Muzeul Național de Istorie Naturală al Franței (), abreviat MNHN, este o instituție franceză pentru cercetarea și diseminarea culturii științifice naturaliste. Principalul complex muzeal este situat în grădina botanică și zoologică "Jardin des Plantes", pe malul stâng al Senei, la Paris, Franța. A fost înființat în 1793, în timpul Revoluției Franceze, însă originea sa este în strânsă legătură cu Grădinile Regale de Plante Medicinale, fondată de regele Ludovic al XIII-lea în anul 1653. Are statutul de înaltă instituție și este plasat sub dubla tutelă administrativă a ministerelor de învățământ superior și de cercetare și a celui de mediu. Sediul său este Grădina plantelor din Paris, dar include și alte locuri, atât în Paris cât și în toată Franța. Muzeul dispune de un personal de aproximativ 2.000 de membri, dintre care 450 cercetători. Începând cu reforma din 2014, aceasta este condus de un președinte, asistat de directori generali adjuncți.

Istoric
Muzeul a fost fondat oficial la 10 iunie 1793, în timpul Revoluției franceze. Originile sale se regăsesc însă în Jardin royal des plantes médicinales (Grădina regală de plante medicinale), fondată în 1635, în timpul regelui Ludovic al XIII-lea, și condusă de medicul regal. Proclamația regală a băiatului-rege Ludovic al XV-lea la 31 martie 1718, a îndepărtat funcția pur medicală și a permis grădinii să fie cunoscute sub numele de Jardin du Roi (Grădina Regelui)—și să se concentreze asupra istoriei naturale.

În cea mai mare parte a secolului al XVIII-lea (1739-1788), grădina a fost condusă de Georges-Louis Leclerc, Conte de Buffon, unul dintre principalii naturaliști ai Iluminismului, care a adus faimă și prestigiul internațional edificiului. Instituția regală a supraviețuit remarcabil Revoluției franceze, fiind reorganizată în 1793 ca un republican Muséum national d'Histoire naturelle cu 12 profesori de rang egal. Unii dintre profesorii săi au inclus pe eminentul anatomist comparativ Georges Cuvier și pionierii evoluționiști Jean-Baptiste de Lamarck și Étienne Geoffroy Saint-Hilaire. Obiectivele muzeului au fost să instruiască publicul, să colecteze colecții și să efectueze cercetări științifice. A continuat să înflorească în secolul al XIX-lea și, în special sub conducerea chimistului Michel Eugène Chevreul, a devenit un rival al Universității din Paris în cercetarea științifică. De exemplu, în perioada în care Henri Becquerel a deținut scaunul pentru Fizica Aplicată la Muséum (1892-1908), el a descoperit proprietățile radiației uraniului. (Patru generații de Becquerels au deținut președinția, între 1838 și 1948).

Această perioadă se încheie cu Alphonse Milne-Edwards în 1890 și promulgarea Decretului din 12 decembrie 1891 care semnifică revenirea muzeului la istorie naturală bazată pe studiul colecțiilor (această politică va rămâne în vigoare până în ajunul celui de-al Doilea Război Mondial)..  Între timp, guvernul lui Napoleon al III-lea a adoptat în 1863 un decret prin care mandatul de director a fost revocat de la 5 ani fără limitare a reînnoirii: Chevreul va rămâne 28 de ani. Numărul de scaune este, de asemenea, în creștere, iar unele sunt împărțite în două, pe măsură ce disciplinele devin mai specializate.

Prea vaste pentru a fi prezentate pe deplin, colecțiile Muzeului fac obiectul unor expoziții temporare care au un mare succes. Una dintre primele colecții, din 1884, a fost dedicată campaniilor oceanografice  du Travailleur et du Talisman; vizitatorii puteau vedea dispozitivele (draje, sonde, termometre) folosite de cercetătorii la bord, precum și numeroase eșantioane de animale în borcane (pești, crustacee, moluște, echinoderme, zoophyte) adunate de până la 5.000 de metri adâncime (o performanță pentru acel timp).. Lucrările antarctice și etnografice din Tierra del Fuego de Emil Racoviță în expediția Belgica și laboratorul navei au fost expuse și în fosta galerie a Ducelui d'Orléans, din strada Buffon.

Legea finanțelor din 31 decembrie 1907 acordă Muzeului autonomie financiară și un buget de 1 milion de franci la acea dată (adică unul identic cu bugetul Facultății de Științe). În același an, Edmond Perrier, director al Muzeului, decide să înființeze Societatea Prietenilor MNHN cu scopul de a acorda sprijin moral și financiar Muzeului. La începutul secolului al XX-lea, colecțiile muzeului sunt în creștere considerabilă. Călătoriile se înmulțesc: de la Alfred Lacroix în Martinica după erupția de la Montagne Pelée în 1902, până la Robert Gessain la sfârșitul anilor 1970 în Groenlanda, recând prin Henri Humbert în Madagascar (între anii 1912 și 1960), Marcel Griaule între Dakar și Djibouti (1931-1933) sau Henri Lehmann (1901-1991) în Guatemala (1954-1969).

După Primul Război Mondial, Muzeul a achiziționat noi unități în și în afara capitalei. În 1922, el a moștenit proprietatea entomologului Jean-Henri Fabre din Sérignan-du-Comtat, lângă d'Orangel. Pentru a-și promova activitățile de cercetare legate de mare, el a înființat, în 1928, laboratorul maritim la Saint-Servan, apoi la Dinard în 1935. Activitatea sa botanică fiind incontestabilă, devine proprietar prin moștenirea domeniului Chèvreloup în 1934. În același an, președintele Consiliului inaugurează parcul zoologic din Vincennes, urmat câțiva ani mai târziu de Muzeul Omului, instalat în noul Trocadero (1937).)

Note
Y. Laissus, 1995

Legături externe

Fondări în 1793
Naturala, Istorie
Clădiri și structuri din Paris
Arondismentul 5 din Paris

Muzeul Național de Istorie Naturală (Franța)


Stuart Foster (geboren als Tamer Aswad, * 30. Juni 1918 in Binghamton, New York; † 7. Februar 1968) war ein US-amerikanischer Crooner.

Foster hatte armenische Vorfahren. Er sang Anfang der 1940er Jahre in der Band von Ina Ray Hutton (mit der zusammen er im Dachgarten des Astor Hotels in New York auftrat). Im Jahr 1944 tat er sich mit Guy Lombardo and His Royal Canadians zusammen. 1945 war er Sieger der Umfrage des Jazz-Magazins Down Beat hinsichtlich der Befragung des Leser-Polls bezogen auf Bandsänger. Ab 1945 sang er für dreieinhalb Jahre in der Band von Tommy Dorsey, mit der er auch den Song Something's Gotta Give aufnahm.

In dem Film The Fabulous Dorseys von 1947 spielte er sich selbst. In den 1950er Jahren arbeitete er mit dem Komponisten und Arrangeur Gordon Jenkins zusammen.

Seit 1946 war Foster mit Patricia "Bubbles" Louie von den Kim Loo Sisters (auch als chinesische Andrew Sisters bezeichnet), verheiratet, mit der er einen Sohn hatte. Der Künstler starb im Alter von 49 Jahren an den Folgen eines Herzanfalls.

Weblinks

Einzelnachweise

Popsänger
Jazz-Sänger
US-Amerikaner
Geboren 1918
Gestorben 1968
Mann

Stuart Foster


The year 1630 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Following his recently completed Rudolphine Tables, Kepler predicts a transit of Mercury on 7 November 1631 and a transit of Venus on 6 December 1631. He writes an "admonition" to astronomers to prepare for observations on these dates, which is published after his death by Jacob Bartsch.

Mathematics
 Pierre de Fermat studies the curve later known as the "Witch of Agnesi".

Microscopy
 Francesco Stelluti's , published in Rome, is the first book to contain images of organisms viewed through the microscope.

Technology
 Cornelius Drebbel produces an early form of magic lantern or slide projector.

Events
 The first laws prohibiting gambling in America are passed.

Births
 July 19 – François Cureau de La Chambre, French physician (died 1680)
 September 13 – Olof Rudbeck, Swedish physiologist (died 1702)
 October – Isaac Barrow, English mathematician (died 1677)
 possible date – Johann Kunckel, German chemist (died 1703)

Deaths
 November 15 – Johannes Kepler, astronomer (born 1571)
 Federico Cesi, founder of Accademia Nazionale dei Lincei, in Rome, Italy (born 1586)
 Johannes Schreck (also known as Johannes Terrenz or Terrentius), explorer (born 1576)

References

17th century in science
1630s in science

1630 in science


حليب مكثف أو حليب مُجَرَّد هو لبن بقري ينزع منه الماء لتزيد كثافته. يضاف إليه السكر أحياناً، ليصبح حليب مكثف مُحلى طويل الأجل. يخزن في علب حديدية ولا يحتاج للتبريد. يستخدم الحليب المكثف المحلى في صناعة الحلويات.

الشركات المصنعة
 نستله

استخدامات اللبن المكثف
يستخدم اللبن المكثف المحلي في إعداد العديد الحلويات والمشروبات، فيستخدم مثلا في إعداد القهوة المثلجة والحشو للحلويات الشرقية مثل صوابع زينب كما أن اللبن المكثف المحلي يستخدم مع العديد من الكيكات وبعض أنواع الكوكيز وحلويات أخرى.

مراجع

وصلات خارجية
 منتجات الحليب المكثف المحلى للحلويات

حليب
طعام مجفف

حليب مكثف


La conquista de Granada (en italiano, La conquista di Granata) es una ópera en tres actos con música de Emilio Arrieta y libreto en italiano de Temistocle Solera. Se estrenó en Madrid el 10 de octubre de 1850, en el Teatro del Real Palacio.

Introducción

Esta obra fue un encargo de la reina Isabel II de España, a quien está dedicada, pues le había gustado mucho una obra anterior del compositor, Ildegonda . También por encargo de la reina, Arrieta encargó a Temistocle Solera el nuevo libreto. El poeta, que se había ganado la confianza de Isabel II, escribió el libreto y Arrieta lo puso en música en seis meses. La obra se ensayó con esmero, en parte debido a la labor de Francisco Asenjo Barbieri como apuntador, y se estrenó en palacio el 10 de octubre de 1850, el día del vigésimo cumpleaños de la reina y justo un año después del estreno de Ildegonda.

En la obra se suceden escenas bélicas y heroicas, organizadas en arias, dúos, concertantes y coros según era usual en la ópera italiana del momento, basada en libretos históricos y a la que era fiel el autor. Era la segunda vez que Arrieta ponía en música un texto italiano (probablemente traducido también por Barbieri). El tema de la obra pudo ser sugerido por la soberana, sintiéndose identificada sin duda con su antecesora en el trono de España, con la que le unía un cierto espíritu romántico de reconstrucción de un país también dividido como en el , pero ahora por una contienda civil. Solera elige un conflicto sentimental sobre el que entretejer la trama histórica.
Para la puesta en escena de la ópera no se escatimaron los medios, como ya era costumbre en las producciones del real palacio. Una cuenta firmada por el compositor referente a las funciones que se celebraron los días 10, 13 y 30 del mes del estreno, copiada íntegramente por José Subirá en su estudio, nos permite evaluar el coste de las representaciones: los elementos meramente musicales (orquesta de foso y de escenario, coro masculino y femenino, apuntadores, comparsas, pajes, avisador y copistas) ascendieron a 140.511 reales; a lo que hay que añadir los trajes encargados al sastre de la Ópera de París, Mr. Nonnon (74.969 francos), y los 160.980 reales de vellón de gastos extra (pintor y maquinista Philastre, florista de cámara, construcción de tambores y cilindros fabricados por F. Geniffon, espaderos Carlos Homero, maestro zapatero Mariano Pérez, maestro sastre Lorenzo París y alquiler de coches). Todo ello alcanza la cifra de 376.460 reales de vellón, una cantidad astronómica para 1850; año en el que, por establecer una referencia, Arrieta ganaba 18.000 reales anuales como maestro compositor, la soprano Manuela Oreiro de Lema 30.000, Barbieri como apuntador 5.000 o el maestro de coros, Justo Moré, 10.000.
El éxito conseguido por esta segunda producción de Arrieta en el Palacio provocó que el 2 de enero de 1851 se programará dicha ópera en el recién inaugurado Teatro Real para el público de abono y taquilla. Sin embargo, ciertos problemas presupuestarios, a los que se unió la negativa de Marietta Alboni a interpretar la obra, obligaron a posponer el estreno, por lo que la ópera tuvo que esperar hasta diciembre de 1855 para subir a las tablas del Teatro Real, haciéndolo bajo el nombre de Isabel la Católica. El reparto para esta representación fue: la Borghi-Vietti como Isabel la Católica, Malvezzi como Gonzalo de Córdoba, Mattioli como Lara, Areces como Boabdil, Vialetty como Muley-Hassem, Tilly como Zulema, Calonge como Alamar y Renz como Almeraya.

La ópera fue recuperada en el año 2006 en el Teatro Real de Madrid gracias a la edición crítica realizada por María Encina Cortizo y Ramón Sobrino, editada por el Instituto Complutense de Ciencias Musicales y que fue incluida dentro del ciclo "Clásicos del Real". Jesús López Cobos dirigió la Orquesta Sinfónica de Madrid y Jordi Casas Bayer dirigió los coros. El reparto estuvo formado por Mariola Cantarero como Zulema, Ana Ibarra como la reina Isabel, José Bros como Gonzalo de Córdoba, Ángel Odena como Lara, David Rubiera como Boabdil, Alastair Miles como Muley-Hassem, María José Suárez como Almeraya, David Menéndez como Alamar, Tomeu Babiloni y Juan Antonio Sanabria. La representación del 7 de julio de 2006 fue grabada en directo por el sello Dynamic y publicada en CD en 2009.

Dedicatoria

La dedicatoria del libretista Temistocle Solera a la Reina Isabel II dice así:

"Señora:

De la conocida novela de Florian y de la historia de España he sacado el presente drama lírico, aumentando lo que me ha parecido conveniente para producir efectos teatrales.
	De todos mis débiles trabajos literarios este será el más afortunado, si V.M. se digna a aceptar su dedicatoria.
	Honor que espera de la bondad y generoso espíritu de V.M. que Dios guarde muchos años, su humilde y afectísimo siervo,

	Temistocles Solera"

Personajes

Plantilla orquestal

 Flautín
 2 Flautas
 2 Oboes
 2 Clarinetes
 2 Fagots
 4 Trompas
 2 Trompetas
 3 Trombones
 Oficleide
 Timbales
 Tambor
 Platillos
 Triángulo
 Arpa
 Violines primeros
 Violines segundos
 Violas
 Violochelos
 Contrabajos
 En el escenario: Flauta, Arpa, 2 Violines primeros, 2 Violines segundos, 1 Viola, 1 Violonchelo, 1 Contrabajo
 Banda: Clarinete Piccolo, 2 Clarinetes, 2 Trompetas, 3 Clarinetes, 2 Trompas, 3 Trombones, Oficleide, Bombardino, Tambor

Números Musicales

Acto I

 N.º 1. Preludio
 N.º 2. Introduzione e coro, Oh cual prodigio!...
 N.º 3A. Isabella e coro, Queste muraglie...
 Nº 3B. Isabella, Gonzalo e Lara, Donna al regal...
 Nº 3C. Romanza di Lara, Fra poco le sue porte...
 Nº 4A. Dúo de Gonzalo e Lara, O Lara amico...
 Nº 4B. Romanza di Zulema, Allerta...
 Nº 4C. Zulema e Gonzalo, Ah! Tu piangi...
 Nº 5A. Banda
 Nº 5B. Coro de schiave, L'udite, l'udite!...
 Nº 6. Recitativo e Andantino di Zulema, Ancor l'ascolto!...
 Nº 7. Scena e coro, Zulema, Almeraya, Schiave, Qual da lontan funèreo...
 Nº 8. Finale I. Dúo di Zulema e Muley-Hassem, Vieni, Zulema...

Acto II

 Nº 9A. Recitativo ed aria di Zulema, Io sposa ad Alamar...
 Nº 9B. Coro di schiave, L'innamorato principe...
 Nº 9C. Recitativo ed Aria di Zulema, Ah! L'ultimo quest'è...
 Nº 10. Scena e Duo di Zulema e Gonzalo, Donna! Nemico araldo...
 Nº 11. Coro di schiave, Cosparse il crin di cenere...
 Nº 12. Finale II, concertante di Zulema, Gonzalo, Muley-Hassem,
Lara, Alamar, schiave e soldati mori, Ma di frequenti passi...

Acto III

 Nº 13. Introduzione. Scena ed aria d'Isabella, Ite! Allo stranio umile...
 Nº 14. Duo di Isabella e Gonzalo, A me, Gonzalo!...
 Nº 15. Coro di Zegrí e Abencerraghi, Alhà ti guardì!...
 Nº 16. Dúo de Zulema y Muley, Ei dorme...

Racconto, La sposa mia sul cùlmine...

Ballata, Nella terra di Giudea...

Preghiera, Re dell'empíreo...

 Nº 17. Terceto di Zulema, Gonzalo e Muley-Hassem, Rumor di
spade...
 Nº 18. Finale III. Isabella e coro generale. Zulema, Gonzalo, Muley-
Hassem, Lara, ufficiale, Prodi abbiam vinto!...

Argumento

Acto I

Gonzalo de Córdoba, uno de los más valerosos caballeros cristianos, ama a la princesa Zulema, hija de Muley-Hassem y la cristiana Leonor (que eran también padres del valiente Almanzor). Zulema y Almanzor son además hermanos de padre del último rey nazarí, Boabdil "el chico", hijo también de Muley-Hassem. La furtiva relación se desarrolla, además, durante el cerco a la capital nazarí impuesto por los Reyes Católicos, que observan el último bastión musulmán desde la ciudad de Santa Fe, en la Vega granadina.
Tras unas escenas iniciales de exaltación del ejército cristiano, llega al campamento cristiano Alamar quien, en nombre de Almanzor, reta a los cristianos a un combate cuerpo a cuerpo con el mejor caballero de la Reina. Isabel concede este honor a Gonzalo, que debe obedecer a su Reina y cumplir con su fe, pero no desea matar al hermano de su amada Zulema. Será su fraterno amigo Lara quien le sustituya y consiga dar muerte al príncipe Almanzor.
El segundo cuadro nos traslada al harén del palacio de Boabdil; las odaliscas acuden a las almenas a observar el combate entre Almanzor y el falso Gonzalo – Lara –, mientras Zulema se derrumba, sin saber por quién sufrir, si por su hermano o por su amor. A lo lejos se oye música fúnebre que se hace cada vez más perceptible. Muley-Hassem maldice a su hija por su traición y ordena su matrimonio con el príncipe Alamar.

Acto II

Gonzalo, atormentado ante la posibilidad de que Zulema crea que la ha traicionado, cruza la frontera mora disfrazado de mensajero, y le hace saber a Zulema que él no se ha enfrentado con su hermano; ha sido su mejor amigo, Lara, quien, de acuerdo con él y fingiendo ser el mismo Gonzalo, dio muerte a Almanzor.
El capitán es conducido al panteón de los reyes moros donde mujeres enlutadas esparcen flores sobre la tumba de Almanzor. Allí, ante Muley-Hassem, se declara autor de la muerte infligida a Almanzor, pero aparece Lara y confiesa la verdad. Cuando los guardias van a arrojarse sobre los dos cristianos, Muley, haciendo gala de su magnanimidad, los perdona.

Acto III

Gonzalo, atormentado, decide revelar a la Reina la terrible situación de su espíritu. Zulema le adora y el padre de esta le ha perdonado la vida: el amor y la gratitud no pueden ser más poderosos en su alma. Los cuadros sucesivos, muy breves, presentan primero el salón de Embajadores de la Alhambra, donde zegríes y abencerrajes sellan pacto de amistad ante el peligro; después, un estrecho corredor subterráneo, en uno de cuyos calabozos laterales se halla prisionero Muley-Hassem. Amanece. Zulema lleva el consuelo a su atribulado padre. Y ella, convertida secretamente al cristianismo, le canta una balada ("Nella terra di Guidea...") tratando de convertir su alma infiel. Mientras, la luz de la aurora, haciéndose más visible poco a poco, ilumina la cabeza de Hassem, que se inclina involuntariamente hasta caer de rodillas. Se convierte en ese momento a la fe cristiana. Hay un choque de espadas, golpean la puerta, que cae desplomada. Aparece Gonzalo, el salvador de aquellos dos seres. Este pide a Muley-Hassem que le llame hijo suyo, viéndose al punto realizado tal deseo.
Un nuevo cambio de decoración nos traslada al Patio de los Leones de la Alhambra, alumbrado por un sol naciente. La Reina Isabel, vestida con armadura, preside el consejo de sus caballeros cuando aparece Gonzalo, el héroe que subió primero los muros de la Alhambra. El caballero presenta ante la Reina a Zulema y a su padre, que ya son cristianos. Isabel exclama: "Anciano, tendrás asiento en mi consejo; y tú, fiel amante, serás bajo la Real Protección esposa de Gonzalo". Tras esto la Reina entona un himno final rebosante de júbilo por haber derrocado el poder infiel y haber conquistado el suelo español al extranjero. Se postran todos delante de la Cruz y cae el telón.

Análisis

Contexto histórico

Los hombres del XIX se emplearon a fondo en crear una identidad nacional y trabajaron en favor de ello como si se tratase de cumplir un verdadero programa, dentro del cual encajaba de forma paradigmática el episodio de la heroica conquista del reino nazarí, subrayando la figura de una reina, Isabel la Católica, que a la vez que acompañaba a su esposo en la campaña bélica instalada en la ciudad de Santa Fe, era capaz de desprenderse de sus joyas para sufragar asuntos de Estado. Todo esto agradaba sobremanera a Isabel II, que tras una dramática guerra civil necesitaba asentar y consolidar su figura y su reinado, y vertebrar un país que requería un amplio programa de reformas para resurgir de sus cenizas una vez pacificadas las contiendas carlistas. Esta obra responde a este espíritu de recreación. La elección y el tratamiento del tema muestran la atracción que el romanticismo sentía por los temas orientalizantes y reflejan la mirada que España desarrolló durante esa época hacia el pasado medieval, subrayando su espíritu cristiano. Tanto el texto de Solera como la partitura de Arrieta caracterizan de forma clara ambos contextos –el cristiano y el moro–, contribuyendo de forma destacada a perfilar algunos aspectos ideológicos desarrollados en España durante los años de la monarquía isabelina.

Contexto artístico

El historicismo y orientalismo románticos, el interés por las etapas oscuras, míticas, legendarias, su gusto por lo nacional, lo propio de cada país, lo diferente convertían a España en epicentro de inspiraciones románticas. El reino de Granada es el espacio de más larga convivencia de culturas de toda la península ibérica y posee dos espacios míticos: el Generalife y la Alhambra, doblemente románticos, por su origen medieval y oriental, que suponen la callada pervivencia de Oriente en Occidente. Además, los años de luchas por la conquista de la ciudad alimentarán la creación de una literatura "de frontera", materializada en numerosos romances o relatos novelescos y legendarios, donde las virtudes cristianas y moras comparten protagonismo.
La búsqueda llevada a cabo por los artistas románticos de nuevos horizontes estéticos que renueven las musas y los cánones tras la mirada neoclásica al mundo greco-romano, les acerca al mundo oriental, arábigo, creando un nuevo "clasicismo". Granada, y más concretamente la Alhambra serán un continuo referente en las obras de artistas románticos como Víctor Hugo o Lord Byron, entre otros.
Dentro de España también surgió este interés por lo oriental y lo exótico, y a finales de la década de 1840 empezarán a aparecer obras muy significativas con esta temática. El más destacado será el género literario, con los trabajos de Francisco Martínez de la Rosa (Aben Humeya (1830) o Doña Isabel de Solís (1837)), Duque de Rivas (La azucena milagrosa (1847)), Juan Arolas (Orientales, religiosas, caballerescas y amatorias (1842)) o José Zorrilla (Granada (1852)).

Texto literario

En la dedicatoria el propio Solera admite haber extraído el libreto de "la conocida obra de Florián y de la historia de España". Se refiere sin duda a la obra de Jean-Pierre Claris de Florian (1755-1794) titulada Gonzalve de Cordoue ou Grenade reconquise, publicada en París en 1791 y pronto traducida y publicada en España. Florian a su vez cuenta con dos referencias innegables: El Abencerraje, novela capital de la literatura española de los Siglos de Oro, de la que hay diversas versiones; y la Historia de los bandos Zegríes y Abencerrajes, caballeros moros de Granada, de Ginés Pérez de Hita.
La ópera prescinde de los primeros capítulos de la obra de Florián centrando la acción en los amores prohibidos entre Gonzalo de Córdoba y la princesa Zulema. Solera escribe un drama de base histórica aunque centrando la acción en esta relación amorosa. Tampoco incluye la figura del rey Fernando el Católico, quizá con la intención de agrandar la de la Reina, que protagoniza escasas escenas, pero altamente significativas: los momentos iniciales del drama en los que trata de preparar los ánimos de las huestes cristianas para el combate y recibe a Alamar, en el cuadro inicial del tercer acto en la que la vemos tras una entrevista con Colón, y en la escena final, en la que irrumpe en la Alhambra portando la Santa Cruz ante la que todos se postran. La figura de Isabel la Católica es magnificada en esta ópera, convirtiéndola en única protagonista del fin de la Reconquista y responsable de la aventura americana de Colón. Con esto la obra pretende responder al espíritu de recreación ideológica que tiene lugar en la España Isabelina para reforzar la imagen de un país que acaba de sufrir una importante contienda civil y pretende desarrollarse en torno a la monarquía constitucional.

La obra lleva a cabo una clara exaltación de la fe cristiana, una fe épica y gloriosa, que responde probablemente a la deformación histórica llevada a cabo en este periodo, según la cual en la Edad Media "sólo lo católico era español", visión que provoca que se le atribuyan unos determinados rasgos a la personalidad española (belicosidad, catolicidad, caballerosidad...).

La ópera se desarrolla en dos contextos dramáticos, el cristiano (situado en la ciudad de Santa Fe) y el moro (en la Alhambra), resultando así doblemente atractiva para el gusto romántico al evocar al mismo tiempo el pasado medieval y oriental. La Alhambra supone la pervivencia de Oriente en Occidente, y permite evocar todo ese mundo exótico que tan grande fascinación ejerció en los románticos desde Schlegel, hasta Chateubriand o Delacroix.

Partitura

Desde el punto de vista musical, la ópera se mantiene fiel al estilo del primer Verdi que Arrieta había desarrollado con éxito sorprendente en Ildegonda, incorporando en este caso algunos elementos orientalizantes, que caracterizarán el contexto musulmán de forma pintoresca y permitirán situar la obra dentro del "alhambrismo", corriente estética desarrollada por las artes españolas desde 1840, cuya característica principal es vincularse temáticamente con el mito romántico de la Alhambra.
La orquestación y los recursos vocales están más elaborados que en su ópera anterior. Las melodías están siempre asignadas a la cuerda o al viento madera, apareciendo algunos solos de trompa que son característicos del autor. Las líneas de viento madera adquieren mayor independencia de la que presentaba en Ildegonda, donde casi siempre doblaban a las cuerdas. Igualmente Arrieta utiliza más recursos que en su primera obra, apareciendo muchas veces la cuerda con sordina, los pizzicati o los trémolos. La concepción formal es ciertamente moderna, eligiendo el autor la estructura abierta que le permite la escena, construida a base de recitativos como nexos de unión de las partes a solo, concertantes, coros y números de conjunto, y huyendo de los pequeños números cerrados en sí mismos (como romanza, dúo, aria, etc.), que continúan apareciendo, pero integrados en unidades dramáticas de mayores dimensiones, y que generan una obra más compacta desde el punto de vista formal.

El primer acto está dividido en dos cuadros. El primero de ellos, desarrollado en el campamento cristiano, incluye los números de presentación de la reina Isabel y los caballeros Gonzalo y Lara. El aria bipartita – integrada por cavatina y cabaletta – que interpreta la Reina, la romanza de Lara o el dúo de este y Gonzalo que cierra este primer cuadro revelan facilidad melódica, dominio de la orquesta y profundidad de invención dentro de una estética marcadamente italiana.
El segundo cuadro nos traslada al interior de la Alhambra y consta de siete números, de los cuales el coro de esclavas – románticas odaliscas – y la romanza de Zulema evocan de forma pintoresca sonoridades orientalizantes. Esta romanza debe ser interpretada fuera del escenario, entre bastidores, recurso de intensificación expresiva que ya había utilizado Arrieta en la presentación del protagonista de Ildegonda. También el fúnebre sonido de la banda debe escucharse lejano e irse acercando paulatinamente, al igual que hace Verdi en algunos momentos de I lombardi (1843) y Attila (1846), ambas con libreto de Solera. El Finale que cierra el acto recurre a los modelos belcantistas y a la retórica clásica del melodrama italiano, eligiendo, incluso, para comenzar la tonalidad de re menor evocadora de la muerte ya desde finales del , como su empleo en Die zauberflüte (1791) o el Requiem (1791) mozartianos.

El segundo acto nos presenta otros dos cuadros. Se inicia con una visita nocturna de un "Jardín del Albaycín", donde Zulema canta ahora también un aria bipartita cuyas dos secciones están separadas por un coro de esclavas. La cavatina de Zulema, "Io sposa ad Alamar", y el coro de las esclavas que le sigue, "L'innamorato principe", a ritmo de hispánico bolero, participan más que ningún otro número de la obra de la sonoridad oriental, mientras que la cabaletta regresa al mundo belcantista alejándose de lo pintoresco. El segundo cuadro nos traslada a las "tumbas de los reyes moros", y contiene los dos números finales del acto central que se mantienen en el estilo verdiano que domina la obra.

El tercer acto es complejo, incluyendo cuatro cuadros y seis grandes números musicales. El primer cuadro regresa de nuevo al campamento cristiano, situando la acción en el pabellón real, donde escuchamos un solemne solo de la reina Isabel – que canta el único recitativo seco de toda la obra – y un dúo con Gonzalo. Tras un coro de zegríes y abencerrajes interpretado en el Salón de Embajadores de la Alhambra – ubicación del segundo cuadro –, nos trasladamos a las mazmorras del palacio nazarí, donde escuchamos un dúo entre Zulema y su padre, Muley-Hassem, una ballata y una preghiera de esta, que conseguirán convertir al musulmán a la fe cristiana. Concluido el terceto que pone en música el encuentro de ambos con Gonzalo, la obra se cierra con un nuevo Finale, una heroica escena de acción de gracias por la liberación de Granada. La última sección es un brillante himno coral en el que todos proclaman la gloria cristiana por la victoria final.

Estreno y repercusión

El estreno de La conquista de Granada tuvo lugar en Palacio el día 10 de octubre de 1850, día del vigésimo cumpleaños de la reina Isabel II. Fue un gran acontecimiento y por ello tuvo una gran repercusión en la prensa de la época.

- La Época publica el día 9 de octubre de 1850 un extenso comentario dedicado al ensayo general que tuvo lugar dos días antes del estreno, al que también acudió la reina. En él coloca a Arrieta "al nivel de los primeros compositores de Europa" y califica la obra como totalmente original: "Sus cantos son todos originales, y sus piezas concertantes sobresalen por su admirable armonía y por el asombroso efecto de su conjunto." Alaba también la interpretación de los cantantes, así como el vestuario y la escenografía: "La señora Lema de Vega desempeña su parte de la mora Zulema con un talento y una expresión que se ve en ella la artista consumada, la digna compañera de Rubini.". "(los trajes) son de un lujo y de una riqueza verdaderamente dignos. Las decoraciones de Mr. Philastre son lindísimas, mereciendo especial mención las de los Patios de los Arrayanes y de los Leones de la Alhambra de Granada".

- La Nación también recoge el acontecimiento en un artículo del 28 de octubre de 1850 en el que comenta: "Cuanto más se oye, mayor número de bellezas se hallan en ella [...] Sus mejores piezas se harán tan populares como las de los más célebres maestros en el momento en que pueda oírlas el público. Todos los números de esta ópera tienen la circunstancia especial de pegarse al oído como dicen los profanos, y este es su mayor elogio."

- En La Ilustración. Periódico Universal, dirigido por Ángel Fernández de los Ríos, amigo de Barbieri; aparecen en la edición del 19 de octubre de 1850 unos párrafos dedicados a esta ópera y firmados por F.B., que no es otro que el propio Francisco Asenjo Barbieri. En él afirma: "debemos dar parabién al señor Arrieta por la excelente música  y a nosotros mismos, porque esto servirá sin duda de estímulo a los que se dedican a tan bello arte [...] abunda en melodías de sentimiento, entre las que sobresalen algunas del género español y que la instrumentación es rica y elegante en general."

- Tras la representación de la obra (bajo el nombre esta vez de Isabel la Católica) que tuvo lugar en 1855 en el Teatro Real, La Gaceta Musical de Madrid, publicación dirigida por Hilarión Eslava, en su edición del 18 de diciembre de ese mismo año opinará que "Isabel la Católica, si bien no carece de melodías agradables y de algunos efectos de instrumentación, no brilla, sin embargo, ni por la fuerza de la invención, ni por la verdad de la expresión dramática, ni tiene tampoco la importancia y corrección que la primera ópera del mismo autor, titulada Ildegonda."

Bibliografía

 Encina Cortizo, María. Emilio Arrieta. De la ópera a la zarzuela. Música Hispana, Instituto Complutense de Ciencias Musicales 1998. ISBN 84-89457-07-7
 Encina Cortizo, María; Sobrino, Ramón. La conquista di Granata (edición crítica). Música Hispana, Instituto Complutense de Ciencias Musicales 2007. ISMN: M-69219-012-7

Referencias
Libreto original en Google.books
 Loreta de Stasio y José María Nadal. "Sobre el libreto de La conquista di Granata, de Temistocle Solera". Publicado en Mundoclasico.com (ISSN 1886-0605) el 07/07/2006

Óperas de Emilio Arrieta
Óperas de 1850
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Madrid

La conquista de Granada


Ryoji Kawamoto (født 25. september 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Oita Trinita og Ehime FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryoji Kawamoto


Sama, hayvan derisi işleme süreci sırasında, strüktüre olmamış (deriyi oluşturan kollegen yapı ile bütünleşmemiş) proteinleri ham deriden ayırma işlemidir. Deri işlentisi sırasında en önemli işlem basamaklarından birisidir. Bu adımda yapılan hatalar, derinin kendisini oluşturan protein yapısına da zarar vereceğinden geri dönüşü olmayan hatalardır.

Sama


La  est l'une des onze circonscriptions législatives que compte la préfecture de Fukuoka au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La neuvième circonscription de la préfecture de Fukuoka correspond aux arrondissements de Wakamatsu, Yahatahigashi, Yahatanishi et Tobata de la ville de Kitakyūshū.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Neuvième circonscription de la préfecture de Fukuoka


Tekel veya monopol, bir pazarda belirli bir ürün için üretici ya da dağıtımcı olarak tek bir firmanın bulunması durumudur. Bir monopol, rakip firmaların daha düşük fiyat koyması korkusu olmadan kendi fiyatını belirleme gücüne sahiptir. Monopoli, serbest rekabeti ortadan kaldırarak kaynakların verimli kullanımını önleyen bir durum yaratır.

Tekelleşmenin sebepleri
Pazarın durumu nasıl olursa olsun, bir sektördeki her firmanın amacı karlarını maksimum seviyeye çıkarmaktır. Serbest rekabet ortamında firmaların pazara girişinde veya çıkışında herhangi bir engel olmazken, bu durum her zaman geçerli olmayabilir. Bazı durumlarda firmalar pazara girmek istese bile birtakım engellerden dolayı girmekten vazgeçebilirler. Tekeller de bu tür engellerin varlığında ortaya çıkarlar.

Birinci olarak, pazardaki Batık maliyetlerin yüksek olması durumunda firmalar, pazara girmekten vazgeçebilir ya da bu maliyetleri karşılayabilecek pazarda tek bir firma olabilir. Bu durumda bu sektöre girmek isteyen firmaların sermaye ve mali yapısının güçlü olması gerekliliği, firmalar için bir engel teşkil eder.

İkinci olarak, bir şirketin sadece belli bir ürünün üretimini bilmesi ya da o ürünü pazardaki diğer firmalardan daha ucuza üretebilecek bilgiye sahip olması durumunda bile, pazarda tekel durumuna gelebilir. Bir firma, başkalarının taklit edemediği yeni veya daha iyi bir ürün üretebilmeye imkân sağlayan özel bir bilgiye ya da teknolojiye sahip olabilir. Firma bu bilgiyi sır olarak saklayıp rakip firmaların bu ürünü taklit etmesine engel olabilir. Bu durum, firmayı bu pazarda tekel durumuna getirir.

Tekellerin bir diğer çıkış noktası ise, devlettir. Devlet, bazı firmalara bazı ürünleri üretmesi için ayrıcalıklı ve o firmaya özel yasal haklar verebilir. Bu durumda bu firmanın dışındaki diğer firmalar bu yasal hakka sahip olmadıklarından, pazara giremezler. Patentler de bu duruma dahildir. Örneğin devlet, bazı ilaçların patentini ve üretim hakkını sadece belli başlı firmalara verebilir. Bu da ilaç sektöründe her bir ilaç için pazarın tekelleşmesine sebep olur.

Eğer bir sektör halihazırda zaten tekelleşmişse ve bu tekel firma da belli bir tarihe ve üne sahipse, konumunu tekel olarak korumaya devam edebilir. Tekel firmanın ününden ve pazardaki tanınmışlığından dolayı, yeni firmalar pazara girmekte zorlanabilir ve bu da pazardaki tekelin devamına sebep olur.

Tekellerin özellikleri

Serbest rekabet ortamında firmaların ürünleri için belirlediği fiyat, marjinal maliyete eşittir. Serbest rekabet ortamında fiyatlar sabit, talep eğrisi de düzdür. (eğimi yoktur) Tekellerde ise durum daha farklıdır. Tekellerde, negatif eğimli bir talep eğrisi görülür ve bu durum, tekele kendi isteğine göre bir fiyat belirleme olanağı verir. Elbette tekelin de amacı karlarını maksimize etmektir. Tekel, karını maksimize edecek bir şekilde fiyat ve miktar belirler. Bunu da yaparken marjinal maliyeti, marjinal gelire eşitler çünkü firma fiyatlarını, fazladan üretilecek her bir üründen elde edeceği gelir (marjinal gelir), fazladan üretilecek her bir ürünün maliyetine(marjinal maliyet) eşit olana kadar arttıracaktır. Sonuçta bir tekelin belirlediği fiyat, serbest rekabet ortamındaki bir firmanın koymuş olduğu fiyattan daha fazla olacaktır. Bu durumda da tekel, serbest rekabet ortamındaki bir firmanın edeceği kardan daha çok kar edecektir. Ama tekelin daha yüksek fiyat koyuyor olması, tekelin her zaman pozitif kar edeceği anlamına da gelmez çünkü maliyetler hâlâ elde edilen geliri aşıyor olabilir.

Tekelleşmenin getirdikleri
Daha önceden de değinildiği gibi, tekeller serbest rekabet ortamında oluşan pazar fiyatının üstünde bir fiyat belirlerler. Bu durumda tüketici, aldığı malı serbest rekabet ortamındakine göre daha pahalı bir fiyata satın almış olur. Tüketici, tekelin olduğu bir pazarda zararda olan taraftır. Tekel ise serbest rekabet ortamındaki fiyattan daha yüksek bir fiyata ürünlerini sattığı için kazançlı olan taraftır. Bunun yanı sıra her iki tarafın da bir kazancı olmadığı boşa giden bir miktar da ortaya çıkmaktadır. Dolayısıyla tekeller, serbest rekabet ortamı ile karşılaştırıldığında toplum refahını azaltıcı etki gösterirler.

Tekel bir firma, kendi sektöründe tek olduğu için verimli bir şekilde çalışmak zorunda değildir. Serbest rekabet ortamında tüm firmalar birbirlerinin hareketlerini izleyebildiklerinden ve her firmanın kendisi için en iyisini yaptığını bildiklerinden verimlilik daha fazladır. Dolayısı ile tekel firmaların tam verimle yönetilme olasılığı genel olarak serbest rekabet ortamındaki bir firmaya göre daha azdır. Bu da firmanın kendini geliştirme ve böylece topluma katkıda bulunması açısından olumsuz bir özelliktir.

Toplum refahına olan olumsuz etkisini tekeller, araştırma-geliştirme(AR-GE) faaliyetleri ile kapatmaya çalışırlar. Tekelin elde ettiği yüksek miktarlardaki kar oranı, firmanın ARGE çalışmaları için gerekli olan sermayeyi elde etmesine olanak verir. Firma böylece yeni ürünler geliştirebilir, ürünlerini yenileyebilir ya da daha düşük maliyetli imalat yöntemleri geliştirebilir.

Tekelleşmeye Karşı Alınan Tavır
Tekelleşme, serbest rekabeti ortadan kaldırdığı için, ürünlerin ya da verilen hizmetin fiyatının yükselmesine sebep olur. Bu da tüketicinin zararınadır. Tekelleşme durumda en kazançlı olan tekel firmanın kendisidir. Pek çok hükûmet, tüketicinin kazancını ve sektörün verimliliğini arttırmak amacı ile piyasalardaki tekelleşme eğilimlerini giderici düzenlemelerle önlem almaktadırlar.

Tekelleşmeye karşı alınan önlemlerden birkaçı olarak şunlar sıralanabilir:
 İthalattan alınan vergilerin düşürülmesi
 Teşvik primi, vergi indirimi politikalarının uygulanması

Dipnotlar

Tekel


Quinn Cummings (født 13. august 1967) er en amerikansk skuespiller, iværksætter, opfinder og blogger. Hun er bedst kendt for rollen som Lucy McFadden i Neil Simons Hvem sover hvor? og for sin tilbagevendende rolle som Annie Cooper i tv-serien Family.

Hun har skrevet en memoir Notes From The Underwire. Hendes anden bog, The Year of Learning Dangerously, om hjemmeundervisning i USA, blev udgivet i august 2012. I 2013 udkom Pet Sounds, en samling essays om livet med dyr.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Californien
Iværksættere fra USA
Opfindere fra USA
Personer fra Los Angeles
Bloggere fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Quinn Cummings


São Silvestre Portekiz'de Coimbra belediyesine bağlı olan, 12,26 km2 yüzölçümüne sahip, 3.092 nüfuslu (2001) bir bucaktır. (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

São Silvestre (Coimbra)


Silvio Curto ( - ) est un égyptologue italien.

Biographie
Né en 1919 à Bra, dans le Piémont, Curto obtient sa licence en archéologie romaine en 1941. Après la guerre, il devient inspecteur pour la Soprintendenza alle Antichità Egizie et en 1964, il est nommé directeur du Museo Egizio de Turin, charge qu'il occupe jusqu'en 1984. Pendant son mandat, le musée a été considérablement rénové et, depuis 1969, il est doté d'une grande bibliothèque.

Entre 1961 et 1969, Curto a dirigé l'équipe italienne d'archéologues qui a participé à l'effort international de relocalisation des temples d'Abou Simbel, menacés par la construction du haut barrage d'Assouan. L'Italie a reçu en cadeau le petit temple d'Ellesiya, construit à l'origine par  pour le dieu Horus, qui a été reconstruit par Curto en 1970 à l'intérieur du Museo Egizio de Turin, où il se trouve toujours.

De 1964 à 1989, il a enseigné l'égyptologie à l'université de Turin. Il a également contribué à diverses collections égyptiennes à travers l'Italie, comme la rénovation de celle du Museo Civico Archeologico de Bologne en 1961 et la cofondation du musée égyptien de Milan en 1972.

Curto meurt le  à Turin, à l'âge de 96 ans. En 2016, le directeur du Museo Egizio Christian Greco a donné son nom à la bibliothèque du musée en son honneur.

Notes et références

Liens externes

Index égyptologique
Égyptologue italien
Naissance en août 1919
Naissance à Bra (Italie)
Décès en septembre 2015
Décès à Turin
Décès à 96 ans

Silvio Curto


Amundsen Denizi, Antarktika kıtasında, Güney Okyanusu'nun bir uzantısıdır. Denizin doğusunda Marie Byrd Toprakları bulunur. Sınırları Thurston Adası ile Dart Burnu arası olarak kabul edilmiştir. Denizin ismi Norveçli kutup kâşifi Roald Amundsen'in anısına koyulmuştur. Yüzölçümü yaklaşık 98,000 km² olan denizin büyük bir kısmı genelde buz ile kaplıdır. En derin yeri 585 metre olarak ölçülmüştür.

Antarktika'daki yeryüzü şekilleri
Batı Antarktika
Güney Okyanusu'ndaki denizler
Marie Byrd Toprakları

Amundsen Denizi


NGC 6993 je spiralna galaktika u zviježđu Jarcu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6993
  Auke Slotegraaf: NGC 6993 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6993  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6950 - 6999

6993

NGC 6993


O currículo oculto é um conjunto de lições "que são aprendidas, mas não abertamente pretendidas" ensinadas na escola. São normas, valores e crenças transmitidas tanto na sala de aula quanto no ambiente social.

Qualquer tipo de experiência de aprendizado pode incluir lições indesejadas. No entanto, o conceito de currículo oculto geralmente se refere ao conhecimento adquirido especificamente em contextos de escolas primárias e secundárias. Nesses cenários, a escola busca o desenvolvimento intelectual igualitário entre seus alunos, e o currículo oculto refere-se ao reforço das desigualdades sociais existentes por meio da educação de acordo com a classe e a condição social dos alunos. A distribuição do conhecimento entre os alunos é espelhada na distribuição desigual do capital cultural.

O intervalo recreativo entre as aulas é uma parte importante do currículo oculto na escola.

Aspectos da aprendizagem
Vários aspectos da aprendizagem contribuem para o sucesso do currículo oculto, incluindo práticas, procedimentos, regras, relacionamentos e estruturas sociais. Esses aspectos de aprendizagem específicos da escola podem incluir, mas não estão limitados as estruturas sociais da sala de aula, o exercício de autoridade do professor, o uso da linguagem pelo professor, regras que regem o relacionamento entre professores e alunos, atividades padrão de aprendizado, livros didáticos, recursos audiovisuais, mobiliário, arquitetura, medidas disciplinares, horários e prioridades curriculares. As variações entre esses elementos podem criar as disparidades encontradas ao comparar os currículos ocultos em várias classes e status sociais. "Toda escola é ao mesmo tempo expressão de uma situação política e uma professora de política".

Embora o material real que os alunos absorvem por meio do currículo oculto seja de extrema importância, as pessoas que o transmitem suscitam uma investigação especial. Isso se aplica particularmente às lições sociais e morais transmitidas pelo currículo oculto, pois as características e ideologias morais dos professores e outras figuras de autoridade são traduzidas em suas aulas, embora não necessariamente de propósito.

Heteronormatividade
De acordo com Merfat Ayesh Alsubaie, o currículo oculto da heteronormatividade resulta no apagamento das identidades LGBT no currículo por meio do privilégio das identidades heterossexuais. Para Gust Yep, a heteronormatividade é a "presunção e suposição de que toda experiência humana é inquestionável e automaticamente heterossexual". Leis que proíbem a menção ou o ensino de identidades LGBT são consideradas como reforçadoras do currículo oculto da heteronormatividade. Segundo Mary Preston, a falta de educação sexual nas escolas também retira identidades LGBT do currículo explícito e contribui para o currículo oculto da heteronormatividade.

Dependendo da norma cultural da escola, quando alunos estão fora da norma heterossexual, outros alunos e professores podem policiá-los de acordo com as expectativas heteronormativas. C. J. Pascoe disse que o policiamento ocorre por meio do uso de comportamentos de intimidação, como o uso de palavras como "viado, bicha ou sapatão", que são usadas para envergonhar os alunos com identidades desviantes. Pascoe disse que o uso de calúnias LGBT forma um "discurso bicha", sendo que o "discurso bicha" nas escolas defende a heteronormatividade como sagrada, trabalha para silenciar as vozes LGBT e incorpora ideais heteronormativos no currículo oculto

Autismo
O termo currículo oculto também se refere ao conjunto de normas e habilidades sociais que os autistas precisam aprender explicitamente, mas que as pessoas neurotípicas aprendem automaticamente, como a teoria da mente. Outro aspecto do currículo oculto frequentemente ensinado a alunos autistas é o de rotular suas emoções em um esforço para ajudar os alunos a evitar a alexitimia.

Função
Embora o currículo oculto transmita muito conhecimento aos alunos, a desigualdade promovida pela disparidade entre classes e status sociais muitas vezes invoca uma conotação negativa. Por exemplo, Pierre Bourdieu afirma que o capital relacionado à educação deve ser acessível para promover o desempenho acadêmico. A eficácia das escolas torna-se limitada quando essas formas de capital são distribuídas de maneira desigual. Visto que o currículo oculto é considerado uma forma de capital relacionado à educação, ele promove essa ineficácia das escolas em decorrência de sua distribuição desigual. Como meio de controle social, o currículo oculto promove a aceitação de um destino social sem promover a consideração racional e reflexiva sobre ele.

De acordo com Elizabeth Vallance, as funções do currículo oculto incluem "a inculcação de valores, a socialização política, o treinamento em obediência e docilidade, a perpetuação das funções tradicionais da estrutura de classe que podem ser caracterizadas geralmente como controle social". O currículo oculto também pode ser associado ao reforço da desigualdade social, evidenciado pelo desenvolvimento de diferentes relações com o capital a partir dos tipos de trabalho e atividades laborais atribuídas aos alunos, variando conforme a classe social de cada um deles.

Embora o currículo oculto tenha conotações negativas, ele não é inerentemente negativo, e os fatores tácitos envolvidos podem potencialmente exercer uma força de desenvolvimento positivo sobre os alunos. Algumas abordagens educacionais, como a educação democrática, buscam ativamente minimizar, tornar explícito e/ou reorientar o currículo oculto de forma que tenha um impacto positivo no desenvolvimento dos alunos. Da mesma forma, nas áreas de educação ambiental e educação para o desenvolvimento sustentável, tem havido alguma defesa do currículo oculto para tornar os ambientes escolares mais naturais e sustentáveis, de modo que as forças tácitas de desenvolvimento que esses fatores físicos exercem sobre os alunos possam se tornar fatores positivos em seu desenvolvimento como cidadãos.

Ensino superior e acompanhamento
Enquanto os estudos sobre o currículo oculto se concentram principalmente no ensino fundamental e médio, o ensino superior também sente os efeitos desse conhecimento latente. Por exemplo, preconceitos de gênero tornam-se presentes em campos de estudo específicos; a qualidade e as experiências associadas à educação anterior tornam-se mais significativas; e as diferenças de classe, gênero e raça tornam-se mais evidentes nos níveis mais altos de educação.

Referências

Filosofia da educação
Currículos

Currículo oculto


Cassius war ein berühmter in Rom wirkender Arzt in der Zeit der Kaiser Augustus und Tiberius.

Leben
Über das Leben des Cassius ist wenig bekannt. Plinius der Ältere erwähnt ihn unter den berühmtesten Ärzte in Rom. Diese behandelten die führenden Männer und bezogen ein beträchtliches Jahreseinkommen von zirka 250.000 Sesterzen. Celsus würdigt ihn als einen der begabtesten Ärzte seiner Zeit.

Wirken als Arzt
Celsus stellt im Prooemium seines Werkes De medicina die geistigen Strömungen der Medizin seiner Zeit dar. Zwischen Ärzten, die von allgemeinen Theorien ausgehen und solchen, denen die individuelle Beobachtung des einzelnen Patienten wichtiger ist, besteht ein großer Dissens. Cassius gehört zu den sorgfältigen Beobachtern. Wie Celsus schildert, erfragt er von seinen Patienten den Anfang ihres Leidens – in diesem Fall ein Rausch (ebrietas) – und richtet danach die Behandlung; die Behandlung bestand in Schlafen, Schwitzen und Trinken von kaltem Wasser.

Später beschreibt Celsus eine schmerzhafte Reizung des Blinddarms (caecum). Dagegen hat Cassius ein Medikament, genannt colicon entwickelt. Die Ingredienzien sind Kostwurz, Anis, Bibergeil, Petersilie, Pfeffer, Mohnsaft, Binse, Myrrhe und Narde. Celsus gibt noch ein weiteres Rezept des Cassius gegen Magenschmerzen an (colice).

Es spricht für die Bekanntheit des Cassius, dass auch der zeitgleich schreibende Scribonius Largus Cassius' Rezept gegen Magenschmerzen in seine Sammlung Compositiones aufnahm, nicht ohne zu erwähnen, dass es in den höchsten Kreisen verwendet wurde. Daneben überliefert Scribonius Largus noch ein Antidot des Arztes, das nicht nur gegen Gift, Schlangenbiss und Biss tollwütiger Hunde hilft, sondern auch gegen Husten.

Quellen
 Celsus: De medicina, with an English Translation by W. G. Spencer, London.
 C. Plinius Secundus d. Ä.: Naturkunde, Buch XXIX. Herausgegeben und übersetzt von Roderich König in Zusammenarbeit mit Joachim Hopp, Darmstadt.
 Scribonius Largus: Compositiones, edidit S. Sconocchia, Leipzig.

Literatur

Einzelnachweise

Mediziner der Antike
Römer
Geboren im 1. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 1. Jahrhundert v. Chr. oder 1. Jahrhundert
Mann

Cassius (Mediziner)


Cebir (Arapça, "parçaların birleşmesi" ya da "kemik yerleştirme"); sayılar teorisini, geometriyi ve analizi içine alan geniş bir matematik dalıdır. Temel matematik işlemlerinden, çember ve daire alanları bulmayı kapsayan geniş bir ilgi alanına sahiptir. Cebir, mühendislik ve eczacılık gibi birçok alanda kullanılmaktadır. Kuramsal cebir, ileri matematiğin bir dalı olmakla birlikte sadece uzmanlar tarafından çalışılan bir koldur.

Cebirle ilgili ilk çalışmalar Babillere kadar uzanır. Yakın Doğu'da Hârizmî ve Ömer Hayyam (1050-1123) gibi isimler tarafından geliştirilmiştir.

Temel cebir, bilinmeyen değerleri temsilen harfler kullanmasıyla aritmetikten farklıdır.  denkleminde  bir bilinmeyendir ve 'in değeri eşitliğin her iki tarafına -2 eklenmesiyle  şeklinde bulunabilir. Kütle-enerji ilişkisinde :  ve  harfleri bilinmeyen değişkenleri ifade ederken,  ise sabit sayıdır. Cebir birçok matematiksel ifadenin çözümünde yardımcı olur.

Farklı anlamları
Tarihsel açıdan cebirin birçok anlamı vardır, bunun sebebi cebirin anlamsal bolluğu ve çevresindeki anlam değiştiren etkenlerdir. Matematik gibi bir dalda bir kelimenin birden fazla anlamının olması karışıklıklara yol açabilir. Bu yanlış anlamaları engellemek için kelimenin etrafına bazı sözcükler eklenir.

 Tek bir kelime olarak tanımlandığında cebir matematiğin büyük bir kısmını kapsar.
 Yalnız başına tanımlandığı zaman lineer cebir veya temel cebir olarak tanımlanabilir.

Matematiğin bir dalı olarak Cebir
Cebirin oluşma dönemi ilk olarak bazı matematiksel sayıları harflerle simgeleyerek başladı. Örneğin bazı üstel fonksiyonlarda:  formülündeki  harflerine verilebilecek değerler ile  in değerleri bulunabilir ancak  nın  olmaması gerekir. İlerleyen dönemlerde cebir; vektörler, matrisler ve polinomlar gibi matematiğin birçok farklı dallarında kullanılmaya başlamıştır. Daha sonra bu tanımlar cebirsel birimler olarak isimlendirilmiştir. 16. yüzyıldan önce matematikçiler; cebirciler ve geometriciler olarak iki gruba ayrılmışlardı. 16. ve 17. yüzyıllar sonucunda matematiğin şu anki hâline ulaşmasında cebirin büyük katkısı olmuştur. 19. yüzyılın ortalarında matematiğe yeni konular ve yeni dallar eklenmesine rağmen cebirden her zaman faydalanılmıştır. Bugünlerde cebirin konu yelpazesinden bazı parçalar çıkarılmış olsa da (Mathematics Subject Classification08-Genel cebir sistemleri, 12-Alan teorisi ve polinomlar, 13-Birleşik cebir, 15-Lineer cebir ve multilineer cebir; matris teorisi, 16-Bağlantılı alan ve halka cebiri, 17-Bağlantısız alan ve yüzük cebiri, 18-Kategori teorisi; homolojik cebir, 19-K-teorisi ve 20-Grup teorisi) gibi birçok temel konuyu içerisinde barındırmaktadır.

Etimoloji
Cebir kelimesinin kökeni Hârizmî tarafından yazılmış Arapça Ilm al-jabr wa'l-muḳābala adlı kitaptan gelmektedir. Kitabın isminin anlamı zorla yani cebirle bir hesabın yapılması bilimi olarak çevrilebilir. Kelimenin algebra (al-gebra) şeklinde İngilizceye eklenmesi ise Orta Çağ'daki İspanyol, İtalyan veya Latinler sayesinde olmuştur. 12. yüzyıldan başlayarak İtalyanların öncülüğünde Arapça yazılan eserler Batı dillerine çevrilmeye başlanmıştır, Hârizmî'nin Cebir kitabının da bu dönemde çevrilmiş olması ihtimali yüksektir. Cebir kelimesi İspanyolcada hâlen acil operasyon, ameliyat olarak kullanılmaktadır daha sonra matematiksel anlamları eklenmiştir.

Tarihi
François Viète'in 16. yüzyılın başlarından itibaren yapmış olduğu çalışmalar cebirin temellerini oluşturmuştur. 19. yüzyılın sonlarına kadar cebir genel olarak sadece denklem teorileri barındırıyordu.

Cebirin ön tarihi

Cebir ilk olarak Babilliler tarafından matematiksel problemleri çözmek amaçlı kullanılmıştır. Matematikte şu an lineer denklemler veya orta dereceli lineer denklemler kullanarak çözülen problemlerin temellerini Babilliler cebiri geliştirerek bulmuşlardır. Eski dönemlerde yaşamış olan çoğu Mısırlı, Çinli ve Yunan matematikçi, problem çözümlerinde geometri kökenli çözüm yollarını tercih ediyorlardı. Yunanlar kendi yarattıkları element matematiğini kullanırlardı ve bu yöntem ile birçok karışık sorunu çözmeyi başarmışlardır ancak bu yöntemleri Orta Çağ İslamı'na kadar fark edilememiştir. Plato'nun döneminde birçok Yunan matematikçi ani ve şiddetli bir değişime girmiştir. Yunanlar bu dönemde kendi yarattıkları geometrik çözüm yollarını geliştirerek geometrinin temel kuramlarını kullandılar. O yılların belki de en iyi matematikçilerinden biri olan Diophantus (ve aynı zamanda Arithmetica kitabının yazarı), cebirsel ifadelerin matematiksel yollarla çözümleri için birçok formülü geliştiren kişi olmuştur ve ilerleyen zamanlarda sayı teorisinin ve kendi yarattığı Diophantus denklemlerinin çıkmasını sağlamıştır. Matematiğin geliştiği ilk dönemlerde Hârizmî'nin yazdığı The Compendious Book on Calculation by Completion and Balancing isimli kitabı matematikte bazı görüşlerin oluşmasına neden oluyordu çünkü cebirin ve matematiğin temel disiplin kurallarının geometri ve aritmetikten farklı olduğunu söylemiştir. Helenistik matematikçiler: Diophantus, Alexandria ve Hint matematikçi Brahmagupta, Mısır ve Babillilerin yaratmış olduğu matematik kurallarını devam ettirdiler ve üzerlerine bir şeyler eklemek için çabaladılar. Yazmış oldukları kitaplardan da faydalanarak ilk kez içerisinde sıfır (0) ve eksi (-) sayıların olduğu denklemleri çözmeyi başardılar. Denklemler teorisine göre incelenen cebirin en önemli iki ismi Diophantus ve al-Khwarizmi'nin çalışmaları yıllarca incelenmiştir. Genellikle cebirin babası olarak Diophantus bilinir ancak Hârizmî'nin al-jabr disiplin kuralları sonucunda bu unvana onun sahip olması istenmektedir. Diophantus'u destekleyen kişiler Al-Jabrdaki cebirin biraz daha elementsel olduğunu ifade etmişler ve kendi savundukları Arithmetica ve Arithmetica kitaplarının Al-Jabrdan daha teorik olduğunu söylemişlerdir. Al-Khwarizmi'yi destekleyenler ise "çıkarma" ve "dengeleme" (toplamanın tersi ve elemanların birbirlerini sıfırlaması) Al-Jabr kitabının cebiri her şeyden ayrı tutup yeni teoriler üzerine kurulmuş olmasından dolayı sevmişlerdir. İranlı matematikçi Ömer Hayyam cebirsel geometrik çözümler ve küplü denklemler üzerinde çalışmış biridir. Bir diğer İranlı matematikçi ise Şerafeddin el-Tusî'dir. O da fonksiyonların gelişiminde etkili biri olmuştur. Hint matematikçiler Mahavira ve II. Bhaskara, İranlı matematikçi Al-Karaji ve Çinli matematikçi Zhu Shijie birçok küplü denklemin çözümünde etkili olmuşlardır.

Cebrin tarihsel değişimi
1545'te İtalyan matematikçi Girolamo Cardano, Ars Magna (Büyük Sanat) isimli kitabını yayınladı, 40 bölümlük harika bir sanat eseridir ve ilk defa küplü ve üslü denklemler anlatılmıştır. François Viète'nin 16. yüzyılın sonlarına doğru yapmış olduğu çalışmalar cebrin klasik disiplin temellerinin atılmasını sağlamıştır. 1637 yılında René Descartes, La Géométrie isimli kitabını yayınlamıştır ve analitik geometrinin temelleri atılmıştır. Diğer önemli gelişmelerden biri ise 16. yüzyılın ortalarına doğru köklü ve küplü denklemlerin çözülmesidir. Determinant formülü Japon matematikçi Seki Takakazu tarafından 17. yüzyılda bulunmuştur ve bunu takiben Gottfried Leibniz 10 sene sonra lineer denklemlerin çözümünü kolaylaştırma adına matrisi yaratmıştır. Soyut cebir 19. yüzyılda geliştirilmiştir, şu anda Galois teorisi olarak bilinen denklemleri çözebilmek için geliştirilmişlerdir. "Modern algebra" 19. yüzyıla kökleri dayanan önemli bir konudur örneğin, Richard Dedekind ve Leopold Kronecker, cebirsel sayı teorisi ve cebirsel geometriyi yarattığı kabul edilen ve kullanan kişilerdir.

'Cebir' kelimesini barındıran konular
Matematiğin alanları,
Temel cebir, okullarda gösterilen cebirsel denklemler
Soyut cebir, gruplar, halkalar ve cisim gibi cebirsel yapıların incelendiği alan
Lineer cebir, lineer denklemlerin, vektör uzaylarının ve matrislerin kullanıldığı cebir
Komütatif cebir, değişmeli halkaların incelendiği alan
Bilgisayar cebri, bilgisayar yazılımlarında kullanılan cebir
Homolojik cebir, topolojik katman çözümlerinde kullanılan cebir
Evrensel cebir, her cebirsel özelliğin incelendiği cebir
Cebirsel sayı teorisi, sayı ve rakamların cebirsel bir yönle araştırılması
Cebirsel geometri, eğik şekillerin hacim ve alan hesaplamalarında
Cebirsel kombinatorik, cebirsel metotların kombinatorik sorularına uygulandığı alan

Birçok matematiksel terim cebir olarak tanımlanır;
 Bir cisim üzerindeki cebirHalka ve cisim üzerine tanımlanan birçok cebrin özel ismi vardır:
 Bağlı cebir
 Bağımsız cebir
 Lie cebri
 Hopf cebri
 C*-cebri
 Simetrik cebir
 Dış cebir
 Tensör cebri
  Hesaplanabilirlik teorisi,
 Sigma-cebri
 Bir grup üzerindeki cebir
  Kategori teorisi
 F-cebiri ve F-co cebri
 T-algebra
 Mantıkta,
 İlişkisel cebir,
 Boole cebri,
 Heyting cebri

İlkokul Cebri
İlkokul cebri genellikle sadece aritmetik bilgisi olan öğrencilere cebrin temel kurallarını öğretmek amaçlı gösterilen bir cebir türüdür. En temel ve basit cebir türüdür. Aritmetikte sadece sayılar ve aritmetiksel işlemler (+, −, ×, ÷) kullanılır. Cebirde ise sayılar genellikle değişken kabul edilir ve  a, n, x, y ya da z gibi harflerle ifade edilir.
Temel cebir kurallarının kullanılması ile bir bilinmeyenli basit denklemlerin çözüm şekilleri anlatılır. Sayı çeşitleri, doğal sayılar, ardışık sayılar gibi sayı türleri anlatılır ve basit fonksiyonların özellikleri tanımlanır.

Polinomlar

ax2 + bx + c biçimindeki fonksiyonların x değerlerinin sıfır olduğu noktalarda çözüm kümesi bulunması denklemleridir. Her denklemin derecesine bağlı olarak kök türleri ve kök sayıları değişme gösterir. Fonksiyon ve polinomlar birbirlerine bağlı birimlerdir ve matematik ile cebrin önemli ve ileriye bağlı konularının temellerini oluşturan ciddi konulardır.

Cebrin öğretilmesi
Temel, basit cebrin genellikle on bir yaşına gelmiş olan çocuklara anlatılması tercih edilir. Amerika'da genellikle sekizinci sınıfta temel cebir öğretimi başlar. 1997'den beri Virginia Üniversitesi gibi birçok üniversite bilgisayar yardımlı ve küçük gruplar hâlinde gençlere temel cebir eğitimi vermektedir.

Soyut Cebir
Soyut cebir genellikle aritmetik ve sayı teorilerinin birleşimini ifade eden bir cebir türüdür;Setler: Sayı türlerini incelemekten ziyade soyut cebir, matematiğin tüm birimlerini bir çatı altında inceler ve tüm bu setler matrisler ve üslü denklemler içerebilir; bunlara ikinci veya üçüncü dereceden polinomların incelenmesi de dâhildir.Denklemler arası işlemler: + ve - işlemlerinin yanı sıra * ve / işlemleri cebirin temel işlemlerindendir ve her denklem, fonksiyon veya polinomun çözülebilmesi için gerekli tanım aralıkları ve çözüm kümelerinin bulunduğu alanlar sorularda önceden ayarlanmış ve bildirilmiş olmalıdır.Etkisiz eleman: Bir denklemde sonucu yapılan işleme göre değiştirmeyen veya aynı tutan elemanlara etkisiz eleman denir. Yapılacak matematiksel işlemin türüne göre etkisiz elemanlar değişkenlik gösterir örneğin bir çarpma işleminde etkisiz eleman bir iken, bir toplama işleminde bu eleman sıfırdır.Ters elemanlar: Ters elemanlar bir sayının bölüm hâlinde yazılması ile oluşurlar, a ∗ a−1 = 1 ve a−1 ∗ a = 1 gibi.Dağılma özelliği: Matematiksel bir işlemde toplam veya çarpım hâlindeki elemanların grup hâlinde yerlerinin değiştirilmesi sonuçta bir değişikliğe neden olmaz.  genel olarak (a ∗ b) ∗ c = a ∗ (b ∗ c) ifade edilebilir.Değişken özelliği''': Toplamda veya çarpma işlemlerinde elemanların yerlerinin değiştirilmesi sonucu etkilemez ve buna cebrin değişme özelliği denir. 2 + 3 = 3 + 2 ve a ∗ b = b ∗ aGruplar

Gruplar genel olarak bir tanım aralığındaki kümeler ve bir çarpım işlemi olarak tanımlanır ve sonuç olarak:
 e ∗ a işlemleri S kümesindeki bir çözüm elemanına eşit çıkar
 S tanım aralığındaki her elemanın bir tersi vardır a ∗ a−1 ve a−1 ∗ a Eğer a, b ve c, S'nin elemanları ise (a ∗ b) ∗ c işlemi a ∗ (b ∗ c) işlemine eşittir. Bir grup içerisindeki işlemler birbirlerini sıfırladıkları zaman eşitlik söz konusu olur ve türlü şekillerde ifade edilebilirler (a + b) + c = a + (b + c). Rasyonel sayılarda bir (1) elemanı çarpım işlemlerinde etkisiz eleman görevi görür 1 × a = a × 1 = a ve a is 1/a çünkü a × 1/a = 1.

Cebirsel alanlar
Cebirsel işlemlerde gruplar arasında genellikle tek işlem bulunur, en azından basit cebir kurallarına göre böyle kabul edilir. Detayı incelendiği zaman cebirsel alan ve yüzük önemli bir hâle gelir.

Bir yüzük matematiğinin iki temel işlemi vardır; (+) ve (×), ×, + işlem sırasına göre daha öndedir. İlk işlem (+) sonucunda bir abelian grubu oluşur. İkinci işlem sonucunda (×) dağılma özelliği ile işleme etki eder, ancak bu işlemler oluşurken herhangi bir şekilde bir kesir işlemini tanımsız duruma getirme veya fonksiyon tersi alınmasına ihtiyaç duyulmadığı için cebirsel sistemde bir sorun oluşmamaktadır. Toplam işlemlerinin (+) etkisiz elemanı 0 olarak kabul edilir ve toplam işlemlerini tersi a, −a olarak yazılabilir.Dağılma özelliğinde  ve  eşit olduğu için cebirsel sistemde çarpımın dağılma özelliği kullanılabilir olmuştur.
 Dipnotlar

Kaynakça

 Donald R. Hill, Islamic Science and Engineering (Edinburgh University Press, 1994).
 Ziauddin Sardar, Jerry Ravetz, and Borin Van Loon, Introducing Mathematics (Totem Books, 1999).
 George Gheverghese Joseph, The Crest of the Peacock: Non-European Roots of Mathematics (Penguin Books, 2000).
 John J O'Connor and Edmund F Robertson, History Topics: Algebra Index. In MacTutor History of Mathematics archive (University of St Andrews, 2005).
 I.N. Herstein: Topics in Algebra. ISBN 0-471-02371-X
 R.B.J.T. Allenby: Rings, Fields and Groups. ISBN 0-340-54440-6
 L. Euler: Elements of Algebra'', ISBN 978-1-899618-73-6

Cebir


In ice hockey, a goal is scored when the puck entirely crosses the goal line between the two goal posts and below the goal crossbar. A goal awards one point to the team attacking the goal scored upon, regardless of which team the player who actually deflected the puck into the goal belongs to (see also own goal). Typically, a player on the team attempting to score shoots the puck with their stick towards the goal net opening, and a player on the opposing team called a goaltender tries to block the shot to prevent a goal from being scored against their team.

The term goal may also refer to the structure in which goals are scored. The ice hockey goal is rectangular in shape; the front frame of the goal is made of steel tube painted red (blue in the ECHL because of a sponsorship deal with GEICO) and consists of two vertical goalposts and a horizontal crossbar. A net is attached to the back of the frame to catch pucks that enter the goal and also to prevent pucks from entering it from behind. The entire goal is considered an inbounds area of the playing surface, and it is legal to play the puck behind the goal. Under NHL rules, the opening of the goal is  wide by  tall, and the footprint of the goal is  deep.

Method of scoring

The object of the game of ice hockey is to score more goals than the opposing team.  Goaltenders and defencemen are concerned primarily with keeping the other team from scoring a goal, while forwards are primarily concerned with scoring goals on the other team.  Forwards also have to be defensively responsible while defencemen need to press offensively, and it is not unknown for goalies to attempt to position the puck for a counterattack, or even attempt to shoot against an unguarded net.

For a goal to be scored, the puck normally must entirely cross the goal line between the posts and under the crossbar of the goal frame. A goal is not allowed under any of the following conditions:
the puck is sent into the goal from a stick raised above the height of the crossbar
the puck is intentionally kicked, batted, or thrown into the net by an attacking player; a puck may deflect off an attacking player's skate or body provided that player does not make a deliberate attempt to kick or redirect the puck with their body
the puck enters the net directly after deflecting off an official
the goaltender is impeded from preventing the goal by an attacking player
the scoring shot caused the scoring team to become offside, even if the team is no longer offside at the time of the goal
the scoring team had too many people on ice at the time of the goal
the goal was scored with a broken stick
the net was dislodged prior to the puck entering it
the goaltender shoots the puck after crossing the center line (however, replacing the goaltender with an extra attacker is allowed).
the puck breaks into two or more pieces prior to any portion of it entering the goal.

Additionally, in many leagues, a goal does not count if a player from the attacking team has a skate or stick in the goal crease before the puck. The National Hockey League (NHL) abolished this rule starting in the 1999-2000 season after the disputed triple-overtime goal in the 1999 Stanley Cup Finals. Brett Hull of the Dallas Stars scored the series-clinching goal against the Buffalo Sabres. There are those who believe that video replay shows Hull's skate in the crease prior to the puck.

A goal may be awarded if a player would normally be awarded a penalty shot, but the opposing team had substituted a skater for a goaltender. In such rare cases, a goal is awarded rather than allowing a penalty shot attempt on an empty goal net.

Credit for goals and assists
Typically, the last player on the goal-scoring team to touch the puck before it goes into the net is credited with scoring that goal.  Zero, one, or two other players on the  goal-scoring team may also credited with an assist for helping their teammate to score the goal.  If another player on the goal-scoring team touched the puck to help score the goal before the goal-scoring player touched it without an opposing player intervening (touching the puck in between), then that player gets an assist.  If yet another player on the goal-scoring team also touched the puck before that without an opposing player intervening, then that player also gets an assist.

For a hockey player, a goal or an assist credited to them is also considered a point; thus the number of goals scored by that player plus the number of assists for them equals the number of points for that player.  However, a rule says that only one point can be credited to any one player on a goal scored.  This means one player cannot be credited with a goal and an assist for the same goal scored; instead the player would only get credit for a goal and a different player may get credit for an assist, if applicable.  It also means that one player cannot be credited with two assists for the same goal scored; instead the player would only get credit for one assist and a different player may get credit for the other assist, if applicable.

Usually on a hockey team, forwards score the most goals and get the most points, although defensemen can score goals and often get assists.   In professional play, goaltenders only occasionally get an assist, and only very rarely score a goal when the opposite net is empty (without a goaltender).

Scoring statistics
The number of goals scored is a closely watched statistic.  Each year the Rocket Richard Trophy is presented to the NHL player to have scored the most goals.  The trophy is named after Maurice Richard, the first player to score 50 goals in a season, at a time when the NHL regular season was only 50 games (compared to 82 today).  The player to have scored the most goals in an NHL season is Wayne Gretzky. Gretzky is also the fastest to 50 goals; during his record-setting 1981–82 season, in which he finished with 92 goals, he scored his 50th goal in the Edmonton Oilers' 39th game of the season.

The overall amount of goal scoring is also closely watched.  In recent years, goal scoring has decreased. Many believe the game is less entertaining because of this, and blame the change on the increasing size of goaltending equipment and the advent of defensive systems such as the neutral zone trap. Fans of defensive hockey counter by saying the high scoring of the 1980s was an anomaly, and this shift represents a return to the norm. For the 2004-05 American Hockey League season, four major rule changes were made that were intended to increase the scoring in games and make it more popular among casual fans:

 increasing the size of the attack zones by narrowing the neutral zone two feet each side and thus moving the goal line back two feet
 restrictions on the goaltender playing the puck
 permitting offside players to negate the penalty by "tagging up" with the blue line
 changing the offside rule by permitting passes which cross the center line and one blue line (but not between both blue lines in certain restrictions).

The AHL rules were slightly modified and adopted in the NHL and ECHL for 2005-06, when the NHL returned after the 2004 lockout.

Types of goals

There are a number of different types of goals for which separate statistics are kept, but all count equally:

 An even strength goal is a goal scored when both teams have the same number of players on the ice.
 A power play goal (PPG) is a goal scored by a team on a power play, that is, with a numerical advantage in players due to a penalty being served by one or more of the other team's players.
 A shorthanded goal (SHG) is a goal scored by a team that is on the penalty kill, that is, at a numerical disadvantage due to a penalty being served by one or more of its players
 An empty net goal (ENG) is a goal scored when there is no goalie guarding the net because he has been pulled for an extra attacker
 A penalty shot goal is a goal scored on a penalty shot, that is, a one-on-one confrontation between a single offensive player and the goaltender as a result of a penalty
 An awarded goal is a goal that is automatically awarded when a goalie has been pulled and their team commits a foul that would otherwise have triggered a penalty shot
 An own goal is when a player puts the puck into their own net, scoring for the other team, giving goal credit to the last player on the other team to touch the puck
 An overtime goal is a goal scored in sudden-death overtime
 A go-ahead goal is the goal that puts one team ahead of another after the game has been tied
 A game-tying goal  or an equaliser is a goal that causes the game to be tied, scored by a team that is down one goal (prior to the 1984-85 season, the NHL credited game-tying goals to the final scorers for both teams in tie games).
 A game-winning goal (GWG) is the goal scored to put the winning team in excess of the losing team's final score, e.g., if the score is 4–2, the game-winning goal would be the third goal scored for the winning team.

Related terms

The goal judge is an official positioned off-ice behind each goal for the specific purpose of indicating when the puck has crossed the goal line and entered the goal.  For arenas so equipped, the goal judge turns on a red light behind the goal when they see the puck cross the goal line. As in all matters, however, the referee retains final authority and can override the opinion of the goal judge.

The two teammates of the scorer who last touched the puck before them, provided that no opponent touched it in between, are each credited with an assist. Assists and goals count equally to comprise a player's statistical scoring total.

If a hockey player causes the puck to enter their own team's net — which in soccer is called an own goal — credit for the goal goes to the last player on the scoring team to have touched the puck. No assists are awarded. If a shot deflects off a defender and enters the net, it is not considered an own goal.

Other phrases include a garbage goal, for a goal scored more as the result of luck or opportunism than skill, and a breakaway goal for a goal scored when a player has gotten behind the defenders to face the goaltender alone.

When a player scores three goals in a game it is known as a hat-trick. A natural hat trick occurs when a player scores three consecutive goals, uninterrupted by any other player scoring for either team. A Gordie Howe hat trick occurs when a player scores a goal, gets an assist and gets in a fight.

Any puck heading towards the net is counted as a shot. When the goaltender prevents the shot from entering the net, they are credited with a save. Shots resulting in saves by the goaltender or goals scored are considered shots on goal (or shots on net).  A shot which is blocked by an opposing player before it reaches the goaltender is not considered a shot on net.  Also, if the puck is deflected wide of the net by another player (regardless of team) it is not counted as a shot on net. If a goaltender traps the puck that was heading towards the goal, but wide, it is often not counted as a shot; nor are shots that bounce off the crossbar or posts.

Goal horn
The trend of sounding a horn when the home teams scored a goal originated in the 1973 Stanley Cup Finals against Montreal, as Chicago Blackhawks owner Bill Wirtz had the horn of his yacht installed in the Blackhawks' Chicago Stadium home rink, and had it sound after Blackhawks goals. This practice become commonplace in professional hockey. In 2022, all goal horns are paired with a song. Some notable ones include The Fratellis' Chelsea Dagger, used by the Chicago Blackhawks, Tim McGraw's I Like It, I Love It, which has a couple words substituted to fit the Nashville Predators, and Ray Castoldi, the music director and organist and Madison Square Garden's Slapshot, a song used by the New York Rangers since 1995.

See also
Assist (ice hockey)
Point (ice hockey)
List of NHL statistical leaders
List of goaltenders who have scored a goal in an NHL game

References

External links
 NHL Rulebook, Rule #57 - tripping

Scoring (ice hockey)
Ice hockey rules and regulations
Ice hockey statistics
Ice hockey terminology

Goal (ice hockey)


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatska

Darko Juričić (Zagreb, 28. kolovoza 1969.), hrvatski atletičar. Aktualni je hrvatski rekorder na 400m prepone i prvi hrvatski atletičar koji je u toj disciplini ostvario rezultat ispod 50 sekundi (1998.).

Natjecao se na Olimpijskim igrama 2000. u štafetnoj utrci 4 x 400 metara, a nastupio je u prednatjecanju. Na istim je Igrama nastupio i u utrci na 400 metara s preponama te završio na 59. mjestu.

Na Mediteranskim igrama 2001. je osvojio srebro u utrci na 400 metara s preponama.

Bio je član Dinamo-Zrinjevca.

Izvori

Hrvatski sprinteri
Atletika u Zagrebu
Hrvatski atletičari olimpijci

Darko Juričić


Die Thailändische Badmintonmeisterschaft 2009 fand vom 31. August bis zum 5. September 2009 in Nakhon Ratchasima statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=9F3AE654-970C-49C8-A227-90E7E557D50F

2009
Badminton 2009
Badmintonwettbewerb in Nakhon Ratchasima


Agrilus machaon é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1935.

Referências

machaon

Agrilus machaon


Atinalı Athenagoras, (Modern Yunanca: Ἀθηναγόρας ὁ Ἀθηναῖος; yaklaşık. 133-190) MS 2. yüzyılda yaşamış ve Hristiyanları ahlaksızlık ve devlete itaatsizlikle suçlayan putperestlerin iddialarına karşı çıkmak ve Hristiyan inancıyla ibadet ilkelerini Yunan ve Roma dünyasına yaymak için, 177 yılında bir apoloji kaleme almış olan Hristiyan düşünürdür.

Hayatı
Hakkında bilinen tek şey bir Atinalı olduğu ve Hristiyanlığa geçtiğidir. Tatianus ve Iustinius ile çağdaştır. Onlar gibi Yunan felsefesinden en iyi şekilde faydalanarak Hristiyanlığın üstünlüğünü kanıtlamıştır. Eserleri akademisyenliğinin, kültürünün, felsefe ve retorikteki uzmanlığının ve döneminin entelektüel atmosferinden faydalandığının izlerini taşımaktadır.

Düşünceleri

Tanrı üzerinde
Athenagoras mantık ile monoteizmi kanıtlamaya çalışan ilk Hristiyan yazarlardan birisidir. Bunu Tanrı ve dünya arasındaki ilişkiyi inceleyerek yapar. Evrenin emsalsizliği, onu yaratan Tanrı'nın da emsalsiz olduğunu göstermektedir. Eğer birden fazla tanrı olsaydı, birden fazla evren de olurdu.

Üçlü-birlik üzerinde
Athenagoras Oğul/Logos ve O'nun Baba ile olan birliğini ve tanrısallığını açıkça onaylayan ilk kilise babalarından birisidir. Dikkate değer bir biçimde tabiiyetçilik tuzağından kurtulur; tabiiyetçilik her şeyden üstün Baba Tanrı, onun astı olan Oğul ve onların astı olan Kutsal Ruh şeklinde bir hiyerarşi olduğu düşüncesidir.

Hristiyanlar için Yalvarma kitabında Üçlü-Birliğin gelişmiş bir tanımını yapar; "Biz (Hristiyanlar) ateist değiliz… Baba Tanrı, Oğul ve Kutsal Ruh'u tanır ve hepsinin güçlerinde birliğini ve farklılığını beyan ederiz" (Hristiyanlar için Yalvarma 10).

Etik üzerine
Athenagoras bekareti Hristiyanlığın en güzel meyvelerinden birisi olarak över. Evliliğe büyük bir itibarı vardır. Ölümün dahi evlilik bağını bozamayacağını düşünmüştür. O'na göre bir dulun yeniden evlenmesi, bir çeşit zinadır (Hristiyanlar için Yalvarma 33).

Eserleri
Roma İmparatorları Marcus Aurelius ve Commodus'a ithaf edilen "Hristiyanlar için Yalvarma"'den başka "Ölülerin dirilmesi üzerine" isimli bir eser yazmıştır; ikisi de günümüze kadar gelmiştir.
 Hristiyanlar için Yalvarma (177). Bu apolojisinde, Hristiyanlarla ilgili, daha önce Musevilere de yöneltilmiş olan ateizm ya da putperestlerin tanrılarına inanmama, ziyafetlerde çocuk yeme ya da yamyamlık ve ensest ithamı ya da akrabayla cinsel ilişkide bulunma gibi suçlamalar karşısında, Hristiyan inancıyla Hristiyanları savunmuştur. Buna göre, ateizm ve çocuk öldürme suçlamalarına, Hristiyanların tek bir Tanrı'ya kan dökmeden ibadet ettikleri yanıtını veren Athenagoras, Hristiyan'ın ezeli-ebedî ve tinsel bir Tanrı inancını akıl yoluyla ve Yunan rasyonalizminin kavramlarıyla temellendirmeye çalışmıştır.
 Ölülerin dirilmesi üzerine; mantık ile ölümden dirilmenin mümkünatını açıklamaya çalıştığı bir incelemedir. Temel argümanları şöyledir; İnsan sonsuzluk için yaratılmıştır; insan beden ve ruh olarak yaratılmıştır. Ölüm ile bu ikisi arasındaki birlik bozulmaktadır ve ölümden dirilme ile yeniden sağlanarak insanın sonsuza dek yaşaması sağlanır. Ölümden dirilme bir ödüldür. Çünkü her ikisi de (beden ve ruh) ahlaki düzene aittir, sadece ruhun kurtarılması dolayısıyla adil olmayacaktır. Ruh ile işbirliği için yaptığı iyi amellerinden ötürü bedenin ödüllendirilmemesi adil olmayacaktır.

Kaynakça

133 doğumlular
190 yılında ölenler
2. yüzyılda Yunanlar
2. yüzyılda Hristiyanlar
Antik Yunan filozoflar
Antik Atinalılar
Romalı Atina
Hristiyan Antignostisizm
Kilise Babaları
Hristiyan apolojistler

Atinalı Athenagoras


Cindy Sherman (d. 19 Ocak 1954, New Jersey), Amerikalı sanat fotoğrafçısı ve film yönetmeni.

Cindy Sherman'ın yüzlerce kendisini kullandığı kadın, hatta bazen de erkek canlandırması vardır, ancak bunların hiçbirisi Cindy Sherman'ın gerçek anlamda bir otoportresi değildir. Kendi deyişine göre Sherman fotoğrafları kadın stereotipleri ile ilgilenir, ancak bu sterotipler onun kadınları nasıl gördüğünü değil, erkeklerin kadınları nasıl gördüğünü yansıtır.

Glen Ridge, Essex County, New Jersey doğumlu Cindy Sherman, New York Eyalet Üniversitesi'nde sanat okudu. Üniversite yılarında kılık değiştirme ve makyaj ile görünüşünü değiştirerek otoportrelerini çekmeye başladı. 1977'de ulusal sanat bursu kazandıktan sonra New York'a yerleşen Sherman, 1977-1980 döneminde, filmlerde kadınlara verilen klişe rolleri sorgulayan, model olarak kendisini kullanarak fotoğrafladığı "Untitled Film Stills" (İsimsiz Film Kareleri) serisi ile sanat çevrelerinde tanındı. 1995 senesinde, bu çalışma MOMA (New York Modern Sanatlar Müzesi) tarafından bir milyon doların üzerinde bir fiyattan satın alındı, böylece Sherman'ın sanat dünyasındaki yeri de tartışmasız hale geldi. Kendisini de model olarak kullandığı daha sonraki çalışmalarında Sherman, erkek dergilerini, çocuk masallarını, moda dünyasını, sanat tarihindeki önemli imgeleri işledi. Son dönem işlerinde büyük boy renkli baskılarla vitrin mankenleri, tıbbi protezler, cinsel yardım araçları, plastik vücut parçaları, maskelerle hazırlanmış cinsel ilişki mizansenleri ya da kusmuk çöp resimleri gibi grotesk konulara yöneldi.

Sherman, fotoğrafı saf haliyle değil, bir kavramsal sanat malzemesi olarak kullanır. O bir fotoğrafçı değil, bir kavramsal sanatçı, bir gösteri sanatçısıdır. Malzemesiyse bulunduğu dönemin güncel fikir akımlarıdır. Sherman için 1970'lerin ve 1980'lerin kültürel ortamıyla biçimlenen bir uygulayıcıdır denilir. Gerçekten de yapıtlarında her zaman feminist bir söylemin varlığından bahsedebiliriz. Ancak herhangi bir dogmatik ideolojik tavra dayanan bir üretim sistemi yoktur, zira Sherman sanatının içeriğini sürekli olarak dönemin geçeli söylemlerine uydurarak güncel sanatın parçası olmayı bilmiştir. Dönemin moda kavramlarını ve akımlarını kullanmayı bilen Sherman, sürekli başvurduğu feminist izleğini feminizm anlayışındaki değişiklikler doğrultusunda yapıtlarına yansıttı. Cindy Sherman'a göre: "Cinsel organları kullanarak, sevimli ya da şok edici resimler etmek kolay... Zor olan acı keskin yine de açık seçik görüntü elde etmek.

Kitapları

 (2004) Cindy Sherman: Centerfolds. Skarstedt Fine Art. ISBN 0-9709090-2-0.
 (2003) Cindy Sherman: The Complete Untitled Film Stills. Museum of Modern Art. ISBN 0-87070-507-5.
 (2002) Elisabeth Bronfen, et.al. Cindy Sherman: Photographic Works 1975-1995 (Paperback). Schirmer/Mosel. ISBN 3-88814-809-X.
 (2001) Early Work of Cindy Sherman. Glenn Horowitz Bookseller. ISBN 0-9654020-3-7.
 (2000) Leslie Sills, et.al. In Real Life: Six Women Photographers. Holiday House. ISBN 0-8234-1498-1.
 (2000) Amanda Cruz, et.al. Cindy Sherman: Retrospective (Paperback). Thames & Hudson, ISBN 0-500-27987-X.
 (1999) Essential, The: Cindy Sherman. Harry N. Abrams, Inc., ISBN 0-8109-5808-2.
 (1999) Shelley Rice (ed.) Inverted Odysseys: Claude Cahun, Maya Deren, Cindy Sherman. MIT Press. ISBN 0-262-68106-4.

1954 doğumlular
New Jersey doğumlu sanatçılar
20. yüzyıl Amerikalı fotoğrafçıları
21. yüzyıl Amerikalı fotoğrafçıları
American Academy of Arts and Letters üyeleri
Kadın fotoğrafçılar
Portre fotoğrafçıları
Kadın film yönetmenleri
Yaşayan insanlar
Amerikalı kadın film yönetmenleri
Kavramsal fotoğrafçılar
Feminist sanatçılar
MacArthur Fellows

Cindy Sherman


مارتوما هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى الهضبات. يقدّر عدد السكان المسجّلين بنحو 1,100 نسمة.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
القيطع
تجمعات سنية في لبنان
مدن لبنان

مارتوما


Wolf Creek Pass is a high mountain pass on the Continental Divide, in the San Juan Mountains of Colorado.  It is the route through which U.S. Highway 160 passes from the San Luis Valley into southwest Colorado on its way to New Mexico and Arizona. The pass is notable as inspiration of a C. W. McCall song. The pass is significantly steep on either side (6.8% maximum grade) and can be dangerous in winter. There are two runaway truck ramps on the westbound side for truckers that lose control of their brakes.

Expansion

Wolf Creek Pass, once a two-lane road winding through the San Juan Mountains between South Fork, Colorado, and Pagosa Springs, has been expanded into a multi-lane highway, greatly increasing the traffic capacity of the pass and making it more navigable in bad weather.  It is the easiest access to southwest Colorado from the rest of the state, as all remaining overland routes require lengthy detours through New Mexico or over Lizard Head Pass, near Telluride, or the intimidating Red Mountain Pass, a two-lane road winding along sheer cliffs from Ouray to Silverton.

History
The creation of the first road along Wolf Creek Pass began in 1911 and finished construction in 1916.  The project's engineers were J. E. Maloney and Ed Riley. The 12 feet wide road was doubled in width in 1930 and was paved 20 years later.

A  tunnel on the eastern portion was opened November 5, 2005. Construction was completed in the Summer of 2006, with the highway fully widened and drainage projects along the route completed.

Attractions
The Lobo Overlook, at 11,760 feet elevation on the north side of the pass, provides commanding views of the continental divide.

The pass is also home to Wolf Creek ski area located on the eastern side of the Continental Divide on Highway 160.  Also on the eastern side is one of the largest RV parks in the United States, located just a few miles west of South Fork, Colorado.

Wolf Creek Pass is also an attraction for tourists, as it is known for the natural beauty of the wilderness the highway passes through.  Just west of the pass, Treasure Falls offers passersby a view of a mountain waterfall.

The main route of the Continental Divide Trail (CDT), which reaches from Mexico to Canada, passes through Wolf Creek Pass. North bound "thru hikers" usually hike through Wolf Creek Pass in June.

Name
The pass was named for Wolf Creek, which starts near the top of the pass and flows down its western side to a confluence with the West Fork San Juan River in  Mineral County.

Controversy
For decades, a major resort project proposed by Texas billionaire Red McCombs has been causing controversy in the area.  The proposed resort would be situated near the summit of the pass and support over 8,000 people. People familiar with the high alpine environment and water issues in the area question the wisdom of a resort style village at 10,000' elevation. McCombs has been working with the Forest Service to acquire highway access to the property, which is an inholding.

Over several decades the Forest Service has been the target of multiple lawsuits from community groups for incompletely assessing the environmental impacts of approving a highway access point to the property and withholding information requested through the Freedom of Information Act. Following the most recent lawsuit, the developers reached agreement not to break ground at the site until the case is resolved in court.

Opponents of the "Village" state that the development would likely harm a vital wildlife corridor between the Weminuche and South San Juan Wilderness areas, alter backcountry experiences on Wolf Creek Pass, compete with local businesses in nearby Pagosa Springs and South Fork, adversely affect rare fen wetlands, and stress water supplies in the Rio Grande watershed. Proponents claim the "Village" would improve the economics of the region.

C. W. McCall
Wolf Creek Pass was made famous in 1975 by country music artist C. W. McCall's  spoken word song of the same name, in which the pass is described as "37 miles o' hell – which is up on the Great Divide."  The song describes the truck careening down through a "tunnel" (during which process several crates of chickens stacked on the back of the truck are inadvertently lost) and eventually into a feed store in Pagosa Springs.

Climate
Wolf Creek Pass has a subarctic climate (Dfc) with substantial precipitation year-round, though it may be called a subalpine climate due to it having a different climate than other climates on a similar latitude due to its high elevation. Summer usually consists of mild days and chilly nights. Winter consists of cold days with nightly lows close to zero lasting from early November to sometimes into April. Annual snowfall is heavy, averaging , one of the highest in the state, usually beginning by late September and not ceasing until early June. March averages the highest snowpack of the year at 67 inches 170.2 cm).

References

External links

Wolf Creek Ski Area
Friends Of Wolf Creek
Pagosa Springs Information

Mountain passes of Colorado
San Juan Mountains (Colorado)
Great Divide of North America
Landforms of Mineral County, Colorado
Rio Grande National Forest
Transportation in Mineral County, Colorado
Tourist attractions in Mineral County, Colorado

Wolf Creek Pass


Daviot (Gaelic: Deimhidh) is a village in Aberdeenshire, 4 miles from the busy town of Inverurie. It is the birthplace of theologian William Robinson Clark.

Daviot has one of the best examples of Neolithic stone circles in the north east of Scotland, Loanhead of Daviot stone circle, which comprises 10 stones plus one recumbent stone.  Other interesting features are the House of Daviot, a disused old people's home recently bought and refurbished privately, a Schlumberger explosives facility (on a nearby hill), and the first GM crop field in Scotland.

In Daviot there is also a pub (The Smiddy Bar).

See also
Mounie Castle

External links

 Daviot website

Villages in Aberdeenshire
Neolithic Scotland
Stone circles in Aberdeenshire

Daviot, Aberdeenshire


Diocese Coreana (, em coreano: 대한교구) é uma eparquia da Igreja Ortodoxa Russa, unindo suas comunidades no território da República Popular Democrática da Coreia e da República da Coreia. Faz parte do Exarcado Patriarcal no Sudeste Asiático.

História
Formada em 26 de fevereiro de 2019 por decisão do Santo Sínodo da Igreja Ortodoxa Russa na República Popular Democrática da Coreia e na República da Coreia, com o bispo diocesano possuindo o titulo de "coreano". Incluído no Exarcado Patriarcal do Sudeste Asiático.

Paróquias
 Paróquia da Igreja da Santíssima Trindade, em Pyongyang;
 Paróquia da Ressurreição de Cristo, em Seul;
 Paróquia da Natividade da Santíssima Virgem, em Busan.

Bispos
 Sérgio (Chashin) (26 de fevereiro - 4 de abril de 2019) - Metropolita de Cingapura;
 Teófanes (Kim) (desde 4 de abril de 2019).

Ligações externas
 Página oficial no Facebook

Dioceses da Igreja Ortodoxa Russa
Cristianismo na Coreia

Diocese Coreana


Reunión es el tercer álbum de estudio de Manal, grupo fundacional del rock argentino. Fue grabado y publicado por la discográfica CBS en 1981, durante el breve periodo en que el trío se reunió para realizar una serie de conciertos en Buenos Aires y otras ciudades argentinas.

Luego de estar diez años separados desarrollando sus propios proyectos, Alejandro Medina, Claudio Gabis y Javier Martínez regresaron con un sonido más moderno y un estilo distinto al de sus trabajos anteriores, incorporando a su tradicional base de rock y blues elementos de jazz fusión y también música afroamericana. Mientras que en los discos anteriores la mayoría de las composiciones pertenecían a Martínez, Reunión incluye, en igual proporción, temas de los tres componentes del grupo.

Detalles de las canciones
"La Centuria", tema compuesto por Claudio Gabis, es el único instrumental del álbum.
Está inspirado en dos obras literarias: Las centurias, del astrólogo Nostradamus, y la novela de Arthur Clarke El fin de la infancia. La centuria alude al momento utópico en que la humanidad, tal como la conocemos, llegaría a su fin (el Apocalipsis), para sufrir un cambio radical y alcanzar un nivel de mayor espiritualidad y conocimiento. Es un canto a la gloria y destrucción de nuestro siglo, pero también se lo puede ver como un himno de esperanza ante el advenimiento de un mundo mejor.

"Como si fuera a tocar las estrellas", una continuación de "Más allá del valle del tiempo", canción del primer álbum solista de Claudio Gabis, es una reflexión sobre el lugar que ocupa el hombre en el universo.

"Doblé en una esquina" relata un episodio de amor a primera vista con una muchacha que promociona golosinas en una esquina de la ciudad.

"Nos veremos mañana" habla de la esperanza de un mañana a un amor, en un momento que es efímero.

"Te daré mi mano" habla de aquellas cosas que muchas veces son obvias, fácilmente visibles, pero que no las vemos a menos que alguien nos las diga.
También pone de manifiesto la igualdad intelectual, de que ninguna persona, sea literato, poeta, etc, sabe más que el otro, o también que nadie tiene la verdad.

"Juega el juego jugador" pone en manifiesto una frase de su creador, Alejandro Medina: "Yo nunca sé cual es la nota que voy a tocar, pero la nota lo sabe", poniendo en evidencia una forma de vida más arriesgadamente libre y menos sujeta a los planes.
Este tema fue grabado con anterioridad para el disco Pappo's Blues Volumen 7 como "El jugador", cuando Medina era el bajista.

"Tengo algo en mi mente para vos" es una oda a la felicidad en honor a aquellas cosas positivas de la vida.

"Sacúdeme la vida" es un canto de amor, un llamado del hombre hacia la mujer. Habla también de la necesidad de alejarse de alguien, para luego regresar con fuerzas renovadas.

Lista de canciones
Todas por Javier Martínez, excepto donde se indica.

Músicos
Manal
 Alejandro Medina - voz y bajo eléctrico.
 Javier Martínez - voz y batería.
 Claudio Gabis - guitarras, teclados y arreglos.

Invitados
 Román "Rulo" Rodríguez - percusión.
 Roberto Fats Fernández - trompetas

Véase también
 Discografía de Manal
 Almendra en Obras I

Referencias

Fuentes
 Claudio Gabis. 5 de noviembre de 1981. Manal - Reunión 1.ª edición. Melograf S.R.L.

Enlaces externos
 Reunión Allmusic

Álbumes de 1981
Álbumes de Manal
Álbumes en español
Álbumes de rock en español
Álbumes de rock and roll
Álbumes de rock de Argentina
Álbumes de blues

Reunión (álbum de Manal)