Goiânia (; ) is the capital and largest city of the Brazilian state of Goiás. With a population of 1,536,097, it is the second-largest city in the Central-West Region and the 10th-largest in the country. Its metropolitan area has a population of 2,654,860, making it the 12th-largest in Brazil. With an area of approximately , it has a continuous geography with few hills and lowlands, with flat lands in most of its territory, especially the Meia Ponte River, in addition to Botafogo and Capim Puba streams.

Goiânia has its origins as a planned city, founded on October 24, 1933 by then Governor Pedro Ludovico to serve as the new state capital and administrative center. Before this, the state capital was the town of Goiás.

It is the second most populous city in the Central-West Region, only surpassed by the country's capital Brasília, located about  from Goiânia. The city is an important economic hub of the region and is considered a strategic center for such areas as industry, medicine, fashion and agriculture. Goiânia has previously been described as having the largest green area per inhabitant in Brazil and the second-most in the world, after Edmonton, Alberta, Canada. With rapid population growth and urban expansion, satellite imagery shows the majority of the green area is now at the periphery of its sprawling city limits, and the per-capita green area claim may need to be reviewed.

History
The idea of creating a new state capital had been bounced around from early on in the state of Goiás. The first plan came from D. Marcos de Noronha who in 1753 wanted to establish the state capital in the municipality of Pirenópolis; again in 1863 José Vieira Couto de Magalhães put forward a plan to move the capital to the edge of the Araguaia river.

The impetus behind the efforts to move the state capital was the need to locate it in accordance with the economic interests of the state. The first state capital, Vila Boa (today City of Goiás), had been chosen when the economy was based on gold extraction. Later, when cattle-raising and agriculture came to dominate the state's development, the old capital was considered remote.

Legislators kept the idea of change alive for a long time. In 1891, the constitutional delegates made the idea of the transfer of the capital official, including it in the constitution, ratifying it in 1898 and 1918.

Vaguely remembered until 1930, the idea became a reality during the government of Pedro Ludovico, who was the new governor appointed for the state of Goiás  after the military revolt of 1930. In 1932, a commission was created to choose where the new capital would be built. In 1933 the commission decided on the present location and the foundation stone was laid.

The plan was for a city of 50,000 with the shape of a concentric radius — streets in the form of a spoke, with the Praça Cívica as the center, with the seats of the state and municipal government — the Palace of Emeralds and the Palace of Campinas.

In 1937, a decree was signed transferring the state capital from the Cidade de Goiás to Goiânia. The official inauguration occurred in 1942 with the presence of the president of the republic, governors, and ministers.

The name, Goiânia, came about in 1933 after a contest was held by a local newspaper. Readers from all over the state contributed, with some of the most popular names being Petrônia, Americana, Petrolândia, Goianópolis, Goiânia, Bartolomeu Bueno, Campanha, Eldorado, Anhanguera, Liberdade, Goianésia, and Pátria Nova, among others. In 1935 Pedro Ludovico used the name Goiânia for the first time, signing a decree creating the municipality.

Art deco

The first buildings in this planned city, designed by Attilio Correia Lima, were inspired by art deco. The collection of buildings is still representative, with 22 of them listed as National Heritage. Mostly built in the 1940s and 1950s, they have been recognized by the National Institute of Historical and Artistic Heritage. The 22 buildings and monuments are in the original center of Goiânia, as in the pioneering nucleus of Campinas, a town existing before Goiânia. Due to lack of maintenance, several of these buildings are in a state of disrepair.

Radiation incident

On September 13, 1987, an old medical radiation source was scavenged from an abandoned hospital in Goiânia, causing four deaths and many non-fatal cases of radiation poisoning. Several city blocks had to be demolished due to the contamination. The International Atomic Energy Agency report noted that city and state officials acted with remarkable speed to prevent injury to the population.

Geography

Climate
The city has a tropical wet and dry climate (Köppen: Aw) with an average temperature of . It has a wet season, from October to April, and a dry one, from May to September. Annual rainfall is around .

The lowest temperature ever recorded was  on July 18, 2000, in the suburbs.  was the lowest recorded downtown, on July 9, 1938. However, such lows are very rare. Temperatures may fall below  every winter, mainly in the suburbs. The highest temperature ever recorded was  on October 7, 2020.

Vegetation

The "cerrado" landscape is characterized by extensive savanna formations crossed by gallery forests and stream valleys and includes various types of vegetation. Humid fields and "buriti" palm paths are found where the water table is near the surface. Alpine pastures occur at higher altitudes and mesophytic forests on more fertile soils.

More than 1600 species of mammals, birds and reptiles have been identified in the cerrado, including 180 reptile species, 113 amphibians, 837 birds and 195 mammals (WWF). Among the invertebrates, the most notable are the termites and the leaf-cutter ants ("saúvas"). They are the main herbivores of the cerrado, important to consuming and decomposing of organic matter, as well as constituting an important food source to many other animal species.

Economy

While Goiânia's economy today is based on a variety of industries, the local economy's roots are found in the agricultural industry thriving in and around the city. The supply of agricultural equipment, tools, fertilizer and other products make up a large portion of the economic activity.

Second to agriculture are vehicle sales and service industry. Repairs, sales and reconditioning of vehicles are widespread and visible in all areas of the city.

The third largest contributor to the economy is the government sector. As Goiânia is the state capital of Goiás, it is home to many federal and state government agencies that provide a large number of jobs.

In recent years, modern telecommunications, with its supporting industry, has begun to expand into Goiânia. Many large Brazilian companies have established offices in the city.

In addition, due to Goiânia being the state capital, it is home to countless private medical centers/clinics of all kinds.

In 2005, the GDP of the city was R$13,354,065.00.

In the same year, the per capita income for the city was R$11,119.

Demographics

The population of the municipality in 2011, according to the IBGE, was 1,302,001 inhabitants, being the most populous municipality in the state and 12th in Brazil. The main reason for the large population in the vicinity of Goiânia and Brasília — that spurred the growth of the city and the region between it and the federal capital —  making the axis Brasília-Goiânia's third largest agglomeration in the country, bringing together about nine million people. The metropolitan area of Goiânia is the tenth largest agglomeration urban Brazil, with a population of 2,173,141, presents a population density of 782.5 inhabitants per , the largest of its state.

The Human Development Index Municipal (HDI) of Goiânia is considered high by the United Nations Development Programme (UNDP), at 0.832, the second largest of any state of Goiás (in 242 municipalities); third of all Midwest Region of Brazil (in 446) and 111 from all over Brazil (in 5507). Considering only the education, the index value is 0.933 (classified as very high), while Brazil's is 0.849. The longevity index is 0.751 (0.638 is Brazilian) and income is 0.813 (that of Brazil is 0.723). The city has most of the indicators high and similar to the national average according to UNDP. The literacy rate is 96.78% of adults. The incidence of poverty, measured by the IBGE, is 3.64%; the lower the incidence of poverty is 2.92%; the top is 4.35%; and subjective poverty incidence is 4.35%.

Social inequality

Among Brazil's metropolises, Goiânia has the lowest number of "favelas" (Portuguese for slums) according to data extracted from the 2010 census by the Brazilian Institute of Geography and Statistics, the IBGE. The IBGE named seven areas in Goiânia as being "subnormal agglomerations", a government term for irregular housing. In these locales, however, most of the households do have electricity, water, and trash collection.

While perhaps not fitting the criteria of favelas, Goiânia has several sectors, particularly on the outskirts, that are low income.

Ethnicity and immigration
Goiânia is a multiracial city as the result of intense migration. The populace has intimate connection with the settlement of the interior of the Brazilian center-west, gradually attracted mainly by migrants from the interior of Goiás and other regions in other states of Brazil. According to a survey in 2010, most migrants are from Minas Gerais, Bahia, Tocantins, Maranhão, São Paulo and Pará. According to the census of the IBGE 2010, in search of self-declaration, the population of Goiânia is composed of Multiracial (47.81%), White (44.01%), Black (6.27%), Asian (1.68%) and Amerindian (0.16%).

Initially, Goiânia was populated by migrants from the interior of Goiás. Its creation was crucial to the population growth in the state, since Vila Boa, the ancient capital showed signs of declining population, is considered a setback for the state. The founding of Goiânia is now considered a successful settlement of the Brazilian interior. Today, the population coming from Goiânia is predominantly Minas Gerais, Bahia, Tocantins, Maranhão, São Paulo and Pará, respectively.

Religion
Like the cultural variety verifiable in Goiânia, there are religious manifestations present in the city. According to the IBGE (Brazilian Institute of Geography and Statistics), the population of Goiânia is composed mostly of Catholics (50.8%), evangelicals (32.4%), and spiritists (4.2%). Approximately 10% of the population has no religion. It is also home to a number of practitioners of other religions (2.3%).

Education
Notable institutes include:

 Universidade Federal de Goiás (UFG)
 Pontifícia Universidade Católica de Goiás (PUC-GO)
 Universidade Estadual de Goiás (UEG)
 Instituto Federal de Educação, Ciência e Tecnologia de Goiás (IFG)
Faculdade Unida de Campinas (FacUnicamps)

Infrastructure

Transportation

Road

Goiânia is connected to the federal capital, Brasília, via a four-lane tolled highway (BR-060) and to São Paulo via another four-lane tolled highway (BR-153). The state of Goiás maintains the main artery roads (marked GO-xxx) in and out of the capital: four-lane roads GO-403, GO–020, GO–080, GO–070, and GO–060.

As Goiânia was a planned city, the downtown cores (Setores Central/Oeste/Sul) are relatively easy to navigate. Along the years, the planned urban development was replaced by the typical Brazilian way of urban growth, i.e., pure laissez-faire. Social and urban demands were neglected.

Due to this lack of planning and reliable public transportation, Goiânia is the metropolis with the highest number of cars per capita in the country; there are 1,000,000 registered motor vehicles in the city. The many vehicles on the roads cause major congestion during peak times.

Rail
The Railway line was closed in the 1970s, though the art deco station remains open to the public. Nowadays transportation of goods is carried out via the connecting highways.

Public transportation
All public transportation is via bus. Bus service in Goiânia is provided by several transportation companies working under the municipality.

There is a bus system map the can be founded in RMTC site. Buses run on a predictable time schedule. Goiânia is the only city of South America that has the ITS technology of bus transport, but the buses are usually full. Unlike most Brazilian cities, there are no ticket collectors on the buses in Goiânia; all the fares are collected using magnetic paper cards and turnstiles. Passes are provided by SitPASS and can be purchased from street vendors or in small shops throughout the city.

Anhanguera Avenue is one of the largest/longest avenues in the city. It underwent major work in the late 1990s that created a dedicated bus lane for its entire length, with stations every 0.5 kilometer. The bus lanes are in the center of the avenue, giving it a distinct look. The fare to travel on the Anhanguera bus route is half of normal fare, and all buses on this route are articulated buses.

The new contract
Under the new contract, firmed in 2009, many aspects of the public transportation are being changed:

The terminal stations are now placed under administration of the companies that are refurbishing them;
The buses are being equipped with GPS modules to solve the schedule problem and many other benefits, adapted to give accessibility to disabled people, radios to give fast response on reroutes and other events, and other minor changes;
The introduction of the CityBus, a service of microbuses focused on giving a choice to people of higher wealth to use the public transit system instead of their cars and to tourists who are visiting the city.
Changes on "Eixo Anhanguera" (Anhanguera axis) and its terminals. It is unclear what changes that will be made, but one of the main issues under discussion is the much criticized change in fares; in future, a person that gets on a terminal from the axis to integrate with an inter-municipal metropolitan line will have to pay a complete fare.
A North-South axis is part of the project, but as of August/09 it has not been implemented yet
An Operational Control Center that will monitor the bus traffic through GPS.
A free number for users to call to know how much time is left before the next bus arrives is another part of project that has not yet been implemented.

Airports
Santa Genoveva Airport is on the northeast side Goiânia. Six airlines fly out of this airport to destinations in Brazil. The new Santa Genoveva International Airport started operating in May, 2016. In total, the new airport has 34,100 m2, 4 gates, 23 check-in counters, 11 elevators, 4 escalators, 3 baggage carousels and 3 inspection lines with X-ray and metal detectors. According to Infraero, with this structure, the new airport can receive up to 6,5 million passengers a year.

Aeródromo Nacional de Aviação handles general aviation operations.

Security
Goiânia is considered a safe city compared to most state capitals within Brazil. The average murder rate per year is under 450 persons per year according to the Goiás State Police. It was, however, found in a study in 2011 performed by a Mexican think tank — the Citizens' Council for Public Security and Criminal Justice — that Goiânia ranks as the 40th most dangerous city in the world.

The city is patrolled and under the watch of the Goias Military Police, which is responsible for responding to crime and maintaining check points in the city and state. The Military Police are normally dressed in light tan military uniforms while patrolling. The prosecution and investigations of crime and all administration issues are handled by the Civil police (Policia Civil).

Within Goiânia traffic rules are enforced by the "AMT", whose members are traffic wardens with some minor police powers. This unit falls under the ownership of the city. Their responsibilities are to ensure road rules are enforced and attend to all accidents on the city streets.

Green areas

Goiânia is home to a large number of skyscrapers dominating the center and one-floor family homes spreading out across the verdant tree-covered plain. Many of the streets are lined with tropical fruit trees, and there are many parks with remnants of the original tropical vegetation. Thirty percent of the city area is planted in trees —  of the .

The most important of these parks are the Parque Zoológico, Parque Vaca Brava, Parque Ecológico, Bosque dos Buritis and Parque Areião. One of the biggest parks is the Bosque dos Buritís with an area of 140,000 square m and containing many buriti palm trees, which have a yellow fruit. Parque Areião is home to monkeys native to the area. Almost all of the parks are surrounded by walking paths.

Goiânia is known for being the 'spring capital' and was planned as a modern city, growing outside from the center. In the starting years this building plan worked well, but through the quick growth the plan was not followed to the letter, with the exception of the green areas, causing severe infrastructure problems in some areas, in particular with the public transport and healthcare systems.

In the Bosque dos Buritis is the Monument for World Peace, designed by Siron Franco. This monument contains a 7-meter high ampoule with walls of glass and the soil of more than 50 countries from all over the world. Every year on World Environment Day there will be scattered soil of a new country added.

Another attraction is the Chico Mendes Botanic Garden, housing trees and flowers like bromelias, orchids, fruit trees and a lake.

The municipality contains part of the  Altamiro de Moura Pacheco State Park, created in 1992.

Parque Zoológico

Created in 1946, the zoo contains over 1,000 animals, including mammals, birds, and reptiles. Five streams have their source in the park, which, besides the zoo, contains the Horto Florestal and the Lago das Rosas (Lake of Roses). The park is in the Setor Oeste, one of the richest residential areas of Goiânia.

Buriti Park
In the center of the city this is Goiânia's oldest green area. It has an area of . There is a running track and exercise area, that has pull-up bars and sit-up benches with various inclines. There are three artificial lakes created by Buriti Stream. It is home to the Goiânia Art Museum and the Free Center of Arts. It houses a group of marmosets and many turtles.

Vaca Brava Park

Vaca Brava Park, renamed Parque Sulivan Silvestre after Dr. Sulivan Silvestre de Oliveira. Every day at dawn hundreds of people begin their daily activities by walking or jogging along the sidewalk that encloses Parque Vaca Brava. It has an area of  and contains a lake, a forest with native species and places for exercise.

Vaca Brava (which could be roughly translated as Angry Cow) has become a symbol of the new thriving area of the Setor Bueno, which has flourished in recent decades and is now one of the most important zones of Goiânia.

Areião Park
The Areião is one of the largest green areas of Goiânia. In a wealthy area, it is known for its dense vegetation, where monkeys are spotted very often. Besides the many trails, there is a lake, a jogging route and many wooden buildings, including a small theater, consisting of a stage and many seats in the middle of a bamboo forest.

Cobra Veiga center for snake research
Located in an area of , it has an infrastructure for 750 serpents of different species, in addition to a laboratory and a rodent house. Its main activities are the extraction of poison for medicinal purposes, research on behavior of serpents in captivity and the recuperation of degraded areas and the preservation of springs and their forest.

Leisure
The leisure options are diverse. There are many shopping malls. There are numerous gyms, public and private. The city has a 45,000 capacity stadium: the Serra Dourada Stadium. Goiânia has a racetrack (Ayrton Senna International Racetrack), a kart track and a horse racing track.

Sports
Goiânia has five football (soccer) clubs: Goiás Esporte Clube, Atlético Clube Goianiense, Vila Nova Futebol Clube, Goiânia Esporte Clube, Monte Cristo Esporte Clube. Goiás compete in the Série A, while Atlético Goianiense compete in the Série B, and Vila Nova in the Série B.

Goiânia has two main sport stadiums that are used by the teams. Both stadiums are property of the State of Goias. The biggest one is the Serra Dourada Stadium. The stadium has the capacity of 50,049 spectators and it is used especially by Goiás Esporte Clube and Vila Nova Futebol Clube. Other important stadium in Goiânia is the Pedro Ludovico Teixeira Stadium, also known as Olímpico Stadium. The current capacity is 12,055 spectators and it is most used by Atlético Clube Goianiense.

Museums
The most important museums are the Museu Antropológico da Universidade Federal de Goiás, Instituto Goiano de Pré-História e Antropologia, Fundação Museu de Ornitologia, Museu de Arte Contemporânea and Museu Zoroastro Artiaga. One interesting place is the so-called Memorial do Cerrado.

Music
With several double success, Goiás itself is the cradle of the sertanejo (country music) genre. Two types of sertanejo predominate:  is identified as the old sertanejo music and sertanejo universitário as the new sertanejo music.

Goiânia, as the capital of a state that was rural until the 1980s, has been traditionally influenced by the sertanejo style, strongly connected with the countryside lifestyle. Though the sertanejo is still an icon of Goiás' culture, the rock scene is seen by some as a response to it and as the creator center of a Goianiense legitimately culture, independent of the countryside culture. Goiânia is a leading center in the underground rock movement in Brazil.

Goiânia is home to one of the most important rock scenes from Brazil. It started in the early 1990s, with the creation of the first independent rock festivals in the city. Independent labels like Monstro Discos, Two Beers or Not Two Beers and Insetus flourished and have been crucial to support and broadcast the scene, which, being completely independent from the mainstream media, sometimes is not known even to native Goianienses.

The main styles are alternative or indie rock represented by bands like MQN, Black Drawing Chalks, Violins, Torn Birds, Hang The Superstars, Valentina, NEM, Fantasma de Agnes and Flores Indecentes; punk and hardcore by bands like Desastre, Vacilo, , Descarga Negativa, Senhores, Umbral and HC-137; and metal with bands like Ressonância Mórfica (unlike most metal bands they sing in archaic Portuguese), Spiritual Carnage, Eternal Devastation and Hellphoria. There are two major independent festivals held in the city: Bananada (usually held in May) and Goiânia Noise (usually in December).

The DJ Alok was born in the city.

Health
Goiânia is a national reference in several areas of medicine, especially ophthalmology, neurology, burn treatment, and leprosy.

Health data
Infant mortality rate: 21.30 in 1,000 live births (2000)
Hospitals: 60
Hospital beds: 6.037
Walk-in public health clinics: 667
Doctors in the public health system: 6,315 (2002)
Nurses in the public health system: 808
Dentists in the public health system: 659

International relations

Twin towns – Sister cities
Goiânia is twinned with:

Goiânia was formerly twinned with:

 Madison, Wisconsin, United States

Notable people

 Túlio Maravilha, football player
 Arthur, football player
 Dudu, football player
 Carlos Jayme, swimmer, Olympic medallist
 Diogo Villarinho, swimmer specialized in open water marathon
 Kátia Abreu, politician
 Jaime Camara, racing driver
 Léo Jaime, singer
 Wanessa Camargo, singer
 Carolina Ferraz, actress
 Tiago Henrique Gomes da Rocha, criminal
 Ingrid Guimarães, actress
 Lisalla Montenegro, model
 Valério Luiz de Oliveira, sports journalist
 Jessie Rogers, porn actress

References

External links

  City Hall of Goiânia website
  Government of the State of Goiás website

1933 establishments in Brazil
Populated places established in 1933
Planned communities in Brazil
Municipalities in Goiás
State capitals in Brazil

Goiânia


Amphoe Mueang Maha Sarakham () est un amphoe de la province de Maha Sarakham.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Mueang Maha Sarakham

Amphoe Mueang Maha Sarakham


Ungt kød er en film instrueret af Peter Bay.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Dokumentarfilm fra Danmark

Ungt kød


Gustaf Ljunggren (født 1974 i Stockholm i Sverige) er en svensk multiinstrumentalist og sanger. Gustav Ljunggren er uddannet saxofonist på Rytmisk Musikkonservatorium i København, hvor han har boet siden 1996. Udover saxofon spiller Gustaf Ljunggren bl.a. på forskellige guitarer og basguitarer, pedal steel guitar, steel guitar, mandolin, banjo, klaver, keyboards, basklarinet, bratsch og fløjte.

Gustaf Ljunggren har spillet med en lang række danske og udenlandske musikere, herunder C.V. Jørgensen, Sofia Karlsson, Paul Banks, Outlandish, Steffen Brandt, Eivør, Robyn m.fl. og medvirker på en lang række udgivelser. Han har bl.a. medvirket på Thomas Helmigs KH Helmig (2013), Mr. Nice Guy (2004) og Sebastians Øjeblikkets mester (2011). Han har optrådt som kapelmester i Det Nye Talkshow - med Anders Lund Madsen, der har været vist på DR1.

Han har i eget navn i 2010 udgivet albummet Fractions and Pastures, der modtog fem ud af seks stjerner i musikmagasinet GAFFA<ref>[http://gaffa.dk/anmeldelse/43670 Anmeldelse af Fractions and Pastures] . GAFFA. Hentet 13/2-2016</ref> og udgav i 2018 med Emil De Waal albummet Gustaf Ljunggren/Emil De Waal.

I 2015 blev Gustaf Ljunggren hædret med Ken Gudman Prisen.

 Diskografi
 2010 Fractions and Pastures 2018 Gustaf Ljunggren/Emil De Waal''.

Referencer

Eksterne links

 Biografi på gudman.dk

Musikere fra Sverige
Musikere fra Danmark
Personer fra Stockholm
Modtagere af Ken Gudman Prisen

Gustaf Ljunggren (musiker)


බල්හේ (හංගුල්: 발해; හන්ජා: 渤海}; ) යනු උතුරු කොරියානු අර්ධද්වීපයේ සහ ගිනිකොනදිග මැංචූරියාවේ පිහිටා තිබූ ගොගුර්යෝ සහ මොහේ ජනයාගෙන් සැදි මධ්‍යකාලීන රාජධානියකි. මෙය පැවතියේ කොරියාවේ උතුරු-දකුණු රාජ්‍ය යුගයේ පසුකාලීන සිල්ලා රාජ්‍යය හා සමගාමීව ය.

698දී බල්හේ රාජ්‍යය ජින් යන නාමයෙන් ස්ථාපනය කරන ලද්දේ ගෝ රජු විසින් ටියෑන්මෙන්ලිං සටනින් ටෑං රාජවංශය පරාජය කිරීමෙන් පසුවයි. එය ක්‍රමිකව වර්තමාන උතුරුදිග කොරියාව, චීනයේ ඊසානදිග, සහ රුසියාවේ වෙරළබඩ පළාත් සිය අණසකට නතු කරගත්තේ ය. පසුව 926දී ඛිටන්වරුන් විසින් මෙම රාජ්‍යය පරාජය කරන ලදී. එහි භූමියේ උතුරුදිග බිම්වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් එම ලියාඕ රාජවංශය විසින් ඈඳා ගත් අතර, දකුණුදිග පෙදෙස් ගොර්යෝ රාජ්‍යයට නතු විය.

නම
බල්හේ රාජ්‍යය පිහිටුවන ලද්දේ ක්‍රි.ව. 698දී "ජින්" හෝ "චින්" නාමයෙනි. මෙය කොරියානු  යන වදනේ නූතනම ප්‍රතිශෝධිත රෝමානුකරණය අනුව වේ. මින් පෙර පැවති ජින් රාජධානිය සඳහා ද භාවිතා වූයේ මෙම නාමයම ය. කෙසේනමුත්, එම රාජධානිය තුළ එහි නාමය කොරියානු හන්ජා අක්ෂරවලින් (හන්ජා),  ලෙස භාවිතා විය. මෙහි ප්‍රතිනිර්මාණිත පැරණි චීන උච්චාරණය  ලෙසත්, මධ්‍ය චීන උච්චාරණය dzyin ලෙසත් භාවිතා විය. ගෝ රජුගේ රාජ්‍යය තුළ ඔවුන්ගේ නාමය ලියන ලද්දේ  ලෙස වන අතර, එහි මධ්‍ය චීන උච්චාරණය tsyin විය. මෙම රාජ්‍යයට පෙර පැවති ජින් රාජධානියේ අක්ෂරය චීන සහ කොරියානු රාශි චක්‍රවල 5වන පෘථිවිමය ශාඛාවට භාවිතා වූ අතර, එය බ්‍රහස්පතිගේ කක්ෂයේ කොට්ඨාසයක් වන මකර රාශිය යැයි හඳුනාගෙන ඇත. මෙය 120°ක දිගංශයක් (ESE සහ SE අතර) හා සම්බන්ධ අතර, පෙ.ව. 7 සහ 9 අතර පැය දෙකක කාලය හා සම්බන්ධව සැලකීමේ දී එය හිරුඋදාව හා අදාළ යැයි සැලකිණි. එහි දිශාව නැගෙනහිර දිශාවයි. මෙහි පසුකාලීන බිහි වූ රාජ්‍යයේ (ලිපියට තේමාව වන) නාමය මෙහි සරල ප්‍රභේදයක් හෝ දෙවන අක්ෂරය මගින් "මේඝ ගර්ජනාව", "කම්පනය" වැනි අරුතක් හැඟවෙන පරිදි යෙදූවක් වන්නට ඇත.

712දී, බොහායි මුහුදේ කොරියානු නාමය ආශ්‍රය කොටගෙන රාජ්‍යය "බල්හේ" ලෙස නැවත නම්කෙරිණි.

ඉතිහාසය

පදනම
බල්හේ රාජ්‍යය පිළිබඳ පැරණිතම විද්‍යාමාන වාර්තාව හමුවන්නේ 941 සහ 945 අතර කාලයේ සම්පාදිත ටෑංහි පැරණි ග්‍රන්ථය තුළිනි. දකුණු මැංචූරියාව සහ උතුරු කොරියාව කොරියාවේ තුන් රාජධානි අතුරින් එකක් වූ ගොගුර්යෝ රාජධානියට අයත්ව තිබිණි. 668දී ගොගුර්යෝව සිල්ලා සහ ටෑං රාජවංශ මිත්‍රත්ව හමුදාවලට යටත් විය. ටෑං රාජවංශය විසින් බටහිර මැංචූරියාවේ විශාල පෙදෙසක් ඈඳාගත් අතර, තේදොං ගංගාවට පහළ කොරියානු අර්ධද්වීපය එක්සත් කළ සිල්ලාව පසුකාලීන සිල්ලා රාජ්‍යය පිහිටුවී ය.

ඛිටන් ජනයා අතර ටෑං රාජ්‍යයට එරෙහිව අනවබෝධය ගොඩනැගෙමින් පැවති සමයේ, හිටපු ගොගුර්යෝ නිලධාරියකු වූ දේ ජු-සං සෙසු ගොගුර්යෝ ජනයා සමග මෝහේ ජනයාගේ නායකයකු වූ ගොල්සා බියු සමග සන්ධායකට එළඹියේ ය. 698දී ටෑං රාජවංශයට එරෙහිව ගෝ ලෙස ඔවුහු නැගී සිටියහ. දේ ජුංසගේ මරණින් පසු, හිටපු ගොගුර්යෝ සෙන්පතියකු වූ දේ ජෝ-යොං සිය පියාගේ ධුරයට පත් විය. ලි කායිගු සෙන්පතියා විසින් මෙහෙයවූ ටෑං හමුදා සමග සටනේ දී ගෝල්සා බියු මියගියේ ය. ඉතිරිව සිටි ගොගුර්යෝ සහ මෝහේ හමුදා සමග ටෑං පාලනය පැවති ප්‍රදේශයෙන් මිදී පලායාමට දේ ජෝ-යොං සමත් විය. ඔවුන් පසුපස ලුහුබැඳ පැමිණි වූ සේටියෑන් අධිරාජිනියගේ හමුදා ටියෑන්මෙන්ලිං සටනේ දී පරාජය කරවීමට ඔවුහු සමත් වූහ. අනතුරුව පැරණි යිලෞ ප්‍රදේශයේ බල්හේ රාජ්‍යය ස්ථාපනය කළ ඔහු ගෝ රජු ලෙස සිහසුනට පත් විය.

ව්‍යාප්තිය සහ විදේශ සබඳතා
දෙවන රජු වූ මූ රජු (රාජ්‍ය. 719-737) හට ටෑං, සිල්ලා සහ අමුර් ගංගාව දිගේ කළු ජලය මොහේ පෙදෙස්වලින් වටවී තිබීම අනාරක්ෂිත යැයි හැඟුණු හෙයින්, 732 සිය නාවික හමුදාව සමගින් පිටත්වී ටෑං හමුදා පරදවන ලදී. මෙහි දී ෂැන්ඩොං අර්ධද්වීපය මූලික කරගත් ටෑං සෙන්පතියකු මරාදැමිණි. එම කාලයේම, ෂැංහිය දුර්ගයේ (වර්තමාන බෙයිජිං සිට කිලෝමීටර 300ක් පමණ නැගෙනහිරින්) මදුෂාන් (馬都山) ගොඩබිම් මාර්ග ඔස්සේ සේනා මෙහෙයවා යාබද නගර අල්ලා ගැනීමට රජුට හැකි විය. මීට අමතරව, 728දී ජපානය වෙත දූතයන් යැවූ ඔහු ගිනිකොනදිගින් සිල්ලාවට තර්ජන එල්ලකළේ ය. රාජධානියේ අවස්න කාලය වනතෙක්ම බල්හේ රාජ්‍යය ජපානය සමග වෙළඳ සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා පවත්වා තිබේ. බලහේ රාජධානිය විසින් ජපානය වෙත දූත ගමන් 34ක් සිදුකොට ඇති අතර, ජපානය විසින් බල්හේ වෙත 13 වරක් දූතයින් එවා ඇත. පසුව, ටෑං සහ බල්හේ රාජ්‍ය අතර ගිවිසුමක් ඇති වූ අතර, එමගින් ටෑංවරුන් විසින් බල්හේහි මුන් යනු ඔහුගේ පියාගෙන් පසු බල්හේ රාජ්‍යයේ සිහසුනට පත් රජු ලෙස රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකව පිළිගෙන තිබේ.

තෙවන අධිරාජයා වූ මුන් රජු (රාජ්‍ය. 737-793) විසින් සිය භූමිය උතුරින් අමුර් නිම්නය දක්වාත්, බටහිරින් ලියාඕදොං අර්ධද්වීපය දක්වාත් පුළුල් කරවී ය. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ, සිල්ලාව සමග "සිල්ලාදෝ" (신라도, 新羅道) නැමැති වෙළඳ මාර්ගයක් ස්ථාපිත කෙරිණි. මුන් අධිරාජයා විසින් බල්හේහි අගනුවර කිහිප වරක් වෙනස් කොට ඇත. මීට අමතරව ඔහු විසින් 755 අවට ජිංපෝ විල අසල පිහිටි සංග්යොං රාජ්‍යයේ ස්ථිර අගනුවර ලෙස නම්කරන ලදී. මෙය වර්තමානයේ හෙයිලොංජියෑං පළාතේ දකුණට වන්නට පිහිටා ඇත. විවිධ ගෝත්‍ර සහ ජන වර්ග සිය ආධිපත්‍යයට නතු කරගත් ඔහු ස්ථාවර ශක්තිමත් මධ්‍යගත පාලනයක් ස්ථාපිත කළේ ය. මෙය තාවකාලිකව පුළුල් කෙරිණි. ටෑංහි ජාතික ශාස්ත්‍රාලය ආදර්ශයට ගනිමින් ඔහු විසින් ජුජාගම් (胄子監) ජාතික ශාස්ත්‍රාලය පිහිටුවන ලදී. චීනය විසින් ඔහුව රජකු ලෙස පිළිගත්ත ද, බල්හේ රාජ්‍යය තුළ ඔහු තමන් දෙව්ලොව පුත්‍රයා සහ අධිරාජයා ලෙස නම්කරගන්නා ලදී.

බල්හේ රාජ්‍යයේ දසවන පාලකයා වූ සොන් රජුගේ සමයේ (රාජ්‍ය. 818-830) බල්හේ විසින් උතුරු කොරියාව, ඊසානදිග මැංචූරියාව සහ වර්තමානයේ රුසියාවේ ප්‍රයිමොර්ස්කි ක්‍රේ යන ප්‍රදේශ පාලනය කොට තිබේ. සොන් රජු විසින් සිදුකළ ආක්‍රමණවල දී, බොහෝ උතුරු මොහේ ගෝත්‍ර සහ ලියාඕදොං අර්ධද්වීපයේ පිහිටි වයඹදිග කුඩා ගොගුර්යෝ රාජධානිය බල්හේ රාජ්‍යය වෙත ඈඳාගන්නා ලදී. මෙය කෙතරම් බලවත් වී ද කිවහොත්, සිල්ලා රාජ්‍යයට 721දී උතුරු ප්‍රාකාරයක් ඉදිකිරීමට සහ පොදු දේශසීමාවේ ආරක්ෂාව තර කිරීමට පවා සිදුවිය.

බිඳවැටීම සහ උරුමය

සොන් රජුගේ සමයෙන් පසු (830) බල්හේ රාජ්‍යය පිළිබඳ කිසිදු ලිඛිත වාර්තාවක් හමුනොවේ. ඇතැම් විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ බෙක්දු කන්ද විදාරණය වීම හේතුවෙන් ඇතැම්විට එය ජාතික අතින් බිඳ වැටී අවසානයේ ඛිටන් රාජධානියේ ලියාඕ රාජවංශයට යටත් වූ බවයි. ඇතැම් ඉතිහාසඥයින් විස්තර කරන්නේ පාලක කොරියානුවන් සහ ඔවුන් යටතේ වූ මොහේ ජනයා අතර අරගල රාජ්‍යය දුර්වල කරන්නට ඇති බවයි. ඛිටන්වරුන් ලියාඕනිං සහ ඇතුළු මොංගෝලියාව ආශ්‍රතව බලය පතුරුවා තිබිණි. මෙය බල්හේහි බටහිර ප්‍රදේශ හා අතිපිහිත විය. 926දී දින 25ක ආක්‍රමණයකින් පසු ඛිටන්වරු බල්හේ අගනුවර අල්ලාගත්හ. 926දී බල්හේ විනාශ කිරීමෙන් පසු, ඛිටන්වරුන් විසින් රූකඩ දොංදන් රාජධානියක් ස්ථාපනය කළ අතර, 936දී මඳ කලකින්ම එය ලියාඕවරුන් විසින් ඈඳගනු ලැබිණි. බොහෝ බල්හේ වංශවතුන් ලියාඕයැං වෙත පලාගිය නමුත් බල්හේහි නැගෙනහිර භූමිය දේශපාලන අතින් තවමත් ස්වාධීනව පැවතිණි. ගොර්යෝසා වාර්තා කරන්නේ 925දී සෙන්පතියකුගේ නායකත්වය යට‍තේ 10,000ක බල්හේ ජනයා ඛිටන්වරුන් වෙතින් පලා ආ බවයි. මෙය රාජධානිය බිඳවැටීමට වසරකට පෙර සිදුවූවකි. සෙසු බල්හේ ජනයා ඛිටන්වරුන්ට යටත් වූ අතර, ඇතැමෙක් ජුර්චෙන්වරුන් හා එක්ව පසුකාලීනව ඛිටන්වරුන්ට එරෙහිව කැරලි ගැසූහ. ගොර්යෝ රාජ්‍යය වෙත සංක්‍රමණය වූ බල්හේ වාසීන් 10,000 අතුරින් සමහරක් සිය පවුල් නාමය තේ (태, 太) ලෙස වෙනස්කර ගත්හ. කිරුළහිමි කුමරුන් වූ දේ ග්වං-හ්යොන් හට ගොර්යෝ රාජවංශයේ රාජකීය පවුල් නාමය වන වං (왕, 王) පෙළපත් නාමය පිරිනැමිණි. මැංචූරියාවේ වැදගත් ප්‍රදේශයක බලය පැතිරවූ අවසන් කොරියානු රාජ්‍යය ලෙස බල්හේ සැලකේ. එසේවුව ද, පසුකාලීන කොරියානු රාජවංශ විසින් තමන් ගොගුර්යෝ සහ බල්හේ රාජ්‍යවල අනුප්‍රාප්තිකයින් ලෙස හැඳින්වීමට උත්සාහ දරා තිබේ.

ඛිටන්වරුන් ක්‍රමයෙන් ජුර්චෙන් ජනයාට යටත් වූ අතර, ජුර්චෙන්වරුන් විසින් ජින් රාජවංශය පිහිටුවා තිබේ. ජුර්චෙන්වරුන් විසින් තමන් බල්හේ සහ සප්ත වුජි (勿吉) ගෝත්‍රවලින් පැවතෙන්නන් බවත්, "ජුර්චෙන් සහ බල්හේ එකම පවුලට අයත්" බවත් පවසා තිබේ. ජින් රාජ්‍යයේ සිව්වන, පස්වන සහ හත්වන අධිරාජවරුන්ගේ මව්වරු බල්හේ බිසෝවරු වූහ. 13වන සියවසේ මොංගෝලියානුවන් විසින් උතුරු චීනයේ සිදුකළ සංඛ්‍යාලේඛන මගින් ගොර්යෝ, ඛිටන් සහ ජුර්චෙන් වැනි ජන කොට්ඨාසවලින් බල්හේ වාසීන් වෙන්කර දක්වන ලදී.

ප්‍රතිඵලය
926දී බල්හේ රාජ්‍යය සහ එහි අවසන් රජුගේ පාලනය බිඳ වැටීමෙන් පසු, නව ඛිටන් පාලකයින් විසින් එය දොංදන් ලෙස නම්කරන ලදී. ඛිටන්වරුන් බල්හේ රාජ්‍යයේ පැරණි භූමිවලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් යටත් කරගෙන තිබිණි. කෙසේනමුත්, 927 සිට, මෙම ප්‍රදේශ පුරා විවිධ කැරලි ඇති විය. මෙම කැරලි නිසා බල්හේ පිබිදීම් රැසක් ඇති විය. මේ අතුරින් සාර්ථක වූයේ කැරලි තුනක් පමණි. ඔවුන් විසින් පසුකාලීන බල්හේ, ජොං-අන් රාජධානිය, හ්‍යුං-යෝ රාජධානිය සහ දේවොන් රාජධානිය යන රාජධානි පිහිටුවන ලදී. මෙම රාජධානි ත්‍රිත්වය තාවකාලිකව ඛිටන්වරුන් සහ ඔවුන්ගේ දොංදන් රාජධානිය ලියාඕදොං අර්ධද්වීපය වෙත සීමා කිරීමට සමත් විය. නමුත් ක්‍රමිකව ඒ සියල්ල ලියාඕ අධිරාජයයට නතු විය.

925දී, බල්හේ රාජ්‍යයේ අවසන් කිරුළහිමි කුමරුන් වූ දේ ග්වං-හ්යොන් ඛිටන්වරුන්ට එරෙහිව කැරැල්ලක් ඇරඹී ය. ඉන් පරාජය වීමෙන් පසු, ඔහු ගොර්යෝව වෙත පලාගියේ ය. එහිදී ඔහුට ආරක්ෂාව හිමිවූ අතර, ගොර්යෝවේ වං ගොන් රජු විසින් ඔහුට රාජකීය පෙළපත් නාමය ද පිරිනමන ලදී. මෙලෙසින් ගොගුර්යෝ පුරාතන රාජධානියේ අනුප්‍රාප්තික ජාතීන් ද්විත්වය එක්සත් විය. මේ හේතුවෙන් ලියාඕ හා ගොර්යෝ අතර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ඇනහිටිණි. නමුත්, ආක්‍රමණයක් පිළිබඳ බියවීමට හේතුවක් නොවිණි. ඔහු සමග ගොර්යෝවට මිනිසුන් 10,000ක් පමණ පැමිණි බව සඳහන් වේ.

රජය සහ සංස්කෘතිය

බල්හේ රාජ්‍යය සැදුණේ හිටපු ගොගුර්යෝ රාජ්‍යයේ ඉතිරිව සිටි ජනයාගෙන් සහහ මැංචූරියාවේ විසූ තුංගුසීය ජනයාගෙනි. මෙම ජනයා අතරට ස්වදේශික මොහේ ජනයා ද ඇතුළත් විය. මොහේවරුන්ට පහළ වැඩකරන පන්තිය නියම වූ අතර, ගොගුර්යෝවරු පාලන පන්තිය නියෝජනය කළහ. එසේ වුව ද, එම කම්කරු පාන්තිකයින්ගෙන් ජනගහනයෙන් බහුතරයක් නියෝජනය විය. එසේවුවද, බල්හේ වංශවතුන් අතර සිටි මොහේ ජනයා කිහිපදෙනකු ද විය. මේ අතරට බල්හේ රාජ්‍යය පිහිටුවීමට ආධාර කළ ගොල්සා බියුගේ ආධාරකරුවන් ඇතුළත් විය. ඔවුනව "සුර්යොං" හෙවත් "ප්‍රධානියා" යන ධුරයට පමණක් සීමාකෙරිණි. මෙම වදන පැරණි ගොගුර්යෝ බසින් සම්භවය වූවක් වන අතර, ඔවුන් විසින් පාලන පන්තියේ කොටසක් නියෝජනය කරන ලදී. විරළ වුව ද, ඇතැම් බල්හේ තානාපති සාමාජිකයින් විසින් මොහේ පෙළපත් නම් භාවිතා කොට තිබේ.

බල්හේ රාජ්‍යයට අයත් වූ කිසිදු ලිඛිත වාර්තාවක් දක්නට නොමැති හෙයින්, මෙම රාජධානිය පිළිබඳ සියලුම තොරතුරු හිමිවන්නේ පුරාවිද්‍යාත්මක කැනීම් ආධාරයෙන් ලැබෙන සාක්ෂි සහ සමකාලීන චීන වාර්තාවලිනි. බල්හේ රාජ්‍යය පිහිටුවීමෙන් පසු, එහි ජනයා විසින් චීනයේ ටෑං රාජවංශයේ සංස්කෘතික සහ දේශපාලන ක්‍රම‍ය අනුගමනය කොට තිබේ. බල්හේ නගරවල සැලසුම් අධ්‍යයනය කරන පුරාවිද්‍යාඥයින් නිගමනය කරන්නේ බල්හේ නගරවල ලක්ෂණ බොහෝදුරට ගොගුර්යෝ නගරවල පොදු ලක්ෂණම දැරූ බවයි. මේ නිසා බල්හේ රාජ්‍යය ගොගුර්යෝවේ සංස්කෘතික සමානත්වයක් පවත්වාගත් බැව් සිතිය හැක. චීන වාර්තා අනුව, බල්හේ රාජ්‍යය සතුව අගනුවරවල් පහක්, පළාත් පහළොවක්, සහ ප්‍රාන්ත හැටතුනක් විය.

බල්හේ රාජ්‍යය සංකීර්ණ සංස්කෘතියකින් යුතුවූ බව පැවසේ. චීන නිලධාරියකු විසින් එය හඳුන්වා ඇත්තේ "පෙරදිග වැජඹෙන භූමිය" ලෙසයි. රජය යටතේ චාන්සලර් කාර්යාල ත්‍රිත්වයක් සහ අමාත්‍යාංශ සයක් විය. බල්හේ රජය චීන ක්‍රමය අනුකරණය කොට තැනූවකැයි පැවසුවහොත් එය අසත්‍යයක් නොවේ. නමුත් එය ටෑංහි පාලන ව්‍යූහව සම්පූර්ණයෙන් අනුගමනය කළේ නැත. "තේනේසං" හෙවත් "මලාගියේ මහා අමාත්‍ය" පදවිය සෙසු චාන්සලර් පදවි ද්විත්වයට (වම් සහ දකුණු) වඩා ඉහළින් පැවතිණි. අගනුවරවල් පහේ ක්‍රමය ගොගුර්යෝවේ පරිපාලන ව්‍යූහය අනුව සැකසුණකි. සිල්ලා රාජ්‍යය මෙන්ම, බලහේ ද ටෑං රාජ්‍යය වෙත අධ්‍යාපනය හැදෑරීමට ශිෂ්‍යයින් පිටත්කර හරින ලදී. ඉන් බොහෝ දෙනෙක් චීන සිවිල් සේවා විභාග සඳහා ඉදිරිපත් වූහ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, බල්හේහි සංග්යොං අගනුවර සංවිධාන ව්‍යූහය අතින් ටෑං අගනුවර වූ චං'අන් නගරයට අනුරූප විය. නවාතැන් අංශ මාලිගයේ එක් පෙදෙසකට සීමාකෙරුණු අතර, එය ඍජුකෝණාස්‍රාකාර ප්‍රාකාරයකින් වටකෙරිණි.

බල්හේ රාජ්‍යයේ සංස්කෘතියේ මූලාංග ගොගුර්යෝ සම්භවයකින් යුක්ත ය. ඔන්දොල් ස්ථාපනයක් මගින් බල්හේ ඇතුළු මාලිගය ඊට යාබද බොහෝ ස්ථානවලට නිරාවරණය කෙරිණි. මීට අමතරව, බල්හේ විහාරවලින් හමුවන බෞද්ධ ප්‍රතිමා සහ සැරසිලි අංග ගොගුර්යෝ කලාවේ විශේෂිත ලක්ෂණ නිරූපණය කරයි. බල්හේ රාජ්‍යය පිළිබඳ සංස්කෘතික තොරතුරු හෙළිකරන වැදගත් ප්‍රභවයක් 20වන සියවසේ අගකාලයේ දී, ලොංතෞ කන්දේ පුරාතන සොහොන් අතරින් සොයාගැනිණි. විශේෂයෙන්ම මෙහි දී ජොංහ්යෝ කුමරියගේ සොහොන්ගැබ වැදගත් විය.

විදහා පෙන්වීම් සහ දේශපාලන අර්ථ නිරූපණ
බල්හේ ජනයාගේ වාර්ගික සංයුතිය මගභේදයට තුඩු දී ඇත. බල්හේ රාජ්‍යය පිහිටුවන ලද්දේ හිටපු ගොගුර්යෝ සෙන්පතියකු බව අවිවාදිතව පිළිගැනුණ ද, ඔහුගේ ජන වර්ගය පිළිබඳ වාදවිවාද පවතියි. මෙයට හේතුව ඓතිහාසික මූලාශ්‍රවල දැක්වෙන් ද්විත්වාර්ථ වදන් ය. එසේම බල්හේ රාජ්‍යය තුළ ලිඛිත කිසිදු මූලාශ්‍රයක් හමු නොවේ.

ජේවං උන්ගි ග්‍රන්ථය ප්‍රකාශයට පත්කළ දින සිට වර්තමාන කොරියානු විද්වතුන් සාමාන්‍යයෙන් සලකන්නේ බල්හේ යනු කොරියානු ගොගුර්යෝ රාජධානියේ (ක්‍රි.පූ. 37 - ක්‍රි.ව. 668) දිගුවක් ලෙසයි. 18වන සියවසේ ජොසොන් රාජවංශ සමයේ කොරියානු විද්වත්හු බල්හේ රාජ්‍යය පිළිබඳ උනන්දු වන්නට වූහ. ක්විං සහ ජොසොන් රාජවංශ සාකච්ඡා පැවැත්වීමෙන් පසු, 1712 චීන-කොරියා දේශසීමාව ඔස්සේ යාලු සහ ටුමෙන් ගංගා දිගේ දේශසීමා සලකුණු කිරීමේ නිරතවූහ. ජාතිකවාදී තේමා පිළිබඳ රචනාකරණයේ නියැළුණු ජනමාධ්‍යවේදියකු වූ ජං ජි-යොන් (1762–1836) නොයෙකුත් ලිපි ප්‍රකාශයට පත් කරමින් පවසන්නට වූයේ ජොසොන් නිලධාරීන් බල්හේ රාජ්‍යය ද සිය භූමිය කොටසක් ලෙස සලකන්නට උත්සාහ දරන බවයි. ගංගාවලට ඉහළින් වූ භූමිය පහසුවෙන්ම "අත් හැරීමට" ඔවුන් සූදානම් නොවන බවත් ඉන් පැවසිණි. යු ද්‍යුක්-ගොං විසින් 18වන සියවසට අයත් බල්හේගෝ (බල්හේ පිළිබඳ විමර්ශනයක්) නම් සිය කෘතිය තුළ පවසන්නට වූයේ බල්හේ රාජ්‍යය කොරියානු ඉතිහාසයේ කොටසක් බවයි. එසේ සිදු කිරීමෙන් මැංචූරියාව පිළිබඳ සාධාරණ අයිතියක් හිමිවන බවත් පැවසිණි. 20වන සියවසේ මුල් කාලයේ ජියාන්දෝ පිළිබඳ රචනාකරණයේ නියැළුණු කොරියානු ඉතිහාසඥ සින් චේ-හෝ සිය ශෝකය ප්‍රකාශ කරන්නට වූයේ සියවස් ගණනාවක් පුරා කොරියානු ජනතාව "සිය හදවත් සහ ඇස්වලින් සිය නිවස ලෙස සැලකූයේ යාලු ගඟට දකුණින් වූ භූමිය පමණක් බවයි". එසේම "සිය අර්ධ පූර්වජයා වූ දංගුන්ගේ පුරාතන භූමි සියවස් නවයකට අධික කාලයක් තිස්සේ තමන්ට අහිමිව පැවති බවත් ය." මීට අමතරව සින් විසින් සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථයේ කතුවරයා වූ කිම් බුසික්ව විවේචනය කරන්නට වූයේ බල්හේ රාජ්‍යය ඔහුගේ ඓතිහාසික කෘතිය ඇතුළත් නොකිරීම සහ සිල්ලාව විසින් කොරියාව එක්සත් කළ බව සඳහන් කිරීමත් හේතුවෙනි. සමාජයීය ඩාවින්වාදයෙන් ආභාසය ලැබූ සින් මෙසේ ලියයි:
"කොරියාව සහ මැංචූරියාව අතර පැවතියේ කෙතරම් සමීප සම්බන්ධතාවක් ද? කොරියානු ජාතීන් මැංචූරියාව අත්පත් කරගත් විට, කොරියානු ජාතිය ශක්තිමත් සහ සමෘද්ධිමත් විය. වෙනත් ජාතියක් විසින් මැංචූරියාව අත් කරග්ත විට, කොරියාව ඔවුනට පසුබට සහ දෙවැනි විය. මීට අමතරව, වෙනත් ජාතියක් විසින් අල්ලා ගැනීමේ දී, එම ජාතිය උතුරුදිග ජාතියක් නම් කොරියාව එම උතුරු ජාතියේ බලයට නතු වේ. නැගෙනහිර ජාතියක් විසින් මැංචූරියාව දිනාගන්නා විට, එවිට ද කොරියාව එම ජාතීන්ගේ බලයට යටත් වේ. අහෝ! මෙය වසර හාරදහසක් තිස්සේ වෙනස් නොවූ අයෝමය පාලනයකි."

සිල්ලා හෝ පසුකාලීනව ගොර්යෝ රාජධානි විසින් බල්හේ රාජ්‍යය පිළිබඳ නිල ඉතිහාසයක් රචනා කොට නොමැත. ඇතැම් නූතන විද්වතුන් පවසන්නේ එසේ සිදු කොට තිබුණේ නම් කොරියානුවන්ට බල්හේ ඉතිහාසය සහ භූමිය පිළිබඳ ඇති අයිතිවාසිකම් ස්ථිරසාර ලෙස ප්‍රකාශ කළ හැකිව තිබූ බවයි.

වර්තමාන උතුරු සහ දකුණු කොරියාව තුළ, බල්හේ රාජ්‍යය කොරියානු රාජ්‍යයක් ලෙස සැලකෙන අතර, වර්තමානයේ එය "උතුරු දකුණු රාජ්‍ය යුගය" තුළ (සිල්ලාව සමග) ස්ථානගත කොට ඇත. නමුත් අතීතයේ ද මෙවැනි යෝජනා ඉදිරිපත්ව තිබිණි. ඔවුන් ගොගුර්යෝව සමග එහි සම්බන්ධතාව අවධාරණය කොට දක්වන අතර, මොහේ සමග ඇති සම්බන්ධය සුළුකොට දක්වා ඇත. කෙසේනමුත්, දකුණු කොරියානු ඉතිහාසඥයන් විශ්වාස කරන්නේ එහි පාලන පන්තිය ගොගුර්යෝ සම්භවයකිනුත්, සාමාන්‍ය ජනයා මොහේ ඇතුළු මිශ්‍ර සම්භවයකිනුත් යුතු වන්නට ඇති බවයි. නමුත් උතුරු කොරියානු ඉතිහාසඥයින් විශ්වාස කරන්නේ බල්හේහි ජනයා වැඩි ප්‍රමාණයක් ගොගුර්යෝ වැසියන් වූ බවයි. කොරියානුවන් සිතන්නේ මෙහි ආදිකර්තෘ වූ දේ ජෝයොං ද ගොගුර්යෝ පෙළපතක අයකු බවයි. ටෑංහි පැරණි ග්‍රන්ථය පමසන්නේ "බල්හේ-මොහේහි දේ ජෝයොං සැබැවින්ම ගොගුර්යෝවේ කොට්ඨාසයකින් පැමිණියකු බවයි." (渤海靺鞨大祚榮者,本高麗別種也.),

බටහිර තුළ, සාමාන්‍යයෙන් සැලකෙන්නේ චීනය සහ ජපානය සමග වෙළඳ සබඳතා පැවැත්වූ බල්හේ රාජධානිය ගොගුර්යෝවේ අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යයක් බවයි. එහි කොරියානු නාමය රෝමානුකරණය කොට භාවිතා වේ. කොරියානු බසින් විකල්ප රෝමානුකරණය අනුව මෙම රාජ්‍යය "පර්හේ" ලෙස හැඳින්වෙන අතර, චීන බසෙහි රෝමානුකරණය ලෙස යෙදෙන "බොහායි" යන්නත් ඉංග්‍රීසියෙහි සුලබව භාවිතා වේ. මෙම රාජ්‍යය උතුරු මැංචූරියාවේ සහ උතුරු කොරියාවේ ජනතාවගෙන් සමන්විත වූ බව පෙනේ. එහි ආදිකර්තෘ සහ පාලන පන්තියේ බොහෝ දෙනා ගොගුර්යෝවේ හිටපු වංශවතුන් විය. කොරියානු විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ බලහේ රාජ්‍යයේ ආදිකර්තෘ වන දේ ජෝයොං යනු ගොගුර්යෝ ජාතිකයකු බවයි. තවත් සමහරුන් පවසන්නේ ඔහු ගොගුර්යෝවේ විසූ මොහේ ජාතිකයකු බවයි.

බොහෝ පුරාතන කොරියානු රාජධානි සහ වෙනත් ජනපද මෙන් බල්හේ රාජ්‍යයට ද බොහෝ අවස්ථාවන්හි චීනයට පඬුරු කප්පම් ගෙවීමට සිදු විය. මෙම ගෙවීම සිදුනොකරන උරුමකරුවන් චීනය විසින් රජු ලෙස පිළිනොගත් අතර,  知國務 ("රාජ්‍ය කටයුතු නායක") ලෙස හඳුන්වන ලදී. චීනය විසින් සෑම රජකුම සලකන ලද්දේ හොල්හන් ප්‍රාන්තයේ අධිපතියා (忽汗州都督府都督) හා සමාන තත්ත්වයක් ඇත්තකු ලෙසයි. කෙසේනමුත්, බල්හේ රජවරුන් විසින් තමන්ව අධිරාජවරුන් ලෙස හඳුන්වාගත් අතර, ඔවුන්ගේම යුග නාමයන් පවා ප්‍රකාශයට පත්කොට ඇත.

මෑතක දී පළවූ එක්සත් ජනපද පුවත් වාර්තාවක සඳහන් වූයේ චීනය විසින් බල්හේ යනු ටෑං රාජවංශයේ පළාතක් ලෙස සලකන්නට උත්සාහ දරන බවයි. මෙම මතය සමාජ විද්‍යාව පිළිබඳ චීන ඇකඩමිය මගින් මෙහෙයවනු ලබන සමාජ විද්‍යා පිළිබඳ චීන ඇකඩමියේ ඊසානදිග ව්‍යාපෘතිය හා සම්බන්ධ ය. මෙහි දී චීනය බල්හේහි විසූ මැංචුවරුන් පිළිබඳ සිය ඉතිහාසයේ කොටසක් ලෙස සලකා බලනු ලබයි. චීන ඉතිහාසඥයින් යෝජනා කරන්නේ බල්හේ ජනවර්ගය බොහෝදරුය මොහේවරුන් මූලික කරගත් බවයි ටෑංහි නව ග්‍රන්ථය පවසන්නේ බල්හේ "මුලින් සුමෝ මොහේ නම්වූ බවත්, ගොගුර්යෝව සමග මිත්‍රශීලී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරමින් එහි ජනයා දේ යන පෙළපත් නාමය භාවිතා කළ බවත් ය." (දේ යනු චීන අක්ෂරවලින් 大 යන්නයි. වේඩ් ගයිල්ස් : Ta ; පින්යින් : Da)(渤海,本粟末靺鞨附高丽者,姓大氏.), සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථය සහ ටෑං රාජවංශ ටොංඩියෑන් සඳහන් කරන්නේ බල්හේ මුලින් ලිමෝ මොහේ වූ බවයි. රුයිජූ කොකුෂි පවසන්නේ මොහේ ගෝත්‍ර බල්හේ පිහිටුවූ බවත්, එහි බහුතරය මොහේවරුන් වූ බවත් ය.

ඓතිහාසිකව, ජුර්චෙන්වරුන් (පසුව මැංචුවරුන් නම් විය) තමන් මොහේ පෙළපත් හා සම්බන්ද යැයි සලකා ඇත. ජුර්චෙන් ජින් රාජවංශයේ (1115–1234) ඉතිහාසය විස්තර වන ජින්හි ග්‍රන්ථය (金史) තුළ දැක්වෙන්නේ ජින්හි ආදිකර්තෘ වැන්යැන් අගුඩා විසින් බල්හේ වෙත රාජාඥාවක් යවමින් ප්‍රකාශ කළේ "ජුර්චෙන්වරුන් සහ බල්හේවරුන් මුලින් එකම පවුලට අයත් බවයි" (女直渤海本同一家). මීට ප්‍රතිවිරුද්ධ මතයක් මුල්කාලීනව චීන අග්‍රාමාත්‍ය චෞ එන්ලායි විසින් 1963දී ඉදිරිපත් කොට ඇත. ඔහු පැවසූයේ චීනයේ ඊසානදිග පෙදෙස්වල ජීවත් වන කොරියානු ජනයා පුරාතන සමයේ සිටම එහි ජීවත්වූ බවත්, කැනීම් පුරාවස්තු අනුව බල්හේ යනු පුරාතන කොරියාවේ ශාඛාවක් බව පැහැදිළි වන බවත් ය. මෙම හිටපු චීන අග්‍රාමාත්‍යවරයාගේ අදහස් මහජනයාට නිකුත් කෙරුණේ "චීන-කොරියානු සබඳතා පිළිබඳ අගමැති චෞ එන්ලායිගේ සංවාදය" යන ලේඛනය මගිනි.

චීන මහජන සමූහාණ්ඩුව විසින් ලියාඕනිං සහ ජිලින් යන ඓතිහාසික ස්ථාන වෙත ළඟාවිය හැකි කොරියානු පුරාවිද්‍යාඥයින් සංඛ්‍යාව සීමාකොට ඇත. 1994 සිට, චීනයේ පුරාවිද්‍යා ස්ථාන නැරඹීමට පැමිණෙන කොරියානු පුරාවිද්‍යාඥයින් සංඛ්‍යාව ක්‍රමයෙන් ඉහළ යන්නට විය. එයට ජාතිකවාදී මුහුණුවරක් හිමි විය. මේ හේතුවෙන් 1995 සහ 2000 අතර කාලසීමාවේ පුරාවිද්‍යා අඩවි කිහිපයකම සොහොන්ගැබ් විනාශ කිරීම් සහ කොල්ලකෑම් රැසක් වාර්තා විය.

සෝල් ජාතික විශ්වවිද්‍යාලයේ වැදගත් මහාචාර්යවරයකු වන දකුණු කොරියානු පුරාවිද්‍යාඥ සොං කි-හෝ විසින් බල්හේ ඉතිහාසය පිළිබඳ වූ චීන රජයේ අර්ථකථන විවේචනය කරමින් පත්‍රිකා කිහිපයක් ප්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. ඔහු විසින් 1990 දශකයේ, 2000, 2003, සහ 2004 වර්ෂවල කිහිපවරක්ම චීනය වෙත පැමිණ විවිධ ඓතිහාසික ස්ථාන සහ කෞතුකාගාර අධ්‍යයනය කොට ඇත. කෙසේනමුත්, සටහන් ගැනීම සහ ඡායාරූප ගැනීම් ආදියේ දී ඇතැම් කෞතුකාගාර බලධාරීන් ඔහුට වාරණ පනවා තිබිණි.

උතුරු කොරියාව 1960 දශකයේ පමණ සිට එහි පුරාවිද්‍යා ස්ථානවලට පිවිසීම ස්වාධීන පුරාවිද්‍යාඥයන්ට තහනම් කොට ඇත. මින් බොහෝ පෙදෙස් බල්හේ හා සම්බන්ධ ය. උතුරු කොරියානු ඉතිහාසකරුවන් දක්වන දේශපාලන නැඹුරුතාව විදේශීය විද්වතුන්ගේ විවේචනයට හේතු වී ඇත. ඔවුහු උතුරු කොරියානු විද්වතුන් විසින් ඉතිහාසය විකෘති කරන්නේ හෝ ප්‍රතිනිර්මානය කරන්නේ යැයි චෝදනා නගති.

දකුණු සහ උතුරු කොරියාව, රුසියා සහ ජපානයේ විද්වතුන් ස්ථිරව කියා සිටින්නේ ටෑං රාජවංශය සමග බල්හේ රාජ්‍යය ස්වාධීන ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ බවයි. බොහෝ රුසියානු පුරාවිද්‍යාඥයින් සහ විද්වතුන් විස්තර කරන්නේ බල්හේ යනු විස්ථාපිත ගොගුර්යෝ ජනයාගෙන් සැදි රාජ්‍යයක් බවයි. බල්හේ රාජ්‍යය සතුව ප්‍රබල චීන සහ මධ්‍ය ආසියානු බලපෑමක් තිබූ බව ඔවුන් පිළිගන්නේ නැත.

ජපානය සමග සබඳතාවල දී, බල්හේ තමන් ගොගුර්යෝවට සමාන යැයි අදහස් කොට ඇත. ගොගුර්යෝව සමග පෙර පැවති මිත්‍ර සම්බන්ධතා යළිත් ඇරඹීමට ජපානය කැමති විය.

ෆින්ලන්ත වාග්වේදී ජුහා ජැන්හුනෙන් විශ්වාස කරන්නේ ගොගුර්යෝව සහ බල්හේ රාජ්‍යය පාලනය කරන්නට ඇත්තේ "තුන්ගුසික-කථාකළ වංශවතුන්" පිරිසක් විසින් බවයි. ඔහු මෙම රාජ්‍ය "ප්‍රාක්-ඓතිහාසික මැංචූරිය රාජ්‍ය" ලෙසත්, ජනගහනයේ එම කොටස තුන්ගුසීය ජනයා වූ බවත් පවසයි. දකුණු මැංචූරියාව තුන්ගුසීය ජනයාගේ සම්භවය වූ ස්ථානය බවත්, පුරාතන සමයේ සිටම ඔවුන් අඛණ්ඩව මෙහි පදිංචි වූ බවත් ඉන් පැවසේ. ජැන්හුනෙන් ගොගුර්යෝ සහ බල්හේහි ජන සංයුතිය ගැන පැවසෙන විරුද්ධ මතයයන් සියල්ල ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

මාධ්‍ය තුළ
බල්හේ රාජධානිය පිළිබඳ කොරියානු චිත්‍රපටයක් වන Shadowless Sword තුළ බල්හේහි අවසන් කුමරුගේ දිවිය නිරූපණය වේ එසේම කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන දේ ජෝ යොං කතාමාලාව මගින් මෙහි ආදිකර්තෘ පිළිබඳ කියැවේ. මෙය 2006 සැප්තැම්බර් 16 සිට 2007 දෙසැම්බර් 23 තෙක් විකාශය විය.

මේවාත් බලන්න
ලොංතෞ කන්දේපුරාතන සොහොන්
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියාව හා සම්බන්ධ මාතෘකා ලැයිස්තුව
බල්හේ පළාත් ලැයිස්තුව
බල්හේ පාලකයින් ලැයිස්තුව
බල්හේ භාෂාව

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

 孫玉良 (1992). 渤海史料全編. 吉林文史出版社 ISBN 978-7-80528-597-9

බාහිර සබැඳි

බ්‍රිටනිකා සංක්ෂිත විශ්වකෝෂය
කොලොම්බියා විශ්වකෝෂය
එ.ජ. කොංග්‍රස් පුස්තකාලය: රටවල් අධ්‍යයන
මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාරය

 හන්ගේ කොරියාවේ පල්හේ 한규철의 발해사 연구실

926 අහෝසි කිරීම්
698දී ස්ථාපිත රාජ්‍ය සහ භූමි
කොරියානු ඉතිහාසයේ පැරණි රටවල්
690 දශකයේ ස්ථාපිත කිරීම්
920 දශකයේ අහෝසි කිරීම්
ආසියාවේ පැරණි අධිරාජ්‍ය
නැගෙනහිර ආසියාවේ පැරණි රටවල්

බල්හේ


Pavlovaceae, porodica kromista smještena u vlastiti red, podrazred i razred. Postoje četiri roda s 13 vrsta.

Rodovi
 Diacronema Prauser, 1958
 Exanthemachrysis H.Lepailleur, 1970
 Pavlova Butcher, 1952
 Rebecca J.C.Green, 2000

Izvori

Hacrobia

Pavlovaceae


ساحة المعركة:الرفقة السيئة 2 وهي لعبة من المنظور الأول وتسمى اللعبة  وهي من إصدار شركة إلكترونيك آرتس (EA) وهي من تطوير دايس (DICE). وتختلف اللعبة عن الجزء السابق من حركة اللاعب والرسوميات، وأيضا إضافة مركبات جديدة مثل الدراجات النارية وغيرها من المركبات ذو الحجم الكبير وتاريخ اصدارها المتوقع 2 مارس 2010

فكرة اللعب
اقض على الاعداء عن طريق إطلاق النار عليهم، تنقل عبر الاسلحة واختار ما يناسب خطتك، إذا اصبت في مناطق حساسة فهذه نهايتك، حين تشاهد دمك يتدفق على اطراف الشاشة، فعليك الاحتماء خلف حاجز حتى تستجمع صحتك.
ليس هناك مكان آمن.أي مبنى وجميع الاشياء التي يمكن الاحتماء بها قابلة للتحطم أو الزوال إذا تم إطلاق ما يكفى من النيران عليها لتحطيمها، أي شخص ينتهى به الامر داخل مبنى يتحطم فسيدفن حيا.
يمكن أخذ أي من الأسلحة التي تجدها ملقاة، لكنك لا تستطيع حمل أكثر من سلاحين سوية.

اللعب الفردى
خذ فريقك إلى مناطق الاعداء بعد أن تفاقمت بعض التوعدات بين الولايات المتحدة الأمريكية وروسيا مهددة بتحويل أمريكا إلى مقبرة.استخدم أي عربة تراها، ودمر أي عقبة تقف امامك، وتسابق مع الزمن لكشف اسرار المؤامرة الروسية التي قد تقلب نتائج الحرب في ومضة مدمرة واحدة.احتمالات النجاة ضئيلة.لذا فهم قرروا إرسالك.

الفرقة:Bravo Two

برستون مارلو(أنت)
انضم الجندى مارلو إلى منظمة Bad Company بعد أن خاض الحروب خلال جيلين كاملين، في محاولة لخوض المزيد من المعارك.الآن وكونه اخر مجند في المنظمة، سيحصل مارلو على كامل الاحداث التي يستطيع احتمالها وربما أكثر.

الرقيب (قائد الفرقة)
الرقيب صامويل دى ريدفورد هو الجندى الوحيد الذي طلب الانتقال إلى منظمة Bad Company.يعتبر البعض ذلك القرار جنونى وانتحارى، لكن الرقيب لديه أسبابه الخاصة.فقد اعتاد النعامل دوما بأسلوب الحياة العسكرية، وكذلك عائلته.لكن ليس بعد الآن.وبالاخص بعد حادثة Sadiz.

سويت ووتر (اخصائى التقنية والاتصالات)
يعتبر المجند تيرينس سويت ووتر ذكى للغاية.فقد وضع رئيسه اسمه ضمن منحة دراسية جامعية، ظنا منه ان عقله سيجعله يستمر في العمل خلف المعدات.ولربما كان ذلك سيحدث لولا أنه حمل فيروس «بشكل عرضى» إلى شبكة الأمن العسكري التي لم يكن مقدرا له الوصول إليها في المقام الأول.

هاغرد (خبير المتفجرات)
يعشق المجند جورج غوردن هاغرد جونيور البقاء في منظمة Bad Company.تتضمن صفات شخصيته الجيدة سيطرة منخفضة على نزوراته، وقلة النظافة المستمرة، ومعلوماته الواسعة عن المتفجرات.الميزة الوحيدة هي ان هاغرد جندى متميز لكنه...غير تقليدى بعض الشئ.وصاخب للغاية.

اللعب الجماعى
تحدى العالم في مباريات جماعية مبنية على تنفيذ الاهداف.يمكن جمع ما يصل إلى 32 لاعبا للدفاع عن لأغراض ومواقع معينة، أو يمكنك حذف خصمك من الخريطة.اختر العدة المناسبة للمشاة أو العربات القتالية، واختبر المدة التي يمكنك الصمود فيها.

أنماط اللعب

النمط السريع (Rush)
دافع أو دمر زوجا من محطات M-COM طوال فترة صمود الدعم.يمكن تدمير محطة M-COM كذلك عبر تحطيم المبنى الذي توجد داخله.

نمط الفتح (Conquest)
استولى على الرايات وحافظ عليها لأطول فترة ممكنة ضد جميع القادمين.سيتم إيقاف إمكانية تحرير العربات كنقاط تحكم.لكن بالمقابل تحصل على نقاط المكافآت في حال إيقاع خسائر.

النمط السريع مع الفرقة(Squad Rush)
نمط سريع لكن يُلعب بأسلوب محكم، حيث تتواجه فرقتين وجها لوجه مقابل محطتين M-COM فرديتين.دمر المحطة أو ادفن كامل تعزيزات الخصم كى تربح.

صراع الفرقة حتى الموت(Squad Deathmatch)
أربعة فرق وعربة مشاة قتالية واحدة تحوم داخل الخريطة.اقض على الفرق الأخرى قبل أن يقضوا عليك.أول فرقة تحقق خمسين مرة قتل تكون الفائزة.

الهجومى(On-Salught)
يجلب اللعب التعاوني في ساحة المعركة. يضعك أنت وحتى ثلاث أصدقاء ضد العدو في Valparaiso، Atacama Desert، Isla Inocentes, Nelson Bay
مع تصميم الإضاءة الجديدة، والتوقيت اليومى، والمركبات الجديدة وغيرها من التأثيرات.
كل خريطة لها تركيز لعب مخصص، وتتطلب مستويات مختلفة من العمل الجماعي من أجل استكمال
الأهداف ضد هجمة العدو. حرب مركبات تأتي في مقدمة صحراء اتاكاما في حين خليج نيلسون يركز تماما على هجوم المشاة. يمكن أن يتنافس اللاعبون في فرق ويفحصون التقدم الفردي عبر جدول متصدرين نمط هجمة.(فقط متاح لمستخدمى ps3، xbox 360)

أنواع المعدات

المهاجم(Assault)
رأس الحربة في أي مجموعة هجومية أو دفاعية، حيث تحمل معها بنادق قتالية قوية وقاذفات قنابل كى تشق الطريق بسرعة.
الأسلحة المتاحة
 AEK 970
 XM8 Prototype
 F2000
 STG.77
 AN94 Abakan
 M416
 M16A2

المهندس (Engineer)
ميكانيكو المعارك البارعون في إصلاح العربات الصديقة وتدمير دروع الأعداء.يحمل المهندسونمجموعات SMG لمواجهة الأهداف البشرية.
الأسلحة المتاحة
 9A91 Avtomat
 Scar L Carbine
 XM8 Compact
 AKS 74U Krinkov
 UZI
 PP-2000
 UMP 45

المسعف (Medic)
يجب على المسعفين الذين ألقو قسم أبقراط أن يجلسوا في المقعد الخلفى، حيث يحملون العقار وأدوية الرجفان للأصدقاء، كما يحملون معهم رشاشات خفيفة للتصدى للأعداء.
الأسلحة المتاحة
 PKM
 M249 SAW
 Type 88
 M60
 XM8 LMG
 MG36
 MG3

الاستطلاع (Recon)
خبراء التخفى، حيث يختص المستطلعون بإصابة الخصوم مستخدمين عدة القنص، أو تخريب عربات الأعداء بمتفجرات C4، أو تنفيذ هجمات مستخدمين مدافع هاون عبر مناظير خاصة.
الأسلحة المتاحة(قناصات)
 M24
 Type 88
 SV98
 SVU Snaiperskaya Short
 GOL
 VSS Snaiperskaya Special
 M95

أسلحة متاحة لجميع المعدات
 M9 Pistol
 WWII M1 Garand
 WWII M1911 Pistol.45
 870 Combat Shotgun
 MP 443 GRACH Pistol
 Saiga 20K Semi Auto Shotgun
 MP 412 REX Revolver
 Tracer Dart Pistol
 WWII M1A1 Thompson
 M93R Burst Machine Pistol
 Spas 12 Combat Shotgun
 M14 MOD 0 Enhanced Rifle
 Neostead 2000 Combat Shotgun
 USAS 12 Auto Shotgun
 G3 Assault Rifle

الخرائط

خرائط أولية للأشخاص الهامة (VIP Map Kit)

خرائط جديدة VIP MAP PACK 7

تاريخ الإصدار 31 من نوفمير 2010

العربات
إذا استطعت مشاهدتها، فبإمكانك قيادتها، وهي (ثقيلة، خفيفة، برية، مائية، متحركة أو ثابتة)
ومنها
 ATV
 AH-60 Apache
 Anti-Aircraft Armored Vehicle
 blackhawk
 Humvee
 M1A2 Abrams MBT
 M3A3 Bradley IFV
 T-90 MBT
 UAV

الاصوات في اللعبة
الاصوات في اللعبة هي تقنية من تطوير شركتى دولبى ديجيتال وشركة فروسبايت والاصوات في اللعبة من أهم مميزاتها عن مثيلاتها من الألعاب.

قبول اللعبة

مبيعات
منذ إصدار اللعبة بيعت 5 ملايين نسخة حول العالم اللعبة تصدرت أكثر الألعاب مبيعا في مارس 2010

أجزاء اللعبة

مراجع
 http://www.badcompany2.ea.com

روابط خارجية

مراجع

ألعاب آي أو إس
ألعاب إكس بوكس 360
ألعاب إلكترونيك آرتس
ألعاب بلاي ستيشن
ألعاب بلاي ستيشن 3
ألعاب تصويب منظور الشخص الأول
ألعاب جماعية عبر الإنترنت
ألعاب ديجيتال إلوجينز سي إي
ألعاب فروستبايت إنجن
ألعاب فيديو 2010
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الأرجنتين
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الإكوادور
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو تقع أحداثها في اليابان
ألعاب فيديو تقع أحداثها في بوليفيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في تشيلي
ألعاب فيديو تقع أحداثها في روسيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في فيتنام
ألعاب فيديو تقع أحداثها في كولومبيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في ولاية ألاسكا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في ولاية تكساس
ألعاب فيديو عن حرب المحيط الهادئ
ألعاب فيديو عن حرب فيتنام
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في السويد
ألعاب ماك أو إس
ألعاب ويندوز
تتمة ألعاب فيديو
سلسلة باتلفيلد

باتلفيلد: باد كامباني 2


An Oeonia madagascariensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jean Marie Bosser. An Oeonia madagascariensis in nahilalakip ha genus nga Oeonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oeonia

Oeonia madagascariensis


"Tainted Love" Ed Cobb tarafından yazılmış bir şarkı. Orijinali 1964 yılında Gloria Jones tarafından kaydedilmiştir. Bununla birlikte şarkı üne 1981 tarihli (ABD'de 1982) Soft Cell sürümüyle kavuşmuştur. İngiltere ve Almanya gibi ülkelerde birinci sıraya kadar yükselen şarkı daha sonraları birçok grup tarafından yeniden seslendirilmiş, kaydedilmiştir.

Marilyn Manson versiyonu

Marilyn Manson'ın Not Another Teen Movie filmi için yayınladığı single. Daha sonra grubun basçısı olacak Tim Skold ile Marilyn Manson'ın ilk ortaklığıdır. Klibinde filme göndermeler bulunan bir parti vardır. Single'daki bazı şarkılar başka grupların coverlarıdır.

Şarkılar

İngiltere Single 1

Tainted Love
I Melt With You - Mest
Bizarre Love Triangle - Stabbing Westward

İngiltere Single 2

Tainted Love
Suicide Is Painless
Please Please Please Get Me What I Want - Muse

2002 şarkıları
Marilyn Manson şarkıları
2000'lerde İngilizce şarkılar

Tainted Love


Baron Lucas is a title that has been created twice in the Peerage of England. The second creation is extant and is currently held with the title Lord Dingwall in the Peerage of Scotland.

Barons Lucas (of Shenfield) (1645)
The title Baron Lucas, of Shenfield in the County of Essex, was created 13 January 1645 for Sir John Lucas, a Royalist army officer. He was succeeded according to a special remainder in the letters patent by his nephew, Charles Lucas. The title became dormant on the death of the third Baron in 1705.
 John Lucas, 1st Baron Lucas of Shenfield (1606–1671),
 Charles Lucas, 2nd Baron Lucas (1631–1688). Son of the first Baron's elder brother, Sir Thomas Lucas (1598–1649), a royalist army officer, and technically illegitimate as Thomas's parents married after he was born.
 Robert Lucas, 3rd Baron Lucas of Shenfield (c.1649–1705), unmarried.

Barons Lucas (of Crudwell) (1663)
The title Baron Lucas, of Crudwell in the County of Wiltshire, was created at the request of John Lucas, her father, in 1663 for Mary, Countess of Kent, new wife of the 11th Earl of Kent and only surviving child of the 1st Baron of the first creation above. The title was created with remainder to her heirs male by Lord Kent and failing which to her heirs general without division (the latter being the same way that the Crown passed, i.e. to the eldest daughter in the absence of sons, rather than going into abeyance or to the nearest male-line relative). The 1st Baroness was succeeded by her son, who had already succeeded as 12th Earl of Kent, and who was successively created Marquess of Kent and Duke of Kent. (See Duke of Kent for information on the Kent peerages.)

In 1718, the Duke of Kent's elder son, Anthony, Earl of Harold (1695–1723), was summoned to Parliament by a writ in acceleration as Baron Lucas, and is usually numbered as the 3rd Baron (see note below). In view of the death of both his sons and the consequent extinction of the dukedom at his death the Duke managed to obtain in 1740 (at the cost of his other Grey titles excluding Lucas) only a new marquessate, Marquess Grey. However he obtained a special remainder of the marquessate, in default of his heirs male, to his granddaughter, Jemima Campbell (who was the only surviving child of his eldest daughter, the former Lady Amabel Grey, who was the late wife of Lord Glenorchy (later 3rd Earl of Breadalbane and Holland)). On the Duke's death later that year, the Barony of Lucas, along with the Marquessate of Grey, passed to this granddaughter (by now the wife of the 2nd Earl of Hardwicke), who became 2nd Marchioness Grey and 4th Baroness Lucas of Crudwell.

On her death, the Marquessate became extinct and the Barony passed to her eldest daughter, Amabel, Lady Polwarth (widow of Alexander, Lord Polwarth, eldest son of the 3rd Earl of Marchmont), who became 5th Baroness Lucas. In 1816 she was created Countess de Grey, of Wrest in the County of Bedford, in the Peerage of the United Kingdom, with a special remainder to her sister (the widow of the 2nd Baron Grantham) and her heirs male. (See Earl de Grey for information on that peerage.)

On her death, the Earldom of de Grey and the Barony of Lucas passed under their respective remainders to her nephew, the 3rd Baron Grantham, who became 2nd Earl de Grey and 6th Baron Lucas. On his death, the Earldom of de Grey passed to his nephew, the 2nd Earl of Ripon, and the Barony passed to his daughter, Anne, Countess Cowper (widow of the 6th Earl Cowper), who became 7th Baroness Lucas. On her death, the Barony passed to her son, the 7th Earl Cowper, who became 8th Baron Lucas. He was restored as 3rd Baron Butler in the Peerage of England and 4th Lord Dingwall in the Peerage of Scotland upon the termination of the attainder on those titles. (See Earl Cowper for the Cowper peerages.)

On his death, the Earldom of Cowper and its associated titles became extinct, the Barony of Butler became abeyant, and the Barony of Lucas and the Lordship of Dingwall passed to his nephew, Auberon Herbert (a grandson of the 3rd Earl of Carnarvon), who became 9th Baron Lucas and 5th Lord Dingwall. He was confirmed in the titles in 1907 by the Committee for Privileges of the House of Lords. After this, the succession was straightforward, the Barony and Lordship passing to the 9th Baron and 5th Lord's sister Nan Ino Herbert (later Cooper) (the 10th Baroness and 6th Lady), then her daughter (the 11th Baroness and 7th Lady), and then her son (the 12th Baron and 8th Lord), who is the current holder of the titles.

The Lord Lucas and Dingwall is a grandson of the 3rd Earl of Selborne, and so is also in remainder to the Earldom of Selborne and its subsidiary titles. He is also one of the co-heirs to the Barony of Butler.

Mary Grey, Countess of Kent, 1st Baroness Lucas (d. 1702)
Henry Grey, 1st Duke of Kent, 1st Marquess Grey, 2nd Baron Lucas (1671–1740)
Anthony Grey, Earl of Harold, 3rd Baron Lucas (1695–1723) (by writ in acceleration)
Jemima Yorke, 2nd Marchioness Grey, 4th Baroness Lucas (1722–1797)
Amabel Hume-Campbell, 1st Countess de Grey, 5th Baroness Lucas (1751–1833)
Thomas Philip de Grey, 2nd Earl de Grey, 6th Baron Lucas (1781–1859)
Anne Florence Cowper, Countess Cowper, 7th Baroness Lucas (1806–1880)
Francis Thomas de Grey Cowper, 7th Earl Cowper, 8th Baron Lucas and 4th Lord Dingwall (1834–1905)
Auberon Thomas Herbert, 9th Baron Lucas and 5th Lord Dingwall (1876–1916)
Nan Ino Cooper, 10th Baroness Lucas and 6th Lady Dingwall (1880–1958)
Anne Rosemary Palmer, 11th Baroness Lucas and 7th Lady Dingwall (1919–1991)
Ralph Matthew Palmer, 12th Baron Lucas and 8th Lord Dingwall (b. 1951)

The heir apparent is Lewis Edward Palmer, Master of Dingwall (b. 1987)

See also
Baron Lucas of Chilworth
Lord Dingwall
Duke of Kent (1710 creation)
Earl de Grey
Marquess of Ripon
Earl of Selborne
Baron Butler
Wrest Park

Notes

Baronies in the Peerage of England
Extinct baronies in the Peerage of England
Lucas family
1645 establishments in England
Noble titles created in 1645
Noble titles created in 1663
Peerages created with special remainders

Baron Lucas


Bernd Zipper (* 23. August 1967 in Düsseldorf) ist ein Strategie- und Technologie-Berater für Mass Customization und E-Business Print (Web-to-Print) und ein deutscher Sachbuchautor mit Veröffentlichungen im Bereich der Drucktechnik und zu Neuen Medien.

Leben
Bernd Zipper arbeitete in den 1980er-Jahren als DTP-Operator in einem Druckvorstufenbetrieb und war danach im Bereich Reprografie tätig. Seit den 1990er-Jahren ist er als Autor und Journalist in den Bereichen Druck und (Neue) Medien aktiv und befasst sich vor allem mit Publishing-Themen. Er beschäftigte sich insbesondere mit dem Dateiformat "PDF" (Portable Document Format), das von Adobe Inc. entwickelt und 1993 veröffentlicht wurde. Sein 2001 von der Deutschen Drucker Verlagsgesellschaft und 2002 vom dpunkt.verlag verlegtes Sachbuch PDF + Print 2.0 wurde in mehrere andere Sprachen übertragen und erschien in Englisch (Seybold Publications, Essen 2001), Dänisch (Medit Publishing, Frederiksberg 2002) und Japanisch (mit: Hajime Satō).

Außerdem ist Zipper als Technologie- und Strategieberater im Druck- und Medienbereich tätig. 1994 gründete er die zipcon consulting GmbH mit Sitz in Essen, die entsprechende Beratungsdienstleistungen für die Druck- und Medienbranche anbietet. Zipper entwickelte für die Printmedien-Messe drupa das Ausstellungskonzept drupa innovation parc (dip), das 2004 bei der drupa 04 Premiere hatte und seitdem zum festen Bestandteil der alle 4 Jahre in Düsseldorf stattfindenden Fachmesse gehört.

Ende der 1990er-Jahre definierte Zipper den Begriff und das Konzept "Web-to-Print", die später vom Bundesverband Druck und Medien e. V. (bvdm) übernommen wurden. Gemeinsam mit dem bvdm veranstaltete er verschiedene Seminare, Workshops und Foren für die Druck- und Medienbranche, wie zum Beispiel das von 2006 bis 2009 regelmäßig durchgeführte Web-to-Print Forum. 2007 gab ZIPCON Consulting die hauptsächlich von ihm erarbeitete Markt- und Produktstudie, Web-to-Print Studie 2007 heraus, 2009 folgte die aktualisierte und erweiterte sowie gemeinsam mit dem bvdm herausgegebene Studie Web-to-Print 09/10. Er ist Mitbegründer und Vorstandsmitglied der 2007 gegründeten Initiative Online Print e. V., vormals Interessengemeinschaft zur Förderung des freien Wettbewerbs Web-to-Print e. V. Ebenfalls berichtet Zipper als Journalist in der Druck & Medienbranche seit 2007 in seinem Blog Beyond-Print.de; über aktuelle Themen und Trends der Online Print Branche und angrenzende Wirtschaftszweige.

Zipper war von 2008 bis 2014 als Lehrbeauftragter für den Studiengang Druck- und Medientechnologie der Bergischen Universität Wuppertal tätig.

Gemeinsam mit dem Bundesverband Druck und Medien e. V. (bvdm) und der Fogra Forschungsinstitut für Medientechnologien e.V. (Fogra) initiierte und gründete Bernd Zipper 2013 das Online Print Symposium (OPS), das internationale Branchenleitevent für die Online-Print-Industrie.

Publikationen (Auswahl)
Sachbücher
 PDF-Workflow. Vision work digital. Heidelberger Druckmaschinen, Kiel 1999 (Lehrbuch; mit: Stephan Jaeggi).
 Kursbuch PDF. Springer Science+Business Media, Berlin 2000, ISBN 3-540-66390-8.
 PDF + Print 2.0. 1. Auflage. Deutscher Drucker Verlagsgesellschaft, Ostfildern 2001, ISBN 3-920226-81-X;unter gleichem Titel auch erschienen bei: dpunkt.verlag, Heidelberg 2002, ISBN 3-89864-180-5.
 Praxisführer PDF & Adobe Acrobat. Océ-Deutschland, Mülheim an der Ruhr 2000 (zusammen mit der Broschüre Practice-Guide PDF & Adobe Acrobat; jeweils erschienen anlässlich der drupa 2000).
 pdf + print. PDF-Publishing für Office, Agentur und Produktion mit Acrobat 7.0. 2., aktualisierte und erweiterte Auflage. dpunkt.verlag, Heidelberg 2005, ISBN 3-89864-243-7.
 Strategie: Web-to-Print. Grundlagen, Strategien, Anwendungen. Midas Computer Verlag, St. Gallen 2009, ISBN 978-3-907020-79-1 (mit: Daniel Schürmann, Dženefa Kulenović).

Markt- und Produktstudien
(Herausgegeben vom Bundesverband Druck und Medien e. V. (bvdm) bzw. von der ZIPCON Consulting GmbH gemeinsam mit dem bvdm)
 Web-to-Print 2007. Lösungen, Verfahren, Märkte. Markt- und Produktstudie. Deutschland/Österreich/Schweiz 2007. Hrsg.: Bundesverband Druck und Medien e. V., Print & Media Forum, Wiesbaden 2007 (mit: Sandra Winter, Sandra Hoppe; eingeschränkte Vorschau als PDF-Datei, 1,56 MB).
 Web-to-Print 09/10. Anbieter, Dienstleister + Lösungen. Markt- und Produktstudie. Deutschland/Europa. Hrsg.: ZIPCON Consulting GmbH, Mitherausg.: Bundesverband Druck und Medien e. V., HighText Verlag, München 2009, ISBN 978-3-939004-12-7 (mit: Daniel Schürmann, Dženefa Kulenović).

Weblinks
 Angaben zu Bernd Zipper auf der Firmenwebsite www.zipcon.de
 Gründer und Initiator Online Print Symposium
 Mitbegründer und Vorstand Initiative Online Print e. V.
 Autor und Journalist im Blog Beyond-print.de

Einzelnachweise

Sachbuchautor
Deutscher
Geboren 1967
Mann

Bernd Zipper


Sasha Alexandra Waltz () este o coregrafă, dansatoare și conducătoare germană a companiei de dans Sasha Waltz & Guests. Este director artistic al Baletului de Stat din Berlin, împreună cu Johannes Ohman.

Biografie
Waltz este fiica unui arhitect și a unui curator. La vârsta de cinci ani, a avut prima lecție de dans în Karlsruhe cu Waltraud Kornhass, fost student la Mary Wigman. Din 1983 până în 1986, Waltz a studiat la School for New Dance Development [2] din Amsterdam.

Între anii 1986 și 1987, ea a continuat formarea în New York. În acea perioadă a fost dansatoare pentru Pooh Kaye, Yoshiko Chuma la School of Hard Knocks și Lisa Kraus. După aceasta, a colaborat intens cu coregrafi, artiști și muzicieni vizionari, precum Tristan Honsinger, Frans Poelstra, Mark N.Tompkins și David Zambrano.

Din 1992, ea a fost artist rezident la Künstlerhaus Bethanien. Acolo a dezvoltat o serie de "dialoguri", în proiecte interdisciplinare cu dansatori, muzicieni și artiști vizionari (Nasser Martin-Gousset, Takako Suzuki, Charlotte Zerbey, Ákos Hargitai). Un an mai târziu, în 1993, și-a fondat compania Sasha Waltz and Guests, cu Jochen Sandig. În următorii trei ani, au creat Travelogue-Trilogy.

Împreună cu Jochen Sandig, au fondat Sophiensæle în centrul Berlinului, ca centru pentru dezvoltarea teatrului și dansului liber. Aici au dezvoltat Allee der Kosmonauten (1996), Zweiland (1997), Na Zemlje (1998), precum și proiectul Dialoge `99/I.

În 1999, a preluat funcția de director artistic la Schaubühne am Lehniner Platz din Berlin, alături de Thomas Ostermeier, Jens Hillje și Jochen Sandig. A deschis Schaubühne sub o nouă direcție, cu debutul spectacolului Körper (2000). Acesta a fost urmat de S (2000), noBody (2002), insideout (2003), Impromptus (2004) și Gezeiten (2005).

După terminarea perioadei de cinci ani de la Schaubühne, ea a reactivat Sasha Waltz & Guests ca o companie independentă, cu o bază în Berlin. A fost stabilit ca un proiect internațional cu 25 de colaboratori permanenți și 40 de colaboratori asociați.

În 2016, primarul orașului Berlin, Michael Mueller, a anunțat că Sasha Waltz și Johannes Ohman urmează să-l succeadă pe Nacho Duato ca regizori, în comun, ai Baletului de Stat din Berlin, din 2019.

Educație

După liceu, din 1983 până în 1986, Waltz a studiat dansul la School for New Dance Development [4] din Amsterdam.

Ea a continuat studiile la New York, în perioada 1986-1987. În New York, a lucrat ca dansator în companiile lui Pooh Kaye, Yoshiko Chuma & School of Hard Knocks și Lisa Kraus. Apoi a colaborat cu coregrafi, artiști vizuali și muzicieni precum Tristan Honsinger, Frans Poelstra, Mark Tompkins, David Zambrano și alții.

În timpul antrenamentelor sale de la Amsterdam și New York, ea a creat primele coregrafii, printre care: Das Meer in mir (1985), Gold Dust (1986), Schwarze Sirene (1987) și Rifle (1987).

Anii 1990
În 1992, Waltz a primit o bursă de la Künstlerhaus Bethanien la Berlin, ca artist rezident. În acest context, ea a creat primul dintre cele cinci "dialoguri" ale sale, în colaborare cu dansatorii Frans Poelstra, Nasser Martin-Gousset, Takako Suzuki, Kitt Johnson, Carme Renalias și David Zambrano, precum și muzicienii Tristan Honsinger, David Moss, Dietmar Diesner, Sven-Åke Johansson și Peter Hollinger. Au realizat propriile producții de dans în diverse locații din Berlin, cum ar fi cele două solouri False Trap (Tanzfabrik Berlin, 1991) și Paulinchen - allein zu Haus (Kunsthaus Tacheles, 1996), iar în 1993, Duet Bungalow, în Hackescher Markt.

În următorii trei ani, cariera sa a decolat cu producții precum Travelogue-Trilogie, Twenty to Eight (1993), Tears Break Fast (1994) și All Steps Six Steps (1995). Prin această lucrare, ea a pus bazele pentru cariera sa viitoare: După premiera Twenty to Eight, din octombrie 1993, Waltz a fondat, alături de Jochen Sandig, compania ei de dans Sasha Waltz & Guests, pentru a apărea în Dance Platform Berlin 1994, care i-a sporit atenția publicului. Apoi, Sasha Waltz & Guests au călătorit cu Travelogue Trilogy prin Europa, iar în 1995, cu sprijinul Institutului Goethe, au vizitat America de Nord (inclusiv orașele Atlanta, New York, Chicago, Montreal, Houston și Los Angeles).

Anii 2000
În 2007, o nouă generație de dansatori au luat parte la prima piesă a Twenty to Eight. Până în prezent, piesa se află încă pe repertoriul companiei și este performată în mod regulat.

Lucrări selectate
Anul și locația premiilor mondiale de Sasha Waltz:
1993 Travelogue I - Douăzeci la opt, Marele Teatru Groningen
1994 Travelogue II - Lacrimile rapide, Podewil Berlin
1995 Traseul de călătorie III - Toate traseele Șase pași, Theater am Halleschen Ufer Berlin
1996 Allee der Kosmonauten, Sophiensaele Berlin
1997 Zweiland, Sophiensaele Berlin - al 48-lea Berliner Festspiele
1998 Na Zemlje ("Pe Pamant"), Sophiensaele Berlin
1998 Adaptarea filmului lui Allee der Kosmonauten în colaborare cu posturile de televiziune Arte / ZDF în regia lui Sasha Waltz
1999 Dialoge '99 / I, Sophiensaele Berlin *1999 Dialoge '99 / II, Muzeul evreiesc din Berlin
2000 Körper, Schaubühne am Lehniner Platz Berlin

2001 S, Schaubühne am Lehniner Platz Berlin

2001 17-25 / 4 - Dialoge 2001, Schaubühne am Lehniner Platz Berlin

2002 noBody, în coproducție cu Festival d'Avignon, Schaubühne am Lehniner Platz Berlin

2002 Adaptarea NoBody pentru Cour d'honneur al Palais des Papes din Avignon

2003 în interior, Helmust-List-Halle Graz

2004 Imprompt, Schaubühne am Lehniner Platz Berlin

2005 Dido și Aeneas, opera conform compoziției lui Henry Purcell, Opera de
Stat din Berlin

2005 Gezeiten, Schaubühne am Lehniner Platz Berlin

2006 Solo für Vladimir Malakhov, Casa Culturii Mondiale Berlin

2006 Dialoge 06 - Radiale Systeme, Radialsystem Berlin

2007 Medea, bazată pe opera "medeamaterial" de Pascal Dusapin (muzică) / Heiner Müller (text), Grand Théâtre de la Ville de Luxemburg

2007 Roméo et Juliette, bazat pe simfonia lui Hector Berlioz, Opera din Paris

2008 Jagden und Formen cu muzica lui Wolfgang Rihm, Schauspiel Frankfurt

2009 Dialogul 09 - Muzeul Neues, Muzeul Neues Berlin

2009 Dialog 09 - MAXXI, MAXXI Muzeul Național al Artelor din secolul XXI Arte Roma

2010 Continuă, Schiffbauhalle Zurich

2010 Pasiunea, bazată pe compoziția lui Pascal Dusapin, Théâtre des Champs-Élysées Paris

2011 Matsukaze, Opera de Toshio Hosokawa, Théâtre Royal de la Monnaie, Bruxelles. Coproducția: Théâtre Royal de la Monnaie, Grand Théâtre de Luxembourg, Staatsoper Unter den Linden și Teatr Wielki (Varșovia).
Premiile

1994: Premiul pentru coregrafie la concursul internațional de coregrafie Groningen (NL) pentru Travelogue I - Douăzeci la opt

1997: Invitația lui Allee der Kosmonauten la cel de-al 34-lea "Berliner Theatertreffen", un eveniment anual al Berliner Festspiele care invită cele mai remarcabile 10 producții teatrale germane ale sezonului să fie prezentate la Berlin

2000: Premiul Adolf Grimme pentru adaptarea filmului Allee der Kosmonauten

2000: Invitația lui Körper la cel de-al 37-lea "Berliner Theatertreffen"

2007: "Coregraf al Anului", de ballettanz, revista germană de dans

2009: Premiul I al Studiului Criticii din Die Deutsche Bühne, cea mai mare revista de teatru din Germania

2009: Ordinul de Arte și Scrisori

2010: Premiul Friederike Caroline Neuber al orașului Leipzig, Germania

Note

Bibliografie
 Yvonne Hardt, Sasha Waltz. Palermo, L'Epos, 2007. ISBN 978-88-8302-337-8
 "Ausweidung der Kampfzone", Die Zeit, 24 noiembrie 2005
 "Die Geilheit unter der Puderperücke", Berliner Zeitung, 1. März 2006
 "Das Pathos der Trauer", Netzeitung, 19 septembrie 2007
 "Unter Todeskieseln", Die Welt, 8 octombrie 2007
 "Sasha Waltz & Guests, Academia de Muzică din Brooklyn, New York", The Financial Times despre "Gezeiten" (Tides), 9 noiembrie 2010.

Legături externe

 Pagina personală Sasha Waltz & Guests
 Moving Europe / Blogul Sasha Waltz & Guests

 "Medeas Metamorphosen", Tagesspiegel, 3 decembrie 2006, Interviu
 "Geniale Zweiflerin", Die Zeit, nr. 21 / 17 mai 2007

Nașteri în 1963
Dansatori germani
Coregrafi

Sasha Waltz


An Stipagrostis dhofariensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Arthur Cope. An Stipagrostis dhofariensis in nahilalakip ha genus nga Stipagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipagrostis

Stipagrostis dhofariensis


Jul i Kommunen er DR's tv-julekalender i 24 afsnit, der blev vist på DR2 i december 2012. Jul i Kommunen fortsættes i satireserien "Valg i kommunen" fra 2013.

Medvirkende
Lars Ranthe som Borgmester Per Tommy Larsen
Troels Malling som Gert Tapperup
Mathilde Norholt som Klara Kastrup
Brian Lykke som Jan "Falken" Falk
Petrine Agger som Grethe Jensen
Claudius Pratt som Rengøringsassistent
Ole Kese som Statsrevisor
Poul-Erik Sklander som Kommunalansat
Shiv Kishore som Kommunalansat
Hanne Løvendahl som Kommunalansat
Jørgen Sandgaard som Kommunalansat
Mira Brandes som Kommunalansat
Henrik Østergaard som Kommunalansat
Annie Reinholdt som Kommunalansat
Susanne Hacke som 	Kommunalansat
Palle Nielsen II som Kommunalansat
Michael Larsen II som Skolelærer
Ole Dupont som Forvaltningschef

Eksterne henvisninger

Tv-julekalendere
Danske tv-serier fra 2010'erne

Jul i Kommunen


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 13. August 2016 wieder und umfasst achtzehn Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Rattenkirchen

|}

Haun

|}

Ramering

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Rattenkirchen

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Rattenkirchen
Baudenkmaler Rattenkirchen

Liste der Baudenkmäler in Rattenkirchen


Skookumchuck est une communauté située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le sud-est.

Notes et références

Liens externes

Municipalité en Colombie-Britannique

Skookumchuck


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis du Maroc se déroule du  au  à Rabat, sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 250.

Faits marquants

Forfaits
  Magdalena Fręch, remplacée par  Marcela Zacarías
  Beatriz Haddad Maia, remplacée par  Catherine Harrison
  Ivana Jorović, remplacée par  Kristina Mladenovic
  Ann Li, remplacée par  Kamilla Rakhimova
  Yulia Putintseva, remplacée par  Ulrikke Eikeri
  Laura Siegemund, remplacée par  Dalma Gálfi
  Alison Van Uytvanck, remplacée par  Astra Sharma
  Wang Xinyu, remplacée par  Anna Danilina
  Zheng Qinwen, remplacée par  Tessah Andrianjafitrimo

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
En simple, l'Italienne Martina Trevisan remporte le 1er titre de sa carrière en battant en finale l'Américaine Claire Liu.

En double, la paire Japonaise Eri Hozumi / Makoto Ninomiya remporte le titre.

Primes et points

Source:

Résultats en simple
Le , Martina Trevisan remporte son premier titre WTA lors du Grand Prix de SAR La Princesse Lalla Meryem, dominant en finale laméricaine Claire Liu (6-2, 6-1)

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis du Maroc (ATP 2022)
 Tournoi de tennis du Maroc
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
 Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Maroc
Tennis en mai 2022
Sport au Maroc en 2022

Tournoi de tennis du Maroc (WTA 2022)


Zayesh er en dansk dokumentarfilm fra 2015, der er instrueret af Roja Pakari.

Handling
Som kunstner og kvinde fortæller Hamraz Bayan om det at blive mor for første gang. Zayesh betyder skabelse og udspringer af ordet zayman, som betyder at føde på farsi. Denne film handler om skabelse på flere niveauer.

Medvirkende

 Hamraz Bayan
 Stephanie Nguyen

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2015

Zayesh


Abigail Kathleen Breslin (n. 14 aprilie 1996) este o actriță și cântăreață americană. A debutat în cinematografie la vârsta de cinci ani cu filmul Semne (2002). A mai jucat în Little Miss Sunshine (2006), pentru care a fost nominalizată la Premiul Oscar pentru cea mai bună actriță în rol secundar, No Reservations (2007), Nim's Island (2008), Definitely, Maybe (2008), My Sister's Keeper (2009), Zombieland (2009), Rango (2011), August: Osage County (2013), The Call (2013), Ender's Game (2013), Perfect Sisters (2014)  și Maggie (2015).

Note

Legături externe

Nașteri în 1996
Nașteri pe 14 aprilie
Actrițe americane din secolul al XXI-lea
Americani în viață

Abigail Breslin


Belomorkanal () is a Russian brand of papirosa (cigarettes), originally made by the  in Leningrad, Soviet Union.

History

Belomorkanal was created in 1932 to commemorate the construction of the White Sea–Baltic Canal, also known as the Belomorkanal. , a process engineer, developed the tobacco blend, and Andrey Tarakanov drew the pack design.

Belomorkanal cigarettes are still produced in various post-Soviet republics, most notably in Russia, in Kamianets-Podilskyi (Ukraine), and in Hrodna (Belarus).

Belomorkanal is also used by cannabis users, wherein "emptied cigarettes are then filled with a mixture of tobacco and marijuana for smoking", with the cardboard tube serving as a built-in roach.

Markets
Belomorkanal cigarettes were widely available in the Soviet Union. They are still sold in some post-Soviet states, including Russia, Belarus and Ukraine.

In popular culture
In a 1985 song by Jan Krzysztof Kelus, the name of the cigarettes is compared to Auschwitz Filters due to the fact that many thousands of Gulag prisoners had died during the construction of the canal.

Nicolas Rothwell's 2013 novel Belomor takes its name from this cigarette.

In Simon Sebag Montefiore's WW2-set novel Red Sky at Noon (2017), it is stated that Belomorkanals were reserved for officers.

Belomorkanal cigarettes are smoked by Major General Oleg Turbin, commander of the 12th Guards Tank Division in the Cold War novel The Red Effect (2013) by Harvey Black.

See also
 Smoking in Russia
 Tobacco smoking

References

External links
Belomorkanal Cigarettes
History of Belomorkanal

Products introduced in 1932
Russian cigarette brands
Soviet brands
Tobacco in Russia
Russia

Belomorkanal


Márcia Honório da Silva, mais conhecida como Marcinha (nascida em 22 de agosto de 1962), é uma treinadora e ex-jogadora de futebol brasileira. Foi meio-campista da Seleção Brasileira de Futebol Feminino.
Em 1984 Marcinha, que jogava pelo Clube Atlético Juventus, teve o menisco removido do joelho direito. Ela trabalhava em um salão de beleza na época.

Marcinha fez parte da equipe do clube EC Radar que representou o Brasil no Torneio de Convite Feminino da FIFA de 1988 em Guangdong e terminou em terceiro lugar. Ela também jogou pelo Brasil na edição de 1986 do Mundialito, na Itália.

Na Copa do Mundo Feminina da FIFA de 1991, Marcinha foi titular nos três jogos da fase de grupos, já que o Brasil foi eliminado na primeira fase. Durante o torneio, ela não se impressionou quando sua colega de quarto supostamente fez sexo com Eurico Lira na cama ao lado. Marcinha reclamou e Lira, dona do EC Radar e financista da seleção feminina, foi afastada da Confederação Brasileira de Futebol (CBF) no escândalo que se seguiu.

A Seleção Brasileira Feminina não jogou por mais de três anos, até que um patrocínio da Maizena amido de milho permitiu que eles jogassem no Campeonato Sul-Americano de Futebol Feminino de 1995. Marcinha não foi incluída no elenco.

Depois de jogar futsal pela Polícia Militar, CA Juventus, Bordon e Sabesp, Marcinha deixou de jogar em 2000. Tornou-se treinadora de futsal juvenil em São Paulo, tendo Érika entre suas protegidas. Os futebolistas masculinos Thiago Motta e Deco também passaram por times treinados por Marcinha.

Referências

Jogadoras de futebol feminino do Sport Club Corinthians Paulista
Jogadoras da Seleção Brasileira de Futebol Feminino
!Wikiconcurso Mulheres Brasileiras no Esporte (artigos)

Marcinha


Lauri Ilmari Ikonen (n. 10 august 1888, Mikkeli, Finlanda - d. 21 martie 1966, Helsinki) a fost un compozitor finlandez, reprezentant al romanticismului național finlandez.

A studiat filozofia și a obținut titlul de master. A urmat în paralel studii de muzică, urmând în perioada 1906-1910 cursurile Institutului de Muzică din Helsinki, apoi studii de compoziție la Berlin și Paris, și fiind elevul lui Armas Järnefelt și Paul Juon. A lucrat ca profesor de compoziție la Conservatorul din Viipuri, redactor al revistei de muzică Suomen musiikkilehti (1923-1929) și în cele din urmă secretar al Asociației Muzicienilor Finlandezi (Teosto), fiind unul din membrii fondatori ai acesteia (în 1929).

Lauri Ikonen a fost un compozitor prolific. A compus șase simfonii, trei suite, un concert pentru violoncel și altul pentru pian, muzică de cameră, lucrări corale, piese pentru pian și lieduri. A evitat muzica modernă zeci de ani, încercând să educe gustul publicului către muzica tradițională.

Compoziții muzicale
 Simfonia nr. 1 în sol major Sinfonia inornata, 1920
 Simfonia nr. 2 în re minor, 1922
 Simfonia nr. 3 în b minor Lemmin poika, 1942
 Simfonia nr. 4 în la major Sinfonia concentrata, 1943
 Simfonia nr. 5 în do major Sinfonia aperta, 1943
 Simfonia nr. 6 în mi minor, 1950
 Concert pentru pian
 Concert pentru violoncel, 1942
 Concert pentru vioară în b minor, 1941
 Concerto intima pentru pian și orchestră
 Cvartet de coarde în la minor, 1924
 2 terțete pentru pian, 1912 și 1940
 2 sonate pentru vioară, 1914 și 1943
 Sonată pentru pian
 un număr mare de compoziții corale

Note

Bibliografie

Nașteri în 1888
Decese în 1966
Compozitori finlandezi

Lauri Ikonen


Pățaniile bursucului egoist este un film românesc din 1988 regizat de Isabela Petrașincu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1988 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1988

Pățaniile bursucului egoist


Mincinosul (italiană/venețiană: Il bugiardo) este o piesă de teatru de Carlo Goldoni din 1750. Este o comedie în trei acte. Este inspirată de comedia omonimă a lui Pierre Corneille care este inspirată foarte mult de Verdad sospechosa (Adevărul îndoielnic) de Juan Ruiz de Alarcón.

Prezentare

Fiul lui Pantalone, negustorul venețian onest, Lelio Bisognosi, mincinosul, este un om tânăr strălucit umblat prin lume. Timp de douăzeci de ani a trăit la un unchi în Napoli, apoi a revenit în orașul său natal împreună cu servitorul său Arlecchino. Aici, are ocazia de se a întâlni cu fetele Dr.-ului Balanzoni, Rosaura și Beatrice, în timp ce, în lipsa tatălui, acestea se bucură pe terasa casei de serenada unui admirator necunoscut. Autorul serenadei este Florindo, student și chiriaș al doctorului, care o iubește cu timiditate pe Rosaura, fără a  îndrăzni să-și dezvăluie sentimentele. Lelio nu ratează șansa apărută: el se prezintă fetelor sub masca unui marchiz bogat și pretinde că el este autorul serenadei, fără a dezvălui de care din cele două ar fi îndrăgostit. Dar, de dragul artei "invențiilor spirituale", Lelio se complace în a se descrie în diferite minciuni, nu fără consecințe nedorite...

Personaje
Doctorul Balanzoni, din Bologna, medic în Veneția
Rosaura, fiica sa
Beatrice, fiica sa
Colombina, slujnica lor
Ottavio, Cavaler de Padova, iubitul Beatricei
Florindo, din Bologna, un student la medicină care locuiește în casa doctorului Balanzoni; iubitor timid al Rosaurei
Brighella, confidentul său
Pantalone, negustor venețian
Lelio, mincinosul, fiul lui Pantalone
Arlecchino, slujitorul lui Lelio
Un vizitiu napolitană
Un tânăr comerciant
Un poștaș
 O femeie cântând
 Muzicieni
Barcagiul unei peota
 Gondolieri

Opere

Ecranizări
Mincinosul, teatru TV din 1995, regia Tudor Mărăscu, cu Horațiu Mălăele, Florin Zamfirescu

Referințe și note

Legături externe
 Goldoni sau replica realității, Costin Tuchilă, Pușa Roth, nr. 3, martie 2012, anul II
 În amintirea lui Carlo Goldoni: Piesa "Mincinosul", luni, 24 februarie, la TVR 2 - See more at: http://www.tvr.ro/in-amintirea-lui-carlo-goldoni-piesa-mincinosul-luni-24-februarie-la-tvr-2_7084.html#view, TVR.ro

Vezi și
 Operele lui Carlo Goldoni

Piese de teatru de Carlo Goldoni
Piese de teatru adaptate în filme
Piese de teatru în 3 acte

Mincinosul


An Peristylus ciliatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Peristylus ciliatus in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus ciliatus


Horny can mean having horns or horn-like features.

Horny  may also refer to:
 The horny layer of skin
 Horny, a character in the game The Adventures of Willy Beamish
 A slang term socially accepted to describe sexually aroused

Songs
 "Horny" (Mark Morrison song), 1996
 "Horny" (OPM song), 2005
 "Horny '98", by Mousse T., 1998
 "Horny", by Pussy Riot from Matriarchy Now

People with this name
 Franz Horny, German painter
 Štefan Horný, Slovak football manager

See also

Horney, a surname

Horny


Pacasa (Pacaje; pl. Pacajes), ime jedne od podgrupe Aymara, ili jednog od plemena Aymara iz kolonijalnog vremena. Živjeli su južno i jugoistočno od jezera Titicaca, duž rijeke Desaguadero na području današnjeg bolivijskog departmana La Paz.

Govorili su istoimenim jezikom ili dijalektom.

Izvori

Aymaran

Pacasa


Olaylar

Ocak
 1 Ocak - Sidney, Avustralya'da sıcaklık 45 °C'yi buldu; şehirde bu bir rekor.
 22 Ocak - Columbia Üniversitesi'nden bir grup bilim insanı uranyum atomunu parçalamayı başardı.
 24 Ocak – Şili'de 8.3 büyüklüğündeki depremde 28 bin kişi öldü.

Şubat

Mart
 15 Mart - Alman taburları Çekoslovakya'ya doğru yola çıktı. Amaçları, bir Alman denetiminde Moravya ve Bohem Kurtarılmış Bölgesi kurmaktı.
 18 Mart - Stalin, Hitler'e karşı Birleşik Krallık'tan resmen koalisyon isteğinde bulundu; ancak önerisi Chamberlain tarafından geri çevrildi.
 31 Mart - Atatürk'ün naaşı, Ankara Etnografya müzesinde 4 ay katafalkta kaldıktan sonra lahite konuldu (indirildi).

Nisan
 1 Nisan - İspanya İç Savaşı, milliyetçi güçlerin zaferiyle sona erdi.
 7 Nisan - İtalyan taburları Arnavutluk'u işgal etti.

Mayıs
 8 Mayıs - Türkiye ile Almanya arasında bir ticaret antlaşması imzalandı.
 12 Mayıs - Türkiye ile Birleşik Krallık Akdeniz bölgesindeki bir savaş veya çatışma olasılığına karşı, karşılıklı yardım ve dostluk deklarasyonu imzaladı.

Haziran
 23 Haziran - Türkiye ile Fransa saldırmazlık antlaşması imzaladı; Fransa Hatay'ın Türkiye'ye verilmesini kabul etti.
 29 Haziran - Hatay Devleti Meclisi, oybirliğiyle Türkiye'ye katılma kararı aldı.

Temmuz
 5 Temmuz - Hatay Devleti, Türkiye devleti'ne bağlandı.

Ağustos
 23 Ağustos - Almanya ve Sovyetler Birliği, Moskova'da bir tarafsızlık anlaşması imzaladı. Bu gizli anlaşma, Doğu Avrupa'nın tamamen Almanya ve yandaşlarının çıkarlarına göre bölünmesine yönelik idi.
 26 Ağustos - Hitler bir açıklama ile Belçika, Hollanda, Lüksemburg, Danimarka ve İsviçre'ye Almanlar tarafından asla zarar verilmeyeceğini belirtti.
 31 Ağustos
 Almanya'da yaptırılan Batıray denizaltısı denize indirildi.
 Alman Schutzstaffel taburları Polonya askerleri kılığında Gliewitz yakınlarındaki bir radyo istasyonuna sahte bir baskın yaptı. Amaçları Polonya askerinin saldırgan olduğunu göstererek diğer ulusların da desteğini almak ve bu sayede eli kulağında olan Polonya Seferi'ni haklı çıkarmak.

Eylül
 3 Eylül - Sonlanacağı 1945 yılına kadar çok sayıda insanın hayatına mâl olacak II. Dünya Savaşı resmen başladı. Birleşik Krallık ve Fransa, Almanya'ya savaş ilan etti. Bu iki devleti sırasıyla Hindistan, Avustralya, Güney Afrika ve Yeni Zelanda takip etti. Ancak bu savaş ilanları yine de Almanya'nın Polonya'yı işgal etmesini engelleyemedi. Bu sebeple bu milletlerin Almanya'ya karşı açtığı savaş Fransızlar tarafından "drole de guerre" (Yapmacık Savaş) olarak isimlendirilmektedir.
 27 Eylül - Batıdan Almanlar ve doğudan Sovyetler tarafından işgal edilen Polonya, Varşova'nın düşüşüyle birlikte bu devletler tarafından her biri bir millete ait olacak şekilde iki parçaya bölündü.

Ekim
 6 Ekim - Son Polonya taburları da Nazi Almanyası'na teslim oldu. Polonya'nın kayıpları: 700.000 esir (Almanlar tarafından), 200.000 esir (Ruslar tarafından); sayısı belli olmayan ancak 1,5-2 milyon civarı olduğu tahmin edilen ölü, yaklaşık 120.000 Polonya askeri de savaş alanından kaçarak dağıldı. Almanların Polonya kaybı yaklaşık 10.000 asker iken Rusların yalnızca birkaç yüz kişi olarak kayıtlara geçmiştir.
 19 Ekim - 15 yıl sürecek İngiliz-Fransız-Türk Karşılıklı Yardım ve İttifak Antlaşması Ankara'da imzalandı.

Kasım
 8 Kasım - Adolf Hitler'e ilk defa suikast girişiminde bulunuldu. Münih'te bir biraevinde (Bürgerbräukeller) konuşma yapacağı yere bir marangoz olan George Elser tarafından bomba yerleştirildi. Hitler bombanın patlamasından 13 dakika önce olay mahallini terk ettiği için yara almadan kurtuldu.
 20 Kasım - BBC, Türkçe dahil 46 dilde radyo yayınlarına Denizaşırı Yayınlar Servisi adıyla başladı.
 30 Kasım - Sovyetler Finlandiya'yla savaşıyor ama işgal etmedi. Hemen arkasından Danimarka, İsveç ve Norveç bu konudaki tarafsızlıklarını ilan ettiler.

Aralık
 15 Aralık - Rüzgâr Gibi Geçti filmi gösterime girdi
 27 Aralık - Erzincan'da meydana gelen 8 şiddetindeki depremde, Erzincan şehri haritadan tamamen silindi. Sarsıntının ardından, yaklaşık 33 bin kişi yaşamını yitirdi;100 binden fazla insan da evsiz kaldı.

Tarihi bilinmeyenler
 Ocak - Adolf Hitler, Reichstag konuşmasında, Avrupa'da bir savaşa gidildiğinde mutlak suretle "Tüm Yahudi kökenlilerin ortadan kaldırılabileceğini (Auswanderung oder Evakuierung)" ilk defa dile getirdi ve Alman toplumundan destek aldı.
 Şubat - Japon ordusu Hainan Adası'nı işgal etti.

Doğumlar

Ocak
 6 Ocak
 Valeri Lobanovski, Ukraynalı futbolcu (ö. 2002)
 Murray Rose, Avustralyalı yüzücü (ö. 2012)
 9 Ocak - Susannah York, İngiliz oyuncu (ö. 2011)
 22 Ocak - Alfredo Palacio, 22. Ekvador başbakanı

Şubat
 25 Şubat - Oscar Fritschi, İsviçreli siyasetçi ve diplomat (ö. 2016)
 28 Şubat - Daniel C. Tsui, Amerikalı fizikçi

Mart
 3 Mart - Hussaini Abdullahi, Nijeryalı üst düzey rütbeli eski asker ve siyasetçi (ö. 2019)
 17 Mart - Flo Steinberg, Amerikalı kadın çizgi romancı ve yayımcı.
 26 Mart - Étienne Draber, Fransız oyuncu (ö. 2021)
 27 Mart - Kartal Tibet, Türk sinema oyuncusu ve yönetmen (ö. 2021)

Nisan
 1 Nisan - Alice MacGraw, Amerikalı manken ve sinema oyuncusudur.
 16 Nisan - Dusty Springfield, İngiliz pop müzik şarkıcısı (ö. 1999).

Mayıs
 18 Mayıs - Peter Grünberg, Nobel Fizik Ödülü sahibi Alman fizikçi

Haziran
 25 Haziran - Süha Göney, Türk Coğrafyacı

Temmuz
 7 Temmuz - Robert Nixon, İngiliz çizer (ö. 2002)
 10 Temmuz - Ahmet Taner Kışlalı, eski Türk Kültür Bakanı, Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Öğretim Üyesi (ö. 1999)

Ağustos
 9 Ağustos - Romano Prodi, İtalyan siyasetçi
 20 Ağustos - Javier Usabiaga Arroyo, Meksikalı iş insanı ve siyasetçi

Eylül
 8 Eylül - José Murilo de Carvalho, Brezilyalı tarihçi, akademisyen, yazar ve eğitimci
 9 Eylül
Alexandre Benmakhlouf, Fransız hukukçu
Sharon Ambrose, Amerikalı siyasetçi (ö. 2017)
Froilan Tenorio, Amerikalı siyasetçi ve bürokrat

Ekim
 8 Ekim - Paul Hogan, Avustralyalı aktör
 23 Ekim - Stanley Anderson, Amerikalı oyuncu (ö. 2018)

Kasım
 18 Kasım - Margaret Atwood, Kanadalı yazar
 26 Kasım - Tina Turner, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (ö. 2023)
 29 Kasım - Concha Velasco, İspanyol oyuncu

Aralık

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 Atacan Arseven, Tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu.
 Ekrem Pakdemirli, Türk siyasetçi
 Mehmet Konuralp, Sinan Ödülü sahibi Türk mimar.

Ölümler

Ocak
 28 Ocak - William Butler Yeats, İrlandalı şair, Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1865)

Şubat
 5 Şubat - Gheorghe Țițeica, Rumen matematikçi (d. 1873)
 12 Şubat - Søren Sørensen, Danimarkalı biyokimyacı (d. 1868)

Mart
Bilinen bir ölüm yok

Nisan

Mayıs
 18 Mayıs - Gevrakizade Hacı Vehbi Efendi Konya belediye başkanı.

Haziran
Bilinen bir ölüm yok

Temmuz
 7 Temmuz - Axel Hägerström, İsveçli filozof (d. 1868)

Ağustos
Bilinen bir ölüm yok

Eylül
 23 Eylül - Sigmund Freud, Avusturyalı nörolog (d. 1856)

Ekim
Bilinen bir ölüm yok

Kasım
Bilinen bir ölüm yok

Aralık
Bilinen bir ölüm yok

Öldüğü gün ve ay bilinmeyenler
 Ali Galip Pasiner, Korgeneral, Türk asker. (d. 1868)
 Seyit Onbaşı - Türk asker (d. 1889)

1939 Nobel ödülünü kazananlar

 Fizik –
 Kimya –
 Tıp –
 Edebiyat –
 Barış – yok

1939


اللهجة التعزية العدنية هي أسهل اللهجات اليمنية خفيفة سريعة النطق تتميز عن غيرها في مخارج الحروف وضوابط الكلام، إذ ينطق حرف (الثاء) فيها (تاءً) ويفخم (السين) (صاداً) وترقق (الطاء) في بعض كلماتها (تاءً) ويعطل (ألف) الضمير المؤنث فيها ولكن كل من يأتي إلى عدن ويستقر تنتهي لهجته الأصلية وتتحول مع الوقت لأن اللهجة العدنية سهلة النطق والتعلم.

اللهجة
لا تنطق في اللهجة العَدَنيَّة أحرف الثاء والذال والظاء وتنطق بدلها أحرف أخرى كما يلي : (ث)=ت، (ذ)=د، (ظ)=ض.

كما ينطق نادراً حرف الطاء ويتم غالباً نطقة كحرف التاء مثل طارق يتم نطقها تارق، طاقة يتم نطقها تاقة.

الجملة عادة ما تبدأ بكلمة نعم أو دعوة أو لكاعة مثال: نعم حقنا المدير بيقلعو به  والتي تعني مديرنا سيتم تغييره أو استبداله.

الأفعال
الفعل الماضي عادة ما ينتهي بحرف الواو للمفرد المذكر. مثال: (جبت) جبتو، (لاقيت) لاقيتو، (طلعت) طلعتو.

أما في المؤنث يوضع حرف النون بدلاً من حرف (ت) في نهاية الكلمة. مثال: التكدن، جنن، حبن، فلتن.

كما تستعمل للمفرد الغائب حرف (هـ) بدلاً عن (أ) مثال: (طرحتها) طرحنِّه، (أخذتها) = أخدنِّه، (فيها) = فيبِه
وللمذكر الغايب، مثال: جابنو، لاقنو، لطمنو.

الماضي التام: تتحول الجملة إلى ماضي تام عندما يسبق الفعل (قد) الفعل الماضي، مثال على ذلك: قد شم كوره.

الماضي المستمر: تتحول الجملة إلى ماضي مستمر عندما تسبق فعل المضارع الأفعال التالية: قده، قدِه،(للمفرد المذكر والمؤنث) قدنا، قدني (للمتكلم المفرد) قدهم، قدنحنا (للجمع).

أمثال على ذلك:
قده يأكل تمبل سوكه
قده يبيع برد
قدهم جالسين يخزنوا
قدنحنا طفشانين

الفعل المضارع
يختلف المضارع في اللغة العربية عن اللهجة العدنية، حيث بالإمكان أن يتحول إلى مضارع مستمر إذا سبقته أحد الأفعال.

أفعال المضارع المستمر
عادُه، عادنا، عادِه، عادهم، عادنحنا
مكانُه، مكاننا، مكانِه، مكانهم، مكانحنا
أمثال على ذلك:
عاده يتفشكر
عاده يمص صبعة
مكانه يتشحوت
مكانه يطهوش
مكانِه جالسة تهدر. جالسة = فعل لا زال
تتحول الجملة إلى فعل مسارع = مستقبل+ مضارع عندما يأتي بعد الأفعال حرف (ب)
مثال:
عادنا بازبط أبوه (فعل مسارع)
مكانا بازبط أبوه (فعل مسارع)

فعل الأمر
عادةً ما يبدأ فعل الأمر بالفعل (سوي)
مثال على ذلك
سوي الفوطة كما الناس
سوي قهوة زيادة
تصريفات فعل الأمر
مفرد مذكر خزن ---- خَزِّنُه
مفرد مؤنث خزني ---- خزِّنِه
جمع مذكر ومؤنث خزنوا ---- (خزنهم، خزن نحنا)

صيغة التحذير
تبدأ بالأفعال التالية:
حسك، انتبه، أوبِه، كيه.
مثال:
حسك تشرب سيجارة
كيه أتحداك تروح لحالك
أوبِه تجي عندنا تاني مرة

ضمائر التصريفات
المتكلم مفرد مذكر (أنه)
مفرد مؤنث (أني)
مؤنث وجمع (للمذكر والمؤنث) = (نحنا)

الغايب مفرد مذكر (هو)
مفرد مؤنث (هي)
مثنى وجمع مؤنث (هون)
مثنى وجمع مذكر (هم)

الملكية
المفرد المذكر حقتي - حقي
المفرد المؤنث حقتها - حقها
الجمع للمذكر والمؤنث حقتهم وحقتنا - حقهم وحقنا
وغالباً ما تستخدم حق نحنا.
مثال على ذلك:
وصلت الطيارة حق نحنا
كما تستخدم لملكية المؤنث حرف (هـ)عند نهاية الكلمة
مثال على ذلك:
ذهبها = دهبانه
عبايتها = عبايته
كما نضيف لصاحب الشيء للمذكر (أبو) وللمؤنث (أم)
مثال على ذلك:
أبو الجاري، أبو الليم، الست أم العربي، أم الهكبة، أم البطاط.

أداوت الإشارة

مفرد مذكر للبعيد (إنْدَكُّه)
مفرد مؤنث للبعيد (إنْدَكِّه)
مفرد مذكر للقريب (إنداهُه)
مفرد مؤنت للقريب (إنداهِه)
المثنى والجمع للمذكر والمؤنث القريب (أنداهم)
المثنى والجمع للمذكر والمؤنث البعيد (إندكهم)

صيغة النفي
عند صيغة النفي تضاف في أخر الكلمة (اش) و(اوش) و(تش).
مثال على ذلك:
أجا= ما جاش، أجت= ما جتش، أجو= ما جوش.
هَلُّه=ما هلوش، هلِّه= ماهلِّيش، هلَّهُم= ما هَلَّهُمْش.

أدوات الاستفهام
هيا وكيف، موجابه، إيش تشتي، إيش تقول، منو ده، منو معي، على مين، ماله كده.

أسلوب التوكيد
والله وربي، والله وراسك، وتربت امي، يجعلي العمى، تشارط، والله ماكدب عليك، روح واسال، من صدق

صيغة النداء
يفضل إن تنادي المنادى بلقبه أو باسم امة وما اشتهر به.
مثال:
ياحبوب، يامليح، ياخالة، ياكريمة، ياجاهل، ياوليد، ياحاج، ياعاقل، ياحجة، ياويه، ياهوو، يابن جوهرة، يابن شفيقة، يابو ادون، يالبلوب يامبعول، ياهبل، ياخادم، ياسارق، ياطاهوش، يالوبيش، ياجني، يامبهدل، يامصمخ، يارنجلة، يا دب.ياخبيتة.

صيغة التعجب
سقط من عيني، عيني مليانه منك، اوووو، لالا، بالله بربك، ايش تقوول، بالله براسك، اسالتك بالله، ياح، قول والله، عندك ده، من معي، هيه وكيف، ليش ده كله، مو جابو، متى ده، ماله قرح عله فيوز، حرام عليك، قهرتنا، بلا هباله.

صيغة المبالغة
إيش مش داري، فاتك نص عمرك راح، إيش أقلك، من فين أبدا لك.

صيغة الترجي
انا افدالك، ياخي عيب، انا افدا رجولك، انا افدا ربك، على شاني، لا تجرش حضى، هيامله، مله بس، هيا الليل، يلا فيسع، مله منشاني

أسلوب التحدير والتحدي
رعشته، خندقته، فجعتنا، خوفتنا، قلبي طحس، قدنا أطالعه، بازبطك، باسوقك، بالطمك، بسدحبك، قده أم الجن براسي، أم الصبيان هله، لا تبغربيش، لا تدوخبيش، بتعتلك، تشتينا انزلي، اتراجع، احسلك، لا تزرزرش وجهك بيتقطع، لا تضحكليش، بول بادني، باتشوف امك عروسة، لا تكتربيش، بعدين لاتحنقش

أسلوب الدعاوي
أم الجن، أم الصبيان، يجعلك عمى، يجعلك أزاله، أم السبقبق، أم العزاريط، يجعلك الساحق والماحق والبلا المتلاحق، أم الجن تعجن، أم الجن تشلك، أم الجن تتحملك، يحرق سررك، لك صور، الله يزيلك، يفدوبك فدا، يافدوبك على رجلي، يحرق قلبك ياقزيل، يافدوب الخيب.

سؤال الشرط وجوابه
من معي؟ علي النعنعي
كيف تشوف؟ مغطى ولا مكشوف
براسك مرق؟ مزلة حبة ليم
إيش تشوف؟ أشوف غشاش
كيف؟ عند العطار
على شأني؟ شأني ولا ميرندا

ألقاب مذمومة
الفحاس، الزنن، اللوك، الغثى، الزراط، الهدار، القنفزي، الدامس، اللوبيش، السارق، الخراط، الكشيح، الزبلوط، المراع، الجوعي، القحطي، القميز، المعقلة، المقاقي، الحاوش، السافي، المضربة، الخادم، الطاهوش، الفره، المبهدل، المكاوح، الدكاك، القاشعة، المشمت، حلتيت، الطبز، مبقبق، مسروف، رابخ، مبعوّل، مشامق، حنّاق، سبهلل، قور، مشاطل....

القاب شعبية
سعيد البس، العري، عبد الله بن نعمة، الدجاجة، حسن صابونة، علي بيلم، الربحة، الرنجلة، حامد زرطة، محمد سوكة، عبده صنيجة، عبد الله شلش، عبده ربل، علي بنتقم، عيشة عرور، زينب طيري، سعيدة برشن، فاندام، الفشفشي، سعيد مخاطيطو، الوزقة، رامبو، العزروط، دار مندرة، أبو عيون، علي ميكل، أبو شعفة، الفار.

مفردات من اللهجة التَّعِزيَّة

 أكَّه، هَكَّه وتعني هكذا.
 لِمُه، لِموه، لِمو وتعني لِماذ ولِمَ هذا.
 فيسَع وتعني في ساع ويُرادُ بِها الإسْراع في العَمَل والفِعْل أي بِسُرْعَة.
 قَصْعَة وتعني عُلْبَة.
 بُجْمَة وتعني خَد.
 مَشْفَر ويعني شِفاه.
 نُخْرَة وتعني أنْف.
 دُحَّام ويعني سَواد الفحم.
 كُبَّة وتعني كُرَة.
 بَيْتَري وتعني بَطَّاريَة مأخوذة من الكلمة الإنجليزية Battery.
 كَيْمَرَة وتعني كاميرا مأخوذة من الكلمة الإنجليزية Camera.
 رَيْدِيو وتعني راديو مأخوذة من الكلمة الإنجليزية Radio.

انظر أيضاً
 لهجة يمنية

المراجع

لهجات اليمن
تعزية-عدنية
العلاقات اليمنية الجيبوتية
لغات اليمن
لغات جيبوتي

لهجة تعزية عدنية