal Automobile Association (RAA) vergab 4,5 von 10 möglichen Punkten an die Strecke. Dies bedeutet, dass wichtige Mindeststandards nicht eingehalten werden. Der RAA schlägt einen Ausbau auf vier Fahrspuren mit getrennten Fahrtrichtungen vor, der die Sicherheit merklich erhöhen würde.

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing. Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 66

Weblinks
Website von South Australia Central (englisch)
Website der South Australian Tourism Commission (englisch)
Website von Transport SA (englisch)

Einzelnachweise

Straße in South Australia
Straße in Australien und Ozeanien

Victor Harbor Road


منطقة كورية منزوعة السلاح هي منطقة حزام أمني بين كوريا الشمالية وكوريا الجنوبية يمنع وجود السلاح فيها باتفاق مشترك بين حكومتي البلدين. تم إنشاء المنطقة بتاريخ 27 يوليو 1953 بمشاركة الأمم المتحدة عند إعلان وقف إطلاق النار وليس إنهاء حالة الحرب بينهما. يمنع تواجد المدنيين فيها إلا بإذن خاص ومسبق. طول المنطقة 250 كم
وعرضها 4 كم. تدار المنطقة من قبل قوات عسكرية مشتركة من كوريا الشمالية والجنوبية والأمم المتحدة لتكون أكثر المناطق حشدا للعسكريين في العالم.
سمح مؤخرا للسياح بزيارة المنطقة المنزوعة السلاح من الجانب الجنوبي واحتجت كوريا الشمالية بشدة على هذا الإجراء، قبل أن تسمح هي الأخرى بزيارات مماثلة للمنطقة.

التاريخ
تسببت أعمال العنف المتفرقة في مقتل أكثر من 500 جندي كوري جنوبي و 50 جنديا أمريكيا و 250 جنديا من كوريا الديمقراطية على طول المنطقة المجردة من السلاح بين عامي 1953 و 1999.

دايسيونغ دونج وكيجونغ-دونغ هما المستوطنتان الوحيدتان اللتان سمحت بهما لجنة الهدنة للبقاء ضمن حدود المنطقة المجردة من السلاح.

ويخضع سكان تاي سونغ دونغ لحماية ومحمية من قبل قيادة الأمم المتحدة ويتعين عليهم بشكل عام قضاء ما لا يقل عن 240 ليلة في السنة في القرية للحفاظ على إقامتهم
في عام 2008 بلغ عدد سكان القرية 218 شخصا.

للاستمرار في ردع التوغل الكوري الشمالي، قامت حكومة الولايات المتحدة في عام 2014 بإعفاء منطقة الكورية منزوعة السلاح من تعهدها بالقضاء على الألغام الأرضية المضادة للأفراد

ولكن في 1 أكتوبر 2018 ، بدأت عملية تستغرق 20 يومًا لإزالة الألغام الأرضية من كلا جانبي المنطقة المجردة من السلاح.

منطقة الأمن المشتركة

داخل المنطقة المجردة من السلاح، بالقرب من الساحل الغربي لشبه الجزيرة، بانمنجوم هي موطن منطقة الأمن المشتركة (JSA). في الأصل، كانت المنطقة الوحيدة للاتصالات بين كوريا الشمالية وكوريا الجنوبية

في 23 نوفمبر 1984، قام سائح سوفياتي يدعى فاسيلي ماتوزوك، والذي كان جزءًا من رحلة رسمية إلى JSA (التي استضافتها كوريا الشمالية، وركض عبر خط ترسيم الحدود وهو يصرخ بأنه يريد أن ينشق.

القوات الكورية الشمالية طاردته مباشرة، وفتحت النار. ورد حرس الحدود في الجانب الكوري الجنوبي بإطلاق النار، وفي النهاية أحاطوا بالكوريين الشماليين أثناء مطاردتهم لماتوساك. وقد قُتل أحد الجنود الكوريين الجنوبيين وثلاثة جنود من كوريا الشمالية في الحادث، ولم يتم القبض على ماتوساك.

سواري العلم

في الثمانينيات، بنت الحكومة الكورية الجنوبية سارية العلم التيالتي يبلغ طولها 98.4 متر (323 قدمًا) في دايسيونج-دونغ، التي ترفع العلم الكوري الجنوبي الذي يزن 130 كيلوغرامًا (287 رطلاً). في ما وصفه البعض بـ «حرب سارية العلم» ، ردت حكومة كوريا الشمالية ببناء سارية العلم في بان مون جوم التي يبلغ طولها 160 مترًا (525 قدمًا) في كيجينغ-دونغ، على بعد 1.2 كيلومتر (0.7 ميل) فقط غرب الحدود مع كوريا الجنوبية. انها ترفع علم يبلغ وزنه 270 كيلوغراما (595 رطل) من كوريا الشمالية. اعتبارا من عام 2014 ، سارية العلم بان مون جوم هي رابع أطول سارية في العالم، بعد سارية العلم في جدة، المملكة العربية السعودية ، التي يبلغ طولها 170 م (558 قدم) ، سارية دوشانبي في دوشانبي، طاجيكستان ، وطولها 165 م (541 قدم) و سارية في ساحة العلم الوطني في باكو، أذربيجان، والتي هي 162 م (531 قدم).

التوغلات والحوادث المتعلقة بالمنطقة منزوعة السلاح
منذ ترسيم الحدود، كان لدى المنطقة المجردة من السلاح العديد من الحوادث والاجتياحات من كلا الجانبين، على الرغم من أن حكومة كوريا الشمالية لا تعترف أبداً بالمسؤولية المباشرة عن أي من هذه الحوادث سوى بعض الحالات.

بلغ هذا الأمر أشده خلال الصراع الكوري في المنطقة منزوعة السلاح (1966-1969) عندما أسفرت سلسلة من المناوشات على المنطقة منزوعة السلاح عن مقتل 43 جنديًا أمريكيًا و 299 جندياً كوريًا جنوبيًا و 397 جنديًا كوريًا شماليًا.

وشمل ذلك غارة البيت الأزرق في عام 1968 ، في محاولة لاغتيال الرئيس بارك تشونج هي في البيت الأزرق
في عام 1976 ، في محضر اجتماع تم رفع السرية عنه الآن، قال نائب وزير الدفاع الأمريكي وليام كليمنتس لهنري كيسنجر إنه كان هناك 200 غارة أو توغل في كوريا الشمالية من الجنوب، ولكن ليس من قبل الجيش الأمريكي. ولم تتضح تفاصيل سوى القليل من هذه الغارات، بما في ذلك غارات شنتها القوات الكورية الجنوبية في عام 1967 ، مما أدى إلى تدمير حوالي 50 منشأة كورية شمالية.

انظر أيضًا
 بان مون جوم
 المنطقة المنزوعة السلاح (فلسطين)
 جسر اللاعودة
 حادثة الفأس الكورية

المصادر

وصلات خارجية

استحداثات 1953
الحدود بين كوريا الشمالية كوريا الجنوبية
العلاقات الكورية الجنوبية الكورية الشمالية
تأسيسات سنة 1953 في كوريا
تاريخ الولايات المتحدة العسكري
تاريخ كوريا الشمالية
تاريخ كوريا العسكري
حدود دولية
حكومة كوريا الشمالية
حواجز حدودية
عسكرية كوريا الشمالية
مصطلحات الحرب الباردة
مناطق منزوعة السلاح
منشآت عسكرية أسست في 1953
منطقة منزوعة السلاح
نتائج الحرب الكورية

المنطقة المنزوعة السلاح (كوريا)


Jean-Philippe Loys de Cheseaux (; 4 May 1718 – 30 November 1751) was a Swiss astronomer.

Biography

Loys de Cheseaux was born on 4 May 1718 in Lausanne, Vaud, to Paul-Etienne Loys de Cheseaux, a banneret, and Estienne-Judith de Crousaz. His brother was Charles-Louis Loys de Cheseaux. He was educated by his maternal grandfather, the mathematician and philosopher Jean-Pierre de Crousaz, and wrote his first essays, under the title Essais de Physique, in 1735, aged 17.

In 1736, Loys de Cheseaux installed an observatory in his father's lands in Cheseaux-sur-Lausanne. He acquired a reputation in Europe as an astronomer with the publication of his Traité de la Comète, in 1744, a treatise on his observations of the comet C/1743 X1 in which he also became one of the first to state, in its modern form, what would later be known as Olbers' paradox (that, if the universe is infinite, the night sky should be bright).

After his discovery of C/1743 (along with Dirk Klinkenberg), Loys de Cheseaux discovered the comet C/1746 P1. In 1746, he presented a list of nebulae, eight of which were his own new discoveries, to the French Academy of Sciences. The list was noted privately by Le Gentil in 1759, but only made public in 1892 by Guillaume Bigourdan.

From 1747, Loys de Cheseaux was a corresponding member of the science academies of Göttingen, St. Petersburg,  Stockholm, as well as the Academy of Sciences of Paris and the Royal Society of London. He was offered the post of director of the St. Petersburg observatory, but declined the invitation. In 1751, Loys de Cheseaux travalled to Paris and was presented to the Academy of Sciences. There he died, after a short illness, on 30 November 1751, aged 33.

In addition to astronomy, Loys de Cheseaux researched Biblical chronology, calculating the movements of the Sun and Moon relative to descriptions in the Book of Daniel and the occurrence of solstices and equinoxes in Jerusalem at the time of the Old Testament story. In his Dissertation Chronologique (1748), Loys de Cheseaux tried to establish the date of the eclipse known as "crucifixion darkness" in order to determine the date of the crucifixion of Jesus.

References

Works

External links
 Short biography at SEDS
 De Cheseaux's List of 21 "Nebulae" at SEDS

1718 births
1751 deaths
Scientists from Lausanne
18th-century Swiss astronomers
Swiss nobility
Discoverers of comets

Jean-Philippe Loys de Cheseaux


Jaci Velasquez es el álbum homónimo de Jaci Velasquez, este es el segundo álbum de estudio, que fue lanzado al mercado a principio de junio de 1998, se realizó un videoclip para el primer sencillo God so loved.

Lista de canciones
God So Loved
Show You Love
Little Voice Inside
You
Look What Love Has Done
Child Of Mine
Speak For Me
Glory
Sweet Surrender
Paper Tigers
Made My World
Al Mundo Dios Amó

Sencillos
God So Loved (se realizó un videoclip para este tema)
Speak For Me
Look Qhat Love Has Done
Glory
Show You Love

Referencias

Álbumes de 1998
Álbumes de Jaci Velasquez

Jaci Velasquez (álbum)


Le Samyn des Dames 2016 var det femte løb i kvindernes version af landevejscykelløbet Le Samyn, i Hainaut, Belgien. Det blev afholdt den 2. marts 2016 over en afstand på 112,8 km. Løbet startede i Quaregnonog sluttede i Dour. Det blev af UCI klassificeret som et 1.2 løb.

Resultater

Kilde

Referencer

Eksterne henvisninger

2016
Cykelløb i 2016

Le Samyn des Dames 2016


Podocarpus macrocarpus er sígrænt tré sem vex á Filippseyjum.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Podocarpus macrocarpus


Buford Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Buford Township (Arkansas)
 Buford Township (North Carolina)
 Buford Township (North Dakota)

Buford Township


කාරියවසම් ඉඳිපාලගේ චරිත් අසලංක (උපත 1997 ජූනි 29) ජාතික කණ්ඩායම වෙනුවෙන් ක්‍රීඩාවේ ආකෘති තුනම ක්‍රීඩා කරන ශ්‍රී ලාංකික වෘත්තීය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. වමත් පිතිකරුවෙකු වන අසලංක 2021 ජුනි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර තරගයට පිවිසියේය.

චරිත් අසලංක


Eclipsa de Soare din 13 iulie 2018 este a 12-a eclipsă parțială din secolul al XXI-lea. Face parte din seria Saros 117.

S-a produs în urmă cu .

Zone de vizibilitate

Este o eclipsă, parțial vizibilă din Australia de Sud, Victoria, Tasmania, Oceanul Indian, Coasta Budd.

Note

Legături externe

Eclipsa de Soare 2018 07 13
2018-07-13

Eclipsa de Soare din 13 iulie 2018


كوبيرتينو  هي إحدى مدن مقاطعة سانتا كلارا بولاية كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 10 أكتوبر عام 1955.

مدن شقيقة

ترتبط كوبيرتينو بعلاقة توأمة مع:
  بوبانسوار، الهند
  كوبرتينو، بوليا، إيطاليا
  سين شو، جمهورية الصين (تايوان)
  تويوكاوا، آيتشي، اليابان

أعلام

 ديفيد كرامر
 آرون إيكهارت
 راندولف كروسلي
 كورت رامبيس
 جون جيل

مراجع

وصلات خارجية

 تسمية وتاريخ كوبيرتينو  (PDF)

أماكن مأهولة أسست في 1955
تأسيسات سنة 1955 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن مقاطعة سانتا كلارا (كاليفورنيا)
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مقاطعة سانتا كلارا (كاليفورنيا)
وادي السيليكون

كوبيرتينو (كاليفورنيا)


La tubérosité maxillaire est une éminence arrondie située à la partie inférieure de la face infra-temporale de l'os maxillaire.

Elle est accentuée par la pousse des dents de sagesse.

Elle s'articule par une surface rugueuse latérale avec le processus pyramidal de l'os palatin et, dans certains cas, avec le processus ptérygoïde.

Quelques fibres du muscle ptérygoïdien médial s'y insère.

Notes et références

Crâne

Tubérosité maxillaire


.exe is a common filename extension denoting an executable file (the main execution point of a computer program) for Microsoft Windows, OS/2, and DOS.

File formats
There are numerous file formats which may be used by a file with a  extension.

DOS
16-bit DOS MZ executable (MZ)The original DOS executable file format. These formats can be identified by the letters "MZ" at the beginning of the file in ASCII. All later formats have an MZ DOS stub header.
16-bit New Executable (NE) Introduced with the multitasking MS-DOS 4.0 and also used by 16-bit OS/2 and Windows, NE can be identified by the "NE" in ASCII.

OS/2

32-bit Linear Executable (LX) Introduced with OS/2 2.0, these can be identified by the "LX" in ASCII. These can only be run by OS/2 2.0 and higher.
Mixed 16/32-bit Linear Executable (LE) Introduced with OS/2 2.0, these can be identified by the "LE" in ASCII. VxD drivers on Windows 3.x, OS/2, and Windows 9x.

Windows

32-bit Portable Executable (PE) Introduced with Windows NT, they are fat binaries consisting of a DOS-specific and a Windows-specific part. The DOS-specific part (dubbed DOS stub) is a legitimate 16-bit DOS program. Microsoft C++ linker, by default, uses a minimal DOS stub that prints the following message: "This program cannot be run in DOS mode." Windows ignores the DOS stub and executes the Windows-specific portion that starts with the "PE\0\0" ASCII sequence (letters "PE" and two null bytes). With some linkers, it is possible to specify a custom DOS stub. Indeed, there are a few dual programs, such as regedit in Windows 95 and old versions of WinZIP self extractors.
64-bit Portable Executable (PE32+) Introduced by 64-bit versions of Windows, this is a PE file with wider fields. In most cases, code can be written to simply work as either a 32 or 64-bit PE file. This file also includes a DOS stub.

Other

There are other EXE formats, including but not limited to W3 (a collection of LE files, only used in WIN386.EXE), W4 (a compressed collection of LE files, only used in VMM32.VXD), DL, MP, P2, P3 (last three used by Phar Lap extenders).

See also
 Comparison of executable file formats
 Executable compression
 IExpress

 CMD file (CP/M)
 Windows Installer files (msi)

References

Further reading

External links
 Dependency Walker
 MZ EXE header format
 PE Explorer

DOS files
DOS technology
Executable file formats
Filename extensions
Windows administration

.exe


Krasnopavlivka () ou Krasnopavlovka (), littéralement « du beau Paul » ou « de Krasnopavlov », est une commune urbaine de l'oblast de Kharkiv, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Kharkiv

Krasnopavlivka


Josaphat Louis Lebulu (Kisangara, Tanzânia, 13 de junho de 1942) é um ministro tanzaniano e arcebispo católico romano emérito de Arusha.

Josaphat Louis Lebulu recebeu o Sacramento da Ordem em 11 de dezembro de 1968 pela Diocese de Same.

Em 12 de fevereiro de 1979, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Same. O Arcebispo de Dar es Salaam, Cardeal Laureano Rugambwa, o consagrou em 24 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Bispo de Iringa, Mario Epifanio Abdallah Mgulunde, e o Bispo de Arusha, Dennis Vincent Durning CSSp. Em 28 de novembro de 1998, João Paulo II o nomeou Bispo de Arusha. Josaphat Louis Lebulu foi nomeado Arcebispo de Arusha em 16 de março de 1999 como resultado da elevação da Diocese de Arusha à Arquidiocese.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 27 de dezembro de 2017.

Ver também

Arcebispos católicos da Tanzânia

Josaphat Louis Lebulu


Clara Josephine Wieck (13 Eylül 1819, Leipzig - 20 Mayıs 1896, Frankfurt), Romantik Dönem'in önde gelen piyanist ve bestecilerinden. 61 yıllık konser kariyeri boyunca piyano konserlerinin format ve repertuvarında önemli değişikliklere öncülük etmiştir. Romantik Alman besteci Robert Schumann ile evliliğinden sonra Clara Schumann adını kullanmıştır, ancak evliliğinden önce Clara Wieck olarak da kayda değer bir üne sahipti.

Clara Josephine Schumann Leipzig'de doğdu. Babası Friedrich Wieck tanınmış bir müzik pedagogu ve piyanistti. İlk derslerini babasından aldı. Robert Schumann'la 1840'ta evlendiler. On yıl sonra besteci Schumann akıl hastalığına yakalanarak öldü. Özellikle büyük besteci Johannes Brahms'a yakın bir dostlukla bağlıydı. Bir yandan konserler veriyor, bir yandan öğretmenlik yapıyordu. 1878'den 1892'ye kadar Frankfurt yüksek konservatuvarında piyano profesörlüğü yaptı ve orada öldü. Clara besteci olarak Robert Schumann'a "Rückert Lied"lerinden op. 12, 4 ve 11 numaralılarını bestelemiş, ayrıca piyano eserleri, bir piyano konçertosu ve oda müziği eserleri bırakmıştır.

Kaynakça

 Litzmann, Berthold. Clara Schumann: An Artist's Life, page 13. New York: Da Capo Press; 1979. ISBN 0-306-79582-5
 Sowell, Thomas. The Einstein Syndrome: Bright Children Who Talk Late, pages = 29–60. Basic Books; 2001. ISBN 0-465-08140-1
 Kamien, Roger. Music: an appreciation.  Mcgraw-Hill College; 3rd edition (August 1, 1997) ISBN 0-07-036521-0
 Machlis, Joseph; Forney, Kristine. The Enjoyment of Music. 8th edition.  Norton: New York; 1999.
 Rattalino, Piero. Schumann. Robert & Clara. Varese: Zecchini Editore; 2002. ISBN 88-87203-14-8
 Reich, Nancy B. Clara Schumann, The Artist and The Woman. Cornell University Press. 1985. ISBN 0-8014-9388-9
 Reich, Susanna. Clara Schumann: Piano Virtuoso. New York: Clarion Books; 1999. ISBN 978-0-395-89119-3

Dış bağlantılar
 Clara Schumann kimdir?
 www.kreusch-sheet-music.net - Clara Schumann parçaları
 Clara Schumann-Wieck'in tüm eserleri .
 Clara Schumann

1819 doğumlular
1896 yılında ölenler
Alman piyanistler
Alman kadın müzisyenler
Robert Schumann

Clara Schumann


Gay-Lussac yasası, (toplam hacim yasası olarak da bilinir) Fransız kimyacı Joseph Louis Gay-Lussac'ın adıyla anılır. Gay-Lussac'a mal edilen, iki tane gaz yasası vardır. İkisi de aynı isimle anılırlar. En ünlü deneyi gazlarla yaptığı sıcaklık değişiminin inciler üzerindeki basınç değişimini dedesi Mark Lussac ile yapmıştır.

Gay-Lussac yasasına göre, bir ideal gazın toplam hacminin, hacimlerinin çarpımına oranı küçük tam sayılar halinde gösterilebilir. Bunu, Gay-Lussac 1809'da bulmuştur. 1811'de ise Amedeo Avogadro, bu bulguları kullanarak Avogadro yasasını yaratmıştır.

1802'de bulunan diğer yasa ise belirli bir miktardaki ideal gazın basıncının, kelvin birimiyle belirtilmiş sıcaklığına doğru orantılı olduğunu belirtir. Matematiksel olarak, bu aşağıdaki gibi gösterilebilir:

 P paskal olarak basınç,
 k gaz sabiti (8.3145 J/(mol K)),
 T de Kelvin olarak sıcaklıktır.

Sıcaklık, bir maddenin ortalama kinetik enerjisi olduğu için sıcaklığının arttığında kinetik enerjisinin de arttığı söylenilebilir. Bu durumda, gaz parçacıkları, gazın tutulduğu kabın duvarlarıyla daha çok çarpışacağından, daha çok basınç uygularlar.

Aynı maddenin farklı durumlardaki hallerini karşılaştırmak için, yasa şu şekilde de yazılabilir:

Charles yasası, aynı zamanda Charles ve Gay-Lussac yasası olarak da bilinir, çünkü Charles, Gay-Lussac'ın sonuçlarını kullanarak yasayı bulmuştur. Ancak yakın zamanlarda, Gay-Lussac'ın buradaki yasaya adını verdiğinden kullanımı azalmıştır.

Gay-Lussac yasası, Boyle yasası ve Charles yasası, birlikte toplam gaz yasası'nı ortaya çıkarırlar. Bu yasaya bir de Avogadro yasası'nın eklenmesi, ideal gaz yasasını ortaya çıkarır.

Kaynakça

Gaz yasaları

Gay-Lussac yasası


Yerleşim yerleri
 Güngören - İstanbul ili ilçesi
 Güngören, Anamur - Mersin ili Anamur ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Arguvan - Malatya ili Arguvan ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Arhavi - Artvin ili Arhavi ilçesine bağlı köy
 Güngören, Bingöl - Bingöl ili merkez ilçesine bağlı köy
 Güngören, Bozkurt - Kastamonu ili Bozkurt ilçesine bağlı köy
 Güngören, Çaldıran - Van ili Çaldıran ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Çekmeköy - İstanbul ili Çekmeköy ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Doğubayazıt - Ağrı ili Doğubayazıt ilçesine bağlı köy
 Güngören, Durağan - Sinop ili Durağan ilçesine bağlı köy
 Güngören, Eflani - Karabük ili Eflani ilçesine bağlı köy
 Güngören, Eyyübiye - Şanlıurfa ili Eyyübiye ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Gümüşhane - Gümüşhane ili merkez ilçesine bağlı köy
 Güngören, İliç - Erzincan ili İliç ilçesine bağlı köy
 Güngören, İslahiye - Gaziantep ili İslahiye ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Kadınhanı - Konya ili Kadınhanı ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Midyat - Mardin ili Midyat ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Nilüfer - Bursa ili Nilüfer ilçesine bağlı mahalle
 Güngören, Sorgun - Yozgat ili Sorgun ilçesine bağlı köy
 Güngören, Suşehri - Sivas ili Suşehri ilçesine bağlı köy

Güngören (anlam ayrımı)


Salomon (?, 1053. – Pula, 1087.), ugarski kralj (1063. – 1074.) iz dinastije Arpadovića. Bio je drugo dijete i jedini sin ugarskog kralja Andrije I. i Anastazije Kijevske. Bio je prisiljen napustiti Ugarsku, nakon što je njegov stric Bela I. svrgnuo s prijestolja njegova oca Andriju I. i preuzeo vlast. Pronašao je utočište kod njemačkog cara Henrika IV., koji mu je dao svoju sestru
Juditu Švapsku za suprugu i podržao njegovo pravo na ugarsko prijestolje. Zbog toga mu je, 1063. godine, pomogao da se vrati u zemlju i preuzme vlast, ali je istodobno i učvrstio prevlast Svetog Rimskog Carstva nad Ugarskom. U međuvremenu, Belini sinovi, Gejza, Ladislav i Lampert pobjegli su u izgnanstvo u Poljsku, kod majčine kraljevske obitelj.

Dogovoreno je da će Belini sinovi, vojvode Gejza i Ladislav, dobiti na upravu jednu trećinu Ugarske i da će se Solomonova kći Sofija, udati za istarskog markgrofa Ulrika I., a kći bivšeg kralja Bele I. i sestra Gejzina i Ladislavova, Jelena za slavonskog bana Zvonimira. Uskoro je izbio rat između hrvatsko-dalmatinskog kralja Petra Krešimira IV. i istarskog markgrofa Ulrika I. oko teritorija tzv. Dalmatinske marke. Sukob je završen 1070. godine, porazom Ulrikove udovice Sofije, ali i jačanjem utjecaja vojvode Gejze u Ugarskoj. Naposljetku je, 1074. godine, kralj Salomon bio prisiljen abdicirati s prijestolja i prepustiti vlast Gejzi, koji je postao novim ugarskim kraljem. Istovremeno se, i ban Zvonimir okoristio dinastičkim vezama s ugarskim dvorom te se 1075. godine, domogao hrvatsko-dalmatinske krune.

Svrgnuti kralj Salomon je pobjegao na dvor svom šurjaku, caru Henriku IV., ali budući da nije dobivao od njega željenu pomoć za povratak na ugarsko prijestolje, jer je car bio zauzet sukobom s papom Grgurom VII., otišao je u Istru na dvor markgorfa Vecelina II., brata Ulrika I., u nadi da bi mu on mogao pomoći da se vrati na prijestolje. Godine 1079., markgrof Vecelin je poduzeo vojnu kampanju protiv hrvatsko-dalmatinskog kralja Zvonimira, ali je ubrzo odustao od daljnjeg sukoba, nakon prijetnje pape Grgura VII. da će ga izopćiti iz Crkve. Prema predaji, Salomon se nakon toga okrenuo pokorničkom živovtu i pridružio se benediktincima u opatiji sv. Mihovila u Puli, gdje je, prema nekim tvrdnjama i umro te bio pokopan.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Salomon - Istarska enciklopedija

Arpadovići
Mađarski vladari

Salomon, ugarski kralj


L'édition 2022 du tournoi de tennis du Chili se déroule du 21 au  à Santiago, sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie ATP 250.

Faits marquants

Forfaits
On note les forfaits de l'Autrichien Dominic Thiem, de l'Espagnol Roberto Carballés Baena et du Norvégien Casper Ruud. Ils sont respectivement remplacés par Daniel Elahi Galán, Nicolás Kicker et Bernabé Zapata Miralles.

Lauréats
L'Espagnol Pedro Martínez remporte le tournoi en battant en finale Sebastián Báez. Il s'agit du  titre ATP de sa carrière en simple.

En double, Rafael Matos et Felipe Meligeni Alves décrochent leur  titre ensemble en s'imposant en finale face à André Göransson et Nathaniel Lammons. Il s'agit de leur  respectif dans la discipline.

Primes et points

NB : Pour les têtes de série exemptées de , une élimination au  ne rapporte aucun point ATP.

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis du Chili
 Saison 2022 de l'ATP

Liens externes
  Site officiel

ATP 2022
Santiago
Sport au Chili en 2022
Tennis en février 2022

Tournoi de tennis du Chili (ATP 2022)