The DECstation was a brand of computers used by DEC, and refers to three distinct lines of computer systems—the first released in 1978 as a word processing system, and the latter (more widely known) two both released in 1989. These comprised a range of computer workstations based on the MIPS architecture and a range of PC compatibles. The MIPS-based workstations ran ULTRIX, a DEC-proprietary version of UNIX, and early releases of OSF/1.

DECstation 78
The first line of computer systems given the DECstation name were word processing systems based on the PDP-8. These
systems, built into a VT52 terminal, were also known as the VT78.

DECstation RISC workstations

History
The second (and completely unrelated) line of DECstations began with the DECstation 3100, which was released on 11 January 1989. The DECstation 3100 was the first commercially available RISC-based machine built by DEC.

This line of DECstations was the fruit of an advanced development skunkworks project carried out in DEC's Palo Alto Hamilton Ave facility. Known as the PMAX project, its focus was to produce a computer systems family with the economics and performance to compete against the likes of Sun Microsystems and other RISC-based UNIX platforms of the day.  The brainchild of James Billmaier, Mario Pagliaro, Armando Stettner and Joseph DiNucci, the systems family was to also employ a truly RISC-based architecture when compared to the heavier and very CISC VAX or the then still under development PRISM architectures.  At the time DEC was mostly known for their CISC systems including the successful PDP-11 and VAX lines.

Several architectures were considered from Intel, Motorola and others but the group quickly selected the MIPS line of microprocessors.  The (early) MIPS microprocessors supported both big- and little-endian modes (configured during hardware reset).  Little-endian mode was chosen both to match the byte ordering of VAX-based systems and the growing number of Intel-based PCs and computers.

In contrast to the VAX and the later DEC Alpha architectures, the DECstation 3100 and family were specifically designed and built to run a UNIX system, ULTRIX, and no version of the VMS operating system was ever released for DECstations. One of the issues being debated at the project's inception was whether or not DEC could sustain, grow, and compete with an architecture it did not invent or own (manage).  As the core advocates later left the company, the MIPS-based line of computers was shut down in favor of the Alpha-based computers, a DEC invented and owned architecture, descended from the PRISM development work.

The first generation of commercially marketed DEC Alpha systems, the DEC 3000 AXP series, were similar in some respects to contemporaneous MIPS-based DECstations, which were sold alongside the Alpha systems as the DECstation line was gradually phased out. Both used the TURBOchannel expansion bus for video and network cards, as well as being sold with the same TURBOchannel option modules, mice, monitors, and keyboards.

Later DECstations planned to be based on the ECL-based R6000 were canceled on 14 August 1990 after Bipolar Integrated Technology failed to deliver sufficient volumes of the microprocessor, which was difficult to fabricate. Yields of the R6000 were further reduced as DEC required the little-endian mode used from the beginning to continue to be available.

The MIPS-based DECstations were used as the first target system and development platform for the Mach microkernel, as well as early development of the Windows NT operating system. More recently, various free operating systems such as NetBSD and Linux/MIPS have been ported to the MIPS-based DECstations, extending their useful life by providing a modern operating system.

DEC originally planned to introduce OSF/1 as its chosen Unix product, starting with a 1.0 version in March 1992 that promised to offer several enhancements over ULTRIX, albeit with some deficiencies that were meant to be fixed in a 2.0 version scheduled for the summer of that year. However, during a period of strategic uncertainty only weeks later in 1992, DEC appeared to abandon plans to officially provide OSF/1 on MIPS-based DECstations, instead re-emphasising ULTRIX for these models whilst intending to offer OSF/1 for the company's impending Alpha-based product lines. At this time, the DECstation 2100, 3100, 3100S, 5000–120, 5000–125 and 5000–200 models were stated as being able to run OSF/1, along with certain DECsystem models.

User dissatisfaction with the decision, driven by uncertainty about the future of the MIPS-based DECstations and ULTRIX, led to a revision of the company's strategy, with DEC promising "a production-quality version of OSF/1" with support for all of the company's Unix-based workstations and servers. Following on from the "advanced developer's kit" - this being the version offering support for only certain models - the intention was to produce an "end-user release" of OSF/1 during 1993 for R2000-, R3000- and R4000-based models, offering compatibility with OSF/1 on Alpha. Alongside such plans, DEC would also continue to support ULTRIX on its R4000-based systems. The strategic confusion was blamed on power struggles within DEC, with the decision made to abandon further OSF/1 work on DECstations being attributed to an executive having gained control over the Unix workstation group, thus reportedly causing "as much of an internal uproar as it did an external one".

At the end of 1992, company representatives were once again less certain about the prospects of delivering OSF/1 on the DECstation range, with the projected release in the first half of 1993 "up in the air" and under threat of being cancelled if sufficient interest were not forthcoming from software vendors. Internally, the marketing group for the DECstation had been able to convince DEC's product strategy group that the loss in sales in failing to offer OSF/1 on the hardware would exceed the research and development costs involved in making it available, but company-wide spending cuts threatened such projects. Subsequent indications from DEC confirmed, without further elaboration, the cancellation of the product alongside increasing uncertainty around further hardware upgrades to the DECstation range beyond the planned R4400-based products. Shortly prior to the release of the DEC Alpha systems, a port of OSF/1 to the DECstation was completed, but it was not commercially released. As the previously announced strategy had "fizzled", DEC representatives had reportedly "informed ULTRIX customers that they should start planning to move to Alpha workstations running OSF/1 in 1993", having the effect of undermining customer confidence in both the DECstation line and in ULTRIX, but also raising more serious concerns about the company's broader Unix strategy.

Although introduced before DEC started to pursue a strategy based on the Advanced Computing Environment platform, the company's stated intention was that DECstation users could potentially migrate to an OSF/1-based product, potentially delivered in the form of SCO Open Desktop for the platform, offering binary compatibility with the existing ULTRIX system. DEC even suggested that Windows NT would be available for DECstation models.

The GXemul project emulates several of these DECstation models.

Models

The original MIPS-based DECstation 3100 was followed by a cost reduced 2100. The DECstation 3100 was claimed to be the world's fastest UNIX workstation at the time. When it was introduced it was about three times as fast as the VAXstation 3100 which was introduced at about the same time. Server configurations of DECstation models, distributed without a framebuffer or a graphics accelerator, both Turbochannel and Q-bus based, were called "DECsystem" but should not be confused with some PDP-10 machines of the same name.

Early models of the DECstation were heavily integrated systems with little expansion capability and do not even possess expansion buses. The DECstation 5000 systems, introduced later, improved on the lack of expansion capabilities by providing the TURBOchannel Interconnect. The DECstation 5000 systems are also ARC (Advanced RISC Computing) compatible. The last DECstation models focused on increased component integration by using more custom ASICs to reduce the number of discrete components. This began with the DECstation 5000 Model 240, which replaced discrete components with LSI ASICs and ended with the last model, the DECstation 5000 Model 260, which used a single VLSI ASIC for much of the control logic.

Packaged DECstation 5000 systems were sometimes suffixed with two or three letters. These letters refer to what graphics option the system has.

DECstation 3100 and DECstation 2100

Processor

The DECstation 3100 and 2100 uses a R2000 processor, a R2010 floating point coprocessor and four R2020 write buffers. The R2000 uses an external 64 KB direct-mapped instruction cache and a 64 KB direct-mapped write-through data cache with a cache line size of four bytes. Four R2020 implement a four-stage write buffer to improve performance by permitting the R2000 to write to its write-through data cache without stalling.

The R2000 microprocessor could be configured to run either in big-endian or little-endian mode.  In the DECstation family, the decision was made to run little-endian to maintain compatibility with both the VAX family and the growing population of Intel-based PC's.

Memory

The DECstation 3100 and 2100's memory system contains both the DRAM-based system memory and VRAM-based framebuffers. The amount of system memory supported is 4 to 24 MB, organized into six physical memory banks. These systems has 12 SIMM slots that use 2 MB SIMMs, with each SIMM containing 1,048,576 word × 18-bit DRAMs. The SIMMs are installed in pairs (in increments of 4 MB) and the memory system is byte-parity protected. The monochrome framebuffer are implemented with a 256 KB VFB01 SIMM and the color framebuffer, a 1 MB VBF02 SIMM. If one of these framebuffer SIMMs are not present, the framebuffer cannot be used. The SIMM slots were rated for 25 removal and insertion cycles, with five being the recommended limit.

Graphics

Graphics capability was provided by two frame buffer modules, the monochrome and color frame buffer. The monochrome frame buffer supports 1-bit color and a resolution of 1024 × 864 pixels, while the color frame buffer supports 8-bit color and the same resolution as the monochrome frame buffer. Both frame buffers use the Brooktree Bt478 RAMDAC with three 256-entry, 8-bit color maps. The hardware cursor is generated by DC503 PCC (Programmable Cursor Chip), which can provide a 16 × 16 pixel, 2-bit color cursor. The color frame buffer has an 8-bit write mask, also known as a "planemask", used to select which pixels are to be updated. None of the framebuffers use all the memory provided by the frame buffer module, this being organized as 1024 × 1024 pixels, and thus only the uppermost 864 pixels are used for the display. Unused areas of the frame buffer memory may be used to store graphical structures such as fonts, although this was considered to offer "no performance advantage over main memory" and, in the context of the X server implemented by Digital, would have complicated the memory management involved. The frame buffers are not parity-protected, unlike the rest of the system memory. A DB15 male connector is used for video. The connector uses RS343A/RS170 compatible signals.

Ethernet and SCSI

These DECstations have onboard 10 Mbit/s Ethernet provided by an AMD 7990 LANCE (Local Area Network Controller for Ethernet) and an AMD 7992 SIA (Serial Interface Adapter), which implements the interface, a BNC ThinWire Ethernet connector. A 32 768 word × 16-bit (64 KB) network buffer constructed out of SRAMs is provided to improve performance. A 32 word by 8-bit Ethernet Station Address ROM (ESAR) provides the MAC address. It is mounted in a DIP socket and is removable.

The 5 MB/s single-ended SCSI interface is provided by a DC7061 SII gate array with a 64 K by 16-bit (128 KB) SCSI buffer used to improve performance. The SCSI interface is connected to the internal 3.5 drive bays and an external port (HONDA68 male connector) to be connected to drive expansion boxes.

Other

These systems have four asynchronous serial lines that are provided by a DC7085 gate array. Of the four serial lines, only the third line has the required modem control signals to support a modem. A 4-pin MMJ connector is provided for the keyboard line, a 7-pin DIN connector for mouse line, and two 6-pin MMJ connectors for printer and modem lines. The real time clock is a Motorola MC146818, which also has 50 bytes of RAM for storing console configuration information, and the 256 KB of ROM for storing boot-strap and self-test software is provided by two 128 KB ROMs in DIP sockets.

Enclosure

The enclosure used by the DECstation 3100 and 2100 is identical to the enclosure used by the VAXstation 3100 as these systems use a mechanically identical system module. The enclosure can accommodate two 3.5-inch drives, which are mounted on trays above the system module. The system module is located on the left of the enclosure and the power supply, which takes up a fourth of the space inside the enclosure, is located on the left.

Personal DECstation 5000 Series

The Personal DECstation 5000 Series are entry-level workstations, code named "MAXine". The Personal DECstation uses a low-profile desktop case, which contained a power supply on the left and two mounts for two fixed drives, or one fixed drive and one diskette drive, at the front. The system logic was contained on two printed circuit boards, the base system module, which contained the majority of the logic, and the CPU module, which contained the processor.

Initial pricing for these 5000 series models started at $3,995 for a diskless 5000/20 with 8 MB of RAM and 17-inch greyscale display.

CPU module

There were three models of the CPU module, which contains the CPU subsystem. The first model contains a chipset consisting of a 20, 25 or 33 MHz R3000A CPU and R3010 FPU accompanied by a 64 KB instruction cache and a 64 KB data cache. Both caches are direct-mapped and have a 4-byte cache line. The data cache is write through. All components on the CPU module operate at the same clock frequency as the R300A.

A CPUCTL ASIC is also present, its purpose to provide interfacing and buffering between the faster CPU module and the slower 12.5 MHz system module. The CPUCTL ASIC also implements a 12.5 MHz TURBOchannel that serves as the system interconnect.

The second model is a revised version of the first module with a 20 or 25 MHz R3000A and R3010 that used plastic packaging, whereas the previous model used ceramic packaging. The third model contains a R4000 microprocessor with internal instruction and data caches complemented by a 1 MB secondary cache.

Memory

These systems have 8 MB of onboard memory and four SIMM slots that can be used to expand the amount of memory by 32 MB, for a total of 40 MB of memory. These SIMM slots accept 2 and 8 MB SIMMs in pairs. All SIMMs in the system must be of the same size. The memory bus is 40 bits wide, with 32 bits used for data and four bits used to for byte-parity. The Memory Control ASIC controls the memory and communicates with the CPU subsystem via the TURBOchannel bus.

Expansion

Expansion is provided by two TURBOchannel slots, each with 64 MB of physical address space.

Graphics

The Personal DECstation features an integrated 8-bit color frame buffer capable of a resolution of 1024 × 768 at a refresh rate of 72 Hz. The frame buffer consists of 1 MB of VRAM organized as 262,144 32-bit words, with each 32-bit word containing four 8-bit pixels. The frame buffer uses an INMOS IMS G332 RAMDAC with a 256-entry 24-bit color look up table, which selects 256 colors for display out of a palette of 16,777,216. The frame buffer is treated as part of the memory subsystem.

I/O subsystem

The I/O subsystem provides the system with an 8-bit single-ended SCSI bus, 10 Mbit/s Ethernet, serial line, the Serial Desktop Bus and analog audio. SCSI is provided by a NCR 53C94 ASC (Advanced SCSI Controller). Ethernet is provided by an AMD Am7990 LANCE (Local Area Network Controller for Ethernet) and an AMD Am7992 SIA (Serial Interface Adapter) that implements the AUI interface. A single serial port capable of 50 to 19,200 baud with full modem control capability is provided by a Zilog Z85C30 SCC (Serial Communications Controller). Analog audio and ISDN support is provided by an AMD 79C30A DSC (Digital Subscriber Controller). These devices are connected to IOCTL ASIC via two 8-bit buses or one 16-bit bus. The ASIC interfaces the subsystem to the TURBOchannel interconnect.

DECstation 5000 Model 100 Series

The DECstation 5000 Model 100 Series, code named "3MIN", are mid-range workstations. Early models used a chipset consisting of a R3000A CPU and a R3010 CPU on 3- by 5-inch daughter card that plugs into a connector on the system module. The Model 150 replaces the R3000A and R3010 with a single R4000 with an integrated FPU. The Model 120 and 125 have two external caches, a 64 KB instruction cache and a 64 KB data cache. The Model 133 has a 128 KB instruction cache.

These systems support 16 to 128 MB of memory through 16 SIMM slots that accept 2 or 8 MB SIMMs. Only one type of SIMM may be used, 2 and 8 MB SIMMs cannot be mixed in the same system. The 2 MB SIMM is identical to the SIMM used in the DECstation 2100 and 3100, allowing upgrades from these older systems to the Model 100 Series to reuse the old memory.

Three TURBOchannel option slots are provided. The Model 100 Series introduces the I/O Controller ASIC (later known as the IOCTL ASIC), which interfaces the two 8-bit I/O buses to the 12.5 MHz TURBOchannel.

DECstation 5000 Model 200 Series

The DECstation 200 Series are high-end workstations. Server configurations of the DECstation 500 Model 200, 240 and 260 were known as the DECsystem 5000 Model 200, 240 and 260 respectively. These systems only contain a CPU module, a system module and a power supply located on left side of the enclosure. They do not have any internal storage capability. Drives were intended to be installed in external single- or multiple-drive enclosures. These enclosures were connected to system via a SCSI connector located at the rear of the system. Alternatively, storage was to be provided by a file server accessed over a network.

CPU subsystem

Each member of the Model 200 Series had a unique CPU subsystem. The Model 200's CPU subsystem is located on the KN02 system module and contains a chipset composed of the R3000 CPU, R3010 FPU and R3220 MB (six-stage write/memory buffer). Also part of the subsystem is the processor's external 64 KB instruction cache and 64 KB write-through data cache. In contrast, the Model 240's CPU subsystem is located on a daughter card, the CPU module, and does not use a processor chipset, featuring a single 40 MHz R3400 instead. The R3400 integrates the R3000A CPU and the R3010 FPU in a single die and package. The processor's external 64 KB instruction cache and 64 KB data cache is connected to the R3400 by a 40 MHz bus that also serves as the datapath to the MB ASIC. The Model 260's CPU subsystem is also located on a CPU module daughter card, but it features a 120 MHz (60 MHz external) R4000 with internal instruction and data caches and an external secondary cache. The Model 260's CPU subsystem is unique in the Model 200 Series as it contains the boot ROM firmware, unlike the other members, which have their boot ROM located in the system module. This difference is due to the R4000 requiring different firmware that could not be replaced when upgrading a Model 240 to a Model 260.

Memory subsystem

The Model 200 Series has 15 SIMM slots located on the system module that can hold 8 to 480 MB of memory. Proprietary 128-pin memory array modules (SIMMs) with capacities of 8 MB (39 1 Mbit DRAM chips) or 32 MB (39 4 Mbit DRAM chips) are used. All SIMMs installed in a system must be of the same size. If 8 MB SIMMs are used, the system may contain 8 to 120 MB of memory. If 32 MB SIMMs are used, the system may contain 32 to 480 MB of memory. The memory subsystem operates at 25 MHz and is 32 bits wide to match the native word length of the R3000. The memory subsystem is protected by an ECC scheme with seven bits of check for every 32-bit transaction.

The SIMMs are two-way interleaved using the low-order method, where even and odd memory addresses are treated as separate banks of memory. Interleaving the memory subsystem doubles the bandwidth of a non-interleaved memory subsystem using the same DRAMs, allowing the Model 200 Series to achieve an effective maximum bandwidth of 100 MB/s.

An optional 1 MB NVRAM module that provides a disk cache to improve performance can be installed in one of the SIMM slots (slot 14, the SIMM slot closest to the front edge of the system module). The module uses a battery to prevent data from being lost in case of power failure. The module is useful only when optional software is installed.

The Model 200 uses discrete components to implement the memory subsystem logic. In the Model 240, these discrete components are replaced by three ASICs, the MB ASIC, the MT ASIC and the MS ASIC. The MB (Memory Buffer) ASIC serves as an interface between the 40 MHz CPU module domain and the 25 MHz system module domain. It is connected to the MT ASIC, which serves as the memory controller. The MT ASIC provides memory control and refresh, handles memory DMA and transactions, and ECC checking. The MS (Memory Strobe) ASIC provides 15 sets of memory control lines and routes memory control signals from the MT ASIC to the destination SIMM. The MS ASIC replaces 16 discrete components used in the Model 200 and also generates the 25 MHz system clock signal, replacing a further three discrete components used in the Model 200.

Expansion

The Model 200 Series uses the TURBOchannel Interconnect for expansion and all models have three TURBOchannel option slots. The Model 200 provides 4 MB of physical address space for each TURBOchannel option, while the Model 240 and 260 provides 8 MB. TURBOchannel in the Model 240 and 260 is clocked at 25 MHz. In the Model 240 and 260, the MT ASIC implements TURBOchannel and serves as the controller.

I/O subsystem

The Model 200's I/O subsystem is significantly different from the Model 240 and 260's I/O subsystem. In the Model 200, Ethernet and SCSI capabilities are provided by two integrated TURBOchannel option modules, PMAD-AA for Ethernet and PMAZ-AA for SCSI. The PMAD-AA uses an AMD 7990 LANCE (Local Area Network Controller for Ethernet), which provides 10BASE-T Ethernet. The interface is implemented by an AMD 7992 SIA (Serial Interface Adapter) and a BNC ThinWire connector. The 8-bit, single-ended SCSI bus is provided by an NCR 53C94 ASC (Advanced SCSI Controller). Both integrated option modules have 128 KB of SRAM each serving as a buffer to improve performance. Four serial lines are also provided for the keyboard, mouse, communications port and printer. These lines are implemented by two DC7085s. A Dallas Semiconductor DS1287 real time clock with 50 bytes of NVRAM is also featured, as is a 256 KB system boot-strap and diagnostic ROM in a socket.

In contrast, the Model 240's and 260's I/O subsystem is based around an I/O Controller ASIC that serves as a bridge between TURBOchannel and the two I/O buses it implements. I/O devices such as the two Zilog Z85C30 SCCs (Serial Communications Controller), a NCR 53C94 ASC, an AMD 7990 LANCE, Dallas Semiconductor DS1287 real time clock and system ROM are connected to the I/O buses. The I/O Controller ASIC was not introduced by the Model 240, it was first featured in the Model 100 series, but the ASIC used in the Model 240 differs by being clocked twice as high, at 25 MHz instead of 12.5 MHz. The Model 240's I/O subsystem would later be used in the DEC 3000 AXP in a modified form.

Graphics

DECstation systems with TURBOchannel slots could use TURBOchannel-based framebuffers, 2D graphics accelerators and 3D graphics accelerators.

Framebuffers

CX "Color Frame-Buffer Graphics Module", model PMAG-BA. It was capable of 8-bit color at a resolution of 1024 × 864.
HX "Smart Frame-Buffer Graphics Module", models PMAGB-BA/BC/BE. The HX is a framebuffer with a custom ASIC with limited, but very fast, 2D acceleration capabilities.
MX "Monochrome Frame-Buffer Graphics Module", model PMAG-AA. The MX is capable of 1-bit color at a resolution of 1280 × 1024 with a refresh rate of 72 Hz.
TX "True Color Frame-Buffer Graphics Module", models PMAG-JA, PMAGB-JA. Both models were capable of 24-bit color at a resolution of 1280 × 1024. The two models differ only in refresh rate, the PMAG-JA had a 66 Hz refresh rate and the PMAGB-JA, 72 Hz.

2D graphics accelerators
PX "2D Graphics Accelerator". The PX was based on the PixelStamp architecture, but without the geometry engine, meaning that it could only accelerate 2D graphics. It was superseded by the HX at some point in most applications.

3D graphics accelerators

These options were:

 The PXG, also known as the "Lo 3D Graphics Accelerator" or the "Mid 3D Graphics Accelerator" depending on configuration
 The PXG+, also known as the "Lo 3D Plus Graphics Accelerator" or the "Mid 3D Plus Graphics Accelerator" depending on configuration
 The PXG Turbo, also known as the "Hi 3D Graphics Accelerator"
 The PXG Turbo+, also known as the "Hi 3D Plus Graphics Accelerator"

All PXG variants are capable of either 8-bit or 24-bit color, a resolution of 1280 × 1024 and a refresh rate of either 66 or 72 Hz. The PXG also has an 8-bit or 24-bit Z-buffer and is double buffered. The color depth and the depth of Z-buffer can be extended by installing additional VSIMMs or Z-buffer modules on the module. The PXG Turbo variants are capable of 24-bit color, a resolution of 1280 × 1024 and a refresh rate of either 66 or 72 Hz. They differ by featuring a 24-bit buffer for storing off-screen pixmaps in addition to the 24-bit Z-buffer and double buffer.

These 3D graphics accelerators implemented Digital's proprietary PixelStamp architecture, which is derived from two research projects, Pixel Planes from the University of North Carolina and The 8 by 8 Display from the Carnegie-Mellon University.

The PixelStamp architecture is a geometry pipeline that consists of a DMA engine, a geometry engine and a PixelStamp. The DMA engine interfaces the pipeline to the system via TURBOchannel, receiving packets from the CPU and sending them to the geometry engine. The geometry engine consists of an amount of SRAM and an Intel i860. Packets from the DMA engine are stored in the SRAM, where they are processed by the i860, which writes the results to a FIFO.

The PixelStamp consists of a STIC (STamp Interface Chip) ASIC and one or two STAMP ASICs. The STIC fetches the results in the FIFO and passes them on to the STAMP ASIC(s), which performs scan conversion and other graphical functions. Once the data has been processed by the STAMP ASICs, the result, which consists of RGB data, is written into the framebuffer built from VSIMMs (a SIMM with VRAMs) that are located on the graphics accelerator option module to be displayed.

These graphics accelerators can be grouped into two distinct categories, the double-width options and the triple-width options. The PXG and PXG+ are double-width TURBOchannel option modules and the PXG Turbo and PXG Turbo+ are triple-width TURBOchannel option modules. Models suffixed with a "+" are higher performance models of the base model, with a 44 MHz i860 instead of a 40 MHz i860 and STIC and STAMP ASICs that operate at clock frequencies 33% higher. Models suffixed with "Turbo" differ by featuring 256 KB of SRAM and two STAMP ASICs instead of 128 KB of SRAM and one STAMP ASIC. Models known as a "Lo 3D Graphics Accelerator" or a "Lo 3D Plus Graphics Accelerator" can be upgraded to a "Mid 3D Graphics Accelerator" or a "Mid 3D Plus Graphics Accelerator" by installing more VSIMMs and Z-buffer modules.

Multimedia

Depending on the model of DECstation, some systems were capable of performing video conferencing, high-quality audio output and video input. These were achieved through the use of TURBOchannel option modules and external peripherals. Video input was achieved by using the DECvideo (also known as the PIP (Picture-in-Picture) live-video-in) option, a daughterboard that plugs into the TX framebuffer to provide NTSC, PAL and SECAM input. When this option was used in conjunction with a video camera, a microphone and the required software, the DECstation can be used for video conferencing.

Audio capabilities were provided by the DECaudio TURBOchannel option module, which contained two AMD 79C30A DSC (Digital Subscriber Controller) devices and a Motorola 56001 DSP. The two AMD 79C30A DSCs were used for voice-quality audio input and output, while the Motorola 56001 was used for high-quality audio. The DSP was initially not used, due to the firmware being incomplete, although the capability was provided later in an update.

DECstation PCs
Confusingly, simultaneous with the launch of the DECstation workstation line, Digital also announced a range of DECstation-branded PC compatibles with Intel x86 processors that ran MS-DOS. These were identified by three-digit model numbers; the DECstation 2xx, 3xx and 4xx series using the Intel 80286, 80386 and 80486 processors respectively. These computers were not built by Digital, but by Tandy Corporation in the United States and Olivetti in Europe. At the time of introduction, Digital offered a trade-in program for owners of its earlier x86, but PC incompatible, computer, the Rainbow 100.

Systems based on the 80286 are:

 DECstation 210
 DECstation 220
 DECstation 212
 DECstation 212LP

Systems based on the 80386 are:

 DECstation 316
 DECstation 316+
 DECstation 316sx
 DECstation 320
 DECstation 320+
 DECstation 320sx
 DECstation 325c
 DECstation 333c

Systems based on the 80486 are:

 DECstation 420sx
 DECstation 425c
 DECstation 433T
 DECstation 433W
 DECstation 450dx2

References

External links
 NetBSD for the DECstation
 Linux/MIPS DECstation page
 DECstation 2100 / DECstation 3100 Web Page
 DECstation model specifications

Advanced RISC Computing
Computer-related introductions in 1978
Computer-related introductions in 1989
DEC workstations
MIPS architecture
64-bit computers

DECstation


Aceasta este o listă de preoți greco-catolici români:

 Ion Agârbiceanu
 Ioan Alexi

 Simion Balint
 Alimpiu Barbulovici
 Octavian Bârlea
 Martin Benedict
 Vasile Bizău
 Ioan Bob
 Matei Boilă
 Alexandru Borza
 Ioan M. Bota
 Laurențiu Bran
 Tit Bud
 Ioan Budai-Deleanu
 Anton Buga
 Augustin Bunea

 Vasile Cerghizan
 Vasile Chindriș (preot)
 Vasile Coloși
 Valentin Coposu
 Horia Cosmovici
 Gherontie Cotorea
 Florentin Crihălmeanu
 Vasiliu Criste
 Vasile Cristea
 Traian Crișan

 Grigore Dogaru

 Alexandru Filipașcu
 Mihai Frățilă
 Valeriu Traian Frențiu

 Ioan Georgescu (canonic)
 Vladimir Ghika
 Alexandru Grama

 Iuliu Hirțea
 Vasile Hossu (episcop de Gherla)
 Iuliu Hossu
 Vasile Hotico
 Francisc Hubic

 Aurel Leluțiu
 Ioan Lemeni
 Ioan Lobonțiu
 Vasile Lucaciu

 Grigore Maior
 Petru Maior
 Leon Man
 Ștefan Manciulea
 Alexandru Mesian
 Samuil Micu
 Victor Mihaly de Apșa
 Anton Moisin
 Octavian Moisin
 Ioan Micu Moldovan
 Ștefan Moldovan
 Teodor Murășanu

 Alexandru Nicolescu
 Alexandru Nicula

 Ioan Olteanu
 Pompeiu Onofreiu

 Liviu Victor Pandrea
 Ioan Para
 Mihail Pavel
 Ioan Ploscaru
 Emil Puni

 Demetriu Radu
 Alexandru Rațiu
 Basiliu Rațiu
 Nicolae Rațiu
 Atanasie Rednic
 Alexandru Rusu

 Coriolan Sabău
 Mihail Simovici
 Ioan Șișeștean
 Victor Smigelschi (profesor)
 Coriolan Suciu
 Ioan Suciu (episcop)
 Vasile Suciu (mitropolit)

 Ioan Taloș
 Isidor Toniuc

 Ioan Vancea

 Vasile Zăpârțan

Note

Listă de preoți greco-catolici români


La Crépide des Alpes rhétiques (Crepis rhaetica) est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Asteracées.

En France, l'espèce est protégée sur l'ensemble du territoire métropolitain.

Voir aussi
 Alpes rhétiques
 Liste des espèces végétales endémiques de Suisse

Liens externes

+
Espèce d'Asteraceae (nom vernaculaire)
Dicotylédone d'Europe
Dicotylédone de France
Plante à fleurs de Suisse

Crépide des Alpes rhétiques


Lacuna Coil, 1994 yılında Milano'da kurulmuş İtalyan gotik metal grubu. Kuruluşundan sonra iki kez isim değişikliğine giden grubun eski isimleri Sleep of Right ve Ethereal idi. Kariyerine gotik metal yaparak başlayan grup, Karmacode albümü ve sonrasında alternatif metal tarzına ağırlık vermiştir.

Özgeçmiş

Kuruluş
Grup, Ethereal adıyla müzik yaşantılarına 1994 yılında başladı ve ilk iş olarak aynı ada sahip iki parçalık bir demo çıkardı. Başarılı bir başlangıç yapan grup, kısa bir süre sonra Century Media Records ile anlaştı ve kendine yeni bir ad koydu: Lacuna Coil. Grupları için buldukları bu yeni ad, "boş spiral" (empty spiral) anlamına gelmekteydi.

1997 yılında yeni adlarıyla bir EP'yi hazırladılar. EP sonrasında Moonspell ile birlikte turneye çıkan grup, bu konserlerde kadrosuna gitarist Cristiano Migliore ve davulcu Cristiano Mozzati'yi dahil etti.

Gotik rock/metal dönemi (1999 - 2005)
1999 yılında kadrolarına ikinci gitarist olarak Marco Biazzi'yi ekleyen grup, aynı yıl "In a Reverie" adlı ilk albümlerini yayınladı. Albüm sonrası Skyclad ile birlikte Avrupa'da albümün tanıtım turnesine çıkan altılı, 2000 yılında "Halflife" adlı EP'yi piyasaya sürdü. Aynı yıl "Unleashed Memories" adını verdiği ikinci albümünü de çıkaran grup, daha çok turneye çıkmaya ve daha kalabalık konserler vermeye başladı.

2002 senesinde "Comalies" adlı 3. stüdyo albümüyle Amerika listelerinde 178 numara olan Lacuna Coil, bu albümden "Heaven's A Lie" ve "Swamped" adlı iki tekli yayınladı. Albüm satışlarıyla Century Media'nın şu ana dek en çok satan albümü özelliğini taşırken, grup 'The Ozzfest'e katılarak hayran kitlesini genişletti.

Alternatif metal dönemi (2006 - Günümüz)
2006 yılına kadar Avrupa'da ve Amerika'da konserler gerçekleştiren Lacuna Coil, aynı yılın Nisan ayında "Karmacode" adlı dördüncü albümünü piyasaya sürdü. Amerika listelerinde 28 numaraya kadar çıkan albüm, İngiltere listelerinde ise 47 numaraya yerleşti. Tarz olarak daha çok nu metal özelliklerini taşıyan "Karmacode", Lacuna Coil'ın en sert albümü olarak nitelendirildi. Albüm içerisinde Depeche Mode parçası "Enjoy the Silence"ın yorumunu da bulunduran grup, "Closer" ve "Our Truth" adlı iki tekli daha yayınladı. Teklilere çekilen video kliplerle MTV'de ekrana gelmeye başlayan Lacuna Coil, "Our Truth" parçasını 2006 filmi "Underworld: Evolution"ın müziğinde kullandı.

Albüm sonrasında Rob Zombie ile beraber Amerika turnesine katılan Lacuna Coil, aynı zamanda bir kez daha 'The Ozzfest'de sahne aldı. İngiltere'deki 'Download Festivali'nde Metallica, Tool ve Guns N' Roses gibi gruplarla aynı sahneyi paylaşan grup; In Flames ile birlikte Amerika'yı turladıktan sonra Within Temptation, The Gathering, In This Moment, Stolen Babies ve Kylesa ile beraber "The Hottest Chicks in Metal" turnesini gerçekleştirdi.

Lacuna Coil'ın ilk canlı performans DVD'si "Visual Karma", 31 Ekim 2008'de piyasaya çıktı. "Karmacode" albümünün tanıtımı kapsamında gerçekleştirilen konserlerden görüntüler içeren DVD'ye promo videoları ve özel görüntüler de dahil edildi. Grubun yeni albümü "Shallow Life", 2009'da piyasaya çıktı.
Lacuna Coil, 12 şarkıdan oluşan Dark Adrenaline albümünü 2012 yılında müzikseverlerin beğenisine sundu.

Grup üyeleri

Şu anki üyeler
 Andrea Ferro - Erkek vokal, (Temiz vokal/Brutal vokal) (Tenor) (1994-günümüz)
 Marco Coti Zelati - Bas gitar, Klavye, Gitar (1994-günümüz)
 Cristina Scabbia - Kadın vokal (Kontralto) (1996-günümüz)
 Ryan Blake Folden - Bateri (2014-günümüz; canlı üye - 2012-2013)
 Diego Cavallotti - Gitar (2016-günümüz)

Eski üyeler
 Michaelangelo Algardi - bateri, perküsyon (1994)
 Raffaele Zagaria - gitar (1994-1998)
 Claudio Leo - gitar (1994-1998; 2013'te öldü)
 Leonardo Forti - bateri, perküsyon (1994-1998)
 Cristiano "Pizza" Migliore - gitar (1998-2014)
 Cristiano 'CriZ' Mozzati - bateri, perküsyon (1998-2014)
 Marco "Maus" Biazzi - gitar (1999-2015)

Canlı üyeler
Anders Iwers - gitar (1997)
 Steve Minelli - gitar (1998)
 Alice Chiarelli - klavye (1998)

Zaman çizelgesi

Diskografi

Stüdyo albümleri
 In a Reverie (1999)
 Unleashed Memories (2001)
 Comalies (2002)
 Karmacode (2006)
 Shallow Life (2009)
 Dark Adrenaline (2012)
 Broken Crown Halo (2014)
 Delirium (2016)
 Black Anima (2019)

EP'ler
 Ethereal (demo) (1996)
 Lacuna Coil (1998)
 Halflife (2000)

Toplamalar
 The EPs (2005)
 Lacuna Coil EP ve Halflife EP'nin tek bir CD'de toplandığı albüm
 Manifesto of Lacuna Coil (2009)

DVD'ler
 Visual Karma (Body, Mind and Soul) (2008)

Tekliler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Lacuna Coil resmi sitesi
 Lacuna Coil resmi fan sitesi

İtalyan alternatif metal grupları
1994'te kurulan müzik grupları
İtalyan gotik metal grupları

Lacuna Coil


Downtown Garland station (formerly known as Garland Central Transit Center until 2002) is a DART Light Rail station located in Garland, Texas (USA) at Walnut and Fifth Streets.  It reopened November 18, 2002, serving the downtown Garland area including Garland City Hall, Historic Downtown Garland and Heritage Park. From 2002 until the 2012 extension to Downtown Rowlett, it served as the northeast terminus of the .

External links
 DART - Downtown Garland Station

Dallas Area Rapid Transit light rail stations
Railway stations in the United States opened in 2002
Transportation in Garland, Texas
2002 establishments in Texas
Railway stations in Dallas County, Texas

Downtown Garland station


Türk Kurtuluş Savaşı (), I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Osmanlı İmparatorluğu'nun İtilaf Devletleri'nce işgali sonucunda Mîsâk-ı Millî sınırları içinde ülke bütünlüğünü korumak için 1919-1922 yılları arasında gerçekleştirilen çok cepheli siyasi ve askeri mücadeledir. Batı Anadolu'da İtilaf Devletleri'nin harekete geçirdikleri Yunan ordusuna; güneyde Fransız ordusuna; doğuda Ermenistan'ın kuvvetlerine; İstanbul rejimine sadık milislere, feodal güçlere ve ayrılıkçılara karşı savaşılmıştır. Bu mücadelenin Batı Cephesi Yunan millî belleğine "Küçük Asya Felaketi" adıyla kazınmıştır. Savaş sırasında Yunan ve Ermeni kuvvetleri, bir etnik temizlik harekâtı olarak, Türk halkına karşı katliamlar, yağmalar ve tecavüzler gerçekleştirmiştir. Savaş, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla sonuçlanmıştır.

Yunan ordusu, Megali İdea düşüncesiyle eski Yunan topraklarını birleştirmek ve ayrıca İtalyanların bölgeyi işgal etmesini önlemek amacıyla 15 Mayıs 1919'da İzmir'e çıktı. Bunun üzerine Ekim 1918'de imzalanan Mondros Ateşkes Antlaşması'ndan hoşnut olmayan ve ülkeyi kurtarmanın yollarını arayan Mustafa Kemal Paşa IX. Ordu Müfettişi sıfatıyla 19 Mayıs 1919'da Samsun'a çıktı ve yurt çapında topyekûn bir direniş gerçekleştirmek için işe girişti. Bu tarihte Çanakkale ve İstanbul Boğazları ve Trakya İtilaf devletlerinin; Güneydoğu Anadolu ve Akdeniz'deki Mersin, Adana, Maraş, Antep ve Urfa Fransız; Antalya ve Muğla İtalyan işgali altındaydı. Ermeniler bir yandan Doğu Anadolu'yu işgal ederken bir yandan da güneydoğudaki Fransız birlikleriyle işbirliği yapmaktaydı. Benzer bir şekilde Eskişehir, Kütahya, Amasya gibi kentlerde İngiliz askerleri bulunmaktaydı. İngiliz kabinesi ise, İmparatorluğunun önemli bir kısmı Müslüman kitleden oluştuğu için, Türkiye'nin parçalanmasının Müslüman coğrafyasında uyandıracağı huzursuzluğu göz önünde bulundurarak, Anadolu'nun parçalanmasını engellemek ve İtalya ile Fransa'yı bölgeden uzaklaştırmak amacıyla, Lord Curzon'un önerisi üzerine, 19 Mayıs 1919'da Anadolu ve Boğazlar boyunca bölge üzerinde ABD mandası teklif edilmesine karar verdi. ABD'nin bu öneriyi değerlendirme süreci sebebiyle barış müzakereleri Şubat 1920'ye kadar ertelendi. Bu dönemde Mustafa Kemal kongreler düzenleyerek halkı savaşa manen hazırlamakla ve askerî direnişi örgütlemekle uğraştı. Mustafa Kemal önce halktan oluşturulan silahlı müfrezelerle işgali yavaşlatmayı ve böylelikle kazanılan zamanla düzenli ordunun kurulmasını planlamıştı. Kuvâ-yi Milliye ile yapılan gerilla savaşı tekniği güneyde Fransızlara karşı başarılı olmuştu. Doğu Cephesi'nde ise Kazım Karabekir komutası altındaki XV. Kolordu Ermeni birliklerine karşı başarı gösteriyordu. Böylelikle Kazım Karabekir komutasındaki ordu Sarıkamış, Kars ve Gümrü'yü ele geçirdi ve 3 Aralık 1920'de Gümrü Antlaşması imzalandı. Batı Cephesi'nde ise Kuvâ-yi Milliye birlikleri Yunanları yenebilecek kabiliyette olmasa da onları oyalamaktaydı.

22 Haziran 1920 tarihinde Yunanların Gediz taarruzu, düzenli ordunun gerekliliğini ortaya koydu. Bu sırada Yunan Kralı Aleksandros, bir maymun ısırığı sonucu öldü ve Yunanistan'da Elefterios Venizelos Hükûmeti düştü. Yapılan referandum sonucu ise eski kral Konstantin sürgünden dönerek tekrar tahtına oturdu. Ve bu ani değişim sonucu olarak Yunanistan tüm itilâf desteğini kaybetti. Bu gelişme üzerine 9 Aralık 1920'de Mustafa Kemal, Batı Cephesi komutanı Ali Fuat Cebesoy'u görevinden azletti ve Batı Cephesini sırasıyla Miralay İsmet Bey ve Miralay Refet Bey tarafından komuta edilmek üzere kuzey ve güney olarak ikiye böldü. 1920 yılının ortalarında ülke çapında gerçekleşen 18 iç isyanın bastırılması düzenli ordunun üstünlüğünü gösterdi. Ocak 1921'de Konstantin'in emriyle yapılan keşif taarruzu Birinci İnönü Muharebesi'nde durduruldu. Diğer taraftan İtalya ve Fransa ise I. Dünya Savaşı sırasında düşmanca tavırları olan kralın geri dönüşü nedeniyle Yunanistan'a karşı Türkiye'yi destekleme kararı alarak Sevr'in gözden geçirilmesini talep ettiler. Bu talepler sonucu toplanan Londra Konferansı'na Türkiye de davet edildi ve Ankara Hükûmeti'nin ülke çapındaki otoritesi arttı. Yunanların 23 Şubat 1921'de başlayan Londra Konferansı'ndan bir yarar sağlayamayacaklarını anlamaları üzerine 23 Mart'ta başlayan İkinci İnönü Savaşı gerçekleşti. 1 Nisan'da muharebe Türklerin zaferi ile sonuçlandı.

10 Temmuz'da Kütahya-Eskişehir Muharebeleri gerçekleşti. Muharebe sonrası Afyon, Eskişehir ve Kütahya Yunanların eline geçti ve Türk ordusu Sakarya Nehri'nin doğusuna çekildi. Savaş sonrası TBMM tahkik heyetinin cepheye gönderilmesi kararlaştırıldı. Meclis heyetinin cepheden dönüşte verdiği rapor sonrası ordunun teçhizat ihtiyacını karşılayabilmek için Tekalif-i Milliye emirleri çıkarıldı. Zaferlerini pekiştirmek isteyen Yunanlar, Sevr Antlaşması'nı kabul ettirmek amacıyla 23 Ağustos'ta taarruza kalktılar. Yunanlar Ankara'ya 50 kilometre kadar yaklaşsalar da Sakarya Muharebesi onlar için başarısızlıkla sonuçlandı. İtalya, Fransa ve Rusya'nın Ankara'ya verdikleri destek ve İtilaf Devletleri'nin Kasım 1920'den sonra Yunanistan'a uyguladıkları ambargo sonucu zaman Türklerin lehine ve Yunanların aleyhine işliyordu. Yunan birliklerini Anadolu'dan kesin olarak atmak için Mustafa Kemal Paşa 10 ay boyunca askerleri talim etti ve teçhizat ihtiyacını karşılamak için girişimlerde bulundu. Taarruzun baskın etkisiyle başarıya ulaşması sağlanacaktı. 26 Ağustos 1922'de taarruz başladı ve 30 Ağustos'ta Başkomutanlık Meydan Muharebesi gerçekleştirilerek Yunan birlikleri mağlup edildi. Geri çekilen Yunan birlikleri takip edildi ve Türk ordusu 9 Eylül 1922'de İzmir'e girdi. 18 Eylül itibarıyla Yunanlar Anadolu'dan tamamıyla silinmişti. Türk ordusu Boğazlar ve İstanbul bölgesine yönelince Çanakkale krizi denilen süreçte İtilaf kuvvetleri İstanbul'dan çekilmeye başladılar. Bunun üzerine Trakya'daki Yunan birlikleri de bölgeden çekildi. 11 Ekim 1922'de imzalanan Mudanya Mütarekesi ile fiilen biten savaş, 13 Ekim 1921'de imzalanan Kars Antlaşması ile Doğu Cephesi'yle sınırlı olmak üzere, 24 Temmuz 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması ile ise topyekûn sona ermiştir.

I. Dünya Savaşı sonrası, Ekim 1918 - Mayıs 1919

I. Dünya Savaşı'na Almanya ile birlikte giren Osmanlı Devleti, Çanakkale Savaşı'ndaki  başarılı savunmaya, Irak'ta Kût'ül-Amâre'de Britanya ordusunu kuşatıp esir almasına ve savaşın son aylarında Kafkasya Cephesi'ndeki başarılara rağmen savaşın son günlerinde Filistin Cephesi'nde Edmund Allenby komutasındaki Birleşik Krallık ordularına karşı Nablus Hezimeti'ne uğramıştı. Yıldırım Orduları Grubunun 18 Eylül 1918'deki bu bozgundan sonra Liman von Sanders komutanlıktan istifa etmiş ve yerine Padişah tarafından kendisine Yaver-i Fahri Hazret-i Şehriyarı unvanı da verilen Mustafa Kemal Paşa atanmıştı. Bununla birlikte 1 Ekim 1918'de Şam, 16 Ekim 1918'de Hama ve Humus, 25 Ekim 1918'de de Halep kaybedildi.

Suriye cephesinin çöküşü üzerine İttihat ve Terakki hükûmeti 8 Ekim 1918'de istifa etti. Hükûmet ileri gelenlerinden Talat, Enver ve Cemal Paşalar yurt dışına kaçtılar. Genel af ilan edilerek, sürgün ve hapisteki muhaliflerin İstanbul'a dönüşüne izin verildi. 30 Ekim 1918'de imzalanan Mondros Mütarekesi ile Osmanlı hükûmeti yenilgiyi kabul etti.

Mondros Mütarekesi gereğince İtilaf Devletleri'ne güvenlikleri gereği istedikleri yerleri işgal etme yetkisi tanınıyordu. 30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi imzalandığında Musul ve çevresi henüz Ali İhsan Sabis Paşa komutasındaki Türk birliklerinin idaresindeydi. Ateşkesten sonra Britanyalılar, Musul ve Zaho'daki sivil Hristiyanların topluca öldürüldüğünü iddia ederek Türk birliklerinin Musul'u terk etmesini istediler. Ali İhsan Sabis Paşa, bu isteği reddetti ancak Suriye ve Şam cephesinde Mustafa Kemal Paşa komutasındaki Yıldırım Orduları grubu daha fazla kayıp vermemek için Adana'ya kadar çekilmesi neticesinde demiryolu ikmal hatlarının kesilmesi üzerine ve İstanbul hükûmetinin de bu yolda emir vermesinden sonra Musul'u bırakıp Nusaybin'e kadar çekildi. Britanya askerleri hiçbir direnişle karşılaşmadan Musul'a girdiler. İstanbul'dan benzer bir emir Mustafa Kemal Paşa'ya da Çukurova bölgesini terk etmesi için gelmişse de Mustafa Kemal Paşa, Adana'yı boşaltmamış ve Harbiye Nezaretiyle yaptığı telgraflaşmalarda emrin kanunsuz olduğunu söyleyerek emre direnmişti. Harbiye Nezareti, kendisini görevden alıp karargaha çağırdığında ordunun bir kısım silahlarını halka dağıtarak düşman eline geçmesine mani olmuştu. Bazı silahlar ise, Anadolu'da bir düşman direnişinde kullanılmak üzere Teşkilat-ı Mahsusa elemanları tarafından daha güvenli olan Doğu Cephesi'ne taşınmıştı. Mustafa Kemal Paşa'nın İstanbul'a dönmesinden sonra Ali Fuat Paşa, emrindeki 20. Kolordu'yu teçhizatıyla birlikte önce Konya'ya sonra da Ankara'ya getirerek İstiklal Savaşı hazırlıklarına başladı. Bu sırada Kâzım Karabekir Paşa da emrindeki 15. Kolordu'yu terhis etmemiş ve Erzurum'da savaşa hazır tutmaktaydı.

İstanbul'un işgali, Kasım 1918

1918 yılı sona ererken Osmanlı payitahtı İstanbul ile Çanakkale Boğazı bölgesi 50.000 kadar İtilaf askeri tarafından işgal edildi. 6 Kasım'da  Boğazlar silahsızlandırıldı. 7 Kasım'da işgal güçleri Çanakkale'den geçti. 13 Kasım 1918 günü, İtilaf Devletlerinin 61 parça harp gemisinden oluşan bir donanması, mütareke şartlarının kendilerine verdiği yetkiye dayanarak, İstanbul önlerine gelip demir attılar. Bu donanmada 15 muharebe gemisi, 11 kruvazör, 29 muhrip ve 6 denizaltı gemisi bulunuyordu. Aynı gün Boğazdan 11 harp gemisi ile Yunanların bir zırhlısı daha giriş yapmış ve toplam gemi sayısı 73'e çıkmıştır. 13 Kasım'da İtilaf filosundan 2.616 Birleşik Krallık, 540 Fransız ve 470 İtalyan askeri olmak üzere toplam, 3.626 asker İstanbul'a çıkarıldı. 23 Kasım 1918'de Ahmet İzzet Paşa yeni hükûmeti kurdu. 9 Şubat'ta Hadisat gazetesinde Süleyman Nazif 'Kara Gün' başlıklı bir yazı yazdı. Türk milletinin böyle bir işgali yaşamadığını ve bunu kaldıramayacağını söyledi. İtilaf Devletleri Türk halkının tepkisini çekmemek ve işgalin haklılığını kanıtlamak için işgalin geçici olduğunu amacının Padişahlığı, halifeliği, azınlıkları korumak olduğu; Padişahlık makamının kaldırılmadığını ve İstanbul'dan verilecek kararların geçerli olduğunu ilan etti.

Çoğunluğu Britanyalılardan oluşan bir subay grubu ve asker grubu meclisi bastı ve kapattı. Böylece TBMM açılana kadar halkın sesi kesildi. Milliyetçi ve millî mücadelenin devamını sağlamak amacını güden milletvekillerini Malta'ya sürgüne gönderdiler. Bu vekillerin bir kısmı 1921'de bir kısmı da 1922-1923 arasında Anadolu'ya döndüler.

Kuvâ-yi Milliye

İttihat ve Terakki yönetiminin, gizli bir teşkilat olan Teşkilat-ı Mahsusa vasıtasıyla Anadolu ve Rumeli'de savaş sonrası bir direniş hareketi örgütlediği anlaşıldı. Direnişin amacı, doğu illerinin Ermenilere, Ege bölgesinde bazı yerlerin Yunanlara ve Adana yöresinin Fransa kontrolündeki Suriye'ye verilmesini öngören girişimlere karşı mücadele etmekti. Yanı sıra, savaş yıllarında çeşitli yöntemlerle önemli servete ve yerel iktidara kavuşan İttihat ve Terakki yanlısı zümrelerin konumlarının korunması, savaş sırasında sürülen gayrimüslim Osmanlı vatandaşlarının geri dönmesinin önlenmesi, bundan dolayı çıkabilecek karışıklıklar nedeniyle İtilaf Devletleri'nin olası müdahalesine karşı konulması amaçlanmaktaydı.

1919 başlarından itibaren Kuvâ-yi Milliye (millî kuvvetler) adıyla silahlanan bazı gruplar, Ege ve Karadeniz bölgesinde Rumlara, Güneydoğu'da ise Ermenilere karşı çatışmalara girdiler. Bu grupların çoğu 50 ila 200 kişilik düzensiz kuvvetlerden oluşmakta ve Teşkilat-ı Mahsusa üyesi olduğu bilinen kişilerce yönetilmekteydi.

1919 Şubat ayında İtilaf İşgal Kuvvetleri Yüksek Komutanı Edmund Allenby, Anadolu'da asayişi sağlamak ve henüz teslim olmamış olan Ali Fuat Paşa komutasında Ankara'daki 20. ve Kâzım Karabekir Paşa komutasında Erzurum'daki 15. kolorduların teslim olmalarına ikna edilmeleri amacıyla, Birleşik Krallık ordusunun Suriye cephesinde Türk kuvvetlerini kısa sürede nasıl yendiğini bilen üst düzey bir Türk komutanının özel yetkilerle donatılarak Anadolu'ya gönderilmesini önerdi. 15 Mayıs 1919'da "Anafartalar Kahramanı" ve "Yaver-i Fahri Hazret-i Şehriyari (Padişahın Onursal Yaveri)" Mirliva Mustafa Kemal Paşa, 9. Ordu komutanı ve Anadolu Genel Müfettişi sıfatıyla, padişah VI. Mehmet Vahdettin tarafından Anadolu'ya gönderildi.

İzmir'in işgali, Mayıs 1919

İzmir'in işgali düşüncesi 1919'un Şubat ortalarında Yunanistan başbakanı Venizelos'un önerisiyle, Birleşik Krallık başbakanı Lloyd George tarafından ortaya atıldı. İzmir'in İşgali, I. Dünya Savaşı sonrasında Paris'te toplanan uluslararası barış konferansının kararıyla ortaya çıktı. ABD başkanı Wilson bu öneriye önce kesinlikle karşı çıktı; ancak 25 Mart olayında daha esnek bir tavrı benimsedi. 7 Mayıs'ta Birleşik Krallık, ABD ve Fransa, Yunanistan donanmasının İzmir'e gönderilmesinde mutabık kaldılar.

İzmir'in işgali kansız başladı. Hatta İzmir'in işgalini 1 gün önceden bildiğinden İzmir'deki Osmanlı ordusuna karşılık vermemesini emretmiştir. Böylece İzmir'deki Osmanlı ordusu hareketsiz kaldı ve Yunanlara teslim oldu.

İşgal günü Yunan ordusunun en yaman birlikleri olan evzon askerleri şehirde zafer turu attılar. Bu zafer turu sırasında Türk subayları sahil şeridine dizdiler. Aziz Nesin bu olayı daha sonra araştırmalarına dayanarak kitabında anlatacaktı: Bir Türk subayı Evzon askerinin "Zito Venizelos (Yaşasın Venizelos)" diye bağırmasını istediği halde yapmadığı için öldürüldü. Evzon askerleri şehri her gezdiklerinde ve subaya geri döndüklerinde bir kez süngüleniyordu. Bu Türk subayı 22 kez süngülendi ve öldürüldü. Yunanlar daha ilk gün birçok Türk asker ve vatandaşı öldürdü. Böylece işgal daha ilk günde 400 kişiye mâl oldu.

İzmir'in işgali ile Türk halkında var olan fakat yetersiz komutanlar yüzünden kullanılamayan mücadele yeteneği tekrar uyandı ve İzmir'deki bir kısım asker istifa ederek Millî Mücadele'ye katıldı. Aynı zamanda İzmir'de kalan Türkler de işgalin getirdiği huzursuzluğa dayanamadı ve Anadolu'ya göç etti. Kalmakta ısrar eden Türk ailelerse Yunan askerinin tavırlarına ve yaptıkları eziyetlere daha fazla dayanamayıp Anadolu'daki millî mücadeleye destek vermek amaçlı olarak göç ettiler.

"Türk asker ve subayları dipçiklenerek, süngülenerek öldürülüyor, üzerilerindeki kıymetli eşyalar zorla alınıyordu. İşgale karşı boyun eğmiş bulunan Ali Nadir Paşa yerde sürüklenerek tekmeleniyordu. Türk subayları "Zito Venizelos" diye bağırmaya zorlanıyor, ağır hakaretlere uğruyorlardı. Bağırmayı reddedenler ise süngüleniyordu. Reddedenlerden Albay Fethi Bey de süngülenerek öldürüldü. Şehrin diğer yerlerinde de yağma, öldürme ve tecavüz olayları başladı. Türklere ait evler ve iş yerleri Rumlar tarafından yağmalanıyor, canını, malını, namusunu korumak isteyen Türkler öldürülüyordu. Bütün bu olaylar "uygar ulusların temsilcilerinin" gözleri önünde, "uygar devletlerin" izniyle yapılıyordu. Lord Curzon'un 18 Nisan 1919 tarihli bildirisinde "Selanik kapılarının 5 mil dışında asayişi sağlayamayan Yunanistan'ın Aydın Vilayeti'nde (İzmir o tarihte Aydın Vilayeti içinde idi.) barış ve güvenlik sağlamakla görevlendirilmesini" uygun görmediğini açıkladığı Yunanlar ilk gün 400 Türk öldürmüşlerdi. Çevre köy ve kazalardaki olaylarla bir iki gün içinde 5.000 kadar Türk öldürüldü."

İzmir kenti ile birlikte Ayvalık, iki kent arasındaki sahil şeridi, Çeşme yarımadası ve Belkahve'ye kadar İzmir'in hinterlandı da işgal edilmiştir. 23 Nisan 1920'de Ankara'da TBMM'nin açılmasından sonra Yunan ordusu İzmir'den harekete geçerek, Sevr Antlaşması ile İtalyan bölgesi olarak kabul edilen Manisa, Uşak, Denizli, Balıkesir, Bursa şehirlerini de işgal etmiştir. Bu sebeple Yunanistan ile arasında ihtilaf çıkan İtalya ise bu işgalden sonra Kurtuluş Savaşı müddetince Ankara hükûmetini desteklemiş ve askeri yardım da yapmıştır.

Örgütlenme dönemi, Mayıs 1919 - Nisan 1920

Paris'te toplanan uluslararası Barış Konferansı, o günlerde açıklanması beklenen Türk Barış Antlaşmasını, 1919 Mayıs başlarında belirsiz bir geleceğe erteledi. 15 Mayıs'ta Yunan kuvvetleri, İtilaf Devletleri'nin kararıyla İzmir'i işgal etti. Ulusal bir felaket olarak görülen bu olay, Türkiye çapında müthiş bir ulusal tepkiye yol açtı. 23 Mayıs'ta Fatih ve Sultanahmet'te Türk siyasi tarihinin o güne kadarki en büyük kitle gösterileri düzenlendi. Direniş fikri, İttihat ve Terakki yandaşlarının görüşü olmaktan çıkarak tüm ülke sathına yayıldı.

21 Haziran'da Mustafa Kemal, Anadolu'daki en önemli askeri birliklerin komutanları olan Kâzım Karabekir, Refet ve Ali Fuat Paşalar ve Ege bölgesinde asayişi sağlamakla görevlendirilen Rauf Bey ile Amasya'da buluşarak Amasya Tamimi'ni yayımladı. Bildiri, ulusal bağımsızlığın ancak ulusun "azim ve iradesi" ile sağlanacağını vurgulayarak, ülke çapında bir direniş hareketinin işaretini vermekteydi Kâzım Karabekir'in öncülüğünde Erzurum'da toplanan Doğu İlleri Müdafaa-yı Hukuk Cemiyeti Kongresi, askeri görevlerinden istifa eden Mustafa Kemal'i kongre başkanı seçti. Kongre, Doğu illerinin Ermenistan'a verilmesi olasılığına karşı direnme kararı alırken, Türkiye'nin kalkınması için Amerikan mandası fikrine açık kapı bırakmamaktaydı.

4 Eylül 1919'da Türkiye'nin her yanından gelen delegelerin katılımıyla Sivas'ta toplanan kongrede, genel seçimler yapılıp yeni Mebusan Meclisi kuruluncaya kadar İstanbul hükûmetiyle tüm resmî bağların kesilmesi kararlaştırıldı. Ülke çapında yeni bir idari ve siyasi örgütlenme kurmak amacıyla bir Heyet-i Temsiliye kuruldu.

Kasım ayında Adana, Maraş, Antep ve Urfa'nın Fransızlarca işgali üzerine, Heyet-i Temsiliye tarafından yönlendirilen direniş hareketi başlatıldı. Direniş umulmadık bir hızla başarıya ulaşarak 1920 mayısında Fransızları ateşkese zorladı.

Osmanlı Meclisi'nin açılması ve Mîsâk-ı Millî, Kasım 1919 - Ocak 1920
Aralık ayında yapılan genel seçimler sonucunda son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) oluştu. Meclise Anadolu'dan sadece Millî Mücadele yanlısı milletvekili adayları seçildi. İki ayrı ilden milletvekili seçilen Mustafa Kemal Paşa'nın hakkında çıkartılan tutuklama emri sebebiyle İstanbul'a gitmemesi üzerine, Sivas Kongresi başkan vekili olan Rauf Orbay Meclis reisliğine seçildi. 28 Ocak 1920'de Mebusan Meclisi daha sonra Mîsâk-ı Millî adıyla anılan "Ahd-ı Millî Beyannamesi"ni kabul etti. Beyanname, Mondros Mütarekesi sınırları içinde tam bağımsızlık sağlanıncaya kadar mücadeleye devam etmeyi öngörmekteydi.

Osmanlı Meclisi'nin kapatılması, Mart 1920
16 Mart 1920'de Meclis-i Mebusan da dâhil olduğu halde Babıali ve bütün hükûmet daireleriyle beraber İstanbul, Britanyalılar tarafından cebren ve resmen işgal edilmiştir. Birleşik Krallık birlikleri İstanbul'da bulunan, başta Rauf Bey olmak üzere önde gelen Millî Mücadele yanlısı milletvekillerini tutukladılar. Ayrıca telgrafhaneler de işgal altına alınmış ve resmî makamlar arasında iletişim imkânı kalmamıştı. Bu şartlara göre, Anadolu, İstanbul ve resmî makamlarla ortak hareketten mahrum kalmıştı.

İstanbul'daki olağanüstü hal, ortaya Osmanlı Devleti'nin kimin idaresi ve hangi güçlerin kanunlarının geçerli olduğu sorunu ortaya çıkarmıştır. Bu durumda Mustafa Kemal, Temsil Heyeti'nin başkanı olarak, "Bu hareketin Anadolu'da Osmanlı Kanunlarının yürürlüğünü engellemeyeceğinden ve her ne şekilde olursa olsun alınacak önlemlere Osmanlı milleti uygarlık yeteneği özellikle dikkat çekici bulunduğundan kanun dışında hiçbir işlem yapılmaması ve bütün görevlerin özenle yapılması hayatımızın gereklerindendir" diye genelge yayınlamıştır.

Bunun üzerine Meclis 18 Mart 1920 tarihinde toplanarak kendini feshettiğini açıkladı. Meclisin kendini feshettiği açıklaması padişahın 11 Nisan 1920'de ikinci meşrutiyetin sona erdiğini açıklaması ile bir başka Meclis oluşturma yolunu kapatmıştır. Aynı gün Şeyhülislâm Dürrizâde Abdullah'ın, Padişah ve Halife kuvvetleri dışındaki millî kuvvetleri kâfir ilan eden ve katlinin vacip olduğunu bildiren fetvası Takvim-i Vekayide yayınlandı. Padişah Osmanlı Devleti'nin tarihinde bir bölümü kapatmayı amaçlamış ve kendi otoritesi dışında bulunan bütün güçlerin (millî kuvvetleri) devlet karşıtı olduğunu ilan etmiştir. Padişah ve atadığı hükûmetler Osmanlı devletinin idaresine tek otorite durumuna gelmişlerdi.

Büyük Millet Meclisi'nin açılması, 23 Nisan 1920
Osmanlı Meclisi'nin feshedilmesi yeni bir meclisin, bir kurucu meclisin, gerekliliğini doğurmuştu. Kurucu Meclis ve seçimlerle ilgili 19 Mart 1920'de bir bildiri yayınladı. Sultan İstanbul'da idi ve Mustafa Kemal "olağanüstü yetkilere sahip bir meclis" olarak takdim etti. Seçimlerin yapılması için yayınlanan bu bildiri uyarınca, yurdun her yerinde seçimler yapıldı. 16 Mart 1920'deki baskından kurtulan milletvekilleri gizlice Ankara'ya geçtiler. Bolu Düzce, Hendek bölgesinde başlayan ve Nallıhan, Beypazarı çevresine sıçrayan ayaklanma olayları oldu. Bu olaylardan dolayı, seçilen milletvekillerinin tümünün gelmesi beklenilmeden, Millet Meclisi'nin açılma hazırlıkları yapıldı.

Büyük Millet Meclisi 23 Nisan 1920'de Ankara'da Mustafa Kemal Paşa önderliğinde toplandı. Bu tarihten itibaren İstanbul hükûmetinin etkisi İstanbul kenti ve çevresiyle sınırlı kalırken, Ankara'da oluşturulan Meclis ve hükûmet, fiilen Türkiye'nin yönetimini ele aldı. Mustafa Kemal 24 Nisan 1920'de Meclis Başkanı seçildi.

Silahlı mücadele, Mart 1920 - Mart 1922

Bu dönemde Büyük Millet Meclisi'nin etkinlikleri karşı taraflara Anadolu'yu kendisinin temsil ettiği ve onun içinde olmadığı hiçbir barışın geçerliliği olmadığını kabul ettirmesi çabasıdır. Bir yandan uluslararası destek ve yardım arayışına girilerek, Batum'un geri verilmesi karşılığında Sovyetler Birliği'nden mali yardım sağlandı. Öbür yandan Anadolu'nun çeşitli yörelerindeki düzensiz direniş gruplarını tasfiye ederek düzenli bir ordunun kurulması için adımlar atıldı. Askeri olarak karşısına çıkacak bütün güçlerle baş edebilecek düzeyde olduğunu kanıtladı.

Doğu Cephesi: Türk-Ermeni Savaşı

Dünya Savaşı sonunda Kuzeydoğu Cephesi İtilaf Devletleri'nin talebi doğrultusunda 1914 Osmanlı-Rus sınırına çekilmişti. Bu sınır Ardeşen-Yusufeli-Oltu-Bayezit hattından geçiyordu. Sınırın öte yanında 1918'de Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti kuruldu. Doğu Cephesi'ndeki gelişmeler Rus İmparatorluğu'nun 1917 yılından sonra içinden geçtiği süreçle çok yakından alakalıdır. Şubat Devrimi ile yıkılan Çarlık rejimi Ekim Devrimi ile birlikte yerini Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'ne bırakır. Bu iktidar değişikliği hem Rusya içinde hem de uluslararası güçler nezdinde direnişle karşılaşır. Patlak veren ve çok kanlı geçen Rus İç Savaşı bu döneme denk düşer.

Birinci Dünya Savaşı sonrasında imzalanan Mondros Ateşkes Antlaşması'na göre Osmanlı'nın çoğu ordusu terhis edilecekti. Fakat Kazım Karabekir komutasındaki 15. Kolordu terhis olmadı ve silahlarını bırakmayarak Milli Mücadele'ye destek oldular. Bu sayede Doğu Cephesi diğer cephelere nazaran daha kolay bir şekilde kazanıldı.

1920 Eylülünde Türk-Sovyet mutabakatının sağlanması üzerine 28 Ekim 1920'de Kâzım Karabekir komutasında harekete geçen Türk kuvvetleri, 10 gün süren bir harekât sonunda Ermenistan'ı kesin yenilgiye uğrattı. Bu harekâtta Türk tarafından 6 asker öldü, Ermeniler tarafında ise 95 asker öldü. Ermenilerin talebi üzerine 3 Aralık'ta imzalanan Gümrü Antlaşması ile Türk-Ermeni sınırı, 1878 öncesindeki Osmanlı-Rus sınır hattına çekildi. Bu sınır, bugünkü Türkiye-Ermenistan sınırıdır. 2 Aralık'ta Kızıl Ordu, Ermenistan'ı işgal ederek bağımsız Ermenistan'ın varlığına son verdi. Sonrasında 16 Mart 1921 günü imzalanan Moskova Antlaşması da iki ülke arasında önem taşıyan belgelerdendir. Bu antlaşmalar sürmekte olan Türk Kurtuluş Savaşı sırasında uluslararası kamuoyunda yasal olarak tanınan İstanbul Hükûmeti'ne rağmen Ankara Hükûmeti tarafından uluslararası alanda imzalandığı için diplomasi alanında da çok önemli yer tutar. Kazım Karabekir Paşa'nın kazandığı bu zafer sayesinde Kurtuluş Savaşı'nın cephelerinden biri ortadan kalkmış, böylelikle de Batı Cephesi'ne kuvvet ve silah kaydırılması mümkün hale gelmişti.

Güney Cephesi: Türk-Fransız Savaşı

Türk-Fransız Cephesi de denilen Güney Cephesi, millî kuvvetlerin Fransız, Cezayir ve Ermeni askerlerinden oluşan Fransız lejyoner birliklerine karşı verdikleri savaşı kapsamaktadır. Birleşik Krallık Musul, İskenderun, Kilis, Antep, Maraş, Elbistan ve Urfa'yı işgal ettiler. Fransızlar ise Adana, Mersin ve Osmaniye'yi işgal ettiler. İşgalin sonlandırılmasında Molla Mehmet Karayılan 6400 civarında kayıp vererek Fransızlara kendi birliğinin onlarca misli kayıp verdirdi. Böylece Karayılan, Antep'te efsane oldu. Bugünkü Adana'nın ilçeleri Haçin (Saimbeyli), Sis (Kozan) ve Pozantı'da Fransızların halka büyük zulmü oldu; Fransızlar Haçin'de annelerinin gözleri önünde çocukları kaynattılar ve büyük mücadeleler cereyan etti. En sonunda yörenin yönetim merkezi olan Sis (Kozan) Sancağı 2 Haziran 1920 günü yöre insanlarınca kurtarıldı.

Maraş'ta, Sütçü İmam'ın önderliğini yaptığı mücadele sonunda Maraş'ta tutunamayan düşman şehri terk etmek zorunda kaldı (12 Şubat 1920). Urfa şehrinde Ali Saip (Ursavaş) Bey tarafından teşkilatlandırılan Türk direnişi başarıyla sonuçlandı. Fransızlar 11 Nisan 1920'de şehri boşalttı. Antep halkı 1 Nisan 1920'de Fransızlara karşı ayaklandıysa da 9 Şubat 1921'de teslim oldu. Fransa, TBMM ile Ankara Anlaşması'nı imzalayarak Güney Bölgesi'nden çekildi.

El-Cezire Cephesi: İngilizler ve Musul meselesi

Birleşik Krallık ateşkes imzalanmasından sonra ilk iş olarak Musul'u işgal etti. Britanyalıların buraya gelmesi Musul Vilayetinde yaşayan insanları mutsuz etmişti. İnsanların ayaklanması pek de uzun sürmemiş, 23 Mayıs 1919'da Zaho'da Mahmud Berzenci'nin önderlik ettiği bir ayaklanma meydana gelmişti. Birleşik Krallık modern silahları ile bu ayaklanmayı bastırmıştı. Ancak bu ilk direnişin ardından 1920 yılında Telafer'de ayaklanma meydana geldi. Yedek kuvvetlerin gecikmesi sonucunda ayaklanma İngilizler tarafından bastırıldı. Bu sıralarda dağlarda direniş devam ediyordu. Direniş sonucunda Revanduz kurtarıldı. Özdemir Bey komutasındaki Kuvâ-yi Milliye birliği ve Kürt aşiretleri ile Musul bölgesine taarruza geçmiş ve Britanyalıları Derbent Muharebesi'nde bozguna uğratmıştı. Özdemir Bey'in kuvvetlerini bölmek için Britanyalılar sürgündeki Mahmud Berzenci'yi çağırmış fakat Mahmud Berzenci, Özdemir Bey ile anlaşmış ve isyan etmiştir. Bunun üzerine Birleşik Krallık geri çekilmiş ve aşiretler Süleymaniye'ye girmiştir. Fakat Boğazlar bölgesinde oluşan savaş durumu yüzünden buradaki birliklerin çoğu o bölgeye gitmiş ve kalan birlikler ile Britanyalılar arasında çatışma çıkmıştır. Çıkan çatışma sonucunda Özdemir Bey'in birlikleri Birleşik Krallık ordusu tarafından mağlup edilmiş ve Özdemir Bey İran'a çekilmiştir.

Batı Cephesi: Türk-Yunan Savaşı

Buradaki savaşlar, İzmir-Bursa-Balıkesir-Kütahya-Eskişehir hattında gerçekleşti. İtilaf Devletleri tarafından 18 Nisan 1920'de Paris'in Sèvres banliyösünde ilan edilen Sevr Antlaşması Türkiye'den önemli bazı toprakların alınmasını ve Türk devletinin İtilaf kontrolü altında bir tür yarı-bağımsız statüde yönetilmesini öngörmekteydi. Türk tarafının anlaşmayı imzalamayı Mîsâk-ı Millî'ye karşı bulduğu için İtilaf Devletleri, Yunan ordusunu Anadolu içine sevk ettiler.

Temmuz ayında Bursa, Ağustos'ta Uşak Yunanlar tarafından işgal edildi. Yunanlar şehrin kuzey cenahını koruyabilmek için 13. Tümenlerini buraya konuşlandırdılar. Batı Cephesi'ndeki kuvvetlere komuta eden Ali Fuat Paşa, Gediz'deki tümeni baskın şeklinde bir saldırı ile yok etmeyi tasarlıyordu. 24 Ekim 1920'de başlayan saldırı, 11. ve 61. Fıkraların aynı anda harekete geçememesi, sis nedeniyle 11. Fıkra'nın ön hatlarında irtibat kurulmaması ve Çerkez Ethem'in kuvvetlerinin saldırıya olumlu katkıda bulunamamaları sebebiyle başarısız oldu. Buna müteakiben Mustafa Kemal Paşa 9 Aralık 1920'de Ali Fuat Paşa'yı görevinden azledip Moskova'da elçi olarak görevlendirdi ve Batı Cephesi'ni kuzey ve güney olmak üzere ikiye böldü. Miralay İsmet Bey cephenin kuzey kısmındaki, Miralay Refet Bey ise güney kısımdaki birliklere komuta edecekti.

Batı Cephesi komutanlığına atanan İsmet Bey, Ocak 1921'de Birinci İnönü Muharebesi ve Mart 1921'de İkinci İnönü Muharebesi'nde Yunan ilerlemesini durdurdu. İnönü zaferleri, millî ordu projesinin başarısını kanıtlayarak TBMM hükûmetinin otoritesini pekiştirdi, Millî Mücadele'nin nihai zaferine olan güveni sağladı. 27 Mart'ta Afyon'un kaybedilmesi bu zafer duygusunu ancak kısmen gölgeleyebildi. Temmuz 1921'de Yunan Kuvvetleri Garp Cephesi ordularını Kütahya-Eskişehir Muharebelerinde yenilgiye uğratarak çevirme harekâtıyla yok etmek üzereyken, komutayı bizzat ele alan Mustafa Kemal ve Fevzi Paşa, Türk birliklerini süratle geri çekerek Sakarya Nehri kıyılarına çektiler. Ancak 23 Ağustos-13 Eylül arasında süren Sakarya Meydan Muharebesi ile Yunan taarruzu püskürtüldü. Halkın kendine güveni tazelendi, ayrıca kaybedilen subay sayısı fazla olduğu için Gazi Mustafa Kemal Paşa zaferden sonra bu savaşı "Subaylar Savaşı" olarak nitelendirdi. Bu zafer nedeniyle Başkomutan Mustafa Kemal Paşa TBMM tarafından Mareşal rütbesine yükseltildi ve Gazi payesi verildi. Nihayet 26 Ağustos 1922'de Afyon'un doğusundaki mevzilerden taarruza geçen Türk ordusu, 30 Ağustos'taki Dumlupınar Meydan Muharebesi'nde Yunan ordusunu kesin yenilgiye uğrattı. Tamamen dağılan Yunan ordusunun boşalttığı Ege bölgesi birkaç gün içinde Türk kuvvetlerinin eline geçti. Nihayet 9 Eylül'de Türk orduları İzmir'e girerek Yunan işgaline son verdi.

İç Cephe: İsyanlar

1920 yılında Kurtuluş Savaşı ve sırasında ayaklanma çıkaran ve yağmaya girişenleri, bozguncuları, orduya ait silah ve mühimmatı çalanları, casusları, asker kaçaklarını, Millî Mücadele'yi engelleme amacıyla propaganda yapanları yargılamak için İstiklal Mahkemeleri kuruldu. Yine Ağustos 1921'de Tekalif-i milliye Kararları yayımlandı ve halk ulusal yükümlülüklerini yerine getirmeye teşvik edildi. Bazıları Anadolu topraklarının bir bölümünde yeni bir devlet kurmayı amaçlayan, bazıları ise saltanat ve hilafet yanlısı olanlar tarafından çıkarılan isyanlar bastırıldı. Ülke içindeki Ermeni ve Rum azınlıkların dış destekli isyanları da büyümeden bastırıldı.

Siyasi süreç ve diplomatik müzakereler, Şubat 1921 - Ekim 1923
Bu dönemde Büyük Millet Meclisi'nin etkinlikleri çizilen sınırların dünyaca kabulünü ve bu sınırlar içinde Cumhuriyet ile yönetilecek devletin ilanını kapsamaktadır.

Londra Barış Konferansı, Şubat 1921 ve Mart 1922

1921 yazında Londra Barış Konferansı ile İtilaf Devletleri Sevr Antlaşması'nı Ankara Hükûmeti'ne kabul ettirmek istediler. Ankara Hükûmeti'nin kesin tavrı karşısında Yunan ordusu bu kez Ankara'yı ele geçirmek üzere harekete geçti. Sakarya Meydan Muharebesi bir güç gösterisi olarak gerçekleşti. Sonraki yıl 1922'nin ilk yarısı sonuçsuz barış müzakereleri ile geçti. Bu dönemde değiştirilmiş Sevr Antlaşması ortaya atıldı. Bu yeni çözüm Sevr hükümlerini yumuşatılmış şekli olmaktaydı.

Çanakkale Krizi ve Mudanya Mütarekesi, Eylül-Ekim 1922

İzmir'in kurtuluşundan sonra Fahrettin Altay komutasındaki TBMM Süvari Kolordusu kuzeye yöneldi ve birkaç gün sonra Birleşik Krallık işgalinde bulunan Çanakkale Boğazı karşısında mevzilenerek Britanyalıların çekilmesi için bir ültimatom verdi. Çanakkale Krizi adı verilen bu olay üzerine, 15 Eylül'de başbakan David Lloyd George başkanlığında toplanan Birleşik Krallık kabinesinin Liberal Partili bazı üyeleri ültimatomu reddederek, Birleşik Krallık ile Türkiye arasında savaş çıkmasına yol açacak bir politika benimsedi. Ancak Britanya  kamuoyunun sert tepkisi üzerine koalisyon ortağı olan Muhafazakâr Parti hükûmetten çekildi. Lloyd George hükûmeti 19 Ekim'de düştü. 11 Ekim'de Birleşik Krallık ile Ankara hükûmeti arasında Mudanya'da ateşkes imzalandı. Ateşkes anlaşması en kısa zamanda İsviçre'nin Lozan (Lausanne) kentinde bir barış konferansı toplanmasını öngörüyordu. Bu süreçte ABD de bölgede bulundurduğu gemileri artırma yoluna gitmiştir. İzmir kurtarıldıktan 19 gün sonra ABD, 13 yeni savaş gemisinin Türkiye sularına gönderilmesini kararlaştırmıştır. Toplam sayıları 20'yi aşan bu gemiler ancak Lozan Antlaşması'nın imzalanması ardından Türk denizlerinden çıkmışlardır. Zaten USS Scorpion adlı gemileri 1908-1923 arası Amiral Bristol komutasında istihbarat görevi dahil olmak üzere İstanbul'da bulunmuştur.

Saltanatın kaldırılması, 1 Kasım 1922

1 Kasım'da TBMM, İstanbul hükûmetinin hukuki varlığına son vererek Türkiye'nin tek ve tartışmasız hakimi oldu.

Şeklen "halife" unvanını koruyan VI. Mehmet Vahdettin 10 Kasım'da son cuma selamlığına katılmış; ancak yaşamına ve özgürlüğüne yönelik tehditleri gerekçe göstererek 17 Kasım sabahı Boğaziçi'nde demirli bulunan Britanya zırhlısı ile Malta'ya gönderilmiştir. Bunun üzerine 19 Kasım'da TBMM, veliaht Abdülmecit Efendi'yi halife ilan etmiştir.

Lozan Barış Konferansı, Kasım 1922

20 Kasım 1922'de toplanan Lozan Barış Konferansı'nda Türk delegeleri İsmet Paşa ve Dr. Rıza Nur Bey idi. 4 Şubat 1923'te konferans anlaşma sağlanamadan dağıldı. Türkiye'de, müzakere edilen anlaşmanın Mîsâk-ı Millî sınırlarından taviz verdiğini belirterek dayatılan koşullara direnen Meclisin feshedilerek yeni Meclis üyelerinin seçilmesi üzerine, 23 Nisan'da yeniden toplanan konferans, 24 Temmuz 1923'te Lozan Barış Antlaşması kabul edildi.

Lozan Antlaşması, 24 Temmuz 1923

Bu antlaşma ile Türkiye Mîsâk-ı Millî sınırlarının büyük bir parçasını kapsayan Doğu Trakya, Anadolu, Güneybatı Kafkasya ve Kuzey Mezopotamya üzerindeki egemenliğini kabul ettirdi. Osmanlı Devleti tarafından 1878'de Rusya'ya karşı geçici olarak Birleşik Krallık idaresine verilip Birleşik Krallık'ın 1914'te topraklarına kattığı Kıbrıs ve yine Osmanlı Devleti tarafından Uşi Antlaşması ile 1912'de Yunanistan'a karşı geçici olarak İtalya idaresine verilen On İki Ada üzerindeki tüm haklarından vazgeçti; Batı Trakya'da da bazı koşullarla Yunan egemenliğini kabul etti. Türkiye ayrıca İstanbul ve Çanakkale Boğazlarının silahsızlandırılarak Türkiye başkanlığındaki uluslararası bir komisyonun yönetimine bırakılmasını da kabul etti. Bu durum, 1936 yılında imzalanan Montrö Boğazlar Sözleşmesi ile Türkiye'nin tam egemenliği lehine değiştirildi. Osmanlı borçlarının bir kısmı silinirken, bakiyesinin uzun vadede ve uygun koşullarla Türkiye tarafından ödenmesi de kabul edildi.

Türkiye'deki gayrimüslim azınlıklara uluslararası hukukun koruması altında bazı haklar tanındı. Buna karşılık Türkiye'nin idari, hukuki, adli ve mali konulardaki bağımsızlığı onaylandı. Ekonomik ve siyasi kapitülasyonlar ise tamamıyla kaldırıldı.

Antlaşmaya ekli bir protokolle, Türkiye'deki Rum azınlığı ile Yunanistan'daki Müslüman Türk azınlığın (bazı istisnalarla) zorunlu mübadelesine karar verildi.

Cumhuriyetin ilanı, 29 Ekim 1923

29 Ekim 1923 günü Atatürk, milletvekilleri ile görüştükten sonra taslağı hazırlanan "Cumhuriyet" önergesini Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne verdi. Meclis önergeyi kabul etti. Böylece, Türkiye devletinin yönetim biçimi "Cumhuriyet", adı ise "Türkiye Cumhuriyeti" olarak belirlendi. Atatürk, kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk "Reis-i Cumhur"u (Cumhurbaşkanı) oldu.

Yardımlar

Sovyet yardımları

1917 yılında gerçekleşen Ekim Devrimi'nin ardından kurulan Sovyetler Birliği, Rus İç Savaşı (1918-1922) sürerken aynı yıllarda Anadolu süren Kurtuluş Savaşı'na yardımlarda bulundu. Bu dönemde yeni kurulan Sovyetler, Batılı devletler ile savaşan Türkiye heyeti ile diplomatik ilişkiler geliştirdi ve Türkiye'ye para ve silah yardımı gönderdi.

Moskova'dan gelecek yardımları organize edip ilk resmî sevkiyatı gerçekleştiren kişi Halil Kut oldu. İstanbul'da tutuklu olan Halil (Kut), kaçarak Sivas'a geldi. Mustafa Kemal tarafından Nahçıvan üzerinden Azerbaycan'a gönderildi. Halil Kut, Dışişleri Bakanı Çiçerin ve yardımcısı Lev Karahan'la görüşüp antiemperyalist bir cephe önererek askerî ve mali yardım talep etti. Ardından Harbiye Komiseri Lev Kamenev ile de görüşülerek, gizli tutulmak kaydıyla bir milyon altın lira, 60 bin tüfek, 108 sahra topu ve 12 ağır top yardımı yapılmasında uzlaşıldı. Azerbaycan'daki (Enver Paşa'nın üvey kardeşi) Nuri (Killigil) Bey'in faaliyetleri nedeniyle bir gecikme yaşansa da 2 Temmuz 1919 tarihinde yardım heyeti yola çıktı. Heyet yardımın ilk taksidi olan (125.000 lira karşılığı) 500 kg altın ve Çiçerin'in Mustafa Kemal'e yazdığı mektubu da yanında taşıyordu. Halil Kut, 3 Ağustos 1920 tarihindeki raporunda, 6 sandık içinde, 500 kg altın para ile yola çıkıldığını, yanlarında iki müslüman Kızıl Ordu kurmay subayı ve 20 kadar asker olduğunu da yazmıştır. Azerbaycan üzerinden Anadolu'ya geçerken Ermeni saldırıları nedeniyle yardımın tümünün toplu biçimde ulaştırılması mümkün olmadı. Heyet bölündü ve altınların üçte biri Halil Kut tarafından Karaköse'de (bugünkü Ağrı) Tümen komutanı Cavit Bey'e (bir başka kaynağa göre ise Kâzım (Orbay) Bey'e) teslim edildi.

27 Ağustos günü Karaköse'ye varan Sovyet heyetinin getirdikleriyle birlikte toplam altın miktarı 400 kg oldu. Altının bir kısmı yolda terk edilmek zorunda kalmıştı. Cavit Bey Sovyet heyetini 8 Eylül günü Erzurum'a ulaştırdı. Heyeti karşılayan Karabekir hemen Ankara'ya telgraf çekerek olumlu haberi bildirdi, 200 kg altını Doğu Cephesi'nin gereksinimleri için ayırdıktan sonra kalan 200 kg altını Sovyet heyetiyle birlikte Ankara'ya gönderdi. Halil (Kut)'un olumlu görüşmelerinin ardından Anadolu mücadelesi için kritik önemde olan 4-11 Eylül 1919 tarihlerindeki Sivas Kongresi'ne Mahmudov adında bir Sovyet temsilcisi katıldı.

Yardımların toplam miktarları hakkında kesin bilgiler yoktur ve var olan bilgi ve belgeler arasında tutarsızlıklar bulunmaktadır. Bunun temel nedeni, Ankara Hükûmetinin alınan yardımları mümkün olduğu kadar gizli tutmak istemesiydi. Özellikle Karadeniz yoluyla gelen yardımların bilinmesinin denetimleri artıracağından, bunun da yardımların ulaşmasında güçlük çıkaracağından endişe ediliyordu. Ayrıca özellikle teslim sırasında kayıt tutulmadığı durumlar, askeri malzemelerin farklı isimlerde kaydedilmesi gibi unsurlar da belgelerdeki istatistiklerin birbiriyle uyumlu olmamasına yol açmıştır. Fakat genel kabul gören Sovyet belgelerine göre Sovyetler tarafından Kurtuluş Savaşı için yapılan toplam 125.000 TL değerindeki altın yardımının yanında, gönderilen silah ve mühimmat listesi şöyledir:

1921 yılında da nisan, mayıs ve kasım aylarında üç bölüm şeklinde toplamda 6.500.000 altın ruble yardımı yapılmıştır. Sovyetler'in bu süre zarfında verdiği altın ruble yardımı toplamda 17.500.000 rubleyi bulmuştur. 1922 yılında Josef Stalin ve Grigol Orconikidze gibi Gürcü liderler yardımın kesilmesini savunmuşlarsa da, Vladimir Lenin ve Lev Troçki yardımın sürmesini sağlamışlardır.

Atatürk'ün Sovyet yardımları sonrasındaki görüşü şöyledir:

Sovyetler'in Kurtuluş Savaşı'na katkısı, Büyük Taarruz öncesindeki rakamlara göre %35 dolayında olmuştur. Asıl büyük kazanımlar, başta İstanbul olmak üzere işgal altındaki yerlerden kaçırılan silah ve mühimmat, satın alımlar, İmalat-ı Harbiye ve Tekâlif-i Milliye Emirleri yoluyla temin edilmiştir. Ayrıca 16 Mart 1921 tarihli Moskova Antlaşması ile verilen siyasi destek de çok önemlidir.

Diğer

Birleşik Krallık, Batı Anadolu'yu işgal eden Yunanistan kuvvetlerine politik ve parasal destek vermiş fakat Yunan hükûmetinin ısrarlı talebine rağmen Yunan ordusunda danışman ve subay bulundurmaktan kaçınmıştır. Yunanistan'a Birleşik Krallık'ın askeri yardımı 1922 başlarında kesilmiştir. Kurtuluş Savaşı sırasında düzensiz Türk kuvvetleri Adana, Maraş, Antep ve Urfa'yı işgal eden Fransız ordusuna karşı savaşmıştır. Aralık 1919-Mayıs 1920 arasında altı ay süren çatışmalar, 31 Mayıs 1920'de ateşkes ile sonuçlanmıştır. Bu tarihten sonra Fransa uluslararası planda genellikle Ankara Hükûmetini desteklemiş, Ekim 1921'de Anadolu'dan çekilen Fransız kuvvetleri, Türk tarafına önemli boyutta silah ve mühimmat teslim etmiştir.

1919 mayısında İzmir'in Yunanlarca işgalini kendi çıkarlarına yönelik bir saldırı olarak değerlendiren İtalya, Kurtuluş Savaşı süresince Türk tarafını desteklemiştir. 1919 yazında Kuşadası cephesinde Yunan ve İtalyan kuvvetleri çatışmıştır.

Etnik temizlik

Yunan askerleri Kurtuluş Savaşı'nın Batı cephesinde ve Trakya'da 1919-1922 yılları arasında Türk halkına karşı katliamlar gerçekleştirdi. Tarihî rapor ve evraklara göre Yunan birlikleri köyleri yağmaladı ve kadınlara tecavüz etti. Kimi zamansa bölgedeki Müslümanlar Yunan askerleri tarafından din değiştirerek Hristiyan olmaya zorlandı. Dumlupınar Muharebesi'nden (1922) sonra geri çekilmeye başlayan Yunan birlikleri eş zamanlı olarak Türk köylerini ateşe vermeye başladı. Bu on binlerce evin kül olmasında ve bir o kadar da Türk'ün ölümüne yol açtı. Amerikalı Profesör Justin McCarthy'nin hesaplamalarına göre Batı Cephesi'nde 640.000 Türk Yunanlar tarafından öldürüldü.

Birinci Dünya Savaşının son dönemlerinde ve Kurtuluş Savaşı'nın hemen başlangıcında (1918-1919 yılları arası) Doğu Anadolu'daki Ermeni kuvvetleri, komitalar ve çeteler halinde, yerel Türk ahalisine karşı katliamlar icra etmiştir. Brest-Litovsk Antlaşması'ndan (1917) sonra Kafkasya Osmanlı hakimiyetine girmişti fakat Türk ordusu Mondros Ateşkes Antlaşması (1918) gereği Kafkasya'da fethettiği topraklardan çekildi. Buradaki güç boşluğunu dolduran Ermeni militanları Kars, Ardahan, Batum'da katliamlara başladı. Kurtuluş Savaşı dönemine eş zamanlı olarak İtilaf devletlerince işgal edilen Çukurova bölgesinde de Ermeniler Türk ahalisine karşı katliamlar gerçekleştirdi. Yapılan hesaplamalara göre Ermeniler tarafından öldürülen Türk sivillerin sayısı 363.000 civarındadır.

Basın ve kamuoyu
Osmanlı'nın son yılları ve Kurtuluş Savaşı döneminde Batı'da (başta Birleşik Krallık ve Fransa) Türklere karşı bir önyargı bulunmaktaydı. Türkler Batılılar tarafından "Korkunç Türk" (Terrible Turk) gibi aşağılayıcı isimlerle anılıyordu. Batılılar Milli Mücadele döneminde Atatürk taraftarlarını "Kemalist" olarak adlandırıyordu ve onları "aşırı milliyetçi" görüyorlardı. Batı'da böyle bir kamuoyunun oluşmasında Cihan Harbi sırasında propaganda olarak yayımlanan The Murderous Tyranny of the Turks [Türklerin Kanlı İstibdatı] (1917) gibi kitaplar etkiliydi. Batı gazetelerinde (başta Times gazetesi) görülen başka bir anlatıya göre Türk Ulusal Kuvvetleri Sovyet rejiminin bir uzantısı olarak görülüyor ve Türklerin zaferleri Sovyetler'in desteği öne çıkarılarak açıklanıyordu. Bu gazeteler aynı zamanda kamuoyunu Türklere karşı harekete geçirmek için savaş sırasında ölen Yunan ve Ermenilerin sayılarını abartıyordu. Kurtuluş Savaşı'nın ilerleyen dönemlerinde harbin Türklerin lehine dönmesi sonucu gazetelerin Türk tarafına karşı olan yaklaşımı olumlu yönde değişti.

İstanbul Hükûmeti'ne bağlı gazeteler Kurtuluş Savaşı'na karşı genelde kayıtsızdı. Örneğin çoğu İstanbul gazetesi sayfalarında Erzurum ve Sivas kongrelerine yer vermemişti. Basının öneminin farkında olan Mustafa Kemal Paşa savaş sırasında Sivas'a çektiği bir telgrafta Avrupa kamuoyunu Türklerin tarafına çekebilmek için diğer milletlerle ilişkileri kötü etkileyebilecek davranışlardan kaçınılması ve onları kendi saflarına çekebilecek yazılar yazılması istediğini belirtti. Buna ek olarak Mustafa Kemal Paşa savaşı Türklerin tarafından duyurabilmek için İrade-i Milliye gazetesinin çıkarılmasına önayak oldu.

Adlandırma ve sınıflandırma
Kurtuluş Savaşı, İstiklâl Harbi veya Milli Mücadele olarak da bilinir. İngilizceye genelde Turkish War of Independence veya Turkish War of Liberation şeklinde çevrilir. Bazense sadece Batı cephesine ithafen Türk-Yunan Savaşı adı tercih edilir. Yunanlar, Fransızlar ve Ermeniler savaş gayretlerini birlikte koordine etmeseler de bu savaş Türklerin gözünde tek bir stratejik bütün oluşturmaktaydı. Askerî tarihçi Edward J. Erickson Türklerin konvansiyonel harbe (Yunan ve Ermenilere karşı), düzensiz harbe (Fransızlara karşı), kontrgerilla harekâtına (isyancılara karşı) ve caydırma taktiğine (Boğazlar bölgesinde İngilizlere ve Fransızlara karşı), propaganda mücadelesine, diplomatik manevralara (Bolşeviklerin desteğini almaları) bir arada başvurması nedeniyle savaşı bir "hibrit savaş" olarak sınıflandırmaktadır.

İlgili marşlar
 "Hoş gelişler ola" ...Arş arş arş leri ileri arş ileri marş ileri...
 "Ankara Marşı" Ankara, Ankara Güzel Ankara...
 "Sakarya Marşı" Hürmet sana ey şan dolu sancağım. Baştan başa arza hakim ol şahım...
 "İzmir Marşı" İzmir'in dağlarında çiçekler açar. Altın güneş orda sırmalar saçar...
 "İstiklâl Marşı"

Dipnotlar

 Kurtuluş Savaşı'nın "son gazisi", emekli Albay Mustafa Şekip Birgöl, 11 Kasım 2008 tarihinde 105 yaşında ölmüştür.

Ayrıca bakınız
 Kurtuluş Savaşı'nda SSCB-Türkiye ilişkileri
 Topyekün savaş
 Türk Kurtuluş Savaşı'na katılan üst kademelerdeki komutanlar
 Türk edebiyatında Kurtuluş Savaşı konulu romanlar
 Sevr Antlaşması
 Türk Kurtuluş Savaşı sırasında yaşanmış muharebeler
 Kurtuluş Savaşı'nda Türk basını

Kaynakça

Dış bağlantılar

Atatürk ve Kurtuluş Savaşı
Kurtuluş Savaşı Müzesi  (TBMM)
Türk Kurtuluş Savaşı: Kapsamı ve Yöntemi Sorunu
Türkiye Ulusal Kurtuluş Savaşı 1919-1923
Millî Mücadele'de İç İsyanlar, Vatana İhanet Kanunu ve İstiklâl Mahkemeleri
Kurtuluş Savaşı, Savaşta Atatürk, Savaşın Sonuçları

Türkiye'nin savaşları
İki savaş arası dönem
Fransa'nın savaşları
Gürcistan'ın savaşları
Birleşik Krallık'ın savaşları
Yunanistan'ın savaşları
Ermenistan'ın savaşları
İtalya'nın savaşları
1919'da Türkiye
1920'de Türkiye
1921'de Türkiye
1922'de Türkiye
1923'te Türkiye
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Türk Kurtuluş Savaşı


Cristian Merffin Paulino Guerrero (nacido el 12 de julio de 1980 en Baní) es un jardinero derecho dominicano que juega para el equipo independiente Gary SouthShore RailCats de la American Association of Independent Professional Baseball. Mide 6' 6'' y es el hermano más joven de Wilton y Vladimir Guerrero.

Carrera

Ligas menores
Guerrero fue originalmente firmado como agente libre no drafteado por los Cerveceros de Milwaukee en 1997. Comenzó su carrera con el equipo de los Cerveceros en la Liga Dominicana de Verano en 1998, después se unió a los Ogden Raptors en 1999. Estuvo entre los mejores 10 prospectos en el farm system de los Cerveceros durante tres años por la revista Baseball America, y fue un All-Star de la Pioneer Baseball League en 1999 y 2000.

Continuó jugando en el sistema de los Cerveceros hasta el año 2003, cuando se unió a la organización de los Marineros de Seattle a mitad de temporada. En 2004 volvió a cambiar de organización a mitad de temporada, esta vez uniéndose a los Angelinos de Anaheim. Desde 2005 a 2007, jugó en la organización de los Nacionales de Washington, dividiendo el 2007 entre Columbus Clippers y Harrisburg Senators, antes de ser liberado.

En total, Guerrero jugó en más de 460 juegos en Doble-A y superior, incluyendo mayormente las temporadas entre 2002-07.

Ligas independientes
Después de salir de los Nacionales, Guerrero se unió a Camden Riversharks de la Liga del Atlántico. En 43 partidos con Riversharks, bateó .290 con siete jonrones y 23 carreras impulsadas.

En 2008, Guerrero firmó con los RailCats, miembros de la Northern League. Esa temporada, Guerrero terminó cuarto en la liga con sus 16 jonrones, rompiendo el récord del club de seis años establecido por Jermaine Swinton el 27 de agosto de 2008. Guerrero también estuvo en la 15a posición de la liga con un promedio de bateo de .312, remolcó 63 carreras y robó 15 bases. En la postemporada, su promedio de .345 promedio fue el segundo en el equipo y pegó un par de jonrones para llevar a los RailCats a una victoria 7-6 en el primer partido de la Serie de Campeonato de la Northern League contra Kansas City T-Bones.

A través de la temporada 2010, tuvo un promedio de bateo de .272 y 139 jonrones en 928 partidos de ligas menores.

El 15 de marzo de 2011, se anunció que firmó un contrato con los Pennsylvania Road Warriors. El 14 de abril de 2011, se anunció que jugaría para los RailCats.

Enlaces externos
Baseball-Reference
The Baseball Cube
Minor League Baseball
Railcats Baseball

Beisbolistas de República Dominicana
Jardineros derechos de República Dominicana
Beisbolistas de los Gigantes del Cibao
Nacidos en la provincia Peravia

Cristian Guerrero


(Songs on the Death of Children) is a song cycle (1904) for voice and orchestra by Gustav Mahler. The words of the songs are poems by Friedrich Rückert.

Text and music

The original  were a group of 428 poems written by Rückert in 1833–34 in an outpouring of grief following the illness (scarlet fever) and death of two of his children. Karen Painter describes the poems thus: "Rückert's 428 poems on the death of children became singular, almost manic documents of the psychological endeavor to cope with such loss. In ever new variations Rückert's poems attempt a poetic resuscitation of the children that is punctuated by anguished outbursts. But above all the poems show a quiet acquiescence to fate and to a peaceful world of solace." These poems were not intended for publication, and they appeared in print only in 1871, five years after the poet's death.

Mahler selected five of Rückert's poems to set as Lieder, which he composed between 1901 and 1904. The songs are written in Mahler's late-romantic idiom, and like the texts reflect a mixture of feelings: anguish, fantasy resuscitation of the children, resignation. The final song ends in a major key and a mood of transcendence.

The cello melody in the postlude to "" (mm. 129–133) alludes to the first subject of the finale of Mahler's Symphony No. 3 (1895/96), a movement titled "What love tells me" (""). "Musically, then, this is the last word of the : that death is powerful, yet love is even stronger."

Composition and premiere
Stephen Hefling indicates that Mahler composed the first, third, and fourth songs in 1901 (he played them for his friend Natalie Bauer-Lechner on 10 August). There followed a long break, and the remaining songs were composed in the summer of 1904.

The work was premiered in Vienna on 29 January 1905. Friedrich Weidemann, a leading baritone at the Vienna Court Opera, was the soloist, and the composer conducted. The hall was selected as a relatively small one, compatible with the intimacy of the lied genre, and the orchestra was a chamber orchestra consisting of players drawn from the Vienna Philharmonic.

Scoring and performance
The work is scored for a vocal soloist (the notes lie comfortably for a baritone or mezzo-soprano) and an orchestra consisting of piccolo, 2 flutes, 2 oboes, cor anglais (English horn), 2 clarinets, bass clarinet, 2 bassoons, contrabassoon, 4 horns, timpani, glockenspiel, tam-tam, celesta, harp, and strings. Deployed at chamber-orchestra scale, this instrumentation permitted Mahler to explore a wide variety of timbres within a smaller-scale sound; Tunbridge sees this as a new precedent adopted by later composers, for example Schoenberg in Pierrot Lunaire.

Concerning the performance of the work, the composer wrote "these five songs are intended as one inseparate unit, and in performing them their continuity should not be interfered with".

The work takes about 25 minutes to perform.

The Kindertotenlieder and Mahler's life history

At the time he wrote the work, Mahler was no stranger to the deaths of children. Hefling writes: "Such tragedy was familiar to Mahler, eight of his siblings died during their childhood. Among all of them, the death of his closest younger brother Ernst in 1875 had affected him most deeply, and he confided to [his friend] Natalie [Bauer-Lechner] that 'such frightful sorrow he had never again experienced, as great a loss he had nevermore borne'."

Mahler resumed the composition of the interrupted work (see above) in 1904, only two weeks after the birth of his own second child; this upset his wife Alma, who "found it incomprehensible and feared Mahler was tempting Providence."

Alma's fears proved all too prescient, for three years after the work had been completed the Mahlers' daughter Maria died of scarlet fever, aged four. Mahler wrote to Guido Adler: "I placed myself in the situation that a child of mine had died. When I really lost my daughter, I could not have written these songs any more."

Lyrics
"Nun will die Sonn' so hell aufgeh'n" (D minor)
Nun will die Sonn' so hell aufgeh'n
als sei kein Unglück die Nacht gescheh'n.
Das Unglück geschah nur mir allein.
Die Sonne, sie scheinet allgemein.

Du mußt nicht die Nacht in dir verschränken
mußt sie ins ew'ge Licht versenken.
Ein Lämplein verlosch in meinem Zelt,
Heil sei dem Freudenlicht der Welt.

"Nun seh' ich wohl, warum so dunkle Flammen" (C minor)
Nun seh' ich wohl, warum so dunkle Flammen
ihr sprühtet mir in manchem Augenblicke.
O Augen, gleichsam, um in einem Blicke
zu drängen eure ganze Macht zusammen.

Doch ahnt' ich nicht, weil Nebel mich umschwammen,
gewoben vom verblendenden Geschicke,
daß sich der Strahl bereits zur Heimkehr schicke,
dorthin, von wannen alle Strahlen stammen.

Ihr wolltet mir mit eurem Leuchten sagen:
Wir möchten nah dir immer bleiben gerne!
Doch ist uns das vom Schicksal abgeschlagen.

Sieh' recht uns an, denn bald sind wir dir ferne!
Was dir noch Augen sind in diesen Tagen:
In künft'gen Nächten sind es dir nur Sterne.

"Wenn dein Mütterlein" (C minor)
Wenn dein Mütterlein
tritt zur Tür herein,
und den Kopf ich drehe,
ihr entgegen sehe,
fällt auf ihr Gesicht
erst der Blick mir nicht,
sondern auf die Stelle,
näher nach der Schwelle,
dort, wo würde dein
lieb Gesichtchen sein.
Wenn du freudenhelle
trätest mit herein,
wie sonst, mein Töchterlein.

Wenn dein Mütterlein
tritt zur Tür herein,
mit der Kerze Schimmer,
ist es mir, als immer
kämst du mit herein,
huschtest hinterdrein,
als wie sonst ins Zimmer!
O du, des Vaters Zelle,
ach, zu schnell
erlosch'ner Freudenschein!

"Oft denk' ich, sie sind nur ausgegangen" (E-flat major)
Oft denk' ich, sie sind nur ausgegangen,
bald werden sie wieder nach Hause gelangen.
Der Tag ist schön, o sei nicht bang,
sie machen nur einen weiten Gang.

Ja wohl, sie sind nur ausgegangen,
und werden jetzt nach Hause gelangen.
O, sei nicht bang, der Tag ist schön,
sie machen einen Gang zu jenen Höh'n.

Sie sind uns nur voraus gegangen,
und werden nicht wieder nach Hause verlangen.
Wir holen sie ein auf jenen Höh'n
im Sonnenschein, der Tag ist schön,
auf jenen Höh'n.

"In diesem Wetter" (D minor–D major)
In diesem Wetter, in diesem Braus,
nie hätt' ich gesendet die Kinder hinaus;
man hat sie getragen hinaus,
ich durfte nichts dazu sagen!

In diesem Wetter, in diesem Saus,
nie hätt' ich gelassen die Kinder hinaus;
ich fürchtete sie erkranken,
das sind nun eitle Gedanken.

In diesem Wetter, in diesem Graus,
Nie hätt' ich gelassen die Kinder hinaus;
ich sorgte, sie stürben morgen,
das ist nun nicht zu besorgen.

In diesem Wetter, in diesem Graus!
Nie hätt' ich gesendet die Kinder hinaus!
Man hat sie hinaus getragen,
ich durfte nichts dazu sagen!

In diesem Wetter, in diesem Saus, in diesem Braus,
sie ruh'n als wie in der Mutter Haus,
von keinem Sturm erschrecket,
von Gottes Hand bedecket.
"Now the sun wants to rise as brightly"
Now the sun wants to rise as brightly
As if nothing terrible had happened during the night.
The misfortune happened only to me,
But the sun shines equally on everyone.

You must not fold the night into yourself.
You must bathe it in eternal light.
A little lamp has gone out in my tent.
I must greet the joyful light of the world.

"Now I see why with such dark flames"
Now I see why with such dark flames
Your eyes flash at me in certain moments.
O eyes, it was as if in a single glance
You could concentrate your full power.

Yet I didn't realize, because mists were floating around me,
Woven by a blinding fate,
That your beam of light was ready to be sent home,
To the place from which all beams emanate.

You wanted to tell me with your light:
We really want to stay near you forever!
But that was taken away by fate.

Look straight at us, because soon we will be far away!
What to you are only eyes in these days,
In the nights to come will be only stars.

"When your mama"
When your mama
steps in through the door
and I turn my head
to see her,
on her face
my gaze does not first fall,
but at the place
nearer the doorstep,
there, where your
dear little face would be,
when you with bright joy
would step inside,
as you used to, my little daughter.

When your mama
steps in through the door
with the glowing candle,
it seems to me, as if you always
came in with her too,
hurrying behind her,
as you used to come into the room.
Oh you, of a father's cell,
ah, too soon
extinguished joyful light!

"I often think that they have just stepped out"
I often think that they have just stepped out
And that they will be coming home soon.
The day is fine, don't be worried,
They've just gone for a long walk.

Yes indeed, they have just stepped out,
And now they are making their way home.
Don't be worried, the day is fine.
They have simply made a journey to those hills.

They have just gone out ahead of us,
And they will not be coming home again.
We'll go meet them on those hills,
In the sunlight, the day is fine
On those hills.

"In this weather"
In this weather, in this windy storm,
I would never have sent the children out.
They have been carried off,
I wasn't able to warn them!

In this weather, in this gale,
I would never have let the children out.
I feared they sickened:
those thoughts are now in vain.

In this weather, in this storm,
I would never have let the children out,
I was anxious they might die the next day:
now anxiety is pointless.

In this weather, in this windy storm,
I would never have sent the children out.
They have been carried off,
I wasn't able to warn them!

In this weather, in this gale, in this windy storm,
they rest as if in their mother's house:
frightened by no storm,
sheltered by the Hand of God.

Selected recordings
 Kitty Whately (mezzo-soprano), Joseph Middleton (piano) Befreit: A Soul Surrendered (2023) (Chandos CHAN20177 CD)
 Heinrich Rehkemper with orchestra, cond. Jascha Horenstein, Berlin (Polydor 78rpm 66693-66695, 1928)
 Kirsten Flagstad, Vienna Philharmonic, cond. Adrian Boult (Decca 414624, = London LP OS 25039/LXT 5395)
 Kathleen Ferrier, Concertgebouw Orchestra of Amsterdam, cond. Otto Klemperer (Decca CD 028942599529)
 Kathleen Ferrier, Vienna Philharmonic, cond. Bruno Walter (Orig. Columbia 78 rpm LX 8939–8941: Col. 33c 1009: HMV/Angel LP & CD)
 , Berlin Radio Symphony Orchestra, cond. Rolf Kleinert (Saga LP 5106-7)
 Věra Soukupová, Czech Philharmonic Orchestra, cond. Václav Neumann (Supraphon LP SUA 10498)
 Norman Foster, Bamberg Symphony Orchestra, cond. Jascha Horenstein (1955) (VOXBOX CDX2 5509)
 John Shirley-Quirk, with Benjamin Britten (BBC LP Transcription CN 515 01)
 Anne Sofie von Otter, Vienna Philharmonic, cond. Pierre Boulez (DGG CD)
 Christa Ludwig, Berlin Philharmonic, cond. Herbert von Karajan (DGG CD)
 Christa Ludwig, Philharmonia Orchestra, cond. André Vandernoot (Col. CX 1671/Angel LP 35776)
 Dietrich Fischer-Dieskau, Berlin Philharmonic, cond. Rudolf Kempe (Electrola E 70004 (WBLP 511)/HMV BLP 1081)
 Jessye Norman, Boston Symphony Orchestra, cond. Seiji Ozawa (Philips 426–251–2)
 Dietrich Fischer-Dieskau, Berlin Philharmonic, cond. Karl Böhm (DGG LP 138 879)
 Dietrich Fischer-Dieskau, w. Daniel Barenboim (piano) (EMI CDC7676572)
 Hermann Prey, Concertgebouw Orchestra of Amsterdam, cond. Bernard Haitink (Philips LP)
 Janet Baker, Israel Philharmonic Orchestra, cond. Leonard Bernstein (Columbia MQ 33532)
 Janet Baker, Hallé Orchestra, cond. John Barbirolli (EMI/HMV LP ASD 4409: EMI GROC CD 24356 69962)
 Marilyn Horne, cond Henry Lewis (Decca LP SXL 6446)
 Maureen Forrester, Boston Symphony Orchestra, cond. Charles Münch (RCA Victor LP)
 Brigitte Fassbaender, Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, cond. Riccardo Chailly (Decca CD 425 790–2)
 Thomas Hampson, Vienna Philharmonic, cond. Leonard Bernstein (DGG CD 28943 16822)
 Thomas Hampson, w. Wolfram Rieger (piano) (EMI Classics 24355 64432)
 Bryn Terfel, Philharmonia Orchestra of London, cond. Giuseppe Sinopoli (DGG CD)
 Jennie Tourel, New York Philharmonic, cond. Leonard Bernstein (Sony Classical SM2K 61831)

References
Notes

Sources

Further reading
Nussbaum, Martha (2003) Upheavals of Thought: The Intelligence of Emotions. Cambridge: Cambridge University Press. .

External links

 Score at William and Gayle Cook Music Library, Indiana University School of Music
 Kindertotenlieder (MIDI)
 Complete collection of Rückert's Kindertotenlieder (in German)
 A discussion of the songs by Mitch Friedfeld
 A discussion of the songs by Derek Lim
 The German lyrics with translations to English and other languages at The LiederNet Archive

Song cycles by Gustav Mahler
1905 compositions
Death in music
Songs about death
Works about child death
Classical song cycles in German

Kindertotenlieder


Politisk historie er fortællingen om og analysen af politiske begivenheder, idéer, bevægelser, organer regeringen, vælgere, partier og politiske ledere. Feltet er tæt relateret til andre historiske discipliner som fx diplomatihistorie og, udenrigspolitikkens historie. I mange år var den politiske historie den store, dominerende disciplin inden for historiefaget, men sidenhen blev den udfordret af socialhistorien og kulturhistorien. Den politiske historie studerer organisationen og udøvelsen af magten i store samfund og i kraft af, at den fokuserer på de magtmæssige eliter og disses indvirkning på samfundet, står den politiske historie som en kontrast til socialhistoriens fokusering på almindelige menneskers handlinger og leveforhold.

Videregående uddannelser i Danmark
Videnskab
Humaniora

Politisk historie