Wenche Elizabeth Arntzen (* 26. Juni 1959 in Oslo) ist eine norwegische Richterin.

Karriere
Arntzen studierte Rechtswissenschaft und schloss ihr Studium im Jahr 1986 ab. Von 1989 bis 2003 war sie als Rechtsanwältin tätig. 1993 wurde sie von der  Generalstaatsanwaltschaft auch am Obersten Gerichtshof zugelassen. Von 2003 bis 2007 arbeitete sie als Rechtsanwältin in der Osloer Kanzlei Kluge Advokatfirma. Anschließend war sie als Beraterin für Rechtsfragen im norwegischen Justizministerium tätig. Seit 2007 ist Arntzen als Richterin am Bezirksgericht des Osloer Amtsgerichts tätig.

Internationale Bekanntheit erlangte sie als Vorsitzende Richterin im Prozess gegen Anders Behring Breivik, den Täter der Anschläge in Norwegen 2011. Bereits zu Beginn des Prozesses enthob sie den Schöffen Thomas Indrebö seines Amtes. Grund dafür war die angezweifelte Unabhängigkeit Indrebös, da er in einem von ihm verfassten Facebook-Beitrag unmittelbar nach dem Massaker die Todesstrafe für Breivik forderte. Sie selbst wurde von Breivik ebenfalls als befangen im Hinblick auf den Prozess bezeichnet. Er begründete dies damit, dass Arntzen von 2009 bis kurz vor Prozessbeginn in einem Komitee, das im Auftrag des Stortings (norwegisches Parlament) die Geheim- und Sicherheitsdienste des Landes kontrolliert, tätig gewesen war. Die Aufgaben dieses Ausschusses liegen auch in der Überwachung des Inlandsgeheimdienst PST, der scharf dafür kritisiert wurde, dass er Breivik nicht schon vor den Attentaten auf die Spur gekommen war. Das Amtsgericht Oslo entschied trotzdem, dass Arntzen in diesem Zusammenhang nicht befangen sei. Des Weiteren war sie an der Universität Oslo als Dozentin tätig, wo sie unter anderem Ethik lehrte. Seit 2014 ist Arntzen Richterin am norwegischen Höchstgericht.

Familie
Ihr Großvater Sven Arntzen (1897–1976) war Generalstaatsanwalt am Obersten Gerichtshof in Norwegen. Er wirkte an der Abfassung der von der norwegischen Exilregierung am 15. Dezember 1944 erlassenen Landssvikanordning (Landesverratsverordnung) mit, einer Verordnung mit Gesetzescharakter, die die Mitgliedschaft in der Nasjonal Samling rückwirkend unter Strafe stellte, und war nach dem Ende der deutschen Besetzung maßgeblich an dessen Durchführung beteiligt. Diese Verordnung wird heute als nicht verfassungskonform angesehen. Ihr Vater Andreas Arntzen (1928–2012) war ebenfalls ein in Norwegen bekannter Jurist und Strafverteidiger, der auch durch den Prozess gegen Arne Treholt bekannt wurde. Wenche Elizabeth Arntzen ist mit einem Anwalt verheiratet; das Paar hat zwei Kinder.

Weblinks

Einzelnachweise

Richter (Norwegen)
Person (Oslo)
Norweger
Geboren 1959
Frau

Wenche Elizabeth Arntzen


Ängelholms hjemstavnspark (sv. Ängelholms hembygdspark) er en lokalhistorisk park i Ängelholm i det nordvestlige Skåne.

Om parken
Ängelholms hjemstavnspark har årligt omkring 300.000 besøgende. I parken findes museer, et værtshus, grillpladser og en legeplads. Der findes også en mindre zoo med blandt andet dådyr, skrueged (asiatisk vildged, Capra falconeri), grise, høns, fasaner og kaniner.

Området hvor parken ligger − som frem til begyndelsen af 1700-tallet mest lignede en sandørken − blev i begyndelsen af 1900-tallet overdraget til "Ängelholms Hembygdsförening". En af initiativtagerne til parken, og en af dem som arbejdede mest målrettet med at få parken indrettet, var Malte Liewen Stierngranat, en svensk læderfabrikant (1871-1960).

Parken blev indviet den 1. maj 1935. Det sydøstre hjørne af området husede det første parkanlæg. Gennem Stierngranat kom en kopi af Carl Eldhs skulptur Mor til parken og pryder nu "Stierngranats plads". Senere blev parken udbygget med fugledam, stier samt et par vænger, indhegnede græsarealer. Parken blev indhegnet med jord- og stengærder. De første dyr på stedet var fire dådyr fra "Slottsskogen" i Göteborg.

Museer
 Luntertunstuen fra 1673.
 Den grönvallske gård opført 1817 og flyttet til parken 1994. Vilhelm Grönvall med familie boede på gården i begyndelsen af 1900-tallet.
 Klokkestabel fra Vittaryd i Småland med malerier fra bibelhistorien, af kunstneren Pär Siegård.
 Det tekniske museum opført 1992-1993
 Skolemuseet opført 2000-2001.
 Lædermuseet med blandt andet maskiner fra Grönvalls læderfabrik samt våben og tøj fra Ängelholms husarer ("Kronprinsens husarregemente"), indviet 2008.

Friluftsteater
I parken findes en større og en mindre udendørsscene. Den store anvendes om sommeren ofte til friluftsteater.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hjemmeside for Ängelholms Hembygdspark
 Hembygdsparkens historie fra Angelholm.se

Frilandsmuseer i Sverige
Skåne

Ängelholms hjemstavnspark


An Pleurothallis barthelemyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Pleurothallis barthelemyi in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha French Guiana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis barthelemyi


Monte Padang (em indonésio,Gunung Padang) é um sítio megalítico localizado em Karyamukti, Campaka, Regência Cianjur, Java Ocidental, Indonésia, 30 quilômetros a sudoeste da sede da regência ou 8 quilômetros da estação de trem Lampegan. Localizado a 885 metros acima do nível do mar, o local cobre uma colina, que era um vulcão extinto. É formado por uma série de cinco terraços cercados por muros de contenção de pedra que são acessados por 370 degraus de andesitos sucessivos subindo cerca de 95 metros. É coberto com enormes colunas de pedra hexagonal de origem vulcânica.   O povo sundanês considera o local sagrado e acredita que foi o resultado da tentativa do rei Siliwangi de construir um palácio em uma noite.

Local
Monte Padang consiste em uma série de cinco terraços artificiais, um retangular e quatro trapezoidais, dispostos, de um a cinco, em altitudes sucessivamente mais altas. Estes terraços também se tornam sucessivamente menores com a elevação. Sendo o primeiro terraço o mais baixo e maior e o quinto terraço o mais alto e menor. Estes terraços situam-se ao longo de um eixo central e longitudinal Noroeste Sudeste. Esses terraços são plataformas artificiais criadas baixando os pontos altos e preenchendo os pontos baixos até que uma superfície plana fosse alcançada. Os perímetros do terraço consistem em muros de contenção perimetrais formados por colunas poligonais vulcânicas empilhadas horizontalmente e colocadas verticalmente como postes. Este complexo de terraço é acessado por escadas centrais que tem 370 degraus, uma inclinação de 45 graus, e um comprimento de 110 m.

História do estudo
O historiador holandês Rogier Verbeek mencionou a existência do Sítio Arqueológico no Monte Padang em seu livro "Oudheden van Java: lijst der voornaamste overblijfselen uit den Hindoetijd op Java", baseado em uma visita e relatório de M. De Corte em 1890.

As anotações sobre o sítio do Monte Padang no livro de Verbeek são semelhantes às feitas pelo arqueólogo holandês Nicolaas Johannes Krom no Rapporten van de Oudheidkundige Dienst (ROD, "Relatório do Departamento de Antiguidades") de 1914.

Após 1914, este local foi ignorado até 1979, quando um grupo de agricultores locais redescobriu as ruínas do Monte Padang. Esta redescoberta rapidamente atraiu a atenção do Instituto de Arqueologia de Bandung, da Direção de Antiguidades, do PUSPAN (agora Centro de Pesquisa e Desenvolvimento Arqueológico), do governo local e de vários grupos comunitários.  Ao longo da década de 1980, essas organizações realizaram pesquisas arqueológicas conjuntas e trabalhos de restauração no Monte Padang.  Em 1998, o Ministério da Educação e Cultura da Indonésia declarou-o património de interesse local.  No final de junho de 2014, o Ministério da Educação e Cultura declarou o sítio do Monte Padang uma Área de Sítio Nacional, cobrindo um total de 29 hectares.

Essas pesquisas iniciadas em 2014, constataram a existência de estruturas de construção gigantes sob a superfície do monte, além de comprovar a existência de quatro camadas de cultura dos construtores do Monte Padang e da descoberta de vários artefatos feitos pelo homem.

Estimativa da Idade

O arqueólogo Lutfi Yondri, do Balai Arkeologi (Departamento de Arqueologia) de Bandungue, estimou que as construções do Monte Padang podem ter sido construídas em algum momento entre o  e o  d.C., portanto, no período pré-histórico tardio indonésio, enquanto Harry Truman Simanjuntak sugeriu uma data posterior em tempos históricos entre o  e o  d.C..   Fragmentos de cerâmica encontrados no local foram datados pelo Balai Arkeologi na faixa de 45 a.C. – 22 d.C.

Em pesquisas controversas apresentadas na AGU 2018 Fall Meeting em Washington, DC, na semana passada, uma equipe de cientistas indonésios apresentou dados para defender seu caso de que Gunung Padang é na verdade o local da estrutura mais antiga conhecida do mundo em forma de pirâmide.

Sítios arqueológicos da Indonésia
Monumentos megalíticos

Monte Padang


Silvia mediteraneeană (Sylvia melanocephala), numită și silvie cu ochii roșii, este o pasăre parțial migratoare din familia silviidelor, ordinul paseriformelor, răspândită în sudul Europei (în jurul Mediteranei și în insulele sale), la est până în Bulgaria, Turcia și Orientul Apropiat, precum și în nordul Africii. Iernează în nordul Africii discontinuu, la sud din Senegal până în Sudan. Sunt descrise 5 subspecii: Sylvia melanocephala melanocephala, Sylvia melanocephala leucogastra, Sylvia melanocephala valverdei, Sylvia melanocephala momus și Sylvia melanocephala norrisae (dispărută). Subspecia Sylvia melanocephala melanocephala apare accidental în România și Republica Moldova (prezența ei în Republica Moldova este discutabilă). În România a fost observată pentru prima dată în 1970 pe coasta Mării Negre în zona cu boschete și tufe de Tamarix, la Agigea. Este întâlnită în mărăcinișurile și tufișurile din regiuni deschise sau stâncoase, dar și în pădurile cu subarboret. Este o pasăre mică, având o lungime de 13-14 cm, cât vrabia, și o greutate de 14-23 grame. Longevitatea maximă înregistrată este de 7 ani și 7 luni. La mascul, creștetul, ceafa și partea de sus a obrazului sunt negre, în contrast cu albul gușii și al părții de jos a obrazului, pieptul alb; partea dorsală este cenușie, iar partea inferioară albicioasă cu flancurile și subcodalele cenușii; coada în formă de evantai, cu rectricele externe albe la vârf și pe steagul extern, restul sunt negre, tivite cenușiu. Femela are brun-cenușiu în loc de negru la cap, uneori cu câteva pene negre, spatele ei este brun, rectricele externe cu alb curat. La ambele sexe picioarele sunt brune-roz, irisul brun, inelul ocular și pleoapa roșii. Se hrănește în principal cu artropode: insecte și larvele lor, păianjeni, uneori și cu melci mici. Consumă și fructe, în special toamnă și iarna. Culege insectele mai ales în tufărișuri, de asemenea de pe sol și din copaci mici. Este o specie monogamă, solitară, teritorială. Sezonul de reproducere de obicei în martie- iunie. Depune 1-3 ponte pe an, de obicei două. Cuibul este construit în principal de către femelă și are forma unei cupe făcute din iarbă; el este amplasat de obicei la 30-60 cm deasupra solului în tufărișuri, mai rar printre ierburi dese sau în copaci mici. Ponta constă din 3-5 ouă. Incubație este asigurată de ambele sexe și durează 12-15 zile. Puii rămân în cuib 12-13 zile și sunt hrăniți de ambii părinți, după părăsirea cuibului ei sunt îngrijiți de părinții încă 2-3 săptămâni.

Taxonomie
Sunt recunoscute patru subspecii actuale și una dispărută (S. m. norrisae)
 Sylvia melanocephala melanocephala (J. F. Gmelin, 1789) - în sudul Europei (în jurul Mării Mediterane și în insulele sale), la est până în Bulgaria, vestul Turciei și în nord-vestul Africii (cu excepția Saharei de Vest), la est până în nordul Libiei. Iernează discontinuu mai la sud în Africa din nordul Senegalului la vest până în nordul Sudanului la est.

 Sylvia melanocephala leucogastra (Ledru, 1810) - în Insulele Canare.

 Sylvia melanocephala valverdei J. Cabot & Urdiales, 2005 - în sudul Marocului și în Sahara de Vest (la sud până la Tropicul Racului).

 Sylvia melanocephala momus (Hemprich & Ehrenberg, 1833) - în Levant din vestul Siriei și Liban spre sud până la extremitatea nord-estică a Egiptului (nordul Sinaiului).

 † Sylvia melanocephala norrisae Nicoll, 1917 - în nordul Egiptului (Faiyum).

Variația geografică în cadrul fiecărei subspecii este în mare măsură clinală, devenind mai complexă în zonele insulare (în special în Insulele Canare); subspecia leucogastra este uneori sinonimizată cu subspecia nominată, însă un studiu detaliat sugerează revalidarea sa, deși acest lucru este respins de alți autori; variația (în culoare și dimensiune) în insule, este totuși evidentă și necesită cercetări suplimentare. Subspecia valverdei descrisă recent reprezintă un nou grad a variabilității speciei, probabil legată de condițiile ecologice particulare din deșertul Sahara. Subspeciile propuse pasiphae (descrisă în Creta) și carmichaellowi (din sud-estul Italiei) sunt considerate că se încadrează în gama de variație a subspeciei nominate și sunt incluse în ea.

Răspândirea geografică

Cuibărește în sudul Europei (în jurul Mării Mediterane și în insulele sale), la est până în Bulgaria, vestul Turciei și în nord-vestul Africii la est până în nordul Libiei. Iernează în nordul Africii.

Este o specie indigenă în: Albania, Algeria, Andorra, Bosnia și Herțegovina, Bulgaria, Croația, Cipru, Egipt, Franța, Gibraltar, Grecia, Israel, Italia, Iordania, Liban, Libia, Macedonia, Malta, Mauritania, Muntenegru, Maroc, Niger, Teritoriul Palestinian, Portugalia, Senegal, Serbia, Slovenia, Spania (inclusiv Insulele Canare), Sudan, Siria, Tunisia, Turcia, Sahara Occidentală.

Apare accidental în: Austria, Republica Cehă, Danemarca, Finlanda, Germania, Ungaria, Islanda, Republica Moldova (prezența ei în Republica Moldova este discutabilă), Olanda, Norvegia, Oman, Polonia, România (pe lista IUCN figurează ca cuibăritoare în România), Arabia Saudită, Suedia, Elveția, Ucraina, Marea Britanie.

Habitatul

Este probabil una dintre cele mai răspândite silvii mediteraneene: prezentă în toate tipurile de habitate calde de la altitudini joase până la 1200-1300 m în cea mai mare parte a arealului și până la 1800 m în nord-vestul Africii. Locuiește în machia, garige, habitate uscate de coastă, medii urbane și suburbane (inclusiv în grădini) și terenuri agricole abandonate; prezentă și în culturi mediteraneene, ca măslinele, migdalele, livezile, plantații de citrice, vii, dar preferă peisajele mozaice cu garduri vii, tufișurile și păduricile de pin, în special cele cu pini de Alep (Pinus halepensis); comună în pădurile de stejar verde (Quercus ilex), în special în pădure rară cu subarboret de tufișuri. În ciuda condițiilor aparent nefavorabile, poate recoloniza habitatele mediteraneene arse, uneori chiar în al doilea an după un incendiu devastator.

Subspecia valverdei se întâlnește în trei habitate distincte de deșert din Sahara Occidentală: în vegetația cu euforbie (Euphorbia) și cu opunția (Opuntia stricta); în desișuri de tamariscă (Tamarix) și nitraria (Nitraria) care alternează cu brânca (Salicornia) și în "graras" care sunt niște cercuri concentrice de vegetație formate de euforbie, sărăcică (Salsola), oțetar (Rhus), în centrul cărora se află iarbă.

În timpul iernii în cartierele de iernat din Maroc, Mauritania, Senegal și Sudan, se întâlnesc în arbuștii de deșert, grădini, tamariscă, liziera mangrovelor și în pășuni cu acacii (Acacia); este a doua din cele mai abundente paseriforme în unele oaze din Algeria și de asemenea este văzută foarte des în copacii de acacia și în tufele de Zilla spinosa; în Tunisia este foarte abundentă în nordul și centrul țării, concentrațiile cele mai mari găsindu-se în măslinul sălbatic, fistic (Pistacia lentiscus), stejar și în machii de tuia algeriană (Tetraclinis articulata).

Hrana

Se hrănește în principal cu artropode; consumă și cantități mari de fructe, în special toamnă și iarna, dar și pe tot parcursul anului, această hrană vegetală este probabil legată de disponibilitatea ei locală.

Printre nevertebratele consumate se numără insectele și larvele lor din diverse ordine, de asemenea păianjeni și uneori și melci mici; în unele studii au fost înregistrați în proporții mari gândaci (coleoptere) și himenoptere. Într-un studiu din sudul Franței, în conținutul stomacurilor au fost găsite 97% nevertebrate, inclusiv 70% gândaci, 27% furnici și 18% melci. În cartierele de iernat din sudul Nigerului, au fost înregistrate în hrană urechelnițe (dermaptere), termite (izoptere), omizi, himenoptere (viespi, furnici) și gândaci.

Printre fructe, au fost consumate pe întreg arealul cele de Rhamnus (spinul cerbului, verigariu, crușin), Ficus (ficus, smochin), Rubus (mur, zmeur), Olea (măslin) și Pistacia (fistic). În Spania, fructele de verigar mediteraneean (Rhamnus alaternus) au fost consumate în mod regulat de adulți în timpul sezonului de cuibărit și cu ele au fost hrăniți și puii din cuib. Măslinele sunt o sursă importantă de hrană în timpul iernii; măsline mici sunt înghițite întregi, cele mai mari sunt parțial ciupite cu ciocul. În Israel, circa 84% din recolta anuală de fructe de caprifoi (Lonicera) sunt consumate de această specie. Adesea consumă și nectar la sfârșitul iernii și la începutul primăverii și probabil mai regulat decât s-a crezut mai înainte; indivizii acestei specii apără uneori unele plante împotriva păsărilor mai mici. Mănâncă și pâine și arahide, iar în timpul iernii uneori vizitează hrănitoarele pentru păsări.

Se hrănește mai ales în tufărișuri, dar și pe pământ și în copaci mici.

Reproducerea

Este o specie monogamă; solitară, cuibăritor teritorial.

Sezonul de reproducere de obicei în martie- iunie, unele perechi mai devreme, în februarie, în Maroc s-a observat că adulți încă hrănesc puii zburători la sfârșitul lui octombrie; depun 1-3 ponte pe an, de obicei două.

Masculul începe să cânte în zbor în perioada nupțială încă din februarie, ridicându-se de pe aceeași ramură sau de pe alta la 2-3 m deasupra solului și planând cu aripile ridicate în sus.

Cuibul construit în principal de către femelă, are forma unei cupe făcute din iarbă și este amplasat de obicei la 30-60 cm deasupra solului (în mod excepțional, până la 3 m înălțime) în tufărișuri sau mărăcinișuri, mai rar printre ierburi dese sau în copaci mici; în Spania cele mai multe cuiburi sunt amplasate la o înălțime mică în stejarul de cârmâz (Quercus coccifera), în Maroc, adesea aproape la nivelul solului în inula vâscoasă (Inula viscosa) sau palmierul pitic (Chamaerops humilis); dimensiunea medie a teritoriului este estimată la 8.779 m².

Ponta constă din 3-5 ouă, pontele timpurii și târzii sunt mai mici; incubație este asigurată de ambele sexe și durează 12-15 zile; puii sunt hrăniți de ambii părinți și rămân în cuib 12-13 zile; puii zburători care părăsesc cuibul sunt îngrijiți de părinții încă 2-3 săptămâni.

În Malta succesul reproductiv a fost estimat la 44%. Longevitatea maximă înregistrată este de 7 ani și 7 luni; rata anuală de supraviețuire a adulților este de cel puțin 55% în Gibraltar.

Deplasări sezoniere

Este parțial migratoare. Populațiile insulare și de coastă sunt în mare parte sedentare, însă proporția celor migratoare crește în teritoriile situate departe de mare și spre nord, în special spre est (unde populațiile nordice par a fi în întregime migratorii). Pe măsură ce populațiile migratoare și cele sedentare se suprapun în cea mai mare parte a arealului, este dificil să se distingă fenologia celor migratoare; cu toate acestea, creșterea numărului lor în timpul toamnei și primăverii și prezența indivizilor în cartierele de iernat permit detectarea păsărilor în pasaj.

Majoritatea deplasărilor sunt pe distanțe scurte, dar migrația pe distanțe mari sigur are loc, după cum demonstrează prezența păsărilor care iernează la sud de Sahara; cartierele de iernat se extind spre sud în Africa într-o zonă discontinuă, la vest până în nordul Senegalului și la est până în nordul Sudanului.

Migrația de toamnă (postnupțială) are loc de la sfârșitul lui august până în decembrie, cu maximul în vestul Europei în octombrie-noiembrie; în Turcia părăsește complet unele zone până la sfârșitul lui august, iar în Cipru primii migranți sunt înregistrați la sfârșitul lui octombrie; în Israel migrația are loc în principal în noiembrie-decembrie; sosește în cartierele de iernat din Mauritania și Niger în octombrie. Recuperarea păsărilor inelate a subspeciei nominate au arătat că există deplasări între Insulele Baleare și Peninsula Iberică și chiar între Europa continentală și nord-vestul Africii. Întoarcerea la zonele de cuibărit are loc de la sfârșitul lui februarie până în aprilie; există unele variații anuale și populaționale; migrația de-a lungul coastelor Marocului și Algeriei este înregistrată mai ales în martie. În timpul toamnei, deplasările locale sunt probabil comune în toate populațiile ca urmare a împrăștierii juvenililor și a variațiilor în disponibilitatea resurselor alimentare sezoniere, de ex. a boabelor. În Israel, păsările nemature ale subspeciei locale cuibăritoare (momus) efectuează deplasări altitudinale.

Statutul și conservarea

Specia nu este amenințată la nivel global. În unele locuri este comună sau foarte comună; în habitatele favorabile uneori este cea mai abundentă specie aviană.

În Europa, populația cuibăritoare este estimată la 7.650.000-16.100.000 perechi, ceea ce echivalează cu 15.300.000-32.100.000 de indivizi adulți (BirdLife International 2015). Europa deține 60% din efectivul global, deci o estimare preliminară a mărimii populației globale este de 25.500.000-53.500.000 indivizi adulți, deși este necesară validarea ulterioară a acestei estimări. Densitatea speciei ajunge până la 7,4-10 perechi cuibăritoare/10 ha.

Specia și-a extins arealul de cuibărit începând cu secolul al XIX-lea în unele țări, și anume în Spania, Franța, Italia, Bulgaria, România, Malta și Cipru. Populația se pare că este în creștere datorită extinderii recente a arealului de cuibărit. În Europa, trendul populațional în 1989-2013 au fost stabil (EBCC 2015).

Subspecia Sylvia melanocephala norrisae a fost limitată la Faiyum (în nordul Egiptului), unde a fost comună până în anii 1920, iar ultimul exemplar a fost găsit în 1939; în prezent este considerată dispărută; dispariția ei a fost probabil cauzată de pierderea habitatului și de salinizarea terenurilor.

Iernile extrem de aspre pot influența supraviețuirea acestei specii (în special în părțile nordice ale arealului); astfel, iernile din 1946-47 și 1962-63 au avut un impact negativ asupra populației din sudul Franței, iar iarna din 2001-2002 a cauzat o descreștere a populației în nord-estul Spaniei, în unele cazuri numărul de perechi cuibăritoare scăzând până la 50%. S-a sugerat că încălzirea climatică globală actuală ar putea aduce beneficii acestei specii în Europa. Dimpotrivă, încălzirea globală a fost sugerată ca o cauză a scăderii masei corporale și a stării corpului observată pentru această specie și pentru alte paseriforme sedentare în Israel între 1950 și 1999.

Note

Legături externe

  Silvie mediteraneană Sylvia melanocephala. SOR
 Sardinian Warbler (Sylvia melanocephala). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona.
 Fauvette mélanocéphale Sylvia melanocephala - Sardinian Warbler. Oiseaux.net
 Curruca cabecinegra - Sylvia melanocephala (Gmelin, 1789). Enciclopedia Virtual de los Vertebrados Españoles.
 Sardinian Warbler   Sylvia melanocephala. The Internet Bird Collection (IBC). Video
 Sardinian Warbler (Sylvia melanocephala). YouTube. Video
 Sardinian Warbler - Curruca melanocephala. YouTube. Video

Sylviidae
Păsări din România
Păsări din Republica Moldova
Păsări descrise în 1789
Taxoni clasificați de Johann Friedrich Gmelin

Silvie mediteraneeană


Ljepiva lepica (ljepljiva drijemina, popadnica, rumenika; lat. Viscaria vulgaris; sin. Silene viscaria,  Lychnis viscaria L.), vrsta trajne zeljaste biljke iz porodice klinčićevki, nekada ukljućivana u rodove  drijemina (Lychnis) i pušina .  Raširena je po Europi, uključujući i Hrvatsku

Naziv vrste viscaria dolazi od riječi viscum (imela), jer je biljka ljepljiva poput imele.

Izvori

Klinčićevke

Ljepiva lepica


Eugene may refer to:

People and fictional characters
 Eugene (given name), including a list of people and fictional characters with the given name
 Eugene (actress) (born 1981), Kim Yoo-jin, South Korean actress and former member of the singing group S.E.S.
 Eugene (wrestler), professional wrestler Nick Dinsmore
 Gene Eugene, stage name of Canadian born actor, record producer, engineer, composer and musician Gene Andrusco (1961–2000)
 Wendell Eugene (1923–2017), American jazz musician

Places

Canada
 Mount Eugene, in Nunavut; the highest mountain of the United States Range on Ellesmere Island

United States
 Eugene, Oregon, a city
 Eugene, OR Metropolitan Statistical Area
 Eugene (Amtrak station)
 Eugene Apartments, NRHP-listed apartment complex in Portland, Oregon
 Eugene, Indiana, an unincorporated town
 Eugene, Missouri, an unincorporated town

Business
 Eugene Green Energy Standard, or EUGENE, an international standard to which electricity labelling schemes can be accredited to confirm that they provide genuine environmental benefits
 Eugene Group, a Korean chaebol
 Eugen Systems, a gaming company located in France
 Eugene Textile Center, a fiber arts studio, retail outlet and educational center in Eugene, Oregon

Literature
 the protagonist of Eugene Onegin, an 1833 novel in verse written by Aleksandr Pushkin
 Eugene trilogy, a collection of plays by Neil Simon

Fictional characters
 Eugene (Pokémon) or Eusine, a character in Pokémon
 a character in the Nickelodeon program Hey Arnold!
 Eugene Porter, a character in The Walking Dead franchise

Music
 the title character of Eugene Onegin (opera), an 1879 opera by Tchaikovsky
 Eugene (1989), an album by Anthony Braxton
 "Eugene", a song by Arlo Parks, 2020
 "Eugene", a song from the 2006 album The Evening Call by Greg Brown
 "Eugene", a song from the 2015 album Carrie & Lowell by Sufjan Stevens

Storms
 March 2017 North American blizzard, also known as Blizzard Eugene
 Hurricane Eugene, several storms

Other uses
 Eugene Ballet, an American ballet company based in Eugene, Oregon
 USS Eugene (PF-40), a 1943 frigate

See also
 HMS Prince Eugene (1915), a British monitor

 Saint Eugene (disambiguation)
 Eugenia (disambiguation)

Eugene


خشب ملتصق مغلف ، ويسمى أيضا  Glulam ، هو نوع من الهياكل الخشبية المنتجة وتتكون من عدة طبقات من الخشب ذى الأبعاد الملتصقة مع بعضها البعض بطريقة دائمة باستخدام مواد لاصقة مقاومة للرطوبة. وتسمى هذه المواد "laminating stoc" أو باختصار lamstock .

باستخدام الترقيق فبدمج عدة قطع صغيرة من الخشب، يتم تصنيع واحدة، قوية متسعة الأبعاد، من أجزاء أصغر. هذه القطع الهيكلية تستخدم كأعمدة رأسية أو قضبان أفقية وكذلك منحنية
الأشكال منحنية Glulamهي في الحقيقة، المنتجات الخشبية المهندسة الوحيدة التي يمكن أن تنتج بالشكل المنحني.
وهي تعطى إمكانات غير محدودة من المرونة في التصميم. وهي متوفرة في مجموعة من الخصائص الشكلية لتلبية متطلبات الاستخدام النهائي. وعادة ماتتم الوصلات باستخدام البراغى أو مسامير الصلب الاعتيادية وألواح الصلب.

يحسن القيم الهيكلية من الموارد المتجددة - الخشب. بسبب تركيبته، ويمكن تصنيعها كبير glulam أعضاء من مجموعة متنوعة من الأشجار الصغيرة التي تحصد من الغابات الثاني والثالث للنمو والمزارع.
الجلوتام يوفر القوة والمرونة التي لعناصر الخشب الضخمة، دون الإعتمادعلى الأخشاب الصلبة من حيث اعتمادها على النمو. أنه يقلل من الكم الإجمالي من الخشب المستخدم عند مقارنة منشور الأخشاب الصلبة عن طريق تقليل الأثر السلبي للعقد، والعيوب الصغيرة الأخرى.
البناء والهندسة الخشبية إنها شقق جرافيتية، هي برج مكون من تسعة طوابق سكنية في لندن، هي واحدة من أطول المباني الخشبية في العالم. تم بناءها من حوائط صلبة خشبية مصنوعة مسبقا من جدر خشبية متينة وألواح الأرضيات وتدعى cross-laminated timber خشب مغلف أو CLT

لندن - وكان من بين العديد من المباني السكنية في حي هاكني في لندن، والهيكل المكون من تسعة طوابق على ناصية شارع بروفوست والبستان موراي تبرز، سطحها الخارجي مزيج من البلاط الأبيض والرمادي بدلا من الطوب المعتاد.
ولكن ما هو الذي تحت تلك الكسوة التي تجعل من بناء 29 وحدة مختلفة حقا. من الطابق الثاني، فسوف يتم بناؤها بالكامل من الخشب، مما يجعلها واحدة من أطول المباني السكنية الخشبية في العالم.

تم بناؤها قبل ثلاث سنوات باستخدام لوحات مغلفة راتينجية، وتصل إلى نصف قدم في السمك و 30 قدما في الطول، والتي كانت قد صنعت وفقا لمواصفات دقيقة في النمسا، حيث يتم شحنها عبر القناة الإنجليزية وتمت تعبئتها معا في الموقع للأشكال الخارجيية والجدران الداخلية، والأرضيات والسقف. وجعلت حتى السلالم والمصاعد من مهاوي هذه الألواح الصلبة، ودعيت cross-laminated timber خشب مغلف أو CLT
، والتي تشبه supersize plywood.

التاريخ

واحدا من أوائل هياكل الأسقف الجلوتامية الذي لم يزل صامدا وهو من المسلم به عموما أن تكون غرفة تجميع كلية الملك ادوارد السادس، وهي مدرسة في شارع البوق، ساوثامبتون، إنكلترا، التي يرجع تاريخها إلى عام 1866، صممت من قبل يوشيا جورج بول. المبنى هو الآن هو سجل مكتب غرفة الزواج من ساوثامبتون.

تم تطويرها في أوروبا في 1990 حقبة التسعينات، خشب مغلف أو CLT هو من بين الاحدث في سلسلة طويلة من «هندسة» المنتجات الخشبية التي هي قوية وصلبة بما فيه الكفاية كى تحل محل الصلب والخرسانة في أكبر المباني ذات الهياكل الضخمة.وبالفعل قد اكتسبت شعبية في أوروبا، CLT هو بالكاد في طور البداية في أميريكا الشمالية، حيث يقول المؤيدون إن المباني المصنوعة من الألواح يمكن أن تكون بديلا أرخص ووأكثر صديقا للبيئة بالنسبة إلى الهياكل المصنوعة من المواد الأخرى أو التقليدية.

(CLT) هي الطريقة التي يجب ان يكون عليها البناء "، وقال بيت McCrone، الذي حصلت شركته على تطوير أنظمة مبتكرة للأخشاب Innovative Timber Systems، في وايتفيش، مونتانا، وتأمل أن تكون أول شركة لانتاج الخشب الرقائقي cross-laminated timber عبر في الولايات المتحدة. حتى الآن قد قام السيد McCrone ببناء هيكل واحد، وهو استوديو فنون الدفاع عن النفس في ايتفيش، حيث استعان بلوحات مستوردة من النمسا. (هذا البلد، الذي سادت فيه الغابات الصنوبرية على مدى قرون، وتنتج نحو 80 في المئة من لوحات CLT panels في العالم

اللوحات تستخدام الكثير من الخشب: الحجم النموذجي جدران بارتفاع ثمانية أقدام التي يمكنها أن تحتوي على أكثر من ستة أضعاف النموذج المصنوع بالأطر التقليدية باستخدام اثنين على حدة أربع two-by-fours. ولكن مع إدارة الغابات بطريقة سليمة، فإن الأشجار ستكون من الموارد المستدامة.

وعلاوة على ذلك، فتلك المباني لها بصمة بيئية منخفضة: نظرا لأن أشجار تقوم بإزالة ثاني أكسيد الكربون من الجو عن طريق التمثيل الضوئي، والكربون المخزن في كل هذه اللوحات تساعد على موازنة انبعاث غازات البيوت الزجاجية في صنع واحالة غيرها من مواد البناء والمبانى الفعلية.

المصادر

^ a b c Müller, C. Laminated timber construction, Birkhauser, ISBN 3-7643-6267-7, Basel, 2000

انظر أيضًا
 خشب رقائقي
 خشب مضغوط

الروابط الخارجية
 American Institute of Timber Construction
 APA – The Engineered Wood Association
 Glued Laminated Timber Association (UK)
 Glulam 'the naturally engineered solution' from BKTS (UK)
 Glulam Beam Repair/Reinforcement - An article (Printed in STRUCTURE magazine, Sep. 2006) by Gary W. Gray P.E. and Paul C. Gilham P.E.
 Timber Engineering Europe Glulam
 Canadian Wood Council Glulam
 Naturally:wood Engineered Wood
 Rosboro Glulam

.

أول استعمال للخشب الرقائقي كان في ألمانيا من قبل أوتو هيتزر -Otto Hetzer-
في عام 1980

خشب
خشب صناعي
مواد مؤلفة
هيكل خشبي

خشب رقائقي


Georgi Dimitrov Mihaylov (), veya bilinen adıyla Georgi Mihayloviç Dimitrov () (18 Haziran 1882, Pernik - 2 Temmuz 1949, Moskova), Bulgaristan'da sosyalist yönetimin kurucusu ve ilk başbakanı olan Bulgar siyasetçidir.

Öğrenimini yarıda bıraktı ve küçük yaşlarda çalışmaya başladı. Sofya'ya yerleştikten sonra 1902'de Bulgaristan Sosyal Demokrat Partisine girdi. Parti bölününce 1904'te Sosyal Demokrat İşçi Partisi içinde yer aldı. 1909'da Merkez Komitesi üyesi seçildi. 1913'te milletvekili oldu. 1918'de savaş karşıtı propagandadan dolayı üç yıl hapse mahkûm oldu. Fakat dört ay sonra serbest bırakıldı. Partinin 1919 yılında Bulgar Komünist Partisi adıyla yeniden örgütlenmesinde büyük rol oynadı.

1921'de SSCB'ye gitti. Burada Komintern yönetimine girdi. 1923'te Bulgaristan'da komünist ayaklanmayı yönetti. Ayaklanma bastırıldıktan sonra idama mahkûm edildi. Yurt dışına kaçarak Viyana ve Berlin'e geçti.

1929'da Komintern Orta Avrupa bölümünün başına atandı. 27 Şubat 1933'teki Reichstag yangının çıkmasından sorumlu tutuldu ve başka komünistlerle birlikte yargılandı.

Duruşmalarda Nazi iddialarının asılsız olduğunu savundu ve beraat etti. Bu duruşmalarda yaptığı savunmayla dünya çapında ün kazandı. Ardından Moskova'ya yerleşti.

Stalin tarafından Komintern'in başına getirilip 1935'teki 7. Kongrede Komintern Genel Sekreteri seçildi ve komünistlerin tüm dünyada ulusal bağımsızlık ve demokrasi adına en geniş kesimlerle ittifak kurma politikasına geçerek "faşizme karşı birleşik cephe" oluşturulması üzerine konuşma yaptı. Komintern'in feshedildiği 1943'e kadar Nazi tehdidine karşı örgütlenmede önemli rol oynadı.

Aralık 1943'ten Aralık 1945'e kadar Sovyet komünist partisinin - Komintern'in feshedilmesinden sonra yeni oluşturulan - Uluslararası Politika Bölümü başına getirildi.

1946'da ülkesi Bulgaristan'a döndükten hemen sonra komünist partinin ve komünistlerin egemenliğindeki Vatan Cephesi hükûmetinin başına geçti. Bulgaristan Halk Cumhuriyeti'nin kurulmasına liderlik etti.

2 Temmuz 1949'da Moskova yakınlarında öldü.

Dış bağlantılar
 Georgi Dimitrov Biyografisi

Kaynakça

1882 doğumlular
1949 yılında ölenler

Georgi Dimitrov


Bilgi işlemde tarayıcı, bir resmi, yazılı dokümanı, el yazısını veya bir objeyi analiz ederek sayısal ortama aktaran araç. Günümüzde tarayıcılar genellikle CCD veya CIS algılayıcı kullanmaktadır. Eski davul tarayıcılarda foto çoğaltıcı tüpler de kullanılmıştır.

Çeşitleri
 El tarayıcıları (handheld)
 Düz yataklı tarayıcılar (flatbed)
 Tamburlu tarayıcılar (drum):
Bu tip tarayıcılar ismini üzerine monte edilen ve yazılı dokümanı aktarmayı sağlayan şeffaf akrilik silindirden alır. Tamburlu    tarayıcıların en önemli özelliği; aralık boyutunu ve taradığı yazılı doküman örneğinin büyüklüğünü kontrol yeteneğidir. Siyah-beyaz ve renkli negatif orijinalleri tararken aralık ve örnek büyüklüğünü ayrı ayrı kontrol etmesi film çizgisini düzgünleştirir.
 Film tarayıcıları (dia ve negatifleri sayısallaştırmak için)
 Çoklu doküman tarayıcıları  (ADF)
 Tekli sayfa beslemeli tarayıcılar (Sheetfeed)
 Planeter tarayıcı (kitap tarama amaçlı)
 Robotik tarayıcılar (kitap tarama amaçlı)

Galeri

Tarayıcı


Vardan Areveltsi (; Vardan Răsăriteanul, c. 1198 – 1271) a fost un istoric, geograf, filozof și traducător armean. Pe lângă faptul că a înființat numeroase școli și mănăstiri, a lăsat în urmă o contribuție bogată la literatura armeană. Este bine cunoscut pentru scrierea Havakumn Patmutsyun (Compilație istorică), una dintre primele încercări de scriere a unei istorii a lumii de către un istoric armean.

Note

Legături externe
  Traducerea în engleză a lucrării "Compilație istorică"
Decese în 1271
Istorici armeni

Vardan Areveltsi


Arthur Gustaf Henrik Stille (født 16. juli 1863 i Osby, død 19. april 1922 i Lund) var en svensk historiker.

Liv og gerning
Stille blev student i 1881, dr.phil. i 1889, docent i historie ved Lunds Universitet i 1892 og professor i 1908. Hans virksomhed som historiker var i sin art banebrydende; han var nemlig den første i Sverige, som tog krigshistorien op til virkelig videnskabelig behandling med udnyttelse af topografiske, strategiske og taktiske synspunkter.

I en række monografier har han indgående udredet alle de vigtigere felttog inden for det sydlige Sveriges nuværende grænser:
 "Fälttågen i Skåne 1676—79" (Svensk historisk tidskrift, 1901),
 Kriget i Skåne 1709—10 (1903),
 "Fälttåget i Skåne och Halland 1657" (Historisk tidskrift för Skåneland, 1904—08),
 "De ledande idéerna i krigsföringen i Norden 1563—70" (Lunds Universitets årsskrift, 1918),
 Saxo's skånska stridsskildringar (Vitt. hist.- och antikvarisk-akademiska handlingar, 1923).

Af største betydning for den senere Karl XII's forskning blev også Karl XII's fälttågsplaner 1707—09 (1908), det første videnskabelig underbyggede forsøg på at forstå Karl XII som feltherre. I sine senere år arbejdede S. med undersøgelser over Karl XII's tyrkiske år; han nåede kun at få publiceret den udmærkede oversigt "Karl XII och Porten 1709-14" (i: Karl XII. Till 200-årsdagen av hans død . . ., udg. af S. E. Bøving, 1918).

Han var en fremragende kender af de skånske landskabers historie.

Kilder

Historikere fra Sverige
Professorer fra Sverige
Ansatte ved Lunds Universitet
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige
Svenskere i 1800-tallet
Svenskere i 1900-tallet

Arthur Stille


Gebze (Antik dönem adları: Dakibyza ve Libyssa), Kocaeli'nin bir ilçesidir. Marmara Bölgesi'nin önemli sanayi merkezlerinden biridir.

Tarihçe
Kayıtlara göre Gebze, MÖ IV. yüzyılda kurulmuştur. Gebzenin de içinde bulunduğu, Bitinya bölgesinin bilinen en eski tarihi, MÖ XII. yüzyıla kadar dayanır. Asya ile Avrupa kıtaları arasındaki en önemli geçit yeri olan Kocaeli Yarımadası ya birçok ulusun yurdu ya da gelip geçtikleri, uygarlıklarından izler bıraktığı bir yer olmuştur. Bilinen ilk ulus göçünü de MÖ 12. yüzyılın başlarında Frigler yapmıştır. Boğaz yoluyla Yarımada'ya gelen Frigler, buradan Anadolu'ya dağılmışlardır.

Bugün Gebze'nin olduğu yerde, MÖ 278-255 yılları arasında Kral I. Nicomedes'in egemenliğindeki Bitinya Krallığı dönemindeki Dakibyza ve Libyssa adında yerleşmeler vardı. Bu yerleşim alanlarının araştırmalara konu olmasının en önemli nedeni ise, ünlü Kartacalı komutan Hannibal'ın krallık döneminde burada yerleşmiş olmasıdır. Hannibal, Zama Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra ülkesinde itibar görmemiş ve Bitinya Krallığı´na iltica etmek zorunda kalmıştır. Hannibal'ın mezarı Gebze TÜBİTAK Yerleşkesi içerisinde bulunmaktadır.

Evliya Çelebi 1640 yılında Gebze'ye yaptığı seyahatte 1000 kadar bağlı ve bahçeli eski tarz evin bulunduğunu söyler.

Coğrafya
Gebze, Marmara Bölgesinde İzmit Körfezi'nin Kuzey Batısında yer alan ve Kocaeli iline bağlı olan zengin bir tarihi geçmişe sahip, ekonomisi büyük oranda sanayiye dayalı, Türkiye'nin hızla gelişen ve büyüyen bir ilçesidir. Doğusunda Dilovası ilçesi, batısında Darıca, Çayırova, İstanbul iline bağlı Pendik ve Tuzla ilçeleri, Kuzeyde ise İstanbul iline bağlı Şile ilçesi yer almaktadır. Gebze'nin yüzölçümü, 426.29km² olup, rakım ise ilçe merkezinde 190 metredir.

İklim
Akdeniz ve Karadeniz iklimleri ve zamanla Karasal İklim özelliklerini yansıtır. İlçede yazlar sıcak ve az yağışlı, kışlar yağışlı ve görece ılık geçer. Yıllık yağış miktarı 565 mm'dir.

Nüfus
1997 nüfus sayımı sonuçlarına göre Kocaeli ilinin toplam nüfusu 1.175.190, Gebze'nin nüfusu 402.916 kişidir. 1997 sayımlarına göre ilçe Kocaeli ili toplam nüfusunun %34,28'ini oluşturmaktadır.
Türkiye'de genel nüfus artış oranı 1965-1997 yılları arasında %100,8 iken, Gebze'de bu artış %111,8 olmuştur.
2008 yılından yerel seçimlerden önceki nüfusu 500.000 bin kişinin üzerindeyken seçimlerden önce Gebze'nin semtleri Darıca, Çayırova ve Dilovası ilçe olup Gebze'den ayrıldılar. TÜİK tarafından yapılan ADNK'a göre 2020 yılı sonunda Gebze ilçe nüfusu 392.945 olmuştur. Gebze bölge nüfusu ise 799.075 olmuştur.

Ekonomi
Gebze Kocaeli'nin bir ilçesi olsa da gerek iş hayatı gerekse özel yaşam bakımından İstanbul'a diğer İstanbul ilçeleri kadar bağımlı bir görüntü sergilemektedir. İstanbul'a çok yakın olması Gebze'nin hızlı gelişmesine adeta İstanbul'un sanayi şehri olmasını beraberinde getirmiştir. Gebze, Çayırova ve Darıca ile İstanbul ilçeleri tam anlamıyla birleşmişlerdir.

Türkiye, ekonomik gelişmişlik bakımından altı gruba ayrılmıştır. I. derece gelişmiş iller İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa, Kocaeli ve Yalova'dır. Bu bağlamda Gebze, Türkiye'nin ekonomik açıdan en gelişmiş altı ilinden birinde bulunmaktadır.  Gebze ayrıca Kocaeli ili GSYİH'sının %33,7'sini oluşturur. Gebze ayrıca Türkiye GSHİY'sının %1,69'unu üretmiştir. Gebze Organize Sanayi Bölgesi ilçe sınırları içerisinde bulunmaktadır.

Turizm
Gebze, turizm konusunda sanayi kollarının gölgesinde kalmış bir ilçedir. İlçenin başlıca turizm noktaları Çoban Mustafa Paşa Külliyesi, Hannibal Mezarı, Ballıkayalar Tabiat Parkı, Osman Hamdi Bey Evi ve Müzesi'dir. İlçede bulunan tek müze, Eskihisar'daki Osman Hamdi Bey Evi ve Müzesi'dir. İlçe sınırları içerisinde Ballıkayalar ve Gazilerdağı olmak üzere iki adet tabiat parkı bulunmaktadır.

Spor
2022-2023 sezonu itibarıyla futbolda ilçeyi Bölgesel Amatör Lig'de Gebzespor ile Gebze Tayfunspor temsil edecek olup, voleybolda da Gebze Gençlik Hizmetleri Spor Kulübü ise erkek voleybol takımı ile Türkiye Erkekler Voleybol İkinci Ligi'nde, kadın voleybol takımı ile ise Türkiye Kadınlar Bölgesel Voleybol Ligi'nde temsil edecektir.

Gebze'de Yerel Medya
Gebze'de 6 yerel radyo kanalı bulunmaktadır. Gebze'den yayın yapan yerel radyolar coğrafi konumu gereği Kocaeli genelinden, İstanbul'un Anadolu yakasındaki ilçelerinden, Yalova'dan, Bursa'nın Orhangazi ve İznik ilçelerinden de dinlenebilmektedir. Türkiye'de ilçe durumunda Türkiye Gazeteciler Cemiyetine kayıtlı olan tek ilçe Gebze'dir. Gebze Gazeteciler Cemiyeti bünyesinde yerel radyo, günlük yerel gazete, yerel haber siteleri bulunmaktadır.

Gebze'deki yerel radyolar

Tempo FM (87.9)

Radyo Gül (91.7)

Gebze FM (95.3)

Mesaj FM (98.9)

Radyo Mavi (101.9)

Radyo Trend (104.3)

Ayrıca Gebze'de Gebze Gazetesi, Yenigün, 41havadis Gazetesi, mikrofon haber,  gibi günlük yerel gazete ve haber siteleri bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
Çoban Mustafa Paşa Külliyesi
Ballıkayalar
Eskihisar
Gebze

Resim galerisi

Kardeş şehirler
  Karakol, Issık Göl, Kırgızistan
  Garove, Somali
  Samuil, Razgrad, Bulgaristan
  Pilea, Selanik, Yunanistan
  Oeiras, Lizbon, Portekiz
  Studenicani, Makedonya
  Tyulyachi , Tataristan, Rusya
  Kiseljak, Bosna-Hersek
  Selçuk, İzmir, Türkiye
  Silvan, Diyarbakır, Türkiye
  Değirmenlik, K.K.T.C.

Kaynaklar ve dipnotlar

Dış bağlantılar

Gebze


Adetomyrma is a genus of ants endemic to Madagascar. Workers of this genus are blind. The type species Adetomyrma venatrix was described in 1994, with the genus being an atypical member of its tribe, the Amblyoponini. This tribe includes the Dracula ants, members of which can feed on the hemolymph of larvae and pupae.

Taxonomy
Adetomyrma was first described as a Malagasy endemic monotypic genus by Ward in 1994. Ward (1994) assigned this genus to Amblyoponini within the subfamily Ponerinae on the basis of the worker morphology of the type species Adetomyrma venatrix. Later, Bolton (2003) raised this tribe to subfamily status as Amblyoponinae.

Biology
The colonies, the first of which was found in a rotting log, may contain as many as 10,000 workers, winged males and several wingless queens (the majority of ant species feature winged queens). The workers use venom to stun their prey which are brought back to the colony for the larvae to feed upon. The colour of the winged males, a darker orange than the workers, suggests they disperse by flying to other colonies before mating.

Known species
Adetomyrma aureocuprea Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma bressleri Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma caputleae Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma cassis Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma caudapinniger Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma cilium Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma clarivida Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma goblin Yoshimura & Fisher, 2012
Adetomyrma venatrix Ward, 1994

References

External links

Amblyoponinae
Ant genera
Blind animals
Hymenoptera of Africa
Endemic fauna of Madagascar

Adetomyrma


Sammenslutningen af liberale og venstreorienterede (islandsk: Samtök frjálslyndra og vinstrimanna) var et islandsk politisk parti, dannet af udbrydere fra Folkealliancen (Alþýðubandalagið) i 1969.

Hovedmændene bag partiet var Folkealliancens stifter og formand 1956-68 Hannibal Valdimarsson og altingsmanden Björn Jónsson, der begge var modstandere af folkealliancens omdannelse fra et brdet valgforbund af venstreorienterde og socialliberale NATO-modstandere til et egentligt socialistisk parti i 1968.

Partiet blev stiftet i efteråret 1969 med Hannibal Valdimarsson som formand og Bjarni Guðnason som næstformand.

Ved altingsvalget 1971 fik partiet fem mandater. Sammenslutningen deltog derefter i Ólafur Jóhannessons regering 1971-74 sammen med Fremskridtspartiet og Socialdemokraterne, hvor de fik to ministerposter, der tilfaldt med Hannibal Valdimarsson (1971-73), Björn Jónsson (1973-74) og Magnús Torfi Ólafsson (1971-74). Bjarni Guðnason opsagde imidlertid sin støtte til ministeriet i 1973. I maj 1974 forlod Björn Jónsson regeringen og gik sammen med Hannibal Valdimarsson og Karveli Pálmason i opposition, hvilket gjorde, at regeringen mistede sit flertal og måtte udskrive nyvalg. Vælgerne straffede Sammenslutningen ved at reducere partiet til to mandater, hvoraf den ene var Magnús Torfi Ólafsson, der var forblevet i regeringen.

Partiet stillede op til altingsvalget 1978, men kom ikke ind og blev kort efter nedlagt. Dets største langvarge betydning var sandsynligvis, at den senere formand for Folkealliancen og præsident gennem tyve år Ólafur Ragnar Grímsson og senere formand for Islands Socialdemokratiske Parti og mangeårige udenrigsminister Jón Baldvin Hannibansson begge fik deres politiske debut i Sammenslutningen, da de blev valgt som suppleanter til Altinget i 1974, og begge var indkaldt i længere tid i første halvdel af valgperioden. Ólafur Ragnar var desuden forretningsfører for partiet 1974 til 1976.

Valgresultater

Altingsmænd
 Hannibal Valdimarsson (1971-74)
 Björn Jónsson (1971-74)
 Magnús Torfi Ólafsson (1971-78)
 Bjarni Guðnason (1971-74)
 Karvel Pálmason (1971-78)

Noter

Tidligere politiske partier i Island
Socialistiske partier


Blåhalet biæder (Merops philippinus) er en skrigefugl, der lever i det sydlige Asien - fra Indien til Ny Guinea.

Noter
  Netfugl.dk
  Avibase - the world bird database

Biædere
Fugle fra Ny Guinea
Fugle fra Sydasien
Fugle fra Sydøstasien

Blåhalet biæder


All Pigs Must Die est un groupe de punk hardcore américain, originaire de Boston, dans le Massachusetts.

Biographie
Le groupe est formé en 2010 et se compose du batteur Ben Koller (Converge), du chanteur Kevin Baker (The Hope Conspiracy) et des membres de Bloodhorse Matt Woods et Adam Wentworth, respectivement à la basse et à la guitare électrique. La même année, un EP éponyme sort sur Nonbeliever Records. Plus tard dans l'année, ils commencent à travailler sur leur premier album avec Kurt Ballou. Après avoir signé un contrat de disque avec Southern Lord en 2011, l'album  sort en été de la même année, suivi d'un deuxième album en été 2013, à nouveau produit par Ballou, sous le nom de . En 2016, le groupe se produit entre autres au Hellfest.

Les singles  et  sont extraits du troisième album , sorti le . Sur cet album, la formation passe à un quintette avec l'arrivée du guitariste Brian Izzi (Trap Them). L'enregistrement de l'album a lieu au studio GodCity de Kurt Ballou. Izzi avait rejoint le groupe en 2017, All Pigs Must Die ayant déjà entretenu une relation étroite avec Trap Them les années précédentes. La même année, le groupe joue également pour la première fois à l'étranger.

Style musical
Dans la biographie du groupe sur southernlord.com, Slayer, Trouble, les anciens Morbid Angel, GISM, Jesus Lizard, Bathory, les vieux Ulver, les vieux Sepultura, les philosophes Friedrich Nietzsche et Martin Heidegger, le naturaliste Charles Darwin, les sentiments de pessimisme, de peur, de haine et de paranoïa ainsi que le THC sont cités comme influences. Gregory Heaney d'AllMusic écrit à propos du groupe qu'il joue un mélange de heavy metal, de D-beat et de punk hardcore.

Wolf-Rüdiger Mühlmann de  décrit  comme un mélange agressif de Discharge et d'Entombed. Il recommande cette musique aux fans de death metal, de crustcore et aux « thrashers qui, à cause de diverses chapelles néo-musulmanes, ont oublié que leur musique préférée tue, sabre et hache tout ». Dans une édition ultérieure, Mühlmann a écrit à propos de  que tout ce qu'il avait aimé dans l'album précédent avait soit partiellement, soit complètement disparu. On se concentre davantage sur le death metal et moins sur le punk et le punk hardcore, et les éléments rock 'n' roll ont presque complètement disparu. Pour le reste, on trouve, à côté de quelques chansons lentes, du grindcore et du heavy metal agressifs, certes parfaits sur le plan technique, mais joués sans émotion. D'un point de vue stylistique, le groupe est comparable à Hierophant. Gretha Breuer, du même magazine, qualifie  de metal-punk aux multiples facettes, « dans lequel on trouve de nombreuses idées et des modèles étrangers au genre ». L'album est un mélange de chansons épiques longues de cinq minutes et de chansons courtes et percutantes. Dans l'interview de Breuer, un numéro plus tard, le groupe déclare qu'il considérait  comme son album le plus dynamique à ce jour. L'arrivée d'Izzi permet de conquérir « beaucoup plus de terrain sur le plan sonore ». Les musiciens seraient influencés par différents musiciens, artistes, écrivains et cinéastes, chaque membre étant plus ou moins à l'aise avec l'influence des autres.

Joachim Hiller du fanzine  classe  dans la catégorie crustcore. Les textes abordent des thèmes comme l'athéisme et les génocides dans le tiers monde. L'album contient des « orgies de coups » entraînantes et convient aux personnes qui aiment écouter du « hardcore ultra dur, extrêmement rapide et apocalyptique », les chansons étant « dépourvues d'éléments metal gênants ». Dans une édition ultérieure, Hiller avait fait la critique de  et a décrit la musique comme étant sans compromis, très agressive et une « orgie de balles nihilistes ». Pour lui, le groupe est l'évolution logique du crustcore des années 1980 et 1990 vers un « hybride metal-hardcore ».

Anzo Sadoni du  classe  dans la catégorie du deathgrind extrême, mais qui tombe aussi souvent dans le doom metal et le sludge. Les chansons sont variées et ne se ressemblent pas. L'ambiance est nihiliste et noire. En résumé, il ne s'agit pas d'un « album pour les metalleux du week-end et les routards du death metal qui pensent que Debauchery est une merde extrême ». Quatre ans plus tard, Christina Wenig fait la critique de  et constate que le groupe est plus varié qu'auparavant, avec une musique « profondément noire, méchante et impie ». Dans l'ensemble, elle a relevé des éléments de punk hardcore, de grindcore, de sludge, de death metal et de thrash metal.

Discographie
 2010 :  (EP, Nonbeliever Records)
 2011 :  (album, Southern Lord Records)
 2012 :  (EP, Nonbeliever Records)
 2013 :  (EP, Nonbeliever Records)
 2013 :  (album, Southern Lord)
 2017  :  (album, Southern Lord)
 2017 :  (EP, auto-production)

Notes et références

Groupe américain de deathgrind
Groupe américain de punk hardcore
Groupe américain de sludge metal
Groupe musical formé en 2010

All Pigs Must Die


Edith Mae Savage-Jennings ( - ) est une figure américaine de la défense des droits civiques au New Jersey. Elle est surtout connue pour avoir accompagné l'engagement de Martin Luther King Jr.

Elle a été invitée à la Maison-Blanche sous tous les Présidents des États-Unis, de Franklin D. Roosevelt à Barack Obama. Edith Mae Savage-Jennings a été intronisée au New Jersey Women's Hall of Fame en 2011.

Biographie

Jeunesse
Edith Mae Savage est née en 1924 à Jacksonville, en Floride. Elle fait partie d'une famille qui compte six enfants. Ses parents sont morts quand elle avait deux ans. Après la mort de ces derniers, Savage et ses frères et sœurs sont allés vivre avec leur tante, qui a déménagé avec eux dans le New Jersey.

À , Savage rencontre la Première dame Eleanor Roosevelt ayant été choisie pour recevoir les fleurs de la Première dame au nom de la Fédération des clubs de femmes de couleur de l'État du New Jersey. Bien qu'on lui ait dit de ne pas parler, Savage a remercié Eleanor Roosevelt, et elles ont par la suite entretenu une correspondance jusqu'à la mort de la seconde.

À , elle a rejoint la National Association for the Advancement of Colored People (NAACP).

Figure des droits civiques
À , Edith Savage a refusé de s'asseoir sur le balcon du Capital Theatre à Trenton, dans le New Jersey, qui était l'espace désigné pour les Noirs. Elle travaille dans le cadre de son premier emploi auprès du shérif, où elle a continué à dénoncer les discriminations.

En 1957, alors que Savage collecte des fonds pour la Southern Leadership Conference de Martin Luther King Jr, elle le rencontre pour la première fois. King et sa femme, Coretta Scott King, sont devenus des amis proches de Savage. Après la mort de Martin Luther King, Edith Savage a travaillé avec Coretta King pour fonder le King Center.

En 1964, Edith Savage et la future première dame du New Jersey Helen Meyner partent en mission présidentielle pour favoriser l'intégration des afro-américains dans une école située dans le Mississippi. Savage et Meyner ont rencontré les femmes de la région dans le but de les convaincre de permettre la fin de cette ségrégation scolaire. Plus tard cette même année, elle organise la coalition démocrate du New Jersey.

En 2017, elle a été conférencière à la Marche des femmes de Trenton.

Autres activités
Savage est la coordinatrice de la Mid-Atlantic States Poor People's Campaign du SCLC en 1968.

Jimmy Carter l'a nommée déléguée américaine à la Conférence mondiale des femmes à Houston, au Texas, en 1977.

En plus de promouvoir les droits civiques, Edith Savage est engagée dans la lutte contre les problèmes de la communauté afro-américaine passant par l'éducation. Elle défend l'importance de la parentalité et du mentorat pour donner aux enfants des modèles.

Vie privée
Le 28 octobre 1993, Edith Savage a épousé C. Donald Jennings. Rosa Parks est présente au mariage et Coretta Scott King a été  demoiselle d'honneur. Son mari est décédé le 19 juin 2011 à l'âge de .

Mort
Savage est décédée le 12 novembre 2017 à son domicile de Trenton, à l'âge de .

Récompenses et honneurs
Savage a reçu plus de 100 prix et distinctions pour son travail en faveur des droits civiques. Elle a été intronisée au New Jersey Women's Hall of Fame en 2011. La ville de Trenton a proclamé que le 19 février 2016 serait la Journée Edith Savage-Jennings.

Savage a été invité à la Maison Blanche sous tous les présidents des États-Unis, de Franklin Delano Roosevelt à Barack Obama.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Afro-Américains
 Ségrégation raciale aux États-Unis
 Martin Luther King
 Centre Martin Luther King Jr. pour le changement social non violent
 Conférence du leadership chrétien du Sud
 Mouvement américain des droits civiques
 Rosa Parks

Naissance en mars 1924
Naissance à Jacksonville (Floride)
Militante afro-américaine
Membre de la National Association for the Advancement of Colored People
Décès en novembre 2017
Décès à Trenton
Décès à 93 ans

Edith Savage-Jennings


قائمة بطولات دورة رولان غاروس لعام 1983:

الكبار

فردي الرجال

 يانيك نواه هزم  ماتس ويلندر، النتيجة:6-2, 7-5, 7-6

فردي السيدات

 كريس إيفرت للويد هزمت  ميما جاشوفيتش، النتيجة:6-1, 6-2

زوجي الرجال
 أندرياس جارايد و هانس سايمونسن هزما  مارك إدموندسن و شيروود ستيورات، النتيجة:7-6(4), 6-4, 6-2

زوجي السيدات
 روزالين فايربانك و كاندي رينولدز هزمتا  كاثي جوردان و أن سميث، النتيجة:5-7, 7-5, 6-2

زوجي مختلط
 باربرا جوردان و إيليوت تيلتشر هزما  ليزلي ألين و تشارلس ستود، النتيجة:6-2, 6-3

مراجع

باريس في 1983
أحداث مايو 1983 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 1983 الرياضية في أوروبا
الجائزة الكبرى للتنس في 1983
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة حسب السنة
رياضة فرنسية في 1983
كرة المضرب في 1983
كرة مضرب فرنسية في 1983

دورة فرنسا المفتوحة 1983


HAMLET (de Human Alfa-lactalbumina Made LEthal to Thumor cells) é um complexo entre alfa-lactoalbumina e ácido oleico que demonstrou ser eficaz na indução de apoptose em células tumorais. HAMLET é um potencial agente quimioterápico.

História

Catharina Svanborg, imunologista da Universidade de Lund, e seu aluno Anders Håkansson começaram a experimentar em 1992 com leite humano, micróbios e células em pesquisas de rotina. Por acaso, eles observaram como as células cancerosas isoladas diminuíam em contato com o leite. Eles formaram uma equipe de estudantes de tese para investigar a descoberta e procurar o mecanismo e o componente que a causa.

Em 1995, Håkansson encontrou um composto isolado em uma fração do leite humano que induzia o que parecia ser a apoptose em carcinoma de pulmão humano, bactérias pneumocócicas e outros patógenos, deixando as células saudáveis inalteradas. Foi a cura perfeita nesse caso. O vice-presidente da American Cancer Society viajou para a Suécia e concedeu-lhes uma bolsa para continuar pesquisando o câncer. A empresa HAMLET Pharma foi criada para explorar o composto.

O componente ativo responsável pela atividade tumoricida, um complexo de alfa-lactoalbumina e ácido oleico, foi encontrado em 2000.

Composição
A alfa-lactoalbumina humana endógena serve como cofator na síntese da lactose, mas não possui propriedades tumoricidas. A alfa-lactoalbumina deve ser parcialmente implantada para permitir a liberação do íon cálcio e sua substituição por uma molécula de ácido oleico. A conformação parcialmente dobrada é essencial para a citotoxicidade de HAMLET. O ácido oleico é necessário para estabilizar esta molécula no estado parcialmente desdobrado. Nos últimos anos, a estrutura, função e aplicações clínicas do HAMLET estão sob investigação.

Mecanismo de ação
HAMLET executa ataques em muitas organelas celulares diferentes, incluindo mitocôndrias, proteassomas e histonas, e interfere em processos celulares como a macroautofagia. HAMLET demonstrou se ligar à superfície celular e invadir rapidamente as células, e as células tumorais absorvem muito mais proteínas do que as células saudáveis e diferenciadas.

Um dos alvos mais proeminentes de HAMLET, uma vez dentro da célula, são as mitocôndrias. A microscopia eletrônica revelou danos físicos às membranas mitocondriais. Outro alvo do HAMLET é o proteassoma. 26S são ativados em resposta a grandes quantidades de proteína HAMLET implantadas no citoplasma, mas a degradação de HAMLET pelo proteassoma é extraordinariamente lenta. No entanto, a inibição do proteassoma por si só não parece ser responsável pela morte celular induzida por HAMLET, uma vez que os inibidores de proteassoma demonstraram reduzir a citotoxicidade de HAMLET. O HAMLET também tem como alvo o núcleo, onde interage com as histonas para interferir nos processos de transcrição.

As células HAMLET mostraram as características fisiológicas da macroautofagia, um processo no qual os componentes celulares são sequestrados em vesículas de membrana dupla que se fundem com lisossomos para degradação. HAMLET e células sob condições de privação de aminoácidos (um iniciador da macroautofagia) mostraram padrões de expressão semelhantes de proteínas autofagocitóticas e responderam igualmente bem à adição de inibidores da macroautofagia.

Pesquisa

Adjuvante antibiótico
Embora HAMLET sozinho não seja ativo contra a maioria das bactérias, quando está presente junto com antibióticos, HAMLET pode ajudar. Especificamente, HAMLET pode fazer com que as bactérias MRSA sejam sensíveis à meticilina, vancomicina, gentamicina e eritromicina .

Tumores
Pesquisas estão em andamento para determinar se isso poderia ser um possível tratamento para o câncer. Modelos animais de glioblastoma têm sido estudados com sucesso. O primeiro teste humano da terapia foi em crescimentos benignos da pele (verrugas) e mostrou resultados positivos sem efeitos colaterais.

Está sendo estudado em carcinomas de pulmão, garganta, rim, cólon, bexiga, próstata e ovários, bem como em melanomas, glioblastomas e leucemias. Um estudo de câncer de bexiga em um modelo animal descobriu que ele causou a eliminação de células cancerígenas TUNEL -positivas na urina, sem efeitos colaterais adversos em células saudáveis.

Audiovisuais
A BBC apresenta Howard Cohen como um físico-teórico americano com câncer de próstata diagnosticado em 1999 que decidiu iniciar uma dieta com ingestão de leite materno após ler trabalhos sobre HAMLET. Anders Håkansson mencionou que, por se tratar de um complexo proteico, a maior parte é digerida no estômago, e não se sabe quanto do composto pode atingir um tumor. Cohen apareceu em vários telejornais dos EUA e em 2020 participou do programa (Un)Well da Netflix sobre leite humano. O programa aborda as várias práticas de consumo de leite humano em adultos, incluindo compras online não regulamentadas e seu uso por fisiculturistas por supostos benefícios não comprovados.

A HAMLET Pharma também fez vários audiovisuais como 'This is HAMLET' .

 ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ ↑ </div>

Ligações externas

 This is HAMLET - The movie - YouTube
 (Um) Bem - Série de Documentários Netflix Capítulo 3 sobre leite materno humano.

Complexos proteicos
Tratamentos contra o cancro
Pesquisa médica

HAMLET


Adana Arkeoloji Müzesi (Adana Müzesi), günümüzde Seyhan ilçesinin Döşeme Mahallesi'ndeki eski Millî Mensucat Fabrikası'ndaki müze kompleksinde hizmet veren müze.

Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk müzelerinden biri olarak 1924'te kurulmuştur; Türkiye'nin en eski on müzesi arasında yer alır.  2017 yılında itibaren Millî Mensucat Fabrikası'ndaki müze kompleksi içinde hizmet verir.

Prehistorik dönemden itibaren insanlığın yaşam serüveninin bilgi metinleri, görseller, diaromalar ve canlandırmalar eşliğinde anlatıldığı sekiz salon içerir.

Hatti Fırtına Tanrısı Tarhunda'ya ait taş heykel, Anadolu hiyeroglif yazıtlı stel, Babil steli,  Roma dönemine ait mermer Antropoid Lahit ve Akhilleus Lahti ile Seyhan ilçesinde denizden çıkarılan bronz erkek heykeli sergilenen önemli eserlerdendir.

Geçmişi

Kuruluşu
Adana Arkeoloji Müzesi, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanından hemen sonra 1924 yılında Adana Eski Eserler Müzesi adıyla kurulmuştur. Türkiye'nin en eski on müzesinden birisidir.

Müze koleksiyonu ilk olarak çevredeki sütun başlıkları ve lahitlerin Polis Dairesinde toplanmasıyla oluşturuldu.  Müzenin kurulması görevi Alyanakzade Halil Kamil Bey'e verildi. Müze, 1928'de Taşköprü'nün başında bulunan Cafer Paşa Camii'in medresesinde ziyarete açıldı.

Kuruköprü'deki Rum Kilisesi
Bir süre sonra medresesinin yıkılmasının ardından müze, Kuruköprü mahallesindeki Rum Anıt Kilisesi'ne taşındı ve "Adana Müzesi" adıyla hizmet verdi. Müze müdürü Rıza Yalgan'ın çalışmaları sonucu 1935'te Çukurova'nın etnografyasını anlatmak amacıyla müzeye yeni bir bölüm eklendi. Böylece müze, "Adana Arkeoloji ve Etnografya Müzesi" oldu.

Reşatbey Mahallesi'ndeki müze binası
1966'da Reşatbey mahallesinde yeni bir müze binasının yapımı başladı. Bina tamamlanınca arkeolojik eserler yeni müze binasına taşındı. Adana Arkeoloji Müzesi, 5 Ocak 1972'de açılışı yapılan müze binasında 30 yıl kadar hizmet verdi.

Kuruköprü'deki bina ise bir süre müze deposu olarak kullanıldıktan sonra 1983'teki restorasyon çalışmalarının ardından Etnografya Müzesi olarak hizmete vermiştir.

Adana Müze Kompleksi'ne  taşınması
Adana'da kentin  ilk fabrikalarından biri olan  Milli Mensucat Fabrikasının 2013'te bir müze kompleksi olarak kullanılmak üzere restore edilmesine karar verilmiştir.  2017'de restorasyonun ilk etabı tamamlandığında  Adana Arkeoloji Müzesi, bu yeni müze kompleksine taşındı. Müze, yeni binasında 18 Mayıs 2017 tarihinde ziyarete açıldı.

Restorasyonun ikinci etabı, 2018'de tamamlandı ve Mozaik Teşhir Salonu ziyarete açıdı. Bu alanda, Roma dönemine ait Roma dönemlerine tarihlenen 16 mozaik yer alır.

Eserler

Adana Arkeoloji Müzesi'nde,  Adana ve çevresinden derlenen arkeolojik eserler ile Gözlükule höyüğü (Tarsus), Yümüktepe höyüğü (Mersin), Karatepe antik kenti, Soğuksutepe gibi höyük ve iskân yerlerinde yapılan arkeolojik kazılarda çıkan eserler ile bulunur. Bu eserler, prehistorik (tarih öncesi), Hitit, Asur, Fenike, Frig, Helenistik, Roma ve Bizans devirlerine ait heykel, kitabe, lahit, stel, mimari parçalar gibi taş eserler, pişmiş topraktan yapılmış çanak, çömlek, çeşitli kaplar, silindirik ve magma mühürleri, madeni paralar ve diğer arkeolojik buluntulardır.

Müzede ayrıca Selçuklu ve Osmanlı devirlerine ait islami eserler ile, giyim kuşama, halk sanatlarına ve el işlerine, yörük çadırlarına ve yörüklerce kullanılan eşyaya ait derlenmiş etnografya malzemesi de yer alır.

Achilles lahidi

1958'de Tarsus'ta bulunup Adana Arkeoloji Müzesi'ne taşınan 3843 envanter sayılı lahit, müzenin önemli eserlerindendir. Lahitin uzun yüzlerinden birinde Truva kahramanlarından Hektor'un ölüsünün fidye karşılığında kurtarılışı, sağda Kral Priamos'un Akhilleus'e yalvarışını, solda kralın arabasından inişini, arkada dragonları tasvir eden kabartmalar görülmektedir.

Tarhunda heykeli
Boğaların çektiği bir araba üzerinde ayakta duran fırtına tanrısını temsil eden 2,5 metre yüksekliğindeki heykel, müzede teşhir edilen önemli eserlerdendir. 1998 yılında Adana'nın Cine köyündeki bir tarlada gömülü olarak bulunmuştur.

Görüntüler

Binalar

Eserler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Adana'daki Müzeler
 T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Adana Arkeoloji Müzesi Bilgi Afişi

Türkiye'deki arkeoloji müzeleri
Seyhan'daki müzeler
1924'te kurulan müzeler
1924'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

Adana Arkeoloji Müzesi


Glaucilândia es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Según el Censo del IBGE del año 2010, su población era de 2964 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Glaucilândia


බිබිලේ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව පළාතේ		 මොණරාගල පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 සේනක බිබිලේ
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

බිබිලේ


Liga Šibenskog nogometnog podsaveza (Prvenstvo Šibenskog nogometnog podsaveza, Podsavezna nogometna liga NP Šibenik) za sezonu 1960./61. je bila liga 3. ranga nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 8 klubova, a prvak je bila Dinara iz Knina.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 7. kolo), odnosno prva utakmica između klubova
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (8. – 14. kolo), odnosno druga utakmica između klubova
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica

Izvori:

Poveznice
 Dalmatinska nogometna zona 1961.
 Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1960./61.
 Prvenstvo Zadarskog nogometnog podsaveza 1960./61.

Izvori
 Dujmović Milorad, Livaja Ante: Nogometni klub Dinara Knin : 1913-2013., Knin, 2013.,  (str. 59)

1960-61
+Šibenik
1960-61 Šibenik

Liga Šibenskog nogometnog podsaveza 1960./61.


Das Arbeitskampfrecht befasst sich mit der Zulässigkeit von Mitteln und Zwecken der Parteien eines Arbeitskampfes.

Siehe im Einzelnen:
 Arbeitskampfrecht (Deutschland)
 Arbeitskampfrecht (Österreich)
 Arbeitskampfrecht (Schweiz)

Arbeitskampfrecht


Jaye Davidson (d. 21 Mart 1968, Riverside), Amerikalı oyuncudur. Gerçek adı Alfred Amey'dir.

Biyografi
Ganalı bir baba ile İngiliz bir annenin oğlu olarak doğdu. İki buçuk yaşına geldiğinde ailesi ile birlikte ABD'den ayrılarak İngiltere'nin Hertfordshire kentine yerleşti. 16 yaşındayken okul hayatını bırakıp ufak tefek pek çok işte çalıştı. 1992 yılında yönetmenliğini Neil Jordan'ın üstlendiği ve üretildiği yıl 6 dalda Oscar ödülüne aday gösterilen Ağlatan Oyun filmiyle ilk kez izleyici önüne çıktı. Bu filmde "Dil" adlı bir transgender karakteri başarıyla canlandırması üzerine 1992 yılında "En iyi yardımcı erkek oyuncu oscar ödülü"'ne aday gösterildi; ama bu ödülü kazanamadı.

1994 yılında Jiggery Pokery adlı bir tv fiminde ve yine aynı yıl yönetmenliğini Roland Emmerich'in üstlendiği Stargate isimli kült bilimkurgu filminde oynadı. Ayrıca 1996 yılında, Robert Leacock'ın çektiği Catwalk adlı bir belgeselde de yer aldı ve aynı yıl aktif aktörlük hayatına son verdiğini açıkladı.

Medyada Jaye Davidson

Yabancı medya
Amerikan yayın organı New Yorker'ın, 15 mart 1993 tarihli sayısında Warren Miller'ın, "Jaye Edgar Hoover Binasında" adlı karikatürü bir ofisi gösterir. Karikatürü anlamak; hem Jaye Davidson'ın, "The Crying Game" filminde, "Dil" adında bir gay-travesti karakteri canlandıran aktör olduğunu hem de John Edgar Hoover'ın son zamanlarda Amerikan ulusal medyası tarafından gay olarak gizli bir hayat yaşadığı şeklinde lanse edildiğini bilmeyi gerektiriyordu.

Öte yandan The Crying Game filmi ve Jaye Davidson'ın bu filmde canlandırdığı karakter, genel itibarıyla sıra dışı ve tartışmalıydı. Bu sıra dışılık, Jaye Davidson'ın 1992 yılında "En iyi yardımcı erkek oyuncu" dalında Oscar'a aday olmasında bile kendini gösterdi ve ünlü bir eleştirmen Davidson'ın Sanat ve Film akademisi (Academy of Motion Picture Arts and Science) tarafından "dışlandığı"nı belirtti. Bir eşcinsel olan Davidson, memleketi Londra'da heteroseksüel olarak biliniyordu ve hatta ödül törenine erkek kılığında mı yoksa kadın kılığında mı katılacağı yönünde dedikodu ve spekülasyonlar bile yapıldı.

Yerli medya
Turkuvaz Dergi Grubu bünyesinde çıkan Sinema dergisi, 2009 yılı Haziran sayısında "Sinema Tarihinin En İyi 75 Erkek Oyuncu Performansı" listesinde, The Crying Game fiminde canlandırdığı "Dil" karakteriyle Jaye Davidson'ı, 60. sıradan vererek, kendisine yönelik aşağıdaki açıklamayı yayımladı:

"Ağlatan Oyun"u ilk izlediğimizde o meşhur sürprizi karşısında ağzımızın açık kalmasının tek sebebi kusursuz senaryosu ve Neil Jordan'ın sinemasal anlatımın her türlü inceliğini kullanan müthiş yönetmenliği değildi. Dil karakteri bize bir kadın olarak tanıtıldıktan sonra, Jaye Davidson'ı perdede gördüğümüz ilk anda akılda hiçbir soru işareti oluşmuyordu. Biz seyirciler filmin ilk yarısı boyunca bu karakteri kadın, ikinci yarısı boyuncaysa erkek olarak kabul ederken, Davidson da bir an bile "kadın kıyafetinde erkek" klişelerine yanaşmıyor, değme oyuncuların bile düşecekleri beklendik tuzakları zarifçe aşıyordu. (Sinema Dergisi, Haziran Sayısı, 2009)

Aktörlük sonrası hayatı
1996 yılında aktif aktörlük hayatına son verdiğini duyuran sanatçı, sinema sektörüne girmeden önceki mesleği olan modacılığa geri döndü. Günümüzde, Londra'da Wald Disney şirketi için çalışmalarına devam eden Elizabeth Emanuel ve David Emanuel çiftinin yanında moda asistanlığı yaparak yaşamını sürdürmektedir.

Filmografi

Yapımında yer aldığı filmler

Ödüller

Akademi Ödülü Adaylıkları

Bafta Ödülü Adaylıkları

National Board of Review Ödülü Adaylıkları

Kaynakça
 Jaye Davidson Unofficial Web Site (dead link as of 1/9/10)

 Jaye Davidson Interviews in Face
 BNet Interview

1968 doğumlular
Kaliforniya doğumlu erkek oyuncular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
İngiliz asıllı Amerikalılar
Gana asıllı Amerikalılar
İngiliz erkek oyuncular
Gana asıllı İngilizler
Birleşik Krallık'ta LGBT kişiler
Gey oyuncular
Yaşayan insanlar

Jaye Davidson


O Museu do Imigrante Polonês é uma instituição cultural em Águia Branca, com o objetivo de preservar e divulgar elementos da cultura e imigração polonesa. Atualmente, é administrado pela Associação Polonesa de Águia Branca, a qual também administra o cemitério polonês.

Contexto
A imigração polonesa para as terras do noroeste capixaba se deu entre 1920 e 1930, já que a ocupação daquele território era de interesse do Estado e da Sociedade de Colonização de Varsóvia. Tal contrato ocorreu em período antecedente à Segunda Guerra Mundial, tendo os imigrantes se assentado nas terras do então município de Águia Branca em 1928.

Na celebração do acordo, o Estado do Espírito Santo ficou com o compromisso de ceder terras (lotes de terras) para ocupação e a Sociedade de Colonização de Varsóvia, ficou responsável por enviar colonos para a ocupação, assim como organizar a distribuição de terra entre eles. Todo o acordo foi celebrado com alguma metodologia organizada para a época, entretanto isto não evitou que os imigrantes enfrentassem o choque da diferença linguística, cultural e climática presente na região, assim como as dificuldades impostas pelo interior (território pouco desbravado). Os poloneses chegaram ao Espírito Santo pelo porto de Vitória e de lá seguiram para Colatina, à qual Águia Branca pertencia à época. De Colatina seguiam em transporte para a atual região. Naquela época os colonos tiveram que arrostar a mata densa, uma realidade que muitos outros imigrantes de diversas nacionalidades enfrentaram ao chegar ao estado.

Águia Branca
Cultura do Espírito Santo (estado)
Museus de migração humana
Relações entre Brasil e Polônia

Museu do Imigrante Polonês (Águia Branca)


90376 Kossuth este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90376 Kossuth este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky și Szabolcs Mészáros. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,07 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 11,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

90376 Kossuth


سبدو مدينة وبلدية تابعة إقليميا إلى ولاية تلمسان الجزائرية. وهي عاصمة دائرة سبدو.

معنى الاسم
اسم زهرة كانت موجودة بكثرة في مدينة سبدو.

يوجد تأصيل تاريخي آخر لحقيقة وماهية كلمة سبدو لماذا سميت بذلك؟ وليبحث في ذلك المحققون وأهل التخصص.وهو أن سبدو في عهد الإستعمار كانوا يسمونها سهب 2 (sehb2) كما كانوا يطلقون تسمية ترني و ترتي2 وهذه الأخيرة حاليا هي تل ترني. و (sehb2) مع مرور الأيام، عند آبائنا الذين كان أكثرهم على الأميّة لا يقرأ ولا يكتب ولا يحسن نطق الفرنسية نطقا صحيحا، صارت الكلمة من سهب2 إلى سبدو، ولأن الفرنسيين في حد ذاتهم لا يقرأون حرف (H)، ويسقطونه نطقا لا كتابة، ولأنه ربما بعد مجيء المثقفين أو المتعلمين بعد الإستعمار في المدينة خاصة في الإدارات المحلية تحولت الكلمة عندهم من "sehb deux" في كتابتها بالفرنسية إلى sebdou ، وفي حال كتابتها بالعربية يكتبونها: سبدو.
و الله أعلم.

الجغرافيا والمناخ
34° 13' 19«شمالا، 1° 15' 35» غربا
فإن سبدو تقع تحت المنحدرات الجنوبية لجبال تلمسان وهي متميزة بهطول للأمطار بمعدل سنوي مما يسمح بزراعة مريحة من الحبوبومختلف الخضراوات إلا أن السقيع والبرودة الشديدة تحد من نوعية الأشجار المغروسة كما تجعل من الزراعة بشيء السهل.
واما المناخ فهو قاس: حارة في الصيف يفوق 40° درجة وبارد في فصل الشتاء مع نزول درجات الحرارة إلى أقل من 0° درجة مما يؤدي إلى سقوط السقيع ليلا.
التطور السريع والمستمر باستقطابها السكان من كل المدن التي حولها طوال النهار وذلك لوجود انشطة اقتصادية كافية هناك، مثل وجود مساحة كبيرة للمنطقة الصناعية 40 هكتار. إلا أنها تأثرت سلبا نتيجة لتحرير الأسواق والمنافسة الغير عادلة مع البضائع القطنية المستوردة...
ومع ذلك، فإن عدد السكان ارتفع من 20.062 إلى 28.781 نسمة في الفترة من 1987 إلى 1998، و 10.370 نسمة تمثل تطور قوي للسكان أي بالمتوسط 5.12 ٪، مما يجعلها تفوق ثلاثة أضعاف النمو الطبيعي. حول مدينة سبدو هناك حاليا أربعة تجمعات سكانية بأعداد صغيرة تراوح ما يقرب 1.000 إلى ما يزيد قليلا على 3.000 نسمة في حين في عام 1987 لم يكن هناك سوى تجمعين اثنين.

التاريخ

كانت قاعدة متقدمة للحامية العثمانية ونظرا لموقعها الاستراتيجي كونها بلدة كبيرة وبوابة للصحراء كانت دوما هدفا للأطماع حيث أن السيطرة عليها هي سيطرة على الطرق التي تربط الشمال الغربي للجزائر بالجنوب الغربي كله ويسيطر على البوابة الأمامية للجنوب الصحراوي ولهذا فقد أسس فيها الأمير عبد القادر قلعته المشهورة والتي حولتها فرنسا إلى ثكنة عسكرية ومدينة سبدو غنية بالتقاليد العربية والبربرية التي لا يزال أهالي المنطقة يحافظون عليها إلى اليوم وقد وقف سكان هذه المنطقة في وجه الاستعمار بشراسة وخاصة أولاد ورياش من أفرادها الكثير في ميدان الشرف وقد أسست فيها جمعية للعلماء المسلمين في ثلاثينيات القرن الماضي على يد الشيخ البشير الإبراهيمي والتي أعيد فتحها للتعيم الأصيل في يناير 2010.

التركيبة الاجتماعية للمدينة
من أوائل السكان الذين سكنوا المنطقة هم قبائل بني حبيب البربرية لتظهر بعد ذلك مجموعات سكانية أخرى وهم قبيلة البخايتة التي استقبلت الولي الصالح ورياش هذا الولي الذي أنجب حفص وأيوب ومومن وعيسى وهم أجداد الأعراش أولاد مومن وأولاد أيوب وأولاد بوحفص وأولاد زيعيسى وزي هي مرادف لسي والتي تعني السيد بالزناتية وهم الأعراش الأصلبون للمنطقة ثم جاء الولي الصالح الشريف النسب السي الطاهر والذي استقر بالمرجة بعد أن ضيفته قبيلة البخايتة وصاهرته بتزويجه امرأة حمبختاوية وبعد ذلك جاءت قبيلة من معسكر من بني شقران واستقرت بمنطقة مقنافة وهم عرش المقانفة الأحرار ثم مجموعة نازحة من فليتة وفليتة قبيلة معروفة بنواحي غليزان واستقرت بدرمام وهم الآن يسمون أولاد حليمة نسبة لحليمة الفليتية الطاهرة التي ربت أيتاما بعد فقد والدهم بالمرض فعرفو بها ليأتي بعد ذلك رجل اسكافي واستقر بالفرش والإسكافي بللغة الزناتية هو العتاتي وسموا أولاده في ما بعد بالعاتيت ثم ظهرت قبائل بنومرناين وقبائل أخرى أصبحت ورياشية بالمصاهرة والجوار وكان ذلك حسب الدراسات في القرن الثالث عشر وقد بايع أولاد ورياش الأمير عبد القادر تحت شجرة المغراوي والتي أحرقتها فرنسا في ما بعد نظرا لرمزبتها وقد عرقت القبائل الساكنة بسبدو بعدائها الشديد للغزاة وللمستعمر ومن ذلك ما يروى من أن رجالا من أولاد بوحفص قتلوا ضباطا وجنودا فرنسيين بعد مطالبة فرنسا القبائل السبداوية بدفع الضريبة على الثمار والحبوب (البتانتي) وهربوا إلى المغرب وما زال أولادهم هناك إلى اليوم، كما أن فرنسا عمدت إلى نفي الكثير إلى كاليدونبيا الجديدة وأماكن أخرى من الوطن وهذا ما يفسر نقص عدد أفراد قبائل أولاد ورياش اليوم بالنسبة إلى باقي القبائل المحيطة وبعد ثورة التحرير المظفرة عرفت منطقة سبدو مشاركة فعالة حيث قامت فرنسا بتطبيق سياسة الأرض المحروفة وأقامت المحتشدات في تبودة (أولاد سي الطاهر) وقتل الكثير من المجاهدين الأفذاذ من أمثال أبوبكر الطاهر وبوعناني الحسين وأولاد الساحي وأولاد بوحفص في منطقة الشيح وشهداء معركة مقنافة الأولى والثانية والتي أسقطت فيها طائرة للفرنسيين ما زال حطامها موجودا إلى اليوم وأقيم في ممنطقة مقنافة نصبا تذكاريا لها.

السياحة
موقعها من التقاء مناخين مختلفين وهما المناخ القاري السائد في الشمال والمناخ الجاف الذي يسود في منطقة السهوب جنوبا جعل منطقة فريدة رغم قساوتها حيث يمكن للمرء أن يكتشف المناظر الطبيعية الجميلة.فمثلا غار بومعزة الذي يمثل مغارة تستهوي المكتشفين والفضوليين مليءة بالماء الصافي وعند الدالية يسيل شلالات في فصل الصيف مما يعطي للمكان سحر خاص. ولا تزال الصناعة التقليدية موجودة كصناعة الزرابي والصناعات التقليدية الأخرى، والسمة الرئيسة الأخرى من سمات هذه المدينة هو الاحتفالات السنوية التي تقام في المنطقة والمعروفة شعبيا باسم الوعدة، والتي تقام عادة في شهر سبتمبر من كل سنة، حيث تقام وعدة سي الطاهر قرب المدينة وهي الوعدة الرسمية لأولاد ورياش، ووعدة سيدي عبد الله الخاصة بأهل انجاد في القور ووعدة سيدي يحيى في منطقة سيدي يحيى قرب سيدي الجيلالي والخاصة بقبيلة أولاد نهار، حيث يتم تقديم عروض الفنتازيا واللعب بالخيل ويتبارى الفرسان القادمين من من الجهات الأربعة للوطنعلى خيول رائعة زينت بطريقة لا يمكن تقليدها كما أن المنطقة معروفة على المستوى الوطني برقصة العلاوي الشهيرة.

الاقتصاد
اقتصاد المدينة يقوم أساسا على الزراعة وتربية الأغنام والنجارة وصناعة النحاس، ومصنع للنسيج cotitex وهو الرئة الاقتصادية الرئيسية للمدينة ويحتل المرتبة الأولي في افريقياوالرابعة عالمياوكذلك وجود مصنع للحليب ومصنع للعطر ومصنع للنجارة......كما هناك سوق اسبوعية كل يوم الأحد فالمنطقة زاخرة بمواردها الاقتصادية

الفن والثقافة
هي مدينة ذات ثقافة عربية عريقة، الموسيقى حاضرة بقوة كما كان الحال مع الشاب جلال الذي كان يؤدي الاغنية التلمسانية وفرقة نجوم الصف التي كانت تؤدي أغاني من الموروث الشعبي للمنطقة والرقصة الشهير «العلاوي» تجد اصولها من المنطقة.كما تشتهر بصناعة الفتلة والمجبود واللباس التقليدي المتمثل في الكاراكو والشدة والحايك وبلوزة المنصورية

الهياكل الرئيسية

المستشفى
يعد المستشفى العام الدكتور بن عودة بن زرجب بـ240 سريرا هو جوهرة معمارية، والمنافع التي يوفرها الأطباء والمساعدين الطبيين وغيرهم من العمال تعد الأفضل حسب المرضى المعالجين هناك.مؤخرا تم تعزيز المستشفى بتعيين أطباء مختصين في مختلف التخصصات، مثل طب الأطفال، والأمومة، وتصفية الدم والجراحة العامة زائد 04 أطباء العامين مكلفين بقسم الطوارئ وفي هذا الأخير الاطباء هم ستة مما اعطى حيوية جديدة بالتكفل بالمرضى.
ومخبر والتصوير بالاشعة وغير ذلك. طبيب نسائي وطبيب جراح المستفادة من المكتب الرئيسي للاتصال من هذه المؤسسة، وأربعة السباقات خلال هذه العملية، والمسندة إلى قسم الطوارئ.
للحصول على هذه الخدمة، وستة أطباء، والتي كثيرا أعطى زخما جديدا لمنزل ورعاية للمرضى.

المصنع
مصانع مهددة بالغلق
تحتوي سبدو على مصانع عدة منهامصنعين للنسيج مصنع للنجارة وآخر لانتاج قارورات الروائح الجسدية كما كانت تزرع فيها العشبة التي كانت تستخدم كمادة أولية لانتاج الروائح بالمصنع الاخير، ولكن للاسف لم يتبق الا مصنع واحد في الخدمة.

البنية التحتية

تمتلك المدينة كل البنيات الأساسية من كهرباء وغاز طبيعي والماء وكل شبكات الهاتف النقال وعلى بعد 34 كم من غرب وعلى الحدود المشتركة مع المغرب يوجد توربينات ضخ الغاز الطبيعي عبر خط أنابيب الأورومتوسطي.

التاريخ

كانت قاعدة متقدمة للحامية العثمانية ونظرا لموقعها الاستراتيجي كونها بلدة كبيرة وبوابة للصحراء كانت دوما هدفا للأطماع حيث أن السيطرة عليها هي سيطرة على الطرق التي تربط الشمال الغربي للجزائر بالجنوب الغربي كله ويسيطر على البوابة الأمامية للجنوب الصحراوي ولهذا فقد أسس فيها الأمير عبد القادر قلعته المشهورة والتي حولتها فرنسا إلى ثكنة عسكرية ومدينة سبدو غنية بالتقاليد العربية والبربرية التي لا يزال أهالي المنطقة يحافظون عليها إلى اليوم وقد وقف سكان هذه المنطقة في وجه الاستعمار بشراسة وخاصة قبائل أولاد ورياش وبني هديل والتي سقط من أفرادها الكثير في ميدان الشرف وقد أسست فيها جمعية للعلماء المسلمين في ثلاثينيات القرن الماضي على يد الشيخ البشير الإبراهيمي والتي أعيد فتحها للتعيم الأصيل في يناير 2010.

التركيبة الاجتماعية للمدينة

من أوائل السكان الذين سكنوا المنطقة هم قبائل بني حبيب البربرية لتظهر بعد ذلك مجموعات سكانية أخرى وهم قبيلة البخايتة التي استقبلت الولي الصالح ورياش، هذا الولي الذي أنجب حفص وأيوب ومومن وعيسى وهم أجداد الأعراش أولاد مومن وأولاد أيوب وأولاد بوحفص وأولاد زيعيسى وزي هي مرادف لسي والتي تعني السيد بالزناتية وهم الأعراش الأصلبون للمنطقة ثم جاء الولي الصالح الشريف النسب السي الطاهر والذي استقر بالمرجة بعد أن ضيفته قبيلة البخايتة وصاهرته بتزويجه امرأة حمبختاوية وبعد ذلك جاءت قبيلة من معسكر من بني شقران واستقرت بمنطقة مقنافة وهم عرش المقانفة الأحرار ثم مجموعة نازحة من فليتة وفليتة قبيلة معروفة بنواحي غليزان واستقرت بدرمام وهم الآن يسمون أولاد حليمة نسبة لحليمة الفليتية الطاهرة التي ربت أيتاما بعد فقد والدهم بالمرض فعرفو بها ليأتي بعد ذلك رجل اسكافي واستقر بالفرش والإسكافي بللغة الزناتية هو العتاتي وسموا أولاده في ما بعد بالعاتيت ثم ظهرت قبائل بنومرناين وقبائل أخرى أصبحت ورياشية بالمصاهرة والجوار وكان ذلك حسب الدراسات في القرن الثالث عشر وقد بايع أولاد ورياش الأمير عبد القادر تحت شجرة المغراوي والتي أحرقتها فرنسا في ما بعد نظرا لرمزبتها وقد عرقت القبائل الساكنة بسبدو بعدائها الشديد للغزاة وللمستعمر ومن ذلك ما يروى من أن رجالا من أولاد بوحفص قتلوا ضباطا وجنودا فرنسيين بعد مطالبة فرنسا القبائل السبداوية بدفع الضريبة على الثمار والحبوب (البتانتي) وهربوا إلى المغرب وما زال أولادهم هناك إلى اليوم، كما أن فرنسا عمدت إلى نفي الكثير إلى كاليدونبيا الجديدة وأماكن أخرى من الوطن وهذا ما يفسر نقص عدد أفراد قبائل أولاد ورياش اليوم بالنسبة إلى باقي القبائل المحيطة وبعد ثورة التحرير المظفرة عرفت منطقة سبدو مشاركة فعالة حيث قامت فرنسا بتطبيق سياسة الأرض المحروفة وأقامت المحتشدات في تبودة (أولاد سي الطاهر) وقتل الكثير من المجاهدين الأفذاذ من أمثال أبوبكر الطاهر وبوعناني الحسين وأولاد الساحي وأولاد بوحفص في منطقة الشيح وشهداء معركة مقنافة الأولى والثانية والتي أسقطت فيها طائرة للفرنسيين ما زال حطامها موجودا إلى اليوم وأقيم في ممنطقة مقنافة نصبا تذكاريا لها.

السياحة
موقعها من التقاء مناخينمختلفين وهما المناخ القاري السائد في الشمال والمناخ الجاف الذي يسودفي منطقة السهوب جنوبا جعل منطقة فريدة رغم قساوتها حيث يمكن للمرء أن يكتشف المناظر الطبيعية الجميلة.فمثلا غار بومعزة الذي يمثل مغارة تستهوي المكتشفين والفضوليين مليءة بالماء الصافي وعند الدالية يسيل شلالات في فصل الصيف مما يعطي للمكان سحر خاص. ولا تزال الصناعة التقليدية موجودة كصناعة الزرابي والصناعات التقليدية الأخرى، وسمة الرئيسية الأخرى من سمات هذه المدينة هو الاحتفالات السنوية التي تقام في المنطقة والتي تسمى شعبيا بالوعدة، حيث تقام وعدة سي الطاهر الخاصة بأولاد ورياس قريبا من المندينة، ووعدة أهل أنجاد بمنطقة القور ووعدة سيدي يحيى الخاصة الخاصة باولاد نهار والتي تقام في سيدي يحيى حيث يتم تقديم عروض الفنتازيا التي تشترك فيها جميع القبائل من الجهات الأربعة للوطن حيث تاتي على خيول رائعة زينت بطريقة لا يمكن تقليدها كما أن المنطقة معروفة على المستوى الوطني برقصة العلاوي الشهيرة.

الاقتصاد
اقتصاد المدينة يقوم أساسا على الزراعة وتربية الأغنام والنجارة وصناعة النحاس، ومصنع للنسيج cotitex وهو الرئة الاقتصادية الرئيسية للمدينة ويحتل المرتبة الأولي في افريقياوالرابعة عالمياوكذلك وجود مصنع للحليب ومصنع للعطر ومصنع للنجارة......كما هناك سوق اسبوعية كل يوم الأحد فالمنطقة زاخرة بمواردها الاقتصادية

الفن والثقافة
هي مدينة ذات ثقافة عربية عريقة، الموسيقى حاضرة بقوة كما كان الحال مع الشاب جلال الذي كان يؤدي الاغنية التلمسانية وفرقة نجوم الصف التي كانت تؤدي أغاني من الموروث الشعبي للمنطقة والرقصة الشهير «العلاوي» تجد اصولها من المنطقة.كما تشتهر بصناعة الفتلة والمجبود واللباس التقليدي المتمثل في الكاراكو والشدة والحايك وبلوزة المنصورية

الهياكل الرئيسية
يعد المستشفى العام الدكتور بن عودة بن زرجب بـ240 سريرا هو جوهرة معمارية، والمنافع التي يوفرها الأطباء والمساعدين الطبيين وغيرهم من العمال تعد الأفضل حسب المرضى المعالجين هناك.مؤخرا تم تعزيز المستشفى بتعيين أطباء مختصين في مختلف التخصصات، مثل طب الأطفال، والأمومة، وتصفية الدم والجراحة العامة زائد 04 أطباء العامين مكلفين بقسم الطوارئ وفي هذا الأخير الاطباء هم ستة مما اعطى حيوية جديدة بالتكفل بالمرضى.
ومخبر والتصوير بالاشعة وغير ذلك. طبيب نسائي وطبيب جراح المستفادة من المكتب الرئيسي للاتصال من هذه المؤسسة، وأربعة السباقات خلال هذه العملية، والمسندة إلى قسم الطوارئ.
للحصول على هذه الخدمة، وستة أطباء، والتي كثيرا أعطى زخما جديدا لمنزل ورعاية للمرضى.

البنية التحتية
تمتلك المدينة كل البنيات الأساسية من كهرباء وغاز طبيعي والماء وكل شبكات الهاتف النقال وعلى بعد 34 كم من غرب وعلى الحدود المشتركة مع المغرب يوجد توربينات ضخ الغاز الطبيعي عبر خط أنابيب الأورومتوسطي.

وصلات داخلية
 دائرة سبدو

المصادر

سبدو

سبدو


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1887:

فردي رجال

 هربرت لاوفورد هزم  إرنست رينشاو. النتيجة: 1-6 6-3 3-6 6-4 6-4

فردي سيدات

 لوتي دود هزمت  بلانشي بيجالي. النتيجة: 6-2, 6-0

مراجع

لندن في 1887
أحداث 1887 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1887 الرياضية
رياضة إنجليزية في 1887
كرة المضرب في 1887
كرة مضرب إنجليزية في 1887

بطولة ويمبلدون 1887


D je kultni serijal horor videoigara. Napravila ga japanska tvrtka za proizvodnju i izdavanje videoigara WARP. Serijal čine tri igre:
 D (1995)
 Enemy Zero (1996)
 D2 (1999)

Posebitost serijala je ta da iako je u svakoj igri isti glavni lik, svaka je igra neovisna priča koje nema nikakav narativni kontinuitet s ostalim igrama.

Horor videoigre
Serijali videoigara

D (serijal)


Thomas Harrison Hair (* um 1810 in Newcastle upon Tyne; † 11. August 1875 ebenda) war ein britischer Künstler.

Leben und Werk
Thomas Harrison Hair wurde um 1810 in der Grafschaft Northumberland im Nordosten Englands als Sohn des Gerbers John Hair aus Scotswood geboren.

Vermutlich begann er seine Ausbildung in Tyneside bei dem Lithographen Mark Lambert (1781–1855), einem Assistenten des Holzschneiders Thomas Bewick.
Schon im Alter von 18 Jahren interessierte sich Thomas Hair für Sujets aus dem Bergbau seiner Heimat- bereits 1828 entstand das Aquarell Hebburn Colliery.

In den dreißiger Jahren ging Hair nach London; einige seiner Gemälde wurden in der Royal Academy of Arts ausgestellt.
Zwischen 1828 und 1842 entstand eine Serie von Aquarellen, die als Vorstudien für das 1844 veröffentlichte Buch Views of the Collieries in the Counties of Northumberland and Durham dienten.
Mehr als 40 Radierungen stellten den Weg der Kohle von der Förderung über die Aufbereitung und den Eisenbahntransport bis zu den Verladeanlagen an den Flüssen dar.
Die graphische Übertragung der Aquarelle wurde von mindestens fünf Radierern erledigt, die für die Arbeit etwa fünf Jahre benötigten. Das Ergebnis zeichnet sich durch eine hohe Kunstfertigkeit aus und bietet einen seltenen Einblick in die frühindustrielle Entwicklung Englands.
Heute befinden sich diese Aquarelle im Bestand der Hatton-Gallery der Newcastle University.

Literatur
 Olaf Schmidt-Rutsch (Hrsg.): Im Land der Kohlengruben – Thomas Hair: Aquarelle aus dem nordenglischen Kohlenrevier Klartext-Verlag, Essen 2009.

Weblinks

 Pit Pictures: The work of Thomas Harrison Hair c.1810-1875
 Thomas Hair: Aquarelle aus dem nordenglischen Kohlenrevier

Maler (Vereinigtes Königreich)
Engländer
Brite
Geboren im 19. Jahrhundert
Gestorben 1875
Mann

Thomas Hair


යනු ජපානයේ, චූබු කලාපයේ පිහිටි විශාලතම නගරය යි. 2020 දී කළ ගණනය කිරීම් වලට අනුව එය, මිලියන 2.3 ක ජනගහනයක් සහිත ජපානයේ සිව්වන (4) වැඩිම ජනගහනය සහිත නගරය සහ තුන්වන (3) වැඩිම ජනගහනය සහිත නාගරික ප්‍රදේශය (urban area) වේ. අයිචි ප්‍රාන්තයේ අගනුවර සහ වඩාත්ම ජනාකීර්ණ නගරය වන නගෝයා, මධ්‍යම හොන්ෂු හි පැසිෆික් වෙරළ තීරයේ පිහිටා ඇත. ටෝකියෝ, ඔසාකා, කෝබේ, යොකොහාමා සහ චිබා සමඟ නගෝයා ද ජපානයේ ප්‍රධාන වරායන්ගෙන් එකකි. 2020 දී කළ ගණනය කිරීම් වලට අනුව, මිලියන 10.11 ක ජනගහනයක් සහිත ජපානයේ තුන්වන (3) වඩාත්ම ජනාකීර්ණ මෙට්‍රොපොලිටන් ප්‍රදේශය වන චකියෝ මෙට්‍රොපොලිටන් ප්‍රදේශයේ ප්‍රධාන නගරය (principal city) වේ.

මූලාශ්‍ර

භාහිර ස්බැඳි

 නගෝයා නගරයේ නිල වෙබ් අඩවිය
 WikiMapia හි ඇති නගෝයා හි චන්ද්‍රිකා දසුනක්
 නගෝයා ජාත්‍යන්තර මධ්‍යස්ථානය
 නිල සංචාරක මාර්ගෝපදේශකය – නගෝයා සංචාරක මාර්ගෝපදේශකය

ජපානය
ජපානයේ නගර

නගෝයා


Olecko  (former  since 1560, colloquially also ,  since 1928) is a town in northeastern Poland. It is in Masuria, near Ełk and Suwałki, in the Warmian-Masurian Voivodeship. It is at the mouth of the Lega river which flows into the Great Olecko Lake (Jezioro Oleckie Wielkie) on its southwestern shore. Olecko is the seat of Olecko County.

History

Since the 1540s, there was a hunting lodge on the Lega River, soon expanded into a castle, and a settlement, both called Olecko. Margrabowa was founded as a town by Albert, Duke of Prussia, a vassal of Poland, on January 1, 1560. The name was derived from the word Margrabia (Polish for Margrave), the duke's title as the margraviate of Brandenburg-Ansbach's prince, by adding the suffix "-owa", which is typical in Poland for place names derived from personal names and titles. The town's coat of arms still reflects the Brandenburg red eagle and the Hohenzollern black and white which go back to Duke Albert. The town's first wójt was Adam Wojdowski. Wojdowski brought Poles from Mazovia and Masuria to settle the town. Already in 1560, the new residents appointed a town council and municipal court and selected fellow Pole Stanisław Milewski as the first mayor. The Poles referred to the town by its older Polish name Olecko. In 1616, the seat of the local starosts was definitively moved from Straduny to Olecko.

The town remained under Polish suzerainty until 1657 when the Duchy of Prussia became independent. In 1701 it became part of the Kingdom of Prussia, and in 1871 part of German Empire. In June 1807, Polish soldiers of General Józef Zajączek took Olecko, then left the town to be replaced by the 2nd Infantry Regiment of Jan Henryk Dąbrowski. Dąbrowski himself visited the town several times. It was believed that both the town and the Masuria region would eventually be part of the restored Polish state after the defeat of Prussia. In June 1812, the IV Cavalry Corps of the French Army with the Polish 4th Light Cavalry Division marched through the town towards Moscow. Between 1818 and 1945, Marggrabowa became the seat of Oletzko County (German: Kreis Oletzko) in the province of East Prussia.

From the beginning of the 19th century, the Prussian authorities launched attempts to Germanize the population, as Poles made up 90% of the county's population as of 1818. Germanization at first was pursued because of a fear of Polonization in Masuria since the German languages' status was fragile in the region, but in the aftermath of November Uprising the Prussian government took a more hardline approach, proclaiming that all pupils must learn German in school. In 1836, the local priesthood organized a synod in the town which protested against Germanization policies. The synod's protest was signed by all the pastors in the county, and its arguments were later used by the well-known defenders of the Polish language in Masuria, Gustaw Gizewiusz and Krzysztof Celestyn Mrongovius. The protests were successful, however, the campaign of Germanization was resumed in 1865 and later intensified. As a result, during the second half of the 19th century the proportion of German speakers increased.

In 1920, after Poland regained independent existence following World War I, a plebiscite was to be held in the area by the League of Nations, according to the Treaty of Versailles, to determine the future of the region and the town. In Oletzko, a German mob dispersed a Polish public meeting at the market square and beat up gathered Polish activists. On the day of the plebiscite, July 11, 1920, a crowd of Germans chanting anti-Polish slogans marched to cast their votes. In turn, many Polish supporters boycotted the plebiscite, considering it a farce, and also because they feared German threats of revenge. The plebiscite in the town resulted in 3,903 votes for Germany and none for Poland. As a result, the town was renamed Treuburg (lit.: loyal castle) in 1928.

During World War II, many Poles, but also some Belarusians, Ukrainians and Russians, were enslaved by the Germans as forced labour in the town's vicinity. In the final stages of the war, the Germans forcibly evacuated the town's residents. The abandoned town was captured by the Red Army on January 23, 1945, and afterwards it became again part of Poland under territorial changes promulgated at the Potsdam Conference in July–August 1945. The town was repopulated by Polish settlers, both from nearby Suwałki and Podlachia regions, and from former eastern Poland annexed by the Soviet Union.

In 1949, a dairy and egg cooperative was launched in Olecko, and in 1950, it also began producing cheese.

Sights

Plac Wolności (Freedom Square) is one of the largest market squares in Poland. The Our Lady Queen of Poland church is situated on a tree-covered hill in its northern part. Another notable sight is the Oleckie Wielkie Lake with a promenade, a municipal beach and preserved historic pier.

Transport
The Olecko train station in the western part of town is a regional railway junction: there were main lines to Gołdap, Ełk and Suwałki. The local railway connections to Mieruniszki, Kruklanki and Sulejki are out of service or dismantled. Currently, only bus service runs from the train station.

Culture
The main cultural institution of Olecko is the "Mazury Garbate" Regional Cultural Center with its cinema, theater, etc. Miejsko-Powiatowa Biblioteka Publiczna is the main public library of the town.

Olecko hosts the annual festivals Przystanek Olecko, which includes mostly rock acts, and Mazurskie Spotkania z Folklorem ("Masurian Meetings with Folklore"), dedicated to folk music with performers from Poland and various other countries.

The Olecko Milk and Honey Festival, an annual fair dedicated to milk and honey products, is held in August, in reference to local traditions of milk, dairy and honey production.

Sports
The town's leading sport club is  with football, handball, table tennis and chess sections. Other clubs include athletics club Korab Olecko, shooting club Wilk Olecko and women's volleyball club Perła Olecka.

Education

 Liceum Ogólnokształące im. Jana Kochanowskiego (high school)
 Technical Schools Complex (high school)
 Liceum and Vocational School Complex (high school)
 St. Filippo Smaldone School and Educational Center for Deaf Children (high school and elementary school)
 Henryk Sienkiewicz Elementary School No. 1
 Nicolaus Copernicus Elementary School No. 2
 John Paul II Elementary School No. 3
 Jan Twardowski Elementary School No. 4
 Social Elementary School of the Social Educational Society (private)

Notable residents
Gustav Bergenroth (1813-1869), German historian
Kurt Blumenfeld (1884–1963), Zionist
Arthur Zimmermann (1864–1940), diplomat, author of the Zimmermann Telegram
Filip Jan Rymsza (born 1977), Polish-American filmmaker and writer
Bartosz Romańczuk (born 1983), Polish footballer

International relations
Olecko is a member of Cittaslow.

Twin towns — sister cities
Olecko is twinned with:
  Jõhvi, Estonia

See also
Możanka

References

External links
 Municipal website of Olecko (en)(pl)
 Website of Olecko (pl)
 iOlecko - news, events, history, photos from Olecko (pl)

Cities and towns in Warmian-Masurian Voivodeship
Olecko County
Populated lakeshore places in Poland
Masuria (region)
Cittaslow

it:Olecko

Olecko


Okçularyeri, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.
Balıkesir il merkezine 80 km, Bigadiç ilçesine 42 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Okçularyeri, Bigadiç


Guy Fawkes Gecesi, İngiltere'de her 5 Kasım gecesi bahçelerde büyük ateşlerin oluşturulup üzerlerinde Guy Fawkes'un içine saman doldurulmuş temsilî kuklalarının yakıldığı, maytap ve havai fişeklerin patlatıldığı, Guy Fawkes maskeli çocukların sokaklarda dolaşıp "Guy için bir kuruş lütfen? (İngilizce Penny for the Guy?) " diyerek para topladıkları gün.

İngilizler, barut komplosunu, ülkenin demokrasi zincirinde önemli bir halka olarak kabul ederler. Her yıl 5 Kasım gecesi, Birleşik Krallık ve krallığa ait diğer eyaletlerde komplonun başarısızlığa uğratılmış olması, Guy Fawkes Gecesi olarak şenliklerle kutlanır. Şenliklerde havai fişekler patlatılır, büyük fıçılar ateşe verilerek caddelerde yuvarlanır ve bu büyük vatan haininin cezalandırılmasını anmak için Guy Fawkes maskesi takılmış kuklalar yakılır. Günümüzde politikadan çok, eğlence amaçlı yapılan bir kutlamadır.

Bahçelerde, parklarda havai fişek partileri düzenlenir. Kendi havai fişek gösterilerini yapamayanlar ise parklarda yapılan gösterilere katılırlar. Bir hafta boyunca gökyüzü top sesleri ile uğuldar. En şatafatlı olanı ise tabii ki 5 Kasım gecesidir. Bu gecenin bir de özel yemek menüsü vardır: Ateşler sönüp, maytaplar bittikten sonra fırında kabukları ile pişmiş patates, sosis ve kuru fasulye.

Dipnot

Dış bağlantılar

 Guy Fawkes Gecesi videosu

İngiltere
Katoliklik karşıtlığı

Özel günler
Gece
Kasım'da belirli gün ve haftalar

Guy Fawkes Gecesi


"Style" je treća pjesma američke pjevač Taylor Swift s njenog petog albuma 1989, objavljena 9. veljače 2015. godine. Pjesmu su napisali Taylor Swift, Max Martin, Shellback i Ali Payami. Pjesma je dosegla broj 6 na Billboard Hot 100 tablici u SAD-u. Također je završila u Top 40 pjesama u zemljama poput Velike Britanije, Austrije, Češke, Mađarske, Irske, Novog Zelanda i Nizozemske. Popratni glazbeni spot režirao je Kyle Newman i premijerno prikazan 13. veljače 2015.

O pjesmi
Pjesma "Style" je započela kao instrumentalna pjesma koju je napisao Ali Payami za sebe. Kada je Taylor čula glazbu dok je slučajno prolazila u studiju gdje se pjesma snimala, odmah je htjela raditi na njoj. Pjesma je debitirala kao isječak u reklami za promociju Swiftinog albuma.

Glazbeni video
Spot je premijerno prikazan 17. svibnja 2015. na Swifitnom YouTube Kanalu. Redatelj spota je Joseph Kahn.

Ljestvice

Izvori

Singlovi iz 2015.
Skladbe Taylor Swift

Style (pjesma Taylor Swift)


Joseph Wilfred Abruquah (1921 - 1997) foi um escritor de Gana, conhecido por suas novelas semi-autobiográficas que tratam da experiência dos jovens africanos que passam pela educação institucional de modelo ocidental. A literatura de Abruquah não demonstra, ainda assim, uma clara preferência entre a tradição e a modernidade apresentadas em tensão, focando mais na dificuldade dos protagonistas em negociar um caminho próprio no mundo contemporâneo.

Obras
 The Catechist (1965)
 The Torrent (1968)

Referências

Bilbiografia

Escritores do Gana

Joseph Wilfred Abruquah