ACES (Spanish acronym: Aerolíneas Centrales de Colombia) was an airline with its headquarters in the Torre del Café in Medellín, Colombia and founded on August 30, 1971, by a group of 13 Colombian entrepreneurs, amongst them, most notably Orlando Botero Escobar and German Peñaloza Arias from Manizales and Luis H. Coulson, Jorge Coulson R., Alberto Jaramillo and Hernán Zuluaga from Medellín.

History

Mr. Botero and Mr. Peñaloza, were considered pioneers in the early days of Colombian commercial aviation, had tried several times to establish a commuter service between Manizales and Bogotá. They managed to operate a small commuter airline by the name TARCA (acronym of Taxi Aéreo de Caldas), which was forced to shut down due to financial difficulties. With the support and capital of the new partners from Medellín, they embarked on the successful enterprise that would be ACES. The airline began service on February 22, 1972 with Saunders ST-27 aircraft for the routes Medellín-Bogotá and Manizales-Bogotá, and soon became a major player in the Colombian market. By 1976, the airline had expanded its network to smaller regional destinations, for which it purchased DHC-6 Twin Otter aircraft.

In 1981, it acquired its first Boeing 727-100. In 1986, an expansion began with the acquisition of more 727-100 and the arrival of Fairchild FH-227 aircraft built under license by Fairchild in the United States and with slight modifications. The 727s had a capacity of 129 passengers and the Fairchilds of 44. At this time the first international charter flights also began to Havana, Varadero, Nassau, Freeport, Montego Bay, Puerto Plata, Punta Cana, St. Kitts, St. Maarten, Porlamar and Cancun.

In 1991, ACES completely replaced its Fokker F27 Friendship fleet with ATR 42 turbo-prop aircraft for its short-haul regional routes, and its Boeing 727-100 with the Boeing 727-200 Advanced variant. In 1992, ACES expanded its service internationally, operating flights from Medellín and Bogotá to Miami. Soon after, Juan Emilio Posada was appointed CEO and would serve until the airline's demise in 2003. In the late 1997, ACES modernized its fleet acquiring brand-new Airbus A320-200 aircraft that replaced its Boeing 727s. It expanded its routes to Fort Lauderdale, Quito, Caracas, Cancún (served by charters), Santo Domingo, Punta Cana and San Juan, Puerto Rico; as well as additional domestic flights within Colombia.

ACES created a corporate culture of service and punctuality that would earn it the recognition and loyalty of its customers, resulting in consistent increases in its market share and revenues in the domestic market, which was dominated for decades by Avianca. It was named the "Best airline in Colombia" by several industry and consumer publications.

On May 20, 2002, ACES merged with major competitor Avianca and SAM to form the Alianza Summa, a strategic alliance aimed at joining forces to counteract the adverse circumstances that faced the airline industry in Colombia and the world after the September 11 attacks. ACES' operations were halted on August 20, 2003, after the board's decision to liquidate the airline. By November 2003, the Summa Alliance was dissolved and ACES' routes were taken over by Avianca.

Fleet

Final fleet
By August 20, 2003, ACES Colombia was only operating the following aircraft types:

Former fleet
ACES Colombia had in the past operated a variety of aircraft, including:

Accidents and incidents
On December 18, 1981, a DHC-6 Twin Otter (registered HK-2216) crashed in the municipality of San Antero, during the approach to the Coveñas Airport. In this incident 13 people perished, including the crew composed of Captain Guillermo Alberto García and co-pilot Andrés Rafael Londoño.
On November 29, 1982, a DHC-6 Twin Otter (registered HK-2536) crashed in the foothills of the Eastern Cordillera against Cerro Pan de Azúcar in the township of San Juanito, Meta. The flight came on a regular flight from San José del Guaviare and was heading to Bogotá under the command of Captain Marino Jiménez and co-pilot Edison Santacoloma, who along with 20 passengers lost their lives.
On August 1, 1988, a DHC-6 Twin Otter (registered HK-2445) was hijacked and demanded the pilot to land at an abandoned airstrip in Colombia. The passengers were reportedly robbed and the hijackers escaped, which six of them were later captured.
On November 30, 1996, a DHC-6 Twin Otter, operating flight 148, (registered HK-2602) crashed into Cerro El Barcino a few minutes after takeoff from Olaya Herrera Airport. The flight was operating the route between Medellin, Bahía Solano and Quibdó. 14 people died in the impact and subsequent fire, including the crew commanded by Captain Juan Carlos Bermúdez López; one passenger survived with serious injuries.
On October 11, 2000, an ATR 42-500 (registered VP-BOF) and a Boeing 727-200 (registered HK-3998X) collided on the El Dorado International Airport apron during the towing process. The ATR 42-500 was declared a  total loss after the incident. There were no injuries or fatalities in this event.

See also
List of defunct airlines of Colombia

References

External links
  (September 24–25, 2002)
Video Tribute

Avianca
Defunct airlines of Colombia
Airlines established in 1971
Airlines disestablished in 2003
Colombian companies established in 1971
2003 disestablishments in Colombia
Defunct companies of Colombia

ACES Colombia


Slovenský spisovateľ (în traducere "Scriitorul slovac") este o editură de carte din Slovacia, orientată în principal pe publicarea de beletristică.

Până acum a publicat 5.100 de cărți într-un tiraj total de peste 47 de milioane de exemplare. Cea mai cunoscută colecție a editurii este Zelená knižnica ("Biblioteca Verde"), fondată în 1965, în cadrul căreia au apărut cele mai bune scrieri polițiste din lume. În afară de clasici precum Agatha Christie și Robert van Gulik, au fost publicați aici autori precum Dick Francis, Ed McBain și autorii americani de thrillere Thomas Perry și Michael Koryta.

Alte colecții cunoscute sunt SPKK - "Spoločnosť priateľov krásnych kníh" ("Societatea prietenilor cărților frumoase"), fondată în 1927 și "KMP - Kruh milovníkov poézie" ("KMP - Cercul iubitorilor de poezie"), fondată în 1964.

Autori români publicați de editură
 Eugen Barbu, Ľudia z predmestia ("Groapa"), 1975
 Mihai Beniuc, Moja Itaka ("Ithaca mea"), 1961
 Mateiu Caragiale, Králi noci ("Craii de Curtea Veche"), 1979
 Paul Celan, Piesok z urien ("Der Sand aus den Urnen. Mohn und Gedächtnis; Von Schwelle zu Schwelle; Sprachgitter; Niemandrose"), 1966
 Petru Dumitriu, Cesta bez prachu ("Drum fără pulbere"), 2 vol., 1952
 Mircea Eliade, Maitrey. Slečna Kristína ("Maitreyi. Domnișoara Christina"), 1988
 Panait Istrati, Noc v močiari ("O noapte în bălți"), 1971
 Alexandru Ivasiuc, Príval ("Apa"), 1980
 Hortensia Papadat-Bengescu, Bachov koncert ("Concert din muzică de Bach"), 1977
 Petru Popescu, V putach ("Prins"), 1972
 Titus Popovici, Ipova smrť ("Moartea lui Ipu"), 1976
 Marin Preda, Rodina Morometeovcov ("Moromeții"), 1959
 Liviu Rebreanu, Ion ("Ion"), 1981
 Ion Marin Sadoveanu, Koniec storočia v Bukurešti ("Sfârșit de veac în București"), 1982
 Mihail Sadoveanu, V znameni Raka ("Zodia Cancerului sau vremea Ducăi-Vodă"), 1960
 Mihail Sadoveanu, Vlčí ostrov ("Hanu-Ancuței; Zodia Cancerului sau vremea Ducăi-Vodă; Ostrovul lupilor), 1983
 Marin Sorescu, Vibracie ("Vibrații"), 1970

Note

Bibliografie
 Geta Costache și Anca Podgoreanu (ed.), Scriitori români în limbi străine: ghid bibliografic de literatură română, vol. 1: A-H, Biblioteca Centrală Universitară "Carol I", București, 2014.
 Geta Costache și Anca Podgoreanu (ed.), Scriitori români în limbi străine: ghid bibliografic de literatură română, vol. 2: I-Z, Biblioteca Centrală Universitară "Carol I", București, 2014.

Legături externe
 Site-ul Slovenský spisovateľ

Edituri din Slovacia
Edituri din Cehoslovacia
Fondări în 1951

Slovenský spisovateľ


Telemaco, o sia L'isola di Circe  (título original en italiano; en español, Telémaco o La isla de Circe) es una ópera con música de Christoph Willibald Gluck y libreto en italiano de Marco Coltellini, alumno de Ranieri de' Calzabigi.

Fue montada apresuradamente para las fiestas de la boda entre el príncipe hereditario, hijo de María Teresa I de Austria y pronto emperador José II, y Josefa de Baviera y fue representada en el Burgtheater de Viena el 30 de enero de 1765.

Personajes

Notas

Óperas de Christoph Willibald Gluck
Óperas en italiano
Óperas de 1765
Óperas estrenadas en Viena
La Odisea en la ópera

Telémaco (Gluck)


Acer morifolium er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá Japan  Hann getur orðið allt að 15 m hár.

Tilvísanir

Hlynir

Acer morifolium


Doğal sayılar, şeklinde sıralanan tam sayılardır. Sayma sayıları kümesine 0'ın dahil edilmesi ile doğal sayılar kümesi elde edilir. Bazı kaynaklarda "0" doğal sayı olarak alınmaz. Matematikte hâlâ sıfırın bir doğal sayı olarak alınıp alınmayacağı tartışma konusu olup cebirsel inşalar yapılmak isteniyorsa "0" sayısının doğal sayı olarak alınması avantaj sağlayabilir. Matematiğin diğer dallarında da problem hangi durumda daha kolay ifade edilebilecekse doğal sayılar kümesi de o şekilde alınır. Negatif sayılar, doğal sayılar kümesinin elemanı değildir.

Sayı değeri
Bir doğal sayının rakamlarının belirttiği değere rakamların sayı değeri denir. Doğal sayının rakamlarının toplamına rakamların sayı değerleri toplamı denir.

Basamak değeri
9 basamaklı bir doğal sayının basamaklarının
 Onlar basamağının basamak değeri :10
 Yüzler basamağının basamak değeri :100
 Binler basamağının basamak değeri :1.000
 On binler basamağının basamak değeri :10.000
 Yüz binler basamağının basamak değeri :100.000
 Milyonlar basamağının basamak değeri :1.000.000
 On milyonlar basamağının basamak değeri :10.000.000
 Yüz milyonlar basamağının basamak değeri :100.000.000

Onlu sayma düzeninde bir basamağın değeri sağındaki basamağın 10 katıdır.

Bir rakamın basamak değeri o rakam ile rakamın yazıldığı basamağın çarpımıyla bulunur..

12345 sayısındaki 2 nin basamak değeri 2 (sayı değeri) ve 1000 (basamak değeri) çarpılarak 2 × 1000 = 2000 şeklinde bulunur.

Peano Belitleri tanımı
Peano belitleri tarihsel olarak doğal sayıların en genel (ve sezgisel) tanımıdır. Modern tanımlar bu tanımı sağlar.
 Sıfır bir doğal sayıdır.
 Her doğal sayının, yine bir doğal sayı olan bir ardılı vardır.
 Ardılı sıfır olan hiçbir doğal sayı yoktur.
 Ardılları eşit olan doğal sayılar da birbirine eşittir.
 Doğal sayılardan oluşan bir küme, sıfırı ve her doğal sayının ardılını içeriyorsa o küme doğal sayılar kümesine eşittir.

Sıfırı doğal sayı olarak kabul etmeyen grup, buradaki belitlerin "Bir, bir doğal sayıdır." olarak kabul eder.

ZFC tanımı
Zermelo-Freankel küme kuramı doğal sayılar, von Neumann sıral sayılarıyla inşa edilebilir. Buna göre her sayı temelde bir kümedir. Eğer sıfır boşküme olarak tanımlanırsa ve her n sayının ardılı, , n{n} olarak verilirse, doğal sayılar inşa edilmiş olur.

Bu tanım doğal sayıların yinelgen bir yapıda olduğunu da belirtmiş olur. Bu yinelgen tanımla sayılar,
0={}
1={0}
2={0,1}
3={0,1,2}
...
n+1={0,1,...,n}
Bu tanımda iki doğal sayının eşitliği sayıların öğe sayısına dayanır.

Russell'ın farklı bir tanımı daha genel görünebilir: 0 DOĞAL SAYIDIR
 (sıfır, hiç öğesi olmayan tüm kümelerin kümesi)
 (n'nin ardılı, öğe sayısı n olan tüm kümelerin kümesi)
Ne var ki bu tanım belitsel küme kuramlarında geçerli değildir, çünkü bir sayı, küme olamayacak kadar büyük topluluklar olmak zorunda kalıyor. Ancak tipler kuramı gibi kuramlarda geçerlidir.

 Büyüklük ve küçüklük ilişkileri
Doğal sayıların sıralanmasına en büyük basamaktan başlanır. Aynı basamakta büyük rakam bulunan sayı diğerinden büyüktür.

İki sayının yüz milyonlar basamaklarında eşit rakamlar bulunuyor. Bu nedenle karşılaştırma bir sonraki basamak olan on milyonlar basamaklarında yapılır. Bu basamaklarda 9 > 8 olduğundan 894.125.067 > 887.954.700 yazılır. " 894.125.067 büyüktür 887.954.700 şeklinde okunur."

 Doğal Sayılar Kümesinde; iki doğal sayının toplamı yine bir doğal sayı olur.

 Doğal sayılarda işlemler

Doğal sayılar toplama ve çarpma işlemine göre kapalıdırlar. İki doğal sayının çarpımı veya toplamı
yine bir doğal sayıdır. Örneğin: 3.5=15, 7.9=63
İki doğal sayının farkı veya bölümü bir doğal sayı olmayabilir bu nedenle doğal sayılar
çıkarma ve bölme işlemine göre kapalı değildir. Örn: 9-12 = -3, 2/4 = 1/2 gibi.

 Toplama işlemi
Toplama işlemi ileri doğru sayma işlemidir. Toplama işlemine katılan sayılara terim, işlemin sonucuna toplam denir. Toplama işlemi sayıların aynı basamakları arasında yapılır. Bu nedenle toplama işleminde sayılar aynı basamaklar alt alta gelecek şekilde yapılır.

Doğal sayılarda toplama aşağıdaki cebirsel kurallara uyar:
 Toplamsal birim öğe:a + 0 = a Toplamanın değişme özelliği:a + b = b + a Toplamanın birleşme özelliği:(a + b) + c = a + (b + c) Toplamanın çarpma üzerine dağılma özelliği (sağdan dağılma):(a + b)c = ac + bcBir a sayısını bir b sayısıyla toplamak, a sayısının b kere ardılını almak olarak tanımlanır. Daha matematiksel bir tanım verilmek istenirse  gösterimi n sayısının ardılını ifâde etmek üzere, toplama aşağıdaki belitlerle tanımlanır:

Bu belitlerden yola çıkarak ardıllık işlemini toplama cinsinden göstermek mümkündür:
2. belitte b=0 seçilirse

sıfırın ardılı birdir, o halde,

olduğu kolaylıkla görülür.

 Çarpma işlemi
Çarpma işlemi art arda toplama işlemidir. Çarpma işlemine katılan sayılara çarpan, işlemin sonucuna çarpım denir.

Doğal sayılarda çarpma aşağıdaki cebirsel kurallara uyar:
 Çarpımsal birim öge:a1 = a Çarpmanın değişme özelliği:ab = ba Çarpmanın birleşme özelliği(ab)c = a(bc) Çarpmanın toplama üzerine dağılma özelliği (soldan dağılma):c(a + b) = ca + cbBir a sayısını bir b sayısıyla çarpmak, a sayısının b kere toplamını almak olarak tanımlanır. Daha matematiksel bir tanım verilmek istenirse  gösterimi n'' sayısının ardılını ifade etmek üzere, çarpma aşağıdaki belitlerle tanımlanır:

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Oranlı sayılar

Doğal sayılar


Probele sportive de baschet la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat în perioada 6 - 21 august 2016 la Rio de Janeiro, Brazilia. Competițiile s-au ținut în prima sală a Centrul Olimpic de Antrenament, care poate găzdui 16.000 de spectatori.

Calificări

Comitetele Olimpice naționale pot include o echipă masculină cu 12 jucători și o echipă feminină cu 12 jucătoare.

Gazde

Ca și în 2012, gazdei Olimpiadei nu i s-a garantat un loc la turneul final. La 9 august 2015 s-a anunțat că echipele naționale, masculin și feminin, ale Braziliei vor concura la Turneul Olimpic de Baschet după ce FIBA a decis să le acorde locuri automate la întâlnirea de la Tokyo.

Calificări masculin

Calificări feminin

Turneul masculin

Competiția este alcătuită din două faze: o fază a grupelor, urmată de faza eliminatorie.

Faza grupelor
Echipele sunt împărțite în două grupe de câte șase națiuni și joacă fiecare împotriva celorlalte adversare din grupă. Se acordă două puncte pentru victorie și un punct pentru înfrângere. Echipele clasate pe primele patru locuri în fiecare grupă avansează în sferturile de finală.

Grupa A
</noinclude> Grupa B  Faza eliminatorie

Turneul feminin

Competiția este alcătuită din două faze: o fază a grupelor, urmată de faza eliminatorie.
Faza grupelor
Echipele sunt împărțite în două grupe de câte șase națiuni și joacă fiecare împotriva celorlalte adversare din grupă. Se acordă două puncte pentru victorie și un punct pentru înfrângere. Echipele clasate pe primele patru locuri în fiecare grupă avansează în sferturile de finală.
 Grupa A  Grupa B <noinclude>

Faza eliminatorie

Medalii

Clasament medalii

Probe

Referințe

Legături externe

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2016
2016

Baschet la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Lew Sapieha (* 4. April 1557 in Ostrowno (Rajon Beschankowitschy) in der heutigen Wizebskaja Woblasz von Belarus; † 7. Juli 1633 in Vilnius, Litauen) war ein Staatsmann im Polen-Litauen zum Ende des 16. und zu Beginn des 17. Jahrhunderts.

Leben
Sapieha entstammt dem Adelsgeschlecht Sapieha, einer Magnatenfamilie aus dem litauischen Teil des polnisch-litauischen Gesamtstaates zur Zeit der größten kulturellen und wirtschaftlichen Blüte des Landes. Er studierte in Leipzig in den Jahren 1570 bis 1573. Nach seiner Rückkehr trat er in den Dienst von Stefan Batory, König von Polen und Großfürst von Litauen, und arbeitete unter Jan Zamoyski. Sapieha wandte sich vom orthodoxen Glauben seiner Jugend ab und wurde Calvinist. 1580 wurde er Großsekretär für das Großherzogtum Litauen und avancierte 1581 zum Großschreiber für Litauen. 1582 fungierte er als Sejmmarschall (Parlamentspräsident) der ordentlichen Jahressitzung des Sejm in Warschau im Oktober und November.

Nach dem Tod Iwans des Schrecklichen 1584 unterstützte er die Idee einer Union mit dem Großfürstentum Moskau. Er wurde im Folgejahr Großkanzler des Großherzogtums Litauen und hatte diese Funktion bis 1623. 1585 bis 1586 wurde er für ein Jahr der Verwalter der Finanzen (Schatzkanzler) Litauens. In den Jahren von 1621 bis 1625 war er der Wojwode von Vilnius und wurde dann, bis zu seinem Lebensende, der Großhetman von Litauen und Starost der Kreise Slonim, Brest und Mogilew.

Sapieha legte den Grundstock für die über dreihundert Jahre andauernde Macht und den Reichtum der Familie Sapieha. Aus seinen zwei Ehen hatte Sapieha acht überlebende Kinder. Sein jüngster Sohn Kazimierz Lew wurde ebenfalls Politiker in Polen-Litauen. Er organisierte den Widerstand gegen die Schweden nach dem Ende des Dreißigjährigen Kriegs.

Außenpolitik und Kriege Polen-Litauens
Sapieha war Leiter der diplomatischen Delegation nach Moskau im Jahre 1600, die dem russischen Zaren Boris Godunow eine politische Union vorschlug (siehe unten). Diese wurde jedoch von Godunow abgelehnt. Im Polnisch-Russischen Krieg der Jahre 1609 bis 1618 unterstützte er die Politik des polnischen Königs und litauischen Großfürsten Sigismund III. Wasa, der die im 16. Jahrhundert verlorenen Gebiete Litauens zurückerobern wollte. Er initiierte den Kriegszug des Jahres 1618 des Sohns König Sigismunds Władysław nach Moskau, an dem er auch selbst teilnahm.

Im sich von 1600 bis 1629 hinziehenden Polnisch-Schwedischen Krieg nahm Sapieha 1626 an der verlorenen Schlacht von Valle im heutigen Lettland gegen den schwedischen König Gustav Adolf teil.

Projekt der Union Polen-Litauens mit Moskau
Die zwei größten Projekte einer Union mit Moskau standen in Zusammenhang mit zwei Gesandtschaften der Jahre 1590 und 1600. Die zweite von ihnen war die größte ihrer Art, die jemals aus Polen nach Moskau entsandt wurde. An der Spitze des 1 500 Mann zählenden Gefolges stand Lew Sapieha. Seiner Idee zufolge sollten beide Staaten (Polen und Moskau) über ein gemeinsames Verteidigungssystem im Süden sowie einen gemeinsamen Staatsschatz in Kiew verfügen, mit dem die gemeinsame Verteidigung finanziert werden sollte. Ferner wurde, nachdem der polnische König Sigismund III. Wasa in Stockholm entmachtet wurde, auch die Idee einer russischen Unterstützung gegen die Schweden geäußert. Sapiehas Projekt beinhaltete darüber hinaus auch noch weitere Vorschläge, u. a. eine einheitliche Währungsunion, das Recht auf die Gründung von Handelsunternehmen in beiden Staaten, also der freie Handel auf dem ganzen Gebiet der Rzeczpospolita und Moskaus, sowie das Recht auf Bildung an einem beliebigen Ort in den jeweiligen Ländern, was vor allem Moskau Vorteile gebracht hätte, da es damals im Zarenreich keine Mittelschulen (auch keine orthodoxen Bildungseinrichtungen) oder Hochschulen gab. Die dortigen Eliten reisten nach Griechenland oder in die Rzeczpospolita, um in den Genuss höherer Bildung zu kommen.

Sapieha hat sich die Union mit Moskau auf Basis des kulturellen Austausches, durch Handel und Bildung vorgestellt. In solch einem durch Institutionen verbundenen Staat hätte die Parallelherrschaft von zwei Monarchen nur eine temporäre Lösung sein sollen. Die Könige hätten in dieser Vision zwei identische, neu gegossene Kronen getragen und nach ihrem Tod hätte die volle Union auf Grundlage der Gleichberechtigung und ohne Grenzverschiebungen schließlich zur Realität werden sollen. Der litauische Teil der Rzeczpospolita hätte in diesem Fall auf Smolensk und die im 16. Jahrhundert verlorenen Gebiete verzichtet.

Dieses Projekt war vielschichtig, weitsichtig und kompromissbereit, ein Zeugnis des reifen politischen und zivilisatorischen Denkens der Eliten des polnisch-litauischen Staates. Allerdings stand diese Idee den Hoffnungen und politischen Ambitionen von Boris Godunow im Weg, der sich nach dem Tod von Fiodor, dem letzten der Rurikiden auf dem Thron, zum Zaren krönen ließ und hoffte, damit eine eigene Dynastie beginnen zu können.

Förderer von Wissenschaft und Kirche
Sapieha ist der Hauptautor und Herausgeber der letzten Fassung der Litauischen Statute des Jahres 1588, die als die älteste Verfassung Europas angesehen wird. Er legte den Grundstein für die Einrichtung einer Juristischen Fakultät an der Universität Vilnius, welche nach seinem Tod im Jahre 1641 erfolgte.

Als Calvinist förderte Sapieha die Errichtung verschiedener calvinistischer Kirchen auf seinen Ländereien. Von den internen Streitigkeiten der protestantischen Richtungen abgestoßen, wandte er sich später dem Unitarismus zu. 1586 wurden er und seine erste Ehefrau Dorota Zbaraska aus dem Hause Firlej katholisch. Viele katholische Kirchen um Großfürstentum Litauen wurden von ihm bedacht. Er finanzierte in Vilnius die Kirche St. Michael der Erzengel in dessen Krypta sich heute noch (2012) seine Grablege und ein großes, prachtvolles Epitaph befinden.

Nach der Union von Brest des  Jahres 1596 setzte Sapieha die Union der orthodoxen Kirche mit der von Rom im östlichen Teil Polen-Litauens mit der ihm zur Verfügung stehenden Macht durch.

Literatur

 Andrzej Nowak: Die Geschichte Polens. Band 5. Das Imperium der Rzeczpospolita. 1572-1632. Hrsg.: Leszek Sosnowski. Polska Fundacja Humanistyczna, Krakau 2023, ISBN 978-83-7553-382-8.
 Marcin Bielski: Kronika Polska. Sanok 1856.
 Michał Bobrzyński: Dzieje Polski w zarysie. Warschau 1974.

Einzelnachweise

Sejm-Abgeordneter (Polen-Litauen)
Polnisch-litauischer Diplomat
Woiwode (Wilna, Litauen)
Lew
Geboren 1557
Gestorben 1633
Mann

Lew Sapieha


Kuća Cega u gradiću Trogiru, Budislavićeva 12, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kuća Cega s reljefom Ivana Duknovića maniristička je dvokatnica smještena u povijesnoj jezgri grada Trogira, građena od pravilno klesanog kamena, s plitkim balkonima na pročelju ukrašenim kamenim balustradama. Nastala je na romaničkom sklopu kuća, znatno pregrađenih koncem 15. st. kad je izrađen portal, rad Ivana Duknovića. Sačuvana je samo luneta portala s grbom obitelji Cega, propetim lavom unutar štita, koja se danas čuva u Muzeju grada Trogira. Od renesansne razdiobe kuće i njenih otvora ostalo je vrlo malo, a maniristička pregradnja izbrisala je tragove glavnog ulaza s portikom koji je vodio u dvorište. Kuća predstavlja visokovrijednu i cjelovitu baroknu stilsku intervenciju.

Zaštita
Pod oznakom Z-4380 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambeno-poslovne građevine".

Izvori

Zaštićene stambeno-poslovne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Trogiru

Kuća Cega u Trogiru


Bristol City Women's Football Club er en fodboldklub for kvinder fra byen Bristol, der konkurrerer i FA WSL 1, den højeste liga for kvindefodbold i England. Klubben blev etableret i 1998 som Bristol Rovers W.F.C., og blev omdøbt til Bristol Academy W.F.C. i 2005 efter øget involvering fra Bristol Academy of Sport, der er en del af Filton College (nu en del af South Gloucestershire and Stroud College). Endnu en navneændring fandt sted lige tidsnok til WSL 2016-sæsonen, denne gang blev navnet ændret til Bristol City. Holdet spiller deres hjemmekampe på et stadion, der er bygget til formålet, Stoke Gifford Stadion. Bristol City W.F.C. rykkede op i FA WSL 1 i 2016.

Hæder

FA Women's Premier League Southern Division: 1
 2002–03
South West Combination Women's Football League: 1
 2000–01
Gloucestershire FA Women's Challenge Cup: 8
 1998–99, 1999–2000, 2000–01, 2001–02, 2002–03, 2004–05, 2005–06, 2006–07

Aktuel trup
Opdateret før sæsonstart til FA WSL 2 2016-sæsonen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindefodboldklubber i England
Etableret i 1998
City W.F.C.
FA Women's Super League

Bristol City W.F.C.


Den store kudu (Tragelaphus strepsiceros), eller blot kaldt kudu, er en stor antilope i underfamilen Bovinae blandt de skedehornede pattedyr. Den er udbredt gennem hele den østlige og sydlige del af Afrika, hvor den lever i åben skov eller på buskbevoksede skråninger, ofte i klippeområder eller bjerge.

Beskrivelse
Den store kudu er en af de største antiloper. Tyren vejer 190-270 kg med en skulderhøjde på op til 160 cm. Køerne vejer 120-210 kg og kan have en skulderhøjde på kun 100 cm. Pelsen er grå eller rødbrun med hvide striber på kroppen. På snuden findes en tydelig hvid V-tegning samt andre hvide tegninger. Ørerne er store og runde. Halen er 30-55 cm lang. Kun tyren har horn, der kan blive op til 170 cm lange, de længste blandt antiloperne.

Underarter
Der findes mindst tre underarter:
 Tragelaphus strepsiceros strepsiceros – fra det sydlige Kenya til Namibia, Botswana og Sydafrika
 T. s. chora – fra det nordlige Kenya gennem Etiopien til det østlige Sudan, vestlige Somalia og Eritrea
 T. s. cottoni – Tchad og det vestlige Sudan

Noter

Eksterne henvisninger

Afrikas fauna
Skovbukke

Stor kudu


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding New Artist.

Winners and nominees
Winners are listed first and highlighted in bold.

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

References

NAACP Image Awards


Daydé peut désigner :

 Daydé, une entreprise française de constructions métalliques.
 Le Pont Daydé à Boulogne-Billancourt, construit par l'entreprise Daydé.

Personnalités
 Henri Daydé (1847-1924), ingénieur et industriel français ;
 Joël Daydé (1947-), chanteur et musicien français ;
 Josette Daydé (1923-1995), chanteuse et actrice française ;
 Liane Daydé (1932-2022), danseuse française.

Homonymie de patronyme

Daydé (homonymie)


This is a list of radio networks and stations in Sweden and elsewhere broadcasting exclusively or partly in the Swedish language.

Sveriges Radio

National networks
Sveriges Radio P1, talk and news
Sveriges Radio P2, classical music
Sveriges Radio P3, CHR music
Sveriges Radio P4, local news

Other channels

Private

Commercial radio

Networks
Rix FM (MTG)
Mix Megapol (SBS)
Lugna Favoriter (MTG)
NRJ (MTG)
The Voice (SBS)

Local distribution
Owned by MTG:
Bandit Rock 106-3 (Stockholm)
Bandit Rock 104-8 (Göteborg)
Star FM 101,9 (Stockholm)

Owned by SBS:
Rockklassiker (Stockholm)
Mix Megapol Borås (Borås)
Mix Megapol Göteborg (Göteborg)
Mix Megapol Malmö (Malmö)
Radio 107.5 (Stockholm)
Vinyl 107 (Stockholm)

Owned by others:
East FM (Norrköping)
Favorit 103.9 (Södertälje)
Radio Guld (Sundsvall)

Community radio
Non-commercial community radio license (närradio).

Stations broadcasting in Swedish outside Sweden

Public-service stations (Finland)
FSR Mixkanalen - see Yleisradio
FSR Plus - see Yleisradio
Radio Finland - see Yleisradio
Yle X3M - see Yleisradio
Yle Vega - see Yleisradio

Internet
Radioseven, dance music

External links
Teracom - Terrestrial Broadchttps://audiomack.com/vibeman_emix/song/this-lifer

Sweden

Radio stations in Sweden

List of radio stations in Sweden


High ist ein Song des britischen Singer-Songwriters James Blunt und die erste Singleauskopplung seines Debütalbums Back to Bedlam. Für Text und Musik waren James Blunt und der schottische Singer-Songwriter Ricky Ross verantwortlich. Die Erstveröffentlichung war auf den 18. Oktober 2004 datiert.

Im Oktober 2005 wurde die Single wiederveröffentlicht, resultierend aus dem großen weltweiten Erfolg der Single You're Beautiful sowie des Albums Back to Bedlam. Die Erstveröffentlichung enthält außerdem den Song Sugar Coated. Auf den diversen Versionen der Wiederveröffentlichung befinden sich außerdem ein Live-Cover von In A Little While (Original von U2), der selbstgeschriebene Song Butterfly sowie eine akustische Version seines Songs You're Beautiful.

Besetzung
 James Blunt: Gitarre, Klavier, Marimba, Gesang
 Mike Tarantino: Leadgitarre
 Mr. Nau: Wurlitzer
 Sasha Krivstov: Bass
 Charlie Paxon: Schlagzeug
 Tom Rothrock: Produktion
 Jimmy Hogarth: Produktion

Chartplatzierungen

Einzelnachweise

Rocksong
Lied 2004
James Blunt

High (Lied)


Ein langer Ritt nach Eden ist ein in Deutschland produzierter Sexfilm mit Westernelementen, der am 2. August 1974 erstmals in den Kinos gezeigt wurde.

Handlung
Zwei Fremde kommen im Örtchen Cripple an, wo zwei Quäkerpärchen unter armseligsten Bedingungen – Wassersuppe und Brot sind meist einzige Nahrungsmittel – leben. Sie beschließen, hier auf andere Banditen zu warten. Dabei terrorisieren sie die Familien und beuten die Frauen, die ihre fleischlichen Gelüste erwachen lassen, auch weil sie freizügig mit ihrem Körper umgehen, sexuell aus. Rachel wird gar bald von ihnen erschossen.

Kritik
Ronald M. Hahn sah "eine erbärmlich gespielte, jämmerlich inszenierte Mixtur aus Western und Zotensex". Auch das Lexikon des internationalen Films urteilte ähnlich negativ: "Blutrünstiger, hölzern gefertigter und gespielter Pseudowestern mit ordinären Dialogen und Sexeinlagen. Ein in allen Belangen armseliger Film."

Bemerkungen
Der Film wurde bereits 1971 gedreht. Im Kelter Verlag, Hamburg, erschien das Buch zum Film unter dem Pseudonym Hendels als Teil der "Western"-Groschenheftserie, Band 594.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1974
Deutscher Film
Erotikfilm
Western

Ein langer Ritt nach Eden


Shingo Nejime (født 22. december 1984) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy, Yokohama FC og Roasso Kumamoto.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shingo Nejime


O. Vjenceslav od Majke Božje Remetske (Mihetec), OCD (Zagreb, 22. rujna 1945. – Zagreb, 12. veljače 2015.) bio je hrvatski katolički svećenik, karmelićanin.

Životopis

Mladost i obrazovanje
Rođen je u Zagrebu u obitelji s petero djece. Osnovnu i srednju učiteljsku školu pohađa u Zagrebu. Zapošljava se kao nastavnik i upisuje studij književnosti i filozofije na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Napušta studij i poslije odsluženja vojnog roka, 8. ožujka 1969. godine u Somboru ulazi u karmelićanski novicijat. Prve zavjete položio je 9. ožujka 1970. u Somboru, a svečane 10. studenoga 1974. godine. Teologiju studira na Katoličkom bogoslovnom fakultetu u Zagrebu i Papinskom teološkom fakultetu Teresianum u Rimu. Za đakona je zaređen 14. prosinca 1974., a za prezbitera 29. lipnja 1975. godine.

Pastoralna služba
Pastoralno djeluje u zagrebačkim Remetama, Somboru, Hrvatskom Leskovcu i Krku. Održava duhovne vježbe i obnove redovničkim zajednicama i svećenicima, pučke misije u župama i kateheze mladima. U redovničkoj zajednici bio je prefekt sjemeništa i magistar klerika, župnik i poglavar samostana i svetišta Majke Božje Remetske, predavač na Sustavnom studiju duhovnosti i provincijal Hrvatske karmelske provincije. Bio je i predsjednik Hrvatske konferencije viših redovničkih poglavara. Od 1994. do 2012. godine uređivao je emisiju Hvaljen Isus i Marija na Radio Sljemenu. Tekstove tih emisija naknadno je sabrao i objavio u dvije knjige. Umro je u Zagrebu od posljedica teškog moždanog udara. Sahranjen je na remetskom groblju.

Djela
 Hvaljen Isus i Marija : jutarnje meditacije četvrtkom na Radio Sljemenu (2007.)
 50 obljetnica dolaska karmelićana u Hrvatsku (2010.)
 Duša remetskog romara (2016.)
 Hrabro naprijed, dobri i dragi ljudi : radosna vijest o. Vjenceslava (2017.)
 Pjesme Majci Božjoj Remetskoj u čast (2019.)

Spomen
Godine 2018. na zagrebačkom Bukovcu otvoren je Park Vjenceslava Miheteca, sa spomenikom podignutom njemu u spomen. Svake godine dan njegove smrti u župi Remete obilježava se prigodnim duhovno-kulturnim programom.

Izvori
Bilješke i literatura

 Preminuo o. vjenceslav od Majke Božje Remetske, Mihetec (1945.-2015.), karmel.hr, objavljeno 14. veljače 2015., pristupljeno 10. kolovoza 2021.
 Otvoren park u spomen na oca Vjenceslava Miheteca, radio.hrt.hr, objavljeno 11. veljače 2018., pristupljeno 10. kolovoza 2021.

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski karmelićani
Životopisi, Zagreb

Vjenceslav Mihetec


In March 1944, Hungary was invaded and occupied by Nazi Germany troops as part of World War II. This invasion was formally known as Operation Margarethe (Unternehmen Margarethe).

Course of events

Hungarian Prime Minister Miklós Kállay, who had been in office from 1942, had the knowledge and the approval of Hungarian Regent Miklós Horthy to secretly seek negotiations for a separate peace with the Allies in early 1944. Hitler wanted to prevent the Hungarians from turning against Germany. On 12 March 1944, German troops received orders by Hitler to capture critical Hungarian facilities.

Hitler invited Horthy to the Palace of Klessheim, near Salzburg, on 15 March. On the evening of 15 March 1944, when Admiral Horthy was watching a performance of the opera Petofi, he received an urgent message from the German minister Dietrich von Jagow, who stated that Horthy had to see him immediately at the German legation. When Horthy arrived, Jagow gave him a letter from Hitler saying Hitler wanted to see him at Schloss Klessheim in Austria on 18 March. As both heads of state conducted their negotiations at Schloss Klessheim, German forces quietly marched from Reichsgaue of the Ostmark into Hungary. The meeting served merely as a ruse to keep Horthy out of the country and to leave the Hungarian Army without orders.

Negotiations between Horthy and Hitler lasted until 18 March, when Horthy boarded a train to return home. On 19 March, the occupation of Hungary began.

When Horthy arrived in Budapest, German soldiers were waiting for him at the station. Horthy was told by Jagow that Hungary could remain sovereign only if he removed Kállay for a government that would co-operate fully with the Germans. Otherwise, Hungary would be subject to an undisguised occupation. Horthy appointed Döme Sztójay as prime minister to appease German concerns.

Being a complete surprise, the occupation was quick and bloodless. The initial German plan was to immobilise the Hungarian Army, but with Soviet forces advancing from the north and the east and the prospect of British and American forces invading the Balkans, the German military decided to retain Hungarian forces in the field and so sent troops to defend the passes through the Carpathian Mountains from a possible invasion.

As a consequence of the German occupation, Adolf Eichmann arranged the transportation of 550,000 Hungarian Jews from wartime Hungary (including Jews from territories that had been annexed from Czechoslovakia, Romania and Yugoslavia) to extermination camps with Hungarian authorities' collaboration.

Aftermath
Despite the occupation, Horthy regardless attempted to negotiate a peace treaty and surrender with the Soviet Union.  A few months later in October 1944, Horthy made a radio broadcast that an armistice had been signed.  The Germans were ready, however.  Horthy was overthrown in Operation Panzerfaust, a coup that placed the Nazi-friendly Arrow Cross Party (NYKP) in power.

See also
 Hungary in World War II

References

Margarethe
Margarethe
Margarethe
Battles and conflicts without fatalities
Germany–Hungary relations

German invasion of Hungary


, ජපානයේ පිහීටි ප්‍රාන්තයකි.

ආශ්‍රිත
 ජපානය

ජපානය
වකයාමා ප්‍රාන්තය
කන්සායි කලාපය
ජපානයේ ප්‍රාන්ත

වකයාමා ප්‍රාන්තය


පක්ෂය පිලිබඳ කෙටි හැඳින්වීම.

ජනතා සේවක පක්ෂය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ හිටපු නායක සෝමවංස අමරසිංහ මහතා එම පක්ෂයෙන් ඉවත්වූ පසු 2015 ජුනි 27 නිර්මානය කරනලද පක්ෂයයි.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සමාජවාදය අත්හැරීමත් සමඟ ශ්‍රී ලංකාව තුල නව වාමාංශික ව්‍යාපාරයක අවශ්‍යතාවයක්  වෙනුවෙන් ජනතා සේවක පක්ෂය නිර්මාණය කරන ලදී. පක්ෂයේ නායක අමරසිංහ මහතාගේ වියෝවෙන් පසු පක්ෂයේ මූලික අරමුණ හා ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවේ ඇතිවූ අර්බුදයක් මත එම කාරක සභාවේ සාමාජිකයන් 10 දෙනාගෙන් සභාපති ඇතුළු 5 දෙනෙකු එනම් හය දෙනෙකු වෙන්ව කණ්ඩායමක් ලෙස වංචාවෙන් සහ දූෂණයෙන් තොර පිරිසිදු පාලනයක් සඳහා එක්සත් ජනතා නිදහස්  සන්ධානයට සහය දෙමින් සන්ධාන දේශපාලනයට එක්වුනි.

2017 දෙසැම්බර් 25 වන දින සිට  එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සමග සන්ධාන ගතව දේශපාලන ක්‍රියාවලිය ඉදිරියට ගෙනයන ලද අතර,

2018 ජූලි 01 ඉන්දික පෙරේරා මහතාගේ තරුණ නව නායකත්වය යටතේ ප්‍රහතිශීලී ජනතා සේවක පක්ෂය ලෙස නව දේශපාලන කටයුතු ආරම්භකරන ලදී.

නව නායකත්වය යටතේ පක්ෂයේ බිම්මට්ටමේ සංවිධාන ශක්තිය වර්ධනය කර ගනිමින් 2019 ජනාධිපතිවරනයෙදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමාගේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් ඉතා සුවිශේෂී මෙහෙයක් ඉටුකරන ලදී.
දේශපාලන පක්ෂ ලැයිස්තුව
ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පක්ෂ
දේශපාලනය

ප්‍රගතිශීලී ජනතා සේවක පක්ෂය


Radini Nayau naslov je koji bi imala glavna ili jedina supruga Tuija Nayaua, poglavice otoka Nayaua. Dok je poligamija bila norma na Fidžiju, glavna je supruga bila Radini Nayau. Žena bi dobila naslov kada i muž.

Prva Radini Nayau vjerojatno je bila Laufitu, žena poglavice Rasola.

Izvori

Fidžijsko plemstvo

Radini Nayau


Sylvia Maria Kristel (28 September 1952 17 October 2012) was a Dutch actress and model who appeared in over 50 films. She is best remembered as the eponymous character in five of the seven Emmanuelle films, including originating the role with Emmanuelle (1974).

Early life
Kristel was born in Utrecht, the Netherlands; she was the elder daughter of an innkeeper, Jean-Nicholas Kristel, and his wife Pietje Hendrika Lamme. In her 2006 autobiography, Nue, she stated that she was sexually abused by an elderly hotel guest when she was nine years old, an experience she otherwise refused to discuss. Her parents divorced when she was 14 years old, after her father abandoned the family for another woman. "It was the saddest thing that ever happened to me," she said of the experience of her parents' separation.

Career

Kristel began modeling when she was 17 years old. In 1971, before becoming famous, she took part in an audition for the female lead in the film Last Tango in Paris (1972) but lost out to Maria Schneider. In 1973, she won the Miss TV Europe contest. She spoke Dutch, English, German, and Italian fluently, as well as several other languages to a lesser extent. Kristel gained international attention in 1974 for playing the title character in the softcore film Emmanuelle, which remains one of the most successful French films ever produced.

After the success of Emmanuelle, she often played roles that capitalized on that sexually provocative image, starring in an adaptation of Lady Chatterley's Lover (1981), and a nudity-filled biographical film of the World War I spy in Mata Hari (1985).

During the 1970s, she worked on lesser known films by prominent French directors including Claude Chabrol and Roger Vadim. She also starred next to Joe Dallesandro in Walerian Borowczyk's La Marge (1976), a success at the French box office.

She was cast to play the part of Stella in Roman Polanski's film The Tenant (1976) but, after one day of shooting, she was replaced by Isabelle Adjani. In 1977, she was invited to star as Hattie in Louis Malle's controversial erotic drama Pretty Baby (1978) but the role eventually went to Susan Sarandon instead. Several years later, the director wanted to cast Kristel as Ingrid in his next film Damage (1992), but the actress was unavailable at the time. She was friends with Sergio Leone who wanted her to play the role of Carol in the movie Once Upon a Time in America (1984); the producers did not agree to her participation and the role went to Tuesday Weld. In 1982, she was turned down by Tony Scott for the role of Miriam in The Hunger (1983); Catherine Deneuve ended up playing the part. She was considered for the role of Lois Lane in Superman (1978), which went to Margot Kidder. Sylvia unsuccessfully applied for the role of a Bond Girl in the movies: The Spy Who Loved Me (1977), Moonraker (1979), For Your Eyes Only (1981) and Octopussy (1983).

She rejected the main female roles in The Story of Adele H. (1975), King Kong (1976), Logan's Run (1976), Caligula (1979), Body Heat (1981), Blade Runner (1982), Scarface (1983), Dune (1984), Body Double (1984) and Blue Velvet (1986).

Her Emmanuelle typecasting image followed her to the United States, where she played Nicole Mallow, a maid who seduces a teenaged boy in the sex comedy Private Lessons (1981). Another mainstream American film appearance was a brief comic turn in the Get Smart revival film The Nude Bomb in 1980.

Although Private Lessons was one of the highest-grossing independent films of 1981 (ranking number 28 in US domestic gross), Kristel reportedly saw none of the profits and continued to appear in movies and last played Emmanuelle in the early 1990s. In May 1990, she appeared in the television series My Riviera, filmed at her home in Saint-Tropez and offering insights of her life and motivations in an interview with writer-director Michael Feeney Callan. Her friend, Gérard Depardieu, wanted to secure her comeback and unsuccessfully tried to persuade the producers of 1492: Conquest of Paradise to cast her as Queen Isabel. In 2001, she played a small role in Forgive Me, Dutch filmmaker Cyrus Frisch's debut. In May 2006, Kristel received an award at the Tribeca Film Festival, New York, for directing the animated short film Topor and Me, written by Ruud Den Dryver. The award was presented by Gayle King.

After a hiatus of eight years, she appeared in the film Two Sunny Days (2010), and that same year, in her last acting role, she played Eva de Leeuw in the Italian TV film The Swing Girls.

In June 2021 it was announced that actress Sylvia Hoeks will play Sylvia Kristel in a biopic about the life and career of Kristel.

Personal life

In September 2006, Kristel's autobiography Nue (Nude) was published in France. The writing was translated into English as Undressing Emmanuelle: A Memoir, by Fourth Estate, 2 July 2007, in which she described a turbulent personal life that was blighted by addictions to drugs and alcohol, and her quest for a father figure, which resulted in some destructive relationships with older men. The book received some positive reviews.

She had her first major relationship with Belgian author Hugo Claus, who was more than two decades her senior. Their union produced her only child, a son named Arthur, who was born in 1975. She left her husband for British actor Ian McShane, whom she had met on the set of the film The Fifth Musketeer (1979). They moved in together in Los Angeles, where he had promised to help launch her American career. However, their five-year affair led to no significant career break for Kristel, but a relationship she describes in her autobiography as "awful he was witty and charming, but we were too much alike." She began using cocaine about two years into their relationship. This proved her downfall, although at the time she thought of it as a "supervitamin, a very fashionable substance, without danger, but expensive, far more exciting than drowning in alcohol a fuel necessary to stay in the swing." Sylvia Kristel also had a relationship with French singer Michel Polnareff.

Kristel was interviewed in 2006 for the documentary Hunting Emmanuelle. She described how she made a number of poor decisions due to an expensive cocaine addiction. One of those mistakes included selling her interest in Private Lessons to her agent for US$150,000; the film grossed more than US$26 million domestically. After McShane, she married twice, first to Alan Turner, an American businessman. That marriage ended after five months, and she later married film producer Philippe Blot. She spent a decade with Belgian radio producer Fred De Vree, until his death in 2004.

Her authorized biography was written by Dutch journalist Suzanne Rethans and was published in September 2019. It took Rethans more than three years to write it. Titled 'Begeerd en Verguisd' - Atlas Contact -  ('Desired and Vilified'), it has not yet been translated into English.

Illness and death
Kristel was a heavy cigarette smoker from the age of 11. She was diagnosed with throat cancer in 2001, and underwent three courses of chemotherapy and surgery after the disease spread to her lungs. On 12 June 2012, she suffered a stroke and was hospitalized in critical condition. Four months later, she died in her sleep at age 60 from esophageal and lung cancer. Kristel is buried at her place of birth in Utrecht, the Netherlands.

Filmography

Film

Television

References

External links

1952 births
2012 deaths
20th-century Dutch actresses
20th-century Dutch women writers
21st-century Dutch actresses
21st-century Dutch women writers
Dutch autobiographers
Dutch female models
Dutch women singers
Dutch film actresses
Dutch television actresses
Dutch biographers
Deaths from esophageal cancer
Deaths from lung cancer
Deaths from cancer in the Netherlands
Actors from Utrecht (city)
Women autobiographers
Dutch women biographers

Sylvia Kristel


Bugzilla er et web-baseret open source fejlrapporteringssystem, der blev originalt udviklet og brugt af Mozilla, og har licensen Mozilla Public License.
Blandt andre, Bugzilla er brugt af Mozilla Foundation, WebKit, FreeBSD, GNOME, KDE, Apache Software Foundation, Red Hat, MediaWiki, og LibreOffice.

Historie
Bugzilla var originalt udtænkt af Terry Weissman i 1998 til Mozilla, og var originalt programmeret med Tcl, men er nu omskrevet på Perl.

Udgivelser
Her er en tidslinje over Bugzilla-udgivelser:

Referencer

Se også
 Bugzilla

Fri Perlsoftware
Mozilla

Bugzilla


Gurban Khalilov (en azéri : Qurban Əli oğlu Xəlilov ; né le 15 novembre 1906  à Ardabil et mort le 20 mars 2000 à Bakou) est un homme politique azerbaïdjanais, président du Présidium du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan.

Biographie
À l'âge de 15 ans, Gurban Khalilov commence à travailler comme ouvrier à l'usine Nobel du district de Kechla à Bakou.
En 1933 il achève ses études à l'Institut du pétrole d'Azerbaïdjan. En 1932-1935 et 1937, il travaille comme ingénieur et directeur d'atelier à l'usine du nom de Kirov à Bakou. En 1935–1936, il est engagé dans l'armée soviétique, en 1937–1942, il est directeur des usines de construction de machines du lieutenant Schmidt; en 1942–1945 il travaille en tant que secrétaire du comité du parti de la ville de Bakou.

Carrière
Gurban Khalilov est l'organisateur de la production de masse du lance-roquettes Katyusha pendant les années de guerre. Il était chargé de superviser l'envoi ininterrompu d'armes et de munitions au front.

En 1945-1955, Gurban Khalilov travaille comme chef adjoint des associations "Azneft" et "Azneftkashfiyyat" (exploration), vice-ministre de l'économie d'État, chef du département de la construction et vice-ministre de l'industrie des matériaux de construction de la RSS d'Azerbaïdjan. Gurban Khalilov , vice-président du comité exécutif de la ville de Bakou et ministre de l'industrie locale de la RSS d'Azerbaïdjan en 1955–1958, ministre des Finances de la RSS d'Azerbaïdjan en 1958–1969.  En 1969 il est élu président du Présidium du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan, et, en même temps, vice-président du Présidium du Soviet suprême de l'URSS en 1970.

Gurban Khalilov était également président de la Société azerbaïdjanaise pour la protection des monuments historiques et culturels.

Mémoire
Sur ordre du président Ilham Aliyev, la plaque commémorative a été placée dans la maison où vivait G. Khalilov (rue Nizami 70), et l'une des rues de Bakou a été nommée en son honneur.

Décorations
Ordre de Lénine
Ordre de la Révolution d'Octobre
Ordre du Drapeau rouge du Travail
Ordre de l'Étoile rouge

Références

Naissance en novembre 1906
Décès en mars 2000
Ministre azerbaïdjanais des Finances
Personnalité politique azerbaïdjanaise
Récipiendaire de l'ordre du Drapeau rouge du Travail
Décès à 93 ans

Gurban Khalilov


Alexandru C. Plagino, alternativ Plajino () a fost un om politic român, din secolul al XIX-lea, originar din Muntenia.

Biografie

Familia
S-a născut într-o familie boierească de origine greacă. Părinții săi au fost marele postelnic Constantin Plagino și soția sa, Eufrosina Plagino (n. Moruzi), fiica fostului domnitor Alexandru Moruzi.

Politician
A devenit paharnic în 1840 și agă în 1850. Plagino a fost prefect al poliției din București în 1850-1851 și a fost făcut mare logofăt în 1852. El a servit ca secretar de stat în perioada 1854-1856. După Unirea Principatelor, a îndeplinit funcția de ministru de finanțe în guvernul Țării Românești din iulie 1861 până în ianuarie 1862, sub conducerea lui Dimitrie Ghica, apoi a fost membru în Adunarea Electivă (1862) și vicepreședinte al Corpului Ponderator (5 decembrie 1865).

Președintele Senatului României
Plagino a făcut parte din adunarea constituantă din 1866 și a fost ales atât senator (din 1866), cât și deputat (1871). El a îndeplinit funcția de președinte al Senatului din 3 septembrie 1869 până în 4 martie 1871. În timpul Războiului de Independență al României, el a servit drept comisar general pe lângă  Marele Cartier General al Armatei Imperiale Ruse în perioada aprilie - iulie 1877. El a fost trimis apoi în misiune la Madrid și Lisabona, cu scopul de a notifica curțile regale de acolo de proclamarea independenței României, și a petrecut anul 1879 și începutul anilor 1880 în Peninsula Iberică. A fost apoi trimis extraordinar și ministru plenipotențiar în Italia (1885-1891) și în Marea Britanie (1891-1893). El a murit în 4 octombrie 1894 la Plăginești.

Note

Legături externe

Nașteri în 1821
Nașteri pe 21 august
Decese în 1894
Decese pe 4 octombrie
Deputați români
Familia Moruzi
Guvernele Dimitrie Ghica
Miniștri de finanțe ai României
Nobili români
Politicieni români din secolul al XIX-lea
Români de origine greacă
Președinți ai Senatului României
Senatori români
Ambasadori ai României în Regatul Unit
Ambasadori ai României în Italia

Alexandru Plagino


Sammelvertretung ist ein Begriff des Völkerrechts und der Diplomatie.

Begriff
Bei der Sammelvertretung akkreditieren zwei oder mehr Staaten dieselbe Person als gemeinsamen Botschafter in einem Empfangsstaat.

Diese Möglichkeit erlaubt Artikel 6 des Wiener Übereinkommens über diplomatische Beziehungen (WÜD) von 1961. Sie ist vor allem für Kleinstaaten attraktiv. Voraussetzung ist, dass der Empfangsstaat der Sammelvertretung nicht widerspricht.

Eine Sammelakkreditierung setzt nach Völkergewohnheitsrecht weiterhin voraus, dass die Entsendestaaten in einer besonderen politischen Beziehung zueinander stehen. Ansonsten wäre eine Sammelvertretung in der Praxis nicht möglich. So vertreten etwa die Botschafter der Schweiz gleichzeitig das Fürstentum Liechtenstein in den meisten Staaten der Welt.

Rechtsgrundlage
In Artikel 6 des Wiener Abkommens über diplomatische Beziehungen heißt es

Mehrere Staaten können dieselbe Person bei einem anderen Staat als Missionschef beglaubigen, es sei denn, dass der Empfangsstaat Einspruch erhebt.

Mehrfachakkreditierung
Von der Sammelvertretung ist die Mehrfachakkreditierung (auch Doppelakkreditierung oder Nebenakkreditierung genannt) zu unterscheiden. Bei der Mehrfachakkreditierung wird der Botschafter eines Landes gleichzeitig in zwei oder mehr Staaten akkreditiert.

Denkbar ist allerdings auch eine Kombination aus Sammelvertretung und Mehrfachakkreditierung. So ist etwas der schweizerische Botschafter in Manila in Palau doppelakkreditiert. Er vertritt damit gleichzeitig das Fürstentum Liechtenstein im Rahmen der Sammelvertretung in Palau.

Literatur
 Knut Ipsen: Völkerrecht. 4. Auflage. München 1999, S. 487 (ISBN 3-406-37115-9)

Einzelnachweise

Völkerrecht
Diplomatie

Sammelvertretung


Yusuke Nakatani (født 22. september 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus Eight og Kyoto Sanga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusuke Nakatani


Big Brother VIP Kosova je kosovska verzija show-a baziran na nizozemskoj televizijskoj franšizi Big Brother. Show prati brojne slavne natjecatelje, poznate kao ukućani, koji su izolirani od vanjskog svijeta dulje vrijeme u kući sagrađenoj po narudžbi. Svaki tjedan, jedan od ukućana biva izbačen javnim glasovanjem, pri čemu se posljednji ukućan proglašava pobjednikom.

Big Brother VIP Kosova počeo se emitirati na Klan Kosova 5. prosinca 2022. Emisiju vode Alaudin Hamiti i Jonida Vokshi.

Povijest
U lipnju 2022. najavljeno je da će Big Brother prvi put doći u Kosovo na Klan Kosova i Artmotion, s verzijom za slavne osobe pod imenom Big Brother VIP Kosova. Emisija se emitira uživo 24/7 na dva pay-per-view kanala, Big Brother VIP Kosova 1 i Big Brother VIP Kosova 2, koji su dostupni na kosovskoj TV platformi Artmotion, kao i na NimiTV i TVALB za albansku dijasporu u drugim zemljama Europe, Sjedinjenim Državama i Kanadi.

27. lipnja 2022. objavljeno je da će Alaudin Hamiti biti voditelj emisija uživo. 14. rujna 2022. objavljeno je da će Jonida Vokshi biti druga voditeljica emisija uživo, uz Hamiti.

Dana 18. rujna 2022. objavljeno je da će Olti Curri biti mnijenik u emisijama uživo. Dana 21. studenog 2022. objavljeno je da će Afërdita Paqarada biti druga mnijenica u emisijama uživo, uz Currija.

Dana 18. studenog 2022. najavljeno je da će Elita Rudi voditi spin-off show Big Talk, koji se emitira dan nakon udarne večeri, za detaljnije rasprave o showu.

Format
Big Brother VIP je game show u kojem grupa slavnih natjecatelja, poznatih kao ukućani, živi izolirano od vanjskog svijeta u posebno izgrađenoj "kući", stalno pod video nadzorom. Zabranjen je pristup televiziji, internetu, tiskanim medijima i vremenu. Osim toga, ukućani žive u potpunoj zatvorenosti; nemaju pristup vanjskom svijetu. Ponekad gledatelji glasaju za svoje omiljene ukućane, a imunitet su imali ukućani s najviše glasova. Također ponekad ukućani glasaju za svog omiljenog ukućana u kući, a ukućan s najviše glasova imao je imunitet. Najmanje jednom tjedno, ukućani potajno imenuju dvoje ukućana za čije izbacivanje žele javno glasati. Dvoje ili više ukućana s najviše glasova idu u javno glasovanje. Gledateljstvo odlučuje tko će od njih biti izbačen glasovima putem tekstualnih poruka ili telefonskih poziva. Kandidat s najviše glasova biva izbačen i napušta kuću. Ako im boravak u kući postane teško podnošljiv, ukućanin može dobrovoljno otići u bilo kojem trenutku tijekom igre. U slučaju odustanka od kuće, umjesto njih obično ulazi zamjenski ukućan. U zadnjem tjednu svake sezone gledatelji biraju tko će od preostalih ukućana osvojiti novčanu nagradu od 200.000 eura i biti titula pobjednika Big Brother VIP-a.

Sezone

1. sezona
Prva sezona započela je 5. prosinca 2022. na kanalu Klan Kosova. Voditelji prve sezone su Alaudin Hamiti i Jonida Vokshi.

Kandidati

Tablica nominacija

Nominations table

Izvori

Big Brother

Big Brother VIP Kosova


Minter City est une communauté non incorporée située dans le comté de Leflore et le comté de Tallahatchie, dans l'État du Mississippi.

Notes et références

Liens externes

Comté de Leflore
Comté de Tallahatchie

Minter City


Puterea publică sau Autoritatea publică este un termen folosit în științele politice pentru desemnarea întregului ansamblu de putere al Statului, în toată dimensiunea lui (dimensiune definită de Max Weber  drept monopolul violenței).

În sensul abstract al expresiei, înțelegem acest termen, putere. ca facultatea de a comanda și de a fi ascultat, și înțelegem termenul public ca pe activitate de Stat. Puterea publică este capacitatea statului de a obliga pe cineva să efectueze un anumit act.

Puterea publică este necesară pentru bună funcționare a grupurilor sociale care vin converg (au confluență) într-un spațiu fizic oarecare. Este nevoie de o ordine și de stabilirea de reguli care să permită conviețuirea umană, nevoie care se traduce în actul de exercitare a puterii.

În toată societatea, se conformează grupuri care, într-un fel sau altul crează un centru de putere, centru care-și iradiază acțiunile în cele mai diverse direcții, cum ar fi în direcțiile: religie, economie, cultură, sau cum spune Pierre Bourdieu, Societatea este un adevărat "Stat constelație", mai ales în dimensiunea ei constrângătoare, ca ceva căreia ii corespunde uzul legitim al violenței (în termenii lui Max Weber, monopolul violenței).

Într-un sens material al acestei expresii, termenul puterea publică (deși este folosit de obicei la plural ca: "puterile (autoritățile) publice") înseamnă un ansamblu de organisme și de instituții ale respectivului Stat.

Constituie o capacitate juridică legitimă care dispune de cele trei puteri ale Statului pentru ași exercita într-un mod eficient, prin utilizarea constrângerii, acțiuni, și îndatoriri care ii sunt conferite de Constituția (sau altfel spus, Legea fundamentală) a respectivului Stat.

Puterea (Autoritatea) se naște ca o necesitate de a asigura coexistența umană, prin urmare, dacă nu există ordine și autoritate, se auto-distruge posibilitatea de a coexista și a interacționa într-o societate capabilă să atingă categoria de Stat.
Drept constituțional
Stat

Puterea publică


Asteğmen veya yedek subay birçok ülkenin kara ve hava kuvvetlerinde asıl görevi takım veya kısım komutanlığı olan, en düşük subay rütbesi olan askerî rütbe. NATO kodu OF-1C'dir.

Türk Silahlı Kuvvetleri
Türk Silahlı Kuvvetleri'nde en küçük rütbeli subaydır. Subay alt sınıflamasında (general/üstsubay/subay/yedek subay) 'yedek subay' olarak anılırlar. Takım Komutanı, Batarya Subayı, Adestim Subaylığı gibi görevlerde bulunurlar. Bugün Türkiye'deki sistemde fakülte mezunları arasından seçilen ve Astsubay Kıdemli Başçavuş ile Teğmen arasındaki bir rütbedir. Bir sonraki rütbeye nasp süreleri 3 aylık askeri okul sonrasında 8 aydır. Bazı sınıflarda (örneğin Levazım ve Sağlık hizmetleri) nasp süresi farklılık gösterebilir. Bu süreler TSK Personel Kanunu'nda belirlenmiştir. Meslekçi asteğmenlerin acemilik eğitimi 1 ay, takım komutanı asteğmenlerin acemilik eğitimi ise 2.5 ay sürmektedir. Asteğmen adayları askeri okulda eğitim görüp mezun olduktan sonra 10-11 ay görev yapmaktadır. Dolayısıyla fakülte mezunları askeri öğrencilik kısmı dahil 12 ay toplam hizmet vermektedir. Asteğmenler, terhis olmalarına son 30 ila 90 gün kala Teğmen rütbesine terfi edilirler ve bu rütbe ile terhis edilirler.

Ayrıca bakınız
Türk Silahlı Kuvvetleri subay rütbe dereceleri ve işaretleri

Kaynakça

Askerî rütbeler
Subaylar

Asteğmen


Urochordata, Chordata şubesine bağlı bir hayvan altşubesidir.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Chordata

Urochordata


Genuflexiunea (numită și poziție ghemuită, ghemuire, lăsare pe vine, ședere pe vine, îndoire a genunchilor) este o poziție pe care o ia o persoană pentru a se sprijini pe pământ cu genunchii și coapsele îndoite (flectate) și fesele adesea coborâte la nivelul călcâielor. În genuflexiune genunchii sunt îndoiți înainte, coapsele sunt flectate pe trunchi, apropiindu-se de peretele abdominal anterior, iar gambele pe coapse. Genuflexiunea este adesea adoptată de copiii mici când se joacă, dar și de unele persoane pentru a se odihni sau a lucra la nivelul solului, mai ales când pământul este umed sau murdar. Genuflexiunea este adoptată și în timpul defecației, iar de femei pentru a se urina sau ca o poziție sexuală. În unele culturi, genuflexiunea este adoptată de parturiente în timpul travaliului. Această poziție este adesea observată la copii terorizați, sau la pacienții cu malformații cardiace cianogene. Genuflexiunea este și un exercițiu sportiv.

Note

Posturi ale corpului uman

Genuflexiune


كان حلم الإنسان منذ أقدم العصور ان يطير في الفضاء مثل الطيور، وفي الاساطير القديمة الالهة فقط هي التي تطير وتحلق في الفضاء بين النجوم، وفي نصوص الاهرام التي تعود لاكثر من 4500 سنة مضت كان ملوك مصر في الحياة بعد الموت يطيرون مع الالهة الخالدة في رحلة ازلية عبر النجوم على متن قوارب سماوية وظهرت نقوش مصرية تصور شخوصا ادمية اضيفت إليها اجنحة من الريش لتطير مثل الطيور بل انهم اضافوا اجنحة من الريش إلى حيوانات معروفة كانوا يعدونها حيوانات مقدسة ليجعلونها قادرة على الطيران ولو على سبيل الخيال أو الاعتقاد في الأسطورة والعقيدة السائدة وقتها، ولكن لم يعثر ابدا على اية آلة طائرة أو طائرة حقيقية أو حتى نموذج لها حتى جاء كشف د خليل مسيحه للنموذج الفريد للطائرة المصرية القديمة.
وكانت حفائر عام 1898م في منطقة سقارة حول هرم زوسر قد اسفرت عن العثور على عدة نماذج خشبية صغيرة صنفت على انها نماذج للطيور وضمنها نموذج الطائرة وقد تم عرضها بالمتحف المصري بالقاهرة وسجلت بأرشيف المتحف على انها نموذج خشبي لطائر يقدر عمرها بحوالي 200 ق.م، وقد ظل المتحف المصري يعرض هذا النموذج في غرفة رقم 22 بالطابق الثاني ضمن مجموعات الطيور باعتباره نموذجا لطائر لمدة تربو على سبعين عاما حتى عثر عليه عام 1969 د خليل مسيحه وهو طبيب مصري دارس للاثار المصرية وقام بدراسات تحليلية مستفيضة مستعينا بخبرته في هوايه صناعه نماذج الطائرات واعلن في يناير من عام 1972 في مؤتمر صحفي عقد بالمتحف المصري عن هذا الكشف مؤكدا انه نموذج لطائرة شراعية قادرة على الطيران.

وقد بنى د خليل بحثه على ان هذا النوذج لطائرة على اسس علمية في مجال ديناميكا الطيران الشراعي، ونذكر منها شكل الجسم الانسيابي الذي يشبه جسم السمكة والذي يساعد على السباحة في الهواء بسهولة وشكل الاجنحة وزاوية ميلها، إذ انها تنحني لاسفل انحناءة خفيفة يطلق عليها الزاوية السالبة وهي نفس زاوية انحناء اجنحة أنواعا من الطائرات الحديثة مثل قاذفة القنابل الأمريكية بي-52 واواعا من الطائرات الروسية الصنع وكذلك الذيل الرأسي والذي لا يوجد مثيله في الطيور إذ ان كل الطيور ذيلها افقي، وبالفحص الدقيق للنموذج يتبين ان جزءا من الذيل الراسي به كسر لقطعة كانت مثبتة به يرجح المكتشف انها كانت للموازن افقي الذي يوجد مثيله في الطائرات الحديثة ولابد ان هذه القطعة قد فقدت نظرا لقدم النموذج الاثري الذي يقدر عمره بأكثر من 2000 سنة، وتجدر الإشارة إلى ان نموذج الطائرة هذا يخلو من الارجل التي لابد وان توجد في كل طائر والتي نجدها في كل نماذج الطيور المحفوظة بالمتحف المصري.

الروح المجنحة
ظهرت في النقوش والتماثيل التي صنعها المصريون شكل الروح المسماة عندهم بالبا في صورة صقر أو طائر له رأس إنسان وتصوروا انها تمثل روح القلب وربما كانت بالاكثر تمثل قوة الطاقة الحيوية عند الإنسان وجزء الصقر فيها يمثل العلاقة بالاله حورس، وتعني كلمة البا القوة وبعد الموت يفترض ان تزور الروح جسم المتوفي ولهذا كان حرص القدماء على التحنيط لحفظ الجسم كما صنعوا تماثيل صغيرة تمثل البا باجنحتها منتشرة فوق صدر المومياء كما قاموا بعمل نقوش تصور الميت وذلك لكي تتعرف الروح أو البا على الجسم عندما تعود اليه.

الارباب المجنحة في مصر القديمة
يزخر المتحف المصري بالقاهرة بالعديد من تماثيل وصور الطيور منذ عصور الدولة القديمة، وتعتبر المجنحات من أكثر العناصر شعبية عند قدماء المصريين إذ نجد جعارين مجنحة تعود للفترة اليونانية الرومانية وتمثال لاله مجنح مصنوع من البرونز هو نوفر توم ابن بتاح وسخمت ويظهر في صورة رجل ذو ستة اجنحة.
ونلاحظ في كل ما سبق ان كل اشكال تحليق الإنسان في الفضاء في مصر القديمة لم يكن منبعها الا الخيال والاساطير أو التقاليد المتوارثة عبر الاجيال مضافا إليها تصور الكهنة للحياة بعد الموت وما اضافوه من تعاويذ واوصاف إلى نصوص الاهرام ومتون التوابيت وكتاب الموتي في عصور متأخرة وهذا ما اعطى لكشف الطائرة الفرعونية اهمية خاصة إذ انها صنعت في الفترة المتاخرة من تاريخ مصر القديم والتي يطلق عليها عصر الاختراعات العلمية إذ واكبت هذه الفترة وما تلاها العديد من الابتمارات العلمية خاصة من علماء مدرسة الإسكندرية.

تجربة عملية
وفي خطوة متقدمة لاثبات البحث بالتجربة العلمية والعملية قام د خليل مسيحه بصناعة نموذج طبق الاصل لكنه من خشب البلصا الخفيف الوزن والذي يستخدمه هواة صناعه نماذج الطائرات، وقام بتثبيت قطعة الموازن الافقي الناقصة ليقوم بتجربته واذ بنموذج الطائرة ينجح في الطيران لعدة امتار قليلة بعد دفعة بسيطة باليد، اما نظريات علم ديناميكا الطيران فهي تدلنا على انه إذا صنعت نموذجا لطائرة شراعية بنسب صالحة للطيران فانها تطير بكفاءة أكبر ولمدة أطول إذا صنعت نموذجا أكبر مع الاحتفاظ بنفس النسب، أي ان طائرة حقيقية بنفس النسب ستكون قادرة على الطيران فعلا، وفي عام 1999 تمت تجربة عملية في ألمانيا حضرها كاتب المقال لاثبات هذه الفرضية، إذ تم صنع نموذج حجمه أكبر بستة اضعاف النوذج الاصلي ولكن بنفس النسب وتم تثبيت موتور ومروحة صغيرة في مقدمته، وقد نجح هذا النموذج في الطيران بشكل رائع وحلق في الفضاء لعشرات الدقائق وسط ذهول المشاهدين الذين استمعوا لشرح عن النموذج الفرعوني وكيف استطاع المصريون قبل 2000 عام من الاخوان رايت ان يبتكروا طائرة تطير.
ورغم هذه البراهين إلا أن هناك من يعارض هذا الكشف ويصر على انه طائر برغم عدم وجود طائر له ذيل راسي أو بدون ارجل تساعده على المشي والتمسك بالاغصان، ونظرة واحدة على المئات من نماذج الطيور المحفوظة بالمتحف المصري سوف تثبت الاختلاف التام بينها وبين نموذج الطائرة فضلا عن دقة قدماء المصريين في تسجيل حركة وشكل وأنواع الطيور التي تزخر بها النقوش والاثار المصرية مما يدل على ان القصد من النموذج ليس شكل طائر، وقال البعض انها سمكة مجنحه، ولكن الاسماك المجنحة لا تعيش في مصر فضلا عن شكلها الذي يختلف تمام الاختلاف عن السمكة خصوصا المقدمة، وليس من المرجح ان يكون النموذج أداه أو مؤشر لتحديد اتجاه الرياح إذ ان المطلوب في هذه الحالة هو ان يتحرك النموذج بحرية في الاتجاه الافقي ولوجب ان يكون حجم الذيل أكبر بكثير من الحالي الذي تتوافق نسبته للجسم مع نسبه الذيل الرأسي لطائرة شراعيه ولوجب الاستغناء عن الجناح الذي يشبه جناح الطائرة في زاوية ميله وقطاعه ونسبه مساحه الجناح للجسم ذوالذي لن يفيد كثيرا في الحركة الافقية كما أن النموذج لن يتحرك بسهوله لتحديد اتجاه هبوب الرياح الا إذا كان معلقا بطريقة حرة وهذا ليس هو واقع الحال إذ لا يظهر أي اثر واضح عليه ليبين كيف كان يتم تعليقه بطريقة حره فضلا عن ان الثقب في اسفله من المرجح انه مستحدثا وذلك لتثبيته على قاعدة لعرضه في المتحف ولا يسمح بالحركة الحرة للنموذج إذا تم تثبيته عليه كمحور كما أن الجزء الأسفل من الذيل الراسي به جزء مكسور يرجح د خليل انه كان لتثبيت الموازن الافقي وقد أعلن هذا ساعه اعلان الكشف في يناير عام 1972 في مؤتمر بالمتحف المصري كما نشره في مقالات عديدة (راجع رسوم توضيحية بقلم د خليل مؤرخة عام 1971، مجلة السياحة المصرية عام 1973 أيضا مقال بالإنجليزية نشرته لندن تايمز في 18 مايو  1972.
وهناك من يقول بأن النموذج ليس الا لعبة أطفال، ولعل الكثير من الباحثين يؤيد هذا الراي إذ ان قدماء المصريين كانوا مولعين بعمل نماذج مصغرة تحاكي كل ما هو حقيقي في حياتهم فقد صنعوا نماذج لبيوت الفلاحين وقصور النبلاء ونماذج للقوارب وجنود الجيش ونماذج لحيوانات الطبيعة المصرية مثل التمساح وفرس النهر ونماذج للطيور وبعضها كانت مخصصة للعب الأطفال، ونحن في زماننا الحاضر نصنع لاطفالنا نماذج تحاكي الاشياء الحقيقية مثل نماذج الدبابة والطائرة والسفينة، فلماذا لا يكون النموذج الصغير لعبة صغيرة تحاكي نموذجا كبيرا لطائرة حقيقية لم تكشف عنها رمال مصر المليئة بالاسرار كل يوم.

المصادر

الطيران في مصر
مصر القديمة

الطيران في مصر القديمة


Yoshi, known as Mario & Yoshi in PAL regions,  is a puzzle video game developed by Game Freak and published by Nintendo. It was released for the NES and Game Boy platforms. Both versions were first released simultaneously in Japan on December 14, 1991, and released in all other regions the following year.

In Yoshi, the player is tasked with clearing monsters from the on-screen playing field. The monsters fall in from the top of the screen to build vertical stacks; the player must prevent a stack from growing too high such that it exits the play field. In order to do so, the player swaps and moves the stacks about such that falling monsters collide with identical monsters stationed atop the stacks, causing them to be removed from play. Yoshi offers both a scoring-focused single-player mode and a competitive two-player mode.

Gameplay

Yoshi is a falling block game in which the player is given a playing field that is divided into four columns. The objective is to match Yoshi egg shells to hatch them and prevent the four stacks, which pile up from the falling monsters, from growing too tall. The player character, Mario, swaps the stacks around such that the falling monsters will be eliminated by coming into contact with the blocks they match.

Monsters, which consist of various Mario enemies, appear at the top of the screen and fall into each the columns, turning into blocks as they land and creating stacks that incrementally grow in height. The main objective is to prevent the four stacks from growing too high by eliminating blocks from the field; a game over occurs when any of the stacks crosses the black line drawn across the top of the play field. A stack can hold up to eight objects in the NES version or seven in the Game Boy version.

To eliminate a block from the top of a stack, it must come in contact with a falling monster that matches it. For example, if a Goomba falls directly onto a Goomba block, both will be removed. The player controls Mario, who resides below the playing field and has the ability to swap the positions of any two adjacent stacks at a time. Thus, the player is required to switch around the stacks to ensure that the monsters fall into the correct places. Points are awarded for each set of monsters that are eliminated.

In addition to the four different types of monsters, two halves of a Yoshi eggshell will also fall. The bottom eggshell half behaves like a monster: it disappears when it comes into contact with another bottom half. However, if a falling top half comes into contact with a bottom half, the two will join and hatch a Yoshi, earning the player bonus points. Furthermore, if a stack of monsters grows atop a bottom half and a top half is then added, all monsters between the halves will be encased and eliminated. Larger Yoshi characters will hatch depending on the number of monsters encased, which also increases the number of bonus points awarded. If a falling top half does not have any bottom half to join to in the stack it touches, it is automatically removed and no points are awarded.

The single-player mode has two variations: A-Type and B-Type. In A-Type, the game is played indefinitely until the player receives a game over. In B-Type, the player plays a series of levels in which the player is required to completely clear the playing field of all the blocks. The initial number of blocks inside the playing field grows as the player progresses. In multiplayer mode, a second player controls Luigi. The two players play simultaneously in separate playing fields using the traditional rules. A player wins the match by clearing all the blocks in the field or when the other receives a game over; the first player to win three matches wins overall.

Development
Yoshi was the first collaboration between developer Game Freak and publisher Nintendo. Nintendo had previously passed on Game Freak's request for publishing its first title, Mendel Palace for the NES. After the smaller company incorporated and began work on its second release, Smart Ball for the SNES, Nintendo made Game Freak the offer to develop Yoshi. It was suggested by Tsunekazu Ishihara, an associate of Game Freak co-founder Satoshi Tajiri, that they develop smaller games like Yoshi in order to give the company the financial backing to eventually realize its larger-scale project, the RPG series Pokémon. Yoshi was developed in six months with Tajiri as its director. Ken Sugimori came up with gameplay concept. Ishihara and Nintendo alumnus Shigeru Miyamoto served as producers. Tajiri explained that it was during the development of Yoshi that he learned the "wave" design of game difficulty in which the player is presented with an easy stage directly after a challenging one to allow them to savor their accomplishment. Junichi Masuda composed the game's music and sound. Masuda stated that he spent an extensive amount of time programming the movement of the game's menu items to its music. Game Freak had also wanted to add in a realistic-sounding Yoshi voice, but Nintendo disapproved of it.

Release
The NES version of Yoshi was made available for purchase on the Virtual Console service. The first one is for the Wii in 2007. The game was then re-released on September 1, 2011, as a downloadable title on the Nintendo 3DS, available only to members of the Nintendo Ambassador program. Yoshi was made available for purchase in the Nintendo eShop on August 22, 2012, in Japan, on February 21, 2013, in North America and on May 2, 2013, in Europe. It was also released for the Wii U on June 12, 2013, as the part of the 30th anniversary of the Famicom with the price of 30 cents which become the regular price starting on July 12, 2013. Yoshi was also released on Nintendo's new NES online subscription service through Nintendo Switch Online on September 18, 2018.

Reception

Contemporary
Yoshi sold 500,000 copies in Japan on its first day on sale. In the United States, the game topped Babbage's NES sales charts for two months in 1992, from August to September. In the United Kingdom, the Game Boy version still sold 100,000 copies in 1997, years after release.

Upon release, the game received a positive review from the Europress gaming magazine N-Force, which stated in a preview for the game in its September 1992 issue that "basically [the game] is great. The fun of Tetris, but with colour and sound effects. Just as hard, maybe harder – definitely just as addictive." It later rated the game 4 out of 5 in the Buyers' Guide for its January 1993 issue, summarizing that "Yoshi is great fun. Gameplay's nothing new – Tetris all over again! Graphics are a treat. Lots of fun – in short bursts."

Retrospective

Yoshi received a mixed retrospective reception, with common criticism directed towards its perceived repetitive gameplay and dependence on luck, which led to short replay value. Brett Alan Weiss of Allgame called Yoshi a "surprisingly dull game," noting that while the game's controls are unique, "the novelty wears off after a while."

Reviews of Yoshis Virtual Console release on Wii in 2007 were also mixed. Both Frank Provo of GameSpot and Lucas M. Thomas of IGN rated Yoshi 5 out of 10. Thomas regarded the gameplay as "slow" and the controls "cumbersome," and concluded that the game is a "beginner's puzzler, holding little appeal for experienced players". While Provo complimented both the game's graphics and music, he stated that the gameplay did not involve much strategy, inciting little reason to play more than a few minutes. Nintendo Life felt that Yoshi was "uninspired", rating the game 4 out of 10.

Several websites that covered recent Virtual Console releases recommended that players refrain from purchasing Yoshi. Nintendo World Report stated that "there's too much luck and chance in the game to make playing it satisfying," and Joystiq also stated that "while [the gameplay is] admittedly a pretty interesting way to spend an afternoon, it still feels like kind of a ripoff." Jeremy Parish of 1UP.com stated that the gameplay in Yoshi was "not enough to justify the asking price [of 500 points]," though he later stated that, compared to the "uninspired" Yoshi's Cookie, Yoshi was "decent and actually had some relationship to the Mario series."

Notes

References

External links
 Yoshi on NinDB (archived June 26, 2010 at the Wayback Machine)

1991 video games
Falling block puzzle games
Game Boy games
Game Freak games
Nintendo Entertainment System games
Video games developed in Japan
Virtual Console games for Wii
Virtual Console games for Nintendo 3DS
Virtual Console games for Wii U
Yoshi video games
Multiplayer and single-player video games
Mario puzzle games
Video games scored by Junichi Masuda
Nintendo Switch Online games

Yoshi (video game)


جزيرة بغداد السياحية هي جزيرة سياحية عند طرف مدينة بغداد الشمالي في نهر دجلة، وتضم برجاً، ومدينة للألعاب، ومطاعم، وداراً للعرض السينمائي والمسرحي، وساحات، وحدائق جميلة.كان اسم الجزيرة الجغرافي جزيرة السريدات، تقع جزيرة بغداد السياحية وسط نهر دجلة على بعد 20 كم شمالي بغداد في مقاطعة 16 سبع أبكار في ناحية الفحامة الواقعة في منتصف البساتين والأشجار الكثيرة والوفيرة، ابتدأت دراسة إنشاء المركز الترفيهي عام 1979، وشيدت المتنزهات في هذه الجزيرة كأحد المشاريع السياحية في عام 1983م من قبل شركة YII الفنلندية.

تتميز جزيرة بغداد السياحية بإنشائها على مساحة كبيرة من الأرض والتي تقدر بحوالي 500 دونم، أي أن مساحتها الكلية تبلغ حوالي 1250000 متر مربع، ويذهب جزء من هذه المساحة للبحيرة الموجودة فيها والتي تتميز بجمالها وروعتها، حيث تقدر مساحتها بحوالي 20000 كيلومتر مربع، بالإضافة إلى أن الغالبية العظمى من مساحتها صالحة للزراعة، وذلك لأن تربتها من أنواع التربة الرسوبية المعمرة والمغطاة بغطاء نباتي وأشجار كثيرة أما الطاقة الاستيعابية للجزيرة فهي 20,000 زائر يومياً بكثافة تقدر 63 م2 للزائر.

وفي عام 2016 أحيلت أرض الجزيرة إلى الاستثمار لشركة عراقية محلية ولمدة 38 سنة حيث تضمنت خطة التطوير إنشاء مدينة مائية ونافورات وايضا بحيرات وحدائق جديدة، وكان اسمها الترفيهي السابق المخيم السياحي وكازينو شهريار.

الشكل
مساحة الجزيرة 13 دونماً وهي بيضوية الشكل تبلغ تقريباً 2000 متر طولاً و 110 متراً عرضاً- وهي مجاورة لبحيرة ترفيهية صناعية - وتتصل بالمنطقة الدولية من جانب الكرخ قرب طريق مرتفع موجود على نهايتها الشرقية. يربط طريق رئيسي بين الجزيرة وجانبي النهر على نهايتها الغربية، ويوجد على الجانب الشمالي من الجزيرة سد صغير وبحيرة ترفيهية.

التنفيذ
انشأت جزيرة بغداد السياحية كمشروع سياحي من قبل شركة فلندية الجنسية تدعى شركة (YII) الفلندية لصالح امانة بغداد بكلفة مقدارها 100 مائة مليون دولار أمريكي وبفترة عمل تقارب السنتان والنصف حيث بدأ العمل في 15 أيار 1980 وافتتحت في 7 نيسان 1983.

برج الجزيرة

برج الجزيرة يقع في وسط الجزيرة فوق بحيرة صناعية صغيرة، وهي ضمن البحيرة الكبيرة للجزيرة، ولهُ أربعة منافذ تتوزع على الجهات الأربعة الرئيسية يبلغ ارتفاعهُ 63 متراً، وهو ذو نهاية مفتوحة على ماحوله من فضاء ويمكن لزواره الصعود اليه بواسطة مصعد كهربائي يتسع لثمانية أشخاص ويوجد في أعلاه محل صغير لبيع الحلويات البسيطة والمرطبات.

المطاعم
تحتوي جزيرة بغداد على العديد من المطاعم ذات الأصناف مختلفة أهمها:

 مطعم جزيرة بغداد، ويتسع هذا المطعم لحوالي 165 شخصاً، ويتميز بأنه يقدم خدمات أربعة نجوم لزائريه.
 مطعم الأسماك، يتميز بأتساعه لحوالي 106 أشخاص، وهو من المطاعم ذات الأربع نجوم.
 المطعم النهري، وهو من المطاعم التي تتسع لحوالي 110 شخص، بالإضافة إلى انه من المطاعم ذات الأربع نجوم.
 مطعم زرياب، يتسع هذا المطعم لحوالي 250 شخصاً، بالإضافة إلى أنه من المطاعم التي تقدم خدمات ذات أربعة نجوم.
 مطعم العائلة، يتسع لحوالي 230 شخصاً، وهو من المطاعم ذات الثلاثة نجوم.
 دسكو الجزيرة، الملحق بمطعم الجزيرة يتسع لحوالي 140 شخص.
 كافتيريا البولنك، تقدم هذه الكافتيريا خدمات ثلاثة نجوم لزائريها.

مراجع

http://crd.gov.iq/pgDetails.aspx?NID=401

تأسيسات سنة 1983 في العراق
جزر العراق
جزر نهر دجلة
قضاء الأعظمية
مواقع ترفيهية في بغداد

جزيرة بغداد السياحية


Johannes Heurnius, latinisiert aus Jan van Heurne (auch Jan van Heurn), genannt auch Johann (van) Heurne (* 4. Februar 1543 in Utrecht; † 11. August 1601 in Leiden), war ein niederländischer Mediziner und bedeutender Kliniker sowie Verfasser eines Lehrbuches der gesamten Medizin.

Leben
Heurnius stammte aus einem ansehnlichen Geschlecht. Sein Vater war Otto Hornes, Sohn des 1479 geborenen Weinhändlers Jean Hornes der 1524 im Krieg gegen die Türken erschlagen wurde. Seine Mutter Gertrud van Velsen war Tochter von Lambert van Velsen und dessen Frau Elisabeth Rijck. In seiner Jugend setzte man in ihn wenig Hoffnungen, da er erst mit zehn Jahren lesen konnte und mit vierzehn beherrschte er kaum die Regeln der Grammatik. Doch bald konnte er seine anfängliche Schwäche auf der Utrechter Hieronymusschule überwinden. So konnte er mit achtzehn Jahren die Universität Löwen beziehen, wo er unter anderem bei Andreas van Gennep (auch: Balenus, 1484–1568) und Cornelius Gemma (1534/35-12. Oktober 1579 in Löwen), bei dem er wohnte, ein Studium der medizinischen Wissenschaften, der Mathematik und der philosophischen Wissenschaften absolvierte.

Zwei Jahre später zog er nach Paris, wo er sich drei Jahre lang bei Louis Duret (1527–1586) und Petrus Ramus dem medizinischen Unterricht folgte. Von dort zog er nach Italien, wo er an der Universität Padua die Vorlesungen von Girolamo Capivaccio (auch: Hieronymus Capo di Vacca; 1523–1586), Girolamo Mercuriale und Girolamo Fabrizio verfolgte. Heurnius promovierte dort 1571 zum Doktor der Medizin. Dann war er zwei Jahre Leibarzt des jungen Grafen von Cantecroix François Perrenot de Granvelle (1555–1606), einem Verwandten des Kardinals Antoine Perrenot de Granvelle. Wahrscheinlich aus religiösen Gründen, da er den reformierten kalvinistischen Glauben angenommen hatte, kehrte er 1573 nach Utrecht zurück, wo er als praktischer Arzt wirkte. Hier heiratete er die aus einer Patrizierfamilie stammende Christina Beiers († 1603), mit der er sieben Söhne und vier Töchter haben sollte.

Am 9. September 1581 berief man ihn als Professor der Medizin an die Universität Leiden, welche Tätigkeit er am 7. November desselben Jahres aufnahm und über Institutiones Medicae las. Der Inhalt seiner akademischen Vorlesungen und seiner sämtlichen Schriften wurden als "Opera omnia, tam ad theoriam quam ad praann medicam spectantia" (Leyden 1609; 1658) durch seinen Sohn Otto Heurnius (1577–1652) zusammengestellt und umfassen das medizinische Wissen seiner Zeit, außer der Anatomie und anderen Hilfswissenschaften. Als großer Anhänger des Hippokrates von Kos und dessen Lehre, hatte er eine kommentierte Ausgabe des Hippokrates herausgegeben. Auch über Galenos hatte er gearbeitet. Seine Werke geben allerdings wenig Auskunft darüber, was auf eigenen Beobachtungen beruht. Eine Vielzahl von Manuskripten wurde erst nach seinem Tod herausgegeben.

Zudem sind seine Bewertungen bei Hexenprozessen bekannt. Er beteiligte sich auch an den organisatorischen Aufgaben der Leidener Hochschule und war in den Jahren 1583, 1584, 1592, 1593, 1599 sowie 1600 Rektor der Alma Mater. In Leiden hatte er sich besonders mit Franz Junius der Ältere, Hugo Donellus und Justus Lipsius angefreundet. Eine Berufung 1588 als Professor an die Universität Franeker lehnte er ab. Er wurde Leibarzt von Wilhelm I. von Oranien, von Moritz von Oranien und von Emilia von Oranien-Nassau.

Er starb an einem Steinleiden, mit dem er sich zwei Jahre herumgeplagt hatte.

Schriften (Auswahl)
 De natura et praesagio horrendi Cometae, qui anno M.D. LXXVII orbem terrarum terruit.
 D. Thomae Aquinatis Secreta Alchimiae magnalia de corporibus supercaelestibus, quod in rebus inferioribus inveniantur, quoque modo extrahantur: de lapide minerali, animali et plantali: item thesaurus Alchemiae secretissimus, quem dedit fratri suo Reinaldo. Johannis de Rupescissa liber Lucis. Et Raymundi Lullii opus, quod inscribitur Clavicula, et Apertorium, sine quo alii sui libri intelligi nequeunt. Omnia opera Danielis Brouckhuisii in lucem edita. 1579.
 Praxis medicinae nova ratio; qua libris tribus Methodi ad praxim Medicam aditus facillimus aperitur, ad omnes morbos curandos. Leiden 1567, 1590, 1599, 1609.
 Institutiones Medicinae. Accessit modus ratioque studendi eorum qui Medicinae operam dicarunt. Leiden 1592, Hannover 1593, Leiden 1596 (I. Heurnii Ultraiectini Institutiones Medicinae. Hrsg. von Otto Heurne, ex officina Plantiniana Raphelengii, Leiden 1609).
 De studio medicinae bene instituendo, met Hugo Grotii et aliorum Dissertationes de studiis instituendis. Amsterdam 1645, Utrecht 1651.
 De morbis qui in singulis partibus humani capitis insidere consueverunt. Hic artificiosa methodo, incredibili facilitate, Morborum ideae, causae, et cujusque causae morbificae, partesque aegrae signa, prognoses, curatio rationalis empyrica graphicè discribuntur. Leiden 1594, 1609.
 Hippocratis Coi Prolegomena et Prognosticorum libri tres; cum paraphrastica versione et brevibus commentariis. Leiden 1597, 1603.
 Prolegomena aantreft zijn Jusjurandum; de Medico; Lex; de Arte; de veteri Medicina; de Elegantia; Praeceptiones; de Carnibus, sive principiis; de Purgatoriis remediis.
 Hippocratis Aphorismi, Prognostica, Prorrhetica, Coacae praenotiones, aliaque decem opuscula, Graecè et Latinè, pleraque ex interpretatione J. Heurnii. Leiden 1627.
 Hippocratis Coi Aphorismi, Graecè et Latinè; brevi enarratione, fidaque interpretatione ita illustrati, ut ab omnibus facile intelligi possint, cum historits, observationibus, cautionibus et remediis selectis. Leiden 1601, 1609, 1623, 1638, 1690; Den Haag, 1664; Leipzig und Jena 1677.
 De Febribus liber. Leiden 1598.
 De peste liber. Leiden 1600.
 De morbis oculorum, aurium, nasi, dentium et oris, liber editus post mortem autoris ab ejus filio Othone Heurnio. Leiden 1602.
 Johannes Heurnii Opera omnia, tam ad theoriam, quam ad praxin medicam spectantia, ab Othone Heurmo in duos tomos distributa ac edita. Leiden 1609.

Literatur
 Melchior Adam: Vitae Germanorum medicorum. Frankfurt am Main, 1620, S. 368 (Latein: uni-mannheim.de).

 W. L. Brehme: Heurne, 1. Johann von H. (holländisch van Heurne, vulgo Heurnius). In: Johann Samuel Ersch, Johann Gottfried Gruber: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste. 2. Sektion: H–N, Teil 7: Herpestes–Hybiskus. Johann Friedrich Gleditsch, Leipzig 1830, S. 308 (gdz.sub.uni-goettingen.de).
 August Hirsch, Ernst Julius Gurlt: Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte aller Zeiten und Völker. Band 3, Urban & Schwarzenberg, Wien, Leipzig 1886, S. 189.

 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch Woordenboek der Nederlanden. Verlag J. J. van Brederode, Haarlem, 1867, Band 8, Teil 1, S. 733 (historici.nl, niederländisch).

Weblinks

 Heurnius im Professorenkatalog der Universität Leiden
 Genealogischer Weblink

Einzelnachweise

Mediziner (16. Jahrhundert)
Rektor (Universität Leiden)
Niederländer
Geboren 1543
Gestorben 1601
Mann

Johannes Heurnius


Samar Amer, née le 4 avril 1995 à Médinet el-Fayoum, est une lutteuse égyptienne.

Carrière

Samar Amer est médaillée d'or dans la catégorie des moins de  aux Championnats d'Afrique de lutte 2022 à El Jadida et aux Championnats d'Afrique de lutte 2023 à Hammamet.
.

Palmarès

Championnats du monde
  Médaille de bronze en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2021 à Oslo

Championnats d'Afrique
  Médaille d'or en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2016 à Alexandrie
  Médaille d'or en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2018 à Port Harcourt
  Médaille d'or en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2019 à Hammamet
  Médaille d'or en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2020 à Alger
  Médaille d'or en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2022 à El Jadida
  Médaille d'or en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2023 à Hammamet

Jeux africains
  Médaille de bronze en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2019 à Rabat

Jeux méditerranéens
  Médaille de bronze en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2018 à Tarragone
  Médaille de bronze en lutte féminine dans la catégorie des moins de  en 2022 à Oran

Jeux méditerranéens de plage
  Médaille d'or en lutte de plage féminine dans la catégorie des plus de  en 2015 à Pescara

Références

Liens externes

Lutteuse égyptienne
Championne d'Afrique de lutte
Lutteuse aux Jeux olympiques d'été de 2016
Lutteuse aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en avril 1995
Naissance à Médinet el-Fayoum

Samar Amer


Suş, biyolojide 3 farklı manada kullanılabilir.

Mikrobiyoloji/Viroloji
Bir bakteri veya virüsun farklı alttürlerinin, aralarında genetik farklılıklar bulunan gruplarına ¨Suş¨ denebilir. Farklı suşlar arasında, ilaçlara, dış etkilere dayanıklılık vs. özellik değişiklikleri olabilir.

Bitkilerde
Benzer özellik ve şekil gösteren bitkilere, bir suşun üyeleri denebilir. Bu kullanım resmi değildir.

Kemirgenlerde
Bir fare ya da sıçan suşu, genetik olarak tıpatıp aynı canlılardan oluşur. Bu suşlar laboratuvar deneylerinde kullanılırlar. Fare suşları, inbred, mutant ya da gen mühendisliği prosedürleriyle üretilmiş olabilir. Sıçan suşları genellikle ¨inbred¨dir.

Notlar

Dış bağlantılar
 Uluslararası Fare Suş Kaynağı (IMSR)
 Sıçan suş indeksi

Mikrobiyoloji
Viroloji
Bilimsel sınıflandırma

Suş


Fındıklı (), Rize iline bağlı ilçe ve aynı adı taşıyan ilçe merkezi. Yüzölçümü 409 km²; ilçe nüfusu 16.100 merkez nüfusu 10.776 (2012); köy sayısı 17'dir.

Adı
Lazca adı Vitz'e (Laz alfabesiyle; Viǯe / ვიწე) olan yerleşimin adı ilk olarak Bizanslı Stephanus tarafından Vizirikos Limni adıyla anılmış olup, Özhan Öztürk'e göre Viçe adını Karadeniz bölgesinin yerli halklarından Bidzerlerden almakta olup bölgede pek çok aile ve köyün adı olan Of ilçesi Visir, Akçaabat Visera, Sürmene Vizera hatta Trakya'da Vize kelimeleriyle ilişkilidir. Yazara göre Viçe'nin de aralarında bulunduğu bu kelimelerin ortak kökü Trak dilinde köy anlamına gelen vis kelimesidir. Özhan Öztürk benzer şekilde komşu ilçe Arhavi kelimesini de Arkha (Yunanca eski) + viçe (köy) forumda Eski köy olarak çözmüştür.

Tarihçe
Sırasıyla Roma İmparatorluğu ve Trabzon İmparatorluğu egemenlikleri altında kalan Fındıklı, 1509'da Osmanlı egemenliğine girdi.  İlçe, Artvin'e bağlıyken, 1953'te Rize'ye bağlandı. Adını ise zamanında sakinlerinin fındık yetiştirmesinden dolayı alan fakat artık yerini çay yetiştiricilerine bırakmış bir ilçedir. Kıyı şeridi çok geniş olmayan, ancak denizden Kaçkarlara gittikçe genişleyen, Abu ve Pishala derelerinin arasında kalan geniş vadileri ile yarı tropikal bir bölgedir. Fındıklı ilçesi II. Mehmed'in 1461 yılında Trabzon'un fethinden sonra Osmanlı egemenliği altına girmiştir. Önceden bölgede Tiranlılar,  Makedonlar ve Bizanslılar yaşamıştır.

Osmanlı döneminde Viçe olarak kaydedilmiş olan Fındıklı, Osmanlı idaresi sırasında Trabzon Eyaleti sınırları içinde yer alıyordu. Trabzon Eyaleti 1867'de Trabzon vilayetine dönüştürüldü. Viçe de bu vilayete bağlı Lazistan sancağı içinde bulunuyordu. 1876 Trabzon vilayet salnamesinde Viçe, Atina kazasının Hemşin nahiyesinde Viçe-i Ulya (ویچە علیا) ve Viçe-i Süfla (ویچە سفلا) olmak üzere iki ayrı köy halinde geçer. Yukarı Viçe'de (Viçe-i Ulya) 28 hanede 95 kişi, Aşağı Viçe'de (Viçe-i Süfla) 36 hanede 127 kişi tespit edilmiştir. İki köyde 64 hanede toplam 222 kişinin yaşadığı görülmektedir.

1886 yılına kadar "Karye" (Köy ile Nahiye arasında idari birim) olan Fındıklının eski adı Viçe'dir. Kaynaklara göre Viçe 1887 yılında Hopa ilçesine bağlı bir nahiye oldu. 15 Şubat 1916 tarihinde Rus işgaline uğrayan Viçe, Rusya'da 1917 yılında gerçekleşen Bolşevik ihtilalinden sonra imzalanan Brest Litovsk Barış Antlaşması'ndan sonra 11 Mart 1918 tarihinde işgalden kurtulmuştur.

Kültür tarihçisi Nikolay Marr, 1910 yılında Vitse kasabasının iki dere arasında yer aldığını, her iki dereye de aynı uzaklıkta olduğunu yazmıştır. "Bğeti" olarak da bilinen bu kasabanın batısındaki akarsu Vitse Deresi, doğusundaki ise Abu Deresi olarak adlandırılıyordu.  Geniş bir yatağa sahip olan Vitse Deresi üzerinde ayakları taştan bir köprü bulunuyordu. Abu Deresi ise, temiz ve içilebilir suyuyla biliniyordu. Marr ayrıca bu iki dere boyunca yer alan köylerin adlarını saymıştır.

Viçe, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesindeyse, Rize vilayetine bağlı Hopa kazasının nahiyelerinden biriydi. Viçe nahiyesi, Ab-ı Ulya, Ab-ı Süfla, Pishala-yı Ulya, Pishala-yı Süfla, Derbend, Zuğu-yı Ulya, Zuğu-yı Süfla gibi 18 köyü kapsıyordu. Bu köylerden biri de Viçe köyüydü. Yukarı Viçe ve Aşağı Viçe köylerinin bu listede tek olarak kaydedildiği görülmektedir. 1935 genel nüfus sayımında "Viceiulya" olarak kaydedilmiş olan Yukarı Viçe'de 279 kişi, "Viceisüflâ" olarak kaydedilmiş olan Aşağı Viçe'de de 394 kişi yaşıyordu. Bu tarihte bu iki köy, Rize ve Artvin vilayetlerine yerine kurulmuş olan Çoruh vilayetinin Pazar kazasının Hemşin nahiyesine bağlıydı.

Viçe, 11 Haziran 1947 tarihinde Fındıklı adıyla Çoruh (Artvin) iline bağlı bir ilçe olmuş ve 1948 yılında belediye teşkilatı kurulmuştur. Fındıklı 27 Kasım 1953 yılında Artvin ilinden ayrılıp Rize iline bağlanmıştır.

Nüfus
İlçe nüfusunun çoğunluğunu Lazlar oluşturur.

Coğrafi yapısı

Yüzölçümü 409 km² olan ilçenin doğusunda Arhavi, batısında Ardeşen, Güneyinde Yusufeli ilçeleri ve kuzeyinde ise Karadeniz ile çevrili olup, 13 km kıyı şeridi vardır. Kıyıda çok az olan düzlük alanlar Kaçkarlara doğru, tepeler ve dağlar şeklinde yükselir. Vadiler arasında yer yer düzlükler mevcuttur. İlçe topraklarını Sümer, Arılı ve Çağlayan derelerinin etrafındaki vadiler oluşturur. Bu dereler boyunca otlaklar ve yaylalara rastlanır. Kaçkar eteklerine doğru yükseldikçe daimi kar sınırları ile karşılaşılır.

İklim
Tipik Karadeniz arazi yapısı ve iklimine sahip olan ilçede yılın 6 ayı kapalı, 4 ayı çok bulutlu, 1,5 ayı bulutlu, 19 gün açık hava bulunmakta ve 365 günün yarısı yağışlı geçmektedir. Yıllık yağış miktarı 2500 mm'den 3000 mm'ye çıkmakta olup, en yüksek nem oranı % 95, en düşük nem oranı % 40 civarıdır. En yüksek sıcaklık 30 °C, en düşüğü ise –4 °C civarındadır.
Fındıklı'da Ilıman dönencealtı iklimi (Köppen: Cfa) görülmektedir.

Ekonomi
Yöre halkının bölge şartlarına göre geçim kaynağı, başta çay ve fındık olmak üzere kısmen meyvecilik, su ürünleri, arıcılık ve hayvancılıktır.

İlçede yaklaşık 2500 çiftçi ailesi tarımsal gelir ekonomik refahı sağlamada yeterli olmadığından çalışır nüfusun büyük çoğunluğu işçi, memur ve esnaf gibi tarım dışı alanlarda çalışmaktadır. İlçede tarımsal faaliyetlerden yılda yaklaşık 70 bin ton yaş çay, 750 ton kuru kabuklu fındık, 1350 ton süt, 60 ton et, 200.000 adet yumurta, 10 ton bal ve kıyı balıkçılığında yaklaşık 40 ton çeşitli cins balık avlanmaktadır.

Yapılan değerlendirme ve hesaplamalara göre ilçenin gayrisafi yıllık tarımsal geliri aile başına ortalama 1.500 TL'dir. İlçede çoğunluğu Jersey melezi 1500 baş sığır, 700 baş yerli sığır, 1600 küçükbaş hayvan, 3000 adet Tavuk, 3500 adet fenni ve 500 adet ilkel arı kovanı mevcuttur. İlçede tarımsal amaçlı bir Fındık Tarım Satış Kooperatifi, bir Tarım Kredi Kooperatifi ve 3 adet Çay Ekicileri Kooperatifi ve 10 adet Yapı Kooperatifi mevcuttur.

İlçede son yıllarda yeni bir ürün olan kivinin üretimi alternatif ürün olarak yaygınlaşmaktadır.

İlçede Ziraat bankasının şubesi bulunmaktadır. Fuar, sergi ve panayır bulunmamakla birlikte haftanın perşembe günleri yöre halkı tarafından üretilen ürünler ile çevre ilçe esnafının sattığı mallardan oluşan pazar kurulmaktadır.

İlçede küçük sanayii ve zanaatkârlık (Ustalık – Çıraklık) alanlarına ilgi duyulmamakta olup, çalışan kesimin büyük çoğunluğu memur ve işçidir. Genç nüfusun büyük çoğunluğu işsiz olduğundan ilçe sürekli göç vermektedir.

Politika

Yerel seçimler

Yaşam
Lazca ismi Vitze'dir. vitza, vitza is. Çalı parçası, ağaç dalı (Çayeli Raşot), "Bundan başka çocuklar büyük ağaçlarda viça adı verilen tuzakla kışın karatavuk avlarlar" SK1 259, RŞ 204 (Rize), "Karabaş denilen kuşları yakalamak için yapılmış, iki çatallı uzun sopa" RK 116, "geçmişte bu kuş viça ile tutulurdu. Viça çatallı bir sopadır. Bu sopanın çatalları arasına çubuktan bir köprü yerleştirilirdi. Bu köprü, inek kuyruğu kılından yapılan ilmeklerle tuzaklanırdı. Sopanın çatalları yukarıdan bir iple birbirine bağlanır bu ipte de canlı bir çekirge sallandırılırdı" RM 40; viçalamak "Sopa ile çalı ile döğmek" RŞ 204

Kardeş şehirler

  Mtsheta, Gürcistan, 2014
  Efeler, Aydın, 2019
  Çaycuma, Zonguldak
 Nilüfer, Bursa

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Fındıklı Gebiyon Tepesi Belgeseli

Türkiye'deki kıyı yerleşim birimleri

Fındıklı


Francisco de Assis França (March 13, 1966 – February 2, 1997), better known as Chico Science, was a Brazilian singer and composer and one of the founders of the manguebeat cultural movement. He died in a car accident in 1997 in Recife, Pernambuco, at the age of 30.

Biography
Francisco de Assis França was born in the Rio Doce neighbourhood of Olinda, Pernambuco, in Brazil's Northeast Region. As a little boy he would sell crabs that he caught himself in the city's mangrove swamps.

He became the lead singer and major creative driving force of the groundbreaking Mangue Bit band called Chico Science & Nação Zumbi (CSNZ). Influenced by such musicians as James Brown, Grandmaster Flash and Kurtis Blow, their music cleverly fused rock, funk, and hip hop with maracatu and other traditional rhythms of Brazil's Northeast. World music critics found his music "original and distinctive of his region." Chico had a powerful stage presence that was compared by some to that of Jimi Hendrix.

Around 1991, Chico Science, along with singer Fred 04 of the band Mundo Livre S/A, founded the Mangue Bit cultural movement in response to dire economic and cultural stagnation in Recife and Olinda. CSNZ made their US debut at New York's Central Park Summerstage in 1995, opening for Gilberto Gil, with whom he collaborated during the encore.  While in NY, they also performed additional shows at CBGB's, SOB's and at Bryant Park as part of the JVC Jazz Festival, on a bill with the Ohio Players.

Chico Science & Nação Zumbi toured several times in Europe and brought massive attention to the new generation of Brazilian artists in the 1990s. With only two full albums released during his lifetime, 'Da Lama Ao Caos' ('From Mud To Chaos) and 'Afrociberdelia', his influence and vision became the foundation to a whole new generation of musicians in Brazil. At the time of his death, The New York Times said he was "widely hailed as the future of Brazilian music." The Governor of the Brazilian state of Pernambuco declared three days of mourning.

In 1996, Chico Science contributed Maracatu Atômico along with Nação Zumbi to the AIDS-Benefit Album Red Hot + Rio produced by the Red Hot Organization. Nação Zumbi have continued to record and tour internationally after Chico's death.

Death
Chico Science died in a car accident on February 2, 1997. He lost control of his Fiat Uno and hit a side light post after another car cut him off. He was rescued alive but he did not survive his injuries. He was buried on February 3 in Cemitério de Santo Amaro located in Recife. 10 years after his death, his family was compensated by Fiat due to a failure in the seatbelt that could have saved his life.

Legacy
In 2008, Rolling Stone Brasil ranked Chico Science as the 16th greatest Brazilian artist in their list of the 100 greatest artists of all time in Brazilian music

Discography
1994: Da lama ao caos
1996: Afrociberdelia
1998: CSNZ (posthumous)

References

Sneed, P. M. (2019). The Coexistentialism of Chico Science and Brazil's Manguebeat. Latin American Research Review, 54(3), 651–664. DOI: http://doi.org/10.25222/larr.451

External links

Channel Chico Science
Memorial Chico Science

1966 births
1997 deaths
Brazilian rock musicians
People from Olinda
Road incident deaths in Brazil
20th-century Brazilian male singers
20th-century Brazilian singers

Chico Science


سد بني مطير هو أحد السدود بالبلاد التونسية، وقد أقيم عام 1954 على قرية بني مطير و وادي الليل جنوب غربي عين دراهم بالشمال الغربي التونسي.

 يبلغ ارتفاعه 60 متر. ويستوعب 60 مليون متر مكعب من الماء وهو يزود مدينة تونس بالمياه فضلا عن استغلاله في الري لحوض وادي مجردة الأسفل. كما أقيم عليه مولد كهرومائي ينتج 20 مليون كيلواط/ساعة سنويا.

انظر أيضا
 دراسة حول المياه لمنظمة التغذية والزراعة.

سدود كهرومائية في تونس
ولاية جندوبة

سد بني مطير


Leul și cârnatul, un birt de mâna a doua, a fost unul din cele mai frecventate localuri din București în perioada antebelică și interbelică. Localul era situat pe Strada 11 iunie.

Aici se putea servi un prânz îndestulător la prețuri foarte convenabile, fiind un local accesibil tuturor, nu unul de lux precum Casa Capșa. Constantin Bacalbașa notează în volumul II din Bucureștii de altădată prețurile practicate în acest local la 1880: o fleică era 40 de bani, cârnați patricieni - 40 de bani bucata, un cârnat mititel - 10 bani, o vrăbioară - 80 de bani. Vânatul și preparatele din pește și pasăre erau peste 80 de bani. Diverse sortimente de vinuri puteau fi servite la prețuri începând de la 60 de bani litrul până la 2 lei, iar vadra de bere costa 6 lei.

Localul era vestit pentru cârnații cu pieliță.

Mențiuni literare
Restaurantul "Leul și cârnatul" este menționat în romanul 1916 (1936) al lui F. Aderca. Sosit la București după luna de miere petrecută în străinătate și, dezorientat ideologic, colonelul Costache Ursu cunoaște câțiva membri ai unei mișcări politice naționaliste și antisemite (conduse de "pandurul" Ion Tunsu) și chefuiește cu aceștia în prima noapte la "Leul și cârnatul", plătind toată nota consumației.

Note

Restaurante din România

Leul și cârnatul