General Salgado es un municipio brasileño del Estado de São Paulo. La ciudad tiene una población de 10.669 habitantes (IBGE/2010). General Salgado pertenece a la Microrregión de Auriflama.

Historia

La población surgió alrededor de 1920. El Patrimonio de la Principal de Nuestra Senhora das Dores se originó en tierras donadas del agricultor Coronel Antonino José de Carvalho. El primer nombre de la población fue Palmira, un homenaje a la hija del fundador de la población.

El distrito de paz pasó a llamarse General Salgado, el 7 de enero de 1937, por la ley estatal nº 2.843, así dicho:

En 1953, el Distrito de Villa Áurea es separado de General Salgado para formar el municipio de Auriflama.

En 1991, el distrito de São João de Iracema es elevado a la categoría de municipio, siendo separado de General Salgado.

Geografía
Se localiza a una latitud 20º38'54" sur y a una longitud 50º21'38" oeste, posee un área de 493,276 km², de los cuales 2,159 km² están en zona urbana, estando a una altitud de 418 metros.

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población Total: 10.669
 Urbana: 9.084
 Rural: 1.585
 Hombres: 5.352
 Mujeres: 5.317
Densidad demográfica (hab./km²): 21,63

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 21,20

Expectativa de vida (años): 68,60

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,94

Tasa de Alfabetización: 86,25%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,762
 IDH-M Salario: 0,704
 IDH-M Longevidad: 0,727
 IDH-M Educación: 0,855
(Fuente: IPEAFecha)

Hidrografía
 Río São José dos Dourados

Carreteras
 SP-310

Administración
 Prefecto: Mauro Gilberto Fantini (2009/2012)
 Viceprefecto: Agostinho Dionísio Martins
 Presidente de la cámara: Agenor Cardoso (2009/2010)

Economía
El municipio de General Salgado está localizado en la parte noroeste del estado de São Paulo, adyacente a la carretera Feliciano Sales Cunha sobre el km 545. Considerado como un municipio de pequeño porte, tiene baja tasa poblacional y una economía basada en la agricultura, ganadería y la industria.

Referencias

Enlaces externos

Página de la prefectura

Localidades de São Paulo

General Salgado


Energetsko piće ili energetski napitak je vrsta bezalkoholnog pića koje trenutno povećava količinu energije u organizmu stimulansima i vitaminima koje sadrži. Osim energije, energetski napitci nakratko povećavaju i umne i kognitivne sposobnosti te budnost i tjelesnu izdržljivost, no ne bez štetnih posljedica po tijelo.

Prosječno energetsko piće sadrži triput više kofeina od Coca-Cole, što također pridonosi osjećaju trenutne budnosti. Neki energetski napitci sadrže i šećer, no neki ga proizvođači zamjenjuju sladilima. Gotovo uvijek sadržavaju gaziranu vodu, vitamin B, taurin te pojedine biljke u tragovima.

Unos energetskog pića u kombinaciji s kofeinom može dovesti do aritmije ili srčanog udara, često uz smrtni ishod.

Najpoznatije marke energetska pića su Red Bull, Monster Energy i Hell Energy.

Izvori

Pića

Energetsko piće


Wayne Alexander () este un actor american care a crescut în Valea San Joaquin din California.

Carieră

Teatru
S-a format la Academia de Teatru a Los Angeles City College, apoi a petrecut patru ani la Teatrul Conservator American din San Francisco. Ulterior a lucrat coregraf de luptă și a lucrat pe scenă atât în Los Angeles, cât și în New York . La sfârșitul anilor 1980, a făcut trecerea la film și TV.

Babylon 5
Alexandru a apărut în numeroase roluri în serialul de televiziune Babylon 5. Prima sa apariție în serial a fost în sezonul doi, episodul " Vine Inchizitorul" ca "Sebastian" – singura dată când a jucat un personaj om. Ulterior, Alexandru a jucat rolul lui " Lorien ", specia The First One. Alte apariții au fost în sezonul trei ca un Narn denumit "G'Dan" în episodul " And the Rock Cried Out, No Hiding Place", ca un Drazi în sezonul patru episodul " Intersecții în timp real " și ca un Drakh în sezonul cinci episoadele " Mișcări de foc și umbră" și "Căderea Centauri Prime". În filmele de televiziune, el a jucat un Drakh în Babylon 5: A Call to Arms, iar în Babylon 5: The River of Souls, el a apărut ca un suflet.

Alte apariții
La televiziune, Alexander a mai jucat alte roluri cum ar fi în serialele Otherworld (1985), The Twilight Zone (1986), Hypernauts (1996), Frasier (1997), Sabrina, vrăjitoarea adolescentă (1998), Becker (1998), The X-Files (1998 - 2000), Mad Men (2013) și Scandal (2013).

În filmul din 1990, Spaced Invaders, Alexander l-a jucat pe Vern Pillsbury, ciudatul de la benzinărie  care devine puternicul "Verndroid" după ce a intrat în contact cu comandantul marțienilor invadatori.

Referințe

Legături externe

 Site-ul oficial

Nașteri în 1943
Americani în viață
Actori americani din secolul al XX-lea
Actori americani din secolul al XXI-lea

Wayne Alexander


Machacalis es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Su población estimada en 2004 era de 6.602 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Machacalis


Michael Reihs (født 25. april 1979) er en tidligere dansk professionel cykelrytter. Han vandt Himmerland Rundt i 2011, nummer to i Post Cuppen 2012 og nummer tre ved DM i linjeløb i 2011.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark

Michael Reihs


Les voitures pour passagers réservées aux femmes sont des voitures de train ou de métro où ne peuvent monter que des voyageuses. Ces voitures témoignent de la séparation des sexes dans certaines sociétés. Elles peuvent contribuer à protéger les passagères du harcèlement sexuel ou d'agressions comme les attouchements, mais au prix du renoncement à la mixité (et au combat contre les comportements déviants).

Ce système s'étend parfois à d'autres réseaux de transports (taxis, bus...).

Afrique

Égypte

Toutes les rames du métro du Caire comprennent deux voitures, au milieu (les quatrième et cinquième) réservées aux femmes (la cinquième voiture devient mixte après ). Ces voitures sont à disposition des femmes qui ne souhaitent pas voyager aux côtés des hommes ; néanmoins, les passagères peuvent aussi monter dans des voitures mixtes. Ce dispositif est mis en place pour protéger les femmes face au harcèlement sexuel des hommes.

Amérique

Brésil

En avril 2006, le métro de Rio de Janeiro met en place des voitures pour femmes en exécution d'une loi de l'État. Celle-ci, votée le mois précédent, impose la mise à disposition de voitures pour femmes afin d'éviter le harcèlement sexuel. Les rames ou convois de six voitures doivent inclure une voiture peinte en rose, à l'usage exclusif des femmes ; ces restrictions s'appliquent du lundi au vendredi aux heures de pointe, entre 6 heures et 9 heures le matin et entre 17 h et 20 h en soirée. La police du métro veille à empêcher les hommes de monter à bord de ces voitures et un marquage au sol indique le point d'embarquement des voitures pour femmes.

Une mesure similaire était en vigueur dans le métro de São Paulo entre octobre 1995 et septembre 1997, mais la Companhia Paulista de Trens Metropolitanos a décidé d'y mettre fin après les réclamations des couples mariés et pour éviter tout risque d'infraction à l'article 5 de la constitution du Brésil, qui garantit l'égalité entre les citoyens.

Mexique

Des bus réservés aux femmes sont établis à Mexico en 2008. Le métro de Mexico comporte des voitures pour femmes. La ville compte également des taxis et bus pour femmes appelés la « ligne rose ». , les bus et les taxis ont tous disparu.

États-Unis d'Amérique
En 1909, la Women's Municipal League demande des voitures réservées aux femmes à Interborough Rapid Transit Company (IRT) de New York. Alors que IRT rejette la proposition, le Port Authority Trans-Hudson offre des voitures réservées aux femmes entre New York et Jersey City d'avril à juillet 1909. Le service a été relancé en 1958, mais il a cessé par la suite.

Asie

Émirats arabes unis

Dans le réseau de métro à Dubaï, toutes les rames comportent une voiture réservée aux femmes et aux enfants entre 7h et 9 heures du matin et entre 17h et 20 heures les jours de semaine. Les hommes qui embarquent dans la voiture pendant ces horaires doivent payer une amende de 100 dirham (soit un peu plus de 27 dollars américains). Les espaces pour femmes consistaient auparavant en une demi-voiture portant une ligne de séparation. Chaque jour, environ 98 amendes sont infligées à des passagers montant à bord des voitures pour femmes.

Inde

À Bombay, tous les trains de banlieue sont dotés de compartiments réservés aux femmes, même si les enfants en âge d'aller à l'école peuvent aussi y monter. Deux compartiments sont réservés aux femmes pendant 24 heures et un autre leur est réservé à des horaires spécifiques. Les compartiments pour femmes sont des voitures de première et deuxième classe. Aux heures de pointe, il existe aussi trois ou quatre rames entièrement réservées aux femmes. Comme le nombre de voyageuses a doublé dans les années 2000, la demande est forte pour de type de service. De nombreux trains présentent des compartiments pour femmes comme, entre autres, le métro de Bombay et le métro de Delhi. Ce mouvement a aussi conduit à l'établissement de taxis pour femmes : les .

Indonésie

À partir de 2010, une société indonésienne de chemins de fer, la Compagnie des chemins de fer indonésiens, a ouvert des compartiments pour femmes à bord de certains trains de banlieue du réseau KRL Commuterline dans l'aire métropolitaine de Jakarta face aux nombreux signalements de harcèlement sexuel dans les lieux publics, y compris les trains de banlieue et les bus.

Les compartiments pour femmes des trains de banlieue, situés à chaque extrémité de la rame, portent de grands autocollants roses ou violets, où figure la mention Kereta Khusus Wanita.

En 2012, la Compagnie des chemins de fer indonésiens a ouvert un train réservé aux femmes dans l'objectif d'étendre la protection des passagères face aux harcèlements sexuels. Ces trains portent eux aussi de grands autocollants roses et violets avec la mention Kereta Khusus Wanita. Les voitures du train sont toutes réservées aux voyageuses et les hommes ne montent pas à bord. Ce service prend fin en mai 2013 à cause de la saturation des voitures mixtes aux heures de pointe, tandis que les voitures pour femmes n'attirent pas assez de voyageuses.

Iran

Il existe des voitures réservées aux femmes à Téhéran et à Machhad.

Japon

Précédents historiques

Les cas les plus anciens de voitures pour femmes au Japon avaient cours en 1912 sur ce qui, aujourd'hui, correspond à la ligne Chūō : elles sont établies aux heures de pointe pour séparer les étudiantes de leurs homologues masculins. Surnommé les « trains de fleurs », ce service a pris fin pendant la Seconde Guerre mondiale. Il existait aussi des tramways pour femmes à Kobe en 1920 et, dans les années 1930, Hankyu Corporation a instauré des trains spéciaux pour les écolières qui effectuaient le changement entre Kobe et Nishinomiya

En 1947, des voitures réservées aux femmes et aux enfants sont instaurées sur la ligne Chūō et sur la ligne Keihin-Tōhoku. À cette époque, la saturation de ces lignes aux heures de pointe était si grave que, souvent, les femmes et les enfants étaient physiquement incapables d'embarquer. Ces voitures réservées sont restées en activité sur les trains du matin de la ligne Chūō jusqu'en 1973.

Situation actuelle

Les voitures réservées aux femmes sont ouvertes pour lutter contre des comportements obscènes, notamment les attouchements sexuels (voir chikan). Les attouchements dans les trains emplis de foule constituent un problème au Japon : d'après l'Agence nationale de police et le ministère de la Justice, le nombre d'attentat à la pudeur dans les rames de métro, à l'échelle du Japon entre 2005 et 2014, s'élèvent chaque année à nombre compris entre 283 et 497. La police et les sociétés de transport y ont réagi avec des campagnes d'affichage pour sensibiliser les voyageurs et en durcissant les peines, mais ces initiatives n'ont pas jugulé la délinquance. En 2004, la police de Tokyo annonce que les attouchements dans les transports publics ont triplé en huit ans.

En décembre 2000, Keiō Corporation, qui gère les trains entre Tokyo et ses alentours, propose à titre d'essai des voitures réservées aux femmes aux heures tardives en raison des plaintes relatives aux attouchements commis par des hommes ivres pendant la période festive du . Weio lance des trains comportant des voitures pour femmes aux heures tardives à plein temps en mars 2001. En juillet 2001, l'East Japan Railway Company suit le même exemple sur la ligne Saikyō, qui relie Tokyo à la préfecture de Saitama et qui a acquis une triste réputation en raison des attouchements qui se produisent dans les transports saturés et dont les intervalles entre les arrêts durent longtemps. L'année suivante, ce service s'étend aux heures de pointe en soirée.

En juillet 2002, la West Japan Railway Company devient la troisième société au Japon qui aménage des voitures réservées aux femmes. La même année, deux autres réseaux des environs d'Osaka  ouvrent à leur tour des voitures pour femmes sur un nombre limité de rames ; Hankyu devient la première société qui établisse des compartiments pour femmes pendant la journée entière. D'autres sociétés de transport d'Osaka suivent le même mouvement. Dans le secteur de Tokyo, les sociétés ont résisté à ce changement pour des raisons logistiques et de crainte que les voitures mixtes ne deviennent surpeuplées, mais en 2005, elles ouvrent des voitures pour femmes aux heures du pointe, après une campagne de sensibilisation et l'inefficacité des mesures majorant les pénalités des contrevenants.

Les voitures réservées aux femmes sont favorablement accueillies par certains : des femmes sont satisfaites d'être à l'abri des auteurs d'attouchements et de diverses odeurs. Des hommes sont contents de ne plus avoir à se soucier de fausses accusations d'attouchements. Toutefois, des voyageurs se plaignent car les voitures mixtes sont encore plus saturées et craignent que les femmes qui y sont présentes soient davantage exposées qu'auparavant. Certains hommes porteurs d'un handicap visuel ont embarqué involontairement dans des voitures pour dames, avant d'être prévenus par les autres passagères, ce qui les a beaucoup embarrassés.

Malaisie

Le harcèlement sexuel est courant en Malaisie et, depuis 2010, les chemins de fer malais ont instauré des voitures, peintes en rose, réservées aux femmes afin de juguler cette délinquance. Il existe aussi des bus pour femmes à Kuala Lumpur depuis 2010. En 2011, le gouvernement lance un service de taxis réservés aux femmes dans la zone métropolitaine de Kuala Lumpur. Ces taxis sont conduits par des femmes et ils interviennent sur demande d'une usagère.

Taïwan

Comme le Japon, Taïwan comptait des voitures pour femmes dans la  en 2006. Toutefois, cette mesure n'ayant pas produit les effets escomptés en termes de séparation des sexes, elles sont annulées au bout de 3 mois. Il existe des salles d'attente réservées aux femmes à des horaires définis (par exemple, pendant les horaires de nuit dans le métro de Taipei).

Philippines
Des voitures réservées aux femmes existent à Manille.
Philippe Gougler s'y retrouve dans l'émission Des trains pas comme les autres.

Europe

Allemagne

En 2016, des compartiments réservés aux femmes sont instaurés sur les trains régionaux entre Leipzig et Chemnitz. Les passagers y ont réagi de plusieurs manières. Certains trouvaient l'initiative bienvenue car les femmes se sentaient plus en sécurité, d'autres ont estimé que séparer les sexes était une position passéiste et une forme de régression. , il a disparu.

Royaume-Uni

Le dernier compartiment réservé aux femmes du chemin de fer britannique est retiré en 1977.

En septembre 2014, Claire Perry, sous-secrétaire du Département des Transports a évoqué l'éventuel rétablissement des voitures réservées aux femmes lors d'un discours devant le parti conservateur. En août 2015, Jeremy Corbyn, candidat à la direction du parti travailliste, déclare qu'il étudiera l'option d'instaurer ce type de voiture pour lutter contre le harcèlement.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Séparation des sexes
 Espace réservé aux femmes

Liens externes

 "Indian Women Find New Peace in Rail Commute" by Jim Yardley, New York Times September 15, 2009

Féminisme
Harcèlement sexuel
Violence contre les femmes
Voiture de chemin de fer
Métro

Voiture passagers réservée aux femmes


Shelley Sekula-Gibbs (* 22. Juni 1953 in Floresville, Wilson County, Texas) ist eine US-amerikanische Politikerin. In den Jahren 2006 und 2007 vertrat sie den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Shelley Gibbs studierte bis 1975 an der Our Lady of the Lake University in San Antonio Chemie. Danach absolvierte sie bis 1979 an der Außenstelle der University of Texas in Galveston Medizin. Anschließend praktizierte sie als Ärztin. Ihr Spezialgebiet sind Hautkrankheiten. Später lehrte sie am Baylor College in Houston selbst Medizin. Gleichzeitig schlug sie als Mitglied der Republikanischen Partei eine politische Laufbahn ein. Zwischen 2002 und 2006 saß sie im Stadtrat von Houston.

Nach dem Rücktritt des Abgeordneten Tom DeLay wurde Shelley Sekula-Gibbs bei der fälligen Nachwahl für den 22. Sitz von Texas als dessen Nachfolgerin in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo sie am 13. November 2006 ihr neues Mandat antrat. Da sie aber zeitgleich nicht für die folgende Legislaturperiode im Kongress gewählt wurde, sondern dem Demokraten Nick Lampson unterlag, konnte sie dort nur die laufende Amtszeit bis zum 3. Januar 2007 beenden.

Heute ist sie unter anderem Mitglied im Health Care Advisory Committee in Houston. Sie ist zum dritten Mal verheiratet und hat zwei erwachsene Kinder.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Republikanischen Partei
Hochschullehrer (Baylor College of Medicine)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
US-Amerikaner
Geboren 1953
Frau

Shelley Sekula-Gibbs


Émilie Querbalec, née en  à Sapporo au Japon, est une romancière et nouvelliste de science-fiction et de fantastique en langue française. Son roman, Quitter les monts d'automne, est lauréat du prix Rosny aîné.

Biographie
Émilie Querbalec naît en 1971 à Sapporo, au Japon, d'un père français, enseignant-chercheur à l'université et d'une mère japonaise, céramiste-plasticienne. Elle restera six ans à Sapporo.

Enfant, elle découvre les animés de Leiji Matsumoto et de Hayao Miyazaki, les mangas Galaxy Express 999, Nausicaä de la Vallée du vent et la bande-dessinée Valérian et Laureline.

Sa famille s'installe ensuite en France, où Émilie Querbalec suit une scolarité classique puis obtient un baccalauréat scientifique, enchaîne avec une année de classe préparatoire littéraire puis des études de photographie, d'histoire de l'art et de langues orientales. Elle exerce comme diététicienne-nutritionniste dans un hôpital pédiatrique et se consacre en parallèle à l'écriture.

Publications
À ses débuts, Émilie Querbalec écrit des nouvelles dans le genre du fantastique, avant de passer à la science-fiction.

Sa nouvelle, La Parfaite Équation du bonheur, évoque l'histoire d'un couple qui place son sort entre les mains d'une application et donc d'une intelligence artificielle, pour gérer leur relation. Ce récit est qualifié d'humaniste, teinté de nostalgie, et qui possède une véritable grâce dans sa façon de dire l'effritement de la relation amoureuse.

Son premier roman, Les Oubliés d'Ushtâr, est un planet opera situé sur Ushtâr, une planète-océan. L'ouvrage, qui présente une variété de points de vues est qualifié d'haletant et à suspense. Son deuxième roman, Quitter les monts d'automne, mêlant science-fantasy et space opera se passe sur Tasaï, une planète maintenue dans un état archaïque qui évoque le Japon pré-industriel, puis dans l'espace. Le thème principal de ce « roman initiatique et politique » est la mémoire. Le rythme de l'ouvrage est qualifié de lent, mais l'écriture d'élégante et subtile et le cadre original, un univers qui fait parfois écho aux sagas d'Ursula K. Le Guin.

Romans

Nouvelles
Par ordre chronologique de parution des nouvelles.

Distinctions
 2018 : la nouvelle La Cloche, Hasta Siempre obtient le prix Visions du Futur
 2019 : le roman Les Oubliés d'Ushtar, a été finaliste du prix Rosny aîné
 2021 : le roman Quitter les monts d'automne obtient le prix Rosny aîné

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1971
Naissance à Sapporo
Romancière française de science-fiction
Nouvelliste française de science-fiction
Romancière française du XXIe siècle
Nouvelliste français du XXIe siècle
Écrivain français de fantastique
Écrivaine française de science-fiction féministe

Émilie Querbalec


Fitochimia (numită și chimie vegetală) este ramura biochimiei care se ocupă cu studiul fitochimicelor, care sunt compuși derivați din plante. Printre ocupațiile fitochimiei se numără și descrierea structurilor unui număr mare de metaboliți secundari întâlniți în plante, și de asemenea descrierea funcțiilor și implicațiilor acestor compuși în organismul uman și vegetal. Fitochimicele sunt biosintetizate de către plante în diverse scopuri, inclusiv pentru protecția împotriva dăunătorilor și a bolilor. Astfel, unele au efecte benefice asupra sănătății organismului uman. Compușii întâlniți în plante aparțin unor clase chimice diverse, dar marea majoritatea sunt: alcaloizi, glicozide, polifenol și terpeni.

Fitochimice

Vezi și
 Botanică
 Chimie organică
 Farmacognozie
 Fitoelement

Referințe

Biochimie
Farmacognozie
Ramuri ale botanicii

Fitochimie


Zanthoxylum mollissimum es una especie de árbol perteneciente a la familia de las rutáceas.

Descripción
Es un arbusto o pequeño árbol que alcanza un tamaño de  2-12 m de alto, tronco y ramas armados con acúleos. Las hojas en agrupaciones apicales, son imparipinnadas, de 18-35 cm de largo; raquis terete, con 9 a 15 folíolos, el ápice agudo a acuminado, el margen entero a undulado o crenado. Las inflorescencias en panículas terminales y subterminales de 4-15 cm de largo. Las semillas de 3.5-5 mm long.

Distribución y hábitat
Es una especie poco común, se encuentra en los bosques secos, en la zona norcentral; a una altitud de 800-1100 metros, desde México (Guerrero) a Costa Rica.

Taxonomía
Zanthoxylum mollissimum fue descrita por (Engl.) P.Wilson y publicado en Bulletin of the Torrey Botanical Club 37(2): 86, en el año 1910.
Sinonimia
Fagara mollissima Engl.	basónimo
Zanthoxylum anodynum Ant.Molina
Zanthoxylum dugandii Standl.
Zanthoxylum ferrugineum Radlk.
Zanthoxylum matudae Lundell

Referencias

mollissimum

Zanthoxylum mollissimum


O Campeonato Italiano de Futebol de 1948–49, denominada oficialmente de Serie A 1948-1949, foi a 47.ª edição da competição máxima do futebol italiano e a 17.ª edição da Serie A.

O campeão foi o Torino que conquistou seu 6.º título na história do Campeonato Italiano, 5.º consecutivo (se não considerarmos o período de pausa devido à Segunda Guerra Mundial). O artilheiro foi István Nyers, da Internazionale (26 gols). Essa conquista do Torino ficou marcada pelo desastre aéreo na Basílica de Superga. Todos os tripulantes do avião morreram. O restante das partidas o Torino disputou com equipe juvenil. Em respeito as vítimas da tragédia todos os clubes italianos disputaram as últimas partidas com equipes juvenis.

Eventos
Após a restauração do campeonato comum da Serie B, a FIGC decidiu voltar a dois rebaixamentos apenas da Serie A.

Classificação

Premiação

Artilheiros

Almanacco Illustrato del Calcio - La Storia 1898-2004, Panini Edizioni, Modena, Setembro de 2005

Campeonato Italiano de Futebol - Série A
1948 no futebol
1949 no futebol
Desporto na Itália em 1948
Desporto na Itália em 1949

Serie A de 1948–49


A Fox Sports Argentina é um canal de televisão a cabo voltado para transmissão de eventos esportivos 24 horas por dia. Começou em 1995 como um canal extra da Fox Broadcasting Company Latinoamérica que oferecia as melhores partidas da Liga Nacional de Futebol Americano. Isso durou até o ano de 1996, quando a Fox Latin American Channels comprou o canal esportivo chamado Prime Deportiva. Em seguida, mudou o nome para Fox Sports Américas.

Lista de competições
Copa Libertadores da América
UEFA Champions League
Supercopa da UEFA
Liga MX
Fórmula 1
Liga Espanhola de Basquetebol
Córdoba Open
MLB
NFL
WWE
Ultimate Fighting Championship (exceto eventos PPV)
Porsche Supercup

Ligações externas

Redes de televisão da Argentina
Televisão da Argentina
Canais de televisão fundados em 1996
Canais de televisão por assinatura da Argentina
Canais de televisão de língua espanhola
Fox Corporation
Ex-subsidiárias da The Walt Disney Company

Fox Sports Argentina


Murrel « Muriel » Finley ou Finely ou même Merle Finlay, née le , à Salmon, dans l'Idaho, et morte le , à Kansas City, dans le Missouri, est une Ziegfeld Girl, mannequin et actrice de cinéma américaine, considérée à son époque comme « l'une des plus belles filles du monde ».

Biographie

Murrel Finlay est la fille de Martin James Finley et Adelaïde Swartz.

Mannequin à San Francisco, Muriel Finley devient figurante à Hollywood. James Montgomery Flagg l'engage comme modèle et la persuade d'aller à New York.

À Broadway, Muriel Finley apparait dans les Ziegfeld Follies de 1927,  et dans Whoopee! qui débute le  avec Eddie Cantor au New Amsterdam Theatre.

Après cela, elle revient  au cinéma et joue quelques petits rôles. Henry Clive, chargé par Florenz Ziegfeld de trouver « la plus belle blonde de Californie », choisit Muriel. Elle apparait dans les Ziegfeld Follies de 1929.

Elle sert de  modèle à Dean Cornwell pour les nouvelles peintures murales de la Los Angeles Memorial Library ().

Elle part à Medford, Oregon avec  sa mère malade.

De retour à Hollywood. Muriel est l'une des nombreuses artistes autour de Buddy Rogers dans Safety in Numbers.

En 1935, elle est membre du département artistique du magazine Cosmopolitan et s'installe à Kansas City avec son second époux.

Cinéma
 1930 : Sin Takes a Holiday de Paul Ludwig Stein, rôle de Ruth.
 1930 : Whoopee ! de Thornton Freeland.
 1930 : Safety in Numbers de Victor Schertzinger.

Vie privée
Elle se marie en 1931 avec le directeur de la photographie américain, Edward Cronjager ; ils se séparent en 1932 et divorcent en 1933. En 1935, elle se marie à Dover (Missouri) avec l'ancien général américain Robert Dinwiddie Groves.

Iconographie
En 1927, elle pose pour une publicité des cigarettes Lucky Strike avec les autres Ziegfeld Girls Blanche Satchel, Myrna Darby et Jean Ackerman.

Elle a été photographiée par Edward Steichen pour Vogue en 1928.

Elle a été photographiée par Alfred Cheney Johnston qui a travaillé pour Florenz Ziegfeld pendant plus de quinze ans, prenant principalement des photographies publicitaires et promotionnelles des interprètes des Ziegfeld Follies.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 :

Liens externes

.
.
.

Naissance en juin 1902
Naissance dans le comté de Lemhi
Ziegfeld Girl
Danseuse américaine du XXe siècle
Actrice américaine de théâtre
Actrice américaine de cinéma
Mannequin femme américain
Décès en octobre 1975
Décès à Kansas City (Missouri)
Décès à 72 ans

Muriel Finley


හුණු කිල්ලෝටය යනු බුලත්විට කෑම සඳහා භාවිතයට ගැණුනු දිය හුණු, ගබඩා කොට තබා ගැනීමට අතීත ගැමියන් විසින් භාවිතා කරන ලද සරල මෙවලමකි. එය එකල බුලත් මඩිස්‌සලය, බුලත් හෙප්පුව (ඉලත්තට්ටුව) තුල අනිවාර්යයෙන්ම දැක ගත හැකි වූ අංගයක් ලෙස සැළකේ. හුණු කිල්ලෝට බොහෝ විට තඹ හෝ පිත්තල වලින් නිපදවනු ලබන අතර, කලාතුරකින් යකඩ හෝ වානේ වලින්ද තනනු ලැබේ. බොහොමයක් කිල්ලෝට වල ඊට සම්බන්ද දම්වැලක් හා එහි අග හුණු ගැනීම සඳහා තල කොටසක් පවතී.

ජන වහර
"කාගේ කාගේත් කිල්ලෝටවල හුණු තියෙනවා", "හුණු කිල්ලෝටයක් නැතිවා වගෙයි" වැනි වහරයන් හුණු කිල්ලෝටයේ සාමාජයීය සමීපතාව පිළිබිඹු කරයි.

ජන කවිය තුල
ජන කවි තුලද කිල්ලෝට පිළිබඳ සඳහන් වන තැන් දැකගත හැකිවේ.
ඉස්සර පියා බඩු සරිකර තියා පියා
ඊළග පියා එතනම වහ තියා පියා
අතු අග පියා ලොව සැමටම බෙදා පියා
තේරු කෙනෙකුගේ දිව අග තියා පියා
පෙර සිට පැවත එන බඩුවක් වෙන්ට ඇති
පරසිදු ලෙස සැම ගේතුළ වාස ඇති
එම බඩුවේ වලිගේ කොන තලේ ඇති
මෙතුන් පදේ කිල්ලෝටෙට වෙන්ට ඇති

ආශ්‍රිත ලිපි
 බුලත් හෙප්පුව
 ගිරය

ආශ්‍රිත

හුණු කිල්ලෝටය


Lecția de box este un film românesc din 2007 regizat de Alexandru Mavrodineanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Bogdan Dumitrache, Vlad Vodă.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2007 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2007

Lecția de box


Xochitl Dominguez Benetton (née le 23 juillet 1980 à Mexico) est une scientifique mexicaine, titulaire d'un doctorat en sciences de l'Institut mexicain du pétrole en 2008. Elle mène des recherches à l' depuis 2011.

Elle est l'inventrice du procédé d'électrocristallisation par diffusion gazeuse  qui a été salué comme une grande innovation financée par le programme européen Innovation Radar.

Elle est reconnue au Mexique et en Europe pour ses activités scientifiques et ses brevets dans les domaines de la récupération des métaux des eaux usées et de la synthèse des nanoparticules. La méthode permettrait de récupérer plus de 99% d'un métal contenu dans une solution aqueuse et ce pour des coûts potentiellement faibles. Les résidus ainsi collectés pourraient être réutilisés à des fins industrielles, notamment dans les domaines pharmaceutique, nanoélectronique et cosmétique.

Récompenses
Elle est membre du  (système national mexicain des chercheurs) depuis 2011 au sein duquel elle est reconnue comme une chercheuse nationale de niveau 2 depuis 2019.

Références

Liens externes

Étudiant de l'Institut polytechnique national
Personnalité liée à Mexico
Naissance en juillet 1980

Xochitl Dominguez Benetton


Tahir (Tâhir), Klasik Türk müziğinde bir makam.

Bakınız:
 tahirbuselik

Dış bağlantılar
 Tâhir (notalar)

Klasik Türk müziği makamları

Tahir (müzik)


Závadka nad Hronom este o comună slovacă, aflată în districtul Brezno din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.326 de locuitori.

Istoric
Localitatea Závadka nad Hronom este atestată documentar din 1611.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Závadka nad Hronom


Sjtsje ne vmerla Ukrainy i slava, i volja (, "Endnu er Ukraines ære og frihed ikke død") er Ukraines nationalsang. Navnet kommer fra sangens åbningslinje; Sjtsje ne vmerla Ukrajiny i slava, i volja ("Endnu er Ukraines ære og frihed ikke død").

Historie
Den ukrainske etnograf, folklorist og digter Pavlo Tsjubynskyj skrev i efteråret 1862 det patriotiske digt "Endnu er Ukraine ikke død", som skulle ende op som teksten til Ukraines nationalsang. Første linje er en parafrase af Józef Wybickis oprindelige åbningslinje i Mazurek Dąbrowskiego; Jeszcze Polska nie umarła ("Endnu er Polen ikke død"), som senere blev omskrevet til Jeszcze Polska nie zginęła ("Endnu er Polen ikke fortabt"). Motivet, som også findes igen i den panslaviske Hej Sloveni ("Endnu lever vort slaviske sprog "), stammer fra en panslavisk genfødelsebevægelse.

I 1863 blev digtet publiseret i det Lviv-baserede tidsskrift Мета ("Målet") nr. 4. Den græsk-katolske præst Mykhajlo Verbytskyj, som også var en kendt komponist i sin tid, blev så begejstret for digtet at han satte sig ned for at komponere musik til det, først til sangstemme, senere for orkester. Sangen blev sunget offentlig første gang i 1864 i Ukraine-teateret i Lviv, og i 1865 offentliggjorde han det tonesatte digt med noter i g-mol.

Sangen blev taget i brug som nationalsang første gang under folkerepublikken Ukraines korte selvstændighed fra 1917 til 1920, men også andre sanger blev benyttet i denne perioden.
Etter løsrivelsen fra Sovjetunionen og grundlæggelsen af et uafhængig Ukraine i 1991, blev musikken til Verbytskyj skrevet ind i artikel 20 i landets grundlov som nationalsang den 15. januar 1992. Teksten blev imidlertid først officielt indført den 6. mars 2003 efter et forslag fra præsident Leonid Kuchma, og det blev i den forbindelse foretaget nogen små ændringer i den. Blandt andet blev begrebet "ukrainske bror" byttet ud med "unge bror" for bedre at inkludere alle nationaliteter som bor i landet.

Teksten

Se også
 Ukrainske SSR's statshymne
 Molytva za Ukrainu
 Zaporizhiens march
 Poland Is Not Yet Lost

Nationalsange
Musik fra Ukraine

Sjtsje ne vmerla Ukrainy


دراسات عليا في إدارة الفنادق وبالإنكليزي Postgraduate Diploma in International Hospitality Management أو دراسات عليا في إدارة الفنادق شهادة جامعية تعطى بعد البكالوريوس وأغلب الذين يدرسون هذه الدراسة حاصلين على شهادات جامعية من فروع اخرة.

إن الحاصل على شهادة جامعية ويريد الدخول في عالم الفنادق الذي يعتبر أكبر مجال في العالم من حيث فرص العمل ولا يريد ان يدخل من البداية ولن يعود مضطر ان يدرس البكالوريوس في إدارة الفنادق التي مدتها بين 3 – 4 سنوات. يمكنه ان يكمل الـ pgd أي دراسات عليا في إدارة الفنادق. وهذه الدراسة فقط للحاصلين على شهادات من فروعة أخرى إذ إن هذه الدراسة لاصحاب الشهادات الجامعية وجدت بسبب ان الراغبين من اصحاب الشهادات الجامعة في دخول فرع الفنادق كثيرين وهم لا يريدون البدء من الصفر... ونستطيع ان تقول ان كل الطلاب الذين يدرسون الـ pgd هم من فروع أخرى مثل الاقتصاد، إدارة الأعمال...

وصلات خارجية
 موقع جامعة إدارة الأعمال والفنادق في سويسرا Business & Hotel Management School - Switzerland
 موقع الجامعة الدولية لإدارة الفنادق والسياحة في مدينة لوسيرن، سويسرا بالعربي
 الدراسة في سويسرا بالعربي
 Swiss Universities handbook Web2.0 searchable database of Swiss Universities موقع يضم الجامعات السويسرية - بالإنجليزية

مواضيع مشابهة
 بكالوريوس في إدارة الفنادق
 ماجستير في إدارة الفنادق

شهادات جامعية

دراسات عليا في إدارة الفنادق


Dincolo de orizont este un film românesc din 1978 regizat de Ștefan Traian Roman. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ilarion Ciobanu, Ilinca Tomoroveanu, Traian Stănescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1978 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1978
Filme regizate de Ștefan Traian Roman

Dincolo de orizont


Les Hauts de Meuse sont un site naturel ayant un territoire complexe éclaté situé entre Toul et Saint-Mihiel, majoritairement dans la Meuse (94,7 %) mais aussi en Meurthe-et-Moselle (5,3 %).

Situation
Le site Natura 2000 comprend 850 ha sur un ensemble de 19 communes localisées dans les :
 communauté de communes du Toulois ;
 communauté de communes du Pays de Commercy ;
 communauté de communes de Void ;
 communauté de communes Côtes de Meuse - Woëvre ;
 communauté de communes du Sammiellois.

Communes

Apremont-la-Forêt
Boucq
Buxières-sous-les-Côtes
Euville
Frémeréville-sous-les-Côtes
Geville
Girauvoisin
Han-sur-Meuse
Lamorville
Loupmont
Maizey
Mécrin
Saint-Mihiel
Sorcy-Saint-Martin
Troussey
Valbois
Varnéville
Vigneulles-lès-Hattonchâtel
Vignot

Topographie
Situés sur les revers des côtes de Meuse, les Hauts de Meuse sont bordés par la plaine de Woëvre à l'est et la vallée de la Meuse à l'ouest. L'ensemble est incliné vers l'ouest et souvent boisé en hêtraie calcicole avec une altitude généralement comprise entre 350 et 400 mètres.

Climat
Le climat est de type semi-continental avec influences océaniques caractéristique de la Lorraine, néanmoins de violents vents soufflent sur l'ouest des côtes.

Histoire du site

Les Hauts de Meuse ont été un point stratégique et lieu de violents combats durant la Première Guerre mondiale, altérant durablement l'aspect du site.

Faune et flore

Faune
6 espèces de chiroptères de l'annexe II de la Directive Habitat Faune Flore existent dans le site Natura 2000. L'Écrevisse à pied blanc, le Triton crêté et le Sonneur à ventre jaune y sont également répertoriés.

Flore
Le climat et le sol perméable permettent la prolifération d'essences variées d'arbres : chênes, charmes, érables, frênes, merisiers, alisiers...

27 espèces remarquables d'espèces végétales sont présentes, dont 9 sont protégées par la réglementation.

Intérêt touristique et pédagogique

Le sentier de grande randonnée de Pays des Hauts de Meuse forme une boucle qui commence à Bonzée d'une longueur totale de 95 kilomètres.

Notes et références

Site Natura 2000 dans la Meuse
Site Natura 2000 en Meurthe-et-Moselle

Hauts de Meuse


Soghomon Soghomonian, hirotonit și cunoscut în mod obișnuit ca Komitas, (; 26 septembrie 1869 – 22 octombrie 1935) a fost un preot, muzicolog, compozitor, cântăreț și dirijor de cor armean, care este considerat fondatorul  școlii naționale armenești de muzică. Este recunoscut drept unul dintre pionierii .

Orfan de la o vârstă tânăr, Komitas a fost luat la Ecimiadzin, centrul religios al Armeniei, unde a primit educație la . După hirotonirea sa ca vardapet (preot celibatar) în 1895, a studiat muzica la Universitatea Frederick William din Berlin. După, "și-a folosit anternamentul din Occident pentru a construi o tradiție națională". A colecționat și transcris 3,000 de piese de muzică populară armeană, mai mult de jumătate din care au fost ulterior pierdute și doar în jur de 1,200 s-au păstrat până în prezent. Pe lângă cântecele populare armenești, a arătat de asemenea interes pentru alte culturi și în 1904 a publicat prima colecție apărută vreodată de cântece populare kurde. Corul său a prezentat muzica armenească în multe orașe europene și a fost lăudat de Claude Debussy și de alții. Komitas s-a stabilit la Constantinopol în 1910 peentru a scăpa de modul în care era tratat de clerul ultra-conservator de la Ecimiadzin și pentru a prezenta muzica populară armenească unui public mai larg. A fost admirat pe scară largă de comunitățile armenești, iar  l-a numit "salvator al muzicii armenești".

În timpul Genocidului Armean—asemenea altor sute de intelectuali armeni—Komitas a fost arestat și deportat la un lagăr de prizonieri în aprilie 1915 de guvernul otoman. A fost eliberat în scurt timp în circumstanțe neclare, a suferit o cădere mentală și a dezvoltat un caz sever de sindrom de stres posttraumatic (PTSD). Mediul ostil larg răspândit la Constantinopol și rapoartele despre uciderile și masacrele făcute armenilor i-au înrăutățit starea mentală fragilă. Inițial, a stat într-un spital militar din Turcia până în 1919, iar apoi a fost transferat la niște spitale de psihiatrie din Paris, unde și-a petrecut ultimii ani de viață în agonie. Komitas este văzut pe scară largă drept martir al genocidului și este prezentat drept unul dintre principalele simboluri ale Genocidului Armean în artă.

Referințe
Note

Citări

Cărți

Articole academice

Nașteri în 1869
Decese în 1935
Armeni din secolul al XIX-lea
Armeni din secolul al XX-lea
Istoria Armeniei

Komitas


Sıradağ, birçok dağın birleşmesiyle oluşan dağ topluluğudur.

Bir sıradağı diğerinden ırmaklar ve ona benzer yeryüzü şekilleri ayırır. Aynı sıradağ içinde bulunan bazı dağlar diğerlerinden farklı jeolojik özelliklere sahip olabilir. Volkanlar, dağlar veya kıvrım dağlarını yükseltileri farklı kaya çeşitlerinden oluşabilmektedir.

Dünya'nın en uzun sıradağı And Dağlarıdır.

Sıradağ


Ivan Perasović (23. travnja 2002.) hrvatski je profesionalni košarkaš koji igra za BC Prienai. S hrvatskom kadetskom košarkaškom reprezentacijom osvojio je zlatnu medalju na Europskom prvenstvu 2018. u Srbiji.

Izvori

Hrvatski košarkaši

Ivan Perasović


Paulína Bátovská Fialková (* 25. Oktober 1992 in Brezno als Paulína Fialková) ist eine slowakische Biathletin.

Karriere

Juniorenbereich (bis 2013)
Paulína Bátovská Fialková gab ihr internationales Debüt im Rahmen der Juniorenweltmeisterschaften 2010 in Torsby, bei denen sie 49. des Einzels, Neunte des Sprints, 22. der Verfolgung und Elfte im Staffelrennen wurde. Es folgten die Rennen der Juniorinnen bei den Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften 2010 in Duszniki-Zdrój, wo Bátovská Fialková 27. des Sprints und 28. der Verfolgung wurde. 2011 startete die Slowakin zunächst bei den Juniorenweltmeisterschaften in Nové Město na Moravě und wurde Neunte des Einzels, 12. des Sprints, 24. der Verfolgung und Staffel-Siebte. Es folgten die Juniorenrennen der Europameisterschaften 2011 in Ridnaun, bei denen sie auf die Ränge 27 im Einzel, 22 im Sprint, 28 im Verfolger und 10 mit der Mixed-Staffel. Im weiteren Jahresverlauf gewann sie bei den Sommerbiathlon-Europameisterschaften 2011 in Martell mit Lucia Šimová, Tomáš Hasilla und Michal Kubaliak die Silbermedaille im Mixed-Staffelmedaille der Junioren und wurde Siebte des Sprints und Sechste der Verfolgung. Vierte internationale Meisterschaften des Jahres wurden die Sommerbiathlon-Europameisterschaften 2011 in Nové Město. Im Sprint belegte sie den 32., im Verfolgungsrennen den 18. und im Mixed-Staffelrennen den siebten Rang. 2012 nahm Bátovská Fialková als erstes an den Juniorenrennen der Europameisterschaften in Osrblie teil und wurde 39. des Einzels, 29. des Sprints, 15. des Verfolgers und Achte mit der Mixed-Staffel. In Kontiolahti folgten die Juniorenweltmeisterschaften, bei denen sie 52. des Einzels, 14. des Sprints, 23. der Verfolgung und Zehnte mit der Staffel wurde.

2010 debütierte Bátovská Fialková in Obertilliach bei den Frauen im IBU-Cup und wurde 33. eines Sprints sowie 31. eines Verfolgungsrennens und erreichte damit sogleich den Gewinn erster Punkte. Es waren zugleich ihre bislang besten Resultate in der zweithöchsten Rennserie.

2012 bestritt die Slowakin in Nové Město ihr erstes Rennen im Weltcup und erreichte Rang 83 im Sprint. Ihre erste internationale Meisterschaft bei den Frauen wurden die Biathlon-Weltmeisterschaften 2012 in Ruhpolding. Im Sprint lief sie auf den 86. Platz. Mit Jana Gereková, Anastasiya Kuzmina und Martina Chrapánová kam sie als Schlussläuferin auf den achten Platz. Noch bis zum ersten Schießen Bátovská Fialkovás lag die Staffel in Medaillennähe, diese Position konnte Bátovská Fialková nicht halten, was auch an einer Strafrunde beim letzten Schießen lag. Bei den Biathlon-Juniorenweltmeisterschaften 2013 in Obertilliach verpasste sie mit Platz 4 im Einzel eine Medaille.

Bei den Junioren-Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften 2013 in Forni Avoltri gewann sie Sprint und Verfolgung jeweils vor ihrer Schwester Ivona, in der Mixed-Staffel belegte sie mit der Slowakei den dritten Rang.

Regelmäßige Einsätze im Weltcup (2013 bis 2017)
In der Saison 2013/14 lief Bátovská Fialková erstmals in die Punkteränge, als sie beim Sprint von Kontiolahti alle Scheiben traf und Platz 10 belegte. In der Verfolgung blieb ihr mit Platz 56 ein weiterer Punkteerfolg verwehrt. In Oslo gelang ihr mit Platz 24 im Sprint ein weiterer Sprung in die Weltcup-Punkte. Bei den Olympischen Winterspielen 2014 in Sotschi verpasste sie mit Platz 72 im Sprint die Möglichkeit auf die Teilnahme an der Verfolgung. Ein zweites Mal durfte sie mit der slowakischen Frauenstaffel an den Start gehen, die Platz 14 belegte. In der folgenden Saison gelangen Bátovská Fialková drei Platzierungen unter den Top 40.

Ab 2015 lief sie häufiger in die Punkte, in Ruhpolding schaffte sie mit Platz 7 in der Verfolgung und Platz 6 im Einzel zwei weitere Top-Ten-Platzierungen. 2016/17 gelangen ihr drei Plätze unter den besten Zehn, mit Platz 5 in der Verfolgung von Kontiolahti gelang ihr ihre bislang beste Platzierung im Weltcup. Erfolgreich verliefen auch die Biathlon-Europameisterschaften 2016 in Tjumen, bei denen sie mit der slowakischen Mixed-Staffel sowie im Massenstart Silber holte. Im Sprint belegte sie Platz 5, in der Verfolgung Platz 10. Bei den Biathlon-Weltmeisterschaften 2017 belegte Bátovská Fialková den 27. Platz im Einzel, den 31. Platz im Sprint, den 12. Platz in der Verfolgung und den 10. Platz im Massenstart. Bei den Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften 2017 in Tschaikowski gewann sie drei weitere Medaillen: Silber im Sprint und in der Mixed-Staffel sowie Bronze in der Verfolgung.

Durchbruch und Etablierung in der Weltspitze (seit 2017)
In der Saison 2017/18 gelangen Bátovská Fialková ihre bis dahin besten Resultate. Beim Saisonauftakt in Östersund lief sie mit der Mixed-Staffel auf Platz 4, nur 7,7 Sekunden hinter dem Sieger Norwegen und knapp hinter Italien und Deutschland. Im Einzel lief sie auf den fünften Platz. Diese Platzierung konnte sie in der gleichen Disziplin bei den Olympischen Winterspielen 2018 in Pyeongchang wiederholen. Den Massenstart zum Saisonabschluss in Tjumen beendete sie auf dem zweiten Platz hinter Darja Domratschawa und schaffte es damit erstmals auf das Podium.

Bei den Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften 2018 in Nové Město na Moravě gewann Paulína Bátovská Fialková den Sprint und beendete die Verfolgung hinter Veronika Vítková auf Platz 2.

Noch besser als 2017 verlief der Saisonstart 2018, als sie nach einem 13. Platz in der Mixed-Staffel in ihren ersten drei Einzelrennen jeweils unter den Top 10 landete. Nach Platz 4 im Einzel und Platz 6 im Sprint lief sie in der Verfolgung dank eines fehlerfreien Schießens auf Platz drei und erzielte damit ihren zweiten Podestplatz im Weltcup. Bei der Verfolgung in Hochfilzen startete sie als Siebte und wurde knapp hinter Kaisa Mäkäräinen Zweite, nachdem sie zwischenzeitlich in Führung gelegen hatte. Auch in Nové Město na Moravě erreichte sie mit Platz drei im Sprint und zwei im Massenstart mehrfach das Podium, sodass sie zum Jahreswechsel hinter Dorothea Wierer Zweite im Gesamtweltcup war. Der Januar 2019 lief dann weniger erfolgreich, außer einem dritten Rang im Massenstart von Ruhpolding erreichte Bátovská Fialková nicht die besten zehn. Auch bei der WM in Östersund konnte sie nicht an den Dezember anknüpfen; sie wurde zwar Fünfte im Einzel, gewann aber keine Medaille. Beim Weltcup-Finale in Oslo erreichte sie mit Platz drei im Sprint noch einmal die Podiumsränge. Insgesamt wurde sie Sechste im Gesamtweltcup, was ihr mit Abstand bestes Ergebnis darstellt.

Privates
Paulína Bátovská Fialková wurde in Brezno am Rand der Niederen Tatra geboren und wohnt im nahegelegenen Čierny Balog. Ihre zwei Jahre jüngere Schwester Ivona Fialková war ebenfalls als Biathletin aktiv.

Im Frühjahr 2022 heiratete Paulína Fialková den ehemaligen slowakischen Geher Miloš Bátovsky uns startet seitdem unter dem Doppelnamen Bátovská Fialková.

Statistiken

Weltcupplatzierungen

Olympische Winterspiele

Weltmeisterschaften

Weblinks

Einzelnachweise

Biathlet (Slowakei)
Weltmeister (Sommerbiathlon)
Olympiateilnehmer (Slowakei)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2022
Universiadeteilnehmer (Slowakei)
Teilnehmer der Winter-Universiade 2015
Sieger bei den World University Games (Biathlon)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1992
Frau

Paulína Bátovská Fialková


Parazit sürükleme bir akışkan içerisinde bağıl olarak hareket eden cisme kendi varlığından kaynaklanarak etkiyen sürükleme kuvvetidir.

Parazit sürükleme; akışkan elemanı ile cisim arasındaki sürtünmeden kaynaklanır. Sürtünmeli akışlarca cisim akım önünde bir set oluşturur. Akım; bu seti aşmak için cismin etrafından dolanır. Bu dolanma etrafında yüzeyde kayan akışkan ile cisim arasındaki sürtünme kuvveti cismi akım yönünde sürüklemeye çalışır. Ayrıca akışkanın ataletinin de cisme akış yönünde bir kuvvet uygulaması söz konusudur. Bu kuvvetlerin bileşkesi, cismi akış yönünde hareket etmeye zorlayacaktır.

Aerodinamikte
Parazit sürükleme; yüzey sürtünmesinden (skin friction), taşıtın şeklinden (form drag) ve uçak parçalarının birleşme noktalarından (interference drag) kaynaklanır. "Yüzey sürtünme sürüklemesi" ve "şekil sürüklemesi" bazen birlikte "profil sürüklemesi" olarak adlandırılır.

Yüzey sürtünme sürüklemesi taşıt yüzeyi ile üzerinden akan hava arasındaki sürtünmeden kaynaklanır ve şu faktörlere bağlıdır: uçağın yüzey alanı, yüzey pürüzü (buzlanma vs.) sınır tabakasındaki hava akışının düzenli veya türbülanslı oluşu, hava sürati, kanat profili kalınlığı, hücum açısı.

Şekil sürüklemesi hava akışına direnç gösteren yüzeylerin arkasında oluşan türbülanstan kaynaklanır. Bir örnekle açıklamak gerekirse düz bir plaka hava akışına paralel ise yüzey sürtünme sürüklemesi çok daha fazladır, hava akışına dik iken şekil sürüklemesi çok daha fazladır.

Enterferans sürüklemesi, kanat/gövde, gövde/kuyruk gibi farklı parçaların birleştiği bölgelerde oluşur. İki farklı parça üzerindeki farklı hava akımları karşılaştığında wake türbülansı yaratır. Yüzeylerin uygun tekniklerle kaplanması ve yuvarlaklaştırılması enterferans sürüklemesini azaltacaktır.

Kaynakça
Genel
 Pooley, Dorothy, ve David Robson. ''The Air Pilot's Manual 4: The Aeroplane Technical.'' 5. baskı. Cranfield. Pooley's Air Pilot Publishing, 2009
Özel

Sürükleme

Parazit sürükleme


Mora is a genus of large trees in the subfamily Caesalpinioideae of the legume family Fabaceae, (or in some classifications the family Caesalpinaceae of the order Fabales).

There are six species, all native to lowland rainforests in northern South America, southern Central America, the southern Caribbean islands, and Hispaniola. These are large, heavily buttressed rainforest trees up to  in height (to  in the case of M. excelsa ).   The genus is particularly noteworthy for the exceptional size of its beans, which are commonly acknowledged to be the largest known dicot seeds, in the instance of M. oleifera being up to  in length,  in breadth and in thickness, and a weight of up to . These very large beans develop out of tiny flowers with a pistel only one millimeter wide  involving a  growth of over 2,000,000 fold.  The beans of Mora spp. are edible if boiled, and are also the source of a red dyestuff.  The species M. excelsa is one of the few rainforest trees to grow in pure stands.

Mora abbottii Britton & Rose — cola tree, coi, col (Caribbean)
Mora ekmanii (Urb.) Britton & Rose (Caribbean)
Mora excelsa Benth. — nato, nato rojo, mora (Trinidad and Tobago, Guyana, Suriname, Venezuela)
Mora gonggrijpii (Kleinhoonte) Sandwith — Moraboekea (Guyana, Suriname, Venezuela)
Mora oleifera (Hemsl.) Ducke (Panama, Colombia)
Mora paraensis (Ducke) Ducke — pracuuba (Brazil)

Some of the species are important for timber production.  Mora excelsa and Mora gonggrijpii are also known as nato, and are commonly used in guitar body and neck construction.

References

External links
 Mora excelsa and Mora gonggrijpii

Caesalpinioideae
Fabaceae genera
Flora of Southern America

Mora (plant)


Potočani su naseljeno mjesto u gradu Livnu, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

U selu se nalazi lokalitet Crkvina ili Ledenice, arheološko područje, iznad njegovog središnjeg dijela. Iznad lokaliteta nalazi se ilirska gradina poznata pod imenom Gradac. Arheološko područje Crkvina (Ledenica) s pokretnim nalazima, proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Nacionalni spomenik čini povijesno područje s ostacima ranokršćanske crkve, ranosrednjovjekovne crkve i srednjovjekovne nekropole, te pokretni arheološki nalazi pohranjeni u Franjevačkom muzeju galeriji Gorica u Livnu: 9 ulomaka reljefnih ploča i keramički lonac.

Na ovom lokalitetu, fra B. Vrdoljak je pronašao ostatke temelja građevine u obliku dijela polukružne apside), jednu keramičku posudu, te ulomke starokršćanskog i predromaničkog namještaja. Otkrivena arhitektura pripadala je prvobitno starokršćanskom sakralnom objektu. Potom je crkva bila obnovljena u predromaničkom stilu, dobivši novi kameni namještaj ukrašen geometrijskim pleternim ukrasom. Stilska obilježja ovog namještaj, iz užeg perioda V. i VI. stoljeća, istovjetna su zaostavštini na lokalitetima (crkava) u Livnu, Rapovinama, Grepcima i Rešetarici.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 442

 Hrvati - 437
 Muslimani - 1
 Srbi - 1
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 3

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 319

 Hrvati - 317
 Srbi - 1
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

Šport

 NK Jedinstvo Zagoričani Potočani Dobro, bivši nogometni klub

Izvori

Vanjske poveznice

 Muzej Gorica

Naselja u Hercegbosanskoj županiji
Livno

Potočani (Livno, BiH)


Osmanlı, Osmanlı İmparatorluğu'nun vatandaşı olan kimse.

Osmanlılık, 1839'da ilan edilen Tanzimat Fermanı'ndan itibaren Osmanlı İmparatorluğu'nun resmi görüşü olan Osmanlıcılıkta; Türk, Yunan, Ermeni, Bulgar, Macar, Bosnalı, Arap, Kürt gibi etnik grupların üst kimliği olarak kabul edilmiştir ve kapsam konusunda Müslüman-gayrimüslim ayrımı yapılmamıştır. Ancak bu anlayış hem Müslümanlar hem de gayrimüslimlerce kabul görmemiş ve bu politika muvaffak olmamıştır. Bu etnik grupların bir bir isyan edip bağımsızlıklarını kazanmalarıyla geçerliliğini yitirmiştir.

 *Tebaa
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Osmanlı tebaası


Hélio Morais é um músico, compositor e baterista português, co-fundador das bandas Linda Martini e PAUS.

Percurso
Foi fundador das bandas Linda Martini (2003) e PAUS (2005) como compositor e baterista. Com os Linda Martini editou cinco álbuns e dois EP. Com os PAUS editou três álbuns e três EP.

Foi fundador da estrutura de agenciamento HAUS.

A solo lançou em 2021 o álbum Murais, apresentado ao vivo nos dias 1 de junho em Lisboa, 4 de junho em São João da Madeira, 5 de junho do Porto e 6 de junho em Coimbra. O álbum foi produzido por Benke Ferraz e contou com a participação de artistas nacionais e internacionais, nomeadamente Xana (Rádio Macau), Giovani Cidreira, Catarina Munhá e Fábio Jevelim e Makoto Yagyu (PAUS).

Atuou em festivais como Paredes de Coura (2007, 2010, 2011, 2012, 2014, 2018), NOS Alive (2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2016, 2018, 2019), NOS Primavera Sound (2012, 2013, 2016), SBSR (2006, 2007, 2011), Primavera Sound (2012, 2013, 2014), MEO SW (2006), EDP Vilar de Mouros (2016, 2019).

Participou no Festival RTP da Canção de 2020 como compositor e letrista da canção "Cubismo Enviesado", interpretada por Judas. A canção classificou-se em 7.º lugar na segunda semifinal (com seis ponto do júri de sala e quatro do televoto), não sendo apurada à final.

Reconhecimentos e Prémios
Em 2006 recebeu a distinção de single do ano com "Amor Combate" (Linda Martini) por Henrique Amaro (Antena 3) e no mesmo ano, o disco de estreia da banda foi distinguido pelos leitores da Blitz como disco do ano. Em 2010 recebe com o disco Casa Ocupada (Linda Martini) a distinção de disco do ano para os leitores da Blitz e em 2013 volta a receber o prémio de disco do ano, pela mesma revista, pelo álbum Turbo Lento (Linda Martini), entrando diretamente para o número dois da tabela de vendas da AFP e para o mais ouvido no Spotify. Recebe a distinção com o álbum Sirumba (Linda Martini) de 6.º melhor álbum português, em 2016.

Discografia
 You Make Me Nervous (2005) (If Lucy Fell)
 Olhos de Mongol (2006) (Linda Martini)
 Casa Ocupada (2010) (Linda Martini)
 PAUS (2011) (PAUS)
 Turbo Lento (2013) (Linda Martini)
 Clarão (2014) (PAUS)
 Sirumba (2016) (Linda Martini)
 Mitra (2016) (PAUS)
 Linda Martini (2018) (Linda Martini)
 Madeira (2018) (PAUS)
 YESS (2019) (PAUS)
 ERRÔR (2022) (Linda Martini)
 Murais (2021) (Solo)

Artistas de Portugal
Participantes no Festival RTP da Canção
Músicos de Portugal
Bateristas de Portugal

Hélio Morais


Das Backhaus des Unterdorfes ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Dillstraße 28 im Stadtteil Hermannstein in Wetzlar, das im 17. Jahrhundert erbaut wurde.

Das kleine Gebäude wurde als zweigeschossiges Backhaus errichtet. Das Erdgeschoss ist massiv ausgeführt, während das Obergeschoss in Fachwerk ausgeführt wurde. Das ursprünglich vermutlich verputzte Fachwerk besteht aus hohen, geraden Fußstreben, die mit gegenläufigen Fußbändern an Eck- und Mittelständer über profiliertem Schwellholz versehen sind. Die Giebelseiten des Backhauses sind mit Schiefer gedeckt.

Nach einer am Gebäude angebrachten Plakette wurde das Haus vor 1664 errichtet und heute noch zum Backen genutzt. Im Obergeschoss sei die ehemalige Wohnung der Backfrau gewesen.

Weblinks

Fachwerkhaus in Wetzlar
Hermannstein
Hermannstein
Kulturdenkmal in Wetzlar
Erbaut im 17. Jahrhundert

Backhaus des Unterdorfes


Ariarathes (, Ariaráthēs) was the name of ten Hellenistic kings of Cappadocia in Anatolia, between the 4th and 1st centuries BC. They are:

 Ariarathes I of Cappadocia, ruled 331 or 330–322 BC, son of the Cappadocian satrap Ariamnes I
 Ariarathes II of Cappadocia, ruled 301–280 BC, satrap and king of Cappadocia, son of Holophernes and adopted son of Ariarathes I
 Ariarathes III of Cappadocia, reigned 262 or 255–220 BC, son of Ariamnes
 Ariarathes IV of Cappadocia, reigned 220–163 BC, son of Ariarathes III
 Ariarathes V of Cappadocia, reigned 163–130 BC or 126 BC, son of Ariarathes IV
 Ariarathes VI of Cappadocia, 130–111 BC, youngest son of Ariarathes V
 Ariarathes VII of Cappadocia, reigned 116–101 BC or 111 BC–100 BC), son of Ariarathes VI
 Ariarathes VIII of Cappadocia, reigned c. 101 – c. 96 BC and 95 BC–95 BC), king of Cappadocia, second son of Ariarathes VI
 Ariarathes IX of Cappadocia, reigned c. 101–89 BC or 96 BC–95 BC, made king of Cappadocia by his father Mithridates VI, king of Pontus
 Ariarathes X of Cappadocia, reigned c. 42 BC – 36 BC, became king after his brother Ariobarzanes III Philoromaios

See also
 List of rulers of Cappadocia

Ariarathes


An Peristeria esperanzae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso. An Peristeria esperanzae in nahilalakip ha genus nga Peristeria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristeria

Peristeria esperanzae


Specialized Bicycle Components, Inc. er en amerikansk cykelproducent, grundlagt i 1974 af cykelentusiasten Mike Sinyard i Morgan Hill, Californien.

Historie
Sinyard begyndte i 1974 at importere italienske cykeldele, som var svære at finde i USA. I 1976 begyndte firmaet selv at fremstille dele, da man introducerede et dæk. De første to egen producerede cykelmodeller kom på markedet i 1981.

Sponsorater
Mange professionelle cykelryttere har gennem årene benyttet cykler fra Specialized. I 2016 blev UCI World Tour-holdene Etixx-Quick Step, Astana Pro Team og Tinkoff sponsoreret af Specialized.

Eksterne henvisninger

 Specialized's officielle websted

Sportsudstyrsproducenter fra USA
Californien
Etableret i 1974
Cykelproducenter
Cykelmærker

Specialized


An Polystachya porphyrochila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joyce Stewart. An Polystachya porphyrochila in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya porphyrochila


Imagini potrivite este un film românesc din 1960 regizat de Virgil Calotescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1960 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1960
Filme regizate de Virgil Calotescu

Imagini potrivite


Die Japan Open 1982 im Badminton fanden vom 13. bis zum 16. Januar 1982 in Kobe statt. Das Preisgeld betrug 10 Millionen Yen.

Finalergebnisse

Referenzen
 http://newspapers.nl.sg/Digitised/Page/straitstimes19820117.1.24.aspx
 http://newspapers.nl.sg/Digitised/Page/straitstimes19820115.1.39.aspx
 http://newspapers.nl.sg/Digitised/Article/straitstimes19820220.127.116.11.1.aspx
 http://newspapers.nl.sg/Digitised/Page/straitstimes19820116.1.35.aspx

1982
Badminton 1982
Sportveranstaltung in Kōbe

Japan Open 1982


මයික්‍රොසොෆ්ට් වන්ඩ්‍රයිව්(Microsoft OneDrive) නොහොත් සරලවම වන්ඩ්‍රයිව්(OneDrive) යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් විසින් එහි වෙබ් අනුවාදයේ කොටසක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වන ගොනු සත්කාරක සේවාවක් සහ සමමුහුර්ත කිරීමේ සේවාවකි . 2007 අගෝස්තු මාසයේදී ප්‍රථම වරට දියත් කළ OneDrive මඟින් පරිශීලකයින්ට වින්ඩෝස් සැකසුම් හෝ බිට්ලොකර් ප්‍රතිසාධන යතුරු වැනි Cloud තුළ ගබඩා කිරීමට, ලිපිගොනු හුවමාරු කර ගැනීමට සහ ඇන්ඩ්‍රොයිඩ්, වින්ඩෝස් දුරකථන, සහ iOS ජංගම උපාංග, වින්ඩෝස් සහ macOS පරිගණක, සහ කොන්සෝල හරහා සමමුහුර්ත කිරීමට ඉඩ දෙයි.පරිශීලකයින්ට Microsoft Office ලේඛන OneDrive වෙත උඩුගත කළ හැකිය.

OneDrive 5 GB ගබඩා ඉඩක් නොමිලේ ලබා දෙයි

සේවාලාභී යෙදුම්

මයික්‍රොසොෆ්ට් ඔෆිස්
මයික්‍රෝසොෆ්ට්
වලාකුළු පරිගණනය
පරිගණක මෘදුකාංග
තොරතුරු තාක්ෂණය

වන්ඩ්‍රයිව්


Le Südpark est un parc boisé situé au sud de Munich dans le quartier d'Obersendling.

En 1969 et 1970, le Sendlinger Wald a été réaménagé sur une superficie d'environ  pour devenir l'actuel Südpark.

Description
Le parc contient des sentiers pédestres, plusieurs aires de jeux pour enfants, un parcours de santé, des tables de ping-pong, un skate park, des pistes de curling et, en hiver, une piste de luge.

Un bureau municipal d'horticulture est désormais installé sur le site de l'ancien équarrissage des cadavres d'animaux en forêt. L'école primaire de la Zielstattstrasse et le complexe sportif de district Surheimer Weg 3 à Munich sont situés à l'extrémité est du Südpark.

Le quartier voisin « Am Südpark », qui est situé au sud et a été nommé d'après le Südpark, a été construit en 2015 pour environ  et .

Liens web

 Südpark. muenchen.de – Das offizielle Stadtportal, abgerufen am 10. Oktober 2015 (Mit Fotostrecke).
 Karl Hirsch: Der Südpark in Obersendling ist jetzt noch attraktiver (Memento vom 18. April 2016 im Internet Archive), weissblau.de

Références

Parc ou jardin public à Munich
Fondation en 1970

Südpark


عبد الرحمن بن هرمز الأعرج (المتوفي سنة 117 هـ) تابعي ومقرئ ولغوي مدني، وأحد رواة .

سيرته
ولد أبو داود عبد الرحمن بن هرمز بالمدينة المنورة، وهو مولى لمحمد بن ربيعة بن الحارث بن عبد المطلب بن هاشم، وقيل مولى ربيعة بن الحارث بن عبد المطلب، وقيل ولاؤه لبني مخزوم. سمع ابن هرمز من بعض الصحابة الذين أدركهم في المدينة، وأكثر في رواية الحديث النبوي عنهم. كما حفظ القرآن، وعرضه على أبي هريرة وعبد الله بن عباس وعبد الله بن عياش بن أبي ربيعة. وقد جوّد ابن هرمز القرآن، وعلّمه، وقرأه عليه نافع بن أبي نعيم المدني. كما كان ابن هرمز يكتب المصاحف. إضافة إلى ذلك كان ابن هرمز من علماء  التي أخذ علمها عن أبي الأسود الدؤلي، وكذلك كان ابن هرمز من أعلم الناس بنسب قريش.

سافر عبد الرحمن بن هرمز في آخر عمره إلى مصر، ومات مرابطًا بالإسكندرية سنة 117 هـ، وقد جاوز عمره الثمانين. وكان يعاني من العرج.

روايته للحديث النبوي
روى عن:

روى عنه: ابن شهاب الزهري وأبو الزناد وصالح بن كيسان ويحيى بن سعيد الأنصاري وعبد الله بن لهيعة وأسيد بن يزيد المديني وأيوب السختياني وجعفر بن ربيعة والحارث بن عبد الرحمن بن أبي ذباب والحسن بن علي الهاشمي النوفلي والحكم بن مسلم السالمي وداود بن الحصين وربيعة الرأي وزيد بن أسلم وسعد بن إبراهيم الزهري وأبو شجاع سعيد بن يزيد القتباني المصري وسليمان بن مهران الأعمش وصفوان بن سليم وعبد الله بن الحسن المثنى وعبد الله بن سعيد بن أبي هند وعبد الله بن عياش بن عباس القتباني وعبد الله بن الفضل الهاشمي وعبد ربه بن سعيد الأنصاري وعبد الرحمن بن البيلماني وعبيد الله بن أبي جعفر وعثمان بن حكيم الأنصاري وعثمان بن محمد الأخنسي وعكرمة بن عبد الرحمن المخزومي وعلقمة بن أبي علقمة وعمر بن أبي بكر بن عبد الرحمن بن الحارث بن هشام المخزومي وعمرو بن أبي عمرو مولى المطلب والفضل بن الفضل المديني ومحرز بن هارون التيمي وابن إسحاق ومحمد بن عبد الرحمن بن سعد بن زرارة ومحمد بن عجلان ومحمد بن عمرو بن علقمة وأبو الزبير المكي ومحمد بن يحيى بن حبان وموسى بن عقبة وهارون بن هارون التيمي ويحيى بن أبي كثير ويعقوب بن أبي سلمة الماجشون.
الجرح والتعديل: ذكره ابن سعد في الطبقة الثانية من أهل المدينة، وقال: ، وقد وثّقه علي بن المديني والعجلي وأبو زرعة الرازي وابن خراش، كما روى له الجماعة. قال البخاري:

المراجع

راوي ثقة
قراء القرآن
لغويون عرب في القرون الوسطى
محدثو التابعين
مواليد في المدينة المنورة
وفيات 117 هـ
وفيات في الإسكندرية
أشخاص بهم عرج

عبد الرحمن بن هرمز


حي الريان أحد احياء شرق مدينة الرياض، يقع بين مخرج 13 و14 في الطريق الدائري الشرقي في مدينة الرياض
وهو حي، هادئ جدا مقارنة بأحياء شرق مدينة الرياض ومن أبرز معالم هذا الحي:

مستشفيات
 مستشفى سليمان الحبيب الطبي
 مستشفى رعاية الرياض (التأمينات سابقا)
 مستوصف الريان

مطاعم
 مطعم فوركيتا (إيطالي)
  مطعم هارديز
 كرسبي كريم
 دانكن دونت

أخرى
  مكتبة جرير
 مدارس التربية النموذجية الأهلية

الحي

ريان

الريان (الرياض)


Legiunea "Auraria Gemina" este una dintre cele cincisprezece legiuni românești organizate între 1848-1849, după modelul roman, pentru a lupta împotriva trupelor maghiare din Transilvania, condusă de Avram Iancu care avea pe atunci rangul de prefect, echivalent cu cel al unui general de armată. Legiunile erau puse sub comanda prefecților și viceprefecților, ale centurionilor (căpitani, conduceau 100 oameni) și decurionilor (caporali, comandanți de pluton) din cele 15 legiuni ale armatei populare a românilor, denumită Landsturm de austrieci.

Prefectura de pe raza căreia erau recrutați luptătorii legiunii era pe atunci împărțită în două viceprefecturi care, la rândul lor, erau împărțite fiecare în câte patru tribunate.

Avram Iancu a înființat Legiunea Auraria Gemina în Țara Moților, la 19 octombrie 1848, după ce a fost numit de către Comitetul Român de Pacificațiune de la Sibiu în rangul de "prefect", iar Ioan Bălaș și Ioan Constantin Boeriu viceprefecți. Baza juridică a organizării acestui "Landsturm" românesc a fost constituită din punctul 10 al Petiției Naționale adoptate de Marea Adunare Națională de la Blaj din 3/15 mai 1848, care "cere înarmarea poporului sau gardă națională spre apărarea țărei în lăuntru și din afară. Miliția română să-și aibă ofițerii săi români". La 17 octombrie 1848 înarmarea românilor a fost confirmată de comandamentul militar austriac de la Sibiu. Primele tabere de instrucție ale Legiunii Auraria Gemina, numite în epocă și lagăre (loagăre de către țăranii români) au fost înființate la Câmpeni, Bistra, Bucium și Măgina și au fost mobilizate la 19 octombrie 1848. Prefectul Avram Iancu era ajutat de viceprefecții Ioan Balaș, Simion Prodan, Ioan Constantin. În decembrie 1848 legiunea era alcătuită din 8 tribunate: Alba Iulia, Presaca, Ampoița, Țelna, Cricău, Galda, Aiud, Rimetea și Măgina.

Între cele 15 legiuni s-au distins în lupte: Legiunea Auraria Gemina condusă de prefectul Avram Iancu, Legiunea I Blăjana a prefectului Axente Sever, Legiunea Auraria și Saline de Turda (zisă și Legiunea Arieșului) sub comanda prefectului Simion Balint și Legiunea Crișana de Zarand având prefect pe Ioan Buteanu.

Cartierul general al prefectului Legiunii Auraria-Gemina, Avram Iancu, era instalat în clădirea în care funcționează în prezent Muzeul Avram Iancu din localitatea Câmpeni, județul Alba.

Avram Iancu a condus această mare unitate militară de la înființare, la 2 septembrie 1848, până în toamna anului 1849, după ce a fost înăbușită Revoluția Maghiară din 1848 și armata maghiară s-a predat trupelor țariste și austriece.

Motivele înființării legiunilor
Programul revoluționar adoptat în urma celei de-a treia adunări a românilor de la Blaj, din septembrie 1848, cuprindea: schimbarea așezămintelor sociale și politice din Transilvania prin recunoașterea națiunii române și reprezentarea ei proporțională în toate verigile de conducere, respectarea autonomiei Transilvaniei, constituirea unui guvern reprezentativ, respingerea uniunii silite cu Ungaria, acceptarea constituției liberale austriece din 25 aprilie 1848.

Drapelul de luptă al lui Avram Iancu
Drapelul de luptă al lui Avram Iancu se află în custodia Muzeului Memorial din comuna Avram Iancu. Steagul, cu dimensiunile de 1 x 0,75 metri este Tricolorul așezat pe orizontală, cu culoarea roșie în partea inferioară. Hampa sa era în culorile naționale maghiare, roșu-alb-verde, pentru că era captură de război, fiind luată de la trupele ungare într-una din luptele date împotriva maiorului Hatvani la Abrud în primăvara anului 1849.

Drapelul a fost restaurat de către Muzeul Național al Unirii din Alba Iulia, în perioada iulie-august 2013, și adus și redepus aici, o dată cu inaugurarea Complexului Muzeal "Avram Iancu", din data de 1 septembrie 2013.

Sigiliul prefecturii Auraria Gemina

Avram Iancu a comandat un sigiliu pentru legiunea sa în vederea oficializării corespondenței, asigurării originalității și siguranței actelor emise. Negativul acestui sigiliu s-a păstrat pe o foaie de hârtie aflată acum în colecția Muzeului Național al Unirii din Alba Iulia și pe un negativ, foarte șters, în ceară roșie pe o scrisoare a lui Avram Iancu către Administrația comitatului Alba Inferioară în legătură cu problemele din Munții Apuseni din 1849, document ce se află la Arhivele Statului Filiala Alba Iulia. Sigiliul a fost confecționat din fier pentru a fi imprimat în ceară pe documente. Are o formă ovală cu dimensiunile de 3,5 cm/2,5 cm reprezentând un brad ce-și desfășoară o coroană formată din șase rânduri de crengi și stă pe două postamente. Marginile sigiliului sunt marcate cu un chenar linear, însoțit în interior de altul perlat, asemănător cu cele de pe monede. Poartă inscripția cu litere latine: Sigiliu Prefecturei Auraria Gemina.

Note

Lectură suplimentară
Mureșan, Augustin. Semnificația sigiliului Prefecturii Auraria Gemina. În: Ziridava, 1998, 21, p.425-430.

Revoluția Română din 1848
Transilvania

Legiunea Auraria Gemina


Eupseudosoma este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Legături externe

Eupseudosoma

Eupseudosoma


ماتوك Matoke هو طبق طعام يتكون من نبات موز الجنة المسلوق، ويعتبر من الأكلات الشعبية في أوغندا.

مراجع

أطباق وطنية
محاصيل منشأها إفريقيا
مطبخ إفريقي
مطبخ بوروندي
موز
موزية
مطبخ أوغندي
مطبخ رواندي

ماتوك


St. Pepin is a modern hybrid variety of wine grape, mostly grown in North America. It produces grapes suitable for making fruity white wines similar to Riesling or as a base for blended wines. The grapes also make a good seeded table grape for eating. It has the benefits of early ripening and when hardened properly in the fall it is winter hardy to at least . As such, it best suited to growing in more northern climates.

St. Pepin was breed by Elmer Swenson c. 1970 and released in 1986.  It is a hybrid of the male Seyval blanc crossed to a seedling of Minnesota 78 by Seibel 1000 (a.k.a. Rosette). Unlike most modern grapes, it is a pistillate female and so needs to be planted next to male vines from a close sibling variety to achieve pollination.

Parentage
To clarify the parentage of St. Pepin;
Minnesota 78 is recorded as a cross of Beta by Witt, but many have doubted this pedigree, and Elmer Swenson suggested that the male parent may be Jessica, a cross of Vitis labrusca by a variety of Vitis aestivalis
Beta is a cross of a variety of Vitis riparia by Concord
Seyval is a cross of Seibel 5656 and Seibel 4986 Both these hybrids are a complex set of crosses of other Seibel hybrids.

See also
 List of grape varieties

References

White wine grape varieties
Hybrid grape varieties

St. Pepin (grape)


Joan Oumari (født 19. august 1988) er en libanesisk fodboldspiller. Han har spillet for Libanons landshold.

Libanons fodboldlandshold

|-
|2013||1||0
|-
|2014||0||0
|-
|2015||8||2
|-
|2016||4||0
|-
|2017||2||0
|-
|2018||3||0
|-
!Total||18||2
|}

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Libanon

Joan Oumari


Viktoria Huse née le 24 octobre 1995, est une joueuse de hockey sur gazon. Elle évolue au poste de milieu de terrain au Der Club an der Alster et avec l'équipe nationale allemande.

Elle a participé à la Coupe du monde 2018 et aux Jeux olympiques d'été de 2020.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2018

Championnat d'Europe
  : 2019, 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueuse allemande de hockey sur gazon
Naissance en octobre 1995
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Viktoria Huse


V. Mehmed ya da Mehmed Reşad (, Meḥmed-i ẖâmis; 2 Kasım 1844, İstanbul – 3 Temmuz 1918, İstanbul), Osmanlı İmparatorluğu'nun 35. padişahı ve 114. İslam halifesi.

Saltanattan önceki yaşamı

II. Mahmud'un torunudur. 8 oğlu ve 24 kızı olan Sultan Abdülmecid'in yaş sırasına göre üçüncü oğluydu. Annesi Gülcemal Kadın Efendi'dir. Eski Çırağan Sahilsarayı'nda doğdu. Annesi Gülcemal Kadın Efendi veremden öldüğü zaman Mehmed Reşat 7 yaşındaydı. Çocukluğu, padişah olan babasının yanında geçti. Eğitimine fazla önem verilmedi. Babası ve amcası Sultan Abdülaziz saltanat yıllarında özgür ve rahat bir şehzadelik yaptı. 1872'de başkadını olan Kamures ile "izdivaç" yapıp, "aile" kuran Osmanlı şehzadeleri arasına girdi. 1876-1909 ağabeyi II. Abdülhamid döneminde, veliahtlık yapmasına rağmen, Dolmabahçe Sarayı'nın Veliahtlık Dairesinde kapalı hayat yaşamak zorunda kaldı. Veliaht olduğu için devamlı kontrol altında tutuluyordu. Seyrek olarak Balmumcu Çiftliği'ne gitmesine izin verilmekteydi. Ama başkalarıyla görüşmesi ve İstanbul'da gezinmesi yasaklanmıştı. Gözlerinin mavi olduğu Mehmed Reşat'ın kendine nazar değdireceğinden korkan ağabeyi II. Abdülhamid onunla karşı karşıya görüşmekten kaçınmış olduğu belirtilmektedir. Günlerini haremde geçirir; Dürr-i And, Mihr-engiz adlı kadınefendileri ve Ziyaeddin, Necmeddin, Ömer Hilmi adlı şehzadeleriyle ilgilenip eğlenirdi. Fars edebiyatına, Mevlevilik konularına ve özellikle Mesnevi'ye yakın ilgisi vardı. Şiir ve diğer kitapları da okurdu.

1908'de İkinci Meşrutiyet'in ilanından sonra veliaht olarak protokole göre "Devletû Necabetû Veliahd-ı Saltanat Reşat Efendi Hazretleri" şeref adını kullanarak törenlere iştirak etmeye başladı. Halk arasında güler yüzü ve sıcak bakışı ile sempati topladı. Onun bu makam teşebbüsünden hoşlanmayan ve oyuna geldiğini fark eden ağabeyi II. Abdülhamid'in verdiği bir Yıldız Sarayı davetinde onun yakasından tutup "Bu işler senin başının altından çıkıyor" dediği belgelenmiştir.

Saltanatı

Başlangıç yılları

31 Mart Olayı ardından 1909'da II. Abdülhamid, Meclis-i Mebûsan tarafından tahttan indirildi ve 65 yaşında olan Veliaht Reşad Efendi İttihat ve Terakkî Cemiyeti'nin desteğiyle tahta çıkartıldı. Saltanat adı olarak, asıl adı olan "Reşad" değil, "Mehmed" adının kullanması kararlaştırıldı. Bu isim değişikliği ayandan Ferik Sami Paşa önerisiyle yapıldı ve gerekçesinin Fatih Sultan Mehmed'in İstanbul'a ordusuyla girişi ile Hareket Ordusu'nun İstanbul'a gelişi arasında bir bağlantı kurmak olduğu belirtilmektedir. Beşinci Mehmed unvanıyla tahta çıkarıldığı halde halk tarafından Sultan Reşad olarak adlandırıldı.

Padişahlığa Meclis-i Mebûsan kararıyla gelmesine rağmen, Osmanlı Hanedanı'nın "ekber evladı" olması ile de padişahlığı hakkı bulunmaktaydı.

Cülûs töreni Beyazıt'ta bulunan Harbiye Nezareti binasında yapıldı. Bu tören için yeni padişah Dolmabahçe Sarayı'nda Sirkeci'ye kadar "İhsaniye" istimbotuna binip gitti. Bu deniz yolculuğu sırasında donanma gemilerinden yapılan şeref top atışları onu korkuttu. Sirkeci'den Beyazıt'a saltanat arabası ile çıkarken yolun iki tarafında dizili İstanbullular tarafından coşkunlukla alkışlandı. Biat duasından sonra yaptığı konuşmada "Hürriyetin ilk padişahı benim ve bunda müftehirim" demiş ve bundan sonra "Meşrutiyet Padişahı" olarak anılmaya başlanmıştır. V. Mehmed, Osmanlı padişahları arasında tahta çıkan en yaşlı padişahtı. 5 Mayıs 1909'da II. Abdülhamid'in son sadrazamı olan Ahmed Tevfik Paşa İttihad ve Terakki Cemiyeti üyelerinin zorlamaları ile istifa etti ve yeni hükûmet Hüseyin Hilmi Paşa sadrazamlığı altında kuruldu.

10 Mayıs 1909 günü, V. Mehmed için Eyüp'te kılıç alayı yapıldı. Padişah, Dolmabahçe Sarayı önünden "Söğütlü" yatına bindi ve Boğaz ile Haliç üzerinden Eyüp'e gitti. Eyüp Türbesi'nde Şeyhülislam Sahip Efendi ve Konya Mevlevi Dergâhı Postnişini Abdülhalim Efendi tarafından, imparatorluğun kurucu babası olan Sultan Osman'ın kılıcını kuşandı. Sonra saltanat arabasına binen V. Mehmed, Fatih Camii'nde Fatih türbesini ziyaret etti. Sonra yine saltanat arabası ile Dolmabahçe Sarayı'na döndü. Özellikle II. Abdülhamid'in uzun saltanat yıllarında İstanbul'un sokaklarında padişahın görünmemesi dolayısıyla yeni padişahın şehir içinde araba seyahati ve herkesi güler bir yüz ile selamlaması, yadırganmakla beraber, İstanbul halkı arasında büyük heyecan yarattı.

Padişah olarak ilk icraatlarının başında ikamet sarayının ve Cuma alaylarının değiştirilmesi oldu. II. Abdülhamid'in ikamet konutu olan Yıldız Sarayı'ndan ayrıldı ve Dolmabahçe Sarayı'na yerleşti. Ancak, Dolmabahçe Sarayı artık eski ve bakımsızdı. Saray çok ayrıntılı onarımdan geçirildi; saraydaki bütün odalar, bodrum katı dahil olmak üzere onarılıp, uygun bir duruma getirildi ve elektrik ve kalorifer tesisleri yapıldı. Fakat Sultan Mehmed Reşat, gaz lambasını elektriğe ve soba ile ısınmayı kalorifere tercih ettiği için kurulan yeni tesisat kullanılmadı. Haftalık Cuma alayı semtin değişik camilerinde yapılmaya başlandı. Bu nedenle II. Abdülhamid döneminde kullanılmaması dolayısıyla İstabl-i Amire'de çürüyen landolar ve saltanat arabaları onarıldı; şehir yollarına alışık yeni atlar satın alındı; seyis ve arabacılara yeni sırmalı üniformalar hazırlandı. Kortej protokolü sorunlarına çare olarak bu alaylarda padişahın yanına en kıdemli asker Gazi Ahmed Muhtar Paşa oturtulmaya başlandı.

Sultan II. Abdülhamid'in padişahlığı sırasında hapis hayatı yaşadığı için devlet işlerinde deneyim edinememişti ve yaşı da 65'e gelmişti. Zaten yumuşak huylu ve zayıf iradeliydi. Bu nedenlerle padişahlığı sırasında devlet yönetimi daha çok İttihat ve Terakki Partisi'nin genç ve dinamik ileri gelenlerinden Enver Paşa, Talat Paşa ve Cemal Paşa'nın elinde kaldı. Bu liderlerin yeni padişahı çok sevdikleri gösterileri yapılmaktaydı. Piyasaya onun adını taşıyan "Reşat Altını" sürüldü. Birçok İstanbul semtine, Anadolu kasaba ve köylerine "Reşadiye" adı verildi. V. Mehmed'in ilk saltanat günlerinde adi suçluların ve özellikle 31 Mart Olayı ile ilişkili ve İttihat ve Terakki Partisi aleyhtarı siyasi suçluların kentin meydanlarında asılmalarına onay vermeyeceğini mabeyn üyelerine ısrarla bildirmesine rağmen sonunda iktidarda bulunan İttihat ve Terakki Fırkası yöneticilerinin ısrarlarına karşı gelemeyip bunlara onay vermek zorunda kaldı. Şehir halkı meydanlarda kurulan darağaçlarda asılan suçluların cesetleri İstanbul'da olağan görüntüler haline geldi. Bu icraat, Mehmed Reşad'ın saltanat döneminde gayet çok sayıda yasa, kararname ve irade-i saniyeye hiçbir itiraz şerhi koymadan ve hatta farkına varmaksızın onay vermesinin baş örneklerinden biri oldu.

29 Aralık 1909'da devlet idaresini yüklenen ama İttihat ve Terakki Fırkası'nın üyelerinin bu devlet işlerine devamlı karışmalarından hiç hoşlanmayan Sadrazam Hüseyin Hilmi Paşa istifa etti. Yerine Roma Sefiri olan İbrâhim Hakkı Paşa göreve atandı ve 12 Ocak 1910'da yeni hükûmetini kurdu. Bu hükûmetin daha serbest olacağı beklenmekteydi; ama çok geçmeden kabine İttihat ve Terakki Fırkası liderleri, ordu ve Harp Nazırı olan Mahmud Şevket Paşa'nın etkisi altına girdi.

1910 yılında bir sıra kayda değer olay ortaya çıktı. 19 Ocak 1910 günü o zaman Meclis-i Mebusan binası olan Çırağan Sahilsarayı, çatı katındaki kalorifer bacasından çıkan bir yangından sonra 5 saat içinde dört duvar haline dönüştü. Amcası Abdülaziz tarafından yaptırıldığı için V. Mehmed'in bu sarayı sevmediği ve içinde oturmak istemediği ve bu nedenle bu yangına üzülmediği bildirilmiştir. Aynı yıl, Arnavut İsyanı çıktı ve bu ayaklanma 1 Ocak 1911'de üzerine gönderilen Harbiye Nazırı Mahmud Şevket Paşa komutasındaki güçler tarafından bastırıldı. 1908'de Girit Parlamentosu üyeleri, başbakanın tatilde olmasını ve Osmanlı İmparatorluğu'nda İkinci Meşruriyet düzeninin kurulmasını fırsat bilerek Yunanistan'la birleşme oyu vermelerinden sonra, 1910'da Yunan kralına bağlılık yemini vermeleri Osmanlı devletine ve V. Mehmed'e bağlı olmaları gerekmesi sorununu yeniden depreştirdi. Kozmopolit Efendi'nin sahibi ve Ahmed Samim Bey'in başyazarı olarak çıkarılan "Sada-yı Millet" gazetesinin Patrikhane lehine çalıştığı söylentileri yayılması üzerine, 9 Haziran 1910'da Ahmed Samim Bey bir suikaste hedef olarak Bahçekapı'da vurulup öldürüldü. Mayıs ve Haziran ayları boyunca devlet erkanı; meclis ve ayan üyeleri; yabancı elçilerle ile alafranga tertipli ve müzikli bir seri (örneğin Tokatlıyan Oteli, Beylerbeyi Sarayı, Dolmabahçe Sarayı'nda) ziyafet ve şölene katıldı.

6 Şubat 1911'de devlet idaresinin merkezi olan Bâb-ı Âli'de yangın çıktı, Sadrazamlık ile Hariciye Nezareti daireleri kurtulup. Şura-yı Devlet, Dahiliye Nezareti, Mektübcu, Teşrifatçı, Beylikçi, Sadaret Kalemi daireleri ile Vak'anüvis daireleri tamamen yandı. Çırağan Sarayı yangına üzülmeyen V. Mehmed'in bu yangına çok fazla üzüldüğü belirtilmektedir. 1911 yılı içinde V. Mehmed eski Fransız imparatoriçesi olan Eugenie'nin ve yazar Pierre Loti'nin ziyaretlerini kabul etti. 5 Haziran 1911 günü Sultan V. Mehmet denizden "Barbaros" zırhlısı ile Rumeli gezisine başladı. Selanik, Üsküp ve Priştina'yı ziyaret etti. Kosova'da bulunan ceddi I. Murad'ın türbesi olan Meşhed-i Hüdevandigar'da 100.000 kişinin katıldığı bir cemaatle cuma namazı kıldı. 26 Haziran'da İstanbul'a döndü.

Trablusgarp Savaşı

Siyasi birliğini sağlamakta diğer Avrupa ülkelerine göre geç kalan İtalya, sömürgecilik yarışına katılarak Kuzey Afrika'da Osmanlılara ait olan Trablusgarp'i ele geçirmek istedi. Avrupalı devletlerin de desteğini alan İtalya, Osmanlı Devleti'ne bir ültimatom vererek, Trablusgarp'in kendisine bırakılmasını istedi. İtalyanların bu isteği reddedilince Trablusgarp ve Bingazi işgal edildi (1911).

29 Eylül 1911'de Trablusgarp'in İtalyanlarca işgali üzerine sadrazam İbrâhim Hakkı Paşa hükûmeti istifa etti. Ortaya çıkan kabine krizinde, Meclisteki İttihat ve Terakki Partisi grubunun desteğiyle sekizinci kez Küçük Said Paşa sadrazamlığa getirildi. Ama İbrahim Hakkı Paşa ve kabinesi üyelerinin Divan-ı Ali'de yargılanmaları sorunu Meclis-i Mebusan'ı karıştırdı. İttihat-ı Terakki Partisi bu yargılamayı istememekteydi. Hükûmet ile Meclis arasında anlaşmazlık çıktı. Mehmet Said Paşa hükûmeti 30 Aralık'ta istifa edip yeniden sadrazam tayin edilip hükûmetini yeniledi. İttihat ve Terakki Partisi bu anlaşmazlığı çözmek yolu olarak Kanun-i Esası'nın padişaha verdiği Meclis'-i Mebusan'ı kapatması yetkisini kullanmaya V. Mehmed'i zorladı ve 18 Ocak 1912'de Meclis-i Mebusan kapatıldı ve İstanbul'da sıkıyönetim ilan edildi.

Temmuz 1912'de İtalya Osmanlı Devleti'ni barışa zorlamak için Çanakkale'de Osmanlı istihkamlarını denizden topa tuttular. Ayrıca Ege Denizi'ndeki 12 adaya asker çıkardılar. Mustafa Kemal ve Enver Paşa Trablusgarp'a geçerek Derne ve Tobruk'ta önemli direniş hatları oluşturdular.

Balkan Savaşlarının başlaması üzerine İtalyanlarla barış imzalandı ve Trablusgarp Savaşı sona erdi. Yapılan Uşi Antlaşması'na göre Trablusgarp ve Bingazi İtalya'ya verildi. 12 ada Yunanistan'ın işgal etmemesi için geri verilmek üzere İtalya'da bırakıldı.

1912 Arnavutluk Ayaklanması, "Halâskâr Zâbitân" ve 1912 hükûmet buhranı

18 Ocak 1912'de kapatılan Meclis-i Mebusan için yapılan seçimler ve Nisan 1912'de seçilen mebuslar İttihat ve Terakki Partisi aleyhtarları tarafından tenkit edildi ve "Sopalı Seçim" olarak isimlendirildi. Partinin orduyu kullanarak bazı bölgelerde halkın tepkisine karşı geldiği iddia edildi. Hükûmet, İtalya'nın Arnavutluk'a da gözlerini diktiğini bildiği için Arnavutluk'a yeni ordu birlikleri göndermişti. Arnavutluk'ta ordu komutanı olan İsmail Fazıl Paşa komutasındaki birliklerden şikayetler gelmeye başladı. Arnavutlukta Priştineli Hasan ve diğer bir iki adayın mebus çıkarılmaması için yapılan müdahalelerin 1912 Arnavutluk Ayaklanması'na sebep olduğu ifade edilmiştir.

Bunu bahane bulan muhalif Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın önemli üyesi Dr. Rıza Nur'un Arnavutluk'ta bir yeni ayaklanma çıkması için isyanın liderlerinden olan ve Sinop'ta sürgünde bulunan Yakovalı Rıza ile anlaşmış ve kışkırtıcılık yapmış olduğu belirtilmektedir. İsyancı Arnavutların liderleri Priştineli Hasan, Yakovalı Rıza, Necip Dirağa ve İsa Bolatin idi ve İstanbul ile irtibatı Rıza Nur sağlıyordu. Bu isyancılar yayınladıkları bir beyaname ile istediklerini yeni kabinenin düşürülmesi, Meclis-i Mebusan'ın tekrar feshi ve seçimlerin yenilenmesi, askerî hizmetlerin mahalli olması, memurların Arnavutçayı bilmeleri veya Arnavutlardan tayini olarak ilan ettiler. Bu Arnavutluk'ta hükûmetin otoritesini sarstı.

22 Haziran 1912'de isyan devam etmekte iken yüzbaşı rütbeli Tayyar Bey ve Mümtaz Bey; teğmen rütbeli Tahsin Bey, Celâl Bey, Kasım Bey, Melek Fraseri Bey, Nafiz Yey ve Hamza Bey, 1909'da II. Meşrutiyet'in ilanı sırasında Resneli Niyazi'nin dağa çıkmasının benzeri olarak, Manastır'da dağa çıktılar. Hükûmet olayların yatıştırılması ve bastırılması için tedbirler almaya çalıştı. İttihat ve Terraki Partisi genel kâtibi Eyüp Sabri Bey ve Ömer Naci Bey bu dağa çıkma olay yerine gitti ama ekstradan  Şehabettin Bey komutası da bir askerî birlik de gönderildi. Harbiye Nazırı Mahmut Şevket Paşa'nın bu olayları askerî tedbirlerle bastırma isteği olmadığı dağa çıkan isyancılara anlatılıp onları isyan yerine politik yollar kullanılmaları inandırıldı.

Arnavut isyan sırasında, İstanbul'daki siyasi muhalefetle ve ordu içinde "Halâskâr Zâbitân" adı verilen bir grup arasındaki ilişkiler ortaya çıkmıştı. Bu muhalif ordu grubu Selanik'te Galip Paşa ve İtalya'ya karşı İzmir'de toplanan birlikler içinde bir tabur kumandanı olan Hüseyin Avni Bey'in öncülükleri altında idi. Böylece, Balkanlar ve özellikle Arnavutluk'ta ve İzmir'de yığılmış olan kıtaların subayları, İttihat ve Terakki Partisi aleyhinde siyasi baskıya giriştiler. "Halâskâr Zâbitân" adına Bostancı'da bir toplantı yapıldı. Bu toplantıya Ferid Paşa, Suphi Paşa ve Zeki Paşa güya aracı olarak katıldı. Melamiler Şeyhi Terlikçi Salih Efendi gibi Hürriyet ve İtilaf Partisi elemanları da toplantıda bulundular. Bu toplantı Halâskâran Grubu bir beyanname yayımladı. Bu beyannamede hükûmetin istifası istenmekteydi. Ama ayrıca Meclis-i Mebusan Başkanı Halil Bey'in evine hükûmetin düşmesini sağlaması için bir gizli tehdit mektup da gönderildi.

Hükûmette bulunan Harbiye Nazırı ve Bahriye Nazırı'nın istifaları üzerine 16 Temmuz 1912'de Küçük Said Paşa sadrazamlıktan istifa etti. Yerine en kıdemli müşir ve çok saygın bir asker olan Gazi Ahmed Muhtar Paşa "Büyük Kabine" adı verilen yeni bir hükûmet oluşturdu. Bu kabine içinde eski sadrazamlardan Kıbrıslı Kâmil Paşa, Hüseyin Hilmi Paşa, Avlonyalı Mehmed Ferid Paşa bulunmakta ve Bahriye Nazırı olarak da sadrazamın oğlu olan Mahmud Muhtar Paşa bulunmaktaydı.

Bu hükûmet partiler ve siyasal görüşler üstü bir politika uygulamayı hedeflenmişti. Ama Balkan Savaşı çıkması dolayasıyla bu hedefine yetişmede başarılı olamadı. Balkan Savaşları'nın çıkması üzerine Ahmed Muhtar Paşa'nın önerisiyle 5 Ağustos 1912'de 4. Meclis-i Mebusan dağıtıldı. Sıkıyönetim ilan edildi. 29 Ekim 1912'de de Ahmed Muhtar Paşa sadrazamlık görevinden istifa etti. Yerine dördüncü kez Kıbrıslı Kâmil Paşa sadrazamlığa getirildi.

Balkan Savaşları

I. Balkan Savaşı

Bağımsızlıklarını kazandıktan sonra Osmanlı Devleti'ni Balkanlardan çıkarmak isteyen Bulgaristan, Sırbistan, Yunanistan ve Karadağ Trablusgarp Savaşı'yla uğraşan Osmanlı Devleti'ne savaş açtılar.

Rusya'nın saldırmama garantisine güvenen Osmanlı İmparatorluğu ordularını terhis etmişti.

I. Balkan Savaşı sırasında birçok cephede birden savaşmak zorunda kalan Osmanlı Devleti ağır yenilgiler aldı. Bulgarlar Çatalca'ya kadar ilerlediler, Yunanlar Selanik'i işgal etti. Bu olaylardan faydalanan Arnavutluk da bağımsızlığını ilan etti.

II. Balkan Savaşı

Osmanlı Devleti'nden aldıkları toprakların kendi aralarında paylaşırken anlaşmazlık içerisine girdiler. Sırbistan, Yunanistan ve Romanya, Bulgaristan'a karşı savaşa başladı. Osmanlı Devleti bu fırsattan yararlanarak Bulgaristan'a savaş ilan etti. Osmanlı ordusu tarihi şehir Edirne'yi kurtardıktan sonra Meriç'e kadar ilerledi ancak, Avrupalı devletlerin müdahalesi ihtimaline karşı daha fazla ileri gitmedi. II. Balkan Savaşı sonunda yapılan İstanbul Antlaşması ile Edirne ve Kırklareli Osmanlı Devleti'ne geri verildi. Kavala ve Dedeağaç ise Yunanistan'da kaldı. İki devlet arasında Meriç nehri sınır oldu.

1913'te siyasi gelişmeler
23 Ocak 1913'te İttihat ve Terakkî Cemiyeti ileri gelen ismi olan Enver Paşa öncülüğündeki Yakup Cemil ve adamlarından bir İttihat ve Terakki Partisi fedai grubu Bâb-ı Âli'de bakanlar kurulu toplantısını bastı. Bu baskın sırasında Harbiye Nazırı Nâzım Paşa öldürüldü. Daha sonra Sadrazam Kıbrıslı Kâmil Paşa makamına giden baskıncılar, onun başına tabanca dayayarak istifaya zorladılar. Yerine İttihat ve Terakki Partisi'nin baş adamı olan Mahmut Şevket Paşa sadrazam oldu. Bâb-ı Âli Baskını olarak anılan bu olaydan sonra muhalefet şiddetli polis baskısıyla etkisiz hale getirildi. Kâmil Paşa hükûmetinin maliye ve dahiliye nazırları tutuklandı. En büyük muhalafet partisi olan Hürriyet ve İtilaf Partisi'nin liderlerinin birçoğu yurt dışına kaçtılar. Muhalefet gazeteleri kapatıldı. Mart 1913 Ahrar Partisi lideri olan Prens Sabahaddin'e yakın bazı kişilerin içinde yer aldığı bir hükûmet darbesi girişimi de ortaya çıkartıldı. Bu olay üzerine Ahrar Partisi liderleri Prens Sabahaddin ve Dr. Nihat Reşat'ta yurt dışına kaçtılar.

11 Haziran 1913'te Sadrazam Mahmut Şevket Paşa'nın Beyazıt Meydanı'nda makam otomobilinin içindeyken uğradığı silahlı suikast sonucunda ölmesi, İttihat ve Terakki Partisi'ne  muhalefetin tamamen ezilmesine vesile oldu. Yurt dışında bulunan muhalefet liderlerinin çoğu gıyaben idama mahkûm edildi. Basın ve siyaset dünyasında İttihat ve Terakki Partisi aleyhtarı olarak tanınan 322 kişi Sinop'a sürüldüler.

I. Dünya Savaşı

Osmanlı Devleti, I. Dünya Savaşı'na Almanya'nın yanında katıldı. V. Mehmed 14 Kasım 1914'te Halife olarak İtilaf Devletleri'ne karşı cihat ilan etti. Cihat ilan edilmesi İslam ülkelerinden beklenen yardımın gelmemesiyle sonuçlandı. Hatta bazı Araplar 1916'da Arap Ayaklanması ile Osmanlılara karşı İngiliz kuvvetlerine katıldı. Çanakkale Savaşı'nda önemli bir direniş gösteren Osmanlı Devleti, tüm olumsuz şartlara rağmen, düşman donanmasının boğazlardan geçmesine izin vermedi. Osmanlı birliklerinin kazandığı yerel başarılar sonuca etki etmedi.

Ölümü

Mehmed Reşat'ın saltanatı 9 yıl sürdü. 3 Temmuz 1918 Çarşamba günü kalp yetmezliğinden 73 yaşında öldü. Sağlığında mimar Kemalettin Bey'e Eyüpsultan'da, sahile yakın bir konumda inşa ettirdiği Mehmed Reşad Türbesi'nde medfundur. Cenaze törenine kardeşi ve ondan bir sonraki padişah olan VI.Mehmed de katılmıştır. Tarih yazarı Salahi R.Sonyel, kitabında Sultan Reşad 'ın ölüm nedeninin "İspanyol Gribi" olduğunu belirtmiştir.

Ailesi
Eşleri
 Kamures Başkadınefendi
 Dürrüaden İkinci Kadınefendi
 Mihrengiz İkinci Kadınefendi
 Nazperver Üçüncü Kadınefendi
 Dilfirib Dördüncü Kadınefendi

Erkek Çocukları
 Şehzade Mehmed Ziyaeddin Efendi
 Şehzade Mehmed Necmettin Efendi (1876-1919)
 Şehzade Ömer Hilmi Efendi

Kaynakça

Dış bağlantılar

  say.487-500

 Sultan Mehmet Reşad'ın Alman İmparatoru II.Wilhelm'i İstanbul ziyaretinde karşılaması (Ekim 1917), T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı, Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğü, erişim 4 Şubat 2013

1844 doğumlular
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
1918 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı İmparatorluğu dağılma dönemi
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlılar
Balkan Savaşları'nda Osmanlılar
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlılar
Hilal Nişanı
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
İki kutsal caminin hizmetkârları

V. Mehmed


Kanianka este o comună slovacă, aflată în districtul Prievidza din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 4.050 de locuitori.

Localitatea este înfrățită cu .

Istoric
Localitatea Kanianka este atestată documentar din 1463.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kanianka


(1806-1876), peintre écossais
 (1870-1939), homme politique britannique
George Harvey (1878-1960), tireur sportif sud-africain

George Harvey


An Habenaria pseudohamata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Antonio Luiz Vieira Toscano. An Habenaria pseudohamata in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria pseudohamata


Frederick Courtney Tarr (* 6. Mai 1896 in Baltimore; † 31. August 1939 in Princeton) war ein US-amerikanischer Romanist und Hispanist.

Leben und Werk

Tarr studierte an der Johns Hopkins University. Er promovierte 1921 an der Princeton University bei Charles Carroll Marden mit der Arbeit Prepositional complementary clauses in Spanish with special reference to the works of Pérez Galdós (Revue Hispanique 56, New York 1922). Tarr war in Princeton Assistant Professor (1922), Associate Professor (1928) und (als Nachfolger seines Lehrers) Inhaber des Emery L. Ford Chair of Spanish (1937).

Weitere Werke

(mit Charles Carroll Marden) A first Spanish grammar, Boston 1926
(mit Augusto Centeno) A graded Spanish review grammar with composition, New York 1933, 1937, 1945, 1961; (und mit Paul M. Lloyd) 1973
(mit Augusto Centeno) Shorter Spanish review grammar and composition, New York 1937; (und mit Paul M. Lloyd) 1973, Englewood Cliffs 1991

Literatur

Raymond S. Willis, Jr. [Nachruf], in: Hispanic Review 8, 1940, S. 67–68
Camille Pitollet, [Nachruf] in: Bulletin Hispanique 42, 1940, S. 69–70

Weblinks

Romanist
Hochschullehrer (Princeton University)
US-Amerikaner
Geboren 1896
Gestorben 1939
Mann

Frederick Courtney Tarr


مؤتمر نزع السلاح ، تأسس عام 1979 كمنتدى متعدد الأطراف للتفاوض بشكل موحد على المستوى الدولي في شؤون نزع السلاح.
جاء التأسيس ضمن أعمال الجلسة الخاصة الأولى لمؤتمر نزع السلاح المنعقد عام 1978، بحيث يصبح المؤتمر بديلاً ويعمل على جمع الهيئات التي تتناول موضوع نزع السلاح ضمن مؤسسة واحدة ومنها: لجنة الأمم العشر لنزع السلاح  تأسست عام (1960)، لجنة الأمم الثمانية عشر لنزع السلاح  العاملة منذ عام 1962 إلى 1968، مؤتمر لجنة نزع السلاح   العاملة خلال الفترة من 1969 إلى 1978.

الأمين العام

بالرغم من الانفصال المؤسسي بين منظمة الأمم المتحدة ومؤتمر نزع السلاح إلا أن مدير عام مكتب جنيف للأمم المتحدة يعد أميناً عاماً لمؤتمر نزع السلاح، كما يتولى مهام مبعوث الأمين العام للأمم المتحدة الخاص بشؤون نزع السلاح وتم مؤخرا ًالإعلان عن ترشيح السيد علي عبد السادة العيساوي نائبا ً له .

مهام مؤتمر نزع السلاح

 وقف سباق التسلح النووي ونزع السلاح النووي.
 منع الحرب النووية، بما في ذلك جميع المسائل ذات الصلة.
 منع حدوث سباق تسلح في الفضاء الخارجي.
 اتخاذ ترتيبات دولية فعالة لتأمين الدول غير الحائزة لآسلحة نووية من استعمال الأسلحة النووية أو التهديد باستعمالها ضدها.
 الأنواع الجديدة من أسلحة الدمار الشامل والمنظومات الجديدة من هذه الأسلحة، الأسلحة الإشعاعية.
 البرنامج الشامل لنزع السلاح.
 الشفافية في مسألة التسلح.

الدول الأعضاء

عند تأسيس مؤتمر نزع السلاح كان عدد الأعضاء 40 دولة عام 1978، تمت زيادة هذا العدد تدريجياً ليصل إلى 66 عضواً ثم عاد للتناقص ومؤخراً في عام 2003 حيث تم حذف يوغسلافيا من عضويته بسبب انفصال أقاليمه ليشكل دولاً مستقلة وليعود عدد الأعضاء إلى 65 عضواً، كالتالي:
الجزائر، الأرجنتين، أستراليا، النمسا، بنغلاديش، روسيا البيضاء، بلجيكا، البرازيل، الكاميرون، كندا، تشيلي، الصين، كندا، كولومبيا، كوبا، كوريا الشعبية الديمقراطية، جمهورية الكونغو الديمقراطية، الإكوادور، مصر، إثيوبيا، فنلندا، فرنسا، ألمانيا، هنجاريا، الهند، أندونيسيا، إيران، العراق،
إرلندا، إسرائيل، إيطاليا، اليابان، كازاخستان، كينيا، ماليزيا، المكسيك، منغوليا، المغرب، ماينمار، هولندا، نيوزيلاندا، نيجيريا، النرويج، باكستان، البيرو، بولندا، جمهورية كوريا، رومانيا، روسيا الإتحادية، السنيغال، سلوفيكيا، جنوب أفريقيا، أسبانيا، سريلانكا، السويد، سويسرا، سوريا، تونس، تركيا، أوكرانيا، المملكة المتحدة، الولايات المتحدة الأمريكية، فنزويلا، فيتنام، زمبابوي.

التطور التاريخي
تم التوصل لاتفاق حول تأسيس مؤتمر نزع السلاح ضمن أعمال الجلسة الخاصة حول نزع السلاح المنعقدة عام 1978 في القرار رقم (UNSSOD I res.S10\2)، وبـذلك كانت خلفاً لكل من : لجنة الأمم الثمانية عشر حول نزع السلاح المؤسسة تبعاً لقرار الجمعية العامة رقم (GA res.1722 -XXIV) لعام 1961، ومؤتمر لجنة نزع السلاح المؤسس تبعاً لقرار الجمعية العامة رقم (GA res.2602-XXIV) لعام 1969، ولقد اجتمعت الدول المؤسسة منذ العام 1962 تحت رئاسة كل من الاتحاد السوفيتي والولايات المتحدة بالتناوب.
وفي عام 1979 بدأ عمل المؤتمر ليناقش مسائل نزع السلاح بشكل شامل ضمن إطار العمل الدولي، كما اتخذ قراراً بعمل المؤتمر في مجالات سباق التسلح ونزع السلاح لتغطية عشر مسائل رئيسة :

 جميع مجالات التسلح النووي.
 الأسلحة الكيميائية.
 أسلحة الدمار الشامل.
 الأسلحة التقليدية.
 خفض ميزانيات القوات المسلحة.
 خفض اعداد العاملين في القوات المسلحة.
 نزع السلاح والتنمية.
 نزع السلاح والأمن الدولي.
 الجهود الدولية في مجال بناء الثقة، وإجراءات الرقابة على النشاطات العسكرية بما يتوافق مع الاتفاقيات الدولية.
 وضع برامج شاملة لنزع السلاح على المستوى الدولي.

بين عامي 1979 - 1984 عرف المؤتمر باسم لجنة نزع السلاح، ولكن نظراً لتعارض الأسماء مع اللجنة الأولى للجمعية العامة المختصة بنزع السلاح تم التأكيد على المسمى الرسمي كما جاء في الوثائق المؤسسة للمؤتمر.

يستمد مؤتمر نزع السلاح أجندته من الحوار القائم بين الأعضاء في الجمعية العامة للأمم المتحدة بعد تلقيها مقترحاً من المؤتمر، وبارغم من احتفاظ المؤتمر بنظامة الداخلي المنفصل إلا أن له علاقة خاصة بالأمم المتحدة، حيث يتم تمويلة من الميزانية العادية للأمم المتحدة، كما تعقد إجتماعاتة ضمن مقر الأمم المتحدة في جنيف، ويتم متابعة أعمال السكرتارية بواسطة موظفي الممثل عالي المستوى للأمين العام للأمم المتحدة لشؤون نزع السلاح، كما يقدم المؤتمر تقاريره الدورية للجمعية العامة كل عام.

إنجازات مؤتمر نزع السلاح

تمكن المؤتمر من تحقيق نجاحات كبيرة من بينها:

- معاهدة منع التجارب النووية في الفضاء الخارجي وتحت سطح الماء لعام 1963

- معاهدة منع الانتشار النووي لعام 1968

- معاهدة الحد من التجارب النووية تحت سطح الأرض لعام 1974

- معاهدة التفجيرات تحت سطح الأرض لأغراض سلمية لعام 1976

- وآخرها معاهدة منع كل التجارب النووية لعام 1996

المراجع

الحد من التسلح
منظمات الأمم المتحدة مقرها في جنيف

مؤتمر نزع السلاح


ديميتروفغراد (Димитровград) هي مدينة في بيروت في مقاطعة وسط صربيا في صربيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 6759 نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لديميتروفغراد:

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة في منطقة بايروت
جورجي ديميتروف
معابر الحدود البلغارية الصربية

ديميتروفغراد (صربيا)