A Universidade Norueguesa de Ciências Ambientais e Biológicas (; NMBU) é uma instituição pública de ensino superior, com instalações na cidade de Ås, no sudeste da Noruega.

Está vocacionada para o ensino e pesquisa sobre as questões do meio ambiente, desenvolvimento sustentável, questões climáticas, energias renováveis, alimentação e saúde dos animais.

Tem cerca de   estudantes e conta com  professores e funcionários.

Faculdades
A Universidade Norueguesa de Ciências Ambientais e Biológicas é composta por 7 faculdades. Conta ainda com um grande parque e com duas instituições nacionais – o Instituto Norueguês da Pesquisa da Pesca e dos Alimentos (Norsk fiskeri- og matforskning; Nofima) e o Instituto Norueguês da Pesquisa Bioeconómica (Norsk institutt for bioøkonomisk forskning; NIBIO).

Faculdade de Ciências da Vida (BIOVIT)
Escola de Negócios
Faculdade de Química, Biotecnologia e Ciência dos Alimentos (KBM)
Faculdade de Paisagem e Sociedade (LANDSAM)
Faculdade de Ciências Ambientais e Gestão da Natureza (MINA)
Faculdade de Ciências e Tecnologia (REALTEK)
Faculdade de Veterinária

Ligações externas

Página oficial

Universidades da Noruega


Christine Bulliard-Marbach (* 13. Oktober 1959 in Bern; heimatberechtigt in Farvagny) ist eine Schweizer Politikerin (Die Mitte, vormals CVP).

Biografie
Christine Bulliard-Marbach wurde 1996 in den Gemeinderat (Exekutive) von Ueberstorf gewählt und war von 2006 bis 2016 Gemeindepräsidentin. Von 2001 bis 2011 gehörte sie dem Grossen Rat des Kantons Freiburg an. Bei den Schweizer Parlamentswahlen 2011 wurde sie in den Nationalrat gewählt. Sie gehört der Kommission für Umwelt, Raumplanung und Energie und der Aussenpolitischen Kommission sowie der Delegation bei der parlamentarischen Versammlung der Frankophonie an.

Bulliard-Marbach ist ausgebildete Primarlehrerin und leitet einen Landwirtschaftsbetrieb. Sie ist verheiratet, hat drei Kinder und lebt in Ueberstorf.

Weblinks

 Website von Christine Bulliard-Marbach

Einzelnachweise

Nationalrat (Freiburg)
Grossrat (Freiburg)
Kommunalpolitiker (Kanton Freiburg)
CVP-Mitglied (Schweiz)
Die-Mitte-Mitglied
Ueberstorf
Schweizer
Geboren 1959
Frau

Christine Bulliard-Marbach


Alexander Semeonovitch Liberman (Kiev, 4 de septiembre de 1912 - Miami, 19 de noviembre de 1999) fue un pintor, fotógrafo, escultor y editor ucraniano que se encargó de la dirección artística y editorial de Vogue en Estados Unidos.

Durante su infancia vivió en San Petersburgo y Moscú, pero en 1921 su familia salió de la Unión Soviética y se instaló en Londres, desde 1925 estuvo viviendo en París donde realizó sus estudios secundarios, realizó un curso con André Lhote en 1929 que abandonó para estudiar con Auguste Perret. En 1932 se convirtió en ayudante artístico en la revista VU hasta que fue vendida en 1936, por lo que en 1941 se trasladó a vivir a Nueva York. Al poco tiempo de estar allí entró a trabajar en el departamento artístico de Vogue, revista de moda de la editorial Condé Nast Publications. En 1943 ascendió a director artístico de la revista.

Entre sus trabajos fotográficos destacan la antología publicada en 1951 sobre "Arte y técnica de la fotografía en color (The Art and Technique of Color Photography)" y la exposición que realizó en 1959 en el Museo de Arte Moderno de Nueva York. Sus esculturas y pinturas comenzaron a exponerse en 1960.

Desde 1962 hasta su jubilación en 1994 se encargó de la dirección editorial de las publicaciones de Condé Nast compatibilizándolo con sus tareas artísticas más personales.

Referencias

Enlaces externos

 Datos biográficos en Art Directors Club (en inglés)
 Exposiciones y publicaciones
  (en inglés)

Editores de Estados Unidos
Escultores de Estados Unidos del siglo XX
Escultores de Ucrania en Estados Unidos
Pintores de Ucrania
Pintores de Estados Unidos del siglo XX
Fotógrafos de Ucrania
Fotógrafos de Estados Unidos
Fotógrafos del siglo XX
Ucranianos del siglo XX
Estadounidenses con doble nacionalidad
Nacidos en Kiev

Alexander Liberman


A subject is one of the two main parts of a sentence (the other being the predicate, which modifies the subject).

For the simple sentence John runs, John is the subject, a person or thing about whom the statement is made.

Traditionally the subject is the word or phrase which controls the verb in the clause, that is to say with which the verb agrees (John is but John and Mary are). If there is no verb, as in Nicola what an idiot!, or if the verb has a different subject, as in John I can't stand him!, then 'John' is not considered to be the grammatical subject, but can be described as the topic of the sentence.

While these definitions apply to simple English sentences, defining the subject is more difficult in more complex sentences and languages. For example, in the sentence It is difficult to learn French, the subject seems to be the word it, and yet arguably the real subject (the thing that is difficult) is to learn French. A sentence such as It was John who broke the window is more complex still. Sentences beginning with a locative phrase, such as There is a problem, isn't there?, in which the tag question isn't there? seems to imply that the subject is the adverb there, also create difficulties for the definition of subject.

In languages such as Latin and German the subject of a verb has a form which is known as the nominative case: for example, the form 'he' (not 'him' or 'his') is used in sentences such as he ran, He broke the window, He is a teacher, He was hit by a motorist. But there are some languages such as Basque or Greenlandic, in which the form of a noun or pronoun when the verb is intransitive (he ran) is different from when the verb is transitive (he broke the window). In these languages, which are known as ergative languages, the concept of subject may not apply at all.

Technical definition
The subject (glossing abbreviations:  or ) is, according to a tradition that can be traced back to Aristotle (and that is associated with phrase structure grammars), one of the two main constituents of a clause, the other constituent being the predicate, whereby the predicate says something about the subject. According to a tradition associated with predicate logic and dependency grammars, the subject is the most prominent overt argument of the predicate. By this position all languages with arguments have subjects, though there is no way to define this consistently for all languages. Even in languages such as English, there is not always a perfect match between the semantic predicand and the subject, as a predicate may be predicated on an argument in another clause (see raising).

From a functional perspective, a subject is a phrase that conflates nominative case with the topic. Many languages (such as those with ergative or Austronesian alignment) do not do this, and by this definition would not have subjects.

All of these positions see the subject determining person and number agreement on the finite verb, as exemplified by the difference in verb forms between he eats and they eat. The stereotypical subject immediately precedes the finite verb in declarative sentences and represents an agent or a theme. The subject is often a multi-word constituent and should be distinguished from parts of speech, which, roughly, classify words within constituents.

In the example sentences below, the subjects are indicated in boldface.
 The dictionary helps me find words.
 Strangely enough, ice cream appeared on the table.
 The man who is sitting over there told me that he just bought a ticket to Tahiti.
 Nothing else is good enough.
 That nothing else is good enough shouldn't come as a surprise.
 To eat six different kinds of vegetables a day is healthy.
 Despite her objections, he sold us ten bags of clothes.

Forms of the subject

The subject is a constituent that can be realized in numerous forms, many of which are listed in the following table:

Criteria for identifying subjects
There are several criteria for identifying subjects:

Subject-verb agreement: The subject agrees with the finite verb in person and number, e.g. I am vs. *I is.
Position occupied: The subject typically immediately precedes the finite verb in declarative clauses, e.g. Tom laughs.
Semantic role: A typical subject in the active voice is an agent or theme, i.e. it performs the action expressed by the verb or when it is a theme, it receives a property assigned to it by the predicate.

Of these three criteria, the first one (agreement) is the most reliable. The subject agrees with the finite verb in person and number (and sometimes in gender as well). The second and third criterion are merely strong tendencies that can be flouted in certain constructions, e.g.
Tom is studying chemistry. - The three criteria agree identifying Tom as the subject.
Is Tom studying chemistry? - The 1st and the 3rd criteria identify Tom as the subject.
Chemistry is being studied (by Tom). - The 1st and the 2nd criteria identify Chemistry as the subject.

In the first sentence, all three criteria combine to identify Tom as the subject. In the second sentence, which involves the subject-auxiliary inversion of a yes/no-question, the subject immediately follows the finite verb (instead of immediately preceding it), which means the second criterion is flouted. And in the third sentence expressed in the passive voice, the 1st and the 2nd criterion combine to identify chemistry as the subject, whereas the third criterion suggests that by Tom should be the subject because Tom is an agent.

The fourth criterion is better applicable to other languages, the exception being the subject and object forms of pronouns, I/me, he/him, she/her, they/them.

The fifth criterion is helpful in languages that typically drop pronominal subjects, such as Spanish, Portuguese, Italian, Latin, Greek, Japanese, and Mandarin. Though most of these languages are rich in verb forms for determining the person and number of the subject, Japanese and Mandarin have no such forms at all. This dropping pattern does not automatically make a language a pro-drop language. In other languages, like English and French, most clauses should have a subject, which should be either a noun (phrase), a pronoun, or a clause. This is also true when the clause has no element to be represented by it. This is why verbs like rain must have a subject such as it, even if nothing is actually being represented by it. In this case, it is an expletive and a dummy pronoun. In imperative clauses, most languages elide the subject, even in languages which typically requires a subject to be present, e.g.

Give it to me.
Dā mihi istud. (Latin)
Me dá isso. (Brazilian Portuguese)
Dá-me isso. (European Portuguese)
Dámelo. (Spanish)
Dammelo. (Italian)

Coordinated sentences
One criterion for identifying a subject in various languages is the possibility of its omission in coordinated sentences such as the following: The man hit the woman and [the man] came here.

In a passive construction, the patient becomes the subject by this criterion: The woman was hit by the man and [the woman] came here.

In ergative languages such as the nearly extinct Australian language Dyirbal, in a transitive sentence it is the patient rather than the agent that can be omitted in such sentences: Balan dyugumbil baŋgul yaraŋgu balgan, baninyu 'The man (bayi yara) hit the woman (balan dyugumbil) and [she] came here'

This suggests that in ergative languages of this kind the patient is actually the subject in a transitive sentence.

Difficult cases
There are certain constructions that challenge the criteria just introduced for identifying subjects. The following subsections briefly illustrate three such cases: 1) existential there-constructions, 2) inverse copular constructions, and 3) locative inversion constructions.

Existential there-constructions
Existential there-constructions allow for varying interpretations about what should count as the subject, e.g.
There's problems.
There are problems.

In sentence 1, the first criterion (agreement) and the second criterion (position occupied) suggest that there is the subject, whereas the third criterion (semantic role) suggests rather that problems is the subject. In sentence 2, in contrast, agreement and semantic role suggest that problems is the subject, whereas position occupied suggests that there is the subject. In such cases then, one can take the first criterion as the most telling; the subject should agree with the finite verb.

Inverse copular constructions
Another difficult case for identifying the subject is the so-called inverse copular constructions, e.g.
The boys are a chaotic force around here.
A chaotic force around here is the boys. - Inverse copular construction

The criteria combine to identify the boys as the subject in sentence 1. But if that is the case, then one might argue that the boys is also the subject in the similar sentence 2, even though two of the criteria (agreement and position occupied) suggest that a chaotic force around here is the subject. When confronted with such data, one has to make a decision that is less than fully arbitrary. If one assumes again that criterion one (agreement) is the most reliable, one can usually identify a subject.

Locative inversion constructions
Yet another type of construction that challenges the subject concept is locative inversion, e.g.
Spiders have been breeding under the bed.
Under the bed have been breeding spiders. - Locative inversion
 *Where have been breeding spiders? - Failed attempt to question the location
Where have spiders been breeding? - Successful attempt to question the location

The criteria easily identify spiders as the subject in sentence 1. In sentence 2, however, the position occupied suggests that under the bed should be construed as the subject, whereas agreement and semantic role continue to identify spiders as the subject. This is so despite the fact that spiders in sentence 2 appears after the string of verbs in the canonical position of an object. The fact that sentence 3 is bad but sentence 4 is good reveals that something unusual is indeed afoot, since the attempt to question the location fails if the subject does not immediately follow the finite verb. This further observation speaks against taking spiders as the subject in sentence 2. But if spiders is not the subject, then the sentence must lack a subject entirely.

Subject-less clauses
The existence of subject-less clauses can be construed as particularly problematic for theories of sentence structure that build on the binary subject-predicate division. A simple sentence is defined as the combination of a subject and a predicate, but if no subject is present, how can one have a sentence? Subject-less clauses are absent from English for the most part, but they are not unusual in related languages. In German, for instance, impersonal passive clauses can lack a recognizable subject, e.g.

The word gestern 'yesterday' is generally construed as an adverb, which means it cannot be taken as the subject in this sentence. Certain verbs in German also require a dative or accusative object instead of a nominative subject, e.g.

Since subjects are typically marked by the nominative case in German (the fourth criterion above), one can argue that this sentence lacks a subject, for the relevant verb argument appears in the dative case, not in the nominative.

Impersonal sentences in Scottish Gaelic can occasionally have a very similar form to the first German example where an actor is omitted. In the following sentence, the word 'chaidh' ("went") is an auxiliary carrying tense and is used in an impersonal or passive constructions. The word 'falbh' ("leaving") is a verbal noun.

Subjects in sentence structure
The subject receives a privileged status in theories of sentence structure. In those approaches that acknowledge the binary division of the clause into a subject and a predicate (as is the case in most phrase structure grammars), the subject is usually an immediate dependent of the root node, whereby its sister is the predicate. The object, in contrast, appears lower in the structure as a dependent of the/a verb, e.g.

Subjects are indicated using blue, and objects using orange. The special status of the subject is visible insofar as the subject is higher in the tree each time than the object. In theories of syntax that reject the initial division (as is the case in most dependency grammars), the subject is nevertheless also granted a privileged status insofar as it is an immediate dependent of the finite verb. The following trees are those of a dependency grammar:

The subject is a dependent of the root node, the finite verb, in both trees. The object, in contrast, appears lower in the second tree, where it is a dependent of the non-finite verb. The subject remains a dependent finite verb when subject-auxiliary inversion occurs:

The prominence of the subject is consistently reflected in its position in the tree as an immediate dependent of the root word, the finite verb.

See also

 Complement (linguistics)
 Copula
 Grammatical case
 Object (grammar)
 Preparatory subject
 Quirky subject
 Sentence (linguistics)
 Subjective (grammar)
 Term logic
 Traditional grammar

Notes

References

Ágel, V., L. Eichinger, H.-W. Eroms, P. Hellwig, H. Heringer, and H. Lobin (eds.) 2003/6. Dependency and valency: An International Handbook of Contemporary Research. Berlin: Walter de Gruyter.
Barry, A. 1998. English Grammar: Language as Human Behavior. Upper Saddle River, NJ.: Prentice Hall.
Biber, D. et al. 1999. Longman Grammar of spoken and written English. Essex, England: Pearson Education limited.
Collins Cobuild English Grammar 1995. London: HarperCollins Publishers.
Comrie, Bernard (1981, 2nd ed. 1989) Language Universals and Linguistic Typology. University of Chicago Press.
Conner, J. 1968. A Grammar of Standard English. Boston: Houghton Mifflin Company.
Fergusson, R. and M. Manser 1998. The Macmillan Guide to English Grammar. London: Macmillan.
 Hale, K.; Keyser, J. (2002). "Prolegomena to a theory of argument structure", Linguistic Inquiry Monograph, 39, MIT Press, Cambridge, Massachusetts.
Jurafsky, D. and J. Martin 2000. Speech and Language Processing: An introduction to natural language processing, computational linguistics, and speech recognition. New Delhi, India: Pearson Education.
Mikkelsen, L. 2005. Copular clauses: Specification, predication, and equation. Linguistics Today 85. Amsterdam: John Benjamins.
Moro, A. 1997. The raising of predicates. Predicative noun phrases and the theory of clause structure, Cambridge Studies in Linguistics, Cambridge University Press, Cambridge, England.
Payne, T. 2011. Understanding English Grammar. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
Tesnière, L. 1969. Éleménts de syntaxe structurale. 2nd edition. Paris: Klincksieck.

Syntactic entities

Subject (grammar)


Martina Čvek (Zagreb, 1987.) hrvatska je televizijska, kazališna i filmska glumica. Završila je studij glume na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu u klasi Bobe Jelčića. Na Filozofskom fakultetu magistrirala je kroatistiku i južnu slavistiku.

Uloge

Televizijske uloge
 "Crno-bijeli svijet" kao Varja (2015.)
 "Čista ljubav" kao Helena Vitez (2017. – 2018.)

Filmske uloge
 "Točka zarez" kao Hana (2017.)

Kazališne uloge
Od 2016. stalni je član ansambla kazališta Gavella u Zagrebu, a prijethodno učestvovala je u projektima Aplauz Teatra i Male scene također u Zagrebu.
 "Tko je ubio Pašteticu?" (Mala scena, 2015.)
 "Orašar" (Aplauz teatar, 2015.)
 "Kao na nebu" kao Lena (Gavella, 2016.)
 "Romanca o tri ljubavi" kao Gospa (Gavella, 2017.)
 "Nevidljivi" kao Lara (Gavella, 2017.)
 "Kralj Rikard III." kao Lady Ana (Gavella, 2017.)
 "Proces" kao Leni (Gavella, 2018.)

Sinkronizacija
 "Zootopia" kao Iva Hoplić (2016.)
 "Auti 3" kao Klara Ramirez (2017.)
 "Princeza Ema" kao Gizana (2019.)

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Životopisi, Zagreb

Martina Čvek


Oral ve maksillofasiyel cerrahi ağız boşluğu, çene kemikleri ve dişler ile ilgili patolojilerin tedavisi ve gelişimsel bozuklukların tedavisi ile ilgili cerrahi dalıdır.  Beş yıllık dişhekimliği eğitiminden sonra uzman eğitimi sırasında asistan 4 veya 6 yıl boyunca hastane veya fakülte ortamında yüzün, ağzın ve çenelerin yumuşak ve sert dokularına yönelik geniş çaplı prosedürlerini öğrenir. Ayrıca plastik cerrahi eğitiminde maksillofasiyal cerrahi eğitimi verilmektedir.

Bu uzmanlık dalı kapsamına aşağıdaki tedaviler girer:
 Gömülü yirmi yaş dişleri ve köpek dişlerinin çekimleri.
 Protez öncesi cerrahi ile ağzın proteze hazırlanması.
 İmplant uygulamaları (diş implantları).
 Ağzın yumuşak dokuları ve diş etlerinde görülen prekanseröz yapıların tedavisi.
 Çene tümörlerinin tedavisi.
 Çenede kist ve benzeri oluşumlarının tedavisi.
 Çene ve yüz anomalilerinin tedavisi.
 Çene ve yüz kırıklarının tedavisi.
 Çene eklemi hastalıklarının tedavisi.
 Dudak ve damak yarıklarının tedavisi.
 Çene eklemi (temporomandibuler eklem)hastalıklarının tedavisi.
 Tükürük bezi hastalıklarının tedavisi.
 Ortodontiye destek (ortognatik) cerrahi işlemler.

Oral ve maksillofasiyel cerrahi


An Peristylus copelandii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Cedric Errol Carr. An Peristylus copelandii in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus copelandii


كيرنتن هي إحدى ولايات النمسا.

أعلام
 آن من بوهيميا
 ماريا شيل

روابط إضافية
 Carinthians
 Official website of the Carinthian government (in German)
 Carinthia Travel Guide
 Kaernten.at, Tourism information, 360º Panoramas, Webcams and much more (in English, German, Italian, Dutch and other languages)
 http://www.helium.com/tm/186890/happened-years-beautiful-article
 Consuming Carinthia
 Carinthia Events

مراجع

الأراضي العرقية السلوفينية
الوحدات الإقليمية الإحصائية من المستوى الثاني في الاتحاد الأوروبي
ولايات النمسا

كيرنتن


Bismarck, II. Dünya Savaşı'nda görev yapmış Alman Deniz Kuvvetleri (Kriegsmarine) zırhlılarından biri.

İsmini Almanya İmparatorluğu'nun "Demir Şansölye" 'si Otto von Bismarck'tan almıştır. I. Dünya Savaşı sonucunda imzalanan Versay Antlaşması çerçevesinde Almanya'nın 35.000 ton'dan büyük savaş gemisi yapmasına izin yoktu fakat yönetime geçen Nazi Partisi iktidarı anlaşmalara uymayarak Birleşik Krallık ile denizlerdeki farkı kapatmak için yaptığı savaş gemisidir.

Bismarck Atlas Okyanusu'ndaki ilk görevine çıktığı sırada (Rheinübung Harekâtı) onun Atlas Okyanusu'na çıkışını engellemek isteyen Kraliyet Donanması ile Danimarka Boğazı'nda çatışmaya girmiş ve sadece 5 atışta Kraliyet Donanması sancak gemisi HMS Hood' u batırmıştır.

Yapımına 16 Kasım 1935'te Blohm & Voss ile yapılan kontratla başlanılan Bismarck 14 Şubat 1939'da gövdesi denize indirilerek ekipmanlarının yapımına devam edilmiştir. Testleri başarıyla tamamlandıktan sonra Rheinübung Harekâtı dahilinde, Atlantik'teki Amerika Birleşik Devletleri ile İngiltere arasındaki trafiği kesmek üzere Atlas Okyanusu'na açılmasına ona eşlik etmesi için ağır kruvazör Prinz Eugen 'in bulunmasına karar verilmiştir.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bismarck'ın efsanevi öyküsü
 KBismarck.com - Savaş gemisi Bismarck
 Bismarck ve Tirpitz
 Bismarck foto galerisi
  Bismarck'ın enkazının sualtı görüntüleri
 Bismarck hakkında teknik bilgiler

II. Dünya Savaşı'nda kullanılan araçlar
Bismarck sınıfı zırhlı

Bismarck (savaş gemisi)


الحديقة الجوراسية  هي سلسلة أفلام أمريكية من إخراج ستيفن سبيلبرج أحد أشهر مخرجي هوليود وتدور أحداثها حول إنشاء حديقة للكائنات المنقرضة في أحد جزر كوستاريكا النائية ويتم استنساخ عدة فصائل من الديناصورات عن طريق أخذ المادة الوراثية الخاصة بها أو DNA من الحشرات المحفوظة داخل الكهرمان القديم وتدور الأحداث في الفيلم حيث يفقد زمام الأمور وتتحرر الديناصورات من محبسها لتنطلق في الجزيرة لتنشر الدمار وتستمر الأحداث في الأجزاء الخمسة على نفس المنوال.

يعتبر الفيلم الأول من أنجح الأفلام السينمائية ورصدت ميزانية كبيرة لإنتاجه بلغت 63 مليون دولار أمريكي أما الأرباح فتجاوزت حاجز المليار دولار أمريكي.

القصة
خلال زيارة للحديقة الجوراسية التي تضم ديناصورات مستنسخة، تجبر الظروف الإدارة على قطع التيار الكهربي عن الحديقة، ليجد الزوار أنفسهم وجها لوجه أمام الديناصورات المخيفة، تحدث طفرة علمية كبيرة تمكن العلماء من الحصول على المادة الوراثية للديناصورات من الحفريات، واستخدامها لتخليق عدد كبير من الديناصورات الحقيقية، والتي توضع في حديقة كبيرة مجهزة لتكون مزارا سياحيا لمن يريد مشاهدة الكائنات المنقرضة، يقوم أحد العلماء المشاركين في التجربة بدعوة أربعة أشخاص لزيارة الحديقة الغريبة، ويحضر معه حفيديه أيضا للرحلة نفسها، ولكن خلال الرحلة الغريبة، تكتشف إدارة الحديقة أن أحد العمال قام بسرقة جنين أحد الديناصورات راغبا في تهريبه، فتضطر الإدارة لقطع التيار الكهربي عن الحديقة بأكملها للتأكد من عدم خروج الجنين،وفجأة يجد زوار الحديقة أنفسهم في مواجهة الديناصورات المخيفة وحدهم، دون أية وسيلة تساعدهم على تجنب الكائنات المرعبة.

طاقم التمثيل
 سام نيل في دور د. ألان جرانت
 لورا ديرن في دور د. إيلي ساتلر
 جيف جولدبلوم في دور د. إيان مالكوم
 ريتشارد أتينبورو في دور جون هاموند
 بوب بيك في دور روبرت مولدون
 مارتن فيريرو في دور دونالد جينيرو
 بي دي وُنج في دور د. هنري وو
 جوزيف مازيلو في دور تيم مورفي
 أريانا ريتشاردز في دور ليكس مورفي
 صامويل جاكسون في دور راي أرنولد
 واين نايت في دور دينيس نيدري
 جيرالد آر مولِن في دور د. هاردينج
 ميجيل ساندوفال في دور جوانيتو روستاجنو

المصادر

وصلات خارجية

 Free ebook about Jurassic Park
 From Director Steven Spielberg: Jurassic Park archive

أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام آيماكس
أفلام أمبلين للترفيه
أفلام أمريكية
أفلام أنتجها ستيفن سبيلبرغ
أفلام الأرشيف الوطني الأمريكي السينمائي
أفلام الحديقة الجوراسية
أفلام إثارة خيال علمي أمريكية
أفلام إثارة وحركة أمريكية
أفلام إنتاج 1993
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تدور أحداثها في حديقة حيوانات
أفلام تقع أحداثها على جزر خيالية
أفلام تقع أحداثها في جزر
أفلام تقع أحداثها في جمهورية الدومينيكان
أفلام تقع أحداثها في متنزهات ملاهي
أفلام تقع أحداثها في مونتانا
أفلام تقع احداثها في كوستاريكا
أفلام ثلاثية الأبعاد إنتاج 2013
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل تأثيرات بصرية
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل خلط أصوات
أفلام حولت إلى برامج تلفزيونية
أفلام حولت إلى قصص مصورة
أفلام خيال علمي مغامرات
أفلام خيال علمي مغامرات أمريكية
أفلام خيال علمي مغامرات في عقد 1990
أفلام ستيفن سبيلبرغ
أفلام سجلها جون ويليامز
أفلام صنعت باستخدام صور الحاسوب
أفلام عن أخوة
أفلام عن الديناصورات
أفلام عن الهندسة الوراثية
أفلام كتب نصها السينمائي ديفيد كوب
أفلام لايف أكشن مع أنميشن
أفلام مبنية على أعمال مايكل كرايتون
أفلام مصورة في جمهورية الدومينيكان
أفلام مصورة في كاليفورنيا
أفلام مصورة في هاواي
أفلام مطاردة أمريكية
أفلام مقتبسة من روايات خيال علمي
أفلام من إنتاج كاثلين كينيدي
أفلام وحوش أمريكية
أفلام وحوش إنتاج عقد 1990
أفلام وحوش عملاقة
أفلام يونيفرسال بيكتشرز
تصوير ثقافي عن رياضياتيين
نصوص سينمائية كتبها مايكل كرايتون

الحديقة الجوراسية (فيلم)


Peter Charles Archibald Ewart Jennings (29 de julio de 1938 – 7 de agosto de 2005), conocido como Peter Jennings, fue un periodista estadounidense de origen canadiense. Fue especialmente conocido por ser el presentador del informativo televisivo World News Tonight, de la cadena ABC, entre 1983 y 2005.

Notas

Periodistas de Estados Unidos
Presentadores de televisión de Estados Unidos
Ganadores del Premio George Polk
Nacidos en Toronto

Peter Jennings


بلدية كوردوبايلا دي لاكارا , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.026 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

كوردوبايلا دي لاكارا


Enumeratio Plantarum Africae Australis Extratropicae (abreviado Enum. Pl. Afr. Austral) es un libro con descripciones botánicas que fue escrito conjuntamente por Christian Friedrich Ecklon y Carl Ludwig Philipp Zeyher y editado en el año 1834-1837 con el nombre de Enumeratio Plantarum Africae Australis extratropicae qua collectae, determinatae et expositae. Es un exhaustivo catálogo de la flora de Sudáfrica.

Publicación
  Parte 1: 1-144. Dec 1834-Mar 1835;
  Parte 2: 145-288. Jan 1836;
  Parte 3: 289-400. Apr 1837

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas


Anduril er i Ringenes Herre trilogien navnet på det forhenværende sværd, Narsil som blev ødelagt under et stort slag for menneskeheden. Sværdet Narsil blev derefter omsmedet, så det nu hedder Anduril. Sværdet Anduril bliver præsenteret i den sidste af Ringenes Herre bøgerne hvor den bliver båret af Aragorn søn af Arathorn.

Ringenes Herre

Anduril


إيمي أكر ، ولدت في 5 ديسمبر 1976. هي ممثلة أمريكية، عُرِفت من خلال تقديمها شخصية وينيفرد بيركل في المسلسل الخيالي انجل، وكيلي بيتن في إيلياس. منذ عام 2017 بدأت بلعب دور رئيسي في مسلسل ذا غيفتيد على قناة فوكس.

النشأة
ولدت آكر وترعرعت في دالاس، تكساس، والدتها هي ربة منزل ووالدها هو محام،. أرادت إيمي في طفولتها أن تصبح راقصة باليه، درست الرقص الحديث والباليه لمدة 14 عاما، قبل أن تتعرض لإصابة في ركبتها. تخرجت من مدرسة ليك هايلاندز الثانوية في دالاس، وحصلت بعد ذلك على درجة البكالوريوس في المسرح من جامعة الميثودية الجنوبية. أثناء سنتها الثانية في الجامعة، قامت إيمي بالعرض لكتالوج جي كرو. حصلت على بكالوريوس الفنون الجميلة في نفس السنة، وكانت تعمل كممثلة مسرح أثناء دراستها.

السيرة

أعمالها

مسلسلات

مراجع

وصلات خارجية

خريجو جامعة ساوثرن ميثوديست
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دالاس (تكساس)
عارضات من تكساس
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من دالاس (تكساس)
مواليد 1976
مواليد في دالاس (تكساس)

إيمي أكر


Aalborgvej  er en fire sporet omfartsvej og er en forsættelse af Brogårdsvej og går syd om Aabybro. Vejen er en del af primærrute 55 der går imellem Hirtshals og Aalborg og primærrute 11 der går imellem Aalborg og Tønder.

Den er med til at lede trafikken der skal mod Hirtshals, Hjørring, Thisted og Aalborg uden om Aabybro, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik.

Vejen forbinder Brogårdsvej vest med Aalborgvej i øst, og har forbindelse til Thisted Landevej, og Thisted Ny Aabyvej.

Kilder

Aabybro
Omfartsveje i Danmark

Aalborgvej (Aabybro)


Un magasinier des bibliothèques est un agent de la fonction publique ou de la fonction publique territoriale, de catégorie C, dont les principales fonctions sont l'accueil du public, la conservation et la mise à disposition des collections auprès des lecteurs, l'équipement et l'entretien matériel des collections. En 2016, les magasiniers représentaient 37,4% des personnels de bibliothèques, soit la catégorie la plus répandue. Il existe toutefois d'autres personnels de catégorie C travaillant également en bibliothèque.

Historique
Le décret n°67-577 du 10 juillet 1965 crée deux corps : les gardiens des bibliothèques, de catégorie D, et les magasiniers des bibliothèques, de catégorie C. Le corps des gardiens ne comportait qu'un seul grade qui fut intégré dans le corps des magasiniers par le décret 2003-977 du 9 octobre 2003. Le corps des magasiniers des bibliothèques d'État est régi par le décret n°88-646 du 6 mai 1988, relatif aux dispositions statutaires applicables au corps des magasiniers des bibliothèques. Il est dit à «vocation ministérielle», c'est-à-dire qu'il relève du Ministère de l'enseignement supérieur mais aussi du Ministère de la Culture ou d'autres départements ministériels.

Cadre d'exercice et missions des magasiniers

En bibliothèque universitaire
Dans les bibliothèques universitaires, les missions dévolues aux magasiniers sont de plusieurs ordres : elles concernent les collections, les services au public, l'informatique documentaire, ainsi que la coopération à l'échelle de l'ensemble des autres bibliothèques universitaires. Les magasiniers principaux et, à titre exceptionnel, les magasiniers peuvent être responsables d'une équipe de magasiniers. Dans cette situation, ils organisent le travail de l'équipe; ils participent à l'exécution des tâches qui sont confiées aux membres de l'équipe et en suivent la réalisation.

Les collections
Le magasinier des bibliothèques est chargé, pour les collections, des modes d'accroissement, du traitement matériel des documents, de la conservation des collections (par le biais du désherbage et de la vérification des conditions de conservation selon les différents supports), du conditionnement des ouvrages en magasin, de la reliure et de menues réparations.

Les services au public
Le magasinier des bibliothèques effectue plusieurs heures de service au public, variable selon les établissements, qui regroupe l'accueil et l'information des usagers, la communication et le prêt de documents. Il s'assure également de la sécurité des locaux et des collections.

L'informatique documentaire
Le magasinier des bibliothèques est également amené à traiter, lors du circuit du livre, les informations dans le Système Intégré de Gestion des Bibliothèques (SIGB). De même, il peut renseigner les usagers dans leurs recherches documentaires, c'est-à-dire pour trouver des ouvrages, des ressources électroniques, etc.

En bibliothèque municipale
En bibliothèque municipale, ce sont des adjoints du patrimoine de 2ème classe qui peuvent occuper un emploi, soit de magasinier des bibliothèques, soit de magasinier d'archives, soit de surveillant de musées et de monuments historiques, soit de surveillant des établissements d'enseignement culturel, soit de surveillant de parcs et jardins. Le présent cadre d'emplois comprend les grades d'adjoint territorial du patrimoine, d'adjoint territorial du patrimoine principal de 2ème classe, et d'adjoint territorial du patrimoine principal de 1ère classe.

Dans les établissements où ils sont affectés, ils sont chargés de la surveillance : ils veillent à la sécurité et à la protection des personnes, des biens meubles et immeubles et des locaux, en utilisant tous les moyens techniques mis à leur disposition. Ils assurent la surveillance des collections et le classement des ouvrages. Ils assurent les travaux administratifs courants. Lorsqu'ils sont affectés dans les bibliothèques, ils peuvent être chargés de fonctions d'aide à l'animation, d'accueil du public, notamment des enfants, et de la promotion de la lecture publique. Les adjoints territoriaux du patrimoine assurent le contrôle hiérarchique et technique sur les grades inférieurs du corps.

En bibliothèque de la Ville de Paris

Dans les bibliothèques de la Ville de Paris, les adjoints d'accueil, de surveillance et de magasinage participent à la mise en place et au classement des collections et assurent leur équipement, leur entretien matériel, ainsi que celui des rayonnages. Ils accueillent le public, veillent à la sauvegarde et à la diffusion des documents ainsi qu'à la sécurité des personnes. Ils effectuent les tâches de manutention nécessaires à l'exécution du service.

La filière ITRF
La filière des Ingénieurs et techniciens de recherche et de formation (ITRF) est répartie en plusieurs branches d'activité professionnelle dont la branche F (Culture, Communication, Production et diffusion des savoirs), à l'intérieur de laquelle les aides d'information documentaire et de collections patrimoniales sont des agents de catégorie C. Ces agents sont susceptibles de travailler aussi bien dans les bibliothèques qu'aux archives et dans les musées, où ils contribuent à l'accueil des utilisateurs, à la conservation et l'utilisation des collections de documents, d'objets ou de spécimens.

L'accès au corps des aides d'information documentaire et de collections patrimoniales est identique que pour les magasiniers, mais avec une seule épreuve d'admission. La phase d'admissibilité comporte une épreuve écrite basée sur le traitement de questions et la résolution de cas pratiques et d'exercices. Elle dure 2 heures et compte coefficient 3. La phase d'admission consiste en un entretien individuel avec le jury de vingt minutes, dont cinq minutes au maximum pour l'exposé du candidat. Elle est affectée du coefficient 5.

Voies d'accès au corps de magasinier

Il existe plusieurs voies d'accès au métier de magasinier des bibliothèques. On en distingue quatre : le concours externe, le concours interne, les recrutements sans concours ainsi que les recrutements réservés.

Le concours externe
Le concours externe est accessible à toute personne titulaire du brevet des collèges ou d'un diplôme reconnu équivalent à ce que l'on nomme un niveau V, comme le CAP ou le BEP. Il comprend la rédaction, à partir de données communiquées au candidat, d'une note sur la résolution d'un problème pratique relatif à une situation à laquelle un magasinier des bibliothèques peut être confronté. Cette épreuve, d'une durée de 2 heures, est affectée d'un coefficient 3. Le concours externe comprend par ailleurs un questionnaire portant sur l'organisation et le fonctionnement des bibliothèques, l'informatique appliquée aux bibliothèques, la gestion, la communication et la conservation des collections. Cette seconde épreuve, d'une durée d'une heure, est affectée quant à elle d'un coefficient 2. Viennent ensuite deux épreuves d'admission : d'abord une série d'opérations de classement de vingt minutes, de coefficient 1 ; puis un entretien de 20 minutes avec le jury, permettant d'apprécier les connaissances du candidat et son aptitude à exercer les fonctions de magasinier, de coefficient 4.

Le concours interne
Le concours interne est ouvert aux fonctionnaires et aux agents publics qui comptabilisent au moins un an de service public. Ce sont les mêmes épreuves que pour le concours externe.

Le recrutement sans concours
Ce recrutement s'effectue par la voie de commissions de sélection sur dossier comprenant une lettre de candidature et un curriculum vitae détaillé indiquant le niveau d'études, le contenu et la durée des formations suivies et des emplois occupés.

Grades et évolutions de carrière
Il existe plusieurs grades de magasinier : magasinier de 2ème classe, magasinier de 1ère classe, magasinier principal de 2ème classe et magasinier principal de 1ère classe. Seul le grade de magasinier principal 2ème classe est accessible par concours, tandis que l'accès au grade de magasinier principal de 1ère classe est possible uniquement par promotion interne.

Un magasinier peut devenir bibliothécaire assistant spécialisé par promotion interne.

Bibliographie

 Activités et compétences des personnels de catégories C et B en bibliothèque universitaire : enquête, analyses, perspectives,  Muriel Coulon, Odile Nguyen, Claire Toussaint Médiat Rhône-Alpes, Université Grenoble Alpes, 2022.
 Magasiniers : quelles activités ? COULON, Muriel et TOUSSAINT, Claire. Dans : Bulletin des bibliothèques de France . 2017
 CARRÉ, Alain. Magasinier de bibliothèque. Dans : Ma(g) BU [en ligne]. 4 décembre 2009.
 AGIÉ-CARRÉ, Sophie. Mon expérience de magasinier : Thierry Rouault. Bibliothèque(s). 2018, no 92-93, p. 146-149
 BRIAND, Gérard et CHALVE, Pierre. Un magasinier au SCD Montesquieu Bordeaux IV. Bulletin d'informations de l'Association des Bibliothécaires Français. 2001, no 193, p. 42
 COLOMB, Philippe. Témoignage d'un français à BanQ. Entrevue avec Vincent Voisinot. Bibliothèque(s). 2017, nᵒ 88‑89, p. 133‑136
 Voir aussi les référentiels de la filière bibliothèque sur
 Bibliofil
 Referens
 Reme
 Rime
 La mission des magasiniers et magasinières Vidéo du site de la Bibliothèque inter universitaire de la Sorbonne

Articles connexes
Bibliothécaire
Bibliothécaire assistant spécialisé
Conservateur des bibliothèques

Notes et références

Métier de la culture

Magasinier des bibliothèques


Jackman Thomas Harlow dit Jack Harlow (né le  à Louisville) est un rappeur américain.

Il est notamment connu pour les singles  (2020), Industry Baby (2021) en collaboration avec Lil Nas X et  (2022).

Il a trois albums studio :  (2020),  (2022) et Jackman (2023).

Biographie

Discographie

Albums studio
 Thats What They All Say (2020)
 Come Home the Kids Miss You (2022)
 Jackman (2023)

Filmographie

 2023 : Les Blancs ne savent pas sauter (White Men Can't Jump) de Calmatic : Jeremy
 prochainement : The Instigators de Doug Liman

Liens externes

Naissance en mars 1998
Naissance à Louisville (Kentucky)
Rappeur américain
Auteur-compositeur-interprète américain
Acteur américain

Jack Harlow


Gamma Scuti (γ Sct) es una estrella en la constelación de Scutum.
Es la cuarta más brillante de la misma, después de α Scuti, β Scuti y ζ Scuti, siendo su magnitud aparente +4,69.

Gamma Scuti es una subgigante blanca de tipo espectral A1IV cuya temperatura superficial estimada es de 9400 K.
Es 113 veces más luminosa que el Sol y su radio es 4 veces más grande que el radio solar.
Gira sobre sí misma a gran velocidad —su velocidad de rotación es de al menos 223 km/s—, completando un giro en menos de un día.
Ello provoca la distorsión de la estrella, teniendo esta forma elipsoidal, así como la variación de la temperatura a lo largo de la superficie estelar —véase oscurecimiento gravitatorio—.
Su masa, estimada a partir de la teoría de estructura y evolución estelar, es de 2,7 - 2,8 masas solares.
Tiene una edad de 450 millones de años y acaba de finalizar, o está a punto de hacerlo, la fusión del hidrógeno de su núcleo.

Gamma Scuti encuentra a 319 ± 8 años luz del sistema solar.
Se acerca directamente a nosotros a una velocidad de 41 km/s, por lo que dentro de 2,1 millones de años pasará a sólo 14 años luz del Sistema Solar.
Entonces tendrá magnitud -2,1, siendo probablemente la estrella más brillante del firmamento nocturno.

Referencias

Subgigantes
Constelación de Scutum

Gamma Scuti


Shanghai Masters 2017 var en tennisturnering, der af sponsorhensyn blev afviklet under navnet Shanghai Rolex Masters, og som blev spillet udendørs på hardcourt-baner af typen DecoTurf i Qi Zhong Tennis Center i Shanghai, Folkerepublikken Kina i perioden 7. - 15. oktober 2017. Det var den 9. udgave af Shanghai Masters, og det var sæsonens ottende og næstsidste turnering på ATP World Tour i kategorien Masters 1000.

Singleturneringen blev vundet af Roger Federer, som dermed vandt en turnering for 94. gang i sin karriere, og som dermed kom op på siden af Ivan Lendl med hensyn til turneringssejre, hvorefter kun Jimmy Connors i tennissportens åbne æra havde vundet flere turneringer. Det var samtidig schweizerens 27. ATP World Tour Masters 1000-titel i karrieren og hans sjette turneringsejr i 2017. I finalen vandt Federer over Rafael Nadal med 6-4, 6-3 i de to spilleres 38. møde gennem tiden. Kampen varede en time og 12 minutter og blev spillet med lukket tag på grund af et kraftigt regnskyl i området. Dermed vandt Roger Federer Shanghai Masters-titlen for anden gang i sin karriere – første gang var i 2014 – mens Nadal var i turneringens finale for anden gang.

I doubleturneringen sejrede Henri Kontinen og John Peers efter finalesejr på 6-4, 6-2 over Łukasz Kubot og Marcelo Melo. Den finsk-australske duo sikrede sig dermed Shanghai-titlen for første gang, efter at de året forinden havde tabt i finalen til John Isner og Jack Sock. Det var parrets niende turneringssejr i deres 10. finale, og det var deres anden ATP World Tour Masters 1000-titel som par.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg $ 5.924.890 og fordelte sig som følger.

Resultater

Herresingle

Hovedturnering

Hovedturneringen i herresingle havde deltagelse af 56 spillere, der fordelte sig på:
 45 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 27. august 2017 (seks uger før turneringens start).
 4 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 7 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 28 spillere, der spillede om de sidste syv ledige pladser i hovedturneringen.

Herredouble

Herredoublerækken havde deltagelse af 24 par, der fordeler sig på:
 22 direkte kvalificerede par i form af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 Shanghai Masters

Noter

2017
ATP World Tour 2017

Shanghai Masters 2017


L'aumônier du Sénat des États-Unis ouvre chaque session du Sénat des États-Unis par une prière, fournit et coordonne des programmes religieux ainsi qu'un soutien pastoral pour les sénateurs, leur personnel et leurs familles. L'aumônier est nommé par un vote majoritaire des membres du Sénat sur une résolution nommant une personne pour le poste. Les trois nominations les plus récentes ont été soumises sur la base d'un comité de recherche bipartite, bien que cette procédure ne soit pas requise.

Les aumôniers sont élus en tant qu'individus et non en tant que représentants d'une communauté, d'un organisme ou d'une organisation religieux. En 2017, tous les aumôniers du Sénat appartenaient à diverses confessions chrétiennes, bien qu'il n'y ait aucune restriction contre les membres de toute religion ou groupe confessionnel. Les aumôniers invités, recommandés par les sénateurs pour prononcer la prière d'ouverture de la session à la place de l'aumônier du Sénat, ont représenté « toutes les principales confessions religieuses du Monde ».

L'aumônier actuel est Barry C. Black, un contre-amiral de la Marine américaine à la retraite et ancien chef des aumôniers de la Marine. Il est le premier adventiste du septième jour et le premier afro-américain à occuper ce poste.

Histoire
Peu de temps après la première convocation du Sénat en avril 1789 à New York, l'un de ses premiers ordres du jour fut de réunir un comité pour recommander un aumônier, en choisissant le révérend Samuel Provoost, évêque épiscopal de New York.  Quand le Sénat a déménagé à Philadelphie l'année suivante, le Révérend Juste William White, l'évêque épiscopal de cette ville a été choisi.  En 1800, lorsque le Sénat a déménagé à Washington des membres du clergé de diverses confessions chrétiennes, généralement des épiscopaliens ou des presbytériens, ont continué à être sélectionnés, livrant des prières et présidant aux funérailles et aux services commémoratifs.

Au cours de cette première période, les aumôniers servaient généralement moins d'un an tout en occupant simultanément des postes non parlementaires.  En outre, les premiers aumôniers du Sénat et de la Chambre, bien qu'élus séparément par leurs chambres respectées, partageaient les responsabilités du Congrès en alternant le service à la Chambre et au Sénat sur une base hebdomadaire, dirigeant également le culte du dimanche pour la communauté de Washington dans la Chambre à une base alternée.  Le clergé a occupé le poste officiel d'aumônier du Sénat pendant toutes les années depuis la création du bureau, à l'exception de la brève période de 1857-1859.  En 1914, le Sénat a commencé à ajouter la prière de l'aumônier au dossier du Congrès.

Selon un examen par le Bureau historique du Sénat des dossiers concernant les aumôniers invités, c'est en 1965 que James Kirkland est devenu le premier Afro-Américain à ouvrir le Sénat par la prière. En 1971, Wilmina Rowland est devenue la première femme à le faire.

En 1970, le sénateur du New Jersey, Harrison A. Williams a rappelé à ses collègues la forte objection de James Madison lors de la création du poste en 1793 et a noté l'accomplissement moderne d'un autre des avertissements de Madison, qu'il y aurait inévitablement une discrimination dans la nomination de tels un aumônier contre les dénominations alors plus petites telles que les catholiques et les juifs. Le sénateur a outre souligné que bien que les catholiques aient constitué pendant un certain temps la plus grande affiliation religieuse au Sénat et dans l'ensemble de la population, il n'y a eu qu'un seul aumônier du Sénat catholique romain depuis 1793, et pas un seul rabbin.

Il a noté que seulement huit confessions ont été représentées au bureau. À la lumière de cela, Williams a présenté la résolution 90 du Sénat qui a abouti à la décision du Sénat de nommer un nouvel aumônier chaque année, plutôt que de laisser le titulaire servir à vie.  Le rendez-vous tournerait également parmi les trois principaux groupes religieux de la nation. Interrogé par des journalistes sur la question de constitutionnalité soulevée par sa citation de Madison, il a répondu que si cela était testé, il pourrait dire que cela va dans les deux sens et être déclarer inconstitutionnel, car tout contribuable pourrait remettre cela en question, bien que personne ne l'a jamais fait.

En 1992, Wallace Mohammed a été le premier musulman à présider une prière puis en 2007, Rajan Zed a été le premier hindou à dire la prière d'ouverture du Sénat et en 2014,  Tenzin Gyatso, le  dalaï-lama est devenu le premier bouddhiste à diriger le Sénat dans la prière.

Rôle
Il est choisi pour accomplir des tâches cérémonielles, symboliques et pastorales.  Ces responsabilités incluent l'ouverture des sessions du Sénat avec une prière ou la coordination de la livraison de la prière par les aumôniers invités recommandés par les membres du Sénat.  La prière de l'aumônier est désignée comme l'une des traditions les plus durables du Sénat dans la brochure officielle du Sénat. L'aumônier du Sénat est également chargé d'accueillir les aumôniers invités le jour où ils prononcent les prières.  Selon le site Internet du Sénat américain, ces aumôniers invités représentent toutes les grandes confessions religieuses du monde et leur participation est un signe que le Sénat est sensible à la diversité religieuse croissante de la nation.

Selon Robert C. Byrd dans son livre Le Sénat : 1789-1989, les devoirs que les aumôniers accomplissent ne sont pas tous écrits mais ils sont nombreux et ont évolué au cours des siècles.  Il explique également que l'aumônier rend visite aux sénateurs lorsqu'ils se rendent à l'hôpital, représente le Sénat lors d'apparitions devant des groupes religieux à travers le pays et accueille des personnalités religieuses en visite au Capitole. À l'occasion, les aumôniers du Sénat ont dirigé des groupes de moines tibétains lors des visites du bâtiment. L'aumônier préside également des cérémonies religieuses telles que des funérailles et des services commémoratifs pour les membres actuels ou passés et participe, en offrant l'invocation ou la bénédiction, à de nombreuses cérémonies officielles américaines, y compris les événements de la Maison Blanche.

Par exemple, l'aumônier Barry Black a prononcé le discours d'ouverture lors du petit-déjeuner de prière national tenu le 2 février 2017 devant le président Trump et auparavant lors du petit-déjeuner de prière inaugural et de la bénédiction pour le Président Obama.  Dans un article de janvier 2011 sur On Watch in Washington, l'aumônier du Sénat ainsi que l' aumônier de la Chambre des représentants des États-Unis ont été inclus dans le Cabinet spirituel d'Obama.

L'aumônier du Sénat a un personnel qui comprend un chef d'état-major, un directeur des communications et un adjoint exécutif tout en travaillant avec un agent de liaison bénévole dans chaque bureau du Sénat.  Alors que le salaire annuel des premiers aumôniers du Sénat était de ,  le salaire est maintenant fixé comme un poste de niveau IV dans le calendrier exécutif, qui est de  en 2011.  Le budget annuel total du bureau, y compris les salaires et les dépenses, est de  à partir de 2011.

Sélection
Contrairement à l'aumônier de la Chambre des représentants des États-Unis, qui doit être élu pour un mandat de deux ans au début de chaque congrès, l'aumônier du Sénat comme les autres fonctionnaires du Sénat n'a pas à être réélu. Les aumôniers de la Chambre et du Sénat sont élus en tant qu'individus et pas en tant que représentants d'un organisme religieux ou d'une entité confessionnelle.

Lorsqu'une vacance survient, le Sénat choisit un nouvel aumônier par un vote sur l'adoption d'une résolution.  Selon un rapport du Congrès du Congressional Research Service de 2011,  les trois derniers candidats au Sénat pour aumônier ont été nommés par un comité de recherche bipartite qui a examiné les candidats potentiels. Cette méthode n'a pas toujours été la pratique du Sénat et peut différer de toute nomination future.  En fin de compte, c'est la « direction » du Sénat qui peut décider quels noms peuvent être proposés comme nominations.

Le rapport note également que le poste d'aumônier au Sénat n'a généralement pas été soumis à des considérations de parti.

Constitutionnalité
La question de la constitutionnalité de la position de l'aumônier du Sénat ainsi que celle de l'aumônier de la Chambre et parfois celle des aumôniers militaires, a fait l'objet d'études et de débats au cours des siècles.  Les opposants ont fait valoir qu'il viole la séparation de l'Église et de l'État et les partisans ont fait valoir, entre autres facteurs, que les mêmes premiers législateurs qui ont rédigé la Constitution des États-Unis et sa Déclaration des droits à partir de laquelle la position de non établissement et la séparation de l'église et de l'État est dérivée, étaient les mêmes qui ont approuvé et nommé les aumôniers.

Le président James Madison est finalement venu à penser que les positions des aumôniers du Sénat et de la Chambre ne pouvaient pas être soutenues par la Constitution. Cependant, il ressort clairement de ses écrits « Detached Memoranda » pendant sa retraite qu'il en était venu à croire que les positions ne pouvaient pas être justifiées. La question de constitutionnalité a été examinée dans plusieurs affaires judiciaires, notamment dans le House and Senate Chaplains : An Overview, un rapport officiel de 2011 créé par le Congressional Research Service pour « Members and Committees of Congress.

Prière d'ouverture
L'inclusion d'une prière avant l'ouverture de chaque session de la Chambre et du Sénat remonte à l'époque du Congrès continental et à la recommandation officielle de Benjamin Franklin, le 28 juin 1787 :

« J'ai vécu, Monsieur, longtemps, et plus je vis, plus je vois des preuves convaincantes de cette vérité : que Dieu gouverne dans les affaires des hommes. Et si un moineau ne peut pas tomber à terre sans son attention, est-il probable qu'un empire puisse s'élever sans son aide ?

Nous avons été assurés, Monsieur, dans les écrits sacrés, que « si le Seigneur ne construit la maison, ils travaillent en vain pour la construire ». Je le crois fermement ; et je crois aussi que sans son concours, nous ne réussirons pas mieux dans cet édifice politique que les bâtisseurs de Babel. . .

Je demande donc la permission de proposer que désormais des prières implorant l'assistance du Ciel, et ses bénédictions sur nos délibérations, soient tenues dans cette Assemblée tous les matins avant que nous passions aux affaires, et qu'un ou plusieurs membres du Clergé de cette Ville soient priés de officier dans ce Service ».

Controverse
Il existe un certain nombre de pétitions visant à abolir les rôles et postes d'aumônier à la fois du Sénat et de la Chambre pour des raisons de violation de la séparation de l'Église et de l'État ainsi que le choix des aumôniers était devenu trop politisé. À partir de 1855-1861, l'élection des aumôniers pour la Chambre et le Sénat est suspendu de même que pour les années 1857-1859, le clergé local étant invité à servir sur une base volontaire. Cependant, en raison de la difficulté d'obtenir des aumôniers bénévoles et de la possibilité pour les aumôniers bénévoles de connaître leur paroissiens le Congrès est revenu à la pratique de sélectionner des aumôniers officiels à la fois pour la Chambre et le Sénat.

En 1984, le  Paul Kurtz, professeur de philosophie et défenseur de l'humanisme laïc, a poursuivi le gouvernement fédéral dans une affaire qui a atteint la Cour suprême des États-Unis pour le droit d'offrir des commentaires à la place de la prière qui serait normalement prononcée par l'aumônier du Sénat ou l'aumônier invité. La Cour a rejeté son action au motif qu'aucun individu n'a le droit de s'adresser au Congrès et que la livraison de la prière, coordonnée par l'aumônier du Sénat, était régie par des politiques qui traitaient des « prières et non remarques que Kurtz ne semblait pas prêt à offrir.

En 2007, l'aumônier du Sénat Barry C. Black a annulé sa comparution prévue à la conférence évangélique, car il a reconsidéré son apparence après qu'un groupe religieux se soit opposé compte tenu de la tradition historique d'être apolitique, non partisan et non sectaire. La même année, la prière prononcée par Rajan Zed, le premier aumônier invité hindou, a été brièvement interrompue par des manifestants décrits par la presse comme des membres de la droite chrétienne, qui avaient tenter de faire pression sur le Congrès pour arrêter cette prière et à défaut de cette action pour interrompre la prière elle-même.  Les manifestants ont été expulsés par la police du Capitole des États-Unis , accusés d'avoir perturbé le Congrès et interdits d'accès au Capitole et à ses terrains pendant douze mois.

Aumônier actuel
Barry C. Black est le  aumônier du Sénat des États-Unis ainsi que le premier afro-américain et le premier adventiste du septième jour à occuper ce poste.  Il a auparavant exercé les fonctions du Chef d'Aumôniers de la Marine Américaine, tenant le grade de Contre-amiral.  Bien que certains reportages notent que Black est le premier aumônier militaire à servir comme aumônier du Sénat,  le révérend Edward L.R Elson, le  aumônier du Sénat des États-Unis, a servi comme aumônier de l'armée pendant la Deuxième Guerre mondiale.

Liste des aumoniers

Notes et références

Sénat des États-Unis

Aumônier du Sénat des États-Unis


Fernando Gerardo de Almeida Nunes Ribeiro, mais conhecido apenas como Fernando Nunes Ribeiro (n. Beja, 1 de Janeiro de 1923), foi um arqueólogo, veterinário e político português. Foi presidente da Câmara Municipal de Beja, e Governador Civil do Distrito de Beja entre 1972 e 1974.

Biografia
Nasceu em 1 de Janeiro de 1923, na cidade de Beja. Concluiu uma licenciatura em medicina veterinária.

Ficou conhecido principalmente pelos seus trabalhos como arqueólogo amador, tendo sido responsável pelos primeiros trabalhos na importante Villa romana de Pisões, no concelho de Beja, na década de 1960. Descreveu o processo de descoberta e escavação das ruínas no livro Villa Romana de Pisões, publicado em 1972, que foi considerado pelo arqueólogo André Carneiro como «um dos melhores elementos que temos para conhecer o sítio». Por exemplo, relatou a descoberta das ruínas: «Ao proceder a trabalhos de lavoura estival profunda deparou com algo que se opunha firmemente ao avanço normal da charrua. Utilizando potente tractor, com pá frontal e subsolador, pôs à luz do dia, não as rochas que supunha mas três enormes pesos de lagar com a sua tradicional forma tronco-cónica e os entalhes respectivos», e registou a forma como o proprietário dos terrenos alertou as autoridades: «Tendo o Sr. José Fernandes tido a gentileza de nos comunicar o achado, ali nos deslocámos e na impossibilidade de realizar a investigação que o caso requeria, pedimos que conservasse todas as pedras que mostrassem trabalho humano e o tractor retirasse».

Também foi um dos principais investigadores da Idade do Bronze na área de Beja, tendo sido considerado pelo arqueólogo Miguel Serra como uma das principais figuras durante a terceira fase do estudo daquela época na região, entre as décadas de 1930 e 1960, em conjunto com Abel Viana. Em 1987 doou um importante conjunto de peças arqueológicas à cidade de Beja, que constituiu uma colecção com o seu nome, no Museu Regional. Este acervo representa mais de quatro décadas de investigação, sendo considerado como uma das mais importantes colecções de arqueologia, e um destacado testemunho da ocupação humana no Alentejo.

Foi igualmente veterinário e proprietário agrícola. Grande parte da sua carreira associativa e administrativa foi passada na cidade de Beja, onde presidiu à direcção da Associação Humanitárias dos Bombeiros Voluntários, foi secretário da Mesa da Santa Casa da Misericórdia, presidente do conselho geral e da direcção do Grémio da Lavoura, presidente da direcção da Cooperativa Agrícola dos Olivicultores de Beja, vogal do Conselho da Junta Nacional do Azeite, e delegado da Junta Nacional de Educação nos concelhos de Alvito, Beja, Ferreira do Alentejo, Mértola e Vidigueira. Foi igualmente vice-presidente da Federação dos Grémios da Lavoura do Baixo Alentejo, tendo desta forma integrado a Câmara Corporativa, por parte das entidades patronais, tendo participado nas IX e X legislaturas. Na Câmara Municipal de Beja, exerceu como vereador, vogal do Conselho Municipal, e presidente da Câmara Municipal de Beja, tendo sido durante o seu mandato que foi inaugurado o Albergue Distrital de Mendicidade em Beja, em 1969. Ocupou também o posto de Governador Civil do Distrito de Beja, tendo tomado posse em 25 de Novembro de 1972. Na sequência da Revolução de 25 de Abril de 1974, foi substituído naquele cargo por Adriano Gonçalves da Cunha, tendo a cerimónia da transferência dos poderes sido feita ainda no mês de Abril, na sede do Governo Civil, com a presença de todos os presidentes das câmaras municipais do distrito.

Arqueólogos de Portugal
Veterinários de Portugal
Presidentes de câmaras municipais de Portugal
Governadores civis do distrito de Beja
Naturais de Beja
Nascidos em 1923

Fernando Nunes Ribeiro


بوغاتي هي شركة فرنسية لصنع السيارات وبعض قطع الطائرات، أنشئت عام 1909 أنشأها رجل إيطالي يسمى إيتور بوجاتي في مدينة مولشيم شمال فرنسا.

كانت شركة بوجاتي في الأصل شركة لصنع السيارات السريعة ولكنها فشلت في بداية الحرب العالمية الثانية
كباقي الشركات في ذلك الوقت ووقعت الشركة في ضائقة مالية لذلك أصدرت اخر موديل لسياراتها عام 1950، واتجهت إلى صناعة الطائرات، واليوم هي مملوكة لصالح مجموعة فولكس فاجن وتصنع العديد من السيارات، مثل بوجاتي فيرون وهي من أسرع السيارات في العالم.

بوغاتي فيرون 2009

في عام 2005 أطلقت شركة بوغاتي التابعة لمجموعة فولكس واغن الألمانية أقوى سيارة رياضية في العالم، واختارت لها اسم فيرون، وتمّ بناء هذه السيارة في مدينة مولزايم الفرنسية القريبة من مدينة ستراسبورغ، حيث تتمتع هذه السيارة الخارقة بمحرك وسطي خارق مكون من 16 اسطوانة بأربعة شواحن توربينية يولد قوة 1001 حصان ويحقق سرعة قصوى تصل إلى 407 كم/س.
ويبلغ سعرها 1.7 مليون دولار.تتمتع سيارة بوغاتي فيرون بشكل خارجي رياضي من الدرجة الأولى، حيث تظهر فيرون الخارقة بغطاء صندوق أمامي قصير يتصل بشبك أمامي ضخم يتوسطه شعار بوغاتي، وبأضواء أمامية طولية عالية الأداء من نوع زينون. وتتميز بوغاتي فيرون أيضاً من الجوانب بفتحات هواء كبيرة عند العجلات الخلفية لتبريد محرك هذه السيارة الجبار. أما من الخلف فتتمتع فيرون بمحرك غير مغطى ذي فتحتي هواء طوليتين، وبأضواء دائرية صغيرة، وبجناح هواء كبير للمساعدة على تخفيف سرعة السيارة عند الكبح والمحافظة على توازنها، بالإضافة إلى مخرج العادم الرياضي الرباعي الذي يتوسط الصادم الخلفي العريض. تتمتع المقصورة الداخلية لطراز بوغاتي فيرون بتصميم رياضي بسيط وأنيق، فقد زودت فيرون بعدادات رياضية مزينة بالكروم، وبعجلة قيادة صغيرة الحجم من الجلد، بالإضافة إلى مقاعد حاضنة من الجلد أيضا يتم التحكم بها كهربائياً ومزودة بخاصية التدفئة.

وتتمتع بوغاتي فيرون أيضاً بكونسول وسطي يشبه الشبك الأمامي، يحتوي على عدد من الأزرار التي تمكنك من التحكم بنظام الموسيقى ونظام التكييف وتشغيل وإيقاف المحرك بالإضافة إلى أزرار التحكم بالجناح الخلفي ونظام الانطلاق.
 بوغاتي فيرون غراند سبورت 2009 : كشفت شركة بوغاتي عن النسخة المكشوفة من طراز فيرون الخارق عام 2009 وأسمتها فيرون غراند سبورت، حيث يختلف هذا الطراز عن طراز فيرون العادي بسقفه القماشي القابل للكشف، والذي يتم يتم فتحه وإغلاقه يدوياً، لينتهي به المطاف داخل صندوق الأمتعة الأمامي الصغير لهذه السيارة الرياضية الفائقة السرعة. تتمتع سيارة بوغاتي فيرون غراند سبورت، بشكل خارجي رياضي لايختلف كثيراً عن الطراز الأساسي، حيث تتمتع هذه السيارة السوبر رياضية، بغطاء صندوق أمامي صغير يتصل بالشبك الأمامي الضخم الذي يتوسطه شعار بوغاتي، وبالأضواء الأمامية الطولية من نوع زينون والمزودة بتقنية LED النهارية.وتتميز بوغاتي فيرون غراند سبورت أيضاً من الجوانب بفتحات هواء كبيرة عند العجلات الخلفية لتبريد محرك هذه السيارة الجبار. أما من الخلف فتتمتع غراند سبورت بمحرك غير مغطى ذي فتحتي هواء طوليتين، وبأضواء دائرية صغيرة، وبجناح هواء لزيادة قدرة مكابح هذه السيارة الخارقة، بالإضافة إلى مخرج العادم الرياضي الرباعي الذي يتوسط الصادم الخلفي العريض. تتمتع المقصورة الداخلية لطراز بوغاتي فيرون غراند سبورت بتصميم رياضي وعصري، فقد زودت هذه النسخة المكشوفة بعدادات رياضية مزينة بالكروم، وبعجلة قيادة من الجلد، بالإضافة إلى مقاعد حاضنة من الجلد يتم التحكم بها كهربائياً ومزودة بخاصية التدفئة.

وتتمتع بوغاتي غراند سبورت أيضاً بكونسول وسطي يشبه الشبك الأمامي، يحتوي على عدد من الأزرار التي تمكنك من التحكم بنظام الموسيقى ونظام التكييف وتشغيل وإيقاف المحرك بالإضافة إلى أزرار التحكم بالجناح الخلفي ونظام الانطلاق.

بوغاتي فيرون سوبر سبورت 2011

في عام 2011 كشفت شركة بوغاتي التابعة لمجموعة فولكس واغن الألمانية النقاب عن النسخة الخارقة سوبر سبورت، والتي تعد النسخة الاقوى من طراز فيرون الاساسي، حيث زودت بمحرك اعلى اداء وشكل خارجي أكثر رياضية وشراسة. ويبلغ سعر بوغاتي فيرون سوبر سبورت 3,587,000 دولار، ويظهر الشكل الخارجي لطراز بوغاتي سوبر سبورت بتصميم هجومي عنيف، حيث تمتلك هذه السيارة الخارقة شبكاً أمامياً أسود اللون، وأضواء طولية نوع زينون مزودة بخاصية LED النهارية، وتم إضافة فتحات هواء أسفل هذه الاضواء لزيادة ديناميكية الهواء. وتتميز بوغاتي سوبر سبورت من الجوانب بفتحات هواء كبيرة آخر الابواب تحتوي على مبرّد المحرك. أما من الخلف فتتميز سوبر سبورت عن شقيقاتها بغطاء المحرك انسيابي الشكل وبالأضواء الخلفية الدائرية، وبجناح هواء كبير وخفي، يظهر عند الضغط على المكابح عند السرعات العالية، ليحافظ على توازنها، بالإضافة إلى مخارج العادم الثنائية الرياضية المطلية بالكروم وسط الصادم الكبير. تتميّز المقصورة الداخلية لطراز بوغاتي فيرون سوبر سبورت عن شقيقاتها بأنها تتمتع بروح أكثر رياضية وأناقة، حيث تتمتع بعجلة قيادة أنيقة من الجلد، وعدادات رياضية واضحة الرؤيا محاطة بالكروم، بالإضافة إلى مقاعد من الجلد مزخرفة بتطريزات ملونة. كما وتتمتع بوغاتي سوبر سبورت بكونسول وسطي بسيط منساب إلى الأسفل، يحتوي على عدد من الأزرار التي تمكنك من التحكم بنظام الموسيقى ونظام التكييف بالإضافة إلى زر تشغيل وإيقاف المحرك وزر تفعيل نظام التحكم بالانطلاق، وزر التحكم بالجناح الخلفي الهيدروليكي.
واحتلت بوغاتي فيرون سوبر سبورت المركز الأول ضمن قائمة أسرع سيارات في العالم 2014/2015.

مراجع

وصلات خارجية

شركات تصنيع مركبات أسست في 1998
شركات فرنسية أسست في 1998
شركات مصنعة لسيارات فارهة
شركات مقرها في غراند إيست
علامات تجارية فاخرة
علامات تجارية فرنسية
فرق سباق سيارات فرنسية
ماركات سيارات
مجموعة فولكسفاغن
مصنعو سيارات رياضية
مصنعو سيارات في فرنسا
مولشيم

بوغاتي


كانت مستشارية الحرب والجهة التنفيذية المسؤولة عن وحدة الجيوش السعودية تحت قيادة عسكرية واحدة، وهي من الناحية التاريخية تُعد من أقدم المؤسسات المرتبطة بالدولة منذ قيامها وخلال مراحلها الثلاث. ظلت موجودة حتى بدأت الحرب تضع أوزارها مع إعلان توحيد المملكة العربية، فتحوّلت إلى (وكالة) الدفاع ممثلةً بوزير المالية وكيلاً مكلفاً لشؤون الدفاع في مجلس الوكلاء، وبعد بضع سنوات تم تصعيد الوكالة إلى وزارة من جديد؛ نتيجةً لدمجها مع مفتشية القوات المسلحة وإحلال مسمّى «وزارة الدفاع والمفتشية العامة».

تاريخ الوزارة
بالتزامن مع بداية الدولة السعودية في عام 1157ھ / 1744م، أنشأ الإمام محمد بن سعود تنظيم أشبه ما يكون بالوزارة لإدارة الجيش تحت قيادة ابنه الأمير عبد العزيز كقائد عام وأول وزير لحرب الدولة السعودية، والذي يعتبر أول من جمع بين الولاية والوزارة، وهو التقليد الذي ظلَّ سائداً منذ ذلك الحين وفي أغلب فترات الخدمة العسكرية للقادة السعوديين. استمرت أعمالها بتولي الإمام تركي بن عبد الله الذي أمر بإنشاء قصر يحمي الدولة من الهجمات؛ إذ كانت تساهم في حفظ الأمن والأستقرار واقتصر دورها على الشؤون الداخلية. أما في الدولة الحديثة المعاصرة فقد أعيد تنشيط الوزارة في وقت مبكر ضمن الديوان وتحت إدارة مباشرة من قبل عبد العزيز آل سعود حتى سيطرته الكاملة على نجد.

قائمة الوزراء
ترأس الوزارة طوال حروبها حوالي 20 وزيراً من الأمراء الذين كان لديهم صلاحيات كبيرة ودور رئيس في توجيه كافة الشؤون المتعلقة بالحملات والحاميات العسكرية.

 الأمير عبد العزيز بن محمد (1745–1765)
 الأمير عبد الله بن محمد (1765–1773)
 الأمير سعود بن عبد العزيز (1773–1803)
 الأمير عبد الله بن سعود (1803–1814)
 الأمير فيصل بن سعود (1814–1816)
 الأمير مشاري بن سعود (1816–1818)
 الأمير تركي بن عبد الله (1818–1828)
 الأمير فيصل بن تركي (1828–1838)
 الأمير خالد بن سعود (1838–1841)
 الأمير عبد الله بن ثنيان (1841–1843)
 الأمير عبد الله بن فيصل (1843–1845)
 الأمير جلوي بن تركي (1845–1850)
 الأمير سعود بن فيصل (1850–1868)
 الأمير محمد بن فيصل (1868–1875)
 الأمير عبد الرحمن الفيصل (1875–1886)
 الأمير فيصل بن عبد الرحمن (1886–1889)
 الأمير خالد بن عبد الرحمن (1889–1891)
 الأمير فهد بن عبد الرحمن (1891–1901)
 الأمير عبد العزيز آل سعود (1901–1921)
 الأمير محمد بن عبد الرحمن (1921–1933)

انظر أيضًا

 وزارة الدفاع (السعودية)
 المفتشية العامة السعودية
 مجلس الخدمة العسكرية
 رئاسة الأركان العامة
 دائرة الشؤون العسكرية
 قيادة القوات المشتركة

هوامش

مراجع

وزارات دفاع سابقة
القوات المسلحة السعودية
انحلالات سنة 1933 في السعودية
تاريخ السعودية العسكري
السعودية في القرن 19
وزارات انحلت في 1933
وزارات أسست في 1745
السعودية في القرن 20
وزارات سعودية سابقة
تأسيسات القرن 18 في شبه الجزيرة العربية

وزارة الحربية (السعودية)


George Hevesy,  pravo ime György Hevesi (Budimpešta, Mađarska, 1. kolovoza 1885. – Freiburg im Breisgau, Njemačka, 5. srpnja 1966.), mađarski kemičar. Profesor u Freiburgu i Stockholmu, suradnik N. Bohra u Kopenhagenu. S Friedrichom Panethom (1887. – 1958.) razvio tehniku radioizotopnih indikatora (izotopno obilježavanje) i time bitno pridonio razumijevanju fizioloških procesa, za što je 1943. dobio Nobelovu nagradu za kemiju. Bavio se i kemijskom izolacijom radija. Na poticaj N. Bohra s Dirkom Costerom (1889. – 1950.) otkrio element hafnij (1923.).

Doprinosi

Hafnij

Hafnij (prema novolat. Hafnia, imenu za Kopenhagen; simbol Hf), kemijski element (atomski broj 72, relativna atomska masa 178,49), rastezljivi metal srebrne boje i sjaja, velike gustoće (13,31 g/cm³) i visokoga tališta (približno 2 230 °C), u spojevima četverovalentan. Velike je otpornosti prema koroziji i izvrsnih mehaničkih svojstava, postojanih i na visokim temperaturama. U prirodi je rijedak, dolazi samo u mineralima cirkonija, s kojim čini kemijski najsličniji par elemenata u periodnom sustavu elemenata. Primjenjuje se u nuklearnoj tehnici kao usporivač neutrona ili moderator u nuklearnim reaktorima, jer sposobnošću apsorpcije neutrona bitno premašuje većinu drugih metala. Hafnij se kao sastojak slitina prijelaznih metala koristi se u raketnoj, zrakoplovnoj, alatnoj i rasvjetnoj tehnici. Slitina tantalov hafnijev karbid s talištem oko 4 215 °C jedna je od temperaturno najotpornijih slitina uopće. Spojevi hafnija po kemijskim se svojstvima u potpunosti podudaraju sa spojevima cirkonija, pa se od njih vrlo teško razdvajaju.

Pokus s alfa-česticama i zlatnim listićem

Pokus s alfa-česticama i zlatnim listićem je bio jedan od najznačajnih pokusa u nuklearnoj fizici, jer je to bio prvi dokaz da u atomu postoji atomska jezgra. Rutherford okuplja plodan tim istraživača, među kojima su H. Geiger, Ernest Marsden, G. Hevesy, H. Moseley, a nekoliko je godina dio tima bio i N. Bohr.

Ključni se pokus za to otkriće dogodio 1909. kada su znanstvenici vrlo tanku zlatnu foliju izložili djelovanju alfa-čestica. Thompsonov model atoma je predviđao će alfa-čestice proći kroz tanki metalni film i raspršiti se pod određenim malim kutovima. No, na veliko je iznenađenje istraživačkoga tima ustanovljeno raspršenje i pod velikim kutovima, a neke su se helijeve jezgre od metalne folije odbile potpuno unatrag. Rutherford je to usporedio s vjerojatnošću da list papira odbije topovsku kuglu. Rezultat je pokusa vodio prema novom modelu atoma, koji je Rutherford predložio 1911.: atom se sastoji od središnjega naboja okruženoga sferičnom raspodjelom naboja suprotnoga predznaka. U početku se pretpostavljalo da su i elektroni građevne čestice atomske jezgre, pa je u modelu za atom dušika rednoga broja 7 bilo pretpostavljeno da u jezgri ima 21 česticu, i to 14 protona i 7 elektrona, a u elektronskom omotaču još 7 elektrona.

Primjena izotopa

Primjena izotopa temelji se na njihovim različitim masama i, za radioaktivne izotope, na zračenju koje emitiraju. Kao snažni izvori zračenja izotopi se u radijacijskoj tehnologiji primjenjuju za sterilizaciju i mikrobiološku dekontaminaciju. Značajna je primjena izotopa za izotopno obilježavanje (markiranje), za što su posebno pogodni radioaktivni izotopi, jer se zračenje lako otkriva i mjeri s visokom osjetljivošću. Obilježavanje se sastoji u ugrađivanju takvih izotopa (obilježivač) u fizičke, kemijske i biološke strukture, gdje oni, sudjelujući u reakcijama i procesima, omogućuju praćenje puta pojedinih atoma ili molekula, a time i reakcijskoga mehanizma.

Izvori

Dobitnici Nobelove nagrade za kemiju
Kemičari
Mađarski znanstvenici

George Hevesy


Roberto Torres (født 6. april 1972) er en tidligere paraguayansk fodboldspiller.

Paraguays fodboldlandshold

|-
|1996||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paraguay

Roberto Torres


فقرة صدرية  هي إحدى فقرات العمود الفقري وعددها (12) فقرة تقع بين الفقرات العنقية والقطنية. تمتاز هذه الفقرات بالزيادة في حجمها تدرجاً من الأعلى إلى الأسفل إذ تكون الفقرة الثانية عشر أكبرها حجماً ولا توجد فتحة في النتوء المستعرض كما في الفقرات العنقية وتتمفصل هذه الفقرات مع الأضلاع. حيث يتمفصل رأس كل ضلع مع جسم فقرتين أحدهما موافقة للضلع بالعدد والأخرى تسبق الضلع عدداً، كما أن درنة الضلع تتمفصل مع القسم الأمامي للنتوء المستعرض للفقرة التي تحمل نفس رقم الضلع ومن هذا الترابط يترك وجيهان هلاليان الشكل علويان وسفليان عند جانبي الحافة العليا والسفلى لجسم الفقرة كما يترك وجيه مفصلي على القسم الأمامي للنتوء المستعرض وبهذه الصفات تتصف الفقرات الصدرية.

يكون النتوء الشوكي طويلاً ومائلاً إلى الأسفل وهي متقاربة لبعضها أما الفتحة الفقرية فهي شبة دائرية.
هنالك اختلافات بسيطة بين هذه الفقرات فالفقرة الصدرية الأولى تحمل وجيه مفصلي كامل الاستدارة عند الحافة العليا من كل جانب لتمفصل الضلع الأول ثم وجيهين هلالي الشكل عند الحافة السفلى اما نتوءها الشوكي فطويل وموازي لسطح الأرض.
والفقرة الصدرية التاسعة غالباً لا يتمفصل معها الضلع العاشر لذا تحمل فقط وجهين هلالي الشكل عند الحافة العليا فقط ولا تحمل وجيهان عند الحافة السفلى. والفقرة العاشرة تحمل وجيهين كاملي الاستدارة عند الحافة العليا فقط، لان الضلع الحادي عشر لا يرتبط بها لذا لا تحمل وجيهين مفصليين عند الحافة السفلى. أما الفقرة الحادية عشرة والثانية عشرة فتحمل كل منهما وجيهين منفصلين كاملي الأستدارة عند الحافة العليا لان الضلعين الحادي عشر والثاني عشر يتمفصلان كل مع فقرته الموافقة له بالعدد فقط لذا لا تحمل هاتان الفقرتان أوجه مفصلية عند الحافة السفلى اما النتوء المستعرض في كل منها فهو صغير ولا يوجد به وجيه مفصلي لان الضلع الحادي عشر والثاني عشر اضلاعة سائبة، ولا توجد بهما درنة ويمتاز جسم الفقرة الصدرية الثانية عشرة بكبر حجمها والذي يشبه حجم الفقرات القطنية وهي أكبر الفقرات الصدرية وأكبر الفقرات التي تعلوها بالعمود الفقري.

مراجع

انظر أيضا
 عمود فقري.
 ذنب الفرس.

صور إضافية

جراحة العظام
عظام الصدر
عظام العمود الفقري
مقالات تتضمن نصوصا من الطبعة العشرين لكتاب تشريح جرايز (1918)

فقرة صدرية


Kosmos 2390, ruski vojni komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Strijela-3 (br. 150 L (450)).
Lansiran je 8. srpnja 2002. godine u 06:35 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 1468 km u perigeju i 1508 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,49°. Spacetrackov kataloški broj je 27465. COSPARova oznaka je 2002-036-B. Zemlju obilazi u 115,72 minute. Mase je 200 kg.

Strijela-3 su sateliti namijenjeni vojnim i vladinim komunikacijama. Bili su jednostavni sustav pohrane-ispuštanja posebice koristan u prosljeđivanju (relejno) neesencijalna prometa između Ruske Federacije i prekomorskih postaja ili snaga.

Jedan je od dvaju lansiranih satelita lansiranih 8. srpnja 2002. godine.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1998 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
Prirodoslovno-matematički fakultet u Zagrebu - Matematički odsjek Goran Igaly: EH rječnik

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2391


The Convair RIM-2 Terrier was a two-stage medium-range naval surface-to-air missile (SAM), among the earliest SAMs to equip United States Navy ships. It underwent significant upgrades while in service, starting with beam-riding guidance with a  range at a speed of Mach 1.8 and ending as a semi-active radar homing (SARH) system with a range of  at speeds as high as Mach 3. It was replaced in service by the RIM-67 Standard ER (SM-1ER).

Terrier has also been used as the base stage for a family of sounding rockets, beginning with the Terrier Malemute.

History
The Terrier was a development of the Bumblebee Project, the United States Navy's effort to develop a surface-to-air missile to provide a middle layer of defense against air attack (between carrier fighters and antiaircraft guns). It was test launched from  on January 28, 1953, and first deployed operationally on the s,  and , in the mid-1950s, with Canberra being the first to achieve operational status on June 15, 1956. Its US Navy designation was SAM-N-7 until 1963, when it was redesignated RIM-2.

For a brief time during the mid-1950s, the United States Marine Corps (USMC) had two Terrier battalions equipped with specially modified twin sea launchers for land use that fired the SAM-N-7. The Terrier was the first surface-to-air missile operational with the USMC. The launchers were reloaded by a special vehicle that carried two Terrier reloads.

Initially, the Terrier used radar beam-riding guidance, forward aerodynamic controls, and a conventional warhead. It had a top speed of Mach 1.8, a range of only , and was only effective against subsonic targets. Originally, the Terrier had a launch thrust of  and weight of . Its original dimensions were a diameter of , a length of , and a fin span of . The cost per missile in 1957 was an estimated $60,000.

Even before it was in widespread service, the Terrier saw major improvements. The RIM-2C, named the Terrier BT-3 (Beam-riding, Tail control, series 3), was introduced in 1958. The forward control fins were replaced with fixed strakes, and the tail became the control surface. The BT-3 also had a new motor and featured an extended range, Mach 3 speed, and better maneuverability. The RIM-2D Terrier BT-3A(N) entered service in 1962 with a W30 1kt nuclear warhead, but all other variants used a 218 lb (99 kg) controlled-fragmentation warhead. The Terrier had 2 versions: BT-3(N) and HT-3. only the BT-3A carried the Nuclear Warhead, BT-3A(N).

When fired, and after booster separation, its corkscrew contrail progressed to the center of the beam. Reception of its location in the beam was accomplished by a small "Turn-style" antenna at the rear of the missile; this antenna also received the commands for detonation and self-destruct. The self destruct-command was sent a few milliseconds after the detonation command. The HT-3 was a SARH missile; it followed the reflected energy from the target. However, if jamming were encountered, it would passively home in on the jamming signal.

The Belknap class of DLG, redesignated CG, also carried the ASROC (Anti Submarine Rocket), which was launched from the same launcher as the Terrier. The Belknap class had 3 circular magazines in a triangle pattern. The bottom magazine contained the nuclear BT-3A(N) missiles and the Nuclear Anti-Submarine Rocket (ASROC). This was an additional safety feature in that it involved transferring the Nuclear Missile from the bottom ring to the upper ring and then to the launcher rails, which entailed many moving steps and time, preventing the accidental loading of a Nuclear Missile from one of the top two magazines.

The RIM-2E introduced SARH for greater effectiveness against low-flying targets. The final version, the RIM-2F, used a new motor that doubled effective range to .

The Terrier was the primary missile system of most US Navy cruisers and guided missile frigates built during the 1960s. It could be installed on much smaller ships than the much larger and longer-ranged RIM-8 Talos. A Terrier installation typically consisted of the Mk 10 twin-arm launcher with a 40-round rear-loading magazine, Some ships had extended magazines with 60 or 80 rounds, and the installation in Boston and Canberra used a bottom-loading magazine of 72 rounds.

The French Navy's Masurca missile was developed with some technology provided by the USN from Terrier.

The Terrier was replaced by the extended range RIM-67 Standard missile. The RIM-67 offered the range of the much larger RIM-8 Talos in a missile the size of the Terrier.

The system was decommissioned in USN service in 1995 and by the last foreign user, the Italian Navy, in 2006.

Combat service
On April 19, 1972, a Terrier missile fired by  shot down a North Vietnamese Air Force MiG-17F in the Battle of Dong Hoi.

Research use

Terrier has also been used, typically as a first stage in a sounding rocket, for conducting high-altitude research. The Terrier can be equipped with various upper stages, like the Asp, the TE-416 Tomahawk (not to be confused with the similarly named BGM-109 Tomahawk cruise missile), the Orion, or any of a variety of purpose-built second stages such as Oriole or Malemute. The booster also served as the basis for the MIM-3 Nike Ajax booster, which was slightly larger but otherwise similar, and has also seen widespread use in sounding rockets.

Terrier versions

Operators

  – after 1957 refit

 Italian cruiser Andrea Doria (C 553)
 Italian cruiser Caio Duilio (C 554)

Gallery

See also

 RIM-24 Tartar
 Terasca
 Masurca – a related project

References
 General Dynamics (Convair) SAM-N-7/RIM-2 Terrier

External links

 RIM-2 Terrier SAM intercepts a F6f drone
 "US Marines Terrier" YouTube video

Cold War nuclear missiles of the United States
Cold War surface-to-air missiles of the United States
Naval surface-to-air missiles
Naval surface-to-air missiles of the United States
Naval weapons of the United States
Nuclear anti-aircraft weapons
Surface-to-air missiles of the United States
Military equipment introduced in the 1950s

RIM-2 Terrier


Al Beheira poznat i kao Beheira (egipatski arapski: محافظة البحيرة Muḥāfẓet El Beḥra, IPA: [elbeħeːɾæ], "jezero") je obalni guvernat u Egiptu. Smješten je na sjevernom dijelu zemlje u delti Nila, a njegov glavni grad je Damanhur.

Pregled

Guvernorat Beheira zauzima važno strateško mjesto koje je locirano zapadno od grada-luke Rozete u delti Nila. Kroz njega prolaze četiri važne autoceste: Kairo-Aleksandrija pustinjska cesta, Kairska poljoprivredna cesta, međunarodna cesta i kružna cesta. Guvernorat Beheira također udomljuje nekoliko najvažnijih koptskih samostana u Wadi El Natrunu (Scetes), i sastoji se od 13 centara i 14 gradova

Privreda

Beheira ima važne grane privrede kao što su pamučna, kemijska, tekstilna i tkalačka (izrada tepiha), proizvodnja električne energije i ribolov.
Međutim, poljoprivreda je glavna grana privrede u dijelu guvernorata koji se nalazi u delti Nila, a pamuk je glavni usjev. Riža kao i ostale žitarice, zatim krumpir, šećerna repa, luk, kikiriki, rajčica i sezam također se uzgajaju, a blizu Aleksandrije se nalaze vinogradi. Ustava kod Rosette na ogranku Nila u Idfīni, 20 kilometara jugoistočno od Rosette, osigurava vodu za navodnjavanje tijekom niske (zimske) sezone i sprječava da morska voda uđe u kanale za navodnjavanje. Uz kanal Al-Nubāriyyah, u zapadnom dijelu pokrajine, veliki melioracijski projekti su pretvorili neplodnu zemlju u obradivo zemljište na kojem se uzgaja povrće. Uprava Taḥrīr je također poduzela izvedbu opsežnih projekata melioracije u zapadnom dijelu pokrajine, koji uključuju izgradnju stambenih objekata kao i zdravstvenih klinika. Natron se dobiva iz jezerske depresije Gharrāqat al-Barnūjī, 19 km južno od Damanhūra, i iz Al-Naṭrūn Wadi, u jugozapadnoj pustinjskoj oblasti. Sredinom sedamdesetih godina prošlog stoljeća otkrivene su velike rezerve prirodnog plina u obalnom dijelu Abū Qīr, pa se od tada odatle opskrbljuju električnom energijom industrije sjevernog dijela guvernorata Al-Buḥayrah kao i Aleksandrije. Guvernorat križaju dva Suez-mediteranska naftna cjevovoda. Grad Sadat, 92 kilometra sjeverozapadno od Kaira, sagrađen je krajem sedamdesetih godina uz autocestu Fu'ād al-Auwa kako bi udomio nove industrije i smanjio prekomjernu populaciju Kaira.

Stanovništvo

Prema procjenama stanovništva iz 2015. godine većina stanovnika guvernorata živi u ruralnim područjima, sa stopom urbanizacije od samo 19,5%. Od oko 5.804.262 ljudi koji žive u guvernoratu, u ruralnim područjima živi 4.674.346 ljudi, nasuprot samo 1.129.916 stanovnika koji žive u urbanim sredinama.

Uprava

Guvernoratm upravlja guverner, a 2017. godine egipatski predsjednik Abdel Fatah al-Sisi je imenovao Nadia Ahmed Abdou, prvu ženu na položaj guvernera u povijesti zemlje.

Izvori

Vanjske poveznice
Al-Buḥayrah
Guvernorat Al Beheira
El Beheira Governorate: Egypt, SOURCE: National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
El-Beheira Governorate

Egipatski guvernerati

Beheira


Fred Chase Koch [] (* 23. September 1900 in Quanah, Texas, USA; † 17. November 1967 am Bear River nahe Ogden (Utah), USA) war ein amerikanischer Chemieingenieur und Unternehmer, der eine Ölraffinerie gründete, aus der später als Koch Industries das zweitgrößte in Privatbesitz befindliche Unternehmen in den Vereinigten Staaten hervorging. In den 1930er Jahren war er maßgeblich daran beteiligt, die Sowjetunion durch den Bau von Raffinerien zu einem Ölindustrieland aufzuwerten und in Hamburg eine große Raffinerie für die Herstellung von Flugbenzin zu errichten.

Herkunft, Ausbildung und Familie
Fred C. Koch wurde in Quanah, Texas, als Sohn des holländischen Einwanderers Harry Koch geboren, der dort die Wochenzeitung Quanah Tribune-Chief herausgab und eine Druckerei betrieb. Fred schloss sein Studium am Massachusetts Institute of Technology (MIT) im Jahr 1922 als Chemieingenieur ab. 1932 heiratete er, inzwischen recht wohlhabend, die sieben Jahre jüngere Mary Robinson, nachdem sie einander erst einen Monat lang kannten. Sie hatten vier Söhne: Frederick (1933–2020), Charles (* 1935) und die Zwillinge David (1940–2019) und William (* 1940).

Als Vater war Koch sehr streng, und er verprügelte seine Söhne häufig. Auf Anraten einer Psychologin wurden sie recht früh auf verschiedene Internate geschickt.

Unternehmerkarriere

Fred Koch begann seine Karriere bei der Texas Company in Port Arthur, Texas, und wurde dann Chefingenieur bei der Medway Oil & Storage Company auf der Isle of Grain in Kent, England. 1925 gründete er in den USA seine eigene Firma.

Nachdem er 1927 ein verbessertes Verfahren zur Erdölraffination erfunden hatte, betrachteten ihn die großen Ölgesellschaften als Konkurrenten und verklagten ihn 1929 wegen angeblicher Patentverletzung. Der Rechtsstreit zog sich über 15 Jahre hin. Obwohl Koch schließlich, nachdem er nachweisen konnte, dass einer der beteiligten Richter bestochen worden war, im Rahmen eines Vergleichs 1,5 Millionen Dollar zugesprochen bekam, betrachtete er seitdem das amerikanische Rechtssystem als korrupt und nutzlos.

Angesichts der schwierigen Lage in den USA war Koch offen für Angebote aus Übersee. Tatsächlich erhielt er eine Anfrage aus der Sowjetunion, wo man ihn als Geschäftspartner aus seiner Zeit in England kannte und seine Sachkenntnis bei dem Aufbau eigener Ölraffinerien nutzen wollte. Er war zunächst skeptisch und hatte insbesondere kein Vertrauen, dass die Sowjets vereinbarte Zahlungen einhalten würden. Als diese bereit waren, ihn im Voraus zu bezahlen, ging er 1930 auf das Angebot ein, und seine Firma Winkler-Koch ermöglichte daraufhin den Bau von 15 Ölraffinerien, womit die Sowjetunion vom bloßen Röhol-Lieferanten zu einem eigenständigen Ölindustrieland aufstieg. Koch erhielt dafür 500.000 Dollar, während im kapitalistischen Westen aufgrund der Weltwirtschaftskrise kaum Gewinne zu machen waren. Dieses lukrative Geschäft lief 1932 aus, als die Sowjets entschieden, beim weiteren Ausbau ihrer Ölindustrie die ihnen nun bekannte Technologie zu kopieren. Koch blieb jedoch als technischer Berater weiterhin involviert.

1934 wendete sich der amerikanische Geschäftsmann und bekannte Nazi-Sympathisant William Rhodes Davis mit einer ähnlichen Anfrage an Winkler-Koch. Er wollte ein Öltanklager in Hamburg erwerben und zu einer großen Raffinerie ausbauen, wofür er bereits von Adolf Hitler persönlich eine Genehmigung erhalten hatte. Unter Kochs Regie entstand dort 1935 die drittgrößte Raffinerie des Dritten Reiches und zugleich eine der wenigen, die Flugbenzin herstellen konnten. Dies war von großer Bedeutung für Hitlers Kriegspläne. Koch blieb Nazi-Deutschland weiter verbunden, reiste in den folgenden Jahren oft dorthin, und 1938 schrieb er in einem Brief an seinen früheren Geschäftspartner Charles de Ganahl, dass er die Entwicklung in Deutschland wie auch die in Italien und Japan bewundere. Als 1941 die USA in den Zweiten Weltkrieg gegen diese drei Länder eintraten, wurde Koch zur Unterstützung der Produktion von Flugbenzin für die Air Force herangezogen. 1944 wurde die von ihm mit errichtete Raffinerie in Hamburg von amerikanischen Bombern zerstört.

In den USA baute Koch einen Konzern auf, der außer Ölraffinerien und Pipelines auch Rinderzucht betrieb. Als er 1967 starb, wurde der jährliche Umsatz auf 177 Millionen Dollar geschätzt.

Politik

Kochs politische Ansichten waren offenbar stark geprägt durch seine Erfahrungen in der Sowjetunion. Einige seiner Bekannten dort fielen Stalins "Säuberungen" zum Opfer, und ein Aufpasser schockierte ihn mit der Ankündigung, dass man bald die USA erobern werde. Später bedauerte er, zur Stärkung dieses Regimes beigetragen zu haben, und sein Sohn David erzählte, der Vater habe immer davon geredet, dass Regierungen etwas Schlechtes seien. In Nazi-Deutschland sah Koch jedoch ein Vorbild, das er in seinem oben erwähnten Brief an de Ganahl dem New Deal des Präsidenten Franklin D. Roosevelt gegenüberstellte. Roosevelt fördere Faulheit und die Abhängigkeit von der Regierung, während Deutschland zeige, wie man das überwinden könne, indem man die Menschen zu harter Arbeit aufrufe. Für seine ersten beiden Söhne engagierte er eine sehr strenge Hitler-Verehrerin aus Deutschland als Erzieherin.

1958 war Koch an der Gründung der erzkonservativen John Birch Society beteiligt, die vor allem durch die Verbreitung von Verschwörungstheorien wie der bekannt wurde, dass die USA im Geheimen von Kommunisten unterwandert würden und auch der amtierende Präsident Dwight D. Eisenhower ein kommunistischer Agent sei. Koch besuchte oft Veranstaltungen der Gesellschaft in Wichita und unterstützte sie großzügig. 1960 produzierte er im Selbstverlag das Buch A Businessman Looks at Communism ("Ein Geschäftsmann betrachtet den Kommunismus"), von dem er nach eigenen Angaben mehr als eineinhalb Millionen Exemplare verteilte. Darin stellte er dar, dass die beiden großen Parteien, die protestantischen Kirchen, öffentliche Schulen, Universitäten, Gewerkschaften, die Streitkräfte, das Außenministerium, die Weltbank, die UNO und die moderne Kunst Werkzeuge der Kommunisten seien. Benito Mussolinis Unterdrückung der Kommunisten lobte er, während er dem "schwarzen Mann" eine große Bedeutung in dem Plan der Kommunisten zuschrieb, indem diese durch sozialpolitische Maßnahmen Schwarze vom Land in die Städte lockten, wo sie einen bösartigen Rassenkrieg entfachen würden. In diesem Zusammenhang reiste er durch die Staaten und hielt Vorträge. Dabei zog er die Aufmerksamkeit des FBI auf sich, das in einem Bericht seine Thesen als "völlig absurd" einstufte.

Nach der Ermordung John F. Kennedys 1963 schaltete Koch ganzseitige Anzeigen in der New York Times und der Washington Post, in denen er den Attentäter Lee Harvey Oswald einer kommunistischen Verschwörung zuordnete und für den Beitritt zur John Birch Society warb. (Einige texanische Mitglieder dieser Gesellschaft hatten umgekehrt am Tag des Attentats in einer ebenfalls ganzseitigen Anzeige Kennedy beschuldigt, er würde den "Geist von Moskau" unterstützen.) 1964 unterstützte Koch die Nominierung Barry Goldwaters als Präsidentschaftskandidat der Republikaner, der gegen den Civil Rights Act von 1964 und für die Beibehaltung der Rassentrennung eintrat, aber bei der Wahl dem demokratischen Amtsinhaber Lyndon B. Johnson unterlag.

Nach einer Verurteilung wegen Steuerhinterziehung, die ihm hohe Nachzahlungen auferlegte, entwickelte Koch eine heftige Aversion gegen Steuern, verbunden mit der Befürchtung, er müsse wegen der Steuern das Unternehmen verkaufen. Daher entwickelte er verschiedene Strategien der Steuervermeidung. Einen Teil seines Vermögens wandelte er in einen Wohltätigkeitsfonds um, den er unter der Auflage, dass 20 Jahre lang alle Gewinne für wohltätige Zwecke gespendet werden mussten, ohne Erbschaftssteuer auf seine Söhne übertragen konnte.

Tod

Fred Koch starb 1967 auf der Jagd am Bear River in der Nähe des Großen Salzsees an einem Herzinfarkt. Zu diesem Zeitpunkt galt er als der reichste Mann in Kansas.

Literatur
 Fred C. Koch: A Business Man Looks at Communism. Selbstverlag, Wichita, Kansas 1960.
 U.S. Securities and Exchange Commission: Firmengeschichte, amtliche Veröffentlichung der US-Regierung vom 14. November 2005.
 Zwei rechte Strippenzieher : Die US-Brüder Koch investieren Millionen gegen den Umweltschutz. In: natur+kosmos. Februar 2012.
 Jane Mayer: Dark Money: The Hidden History of the Billionaires Behind the Rise of the Radical Right. Doubleday, New York 2016, ISBN 978-0-3855-3559-5.

Einzelnachweise

Erfinder
Koch Industries
Unternehmer (20. Jahrhundert)
US-Amerikaner
Geboren 1900
Gestorben 1967
Mann

Fred C. Koch


An Mycaranthes depauperata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood. An Mycaranthes depauperata in nahilalakip ha genus nga Mycaranthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mycaranthes

Mycaranthes depauperata


Fraternity of Man a fost o trupa muzicală psihedelică de blues rock americană din perioada anilor 1960. Au devenit faimoși pentru melodia lor, compoziția proprie "Don't Bogart Me", care a fost una din melodiile devenite faimoase odată cu filmul de cult din 1969, Easy Rider.

Membri originari ai trupei includeau trei muzicieni din formația lui Lowell George  The Factory – Richie Hayward (ulterior cu trupa Little Feat), Warren Klein și Martin Kibbee – cărora li s-au alăturat Elliot Ingber de la mult mai cunoscuta The Mothers of Invention și Larry Stash Wagner. Interpretările blues erau sub controlul muzical al lui Ingber, iar abordările psihedelice erau interpretate de Klein, incluzând compozițiile "Oh No, I Don't Believe It" (atribuită lui Ingber, datorată asociației sale cu trupa The Mothers of Invention). Formația s-a destrămat după înregistrarea și lansarea a două albume.

Discografie

The Fraternity of Man (1968), ABC Records ABCS-647, produs de Tom Wilson
Toate melodiile sunt creații proprii ale trupei Fraternity of Man, exceptând unde sunt indicate altfel.
Side One — (Prima față)
 "In the Morning" - 4:22
 "Plastic Rat" - 3:41
 "Don't Bogart Me" - 3:00
 "Stop Me Citate Me" - 2:50
 "Bikini Baby" - 2:03
 "Oh No, I Don't Believe It" - (Frank Zappa) - 6:15
Side Two — (A doua față)
 "Wispy Paisley Skies" - 2:22
 "Field Day" - 3:59
 "Just Doin' Our Job" - 2:21
 "Blue Guitar" - 4:23
 "Last Call for Alcohol" - 3:25
 "Candy Striped Lion's Tails" - 5:17
Compoziția trupei
 Lawrence "Stash" Wagner - vocalist principal, chitară
 Elliot Ingber - chitară
 Warren Klein - chitară, sitar, tamburine
 Martin Kibbee - chitară bas
 Richard Hayward - baterie, voce de fundal

Get It On! (1969), Dot Records DLP-25955, produced by Tom Wilson
Side One — (Prima față)
 "Boo Man" - 3:14
 "Don't Start Me Talkin'" - 2:40
 "Pool of Tears" - 2:46
 "The Throbber" - 3:40
 "Cat's Squirrel" - 3:20
 Side Two — (A doua față)
 "Too High to Eat" - 3:35
 "Forget Her" - 3:34
 "Coco Lollipop" - 3:00
 "Trick Bag" - 2:38
 "Mellow Token" - 5:33

X (1995), San Francisco Sound
Disc One (EP)
 Don't Bogart Me
 Bikini Baby
 Fherinst
 Fuck Her
 Everybody's Rockin'
Compoziția trupei
 diferită de alinierea (lineup) inițială

Referințe

Fondări în anii 1960
Cvintete muzicale
Formații rock psihedelic americane

Fraternity of Man


Ola Stavseng es un escultor noruego, nacido el  en Stordal, que vive en su distrito natal en Sunnmøre.

Se graduó en el Colegio de Arte de Bergen (1968-1971), la Academia Nacional de Arte de Noruega (1971-1973), la Academia de Arte de Estocolmo (1973-1975) y la Scuola del Marmo (1976-1978). Ha hecho varias esculturas en Aalesund , Brattvåg , Vestnes y Rauma.

Notas y referencias

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Noruega del siglo XX
Escultores de Noruega del siglo XXI
Escultores de Noruega en Italia
Escultores de Noruega en Suecia
Noruegos del siglo XXI

Ola Stavseng


Robin Maulun (né le  à Pessac en Gironde) est un joueur français de football qui évoluait au poste de milieu de terrain.

Biographie

Carrière en club

Originaire de la Gironde, il évolue dans plusieurs clubs de son département avant d'entrer au centre de formation des Girondins de Bordeaux en 2009.

Maulun débute avec l'équipe réserve en 2012, puis fait ses débuts avec l'effectif professionnel en 2015. En effet, Maulun participe en  à la préparation d'avant-saison sous les rênes de Willy Sagnol, qui lui fait jouer son premier match en pro le  lors d'un match de Ligue Europa, entrant en jeu à la 84 minute d'un match contre les chypriotes de l'AEK Larnaca.

Il foule les pelouses de Ligue 1 pour la première fois lors de la dernière journée du championnat 2015-16, au cours d'une rencontre contre le SM Caen. Mais une blessure à la cheville en plus du départ de Sagnol qui lui faisait confiance empêche finalement Robin Maulun de s'imposer sous le scapulaire (il ne jouera que cinq matchs).

Il part donc en 2017 pour le club de Trélissac FC et y reste une saison, avant de signer pour le club néerlandais du SC Cambuur.

Carrière en sélection

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur des Girondins de Bordeaux
Joueur du Trélissac FC
Joueur du Cambuur Leeuwarden
Naissance à Pessac
Naissance en novembre 1996

Robin Maulun


Ante Petričić (slikar)
Ante Petričić (agronom), mljekarski stručnjak
Ante Petričić, nogometaš

Ante Petričić