Pacific Highway is a  national highway and major transport route along the central east coast of Australia, with the majority of it being part of Australia's Highway 1. The highway and its adjoining Pacific Motorway between Brisbane and Brunswick Heads and Pacific Motorway between Sydney and Newcastle links the state capitals of Sydney in New South Wales with Brisbane in Queensland, approximately paralleling the Tasman Sea and the Coral Sea of the South Pacific Ocean coast, via regional cities and towns like Gosford (Central Coast NSW), Newcastle, Taree, Port Macquarie, Kempsey, Coffs Harbour, Grafton, Ballina, Byron Bay, Tweed Heads and the Gold Coast, which is part of Queensland. Additionally, between Brunswick Heads and Port Macquarie (excepting for a short stretch around Coffs Harbour), the road is also signed as Pacific Motorway, but has not been legally gazetted as such.

Pacific Highway no longer includes former sections of the highway between Brunswick Heads and Brisbane that have been legally renamed. As such, the highway stops short of the Queensland border near the Gold Coast. It is one of the busiest highways in Australia and was reconstructed as a controlled-access highway (motorway) and limited-access road (dual carriageway) standards between Hexham and the Queensland border between 1996 and December 2020, excepting a portion of remnant surface road around Coffs Harbour, with major construction of the Coffs Harbour Bypass expected to commence in 2023.

Route

Pacific Highway can be broken into the following sections:
 Brisbane to New South Wales / Queensland border: completely replaced by Pacific Motorway
 New South Wales / Queensland border to Brunswick Heads: upgraded to motorway standard as part of the 1996 Upgrade Masterplan and renamed Pacific Motorway in 2013
 Brunswick Heads to Hexham: conversion to dual carriageway or freeway standards completed in 2020, as part of the 1996 Upgrade Masterplan.
 Hexham to Wahroonga: replaced by Pacific Motorway (also known as Sydney–Newcastle Freeway and formerly the F3 Freeway) as the national route between Wahroonga and Beresfield in sections between 1965 and 1993.
 Wahroonga to Sydney CBD: divided metropolitan road, formerly a Metroad route; the route via M2 (Lane Cove Tunnel and M2 Hills Motorway) and NorthConnex as a motorway alternative.

Pacific Highway passes through some of Australia's fastest growing regions, the NSW's Central Coast and North Coast and also the Brisbane–Gold Coast corridor, with tourism and leisure being the primary economic activity. Hence the traffic is heavy, particularly during holiday seasons, resulting in major congestion. For direct Sydney–Brisbane travel, New England Highway is an alternative that passes through fewer major towns and carries less local traffic. Another alternative route is via the scenic Bucketts Way and Thunderbolts Way to the Northern Tablelands at Walcha before rejoining New England Highway at Uralla. This route reduces the distance of the Sydney to Brisbane trip by about .

Major cities and towns along Pacific Highway include: Gosford, Wyong, Newcastle, Taree, Port Macquarie, Kempsey, Coffs Harbour, Grafton, Ballina and Byron Bay, all in New South Wales; and Gold Coast in Queensland.

Major river crossings include the Hawkesbury, Hunter, Myall (just to the east of Bulahdelah), Manning (south of Coopernook), Hastings (west of Port Macquarie), Macleay (just to the east of Frederickton), Nambucca (near Macksville), Bellinger (near Raleigh), Clarence (via the Harwood Bridge near Maclean), Richmond (at Ballina), Brunswick, and Tweed rivers.

Sydney to Kariong
From Sydney, Pacific Highway starts as the continuation of Bradfield Highway at the northern end of the Sydney Harbour Bridge, immediately north of the Sydney central business district and is the main route as far as the suburb of Wahroonga. From the Harbour Bridge to Gore Hill Freeway at Artarmon, no route number has been assigned, and from Gore Hill Freeway to Wahroonga, the Pacific Highway is designated route A1. When the Warringah Freeway was built in the late 1960s, southbound traffic was diverted through North Sydney via Mount Street. In October 1985 it was again diverted via Berry Street.

From Wahroonga, Pacific Highway is mostly parallel to the freeway until Kariong (at which point it diverts into the Central Coast through Gosford and Wyong). The section of the highway from Cowan to Kariong follows a scenic winding route with varying speed limits, typically .

Kariong to Hexham
The section of what was formerly Pacific Highway from Wiseman's Ferry Road junction at Kariong, through to Pacific Highway exit at Gosford (adjacent to Brian McGowan Bridge), has been redeclared as Central Coast Highway with route number A49. Then the highway continues north without a route number through the Central Coast suburbs of Ourimbah and Wyong as a regional route before meeting with a spur of Pacific Motorway near Doyalson numbered as route A43. At this point Pacific Highway is signed route A43 for most of its length, and is a four-lane regional highway passing Lake Macquarie and on through the suburbs of the cities of Lake Macquarie and Newcastle before rejoining route A1 at Hexham.

From Bennetts Green to Sandgate it is supplemented by the Newcastle Inner City Bypass, through New Lambton and Jesmond. Two sections of the bypass, Bennetts Green-Rankin Park and Jesmond-Sandgate, are of motorway standard.

North of Hexham

From Hexham, Pacific Highway passes up the NSW north coast to Brunswick Heads where it becomes Pacific Motorway through to Brisbane.

Gazette definition
Pacific Highway used to be an undivided road from Sydney to Brisbane when it was first proclaimed. Since the most recent declaration of the highway in the April 2010 gazette, the New South Wales section of the highway is officially made up of four separate sections: Warringah Freeway, North Sydney to Gosford Interchange near Kariong; Henry Parry Drive, Wyoming to Pacific Motorway at Ourimbah Interchange; Wyong Road, Tuggerah to Hunter Street, Wickham; and Maitland Road, Warrabrook to the state border with Queensland. Since February 2013, the freeway section of the highway north of Brunswick Heads is also concurrently gazetted and is named and signposted Pacific Motorway. South of here, the section between Brunswick Heads and Bruxner Highway near Ballina is also signposted Pacific Motorway, however it is not declared as so in the gazette as of February 2019, therefore it remains as only Pacific Highway in the gazette. Confusingly, former sections of the highway removed from the gazette, such as between Gosford and Tuggerah, are still signposted as Pacific Highway.

Former sections
Former sections of Pacific Highway were created when the sections were removed from the gazette definition, or were bypassed by new sections of Pacific Highway. However, as mentioned, some former sections of Pacific Highway that were removed from gazette definition continue to be referred and signposted as Pacific Highway.

Removed from gazette definition
Between Sydney and Hexham or Newcastle, some sections of the highway were re-gazetted as other roads and/or not gazetted as part of Pacific Highway anymore. However,  many of these are still referred to and signposted as Pacific Highway.

The first two sections of the highway to be removed from the gazette was the Calga to Kariong section and a section in Gosford between Racecourse Road/Etna Street and Brian McGowan Bridge in November 1996. The remaining section within Gosford, between Kariong and Brian McGowan Bridge, was re-gazetted and renamed Central Coast Highway in August 2006. These changes resulted in the previously undivided section between Ourimbah and Sydney to be split into two: Kariong to Sydney, and Ourimbah to Wyoming.

The April 2010 gazette removed the sections between Racecourse Road/Etta Street and Henry Parry Drive/Pemmel Street in Gosford, between Ourimbah and Tuggerah, and between Hunter Street and Industrial Drive in Newcastle from the existing declaration of the highway, but redeclared the section between Calga and Kariong. , this is the most recent gazette to redefine the declaration of Pacific Highway. Even though these three removed sections are not gazetted as part of Pacific Highway any more, street signage continues to show "Pacific Highway" and maps often show both the current road name and "Pacific Highway" together.

In Queensland, Pacific Highway used to go into Brisbane, however, most sections have been renamed to other roads or highways. For example, the section of Pacific Highway between Coolangatta and Currumbin is now part of Gold Coast Highway.

Bypassed
Sections of the highway between Hexham and the Queensland/NSW border that were bypassed and replaced by new sections of Pacific Highway, were renamed and downgraded to local roads, and are no longer part of Pacific Highway. As the new sections are just bypasses, this meant that the section between Hexham and Queensland border is still a continuous route. Prominent bypassed sections of the highway between Hexham and the border include:
the former  section Twelve Mile Creek and Taree through Stroud and Gloucester, with the new route over mostly dirt roads gazetted in 1952. The affected roads were upgraded over a number of years, including the construction of major bridges to replace the low level crossing at Nabiac and the ferry at Karuah. The upgrading of the northern section was completed first and through traffic ran temporarily over the road between Bulahdelah and Booral. The southern part from Bulahdelah to Twelve Mile Creek via Karuah was completed about 1960. The old section was later renamed Bucketts Way.
the former  section through Kempsey and Frederickton which included the site of the Kempsey bus crash. This section was replaced by a new freeway bypass and bridge over the Macleay River in 2013 and 2016, and was renamed the Macleay Valley Way.
the former  between Eungai Creek and Raleigh via Macksville and Nambucca Way. This section was bypassed in 2016 and 2018 and was renamed Giinagay Way
the former  section between Glenugie and Maclean via Grafton which included the site of the Grafton bus crash. This section was replaced by a new alignment of the highway in 2020 and was renamed Big River Way.

In May 2009, the portion of the Tugun Bypass (newly opened in June 2008) within New South Wales boundaries was declared as the new alignment of Pacific Highway between Tweed Heads interchange and the Queensland border. The  older bypassed alignment along Tweed Heads Bypass (opened 1992) towards the border at Coolangatta was gazetted as Gold Coast Highway instead, extending the already existing Gold Coast Highway in Queensland, into New South Wales. The Tugun Bypass was handed over to the NSW government in June 2018. The section of the bypassed highway within Queensland borders between Stewart Road and Gold Coast Highway was officially renamed Tugun-Currumbin Road, but is signposted as Stewart Road.

History

Initially, the primary mode of transport of the coastal areas between Sydney and Brisbane was by boat. From the roads radiating out from the port towns, the intervening hills were eventually crossed to create a continuous route along the coast, but this did not occur until the first decade of the 20th century. By contrast, a continuous inland route from Newcastle to Brisbane via the Northern Tablelands had been in existence since the 1840s. A direct coastal route between Sydney and Newcastle was not completed until 1930, and completion of the sealing of Pacific Highway did not occur until 1958 (at Koorainghat, south of Taree). The last of the many ferries across the coastal rivers was not superseded by a bridge until 1966 (the Harwood Bridge across the south channel of the Clarence River – the north channel had been bridged in 1931).

Between 1925 and 1930 the then-Main Roads Board reconstructed a route between Hornsby and Calga that had been abandoned some forty years earlier, in order to provide a direct road link between Sydney and Newcastle. In addition a replacement route, from Calga into the gorge of Mooney Mooney Creek and up to the ridge at Kariong above Gosford, was also required. This new Sydney–Newcastle route via Calga and Gosford was some  shorter than the previous route via Parramatta, McGraths Hill, Maroota, Wisemans Ferry, Wollombi and Cessnock. At first Peats Ferry was reinstituted to cross the Hawkesbury River, with construction of the bridge not beginning until 1938, due to the Great Depression. Due to the onset of World War II, the Peats Ferry Bridge was not completed until May 1945.

The passing of the Main Roads Act of 1924 through the Parliament of New South Wales provided for the declaration of Main Roads, roads partially funded by the State government through the Main Roads Board (later the Department of Main Roads, and eventually Transport for NSW). Great Northern Highway was declared (as Main Road No. 9), running from North Sydney via Hornsby, Peat's Ferry, Gosford, Swansea and Newcastle to Hexham (still under construction), and North Coast Highway was declared (as Main Road No. 10), running from Hexham, Stroud, Gloucester, Taree, Port Macquarie, Kempsey, Coffs Harbour, South Grafton, Ballina, Byron Bay, Mullumbimby, and Murwillumbah to Tweed Heads, on the same day, 8 August 1928. With the passing of the Main Roads (Amendment) Act of 1929 to provide for additional declarations of State Highways and Trunk Roads, these were amended to State Highways 9 and 10 on 8 April 1929.

In Queensland, the main South Coast Road - originally built as a series of small roads linking the dairy and sugar farms south of Brisbane to the main railway line - was declared as Pacific Highway in December 1930. In New South Wales, a section of State Highway 9 (Great Northern Highway) from Hexham to Sydney, was re-declared as part of as State Highway 10; its entire length (including North Coast Highway from Hexham to the state border with Queensland, and the newly-added section of Great Northern Highway) was renamed Pacific Highway on 26 May 1931; Great Northern Highway was truncated to meet Pacific Highway at Hexham (and was later renamed to New England Highway in 1933).

Until the 1990s most road freight between Sydney and Brisbane passed along New England Highway instead, due to the easier topography of the Northern Tablelands it traverses. Between 1950 and 1967, traffic on Pacific Highway quadrupled due to the attraction of coastal towns between Sydney and Brisbane for retirement living and tourism.

1989 Grafton and Kempsey bus crashes
Two major coach accidents on Pacific Highway in 1989 near Grafton (in which 21 people died) and at Clybucca near Kempsey (in which 35 people died) resulted in a public outcry over the poor quality of the road and its high fatality rate. Pacific Highway was never part of the federally funded system of National Highways. This appears to be because when the federal government funding of the 'national highway' system began in 1974, the longer New England Highway was chosen rather than Pacific Highway as the Sydney–Brisbane link, due to its easier topography and consequent lower upgrade costs.

1990s
In 1994, the Roads and Traffic Authority considered the environmental impact statement of a proposal for a toll road between Coolongolook and Possum Brush. The proposal was from Snowy Mountains Engineering Corporation Ltd and Travers Morgan Pty Ltd.

Until December 1997, a short  section of the highway between Ourimbah and Kangy Angy was used by Sydney–Newcastle Freeway traffic as there was no freeway alternative. This section of Pacific Highway was designated as part of National Route 1 and subsequently National Highway 1. It was also upgraded to dual carriageway in the early 1970s. Due to the shared freeway and highway traffic, the at-grade interchanges between the freeway and the highway at Ourimbah and Kangy Angy became bottlenecks during peak times. In December 1997, the Ourimbah Creek Road to Kangy Angy stage of the freeway, located 150 m west of the highway, opened to traffic. The new freeway section was one of the last sections of the freeway to be completed and was referred to as the "missing link" of the freeway. Pacific Highway was bypassed and reduced to one lane per direction, and the northbound carriageway and bridge over Ourimbah Creek north of Palmdale Road were removed. The at-grade interchange between the freeway and the highway at Kangy Angy was also removed.

The section of the highway from Cowan to Kariong follows a scenic winding route with varying speed limits, typically . This section was damaged quite severely during severe weather in June 2007. Five people died when a bridge over Piles Creek collapsed and the entire section was closed due to subsidence  further south. The road was reopened in 2009 when the Holt-Bragg Bridge was opened, named after the family that had perished.

The New South Wales section of Pacific Highway from Brunswick Heads to the state border with Queensland was re-declared as part of Pacific Motorway in February 2013.

The passing of the Roads Act of 1993 through the Parliament of New South Wales updated road classifications and the way they could be declared within New South Wales. Under this Act, Pacific Highway today retains its declaration as Highway 10, across all four of its gazetted sections, from the state border with Queensland (via Pacific Motorway) to North Sydney.

2000s and beyond
Pacific Highway was signed National Route 1 across its entire length in 1955. With the conversion to the newer alphanumeric system in 2013, this was replaced with route M1 for sections classified as a motorway, and route A1 for sections classified as a highway (except between Hexham and Wahroonga, where it is designated route A43 through most of the Central Coast between Hexham and Doyalson, and route B83 between Kariong and Wahroonga).

1996 upgrade masterplan

Four lane dual carriageway standard

The highway was heavily used by interstate traffic and its upgrade was beyond the resources of the New South Wales government alone. The NSW and federal governments argued for years about how the responsibility for funding the highway's upgrade should be divided between themselves, only coming up with a mutually acceptable upgrade package just after the 1996/97 financial year.

As part of a joint New South Wales and federal funding arrangement and upgrade masterplan, single carriageway sections from Tweed Heads to Hexham were progressively converted to freeway or dual carriageway standards commencing in 1996. At the time, the plan targeted to have Pacific Highway upgraded to dual carriageway by 2016. The strategy divided the remaining sections into three levels of priority:
 Priority 1: Tweed Heads to Ballina, Port Macquarie to Hexham, Woolgoolga to Raleigh
 Priority 2: Raleigh to Port Macquarie
 Priority 3: Ballina to Woolgoolga

In the meantime, numerous sections of existing single carriageway road were upgraded by re-alignments and safety improvement work including the addition of overtaking lanes, pavement widening and median barriers. Overall the highway became safer and travelling times were substantially reduced, particularly during holiday periods..

The four lane dual carriageway upgrade of the highway was completed in December 2020. Continuous dual carriageway, much of it freeway standard, now extends from  in Newcastle to the Queensland border. As of completion, about 15 billion have been invested in the upgrade by the federal and state governments, and fatalities have dropped by more than 75% since the upgrade started in 1996.

Coffs Harbour Bypass
The Coffs Harbour Bypass is a proposed  realignment of Pacific Highway that bypasses the city of Coffs Harbour, bypassing up to 12 sets of traffic lights. It will be built as a four lane freeway with three tunnels. It is the last section of the Pacific Highway Upgrade, and will be funded by the state and federal governments. The project was granted planning approval by the state government in November 2020 and the federal government in December 2020. Tenders for its construction were let in June 2022, with major construction expected to commence in early 2023 and completion expected in late 2026.

Motorway standard upgrade
The highway was upgraded to dual carriageway that is either an arterial standard (Class A) or a motorway standard (Class M). The Class M sections between Woolgoolga and Ballina are:
Thrumster to Eungai Rail
Congarinni to Boambee
Woolgoolga to Halfway Creek
Glenugie to Harwood
Woodburn to Pimlico

Following the dual carriageway upgrade, the only remaining project of the Pacific Highway Upgrade is the Coffs Harbour Bypass. Additionally, the M1 to Raymond Terrace project, which is classified as a separate project, will be a motorway extending and connecting the Pacific Motorway (Sydney to Newcastle section) to the upgraded Pacific Highway at Raymond Terrace. The M1 to Raymond Terrace project is currently in the planning stage and is expected to be completed by 2028.

Projects

Funding issues
In 2007 mounting pressure was placed on the federal government to provide additional funding for the highway. On 10 October 2007 the Federal Minister for Transport and Regional Services pledged $2.4 billion in funding for the highway, subject to dollar for dollar funding by the NSW state government. However, the NSW state government refused to match funding. In the lead up to the 2007 federal election, then opposition leader Kevin Rudd pledged $1.5 billion in funding. As part of Auslink 2 (Nation Building Program), the federal government announced in its 2009 federal budget that $3.1 billion would be spent on the highway up until 2014 at which time just 63% of the highway would be duplicated. The NSW government will spend just $500 million over that same period, with $300 million cut as a result of the 2008 mini budget.

From time to time, there are proposals in the media for the private sector to build a fully controlled-access high-speed tollway between Newcastle and the Queensland border, possibly using the BOT system of infrastructure provision. Nothing eventuated from these proposals.

Other upgrades
Other sections of Pacific Highway (between Hexham and Sydney) have been upgraded or proposed to be upgraded:
 The section of Pacific Highway between Ourimbah Street and Parsons Road at  is being duplicated , including a rail bridge over the Sydney to Newcastle rail line.
 Since December 2020, the  section (Maitland Road) between Newcastle Inner City Bypass and New England Highway is being proposed to be widened from four lanes to six lanes.

Former route numbers
Pacific Highway was signed National Route 1 along its entire length in 1955. Over time, as road projects reallocated the route, or bypassed it entirely, these remaining sections were replaced with others. Former road routes of Pacific Highway have included:
 National Route 1 (1955–2013): –
 National Route 1 (1955–1988) /  State Route 111 (1988–2013): –
 National Route 1 (1955–1979) /  State Route 83 (1979–2013): –
 National Route 1 (1955–1993) /  Metroad 1 (1993–2013): –
 National Route 1 (1955–1992) /  State Route 14 (1992–1998) /  Metroad 10 (1998–2007): –
 National Route 1 (1955–1992): –

Safety

The Pacific Highway was one of the most dangerous and deadly stretches of road in Australia, partly due to its high traffic levels. Between 1995 and 2009, over 400 people died on the highway. In 1989, two separate bus crashes, the Grafton bus crash (in which 21 people died) and the Kempsey bus crash (in which 35 died) on the highway were two of the worst road accidents in Australia's history. In 2010, 38 people died on Pacific Highway, and in 2011, 25 people. Over the past 15 years, the New South Wales Roads & Traffic Authority reports that about 1,200 people have been injured each year.

In January 2012, a ute swerved into the path of a B-double truck, which then veered off road and crashed into two houses at Urunga. 11-year-old boy Max McGregor, who was sleeping in one of the houses, and the ute driver died from the incident. Another seven people were taken to Coffs Harbour Hospital. It was found that the ute driver had a blood alcohol concentration of 0.245, five times over the limit and is equal to about 25 to 30 standard drinks. The section of the highway through Urunga was bypassed in 2016.

Much of the danger of Pacific Highway lay in the fact that it contained long stretches of undivided road along which all types of vehicles, including private automobiles, buses, vans and trucks, simultaneously travelled at speeds approaching and in excess of . The undivided sections carried a high risk of head-on collisions. This was relieved to an extent by the provision of regular passing lanes, but these did not fully cope with the high level of traffic during holiday periods. After the 1989 crashes, the investigating coroner, Kevin Waller, recommended that the highway be fully divided along its entire length. Motorists surveyed by the National Roads and Motorists' Association (NRMA) voted Pacific Highway the worst road in New South Wales in 2012.

Major intersections

The major intersections of Pacific Highway, spread over  on the eastern seaboard of New South Wales comprise a mix of freeway grade-separated conditions, suburban and urban roads. Between Pacific Motorway at Brunswick Heads in the north, and the highway's southern terminus at Bradfield Highway and Cahill Expressway in North Sydney, major intersections include:
 Ewingsdale Road (B62)
 Bruxner Highway (B60)
 Big River Way (B76) – towards Gwydir Highway
 Big River Way (B91) – towards Summerland Way
 Waterfall Way (B78)
 Oxley Highway (B56)
 New England Highway (A43)
 Nelsons Bay Road (B63)
 Parry Street (A15)
 Newcastle Inner City Bypass (A37)
 Sparks Road (B70)
 Central Coast Highway (A49)
 Motorway Link (A43)
 Cumberland Highway (Pennant Hills Road) (A28)
 Mona Vale Road / Ryde Road (A3)
 Gore Hill Freeway (M1)
 Lane Cove Tunnel (M2)
 Gore Hill Freeway (M1)
 Warringah Freeway (M1)

See also

 Highways in Australia
 List of highways in New South Wales

References

External links
 Pacific Highway Upgrade project page

City of Lake Macquarie
Newcastle, New South Wales
Port Stephens Council
Roads in the Hunter Region
Highways in New South Wales
Highway 1 (Australia)

Pacific Highway (Australia)


Houndstooth (hounds tooth check, hound's tooth, dogstooth, dogtooth, dog's tooth, "pepitatern" eller pied-de-poule (hanefjed)) er et to-tonet tekstilmønster af brudte tern eller abstrakte firtakkede figurer, oftest i sort og hvid. Klassisk houndstoothmønster er fx tessellation.

Når mønstret er meget småt kaldes det puppytooth (hvalpetern på dansk).

Vævning

Traditionelle houndstooth-tern laves ved skiftende bånd af fire mørke og fire lyse tråde i både trend og islæt, der væves i en simpel 2:2 twill: to over/to under som trend og én tråd i overgangen.

Historie

Den ældste houndstooth er Gerum-kappen, der er et stykke tøj der blev fundet i en svensk tørvemose dateret til mellem år 360 og 100 f.Kr.

I 1933 brugte firmaet De Pinna mønsteret til både mænd og kvinder. Og desuden gun club-tern og skotske plaidmønstre som en del af deres forårskollektion til mænd.

Overdimensioneret houndstoothmønster blev brugt i Alexander McQueens efterårskollektion fra 2009 Horn of Plenty. Mønstrene var en reference til Christian Diors signatur-jakkesæt i tweed.

Moderne houndstooth kan være vævet uld-stof fra Lowlands i Skotland, men bruges i andre materialer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tekstilmønstre

Houndstooth


المصادفة أو الصُدفة أو الحدث الآني هو وقوع حدثان أو أكثر في نفس الوقت. وقد يكون ذلك في نفس المكان أو يبعدان عن بعضهما . ويهمنا في الفيزياء وقوع حدثان أنيا ويكون بينهما علاقة فيزيائية طبيعية أو تآثر نظرا لتعلق كل منهما بالآخر من وجهة السببية. فمثلا إذا فتحت مفتاح النور أضاء المصباح . فسبب إضاءة المصباح هو مرور التيار الكهربائي فيه عن طريق المفتاح الكهربائي.
أما إذا كنت جالسا تأكل ورن الهاتف فلا توجد علاقة بين الحدثين، وعملية الأكل لم تتسبب في رنين الهاتف . وإنما السبب في رنين الهاتف هو أن صديقك حاول الاتصال بك عن طريق تشغيله الهاتف .

الشعور الحسي
بالنسبة إلى الإحساس الفسيولوجي نقول بأن حدثين قد وقعا آنيا إذا كان الوقت الفاصل بينهما أقصر من المدة الزمنية التي تفرق فيها إحدى الحواس بين الحدثين . وتبلغ تلك الفترة الزمنية للتفرقة بين حدثين متتابعين بالنسبة إلى الرؤية بين 20 إلى 30 مللي ثانية . وبالنسبة لحاسة السمع فتبلغ الفترة الزمنية للتفريق بين صوتين متتاليين 3 إلى 4 مللي ثانية . أي أننا نستطيع التفرقة بين صوتين متتاليين إذا كانت الفترة بينهما أكبر من أربع ثانيةثوان . أما إذا حدث صوتان وبينهما 2 مللي ثانية فقط فإننا لا نستطيع التفرقة بينهما ويبدوان لنا كما لو كانا قد حدثا آنيا ونشعر بهما كصوت واحد . عام

مراجع

روابط خارجية
 Collection of Historical Coincidence, nephiliman.com (web.archive.org)
 Unlikely Events and Coincidence, Austin Society to Oppose Pseudoscience
 Why coincidences happen, UnderstandingUncertainty.org
 The Cambridge Coincidences Collection, University of Cambridge Statslab
 The mathematics of coincidental meetings
 Strange coincidences

احتمالات
تزامنية
سببية
فلسفة الزمن
فلسفة العقل
فلسفة الفيزياء
فورتيانية
مصادفات
مفاهيم ميتافيزيقية

مصادفة


The American Anti-Slavery Group (AASG) is a non-profit coalition of abolitionist organizations that engages in political activism to abolish slavery in the world.  It raises awareness of contemporary slavery, particularly among the chattel slaves of Mauritania and Sudan, raises funds to support relief and aid to enslaved populations and escaped former slaves, and lobbies government officials to increase their efforts. AASG'

AASG was co-founded in 1993 by Charles Jacobs (who served as its first research director) with African human rights activists Mohamed Athie of Mauritania and David Chand of Sudan.

Incorporated in Newton, Massachusetts, the AASG reports having "many associates and 30,000 members around the world."  Recent officers include: Mohamed Athie (past president) and Charles Jacobs (past clerk and treasurer; current president and member of board of directors).

AASG maintains close ties to The Sudan Campaign, for which Charles Jacobs serves as a co-chairman.

AASG central components
Awareness
AASG says that the first step in eradicating slavery is educating the public that it still exists. AASG builds awareness through publications, school curricula, conferences, and a Speakers' Bureau — consisting mainly of survivors of slavery.
Advocacy
ASG advocates for the freedom of those degraded by slavery through government lobbying and online campaigns, which locate pressure points in corporations that benefit from slavery, governments that tolerate human bondage, and leaders who remain silent.
Activism
On their website, AASG state that they have a network of activists around the world who are passionate about freedom. Grassroots activism takes the form of rallies, candlelight vigils, freedom marches, petitions and letter-writing campaigns.
Aid
AASG partners with organizations working on the ground to provide rehabilitation and support to victims of slavery. By providing food, shelter, education, and rehabilitation, AASG equips survivors with the tools they need to rebuild their lives.Modern-day slavery
On June 4, 2008 the U.S. released a trafficking in persons report. In this report Secretary of State Condoleezza Rice stated, "Trafficking and exploitation plague all nations, and no country, even ours, is immune."

Controversies
The AASG claims of contemporary slavery have been met with criticism from BBC journalist David Hecht.

Hecht has challenged the AASG claims of rampant slavery in Sudan.  "Yes, there is a slave (and master) mentality in Africa, but nothing like the dehumanized institutions that Frederick Douglass had to fight in America." He also reported that Western media are often naïve misunderstandings of the facts. Claiming that outside those areas controlled by the Sudanese Government, the old practice of intertribal feuding continues. In these raids prisoners are taken, who must then be ransomed. What looks like the purchase of slaves is actually the redemption of prisoners of war.

Anti-Slavery International has also stated that, 'The charge that government troops engage in raids for the purpose of seizing slaves is not backed by the evidence.'Peter Verney, 'Slavery in Sudan', Sudan Update and Anti-Slavery International, London, May 1997.  p. 20

Controversy of redemption program
The AASG supported program of arrangement of payment to human traffickers for the "freedom" of slaves has come under fire. Aid workers, missionaries, and even the rebel movement that facilitates the redemption of slaves in the claim it is often an elaborate scam or a "corrupt racket." Groups, including the Sudan Embassy, Canada, state that the practice of paying the rebels prolongs the war, while others claim it brought the "perverse incentives" of slavery in many areas."Ripping Off Slave 'Redeemers': Rebels Exploit Westerners' Efforts to Buy Emancipation for Sudanese", The Washington Post, 26 February 2002 Manase Lomole Waya, who runs Humanitarian Assistance for South Sudan, a group based in Nairobi, praises AASG for its effort, but brings a warning: "We welcome them for exposing the agony of our people to the world," he said. "That part is good. But giving the money to the slave traders only encourages the trade. It is wrong and must stop. Where does the money go? It goes to the raiders to buy more guns, raid more villages, put more shillings in their pockets. It is a vicious circle."

Charles Jacobs, president of the American Anti-Slavery Group, concedes there is an increase in slave-taking since 1995 in terms of the growing intensity of the Sudanese war, but rebukes characterizations that it creates a market for the slave trade. He asserts that although war is the context for the slave trade, it cannot be the main cause. Thus, the transactions to free slaves do not contribute to the cycle of violence in the Sudan.

See also
 Contemporary slavery
 Human trafficking

Notes

External links
American Anti-Slavery Group Profile at ArriveNet.  [Some of the website links are outdated.]iAbolish — Web Portal of the American Anti-Slavery Group Freeing Modern-Day Slaves: Program 15'' Interview with Charles Jacobs, produced by  Human Media [catalog entry].
 The Sudan Campaign

Organizations that combat human trafficking
Organizations established in 1994
Non-profit organizations based in Massachusetts
American abolitionist organizations
Contemporary slavery

American Anti-Slavery Group


32007 Amirhelmy este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
32007 Amirhelmy este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 6,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 32001-33000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

32007 Amirhelmy


Fritz Thiedemann (; 3 March 1918 – 8 January 2000) was a German equestrian, considered to be one of the greatest show jumpers of his time.

Biography
Thiedemann was born as the son of a farmer. His riding talents became clear at a young age, but he could not display them internationally until after World War II. During the war, Theidemann commanded a cavalry unit and was captured and interned at a Russian prison camp by war's end.

At the 1952 Olympics in Helsinki, Thiedemann won medals in two equestrian disciplines, a feat since unequalled. He placed third in the dressage team event, and won another bronze medal in the individual jumping contest with his favourite horse Meteor, with which he would win all major prizes in his career.

The following year, Thiedemann won a jumping silver at the World Championships in Paris. Winning another medal (bronze) in that event in 1956 in Aachen. That same year, he won a gold medal with the United Team of Germany in the 1956 Olympics in Stockholm, while just missing out on an individual medal with a fourth position.

At the 1958 European Championships in Aachen, he took the title. Thiedemann was the flag-bearer of the United Team of Germany (composed of both East and West German athletes) at the 1960 Olympics in Rome. The United Team of Germany successfully defended their jumping title, Thiedemann winning his fourth Olympic medal. In addition, he placed 6th in the individual jumping competition.

Thiedemann died in his birthplace Heide aged 81. The Thiedemann rein is named after him.

References

1918 births
2000 deaths
People from Heide
Sportspeople from Schleswig-Holstein
German show jumping riders
German dressage riders
Olympic equestrians for West Germany
Olympic equestrians for the United Team of Germany
Equestrians at the 1952 Summer Olympics
German male equestrians
Equestrians at the 1956 Summer Olympics
Equestrians at the 1960 Summer Olympics
Olympic gold medalists for the United Team of Germany
Olympic bronze medalists for West Germany
German prisoners of war in World War II held by the Soviet Union
Olympic medalists in equestrian
Recipients of the Silver Laurel Leaf
Commanders Crosses of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
People from the Province of Schleswig-Holstein
Medalists at the 1960 Summer Olympics
Medalists at the 1956 Summer Olympics
Medalists at the 1952 Summer Olympics
German Army officers of World War II

Fritz Thiedemann


Den kinesiske ekspedition til Tibet eller den kinesiske erobring af Tibet i 1720  var en militær ekspedition sendt af Qing-dynastiet for at uddrive de invaderende styrker fra Dzungar-khanatet fra Tibet og etablere et kinesisk protektorat over landet. Ekspeditionen besatte Lhasa og markerede begyndelsen på Qing-styret i Tibet, hvilket varede indtil dynastiets fald i 1912.

Historie

Khoshut-prinsen Güshi Khan væltede prinsen af Ü-Tsang og etablerede Khoshut-khanatet på det tibetanske plateau i 1642. Som den vigtigste støtte for Gelug-skolen inden for tibetansk buddhisme gjorde han den 5. Dalai Lama til den højeste åndelige og politiske myndighed i Tibet og etablerede regimet kendt som Ganden Phodrang samme år. Dzungar-khanatet under Tsewang Rabtan invaderede Tibet i 1717, indsatte Ngawang Yeshey Gyatso, Lha-Bzang Khans kandidat til Dalai Lama, som var den sidste hersker af Khoshut-khanatet og dræbte Lhazang Khan og hele hans familie. De eliminerede også en lille styrke ved slaget ved Salween-floden, som Kangxi-kejseren i Qing-dynastiet havde sendt for at rydde traditionelle handelsruter i 1718.  Som reaktion udsendtes en ekspedition sendt af Kangxi-kejseren sammen med tibetanske styrker under polanerne i Ü-Tsang og Khangchenné (også Gangchenney), guvernøren i det vestlige Tibet  fordrev dzungarerne fra Tibet i 1720 som patroner af Khoshut og befriere af Tibet fra dzungarer. Qing indsatte en ny, mere populær Dalai Lama, Kelzang Gyatso som den 7. Dalai Lama og efterlod et garnison på 3.000 mænd i Lhasa. Med tiden kom Qing til at se sig selv som overherrer over Tibet , og Tibet blev omdannet til et protektorat under manchuerne. Qing fjernede den indfødte civile regering, der havde eksisteret i Lhasa siden styret under den 5. Dalai Lama og skabte et tibetansk kabinet eller ministerråd kaldet Kashag i 1721. Dette råd skulle regere Tibet under nært tilsyn af kinesernes garnisonskommandør stationeret i Lhasa, som ofte blandede sig i Kashags beslutninger, især når kinesiske interesser var på spil. Khangchenné blev den første regerende prins, som ledede Kashag under Qing-dynastiets overherredømme. Dette indledte perioden med Qings administrative styre af Tibet, som varede indtil Qing-dynastiets fald i 1912.

På flere steder som Lhasa, Batang, Dartsendo, Lhari, Chamdo og Litang blev Den Grønne Standardhærs tropper udstationeret under hele Dzungar-krigen. Den Grønne Standardhærs tropper og Manchuriske bannermænd var begge dele af Qing-styrken, der kæmpede i Tibet i krigen mod dzungarerne. Det blev sagt, at Sichuan-kommandanten Yue Zhongqi (en efterkommer af Yue Fei) først kom ind i Lhasa, da de 2.000 grønne standard soldater og 1.000 manchu-soldater på "Sichuan-ruten" havde taget magten i Lhasa. Ifølge Mark C. Elliott brugte Qing-dynastiet efter 1728 foretrinsvis folk fra Den Grønne Standardhærs tropper til at bemande garnisonen i Lhasa frem for bannermænd. Ifølge Evelyn S. Rawski udgjorde både Den Grønne Standardhær og bannermænd Qing-garnisonen i Tibet. Ifølge Sabine Dabringhaus blev Den Grønne Standardhærs soldater, der talte mere end 1.300, stationeret af Qing i Tibet for at støtte den 3.000 stærke tibetanske hær.

Noter

Ekspedition til Tibet (1720)
Tibets historie

Kinesiske ekspedition til Tibet (1720)


Hibridni rat ili specijalni rat vojna je strategija koja može sadržavati elemente konvencionalnog ratovanja, prijetnje vojnom silom, terorizma, paravojnih aktivnosti, informacijskih operacija, gospodarskog ratovanja i kibernetskog ratovanja. Makar su se hibridne metode ratovanja, poput propagande, zavaravanja, sabotaže i drugih nevojnih djelovanja odavno koristile radi destabiliziranja suparnika, suvremene tehnologije i stupanj međunarodne povezanosti omogućili su u novije vrijeme pojačavanje brzine, razmjera i intenziteta hibridnih djelovanja. Stoga je pojačano i djelovanje država i međunarodnih saveza u preveniranju takvih prijetnji.

Stručnjaci za nacionalnu sigurnost u Hrvatskoj za pojavnost koja je obuhvaćena hibridnim ratovanjem često koriste termin "specijalni rat", koji se u hrvatskom jeziku koristi još od doba SFRJ. Stariji termin u međunarodnoj uporabi je "subverzija"; od 2005. godine se koristitile termini "hibridni rat" i "hibridne prijetnje" koji su u najnovije vrijeme ušli u službene dokumente i počeli se koristiti kao službeni termini. Na engleskom govornom području se za aktivnosti specijalnog rata nerijetko koristi i termin "asymmetric warfare" ("asimetrično ratovanje"), te "black operation" i "covert operation", tj. u približnom prijevodu "tajna operacija". Međutim nose važne sastavnice američkih snaga u svojem imenu i opisu funkcija termin "Special Warfare", tj. "Specijalni rat", tako npr. Naval Special Warfare Command Ratne mornarice SAD-a i Air Force Special Warfare (AFSPECWAR).

U Europskom parlamentu 23. studenog 2016. je donijeta rezolucija (2016/2030(INI)) koja analizira opasnosti od hibridnog rata se protiv Europske unije vode Rusija i ISIL. Ukazuje se tu da su propagandne manipulacije ruskih medija osobito jake u zemljama u istočnom susjedstvu Europske unije, čiji su nacionalni mediji često preslabi da se nose s tim izazovom, te da su tehnogije informacijskog i komunikacijskog ratovanja upotrijebljene također sa svrhom legitimiranja prijetnji suverenosti i neovisnosti nekih članica EU; te da ISIL,  Al-Kaida i drugi nasilni džihadističke terorističke grupe također sistematski koriste komunikacijske strategije radi opravdavanja svojih akcija protiv EU i njenih članica i protiv europskih vrijednosti, te radi poticanja svoje regrutacije među mladim Europljanima.

Europska unija je u travnju 2018. godine usvojila Zajedničku osnovu za borbu protiv hibridnih prijetnji i unaprjeđenje otpornosti EU, u kojoj se precizira da hibridna djelovanja protiv EU obuhvaćaju "mješavinu konvencionalnih i nekonvencionalnih, vojnih i ne-vojnih, otvorenih i prikrivenih aktivnosti koja mogu biti korištene na koordinirani način od državnih ili ne-državnih čimbenika radi postizanja određenih ciljeva, pri čemu ostaju ispod praga formalno proglašenoga rata a koje aktivnosti ciljaju kritične ranjivosti i nastoje kreirati zbunjenost u svrhu otežavanja brzog i djelotvornog donošenja odluka, te koje mogu obuhvatiti široki spektar mjera - od informatičkih napada na ključne informacijske sustave, preko prekida u radu ključnih infrastruktura poput energetskih ili financijski, do podrivanja javnog povjerenja u državne ustanove ili zlouporabe socijalnih poteškoća".

Literatura o hibridnom ratovanju
Pisanje o specijalnom ratu je i povijesno bilo povezano s poteškoćama: makar su državne vlasti progonile nositelje subverzivnih aktivnosti, njihovi detalji - jer su one uvijek ilegalne - teško su se utvrđivali. Premda su primjerice Bavarske vlasti još u 18. stoljeću razotkrile revolucionarnu urotu Iluminata, pisanje o njima je do danas ostalo u sferi teorija zavjere. Nešto su bolje dokumentirane aktivnosti prevratničkih udruga poput srpske Crne ruke, talijanskih carbonara i makedonskih komita, čije su aktivnosti urodile uspjehom i značajno doprinijele uspjehu država za čiju su korist radili.

U vrijeme II. svjetskog rata se u najširoj javnosti uvriježio govor o tzv. petoj koloni. U desetljećima nakon drugog svjetskog rata se na području SFR Jugoslavije počelo javno objavljivati knjige i udžbenike o toj temi, uz korištenje termina "specijalni rat". Npr. objavljuje Ekonomski fakultet u Osijeku 1975. godine na hrvatskom jeziku udžbenik "Specijalni rat" autora Đure Takalića.

U zapadnim izvorima, tek se od približno 2005. godine piše o tzv. hibridnom ratovanju. Termin je postao široko prihvaćen nakon što ga je 2010. godine upotrijebio tadašnji ministar obrane Sjedinjenih Američkih Država Robert Gates u svojem tekstu objavljenom u časopisu Quadrennial Defense Review. Robert Gates je u tom svojem tekstu izložio detaljno objašnjenje o mjerama hibridnog ratovanja koje suparnik može koristiti da bi smanjio zaostajanje za SAD-om u konvencionalnoj vojnoj snazi.

Nakon oko 15 godina javnog pisanja o toj temi u zapadnim izvorima, prihvaćen je na svjetskoj razini termin "hibridni rat" u službenim dokumentima.

U zapadnim izvorima se i opet o hibridnom ratovanju najviše govori izučavajući primjere ne-zapadnih zemalja koje su geopolitički suparnici zapadnih zemalja i asocijacija. U ruskim izvorima, pak, neće govoriti o svojim hibridnim aktivnostima, nego će o toj temi progovarati analizirajući subverzivne aktivnosti koje provode zapadne zemlje.

Ponekad obavještajne i vojne službe odaberu objaviti literaturu koju koriste za obrazovanje vlastitih kadrova; tako primjerice možemo iz američkih (SAD) vojnih izvora čitati detaljne analize informacijskog ratovanja na području bivše Jugoslavije tijekom ratnih sukoba 1990.-ih godina. Nakon javnog skandala vezanog uz umiješanost SAD u financiranje gerilskog rata u Nikaragvi 1980.- ih godina, stanoviti broj tajnih dokumenata o toj operaciji je javno objavljen.

Novinari i publicisti često pišu o skandalima koji su vezani uz specijalni rat, nerijetko na temelju informacija koje im daju profesionalni obavještajci - bilo aktivni, koji žele razotkriti djelovanje "neprijatelja", bilo umirovljeni, koji progovaraju o aktivnostima iz prošlosti. Početkom 1990.-ih godina u cijelom nizu zapadnoeuropskih zemalja je izbio skandal uz vrlo tajni NATO-ov projekt "Gladio", koji je pripremao mrežu visokomotiviranih i dobro uvježbanih suradnika diljem zemalja na zapadu Europe (uključujući čak i neutralnu Švicarsku) za provođenje oružanih diverzija u slučaju rata u kojem bi te zemlje bile okupirane od strane vojnih snaga Varšavskog ugovora: o toj mreži, koja je raspolagala tajnim skladištima oružja i znatnim novčanim sredstvima praktično bez nadzora civilnih vlasti (vlade dotičnih zemalja su uglavnom bile obaviještene da na njihovom teritoriju postoji takva tajna oružana organizacija, ali nisu znale nikakve detalje o brojnosti, naoružanju i planovima njihovih aktivnosti) je dosta napisano - te se smatra da su dijelovi mreže bili, zacijelo bez odobrenja NATO-pakta - upleteni u cijeli niz terorističkih akcija, a pripisuje im se i uspješna organizacija državnog udara u Grčkoj 1967. godine.

U Hrvatskoj izlazi časopis "National Security and the Future",  kojega uređuje bivši čelnik hrvatskih obavještajnih službi prof. dr. Miroslav Tuđman, a na njemu sudjeluje i cijeli niz drugih znanstvenika i drugih profesionalaca sa značajnim obavještajnim iskustvom; znatan dio tekstova u tom časopisu posvećen je specijalnom ratovanju.

Podjela
Hibridno ratovanje, tj. subverzija, ima nekoliko jasno određenih oblika. Oni su:

 1) psihološki rat koji se rabi i u doba mira i u doba rata radi podizanja vlastitog, a smanjivanja neprijateljskog morala. Medijski rat ili informacijski rat između država ili protiv neke države kako bi se dobilo javno mnijenje na vlastitu stranu je trenutno najpoznatiji oblik ovog rata. Njime se diskreditiraju protivnička postignuća, omalovažava nečija povijest, ratne žrtve, doprinosi na svim područjima (kultura, znanost, rat), obezvrjeđuje, kleveće, stigmatizira, etiketira protivnika i tako dalje. Takva djelovanja se često zovu "lažne vijesti". Primjerice su početkom Domovinskog rata 1991. godine protiv Hrvatske vođene Operacije "Labrador" i "Opera", a vođene su slične propagandne akcije i nakon toga. U starijoj literaturi na području komunističkih država - pa tako i na području bivše Jugoslavije - koristio se uglavnom za ove aktivnosti termin "propaganda", a u zapadnoj literaturi termini "medijske operacije", te "psihološke operacije" (često uz korištenje kratice PSYOP). U novije vrijeme prevladava termin "informacijske operacije",
 2) gospodarski rat u kojem jedna država svojim akcijama nanosi ekonomsku štetu drugoj državi bez objave rata. Tako primjerice SAD provode gospodarsku blokadu Kube još od Kubanske revolucije krajem 1950.-ih godina, a Ujedinjeni narodi i druge međunarodne asocijacije su proglasile ekonomske sankcije protiv cijelog niza zemalja involviranih u podupiranje terorizma (poput Libije, svojedobno) ili u ratove - tako su povodom rata u Bosni i Hercegovini Ujedinjeni narodi proglasili Međunarodne sankcije protiv SR Jugoslavije koje su toj zemlji (današnja Srbija, te današnja Crna Gora) nanijeli teške ekonomske štete. U slučajevima kada neke države ili međunarodne organizacije nisu zadovoljne s postupanjem neke druge države, nerijetko pribjegavaju gospodarskim i drugim sankcijama - koje su mnogo blaže od oružanog napada na neku zemlju, ali opet mogu izazvati znatne neugodnosti i gospodarske štete. 2017. godine na meti takvih sankcija se osobito nalaze Sjeverna Koreja, Iran i Rusija. Sankcije protiv raznih zemalja mogu se kretati od zabrane prodaje oružja i ratnog materijala, preko ograničenja određenih vrsta gospodarske razmjene (npr. zabrana trgovina energentima, ili ulaganja u energetski sektor) do zapljene imovine.
 3) paravojne akcije s ciljem rušenja vlade neke države. Primjer za njih je rat u Nikaragvi protiv sandinističke vlade tijekom osamdesetih godina dvadesetog stoljeća. Balvan-revolucija i druge paravojne operacije na početku Domovinskog rata također imaju takav karakter,
 4) obavještajne akcije, pomoću kojih se u nekim slučajevima može organizirati i izvršiti državni udar - kakav je primjerice uz potporu SAD izveo 1973. godine general Augusto Pinochet protiv legalne vlade Čilea kojoj je na čelu bio socijalist Salvador Allende,
 5) terorističke akcije koje poduzimaju grupe koje su posve neovisne o raznim državama, ali - često - i takve koje su financirane i na druge načine potpomagane od tajnih službi pojedinih država. Primjerice je teroristička grupa "RAF" ("Rote Armee Fraktion", još poznata pod imenom njenih vođa: "Baader-Meihof") izvela od 1960.-ih do 1980.-ih godina znatan broj terorističkih akcija protiv Savezne Republike Njemačke ("Zapadna Njemačka"), uz odlučujuću potporu tajnih službi Njemačke Demokratske Republike ("Istočna Njemačka"), koje su htjele destabilizirati susjednu državu,
 6) protuterorističke djelatnosti koje provode tajne službe, policijske snage, ali i specijalne vojne snage. Ove posljednje su uglavnom uvježbane da mogu provoditi široki spektar oružanih akcija u mirnodopsko doba (npr. napadi na teroristička sjedišta i centre za obuku) ili za vrijeme rata. Tu spadaju primjerice specijalne snage ratne mornarice SAD "NAVY SEALS".; koji je dio "Naval Special Warfare Command" (NSW) - koji na svojim službenim stranicama objavljuje da snage za specijalne operacije tog roda američkih oružanih snaga broje ukupno 8900 ljudi,
 7) u novije vrijeme sve više se koriste tzv. cyber napadi.
U mirnodopsko vrijeme geopolitički suparnici mogu razmjenjivati hibridna djelovanja, tj. asimetrične napade niskog stupnja (engl. low-level assymetric warfare), pri čemu se kod nekih operacija razlike između terorizma i hibridnog ratovanja znadu svoditi na puku semantiku. U slučajevima izbijanja otvorenog rata, razne države imaju pripremljene vrlo značajne vojne kapacitete za izvođenje oružanih diverzija i drugih sabotaža na području kojega vojno kontrolira druga strana u sukobu.

Primjeri

Uvlačenje Italije u I. svjetski rat
Nakon što su talijanske vlasti na početku I. svjetskog rata uspjele izbjeći ulazak u ratne aktivnosti, vlada Francuske je preko tajnih fondova namijenjenih za miješanje u poslove drugih zemlja (ti su fondovi tijekom rata povećani s 1 milijun na 24 milijuna franaka) nastojala podmiti utjecajne osobe u Italiji radi organiziranja političke potpore ulasku Italije u teški rat koje se kojem se kraj nije nazirao. Među novinarima koji su prihvatili francuske novce za ratno huškanje bio je i urednik vodećih ljevičarskih novina Avanti! Benito Mussolini, koji će nakon svađe s vodstvom Socijalističke partije Italije francuskim novcem osnovati vlastite novine Il Popolo d'Italia, s kojima je nastavio huškanje Talijana za rat. Francuske aktivnosti su polučile plod, a Italiji su za ulazak u rat obećana i neka hrvatska područja.

Kominterna
Između dva svjetska rata je SSSR ustrojio Kominternu, putem koje je organizirao i financirao komunističke partije širom svijeta, u svrhu svrgavanja postojećih građanskih vlasti u tim zemljama putem revolucija i uspostave SSSR-u prijateljskih socijalističkih režima.

Tijekom II. svjetskog rata je u svrhu boljih odnosa s tadašnjim svojim ratnim savezicima SSSR raspustio Kominternu, ali je veze s komunističkim i srodnim partijama širom svijeta nastavio na druge načine, te su u cijelom nizu zemalja provedene komunističke revolucije i posljedično uspostavljeni režimi skloni SSSR-u. U manjem broju zemalja - primjerice u Vijetnamu i na Kubi - opstali su takvi režimi (uspostavljeni uz sovjetsku potporu) čak i nakon raspada SSSR-a.

Državni udar u Jugoslaviji 1941.
Velika Britanija je od Kraljevine Jugoslavije - kao svojeg čvrstog savezika - očekivala da joj pruži potporu u ratu, osobito nakon što se zbog napada talijanskih trupa iz Albanije na Grčku rat krajem listopada 1941. god. proširio na tog preostalog britanskog saveznika na Balkanu. Najkasnije od jeseni 1940. godine je britanska tajna služba "opskrbljivala novcem" neke jugoslavenske generale i političare, koji su imali zadaću da otežaju opskrbu Njemačke naftom iz Rumunjske, koje je Dunavom prolazila preko Jugoslavije. Jugoslavenski državni vrh je - pokazat će se, posve pravilno - ocijenio da Jugoslavija nema nikakvih izgleda u ratu s moćnom Njemačkom, te se Kraljevina Jugoslavija bila odlučila pristupiti tzv. Trojnom paktu. Anthony Eden, tadašnji šef Službe za političko ratovanje britanske vlade ("Political Warfare Executive"), kojoj je bilo povjereno provođenje tajnih operacija u međunarodnoj politici, 24. ožujka 1941. godine poručuje britanskom veleposlaniku u Beogradu Ronaldu I. Campbellu, koji je nadzirao operacije britanske tajne službe SOE ("Special Operations Executive"):  »Vi ste ovlašteni sada da nastavite ... svim sredstvima kojim raspolažete da pokrenete vođe i javno mišljenje da shvati stvarnost i da djeluje u skladu sa situacijom. Imate moje puno ovlaštenje za sve mjere koje smatrate ispravnima da pomognete promjenu vlade ili režima čak i državnim udarom.« Državni udar u Kraljevini Jugoslaviji je doista izveden 27. ožujka 1941. god., od strane vojnih krugova koji su djelovali u dosluhu s Britancima.

Dana 30. ožujka, naredila je pučistička vlada tajnu mobilizaciju oružanih snaga, s tim da je za prvi dan aktiviranja određen 3. travnja - dan prije nego što će Britanci u "Operaciji Lustre" počeli iskrcavati svoje kopnene trupe na kopno Grčke (na otoku Kreti su se britanske trupe nalazile odranije). General Dušan Simović - istodobno šef pučističke vlade i jugoslavenskog generalštaba - namjeravao je provesti ratni plan u kojem će se jugoslavenska vojska pod borbom povući preko Makedonije u Grčku, kako bi se, nakon što prepusti svoju državu okupaciji, ondje udružila s britanskim i grčkim snagama i formirala "novi Solunski front".  Međutim su Njemačke snage 6. travnja pokrenute u napad na Kraljevinu Jugoslaviju, napavši područje Makedonije već prvi dan. Nakon što je presječen put za odstupanje jugoslavenski snaga preko Makedonije, snage Osovine su posve razbile jugoslavenske vojne snage i okupirale zemlju u Travanjskom ratu koji je potrajao svega 11 dana. Britanske snage su prekinule iskrcavanje i započele svoju evakuaciju iz Grčke, čim se vidjelo da je Kraljevina Jugoslavija posve razbijena.

Dolazak vojne hunte Augusta Pinocheta na vlast u Čileu
1970. godine je američka Centralna izvještajna agencija potaknula vojni udar u Čileu, u kojem je ubijen ljevičarski predsjednik Salvador Allende i uspostavljena vojna diktatura pod Augustom Pinochetom u toj zemlji.

Operacija Gladio
Početkom 1990.-ih godina u cijelom nizu zapadnoeuropskih zemalja je izbio skandal uz vrlo tajni NATO-ov projekt "Gladio", koji je pripremao mrežu visokomotiviranih i dobro uvježbanih suradnika diljem zemalja na zapadu Europe (uključujući čak i neutralnu Švicarsku) za provođenje oružanih diverzija u slučaju rata u kojem bi te zemlje bile okupirane od strane vojnih snaga Varšavskog ugovora: o toj mreži, koja je raspolagala tajnim skladištima oružja i znatnim novčanim sredstvima praktično bez nadzora civilnih vlasti (vlade dotičnih zemalja su uglavnom bile obaviještene da na njihovom teritoriju postoji takva tajna oružana organizacija, ali nisu znale nikakve detalje o brojnosti, naoružanju i planovima njihovih aktivnosti) je dosta napisano - te se smatra da su dijelovi mreže bili - zacijelo bez odobrenja NATO-pakta - upleteni u cijeli niz terorističkih akcija, a pripisuje im se i uspješna organizacija državnog udara u Grčkoj 1967. godine.

Specijalni rat protiv Hrvatske u Domovinskom ratu
U sklopu operacije "Opera" organizirala je JNA posebne centre za informacijski rat protiv nositelja ideje hrvatske samostalnosti, a kasnije protiv hrvatskih vlasti i države tijekom rata. Između ostaloga su jugoslavenski vojni obavješajci postavili eksplozivne naprave u prostor Židovske općine Zagreb i na židovske grobove na zagrebačkom groblju Mirogoj, kako bi se prikazalo da u Hrvatskoj navodno postoji snažno antisemitsko raspoloženje. Prostor za uspješno vođenje psihološko-propagandnih akcija protiv Hrvata i Hrvaske pripreman je još još tijekom komunističke vladavine, koja je bila obilježena kontrolom i manipulacijom informacija te plasiranjem kroaofobnih dezinformacija o Hrvatima kao osobito reakcionarnom narodu ispunjenom mržnjom prema drugim etničkim zajednicama.

Aktivnosti protiv Iranskog razvoja nuklearnog oružja
2007. godine je američki predsjednik Georg Bush ml. odobrio provođenje tajnih operacija protiv Irana, kako bi se izvršio pritisak kojim bi se Iran privolilo da odustane od aktivnosti usmjerenih prema izgradnji nuklearnog oružja.

Ruski hibridni rat protiv Ukrajine
Prije raspoređivanja ruskih vojnih postrojbi na Krimu, Rusi su upotrijebili druge nevojne mjere kao što je igranje politikom oko plinovoda, "kupovinom" političara i podržavanjem stranka s krajnje desnice i ljevice koje imaju radikalne agende. Tijekom prosvjeda na Majdanu za Europsku uniju, koji su održavani u Kijevu krajem 2013. i početkom 2014. godine nastojalo se dokazati da oni predstavljaju "fašističku konspiraciju". Kada je od ukrajinskog parlamenta smijenjeni ukrajinski predsjednik Viktor Janukovič pobjegao u Rusiju i privremena vlada preuzela vlast, informativnim kanalima iza kojih stoji Kremlj proširile su se informacije kako naoružane bande ukrajinskih nacionalista teroriziraju rusko pučanstvo na istoku Ukrajine. S obzirom na to da su mjesecima indoktrinirani prijetnjom ukrajinskog revanšizma, ruska populacija - koja čini značajni dio stanovništva u istočnim dijelovima Ukrajine - u ogromnom broju bila je preplašena i podržala je intervenciju Rusije u njihovo ime. Vijesti su bile lažne, strah je bio istinski.  Vojne snage same Rusije su okupirale poluotok Krim. U narednim godinama su nastavljena hibridna djelovanja Rusije u svrhu destabilizacije Ukrajine i po mogućnosti njenog dovođenja u stanju propale države (eng. "failed state").

U pripremi invazije na Ukrajinu, Rusija je širila propagandu o Ukrajini kao o zemlji u kojoj je sveprisutna nacistička ideologija i antisemitizam. U tome su se koristile i falsificirane fotografije, video-materijali i članci, pripisivani u nekim slučajevima uglednim međunarodnim medijskim kućama.

U listopadu 2023. god., odmah nakon početka Napada milicije "Hamas" na Izrael, objavljen je na društvenim mrežama lažni izvještaj koji  je napravljen da posve izgleda kao informativni video britanskog BBC-a, i u kojemu se tvrdi da je ugledna novinska grupa Bellingcat navodno utvrdila da se Hamas naoružao zapadnim naoružanjem zahvaljujući oružju doniranom Ukrajini, koje je zahvaljujući korupciji u Ukrajini prodano na crnom tržištu; u falsificiranom videoprilogu se sugerira da neke zapadne države zbog takvih pojava razmišljaju o obustavi suradnje s Ukrajinom, te čak s NATO-paktom. BBC i Bellingcat su potvrdile da je video materijal falsificiran. Ukrajinske obavještajne službe tvrde da oružje donirano Ukrajini nije došlo na crno tržište, nego da je stanovitu količinu tog oružja kojega su u borbama Rusko-ukrajinskog rata zarobile ruske vojne snage na raspolaganje "Hamasu" stavila - Rusija, koja potom širi tvrdnje o ukrajinskom crnom tržištu kako bi pokolebala povjerenje prijateljskih zemalja u Ukrajinu. Prve neovisne analize ne mogu potvrditi tvrdnje ukrajinskih obavještajnih službi, ali ukazuju da su veze "Hamasa" s Rusijom dobro poznate, te da je glavni podupiratelj te paramilitarne organizacije - Iran, zemlja koja zadnjih godina blisko surađuje s Rusijom.

Pokušaj državnog udara u Crnoj Gori
2016. godine na dan parlamentarnih izbora u Crnoj Gori ruski plaćenici pokušali su napraviti prevrat, kojima bi se srušila vlast koja je odlučila uključiti Crnu goru u NATO pakt.

Globalno kibernetičko ratovanje
Više zapadnih zemalja, poput Litve 2016. Norveške 2017., Ujedinjenog Kraljevstva i SAD-a 2018. prijavljuje elektroničke napade Rusije na svoje državne institucije. Rusija sa svoje strane prijavljuje da se slični napadi vrše protiv nje. Krajem 2017. godine američke obavještajne službe prijavljuju veliki kibernetički napad iz Sjeverne Koreje, koji je zahvatio 230 tisuća kompjutera širom svijeta i izazvao gospodarske štete mjerljive milijardama dolara; valja pretpostaviti da ti napadi predstavljaju svojevrsni odgovor Sjeverne Koreje koja trpi štete zbog već dugogodišnjih ekonomskih sankcija koje je nastoje obeshrabriti od razvoja vojnih nuklearnih kapaciteta. Zapravo se uzajamno špijuniranje i elektroničko ratovanje jako proširilo, zahvaćajući veliki dio svijeta: računa se da se od oko 5 milijuna kibernetičkih napada dnevno njih oko 12 posto izvrši radi "cyber špijunaže", nešto više od 4 posto radi "cyber ratovanja", a nešto više od 1 posto je motivirano "cyber aktivizmom".

Ovladavanje i manipuliranje podatcima o genetici stanovništva suparničkih država
Američki Nacionalni centar za protuobavještajnu djelatnost i sigurnost (National Counterintelligence and Security Center, NCSC; riječ je obaveštajnoj službi koja ima za zadaću da osigura državnom vrhu obavještajne prosudbe za donošenje najvažnijih odluka, te da analizira obavještajne aktivnosti drugih zemalja) u izvješću s početka 2021. godine upozorava da kineske kompanije uspostavljaju širom svijeta mrežu centara - uključujući tu i Sjedinjene Američke Države - za medicinsku analizu genetičkih informacija, a da kineski zakoni propisuju da sve te kompanije moraju podatke koje su tako prikupile staviti na raspolaganje kineskim tijelima koja se bave nacionalnom sigurnošću, te "Narodna Republika Kina sagledava osobne podatke, uključujući zdravstvenih i genetskih podataka, kao strateški artikl kojega treba prikupljati i koristiti u skladu sa svojim prioritetima na gospodarskom i polju nacionalne sigurnosti". Navodi se u izvješću također da su kineske kompanije stekle vlasničku kontrolu nad nekim važnim proizvođačima opreme za genetsko testiranje u SAD-u i uspostavile partnerstvo s raznim američkim znanstvenim institucijama koji istražuju u tom polju. S obzirom na to da se povodom širokog genetičkog testiranja stanovništva u naporima za ovladavanje pandemijom koronavirusa, provodi izrazito mnogo genetičkog testiranja, te se i inače genetičko testiranje sve više koristi, ukazuje se na sigurnosne opasnosti po SAD koje bi mogle proizaći povodom kineskog uvida u genetiku američkog stanovništva, te velike količine osobnih podataka do kojih je Kina došla u ranijim cyber napadima izvedenim protiv SAD (navodi se primjer jednog kibernetičkog napada iz 2015. godine, gdje su ukradeni medicinski podatci za 79 milijuna Amerikanaca). Između ostalog se ukazuje da "kombinacija ukradenih osobnih podataka (engl. Personal Identifying Information, PII), osobnih zdravstvenih podataka, te opsežnih genomskih podataka prikupljenih izvan Kine pruža toj državi ogromne mogućnosti da precizno cilja pojedince u stranim vladama, privatnim poduzećima i drugim sektorima radi mogućeg nadzora, manipulacije ili iznude". Izvješće ukazuje da kineska država već koristi genetsko sekvencioniranje za široki "visokotehnološki nadzor" nad Ujgurskom manjinom u kineskoj pokrajini Xinjiang, u sklopu "aparata opresije usmjerenoga u prvom redu protiv tradicionalno muslimanskih manjinskih grupa". U izvješću se navodi da je Kina već ozbiljno ograničila mogućnost da medicinski podatci o njenom stanovništvu izađu iz zemlje.

Američka ograničenja razvoja čipova u Kini, 2022.
2022. god. su Sjedinjene Američke države uspostavile sustav ozbiljnog ograničavanja razvoja tehnološke industrije u Kini. Ne samo u pogledu kineske obrambene industrije, nego u pogledu čitavog gospodarstva Narodne Republike Kine, uspostavljena je potpuna zabrana izvoza bilo kakve opreme za proizvodnju čipova, u kojoj bi bila bilo koja američka komponenta; zabranjeno je svim državljanima i rezidentima SAD-a da surađuju na razvoju kineske proizvodnje čipova, te je zabranjen izvoz složenijih američkih čipova u NR Kinu. Neki kritičari okarakterizirali su te mjere kao američku "objavu ekonomskog hladnog rata" s Kinom. Američke vlasti objašnjavaju da kineska primjena tehnologije ugrožava američku nacionalnu sigurnost, te nastoje uključiti u svoje mjere i druge zemlje koje proizvode ključnu opremu za proizvodnju čipova, i u kojima se projektiraju čipovi, a koje su redom bliski saveznici Sjedinjenih Američkih Država.

Povezani članci
Web brigade
Ratno umijeće
Asimetrično ratovanje
Uloga srpskih medija u ratovima za Veliku Srbiju
Gerasimovljeva doktrina
Hibridni rat protiv Europske unije
Hibridna djelovanja protiv Hrvatske

Vanjske poveznice
Gordan Akrap, "Specijalni rat 1" (Uvod u tematiku specijalnog/hibridnog ratovanja)
Vera Ranogajec:  Psihološki rat Polemos : časopis za interdisciplinarna istraživanja rata i mira, g. III br. 5, 2000.
 Informacijske operacije i mediji ili kako osigurati informacijsku superiornost, Miroslav Tuđman, National security and the future, Vol. 10 No. 3-4, 2009.

Izvori

Vojska

Hibridni rat


Vokal trance, vokalistlerin parçaya eşlik ettiği bir trans müzik türüdür. Trans müziğin dünyaya tanıtımında büyük katkısı olmuş isimlerden biri Paul Oakenfold'dur. New Age müziğin temsilcilerinden Delerium da vokal tarzıyla bu müzik tarzına girer. Günümüzde Susana Lise, Emma Hewitt, Avis Vox, Nadia Ali, Andain, Audrey Gallagher, Tiff Lacey, Christina Novelli gibi sanatçılar vokal trans türü şarkılar seslendirmektedirler.

Bazı örnekler
 Andrea Montorsi Black Door - Single (2003)
 Blank  Jones feat Elles Degraaf - Mind of the Wonderful (Mark Norman Vocal Remix)  (2004)
 DJ Dean It's a Dream - Single (2004)
 DJ Carlo Nautilus - Single (2003)
 Beam Vs Cyrus Lifestyle - Album (2003)
 Solar Stone - Seven Cities (Armin van Buuren Vocal Mix) - 12"/MP3 Download (2002)
 The Thrillseekers featuring Sheryl Deane - Synaesthesia (Fly Away) - Single (2000)
 Andy Moor vs. Above & Beyond - Air For Life (Airwave Mix) (2005)
 Lange featuring The Morrighan - Follow Me - Single (2003)
 Lange featuring Sarah Dwyer - I Believe - Single (2003)
 Lange feat Skye - Drifting Away - Single (2001)
 Rising Star - Touch Me (Original Vocal Mix Part 1) - Single (2000)
 Angelic - Can't Keep Me Silent (Original Mix) - Single (2000)
 4 Strings - Diving (Original Vocal Mix) - Single (2002)
 4 Strings - Let It Rain (Original Vocal Mix) - Single (2003)
 4 Strings - Take Me Away (Into the Night) - Single (2002)
 Michael Woods - Solex (Close To The Edge) - Single (2004)
 DJ Marc Aurel - Running (DJ Marc Aurel Club Mix) - Single (2002)
 Paradise - See The Light (Original Mix) - Single (2005)
 Paradise - Wanna Be Free (Original Mix) - Single (2006)
 Deestylistic - By My Side (Gerry Cueto Mix) - Single (2003)
 Whiteroom (feat Amy Cooper) - Someday - Single (2005)
 DT8 ft. Roxanne Wilde - Destination - Single (2002)
 Corderoy - Deeper - Single (2004)
 Sun Decade - Follow You - Single (2004)
 OceanLab (feat. Justine Suissa) - Clear Blue Water
 OceanLab (feat. Justine Suissa) - Satellite - Single (2004)
 OceanLab (feat. Justine Suissa) - Sky Falls Down - Single (2002)
 LeAnn Rimes - Suddenly (Riva Mix) - Single (2003)
 DT8 Project - Destination (Akesson Remix) (2007)
 Armin van Buuren feat. Susana – If You Should Go  (2008) (Very Best of)
 Emma Hewitt - Colours (Armin van Buuren Remix) (2011)
 Moonbeam - Dissapereance feat. Avis Vox (2011)
 Andain - Promises (Myon & Shane 54 Summer Of Love Mix) (2011)

Ayrıca bakınız
 Elektronik müzik
 Tekno müzik

Dış bağlantılar
 Anytimetrance - Turkish Electronic Music Community
 Digitally Imported  - vocal trance station.
 puretrancers.com - Site dedicated to vocal trance lyrics and more vocal trance related.
 TR-ance  - Turkish Trance Music Community
 vocaltrance.info - German trance website about vocal trance artists, tracks, lyrics and more.
 Party Radio  - Internet radio station which streams Vocal Trance.
 Trance News  - Trance News Reviews and Forums
 Dj Doboy  - Dj Doboy vocal trance mixes

Tarzlara göre müzik

Vokal trance


Friso de Orange-Nassau (nacido Johan Friso Bernhard Christiaan David; Utrecht, 25 de septiembre de 1968-La Haya, 12 de agosto de 2013) fue el segundo hijo de la reina y actual princesa, Beatriz de los Países Bajos y del príncipe consorte Nicolás de Amsberg. Desde su nacimiento hasta su muerte, fue príncipe de los Países Bajos y príncipe de Orange-Nassau.

Era ahijado del rey Harald V de Noruega.

Biografía

Nacimiento
Friso nació el 25 de septiembre de 1968 en el Hospital de la Universidad de Ultrecht (Ultrecht), siendo el segundo hijo de la por aquel entonces princesa heredera Beatriz y el príncipe Nicolás.

Bautismo
Fue bautizado el 28 de diciembre de 1968 en la Iglesia de Dom en Ultrecht. Sus padrinos fueron: Harald de Noruega, Johan Cristian (barón von Jenisch), Herman van Roijen, la reina Juliana de los Países Bajos y Cristina von Amsberg.

Educación
En 1986 se graduó en la escuela secundaria de Eerste Vrijzinnig Christelijk Liceo en La Haya. De 1986 a 1988 estudió ingeniería mecánica en la Universidad de California en Berkeley, en los Estados Unidos, y realizado estudios sobre industria aeroespacial y ciencias empresariales en la Universidad Técnica de Delft, en los Países Bajos. Además obtuvo un MBA en la Escuela de Negocios INSEAD. Muy interesado por la aeronáutica, hizo prácticas en la fábrica de aviones McDonnell Douglas y en McKinsey.

Para prepararse por la posibilidad de acceder al trono neerlandés tomo cursos del derecho neerlandés y de historia parlamentaria.

Matrimonio y descendencia

El 24 de abril de 2004, el príncipe Friso se casó en la iglesia vieja de Delft con Mabel Martine Wisse Smit, siendo obligado a abdicar a sus derechos en la línea de sucesión del trono neerlandés por estar en desacuerdo el parlamento con este matrimonio. Asimismo dejó de formar parte de la Casa Real y perdió el título de príncipe de los Países Bajos. Sin embargo, mantuvo hasta su deceso los títulos de Príncipe de Orange-Nassau, Conde de Orange-Nassau y Señor de Amsberg. El motivo para la abdicación fue el pasado polémico de Mabel Wisse.

Junto con su esposa tuvo dos hijas:

 Condesa Luana de Orange-Nassau.
 Condesa Zaria de Orange-Nassau

Residían en Londres, capital del Reino Unido.

Accidente de esquí

El viernes 17 de febrero de 2012 se publica la noticia de que durante unas vacaciones en Lech, Austria, el príncipe fue sepultado por un alud y pasó 20 minutos bajo la nieve hasta que el equipo de rescate pudo llegar hasta él y su grupo. El accidente provocó daños cerebrales en el príncipe, que quedó en estado de coma. El viernes 24 de febrero del 2012, el príncipe seguía en coma por una conmoción cerebral y los médicos que le atendían en el Hospital Universitario de Innsbruck temían que no pudiera despertar de dicho estado.

Friso fue trasladado en un avión medicalizado al Hospital Wellington de Londres.

El consejo de administración de la empresa de telecomunicaciones belga Telenet anunció que el príncipe mantendría su cargo de directivo en dicha sociedad, a pesar de su estado comatoso.

Al transcurrir seis meses desde el inicio del tratamiento sin que se apreciaran indicios de mejora (período considerado tope por la legislación neerlandesa), la reina Beatriz debió tomar la decisión de suspender o no el tratamiento de su hijo.

El 17 de febrero de 2013, se cumplió un año desde que Friso de Orange-Nassau entrara en coma, sin muchas esperanzas de volver a la conciencia. A pesar de ello, la familia real neerlandesa viajó, como todos los años, a Lech, Austria, donde celebraron un culto religioso para él. Incluso se realizó una sesión de fotos a la que la princesa Mabel de Orange-Nassau decidió no acudir por razones personales.

En estado inconsciente, no llegó a ver la coronación de su hermano, el rey Guillermo Alejandro de los Países Bajos. Después, fue trasladado al Palacio Huis ten Bosch de La Haya, Países Bajos, debido a que en el Reino Unido no había obtenido la recuperación que se esperaba.

Muerte

El 12 de agosto de 2013, el príncipe falleció como consecuencia del daño cerebral causado por la falta de oxígeno después de su accidente de esquí. Según el comunicado real, su hermano mayor el rey Guillermo Alejandro se hallaba triste tras recibir la noticia y tuvo que interrumpir sus vacaciones en Grecia. La población neerlandesa se tomó la noticia como un "shock".

Friso está enterrado desde el 16 de agosto en el cementerio del pueblo de Lage Vuursche, junto al Castillo de Drakesteyn, donde pasó su infancia y donde la princesa Beatriz vuelve a residir. El funeral, en la pequeña iglesia de Stulpkerk, fue una ceremonia íntima y privada.

El 21 de junio de 2015, varios adolescentes profanaron el sepulcro del príncipe Friso al colarse en el cementerio para festejar, dejando sobre la tumba botellas de alcohol y desperdicios.

Títulos y tratamientos
 Su Alteza Real el Príncipe Friso de los Países Bajos, Príncipe de Orange-Nassau, Señor de Amsberg (1968–2004).
 Su Alteza Real el Príncipe Friso de Orange-Nassau, Conde de Orange-Nassau, Señor de Amsberg (2004–2013).

Distinciones honoríficas

Distinciones honoríficas neerlandesas
  Caballero Gran Cruz de la Orden del León Neerlandés.
  Caballero de la Orden del León de Oro de la Casa de Nassau (25/09/1968).
  Medalla de la Coronación de la Reina Beatriz (30/04/1980).
  Medalla Conmemorativa del Enlace Matrimonial entre Guillermo y Máxima de los Países Bajos (02/02/2002).

Ancestros
Ancestros de Friso de Orange-Nassau

Referencias

Enlaces externos

Alumnado de la Universidad de California en Berkeley
Casa de Orange-Nassau
Empresarios de los Países Bajos
Fallecidos por accidentes de esquí
Príncipes de los Países Bajos
Príncipes de Orange-Nassau
Nacidos en Utrecht
Fallecidos en La Haya

Friso de Orange-Nassau


Matthew Gregory Wise () este un actor și producător englez. A apărut în multe filme de televiziune britanice, precum și în câteva filme (notabil pentru rolul John Willoughby în Sense and Sensibility).

Biografie
S-a născut la Newcastle upon Tyne în 1966 într-o familie de arhitecți și a fost educat la școala St Peter din York. A urmat Univeristatea Heriot-Watt unde a studiat arhitectura, apoi a plecat la Glasgow unde a studiat drama la Royal Scottish Academy of Music and Drama.

Munca lui în televiziune a inclus patru drame producție BBC: The Moonstone cu Keeley Hawes, The Buccaneers împreună cu Carla Gugino, Madame Bovary cu Frances O'Connor, The Riff Raff Element în 1992 și 1993, și ca Sir Charles Maulver în 2007 în seria în cinci părți Cranford. În 1999 a jucat în rolul Marshall  în drama Wonderful You împreună cu viitoarea soacră Phyllida Law și viitorul cumnat Richard Lumsden.

Recent, a filmat o serie de lecturări de scene de dragoste dintr-o selecție clasică și modernă, de la Tess d'Urbervilles a lui Thomas Hardy până la "Moștenitoarea tărâmului pierdut" de Kiran Desai.

El este, de asemenea, producătorul producției BBC The Song of Lunch în distribuția căruia joacă și soția sa, actrița Emma Thompson și Alan Rickman. Greg Wise și-a făcut reîntoarcerea în teatru jucând Kill Me Now la Park Theatre din Londra în perioada februarie-martie 2015. În iulie 2015, Wise a jucat rolul tatălui în adaptarea pentru televiziune a romanului de debut al lui Sadie Jones, The Outcast.

Filmografie

Film

Televiziune
Modus (2017 serial TV) - Warren Schifford
The Crown (2016 serial TV) - Lord Louis Mountbatten
Galavant (2016 serial TV) - Arnold Galavant
The Outcast (2015 miniserie TV) - Gilbert Aldridge.
Homefront (2012 miniserie TV) - maior Pete Bartham
Honeymoon for One (2011 film TV) - Sean
Law & Order: UK (2011 serial TV episod 32: Crush)
The Song of Lunch (2010 film TV) - producător
Cranford (2009 serial TV) - Sir Charles Maulver
Place of Execution (2008 film TV)
Agatha Christie's Marple (2007 film TV: Towards Zero)
Elizabeth David: A Life in Recipes (2006 film TV) - Peter Higgins
Trial & Retribution Sins of the Father (2006 film TV) - John Harrogate
Number 13 (2006 serial TV episod) - BBC Ghost Stories for Christmas
According to Bex (2005 serial TV) - Charles Mathers
Hornblower, Loyalty episod (2003 film TV) - maior Côtard
[[Sirens (2002 TV serial)|Sirens (2002 film TV)]] - Oliver Rice
Madame Bovary (2000 film TV) - Rodolphe (episoade 2, 3)
Wonderful You (1999 miniserie TV) - Marshall
Alice Through the Looking Glass (1998 film TV) - Red Knight
House of Frankenstein 1997 (1997 film TV) - Crispian Grimes
Hospital! (1997 film TV) - Dr. Jim Nightingale
The Place of the Dead (1997 film TV) - caporal Hugh Brittan
Tales from the Crypt (serial TV) **Fatal Caper (1996)
The Buccaneers (1995 miniserie TV) - Guy Thwaite
Feast of July (1995) - Arch Wilson
Taggart (TV series)**Hellfire (1994) - Gregg Martin
The Riff Raff Element (1993 serial TV) - Alister
Typhon's People (1993 film TV) - Cato Macgill/Adam Prime
Covington Cross (serial TV)**Pilot (1992) - Henry of Gault
A Masculine Ending (1992 film TV) - Jamie Baird

Note

Nașteri în 1966
Actori britanici

Greg Wise


Ibrahim Sesay, né le  à Freetown, est un footballeur international sierraléonais. Il joue au poste de gardien de but à Bo Rangers.

Biographie

En club

Le 13 octobre 2021, il signe à Bo Rangers en provenance de l'Est End Tigers.

En sélection

Il joue son premier match en sélection le 9 octobre 2021, lors d'une rencontre amicale gagnée 1-2 contre la Gambie. Il est ensuite retenu par le sélectionneur John Keister afin de participer à la CAN 2021 organisée au Cameroun. Il est alors le plus jeune joueur sélectionné pour ce tournoi. Il reste sur le banc des remplaçants lors de cette CAN. Avec un bilan de deux nuls et une défaite, la Sierra Leone ne parvient pas à dépasser le premier tour.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international sierraléonais
Gardien de but au football
Naissance en octobre 2004
Naissance à Freetown

Ibrahim Sesay


الجويزة في جنوبي القنيطرة (سوريا)، على بعد 8 كم منها تقع قرية الجويزة، وهي قرية سورية قديمة أنشأها الرومان، وسكنها البيزنطيون وأعاد إعمارها المهاجرين الشركس القادمين من بلاد القفقاس واستقروا في سوريا.

معلومات جغرافية وتاريخية

تقع القرية على الطريق العام من القنيطرة (سوريا) إلى الرفيد حيث مفارق الطرق إلى الحمة السورية وإلى مدن نوى – شيخ مسكين، وتبعد عن مدينة القنيطرة حوالي ال8 كم وتبعد قرية الجويزة عن بلدة الخشنية (مركز الناحية) حوالي 6 كلم إلى الشمال الشرقي.
تجاور الجويزة من الناحية الغربية قريتين شركسيتين غير محتلتين هما بئر عجم والبريقة وتلالهما. وقد بنيت القرية على السفح الغربي لتل يعرف بتل كودنه.

في العام 1884- 1885 زار القرية الباحث والمستشرق الألماني غوتلب شوماخر وكتب عن القرية " بداية تشكيل القرية يعود إلى الفترة الهلينسيتية أو الرومانية، في الفترة البيزنطية كان يسكن القرية عدد من المسيحيين، ثم سكنها من جديد عدد من النازحين الشركس من قبيلتي الابزاخ والقبرطاي في أواخر سنوات السبعينيات من القرن الماضي الذين قدموا من بلاد القفقاس وثلث سكانها كانوا من التركمان الذين منحهم السلطان العثماني الحماية وأسكنهم في منطقة الجولان في سورية، ويصف المستشرق الألماني شوماخر القرية "عدد سكان القرية 300 نسمة فوق سن العاشر، وفيها 70 منزلا من التوت، وكانت القرية وسكانها يعيشون في حالة انتعاش اقتصادي، مدرسة القرية القديمة مبنية من الحجارة البازلتية، وفيها مسجد ونبع ماء مجاور للقرية يسمى (نبع الجويزة) يشرب منه سكان القرية".

البناء والحياة الاقتصادية

مع بداية الهجرات إلى هذه المنطقة واستقرار بعضًا منهم في القرية، قام سكانها ببناء بيوتهم على أسلوب واحد ومن حجارة البازلت وباتجاه واحد نحو الجنوب لينالوا قسطًا من أشعة الشمس والدفء شتاء وليتقوا لسعات الرياح الشمالية، وكان الأهالي يربون الحيوانات المنزلية للغذاء والعمل في بيوتهم، مع زراعة بعض الخضار التي تفي بحاجة أهل البيت، أما في الحقول الخارجية فاشتهرت القرية بزراعة القمح والشعير والذرة.

السكان
بلغ عدد سكان القرية في عام 1960 م 877 نسمة. منهم 674 من الشركس و203 من التركمان.

في العام 1967 م بلغ عدد سكانها حوالي 1.080 نسمة. من أبرز العائلات التي سكنتها: عائلة باغ التي ينحدر منها كل من الدكتور والمفكر المرحوم أديب باغ المتوفى في العام 1964 م، حيث تضم مقبرة القرية رفاته. وأديب باغ هو صاحب رسالة الدكتوراه عن جغرافية الجولان لجامعة السوربون. واللواء عواد باغ. والنائب عاصم محمود باغ عضو مجلس الشعب في أوائل سنوات الخمسينيات، والأستاذ عبد الرحمن باغ عضو مجلس الشعب أثناء حكم الشيشكلي.

قرية الجويزة وحرب ال67
في العام 1967 م وأثناء عدوان حرب 1967 حزيران تصدت القوات السورية المرابطة في حرش الجويزة للقوات الإسرائيلية التي قصفت القرية وحرشها بالطائرات الحربية، ويروي شهود عيان أثناء عدوان حزيران أنه في تمام الساعة الرابعة من مساء الاثنين (بعد الظهر) الواقع في 12 حزيران. كانت تتقدم كتيبة دبابات إسرائيلية «40 دبابة»، على طريق الرفيد ـ الجويزة ـ القنيطرة وما إن وصلت مقدمة الرتل إلى مشارف الحرش المحيط بقرية الجويزة، حتى تصدت نيران القوات السورية للكتيبة الإسرائيلية، فأوقعت فيها خسائر كبيرة، واستنجد قائد الكتيبة بالطيران الحربي لإنهاء المقاومة السورية القوية. وجاءت طائرات الهليوكوبتر الإسرائيلية وأحرقت أرض الحرش كلها برشاشاتها، حتى اطمأنت إلى إخماد المقاومة واستمرت المقاومة حتى صباح الثلاثاء 13 حزيران عندها عادت كتيبة الدبابات الإسرائيلية واستكملت تقدمها لإكمال احتلال القرية وطريق الرفيد القنيطرة.

ويروي بعض النازحين من أبناء قرية الجويزة، عن تلك المقاومة التي عطلت إكمال احتلال القنيطرة مدة لا تقل عن 18 ساعة."أن الذي تصدى للكتيبة الإسرائيلة هو شاب من أبناء القرية، أطلق من بنادق الجيش والجنود المتروكة على الأرض كل الذخيرة التي توفرت لديه حتى نفذت، ثم انسحب في اتجاه دمشق.

وفي حرش الجويزة كان أحد الجنود السوريين يعمل ضمن طاقم المدفعية المضاد للطائرات حيث استطاع إسقاط أربع طائرات «ميستير» إسرائيلية بمدفعه وحده «عيار 14.5 مم رباعي السبطانات»، وبقى يقاوم حتى استشهد بعد أن قامت أربع طائرات إسرائيلية بقصف مصدر النيران فاحترقت جثته مع مدفعه.

الجويزة تحت الاحتلال

في عام 1970 كانت بعض المنازل والبيوت البازلتية في القرية ما زالت قائمة وهي عبارة عن بيوت مسقوفة بالقرميد الأحمر، ومدرسة ودكان لبيع المواد الغذائية ومولد كهرباء ومسجد كبير مع مئذنة عالية، وقد كان مزين برسومات وكتابات يونانية وشركسية في جنوب شرق القرية، كانت تلك البيوت جزء من البرنامج الإسرائيلي لتطوير وتشجيع السياحة في الجولان، في السبعينيات، إلا أنها نهبت ودمرت جميعها من قبل إفراد الجيش الإسرائيلي بعد فشل البرنامج السياحي الإسرائيلي فيما باقي منازل القرية تحولت إلى دمار وخراب كامل منتشرة على مساحات واسعة من القرية.
القرية اليوم مدمرة تماما، لم يتبق منها سوى أثار وبقايا الدمار وبعض الأشجار، ونبع الجويزة الذي ما زال يحافظ على جريانه باتجاه الجنوب، يستخدم لرعي الخيول التي يحتفظ بها المستوطنين، فيما أشجار الصفصاف تلقى بظلالها عليها.

بعد الحرب أجبرت القوات الإسرائيلية أبناء القرية على مغادرتها قبل أن تقوم بتدميرها وتسويتها بالأرض وسكنوا في مخيمات خصصتها الحكومة السورية لأبناء الجولان النازحين قرب مدينة دمشق.
في العام 1973 وأثناء حرب تشرين استطاعت القوات السورية من تحرير القرية لعدة أيام، حيث شارك عددا من أبناء القرية في تحرير الجولان وقريتهم، ثم أعيد احتلالها من قبل القوات الإسرائيلية،

المستوطنات في الجويزة

في العام 1981 أقيمت على أرض الجويزة مستوطنة تتبع إلى المتدينين المتعصبين اليهود، أطلق عليها اسم «الوني هبيشان» وتبعد حوالي 1000 م من خط وقف إطلاق النار بين سوريا وإسرائيل. وهي مستوطنة تعاونية يقطنها حوالي 44 عائلة يعتاشون من الاعتماد على زراعة التفاح والكرز والعنب والمزروعات الموسمية وتبلغ المساحات المزروعة فيها حوالي 120 دونم تفاح، 18 دونم كرز، 220 دونم عنب نبيذ ومزروعات موسمية. 120دونم خضراوات،100دونم بطيخ، 270دونم حنطة بعل، وفيها حوالي 177 بقرة حلوب.
المستوطنة عضو في شركة «بيروت هاغولان» فواكه الجولان التابعة لمجلس المستوطنات الإسرائيلية في الجولان، وفيها مصنع للنبيذ وموقع استجمامي باسم «كنار».

مصادر

مراجع وهوامش

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى سكانها شركس

الجويزة


Enercoop est une marque de distribution de carburant, née de l'alliance entre Energy (Groupe ) et Coop Italia. La marque est gérée par les grandes coopératives du système Coop. Les stations-service Enercoop sont situés à proximité immédiate des points de vente et des centres de distribution et de logistique de la marque IperCoop. Les carburants sont fournis par Eni, MOL et Tamoil.

Histoire
À partir de 2009, ,  et  ont expérimenté de manière indépendante la gestion des distributeurs de carburant de la marque Enercoop à travers une coentreprise avec Energy Group spa, une société du groupe industriel coopératif CCPL.

En , Energy Group décide d'abandonner l'entreprise, vendant les parts d'Enercoop aux coopératives respectives. À partir de cette date, la nouvelle société Carburanti 3.0, qui s'occupe de la gestion des stations-service de marque Enercoop du District Adriatico Coop. Cette dernière clôture les comptes 2017 avec une progression du chiffre d'affaires de 312 millions d'euros, une marge brute d'exploitation de 5,7 millions et un bénéfice net de 1,2 million d'euros.

Après avoir clôturé les comptes consolidés du groupe avec une lourde perte,  cède en novembre 2018, toutes ses actions à la société vénitienne Vega Carburanti, qui conservera la marque Enercoop pour les 3 prochaines années (jusqu'en 2021) et étendra la collecte de points de fidélité Coop à l'ensemble de son réseau de distribution (y compris celui non ex-Coop). Le 1er août 2019, Vega Carburanti acquis en plus, la seule usine toscane d'Unicoop Tirreno. Dans le Piémont,  gère plutôt 4 usines avec son propre personnel.

Installations
En plus de l'essence et du diesel, du GPL et du méthane sont également vendus dans certaines usines, et dans l'usine de Vercelli, il y a aussi deux colonnes pour la recharge rapide des motos électriques et un distributeur d'additif AdBlue.

Les distributeurs de la marque Enercoop sont équipés de panneaux photovoltaïques qui fournissent une partie de l'électricité nécessaire au fonctionnement de tous les équipements du système, tandis que le système d'éclairage est conçu pour monter en intensité à l'arrivée du client.

Enercoop est présent dans les localités suivantes :

 ex Coop Alleanza 3.0 : Altamura, Bari, Borgo Virgilio, Brindisi, Carpi, Castel Maggiore, Cavallino, Cesena, Chioggia, Concordia sulla Secchia, Conegliano, Correggio, Faenza, Ferrara, Foggia, Guastalla, Modène, Parme, Reggio Emilia (4 usines ), Sala Bolognese, San Benedetto del Tronto, San Cesario sul Panaro, Senigallia, Surbo et Taranto ;
 Coop Ligurie : Carasco et La Spezia ;
 Coop Lombardia : Busto Garolfo (ouverture), Cantù, Crema, Mapello, Opera et Treviglio ;
 Nova Coop : Biella, Cuneo, Pinerolo et Vercelli ;
 ex Unicoop Tirreno : Grosseto ;
 Coop Reno : Castel San Pietro Terme, Molinella, San Giorgio di Piano.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Coop Italia

Liens externes

Entreprise fondée en 2010
Entreprise de l'énergie ayant son siège en Italie
Station-service
Casalecchio di Reno

Enercoop (Italie)


Alicia DeShasier (* 15. April 1984) ist eine US-amerikanische Speerwerferin.

2010 und 2011 wurde sie Dritte bei den US-Meisterschaften. Bei den Panamerikanischen Spielen 2011 in Guadalajara siegte sie mit ihrer persönlichen Bestweite von 58,01 m.

Alicia DeShasier graduierte an der Southern Illinois University Edwardsville im Fach Bauingenieurwesen.

Weblinks
 Athletenporträt von Alicia DeShasier bei der IAAF (englisch)
 Athletenporträt bei Tilastopaja OY

Fußnoten

Speerwerfer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Vereinigte Staaten)
Panamerikaspielesieger (Leichtathletik)
US-Amerikaner
Frau
Geboren 1984

Alicia DeShasier


N.Flying (엔플라잉), est un boys band sud-coréen de K-pop formé en 2013. Il est composé de cinq membres. Le groupe a principalement produit des morceaux de rap rock.

Formation
Le premier bassiste du groupe était Kwon Kwang-jin, qui faisait partie du groupe CN Blue. Il a quitté N.Flying le 26 décembre 2018 et a été remplacé par Seo Dong-sung le 1er janvier 2020.

Membres
Actuels
 Lee Seung-hyub (이승협) – leader, guitariste, pianiste
 Cha Hun (차훈) – guitariste principal, choriste
 Kim Jae-hyun (김재현) – batteur
 Yoo Hwe-seung (유회승) – chanteur principal
 Seo Dong-sung (서동성) – bassiste, choriste
Anciens
 Kwon Kwang-jin (권광진) – bassiste

Discographie

Albums studios

Ressorties

Albums single

EP

Singles coréens

Singles japonais

Distinctions

Notes et références

Groupe de K-pop
Groupe sud-coréen de pop rock
Boys band sud-coréen
Groupe musical formé en 2013
Artiste de FNC Entertainment

N.Flying


Fossato di Vico ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Perugia in Umbrien.

Geografie
Die Gemeinde liegt etwa 30 Kilometer nordöstlich der Provinz- und Regionalhauptstadt Perugia und grenzt unmittelbar an die Provinz Ancona in den Marken. Sie liegt in der klimatischen Einordnung italienischer Gemeinden in der Zone E, 2 382 GR/G

Zu den Ortsteilen gehören Borgo di Fossato, Colbassano (), Osteria del Gatto (), Palazzolo und Purello.

Die Nachbargemeinden sind Fabriano (AN), Gualdo Tadino, Gubbio und Sigillo.

Geschichte
Als Fossaton, "Befestigung", bald nach der Schlacht von Busta Gallorum entstanden. Seit 1386 besteht die Gemeinde Fossato. Von 1540 bis zum Risorgimento gehörte Fossato zum Kirchenstaat. Den Zusatz di Vico erhielt sie 1862.

Sehenswürdigkeiten
 Antiquarium Comunale, ehemaliges Rathaus und heutiges Museum
 Palazzo Comunale, heutiges Rathaus mit Stadttor
 Roccaccio, Burgruine und ehemalige Festung an der Stadtbefestigung
 San Pietro (Santi Pietro e Paolo), Kirche im Ortskern, die als älteste und wichtigste Kirche im Ort gilt. Entstand als Kloster der Kamaldulenser im 12. Jahrhundert.
 San Sebastiano, Kirche im Ortskern, die erstmals 1502 erwähnt wurde
 San Cristoforo, ehemalige Kirche im Ortskern aus dem 13. Jahrhundert. Wurde 1304 von Petrus Venturelle in einem Pergament schriftlich erwähnt.
 Santa Maria della Piaggiola, ehemalige Kirche im Ortskern aus dem 13. Jahrhundert. Der Freskenzyklus im Innenraum (um 1405) wird Ottaviano Nelli zugeschrieben.
 Torre pubblica, Turm im Ortskern
 San Benedetto, Kirche kurz außerhalb der Stadtmauern, die im 13. Jahrhundert als Abtei der Benediktiner entstand
 Santa Maria del Fonte, Kloster kurz außerhalb der Stadtmauern
 San Cristoforo, Kirche in Borgo di Fossato
 San Luigi Gonzaga, Kirche in Borgo di Fossato
 Natività di Maria, Kirche in Palazzolo, die um 1860 neu errichtet wurde. Aus der alten Kirche stammen das Steinportal mit Holztür und zwei Glocken.
 Ponte San Giovanni, Römerbrücke aus Kalkstein an der Via Flaminia zwischen Fossato di Vico und Purello. Entstand um das 1. Jahrhundert.
 Sant'Apollinare, Kirche in Purello
 Santa Croce in Collina, Kirche in Purello
 Madonna della Neve alla Ghea, Sanktuarium in Purello

Verkehr

Durch die Gemeinde führen die Strada Statale 76 della Val d'Esino von hier nach Falconara Alta an der Adriaküste, die Strada Statale 318 di Valfabbrica von Perugia-Lidarno kommend, die Strada Statale 219 di Gubbio e Pian d'Assino von Umbertide kommend und die Strada Statale 3 Via Flaminia von Terni kommend.

Die frühere Ferrovia Appennino Centrale verband Arezzo mit Fossato als Endbahnhof, bis die Strecke 1945 geschlossen wurde.
Heute wird der Bahnhof von Zügen auf der Strecke von Rom nach Ancona bedient.

Gemeindepartnerschaften
Fossato di Vico unterhält eine Partnerschaft mit der französischen Gemeinde Saint-Ambroix im Département Gard und mit der hessischen Stadt Aßlar.

Literatur
 Touring Club Italiano: Umbria. Mailand 1999, ISBN 88-365-2542-3, S. 258.

Weblinks

 Website der Gemeinde

Einzelnachweise

Ort in Umbrien

Fossato di Vico


Küçükkaymaz, Zonguldak ilinin Alaplı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 77 km, Alaplı ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaplı belde ve köyleri

Küçükkaymaz, Alaplı


Heist er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Moorrege under Kreis Pinneberg. Kreis Pinneberg ligger i den sydlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Heist ligger ved kanten af geesten og grænser til Haseldorfer Marsch, hvoraf en del ligger i kommunens område. Den grænser til Holm mod syd, til Hetlingen, Haseldorf og Haselau mod vest, til Moorrege mod nord og Appen mod øst.

Heist ligger ved Bundesstraße B 431 mellem byerne Wedel og Uetersen.

I kommunen ligger flyvepladsen Flugplatz Uetersen-Heist, (ICAO-Kennung EDHE) der er hjemsted for to svæveflyveklubber, flere klubber for motorfly og erhversmæssige flyveskoler. Op til flyvepladsen ligger naturschutzgebiet Tävsmoor/Haselauer Moor.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Pinneberg

Heist