Real Seminario (Patriótico) de Nobles de Vergara o Bergara, institución educativa superior destinada a educar hijos de nobles, funcionarios del Estado y militares.

Historia
Fue obra principalmente de los desvelos de la Real Sociedad Vascongada de Amigos del País. Se instaló en Vergara en 1776, en el recién abandonado colegio de jesuitas de la localidad. Su primer nombre fue Seminario Patriótico de Vergara; más tarde cambió su nombre por Real Seminario de Nobles.

Durante la Ilustración adquirió un gran prestigio educando no solo a la nobleza vascongada, sino a élites funcionariales, militares e intelectuales del reino, incluyendo numerosos alumnos de Hispanoamérica.

Su plan de estudios comprendía una primera etapa de «enseñanza general», con el estudio de las primeras letras, latín y lenguas modernas, humanidades, nociones de física experimental e historia natural, matemáticas, dibujo, baile, música, esgrima y equitación. En una segunda etapa, se buscaba impartir enseñanzas modernas que no pudiesen seguirse en otras instituciones, como la universidad o las academias militares. Estas consistirían en comercio, química, mineralogía, metalurgia, arquitectura pública, agricultura y agrimensura, y economía política. En el ramo de química, la mineralogía llegó a tener cátedras y destacó señaladamente; pero éstas fueron las únicas enseñanzas especializadas que la institución pudo llegar a impartir, y así se le debe el descubrimiento del wolframio, por Fausto Elhuyar, y la obtención de acero colado, por el procedimiento de Ignacio de Zavala.

Ligadas a la historia de esta institución aparecen hombres como Munibe, conde de Peñaflorida, Félix María Samaniego, Valentín de Foronda, Miguel de Lardizábal o los hermanos Fausto Elhuyar y Juan José Elhuyar.

El seminario se cerró en 1930. Hoy en día su edificio acoge la sede de la UNED y el Colegio Aranzadi.

Bibliografía
 Francisco Aguilar Piñal, «Los reales Seminarios de Nobles en la política ilustrada española», en Cuadernos Hispanoamericanos n.º 356 (febrero 1980), págs. 329-349.

Enlaces externos

Seminarios de nobles
Centros educativos de España del siglo XVIII
Educación en el País Vasco
Arquitectura de Guipúzcoa
Arquitectura de España del siglo XVIII
Vergara
Instituciones educativas establecidas en 1776
España en 1776

Seminario de Nobles de Vergara


Sini (sardisk: Sìni) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 255 meters højde og har 524 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 8,75 km² og grænser til kommunerne Baradili, Genoni, Genuri og Gonnosnò.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Sini


Campionatul Mondial de Scrimă pentru juniori din 2015 s-a desfășurat în perioada 5–9 aprilie la Centrul de Tenis de la Tașkent, Uzbekistan.

Rezultate

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

Referințe
 Tashkent2015.uz, site-ul oficial al competiției
 Rezultate detaliate  pe fencingworldwide.com

2015
2015 în scrimă


أوغ (Ogg) هو نسق حر ذو مواصفات مفتوحة لاحتواء بيانات الصوت والفيديو تديره منظمة Xiph.Org. يدعي منشئوه أنه غير مقيد ببراءات اختراع وأنه مصمم لتقديم تدفق وتحكم معتمَدين للوسائط المتعددة الرقمية عالية الجودة.
كلمة "ogg" مشتق من "ogging"، من لعبة الكمبيوتر Netrek، الذي جاء ليعني القيام بشيء بقوة،
تنسيق اوغ يمكن ان يحتوي على عدة تيارات مستقلة للصوت، فيديو، نصوص (مثل ترجمات)، والبيانات الوصفية.

في إطار الوسائط المتعددة OGG، ثيورا يوفر طبقة الفيديو المنقوص. يتم توفير طبقة الصوت من قبل تنسيق اوغ الموسيقى كما يشمل الإطار خيارات أخرى كضغط خطاب الإنسان والترميز والتأليف، وضغط ترميز الصوت المنقوص FLAC، وOggPCM.

قبل عام 2007، كان يستخدم امتداد الملف.OGG لكافة أنواع البيانات التي يحتويها إطار Ogg. منذ عام 2007، وصت مؤسسة Xiph.Org على ان امتداد. OGG يستخدم إلا للملفات الصوتية اوغ. وقررت مؤسسة Xiph.Org خلق مجموعة جديدة من الامتدادات الوسائط المتعددة لوصف أنواع مختلفة من المحتوى مثل. oga لملفات الصوت فقط. OGV للفيديو مع أو بدون صوت (بما في ذلك ثيورا)، و. OGX للملفات الممزوجة المحتوى.

اعتبارا من 4 أغسطس/اوت 2011، قدمت مؤسسة Xiph.Org المكتبة libogg، بإصدار 1.3.0 .
وقد تم إصدار آخر من، libogg2، وهو في التطوير، ولكن ينتظر إعادة كتابه اعتبارا من عام 2008

كل من المكتبة والبرمجيات هي حرة، وصدرت تحت رخصة BSD الجديدة. تم الفصل بين OGG وفوربيس في 2 سبتمبر 2000.

بما أن التنسيق حر، والمرجعية ليست خاضعة لقيود المرتبطة بحق المؤلف، قد أدرجت هذه المكتبة في العديد من مكتبات الترميز وإلى عدد معتبر من برامج تشغبل الوسائط الحرة والمملوكة، على حد سواء التجارية وغير التجارية، وكذلك مشغلات الوسائط المحمولة من شركات مختلفة.

التسمية

يفترض أحيانا أن اسم اوغ يأتي من شخصية (Nanny Ogg) في رواية "Terry Pratchett's Discworld"، ولكن مطوري اوغ ينفون صحة القول. اوغ مشتق من (ogging)، من لعبة الكمبيوتر Netrek، التي جاء ليعني القيام بشيء بقوة،  في البدايات، كان يعتقد أن المشروع اوغ طموحا إلى حد ما نظرا لقوة أجهزة الكمبيوتر الشخصي في ذلك الوقت  ،

ومع ذلك، على حد تعبير المرجع نفسه: «اوغ، من جهة أخرى قد سمي على شخصية (Terry Pratchett) من كتاب (الآلهة الصغيرة-Small Gods)».

بدأ المشروع اوغ في عام 1993. كان اسمه في الأصل «إسحق-Squish» ولكن كان هذا الاسم علامة تجارية بالفعل، لذلك خضع المشروع لتغيير الاسم. كان يستخدم الاسم الجديد، "OggSquish"، حتى عام 2001 عندما تم تغييره مرة أخرى إلى «اوغ». تم اعتماد OGG كامتداد لكل الملفات التي تحتوي على وسائط متعددة متوافقة مع المكتبة، وهي الآن جزء من مشروع أكبر وهو Xiph.org للوسائط المتعددة. اليوم، «إسحق-Squish» (التي تعرف الآن باسم "Ogg") يشير إلى برنامج ترميز معين عادة يتم تخزينها في المحتوى.

تنسيق الملف

تم إنشاء «اوغ» بشكل bitstreams-بايتستريم وعلى رأسها مؤسسة Xiph.Org، كإطار من مبادرة أكبر إلى تطوير مجموعة من المكونات للترميز وفك التشفير من محتوى الوسائط المتعددة، والتي تتوفر مجانا وبحرية في مجال البرمجيات.

يتكون شكل قطع من البيانات يسمى «صفحة اوغ» لكل منهما. يبدأ كل صفحة مع الأحرف "، OggS"، إلى التعرف على الملف كتنسيق اوغ.

«الرقم التسلسلي» و «رقم الصفحة» في رأس الصفحة يحدد كل صفحة كجزء من سلسلة من الصفحات التي تشكل BITSTREAM. قد يكون bitstreams مضاعف ومتعددة في الملف حيث يتم تنظم صفحات من كل تدفق بحلول الوقت لاستلام البيانات الواردة. ويمكن أيضا أن يذيل Bitstreams إلى الملفات الموجودة، وهي عملية تعرف باسم "chaining"، للتسبب فك الشفرة بتسلسل.

المكتبة المرخصة برخص بي إس دي، تسمى "libvorbis"، وهي متاحة لتشفير وفك البيانات من مسارات «فيبرو». وتستخدم تطبيقات اوغ في حالة مستقلة في العديد من المشاريع مثل برنامج RealPlayer ومجموعة من فلاتر DirectShow.

هيكل الصفحة
ما يلي هو تخطيط رأس الصفحة لملفات أوغ:

التقاط النمط - حجم 32 بت

Capture pattern
 نمط الالتقاط أو رمز المزامنة هو الرقم السحري تستخدم لضمان التزامن عند تحليل ملفات أوغ. كل صفحة تبدأ مع أربعة سلاسل للأحرف ASCII، "OggS". وهذا يساعد في التحليل والمزامنة في حالات فقدان البيانات أو تلف، والاختيار هو التعقل قبل بدء في تحليل هيكل الصفحة.

الإصدار - حجم 8 بت

|-
|0
|0x01
|استمرار
| الحزمة الأولى على هذه الصفحة هي استمرار للالحزمة السابقة في BITSTREAM منطقية.
|-
| 1
| 0x02
| BOS
| بداية ستريم. هذه الصفحة هي الصفحة الأولى في BITSTREAM منطقية. يجب أن يتم تعيين العلم BOS على الصفحة الأولى من كل BITSTREAM منطقي، ويجب أن لا يتم تعيين على أي صفحة أخرى.
|-
| 2
| 0x04
| EOS
| نهاية ستريم. هذه الصفحة هي الصفحة الأخيرة في BITSTREAM منطقية. يجب أن يتم تعيين العلم EOS على الصفحة الأخيرة من كل BITSTREAM منطقي، ويجب أن لا يتم تعيين على أي صفحة أخرى.
|}

موقف حبيبة -حجم 64 بت

Granule position
 موقف الحبيبية هي علامة الوقت في ملفات ogg. وهي قيمة مجردة، التي يتم تحديدها من قبل الترميز المعنى. قد يكون على سبيل المثال عدد من عدد من العينات، وعدد من الإطارات أو نظام أكثر تعقيدا.

عدد BITSTREAM مسلسل -حجم 32 بت

Bitstream serial number

 هذا الحقل هو الرقم التسلسلي الذي يحدد صفحة على أنها تنتمي إلى BITSTREAM منطقية معينة. كل BITSTREAM المنطقية في ملف يحتوي على قيمة فريدة من نوعها، ويسمح هذا المجال تطبيقات لتقديم الصفحات إلى وحدة فك الترميز المناسب. في فوربيس و Theora ملف نموذجي، تيار واحد هو الصوت (فوربيس)، والآخر هو الفيديو (ثيورا)

 رقم تسلسل الصفحة - 32حجم بت

Bitstream serial number
 هذا الحقل هو حقل زيادة مفردة النغمة لكل BITSTREAM منطقية. الصفحة الأولى هو 0، والثاني 1، الخ وهذا ما يسمح تطبيقات للكشف عندما تم فقدان البيانات.

اختبار -حجم 32 بت

Checksum
 يوفر هذا الحقل الاختباري شيفرة من 32 بت من البيانات في الصفحة بأكملها (بما في ذلك رأس الصفحة، وتحسب مع الميدان الاختباري تعيينها إلى 0). وهذا يسمح للتحقق من أن البيانات لم يتم معطوبة منذ أنشئت من أجلها. يجب التخلص من الصفحات التي تفشل الاختباري. يتم إنشاء الاختباري باستخدام قيمة متعدد الحدود من 0x04C11DB7 .

قطاعات الصفحة - 8 بت

Page segments
 يشير هذا المجال عدد من القطاعات التي توجد في هذه الصفحة. فإنه يشير أيضا كم بايت في الجدول الجزء الذي يلي هذا المجال. يمكن أن يكون هناك حد أقصى قدره 255 شرائح في أي صفحة واحدة.

جدول القطاعات

Segment table
 الجدول القطاع هو متجه من القيم 8 بت، كل مما يدل على طول الجزء المقابل داخل الجسم الصفحة. يتم تحديد عدد من القطاعات من الميدان قطاعات الصفحة السابقة. كل قطعة هي بين 0 و 255 بايت في طول.

قطاعات توفر وسيلة لتقطيع المجموعة إلى حزم، والتي هي وحدات ذات معنى من البيانات للفك. عندما يشار إلى طول الجزء ليكون 255، وهذا يشير إلى أن الجزء التالي هو أن تكون متصلا إلى هذا واحد وجزء من نفس الحزمة. عندما طول الجزء هو 0-254، وهذا يدل على أن هذا الجزء هو الجزء الأخير في هذه الحزمة. حيث طول حزمة هو من مضاعفات الرقم 255، والجزء الأخير هو طول 0 .

قيمة الجزء الأخير هو 255، ويتم تعيين العلامة استمرار في الصفحة التالية للإشارة إلى أن بداية صفحة جديدة هو استمرار لل صفحة الماضية.

البيانات الوصفية

حاليا، لا يوجد أي معيار رسمي لإدراج البيانات الوصفية أوغ. لا يزال هناك طريق طويل قبال تنفيذ الامر ومن الربع 3، 2007. مؤسسة Xiph.Org حاليا ترحب بالاقتراحات والوردود. وقد تم لحد الآن اقترح ما يلي
 دبلن كور في RDF
 فك تشفيرXML-encoding (خاصية مدمجة في RDF, CMML، XMP)
 ميوزك برينز XML MetaData
 هيكل أوغ ينشأ ليكون أكثر توافقية للقرأة الالية.

تاريخ

2002

في عام 2002، أدى عدم وجود دعم رسمي للفيديو في ogg في إنشاء تنسيق الملف OGM، تم التغيير في بنية ogg لكي تسمح تضمين الفيديو من من خلال Microsoft DirectShow framework . وقد لقى التنسيق OGM تأييد في البداية لكنه كان محدود بالأدوات الموفرة في نظام Windows فقط وهي مغلقة المصدر. في وقت لاحق، تم إضافة دعم (العنوان الفرعي) للفيديو ولكن بطريقة غير متوافقة مع OGM.

2006

وعلى الرغم أوغ لم يتوصل إلى معايير MPEG 19 (على سبيل المثال، MP3/MP4)، اعتبارا من عام 2006، كان يستخدم بشكل شائع لترميز المحتويات مجانا (مثل الموسيقى الحرة، والوسائط المتعددة في مشاريع ويكيميديا) وبدأ ليكون معتمد من قبل أقلية عديدة من مشغلات الصوت الرقمية. كما تم تبني صيغة أوغ في العديد من محركات العاب الفيديو الشعبية، منها Doom 3, Unreal Tournament 2004, Halo: Combat Evolved, Jets n Guns, Mafia: The City of Lost Heaven, Myst IV: Revelation, Stepmania, Serious Sam: The Second Encounter, Lineage 2, Vendetta Online, Battlefield 2, و the Grand Theft Auto engines

2007

في 16 مايو/ماي 2007، بدأت مؤسسة البرمجيات الحرة حملة لزيادة استخدام فوربيس «باعتباره أخلاقيا وقانونيا وتقنيا البديل MP3 المملوك.» وشجعت الناس أيضا لدعم الحملة من خلال إضافة زر ويب لموقعه على الإنترنت أو في مدوناتهم. بالنسبة لأولئك الذين لا يريدون التحميل، اقترح استخدام أوغ مع (VLC)،

2009

30 يونيو 2009، استخدام ثيورا وفوربيس، لإدراج المكتبة مع متصفح فايرفوكس 3.5 . مستفيد من خصائح HTML5 الجديدة لتشغيل الوسائط المتعدد وهذا بواسطة وسم video , تم اعلام هذا في مسودة HTML5

2010

في 3 مارس 2010، تم تحليل المكتبة من طرف مطوري FFMPEG وقدم انتقاد عن محتوى الوسائط المتعددة في أوغ ogg. وفي رد مطول، تم إحباط هذه المزاعم. بحلول ديسمبر 2010، المتصفحات التي تدعم OGG تجاوزت المتصفحات التي تدعم كلا من MP4 وWebM

ترميز أوغ

أوغ ليست سوى شكل حاوية. يتم تخزين الصوت الفعلي أو الفيديو المشفر بواسطة الترميز داخل حاوية اوغ. قد يحتوي تيارات المشفرة مع الترميز متعددة، على سبيل المثال، ملف الفيديو مع الصوت يحتوي على بيانات مشفرة، يتم فك الترميز كل على حدى بمففك الترميز.

كونه شكل حاوية، يمكن لأوغ تضمين الصوت والفيديو في أشكال مختلفة (مثل Dirac، MNG، CELT، MPEG-4، MP3 وغيرها)،

تستخدم Xiph.org الترميزات الحرة التالية:
 الصوت
 ضغط بيانات منقوص
 Speex: يعالج البيانات الصوتية بمعدلات بت منخفضة (8-32 ~ كيلوبت / ثانية · قناة)
 Vorbis: يعالج البيانات الصوتية العامة في معدلات بت رفيع المستوى (~ 16-500 كيلوبت / ثانية · قناة)
 Opus: يعالج الصوت والموسيقى والصوت العامة بمعدلات بت متغير المنخفضة والعالية (~ 6-510 كيلوبت / ثانية · قناة)
 ضغط البيانات غير المضيع
 FLAC معالجة البيانات الأرشيفية الصوتية والعالية..
 غير مضغوط
 OggPCM: يعالج الصوت PCM غير مضغوط. تشبه WAV
 الفيديو
 ضغط بيانات منقوص
 ثيورا: منافس مع فيديو MPEG-4
 Tarkin: برنامج ترميز الفيديو التجريبي والآن عفا عليه الزمن وضعت في عام 2000 و 2001 و 2002 باستخدام المويجات المنفصلة تحول في الأبعاد الثلاثة للعرض والارتفاع والزمن. وقد تم وضعه في الانتظار بعد أن أصبحت ثيورا تركز على الفيديو (في أغسطس 2002)
 Dirac: تنسيق الفيديو الحرة والمفتوحة من هيئة الإذاعة البريطانية BBC. يستخدم ترميز المويجات.
 غير مضغوط
 OggUVS: مشروع الترميز لتخزين فيديو غير مضغوط.
 نص
 Writ: ترميز النصوص المصممة لتضمين ترجمة أو تعليق
 Continuous Media Markup Language: برنامج ترميز النص / التطبيق لتوقيت الفوقية، السفلية، والتنسيق
 Annodex: الحرة والمفتوحة المصدر مجموعة من المعايير التي وضعتها CSIRO للتعليم ومؤشر الوسائط عبر الشبكة.
 OggKate: ترميز تراكب، مصممة أصلا لالكاريوكي والنص، والتي يمكن المضاعفة في فوربيس.

مراجع

تنسيقات مفتوحة
صيغ حاويات
صيغ حاويات حرة

أوغ


1. ŽNL Virovitičko-podravska u sezoni 2011./12. je predstavljala ligu prvog stupnja županijske lige u Virovitičko-podravskoj županiji, te ligu četvrtog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je 16 klubova, a ligu je osvojila "Virovitica".

Ljestvica

Povezani članci
 1. ŽNL Virovitičko-podravska
 2. ŽNL Virovitičko-podravska 2011./12.
 3. HNL – Sjever 2011./12.

Vanjske poveznice
 znsvpz.hr, Županijski nogometni savez Virovitičko-podravske županije

Izvori
 znsvpz.hr, 1. ŽNL Virovitičko-podravska
 znsvpz.hr, Bilten I. ŽNL, sezona 2011/2012, 30. kolo, pristupljeno 1. studenog 2021.
  rsssf.com, Croatia 2011/12 / Fifth Level (1st county leagues)
 library.foi.hr, "Virovitički list : Virovitičko-podravski tjednik", ISSN 0042-6849
 ibrary.foi.hr, "Virovitički list : Virovitičko-podravski tjednik", br. 2801. god. LX, objavljeno 14. lipnja 2012., str. 18 (30. kolo i ljestvica), preuzeto 1. studenog 2021.
 </small>

2011-12
Virovitičko-podravska-1

1. ŽNL Virovitičko-podravska 2011./12.


Timothy Lauro Squire Sprigge (14 January 1932 – 11 July 2007), usually cited as T. L. S. Sprigge, was a British idealist philosopher who spent the latter portion of his career at the University of Edinburgh, where he was Professor of Logic and Metaphysics, and latterly an Emeritus Fellow.

Biography
Sprigge was educated at the Dragon School, Oxford, and Bryanston School in Dorset. He studied English at Gonville and Caius College, Cambridge (1952–1955), then switched to philosophy, completing his PhD under A. J. Ayer. He taught philosophy at University College, London and Sussex University before becoming Regius Professor of Logic and Metaphysics at the University of Edinburgh.

Long concerned with the nature of experience and the relationship between mind and reality, Sprigge was the philosopher who first posed the question made famous by Thomas Nagel: "What is it like to be a bat?" Throughout his career he argued that physicalism or materialism is not only false, but has contributed to a distortion of our moral sense.  The failure to respect the rights of human beings and non-human animals is therefore largely a metaphysical error of failing to grasp the true reality of the first person, subjective perspective of consciousness, or sentience.  The practice of vivisection, which gained wide acceptance with Descartes's view of animals as machines, would be an example of this failure. He was an advocate of animal rights and defended an environmental ethic.

The author of The Vindication of Absolute Idealism (1984), Sprigge defended a panpsychist version of absolute idealism, according to which reality consists of bits of experience combined into a certain kind of coherent whole. His work presents several new arguments in favor of the plausibility of such an account. He also defended a version of determinism in which all moments of time are intrinsically present and only relatively past or future. Time is unreal, he argued.  What we experience as temporal transition is an illusion. Though a skeptic of traditional theism, Sprigge considered himself a believer in an impersonal God. He would eventually become a Unitarian.  In his last book, The God of Metaphysics (2006), he argued for the existence of a "God of Philosophers" worthy of worship. Sprigge's metaphysics is a creative synthesis of Spinoza, F. H. Bradley, William James, George Santayana and Alfred North Whitehead. Because of his metaphysical monism, panpsychism and rigid determinism, he has been called "Spinoza reincarnated in the twentieth century."

A Festschrift for Sprigge appeared on the day he died, Consciousness, Reality and Value: Essays in Honour of T. L. S. Sprigge (Ontos Verlag).

He was president of the Aristotelian Society from 1991 to 1992 and Fellow of the Royal Society of Edinburgh.

The Timothy Sprigge Room at the Institute for Advanced Studies in the Humanities at the University of Edinburgh contains Sprigge's library. The Sprigge Archive is located at the Edinburgh University Library.

Works
 The Correspondence of Jeremy Bentham (1968)
 Facts, Words and Beliefs. International Library of Philosophy and Scientific Method (1970)
 Santayana: An examination of his philosophy (The Arguments of the philosophers) (1974)
 The Vindication of Absolute Idealism (1984)
 Theories of Existence (1985)
 The Rational Foundation of Ethics (1988)
 The significance of Spinoza's determinism (Mededelingen vanwege het Spinozahuis) (1989)
 James and Bradley: American Truth and British Reality (1994)
 The God of Metaphysics (2006)
 The Phenomenology of Thought ed by. L. McHenry (unfinished) (2009)
 The Importance of Subjectivity: Selected Essays in Metaphysics and Ethics ed by. L. McHenry (2011)

References

External links

 Career, bibliography, poems
Obituary by Leemon McHenry
 Guardian obituary
 Telegraph obituary
Scotsman obituary
 Pierfrancesco Basile and Leemon McHenry (eds.), Consciousness, Reality and Value: Essays in Honor of T.L.S. Sprigge, 2007. (330 p. ; )

1932 births
2007 deaths
20th-century British philosophers
Philosophers of mind
21st-century British philosophers
Academics of the University of Edinburgh
Fellows of the Royal Society of Edinburgh
Analytic philosophers
Animal rights scholars
Consequentialists
Utilitarians
Panpsychism
Presidents of the Aristotelian Society
Idealists

Timothy Sprigge


Cette liste de périodiques britanniques du  exclut les quotidiens.

The Tatler
The Spectator, (1711–1714) quotidien 1711–1712, fondé par Joseph Addison et Richard Steele, en 1714 trois fois par semaine pendant six mois, mais recueilli sous forme de livre, il est resté extrêmement populaire pour le reste du siècle.
Vetusta Monumenta (1718–1906), documents anciens illustrés à intervalles intermittents, publiés par la Society of Antiquaries of London.
The Gentleman's Magazine (1731–1907). Mensuel.
The London Magazine (1732–1785)
The Bee (1733–1735). Fondée par Eustace Budgell.
Lloyd's List (1734–). Hebdomadaire, puis bi-hebdomadaire.
The Scots Magazine (1739–1826).
The Universal Magazine of Knowledge and Pleasure (1747–1814). Mensuel. Les éditeurs comprenaient James Hinton, W. Bent et Percival Stockdale.
The Monthly Review (1749–1845). Mensuel. Fondée par Ralph Griffiths et Robert Dodsley. Oliver Goldsmith était un contributeur.
The Rambler (1750–1752). Deux fois par semaine.
The World (1753–1756). Chaque jeudi. Fondé par "Adam Fitz-Adam" (c'est-à-dire Edwin Moore) et publié par les Dodsley.
The Connoisseur (1754–1756). Hebdomadaire.
The Critical Review (1756–1817)
The London Chronicle (1756-1823), trois fois par semaine.
The Annual Register (1758–). Annuellement.
The Bee (1759–1759)
Exeter Mercury ou West Country Advertiser, plus tard Trewman's Exeter Flying Post (1763–1917)
The Gospel Magazine (1766–)
Theological Repository (1769–1771, 1784, 1786, 1788)
Town and Country Magazine (1769–)
Lady's Magazine (1770–1837). Mensuel.
The Building Magazine (1774–1778)
Wesleyan Methodist Magazine (1778–1969). Mensuel.
The Arminian Magazine (1778–1913)
 The European Magazine, and London Review (1782–1826). Fondé par James Perry; plus tard édité par Isaac Reed.
A New Review (1782–1786). Edité par Paul Henry Maty.
Annals of Agriculture (1784–1815). Démarré par Arthur Young.
The New Town & Country Magazine (1787–1789)
The Analytical Review (1788–1799)
The Botanical Magazine, puis Curtis's Botanical Magazine (1787–)
The Observer (1791–). Hebdomadaire.
The Sporting Magazine. (1792–). Mensuel.
British Critic. Trimestriel (1793–1826)
Anthologia hibernica (1793–1794). Publié à Dublin.
The Monthly Mirror (1795–1811). Fondée par Thomas Bellamy.
The Tribune (1795–1796). Edité par John Thelwall
The Aberdeen Magazine, ou, Universal Repository. (1796–1798)
The Monthly Magazine (1796–1825). Fondé par Sir Richard Phillips, édité par John Aikin
The Watchman (1796). Fondé et édité par Samuel Taylor Coleridge
The Anti-Jacobin, ou, Weekly Examiner (1797–1798)
The Anti-Jacobin Review (1798–1821)
The Philosophical Magazine (1798–)
The Asiatic annual register (1799–1811)
Conjuror's Magazine (1791–1794?)

Références

Voir aussi
 Liste des périodiques britanniques du XIXe siècle
 Liste des revues du XVIIIe siècle

Littérature britannique du XVIIIe siècle
Histoire de la presse britannique
Royaume-Uni

Liste des périodiques britanniques du XVIIIe siècle


God Save the King veya hükümdar kadın ise God Save the Queen (Tanrı Kralı/Kraliçeyi Korusun), Büyük Britanya'nın ulusal marşı. Dünyanın ilk ulusal marşı kabul edilir. Resmî olarak ulusal marş ilan edilmemiştir ancak geleneksel olarak 1745 yılından beri bu marş ulusal marş olarak kullanılmaktadır. Resmî törenlerde sadece ilk kıta söylenir. Sözler, yerine göre "Tanrı Kralı Korusun" veya "Tanrı Kraliçeyi Korusun" şeklinde değişir. Eskiden kullanılan adı (1952-2022) God Save The Queen'dir (Tanrı Kraliçeyi Korusun).

Birleşik Krallık'a bağlı pek çok ülkenin ulusal marşıdır. Ayrıca Lihtenştayn ulusal marş olarak bu marşı farklı sözlerle kullanır. Öyle ki 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri sırasında İngiltere ve Lihtenştayn takımları karşılaştığında aynı marşı iki defa çalmak gerekmiştir.

Bestesinin kime ait olduğu bilinmemekle birlikte John Bull, Henry Carey, Henry Purcell ve Joseph Haydn'a ait olduğu iddiaları ortaya atılmıştır. Bundan başka Kanada, Yeni Zelanda ve Avustralya'da da kullanmaktadır.

Kıbrıs'ın Britanya sömürgesi olduğu dönemde marşın sözleri resmî olarak Türkçeye çevrilmiş ve bu şekilde okullarda okunmuştur. "God Save the King" ifadesinin "Yaşa Kralımız" şeklinde çevrildiği marş "Yaşa kralımız, yaşa hakanımız, çok çok yaşa!" şeklinde başlamaktaydı.

Kaynakça

Birleşik Krallık'ın ulusal sembolleri
Ulusal marşlar
Kanada
Yeni Zelanda
Kraliyet marşları
Lihtenştayn'da kültür

God Save the King


Denise Vuskovic Fierro es una destacada equitadora chilena. Entre sus logros se cuentan la Copa El Naveghable 2009, Copa Escuela de Equitación 2011, y el Campeonato Nacional de Saltos 2011 de Chile.

En 2007 se inscribió en la Federación Ecuestre de Chile como jinete de 2º categoría, proveniente del club Internacional, en 2008 ya figuraba como equitadora del Club Deportivo Universidad Católica, manteniendo la división, y desde 2009 fue registrada como una jinete de 1º categoría.

Palmarés

 Copa El Naveghable (1): 2009 (en "L.B Porthos")
 Gran Premio UC del Campeonato Indoor (1): 2009 (en "Catalina")
 Campeonato Nacional de Saltos (1): 2011 (en "Che Volterina" y "A S Hyo Helenick")
 Copa Escuela de Equitación (1): 2011 (en "Che Volterina")

Referencias

Jinetes de Chile
Jinetes de salto ecuestre

Denise Vuskovic


Die Formel-750-Saison 1973 war die erste in der Geschichte der Formel-750-Meisterschaft und wurde von der FIM als Preis der FIM veranstaltet.

Bei sieben Veranstaltungen wurden zehn Rennen ausgetragen.

Punkteverteilung

In die Wertung kamen die fünf besten erzielten Resultate. Wurden bei einer Veranstaltung mehrere Läufe ausgetragen, so ergaben sich die Punkte aus der Addition der Zeiten beider Läufe.

Wissenswertes
 Der Lauf in Schweden fand im Rahmen des Großen Preises von Schweden der Motorrad-Weltmeisterschaft statt.
 Gefahren wurde mit 350-cm³-Zweitaktern oder 750-cm³-Viertaktmotorrädern.
 In Silverstone tauschte Barry Sheene zwischen den beiden Läufen sein Motorrad. Er wurde daraufhin für den zweiten Lauf von der Wertung ausgeschlossen und verlor damit die acht Punkte für Rang drei. Die nachfolgenden Fahrer wurde jeweils um einem Platz heraufgestuft.
 In Hockenheim wurde die ursprüngliche Wertung, nach der die Addition der Zeiten der beiden Läufe für die Punkteverteilung herangezogen wurde, von Suzuki angefochten. Daraufhin wurde ein neues System angewandt, das Punkte für jeden Lauf vergab, deren Addition die Gesamtwertung ergab.

Rennergebnisse

Fahrerwertung

(Punkte in Klammern inklusive Streichresultate)

Konstrukteurswertung

(Die Konstrukteurswertung ist nicht offiziell, es wurde kein Herstellertitel vergeben. Punkte in Klammern inklusive Streichresultate)

Verweise

Literatur

Weblinks
 Detaillierte Statistiken zur Saison 1973 bei racingmemo.free.fr (französisch)

Motorsportsaison 1973
1973

Formel-750-Saison 1973


Palača u gradu Kulubi, palača civilizacije Maja.

Palača je velikih dimenzija. Bila je visoka šest metara, duga 55 i šira 15 metara. Nalazi se na istoku Meksika u gradu Kulubi blizu Cancuna, na istoku arheološkog područja Kulube. Kulubá je ključno nalazište u meksičkoj državi Yucatanu iz vremena prije dolaska Španjolaca. Osim na poluotoku Yucatánu, Maje su bile nastanjene u Gvatemali, Belizeu i u Hondurasu u razdoblju vrhunca civilizacije Maja koje je bilo između 250. i 900. godine. Zasad se smatra da su palaču vjerojatno koristili pripadnici bogatijih Maja. Prema nađenim ostatcima bila je bila naseljena tijekom dvaju dugih razdoblja između 600. i 1050. godine. Otkrili su ju arheolozi koncem prosinca 2019. godine. Pronađene ruševine tek su početak, priopćili su iz Nacionalnog instituta za antropologiju i povijest (INAH), jer su tek počeli s otkrivanjem jedne od najvažnijih građevina u tom području. Meksički stručnjaci usporedno s radovima na palači istražuju i četiri kamene strukture na području poznatom kao "Grupa C", koja je na središnjem trgu u Kulubi. Otkriveni su oltar, ostatci dviju stambenih građevina te okrugle strukture za koje vjeruju da su služile kao pećnice. Radi zaštite od negativnog utjecaja vjetra i sunca, konzervatori razmatraju pošumiti dijelove Kulube da bi zaštitili ovo povijesno važno mjesto.

U INAH-u kažu da arhitektura, keramika i tehnike murala u palači su slične onima u Unescovom mjestu svjetske baštine Chichen Itzi, majskom naselju na Yucatánu za koje se vjeruje da datira u 5. stoljeće.

Izvori

Vanjske poveznice
(eng.) Mexico News Daily Archaeologists discover palace at Mayan city of Kulubá in Yucatán

Mayanski arheološki lokaliteti u Meksiku

Palača u Kulubi


Vikunya (Vicugna vicugna), devegiller (Camelidae) familyasından  Vicugna cinsinden bir memeli türü. Guanakoya benzer ama daha küçük ve daha incedir.

Özellikler, dağılım ve davranış
Boyu 150 cm tutarken omuz yüksekliği 1 m, ağırlığı 50 kg'dır. Üst kısmı açık kahverengi alt kısmı beyaz renktedir. Anatomik bir özelliği, alt kesici dişlerinin kemirgenlerdeki gibi sürekli değişmesidir. Bunun Artiodactyla takımında diğer bir örneği yoktur.

Postu akrabası olan türlerden epeyce daha zariftir ve soğuğa karşı etkili şekilde, izolasyon tabakası gibi sıktır.

Vikunya, Ekvador, Peru, Bolivya, Arjantin ve Şili'nin yüksek Andlar'ında dağılmıştır. Burada 3500 ile 5500 m arasındaki yükseklikte görülür.

Vikunya, guanako gibi kendilerine ait bölgede, her biri bir erkek tarafından yönetilen aile grupları olarak yaşar. Bunun yanında, küçük yaşları sebebiyle henüz kendilerine ait bölge savunamayan bekar erkeklerin grupları ve genç erkekler tarafından aileden kovulmuş yaşlı erkekler vardır.

Ehlileştirme
Klasik düşünce, vikunyanın hiç evcilleştirilmemiş olduğu ve lama ile alpakanın, guanakodan geldiği yönündeydi. Bugün, alpakanın vikunyadan gelmiş olabileceği şeklinde şaşırtıcı DNA araştırması bulguları vardır. Alpakalar, lamalar, guanakolar ve vikunyalar, aralarında üreyebildiklerinden ve hatlar, aralarında karışmış olduğundan, bugün evcil hayvan formunun kökeni, son tahlilde kesin olarak karara bağlanmaz. Kesin olan, İnkaların vikunyaların binlercesini kafeslere aldıkları,  yünleri sadece asillerce kullanıldıktan sonra serbest bıraktıklarıdır. İspanyollar bu geleneği sürdürmemişlerdir. Vikunyaları büyük sayılar halinde vurmuşlar ve önce mera alanı yaratmak, sonra da postları için  sıklıkla bu hayvanların su kaynaklarına zehir katmışlardır. Vikunyanın yünü dünyanın en ender ve en pahalı yünü olarak geçerlidir.

İnkalar zamanında Andlar'da yaklaşık 1.5 milyon vikunya mevcutken, bu sayı 1965'e kadar 6000'e gerilemiştir. O zamandan beri alınan koruyucu önlemler, mevcudiyetlerini hızlı bir toparlanmaya götürmüş, böylece bugün tekrar 200.000 vikunyaya ulaşılmıştır.

Taksonomi
Vikunyanın sıklıkla Lama vicugna bilimsel adı da kullanılır. Yani lamalar ile ortak cinsdir. Kendine has bir cins için, diğer lamalardan ayrılan diş yapısı özelliği konuşulur. Kuşkusuz guanakolar ve vikunyalar yine de, çok yakın akarabalıklarının göstergesi olarak aralarında üreyebilirler. Bu yüzden kendine has bir Vicugna cinsinin ileri sürülmesi tartışmalıdır.

Kaynakça

Devegiller
Şili'deki memeliler

Vikunya


هيئة أرقام الإنترنت المخصصة  وتعرف اختصاراً بالاسم الرمزي أيانا، هي المنظمة المسؤولة عن تنسيق بعض العناصر الأساسية التي تحافظ على الإنترنت بسلاسة. حين أن شبكة الإنترنت تشتهر بأنها شبكة عالمية خالية من التنسيق المركزي وبذلك كانت أيانا هي المسئولة على الصعيد العالمي عن الإشراف على تخصيص عناوين بروتوكولات الانترنيت، وإدارة المنطقة الجذرية لنظام أسماء النطاقات، أنواع وسائل الإعلام، وغير ذلك من بروتوكولات الانترنيت ذات الصلة في العالم، وعلى وجه التحديد تختص أيانا بالحفاظ على رموز فريدة وأنظمة الترقيم المستخدمة في المعايير التقنية ("البروتوكولات"). وهي تدار بواسطة Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (مؤسسة الإنترنت للأسماء والأرقام المخصصة) المعروفة باسم الأيكان.

المسؤوليات
أيانا مسئولة بوجه الخصوص عن إيجاد رموز فريدة من نوعها وأنظمة ترقيم وأعداد نادرة وذلك لاستخدامها في المعايير التقنية ("بروتوكولات") التي تقود الإنترنت والتي يتم نشرها كوثائق RFC.هذه الوثائق تصف الأساليب والسلوكيات، والأبحاث، أو الابتكارات المطبقة على لإنترنت والأنظمة المتصلة بالإنترنت كما تحافظ ايانا على اتصال وثيق مع فرقة هندسة الإنترنت Internet Engineering Task Force (IETF). ويمكن تصنيف الأعمال التي تقوم بها أيانا بشكل عام إلى ثلاث فئات:

-عناوين بروتوكول الإنترنت (IP)
تشرف منظمة "IANA Internet Assigned Numbers Authority" على توزيع أرقام IP على مستوى العالم، حيث تقوم بالإشراف على منظمات فرعية تكون كل منظمة منها مسئولة عن جزء معين من العالم وهذه المنظمات الفرعية هي:

-منظمة "ARIN American Registry for Internet Numbers" وتشرف على دول أميركا الشمالية والجنوبية.

-منظمة "RIPE Réseaux IP Européen" وتشرف هذه المنظمة على منطقة أوروبا والشرق الأوسط وأجزاء من -إفريقيا.

-منظمة "APNIC Asia Pacific Network Information Center" وتشرف على دول آسيا.

-منظمة "LACNIC Latin American and Caribbean Internet" وتشرف على دول أميركا اللاتينية والكاريبي.

-منظمة "AfriNIC African Internet Numbers Registry IP Addresses" وتشرف هذه المنظمة على قارة إفريقيا.

تقوم كل منظمة من هذه المنظمات بالإشراف على توزيع أرقام IP للدول الواقعة تحت مجال إشرافها، ويوجد لكل منظمة قاعدة بيانات تمكنها من معرفة صاحب رقم IP معين، وتسمى هذه الخدمة بخدمة whois، حيث تقوم بإدخال رقم IP التابع لمنظمة معينة وستحصل على معلومات عمن يمتلك هذا بروتوكول إنترنت.

-أسماء النطاقات
إيانا تقوم بإدارة البيانات في جذور مخدمات أسماء النطاقات والتي تشكل قمة هرم نظام أسماء النطاقات الشجرية DNS tree
هذه المهمة تنطوي على الاتصال مع مشغلي مجال المستوى الأعلى، وجذور مشغل خادم أسماء النطاقات كما تعمل الايكان على تسجيل كثافة العمليات للمنظمات الدولية بالإضافة إلى وكالة مشاريع البحوث المتقدمة المنظمة لأغراض البنية التحتية للإنترنت أي أن أيانا تدير نظام أسماء النطاقات الجذرية، كثافة العمليات ومجالات مشاريع البحوث المتقدمة

-(معاملات البروتوكول: Protocol parameters)
أيانا تدير العديد من معاملات البروتوكولات من خلال فريق -مهام الانترنيت الهندسي-. وتشمل الأمثلة على أسماء معرف الموارد الموحد (URI) والمحارف الموصى بها للاستعمال على شبكة الإنترنت. ويتم الاضطلاع بهذه المهمة تحت إشراف من مجلس هندسة الانترنيت، والاتفاقيات التي تنظم عملها يتم نشرها في 2860RFC.

الرقابة الداخلية
تدار أيانا من قبل الايكان Internet Corporation for Assigned Names and Numbers
بموجب عقد مع الولايات المتحدة الأمريكية –وزارة التجارة مما يوفر ذلك مراقبة مستمرة على عملها من قبل الوزارة وبذلك يتحقق للوزارة ضمان أن أيانا تعمل بموجب سياساتها بشكل دائم.
في 28 كانون الثاني عام 2003، صدر عن وزارة التجارة في الولايات المتحدة الأمريكية قرار بمنح ايكان وأيانا العقد لثلاث سنوات ولكن بموجب رد خطي من المنظمة لتوضيح الكيفية التي يمكن للمنظمة أن تقدم خدماتها بما يتوافق مع سياسة الحكومة الأمريكية.
في آب / أغسطس 2006، مددت وزارة التجارة الأمريكية العقد مع أيانا لخمس سنوات إضافية، مع مراعاة التجديد السنوي.
وبما أن الايكان تسيطر عليها مصالح الولايات المتحدة فقد تم طرح العديد من الاقتراحات لفصل عمل أيانا من الايكان ولكن هناك اعتقاد بشكل واسع انه من غير العملي تغيير هيكلية الرقابة دون المخاطرة بتصدع شبكة الانترنيت.

تاريخ أيانا
مع خدماتها التي يعود تاريخها إلى أوائل عام 1970 أيانا هي واحدة من أقدم مؤسسات الانترنيت.

كانت أول إشارة إلى وظيفة أيانا على الأغلب في RFC 322 التي نشرت في ال26 من شهر آذار عام 1972 من خلال Vint Cerf and Jon Postel.

أيانا كما هو قائم اليوم هي مزيج من الأدوار بين عدد من الإطراف التي نفذت على مدى تاريخ الانترنيت.

كان جون بوستل مدير أيانا منذ إنشائها حتى وفاته في أكتوبر 1998، حيث فعل ذلك من خلال منصبه في معهد علوم المعلومات بموجب العقد مع وزارة الدفاع الأمريكية. بعد وفاته ستلم جويس رينولدز، الذي كان يعمل مع بوستل في أيانا لسنوات عديدة وهو الذي قام بنقل وظيفة أيانا إلى الأيكان.

ابتداء من عام 1988، تم تمويل أيانا من قبل حكومة الولايات المتحدة الأمريكية بموجب عقد بين وزارة الدفاع –وكالة مشاريع البحوث المتقدمة ومعهد تكنولوجيا المعلومات (ISI) وقد انتهى ذلك العقد في نيسان 1997 ولكن تم تمديد عمل أيانا حرصا على وظيفتها.

في 24 كانون الأول 1998 وفي مؤتمر USC الموحد دخل الاتفاق المرحلة الانتقالية مع مؤسسة الانترنيت للأسماء والأرقام المخصصة (الأيكان)، وتم نقل وظيفة أيانا لهيئة الانترنيت، اعتباراً من 1 كانون الثاني 1999 مما جعل وحدة تشغيل أيانا من الأيكان.

في حزيران 1999، في اجتماع أوسلو، وقع فريق مهام الإنترنت الهندسي اتفاقا مع هيئة الإنترنت فيما يتعلق بالمهام التي من شأنها أن تؤديها أيانا لفريق مهام الإنترنت الهندسي.

في 8 شباط 2000 دخلت وزارة التجارة في اتفاق مع هيئة الانترنيت للقيام بمهام أيانا.

في 2003 عين دوغ بارتون مديراً أيانا.

في عام 2005، تم تعيين ديفيد كونراد مديراً أيانا.

حكومة الولايات المتحدة وأيانا
اليوم وأينا تدار وفقاَ لأحكام عقد بين الأيكان وحكومة الولايات المتحدة الأمريكية أيانا ليست كيانا قانونيا بحد ذاته بل هي عبارة عن مجموعة من المهام التي يؤديها قسم أيانا داخل الهيئة وينص العقد أن الخدمات والوظائف التي تقوم بها أيانا يجب أن تقدم بشكل تقرير شهري إلى حكومة الولايات المتحدة الأمريكية تضمن الطلبات المتعلقة بالإدارة على جميع العقود المتعلقة بأيانا.
كما أنه فيما يتعلق بتشغيل أسماء نطاقات منطقة الجذر يجب أن تتم الموافقة على أي تغيير من قبل حكومة الولايات المتحدة قبل تنفيذها وهذا يعني أنه إذا قامت أيانا بتجهيز طلب التغير في منطقة الجذر فيجب إرسال الطلب إلى الحكومة الأمريكية لإعادة النظر فيه وبعد ذلك يتم تسلم تصريح لأيانا من اجل التنفيذ.

المشاريع الحالية في أيانا
أيانا باستمرار تقوم بتقييم الطريقة التي تنفذ بها جميع خدماتها مع التركيز انه يتم تنفيذها بدقة وكفاءة عاليين، كما أن الاتجاه العام لكثير من عملها هو نحو إدخال الأتمتة وزيادة الوضوح في عملياتها.

أحد أهم تطلعات أيانا ألان في ضوء القضايا الأمنية الأخيرة مع نظام أسماء النطاقات هي تطبيق البروتوكول
الأمني في نظام أسماء النطاقات.
وفيما يخص التوسع الوشيك لمنطقة الجذر لتلبية جديد نطاقات المستوى الأعلى كل عام وفضلا عن تغير رموز البلد إلى غير الأحرف اللاتينية أيانا تعد من المشاركين في العمليات والإجراءات الجديدة.
بالإضافة إلى توسيع نطاق عملها لمواجهة الطلب المتوقع على وجه الخصوص ويتمثل ذلك بمواجهة أحد أكبر التحديات التي تواجه عامة مجتمع الانترنيت ككل وهي استنفاد مساحة العناوين لـ آي بي في4 حيث أن أيانا تواصل اطلاع المجتمع على وضع هذه القضية وتساعد في التثقيف والإعلام قد الإمكان فضلا عن خدماتها الخاصة بها
لـآي بي في6.

المصادر

 موقع الأيانا
 موقع الأيكان

انظر أيضًا

 قائمة نطاقات المستوى الأعلى للإنترنت

مواقع خارجية
 المقالة باللغة الإنكليزية
 مقالة من موقع الأيكان

اتصالات دولية
الإنترنت في الولايات المتحدة
إدارة الإنترنت
تاريخ الإنترنت
تأسيسات سنة 1988 في الولايات المتحدة
شركات تقنية الإنترنت
منظمات أسست في 1988
منظمات حوكمة الإنترنت

أيانا


El escudo de Pernambuco fue oficializado por el gobernador Alexandre Barbosa Lima, a través de la ley estatal nº75 de 1895.

Significado
 León – la bravura del pueblo pernambucano
 Ramos de algodón y caña de azúcar - la riqueza
 Sol - luz parpadeante del ecuador
 Estrellas – municipios

Todavía en el escudo están el mar y el faro de Recife.

En el fondo, aparecen las fechas históricas más importantes del estado: 1710 (Guerra de los Mascates), 1817 (Revolución Pernambucana), 1824 (Confederación del Ecuador) y 1889 (Proclamación de la República).

Escudos anteriores

Colonia
En escudo portugués redondo de plata, una doncella con una caña de azúcar en la mano derecha, mirando su imagen reflejada en un espejo seguro por su mano izquierda, simbolizando la verdad.

Pernambuco
Estado de Pernambuco
Pernambuco
Pernambuco
Pernambuco

Escudo de Pernambuco


A Igreja Evangélica Presbiteriana da Ucrânia (IEPU) - em ucraniano Євангельська пресвітеріанська церква України - é uma denominação protestante reformada na Ucrânia, formada a partir do trabalho de missionários da Igreja Presbiteriana na América..

História
A Fé Reformada chegou a Ucrânia desde o Século XVI, tendo se espalhado por todo o território que formaria o República das Duas Nações. A região com a maior concentração de reformados até a Primeira Guerra Mundial foi a Transcarpátia, que anteriormente pertencia a Áustria-Hungria. Todavia, após a formação da União Soviética, a liberdade religiosa foi severamente restrita no território ucrianiano.

A partir de 1993, missionários da Missão Para o Mundo, a agência missionário da Igreja Presbiteriana na América começaram um trabalho de plantação de igrejas. Odessa foi uma a primeira cidade na qual os missionários se instalaram e a primeira na qual foi estabelecida uma igreja presbiteriana depois de 1994. Posteriormente, outras igrejas foram plantadas em Kiev, Lviv e Kherson.

Em 16 de abril de 2008, foi formalmente organizado o Presbitério Ucraniano, com 12 igrejas. Desde então, os pastores ucranianos tem toda a autoridade sobre a denominação.

Seminário
Em 2001 a IEPU e a Igreja Evangélica Reformada Ucraniana, outra denominação reformada no país, formaram a e União das Igrejas Evangélicas Reformadas da Ucrânia (UIERU), reconhecida pelo governo em Outubro de 2001. Em que pese as denominações anteriores continuem existindo de forma independente, esta união realiza reuniões conjuntas anualmente. No mesmo ano de sua fundação, a UIERU deu início ao Seminário Evangélico Reformado. Desde então, o seminário tem servido para formar os pastores de ambas as denominações.

Doutrina

Como denominação presbiteriana, a IEPU subscreve a Confissão de Fé de Westminster, Catecismo Maior de Westminster e Breve Catecismo de Westminster, Credo Niceno-Constantinopolitano, Credo dos Apóstolos, como padrões doutrinários, embora também considere o Catecismo de Heidelberg, Cânones de Dort e Confissão Belga (Padrões da Unidade) como exposições fieis das doutrinas bíblicas.

Denominações presbiterianas na Ucrânia


Ardisia pyrotechnica, biljna vrsta iz porodice jaglačevki (Primulaceae) otkrivena 2021. na Sarawaku, otok Borneo

A. pyrotechnica opisana je i ilustrirana kao nova vrsta iz Sarawaka, Borneo; svrstana je u Ardisia podrod Pyrgus.

Izvori

Myrsinoideae

Ardisia pyrotechnica


NGC 247, Balina takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 12,2 milyon ışık yılı uzaklıkta bulunan bir ara sarmal galaksidir. William Herschel tarafından 20 Ekim 1784 yılında keşfedilen galaksi, Heykeltıraş Grubu'nun bir üyesidir.

Yakın galaksiler ve Grup bilgisi
NGC 247, birkaç galaksiyla birlikte Heykeltıraş galaksisi'ne kütleçekim etkisiyle bağlı durumdadır. Bu galaksiler, Heykeltıraş Grubu'nun merkezinde küçük bir çekirdek yapı oluştururlar. Grup içindeki diğer galaksiler bu çekirdeğe sadece zayıf bir kütleçekim etkisiyle bağlıdırlar.

Kaynakça

Ara sarmal galaksiler
Cüce sarmal galaksiler
Balina takımyıldızı
062
Yontar Grubu
0247
2758
William Herschel'in keşifleri
1784'te keşfedilen astronomik cisimler

NGC 247


රයිගම් ටෙලීස් හොඳම ටෙලිනාට්‍ය නිළිය සම්මානය වාර්ෂිකව ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී තිරයේ හොඳම ශ්‍රී ලාංකේය නිළිය සඳහා බොහෝ වාණිජ සන්නාම සමඟ සම්බන්ධ කිංඩම් ඔෆ් රයිගම් විසින් පිරිනමනු ලැබේ.

මෙම සම්මානය ප්‍රථම වරට ලබා දුන්නේ 2005 වසරේදීය. එතැන් සිට මෙම කීර්තිමත් ශූරතාව දිනාගත් අයගේ ලැයිස්තුවක් පහත දැක්වේ.

සෑම වසරකම සම්මාන ලැයිස්තුව

යොමු කිරීම්


Wilhelminaplein est une station de la section commune à la ligne D et la ligne E du métro de Rotterdam. Elle est située sous la Wilhelminaplein à proximité du pont Érasme, dans le quartier Kop van Zuid au centre de Rotterdam au Pays-Bas.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Wilhelminaplein, est située sur la section commune de la ligne D et la ligne E du métro de Rotterdam. Entre la station, de la section (D+E) Leuvehaven, en direction du terminus nord de la ligne D Rotterdam-Centrale et en direction du terminus nord de la ligne E La Haye-Centrale ; et la station Rijnhaven, en direction du terminus sud de la ligne E Slinge et du terminus sud de la ligne D De Akkers.

Elle dispose des deux voies de la ligne, encadrées par deux quais latéraux.

Histoire
La station Wilhelminaplein est mise en service , c'est une station ajoutée sur une ligne déjà en service.

En décembre 2009, lors de la réorganisation et la nouvelle dénomination, des lignes du métro, elle devient une station de passage de la section commune à la ligne D et  la ligne E.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Elle dispose d'accès équipés d'escaliers et d'escaliers mécaniques. Des ascenseurs permettent son accessibilité aux personnes à la mobilité réduite. Elle dispose notamment d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transport.

Desserte
Wilhelminaplein est desservie par les rames de la ligne D et de la ligne E.

Intermodalité
La station est desservie par les lignes 19, 20 , 23 et 25 du tramway de Rotterdam, ainsi que par les bus de nuit BOB des lignes B11 et B16.

À proximité
 Rotterdam-Centre
 Kop van Zuid
 Pont Érasme
 Théâtre Luxor

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne D du métro de Rotterdam
 Ligne E du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .
 .
 .

Station de la ligne D du métro de Rotterdam
Station de la ligne E du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 1968

Wilhelminaplein (métro de Rotterdam)


Bona, pronunciado, Båna, es un pequeño pueblo al oeste de Västra Ny, en el municipio de Motala, de la Östergötland (Suecia).

En el año 2000, Bona tenía 79 habitantes, en 2005, 93

Bona fue originalmente una casa noble que en 1775 fue incorporada a Godegårds bruks por Grill Jean Abraham. Se producía hierro, herramientas y alimentos procesados.

Destaca en su arquitectura el reformatorio, que fue diseñado por David Lundegårdh

Referencias

Localidades de la provincia de Östergötland

Bona (Suecia)


Antônio Francisco Bonfim Lopes, bekannt als Nem (* 24. Mai 1976 in Rio de Janeiro) ist ein brasilianischer Drogenhändler. Er war lange Zeit der Hauptverantwortliche Drogenhändler in der Rocinha, Brasiliens größter Favela. Nem stieg im Lauf der Jahre zum Chef der Verbrecherorganisation Amigos dos Amigos (dt. Freunde von Freunden) auf, die wiederum über den Drogenverkehr und das gesellschaftliche Geschehen in der Rocinha sowie in weiteren Favelas bestimmt. Der über Jahre als meistgesuchte Verbrecher Rio de Janeiros geltende Nem wurde im November 2011 beim Versuch, die Rocinha unbemerkt zu verlassen, im Kofferraum eines Autos von der Polizei entdeckt und gefasst. Zuvor hatte er noch erfolglos versucht, die Suche nach ihm zu beenden zu lassen, indem er seinen eigenen Tod mitsamt Begräbnis vortäuschte.

Nach seiner Festnahme versuchte die Polizei mithilfe einer Unidade de Polícia Pacificadora die Kontrolle in der Favela Rocinha zu erlangen. Die Friedenspolizei konnte aber aufgrund von Polizeigewalt und daraus resultierender mangelnder Akzeptanz bei der Bevölkerung sowie mangelnder finanzieller und struktureller Unterstützung seitens des Staats ihre Aufgaben nicht oder nur unzureichend wahrnehmen. Rogério Avelino da Silva ("Rogério 157"), Nems Stellvertreter, versuchte das Machtvakuum durch Nems Festnahme zu füllen und seinen Platz einzunehmen. Daraufhin drangen Ende 2017 Anhänger Nems in die Rocinha ein, um Rogério 157 blutig zu vertreiben.

Literatur
 Misha Glenny: Nemesis: One Man and the Battle for Rio. London : The Bodley Head, 2015

Einzelnachweise

Drogenhändler
Kriminalfall in Brasilien
Brasilianer
Geboren 1976
Mann

Antônio Francisco Bonfim Lopes


Fluminimaggiore (sardinski: Frùmini Majòri) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 63 metra i ima populaciju od 2 882 stanovnika. Prostire se na teritoriju od 108,18 km². Gustoća naseljenosti je 27 st/km².Susjedne općine su: Arbus, Buggerru, Gonnosfanadiga i Iglesias.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Fluminimaggiore


Partier fra det gamle København er en dansk stumfilm fra 1917 med ukendt instruktør. Filmen er optaget om vinteren og viser forskellige steder i København, der på det tidspunkt typisk havde et århundrede eller mere på bagen. Mange af stederne findes stadig, men trafikken på gaderne og i kanalerne, der også ses i filmen, har til gengæld ændret sig kraftigt, siden filmen blev optaget.

Handling
Filmen indledes med et portgennemgang, hvorefter man ser Rosenborg. Derefter klippes til Nørregade, hvor et sporvognstog på linje 5 passerer mellem Bispegården og Vor Frue Kirke. Derefter ses Nyhavn med Nyhavnsbroen og mange måger. Ved Slotsholmskanalen ses også mange måger, som en dreng fodrer, mens Nybrogade ses i baggrunden. Så følger søjlegangen ved Christiansborg Ridebane, hvor nogle drenge løber hen mod kameraet. Derefter følger Købmagergade mellem Regensen og Rundetårn og et par optagelser fra Slutterigade ved Københavns Domhus. Begge steder domineres trafikken af fodgængere, cyklister og trækvogne.

Der klippes til Sortedams Sø ved hjørnet af Østerbrogade og Sortedam Dossering, hvor en flok børn og voksne står og fodrer svaner. Så klippes til Slotsholmskanalen, hvor Nikolaj Kirke ses i baggrunden. En robåd sejler under Højbro, hvorefter man ser Frederiksholms Kanal, hvor en del skibe ligger ved kaj. Så klippes til Store Kongensgade ved Krokodillegade i Nyboder, hvor et sporvognstog på linje 1 og en hestevogn passerer. Efterfølgende klippes til Christianshavns Vold, hvor man ser udover Christianshavn med Vor Frelsers Kirke og Torvegade. Til slut ses Wildersgade Kaserne ved Christianshavns Kanal.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1917
Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Danske film omhandlende København i 1900-tallet

Partier fra det gamle København


Rentekurven anvendes i sammenhæng med rentestrukturer og refererer til forskellen mellem de "korte" og "lange" renter. Desto større forskel, jo stejlere siges rentekurven at være.

Rentekurven anvendes indenfor den finansielle sektor og angiver forholdet mellem effektiv rente og den resterende løbetid på obligationer (lån) med forskellige løbetider (f.eks. 3 måneder, 3 år, 30 år etc.).

Normal rentekurve
Normalt vil rentekurven stige opad, jo længere løbetiden er for en given obligation – det vil sige, at desto længere løbetiden er for en given obligation, desto højere vil den effektive rente forventes at være.
Den højere rente på obligationer med længere løbetid skal typisk forstås som kompensation til investorerne (långiver) idet obligationer med lang løbetid bærer en større risiko for kurstab og større risiko, for at lånet ikke bliver tilbagebetalt af låntager.

Invers rentekurve
I visse tilfælde kan rentekurven bevæge sig den modsatte vej (i situationer hvor renter på korte obligationer er væsentligt højere end på lange obligationer). Dette kaldes en invers rentekurve.

Flad rentekurve
Hvis der ikke er forskel på de korte og lange renter, siges rentekurven at være flad.

Rentemarked

Rentekurven


Giovanni Kobler (Rijeka, 22. kolovoza 1811. – Rijeka, 2. srpnja 1893.) riječki je povjesničar i jedan od najznačajnijih modernih povjesničara grada Rijeke.

Život
Život Giovannija Koblera na neki način može biti paradigma povijesti Rijeke XIX. st.: u tom razdoblju grad doživljava ubrzani razvoj zahvaljujući prije svega statusu slobodnog grada i slobodne luke Austrije te corpusa separatuma Ugarske unutar Austrijskog carstva (od 1867. Austro-Ugarskog).

Otac Marco rođen u Eisnernu (danas Železniki), u Koruškoj (danas Gorenjska) dolazi 1779-80. u Rijeku sa suprugom Teresom (rođena Lusser) kako bi se bavio trgovinom, 1801. dobiva status građanina Rijeke. Nakon primarnog školovanja (tri razreda normalnog i šest gimnazijskog), Giovanni Kobler studira filozofiju i pravo u Zagrebu (1829–32). Vraća se u Rijeku gdje radi u upravi (magistraturi) i sudu. Od 1935. autoriziran je za advokaturu, a u Budimpešti je 1846. položio specijalistički ispit za advokata i pravno-financijsko poslovanje. Od 1843. bio je riječki zastupnik u Ugarskom parlamentu u Pešti. Nakon Jelačićeve okupacije Rijeke (1848.) postaje 1850. okružni sudac u državnoj službi u Rijeci, a 1855–73. u Zagrebu (gdje je imenovan za predsjednika Stola 1861. i predsjednika Apelacionog suda za financije 1870. Nakon odlaska u mirovinuu 1871., kada je dobio od cara počasni naslov ministarskog savjetnika, Kobler se vratio u svoj rodni grad gdje se do svoje smrti (1893.) posvećuje istraživanju historije Rijeke i kvarnerskog područja.

Povijesno istraživački rad
Pravnik po zvanju, historičar po invokaciji, Koble se već 1849. pojavljuje u stručnom časopisu "Istria" sa svojim povijesnim osvrtima o ubifikaciji antičke Tarsatice i Phanasa te o japodskoj Liburniji, ali tek nakon umirovljenja posvećuje se dvadesetgodišnjem intenzivnom i strastvenom istraživanju povijesti svoje 'domovine' - Rijeke i svega što ima veze s prošlošću Rijeke te njene okolice (kvarnersko područje). Istražuje dokumente po raznim arhivima Venecije, Udina, Gorice, Ljubljane, Graca, Beča, Kastva, Pazina, Pule, Rovinja i Poreča, tako se zna se da je 1873. u Beču, 1879. u Gracu, a 1880. provodi plodna istraživanja u Furlaniji. Pored toga obavljao je terensko rekognosciranje rrimskog limesa sjeverno od Rijeke (Claustra Alpium Iuliarum)

Kobler je bio veliki erudita, koristio se s četiri jezika (njemačkim po porijeklu, talijanskim kao jezikom sredine te latinskim i hrvatskim po obrazovanju) uz poznavanje glagoljice, doprinijeli su kvalitetnom pristupu i obradi povijesnih dokaza. Pored toga u korespodenciji je i razmjenjuje povijesna stajališta s najvećim onodobnim stručnjacima na julijskom području kao što su bili Carlo De Franceschi, Piero Kandler, Tommaso Luciani, te izvan regije poput Ivana Kukuljevića Sakcinskog. Objavljena korespondencija s De Franceschijem bogato je vrelo o stajalištima, dilemama i kontradikcijama unutar povijesne struke o istarskoj historiji. Tako npr. Kobler u korespodenciji argumentirano osporava De Franceschijev stav o apokrifnosti Istarskog razvoda.

Kao plod njegovog opsežnog naučno-istraživačkog rada postumno je objavljena njegova opsežna knjiga Memorie per la storia della liburnica città di Fiume.

O djelu
Memorie per la storia della liburnica città di Fiume (Svjedočenja (prilozi) za povijest liburnskog grada Rijeke)

Na sjednici municipija od 11 VII. 1894., odlučemo je da se na troškove grada objavi monumentalno Koblerovo djelo. Formiran je stručni šesteročlani 'uređivački odbor' u čijoj je redakciji objavljeno 1896 to djelo u 3 toma u riječkoj štampariji Emidio Mohovich.

Kako je nastalo djelo
U uvodnom dijelu Kobler obrazlaže kako je došlo do ovog istraživačkog projekta. Naime početkom 1840-ih Riječani osjećaju potrebu za napisanom kompletnom historijom svoga grada, o njegovom nastanku i razvoju te njegovoj političkoj autonomiji. Ta potreba se naročito iskazala pretenzijama hrvatsko-slavonske pokrajinske države da je Rijeka njihov konstitutiivni dio. Patricijsko vijeće formira komisiju od pet članova koja je ubrzo uvidjela da treba mnogo vremena kako bi se sakupili potrebni materijali, a okupacija Rijeke 1848. prekida taj rad. Kobler, kao glavni član te komisije, odsustvuje 18 godina iz Rijeke pa tek nakon odlaska u mirovinu 1872. pristupa opsežnim istraživanjima jer se jako malo ili ništa nije znalo o počecima grada, o društvenom životu i upravi.

Za razumijevanje Koblerove znanstvene koncepcije objektivnosti, veoma je važan njegov stav da prepušta čitaocima interpretaciju i zaključke u vezi iznijetih činjenica.

Podjela djela i izvori
"Memorije" su podijeljene u pet dijelova:

 I - Od antičkih vremena do 1300-e
 II - Eklezijastička povijest u regiji
 III - Podaci o mjestima oko Rijeke i porijeklu njenih stanovnika (istočna Istra, Kranjska, unutarnja Austrijska država kojoj je pripadala Rijeka; o političkom stanju u Kastvu, Veprincu, Voloskom, Lovranu, Mošćenicama, Berseču, Plominu i Labinu; o Bakru i Senju; o Vinodolskoj općini, o Sušaku, Trsatu, Grobniku, Martinšćici, Bakarcu, Hreljinu i Kraljevici; o školju San Marco (Marak) i dinastiji Frankopana),
 IV - Podaci o feudalcima Rijeke, dinastiji iz Devina (Duino) i Walsee, te o izvorima i činjenicama političke autonomije Rijeke sve do početka XIX. stoljeća,
 V - Historija Rijeke od 1776. do sredine XIX. st, rani podaci, pregled patricijskih porodica te kronologija najvažnijih događaja.

Kako se Kobler u povijesti XIX. st. zaustavlja na 1848/49., jer se usmjerio samo na nepoznatu i manje poznatu prošlost, suvremenom čitaocu jako nedostaje njegovo objektivno iznašanje činjenica kojima je bio suvremenik (od 1950. do 1990.).

Kao što je navedeno, Kobler je istraživao po raznim arhivima i bibliotekama. Osnovni izvori su sljedeći:

 Protokoli općinskog vijeća (dokumenti od 1572. na dalje)
 notarke knjige gradskog Kancelara (od 1436.)
 originalni Statut iz 1530.
 pergamene i ostali dokumenti nestalog agostinskog konvenkta
 uredski akti sačuvani u gradskom arhivu
 posebna zbirka štampanih dokumenata u prethodnom razdoblju
 razne knjige iz geografije i povijesti.

Odjek "Memorija"
Postavši u kratko vrijeme prvo i najdublje djelo u onoj epohi riječke povijesti, Koblerove "Memorije" su i danas nezaobilazan kamen temeljac za poznavanje ove "zemlje", nezaobilazno citiran u svakom djelu iz povijesti Rijeke sve do naših danas, tako da su Unija Talijana Istre i Rijeke i Narodno sveučilište iz Trsta 1978. objavili reprint izdanje, a Cenar za povijesna istraživanja iz Rovinja (Centro delle ricerche storiche) postavio na web stranicu. Nevjerojatna Koblerova erudicija koja se prostire od epigrafike do povijesti umjetnosti, od analize običaja do etnografije, od heraldike do toponomastike - čini "Memorije" teško ponovljiv unicum, zahvaljujući autorovom višedecenijskom proučavanju izvora.

Sjećanje na Koblera
Iako se Koblera redovito citira u svim djelima o Rijeci, nema ogleda o njemu i njegovom djelu. Malo podataka koji se odnose na Koblerov život, njegovo bivanje između italofonog i slavenofonog svijeta i njegov manifest "fijumanskog patriotizma" teško ga može svrstati u višedecenijske sukobe između Talijana i Slavena (Hrvata i Slovenaca) na istočnoj jadranskoj obali. Ta njegova nepristranost, objektivnost i nesklonost interpretaciji povijest i danas fascinira u ovom svijetu talijanskih i hrvatskih historiografa XX. i XXI. st., kompilatora i publicista nesklonih istraživanju činjenica, već izlaganju svojih navijačkih (nacionalističkih) strasti, sklonih prešućivanju, minoriziranju, preuveličavanju, iskrivljavanju, tvrdnjama za koje nema nikakvih dokaza, ukratko - daleko od ikakve znanstvene serioznosti. U to se uključuje i nacionalno prisvajanje Koblera kao "talijanskog historičara" ili "hrvatskog povjesničara" (on line Hrvatska enciklopedija), a on je samo simbol povijesti Rijeke, "izoliranog tijela" (Koblerov izraz) razvlačenog između Austrije i Ugarske, između Italije i Hrvatske - jednostavno Kobler je jedino riječki povjesničar koji samo pripada povijesti kao znanstvenoj disciplini. A do kuda idu ostrašćeni interpreti povijesti, neka jedan primjer zamijeni mnoge: hrvatski akademik Petar Strčić tako optužuje Koblera ništa manje nego da je "konvertit": «Hrvat, koji je živio u Zagrebu, došavši u Rijeku postaje Talijan»..

Giovanniju Kobleru posvećen je trg u starom gradu u njegovom rodnom gradu (kroatiziran u Ivan), a u Rimu, u "julijsko-dalmatinskom" kvartu nazvana je jedna ulica te u Trstu (odvojak s ceste za Rijeku).

Literatura

 Kobler, Giovanni Memorie per la storia della liburnica città di Fiume 1896. (reprint 1978.)
 Fried Ilona: Fiume (Following in the footsteps of Hungarians abroad). Budapest: Enciklopédia Kiadó. 2004. ISBN 963-847-777-6
 Rossi Sabatini, Giuseppe Presentazione (Uvodno izlaganje) u reprint izdanju "Memorija" 1978.
 Lettere di Carlo De Franceschi a Giovanni Kobler, Rivista semestrale della Società di Studi Fiumani, 1928, 6;
 D. Klen, Primjedbe Ivana Koblera na De Franceschijevu kritiku Istarskog razvoda, Jadranski zbornik, 1963–65, 6;
 J. Jelinčić, Korespondencija Giovanni Kobler – Carlo De Franceschi, VHARP, 1977, 21, 1978, 22 i 1981, 24.

Izvori

Vanjske poveznice

 "Giovanni Kobler, Memorie per la storia della liburnica città di Fiume, Stabilimento Tipo-litografico Fiumano di Emidio Mohovich, Fiume 1896".

Povjesničari

Giovanni Kobler


Curtea lui Mareș Băjescu este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Băjești, comuna Bălilești. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 14290.01.

Ansamblul este format din șase monumente:
 Biserica "Adormirea Maicii Domnului" ()
 Ruine casă ()
 Ruine povarnă ()
 Grajd ()
 Zid de incintă cu turnuri ()
 Cimitirul din incinta curții lui Mareș Băjescu ()

Note

Galerie

Monumente istorice din județul Argeș

Curtea lui Mareș Băjescu


is a town located entirely on Yonaguni Island in Yaeyama District, Okinawa Prefecture, Japan.  It is the westernmost municipality in Japan, and is known for billfish fishing and as a diving spot. In 1987, divers discovered the Yonaguni Monument, a rock formation that some believe may be man-made.

It is also home to two Ryūkyūan writing systems, pictographic "kaida-di" (also used on Ishigaki and Taketomi islands where it is called "kaida-ji") and the symbols used to indicate family names, "dāhan" (also used on Ishigaki Island where they are called "yāban").

History
Presently, the oldest confirmed ruins are the ruins in Tuguru Beach. Due to the southern style stone tools found, it is thought that a culture influenced by Southeast Asia existed here at one time.

After this point, the history of the island of Yonaguni is unclear, but in the Gusuku Era, settlements were formed on the top of the plateau.  The Shima Nakamura Ruins are one example, and it is known for being the birth village of the famous woman chief, San'ai Isoba.

From the time of the Ryūkyū Kingdom, Yonaguni prospered as a commerce center with Taiwan. Due to World War II, until it was placed under control of the United States Civil Administration of the Ryukyu Islands, the number of people involved in smuggling surged in the area.  The population in 1947 had reached 12,000, but although Yonaguni became incorporated as a town, a crackdown on smuggling led to a sharp decrease in the population.

Ishigaki and the surrounding towns and cities are discussing a merger, with the exception of Yonaguni which abstained, cutting the members of parliament from 12 in half, down to 6.
 1522: Yonaguni was Invaded by the Ryūkyū army and became a territory of the Ryūkyū Kingdom.
 1872: The Ryūkyū Kingdom is abolished; in its place, the Ryūkyū Domain is established and the island becomes a territory of the Ryūkyū Domain.
 1879: The Ryūkyū Domain is abolished and becomes Okinawa-ken.
 1908: The island municipal system abolishes the magiri system, and the Ishigaki-magiri, Ōhama-magiri, and Miyara-magiri join the island of Yonaguni to become Yaeyama-son.
 1914: Through a division of Yaeyama-son, the village of Yonaguni-son is formed.
 1948: Yonaguni-chō is incorporated as a town.

Geography
 Yonaguni is the westernmost part of Japan and is a midpoint between the island of Ishigaki and Taiwan.  At Cape Irizaki (Yonagunian language: Irinzati) on the western edge of the island, there is a monument inscribed with the words: "The westernmost point in Japan."
 The western third of the island is not part of Japan's air defense identification zone or flight information region; instead, it sits in Taiwan's air defense identification zone and flight information region.  (Please refer to the article on Yonaguni Airport for more details.)
 The distance between the shoreline of Cape Irizaki on Yonaguni and that of Wushihbi Coastal Nature Reserve in Su'ao Township, Yilan County, Taiwan is  and therefore closer than Ishigaki, which is  away. For further comparison, Yonaguni is much closer to Taipei (the capital of Taiwan) at approximately  than its own capital (Tokyo), which is about  away. Due to this, it is attempting to establish closer relations with Taiwan, including attempting to set up easier access to and from cities in Taiwan, with irregular service to Hualien already established. Further cooperation has been opposed by the central government, thus the lack of further progress.

Rivers
 Tahara River (Okinawa)

Population

Climate

Administration
 Mayor Kenichi Itokazu

Transportation

Airport
Yonaguni Airport
Japan Transocean Air (JTA) – JAL group
Ishigaki Airport 30 min., one round trip flight daily (Boeing 737-400)
Ryūkyū Air Commuter (RAC) – JAL and JTA groups
Naha Airport 80 min., four round trip flights per week (Bombardier Dash 8 DHC-8-100)
Ishigaki Airport 30 min., four round trip flights per week (Bombardier Dash 8 DHC-8-100)

Harbours
Kubura Harbour
Fukuyama Maritime "Ferry Yonakuni"
Ishigaki Harbour 4 hr. 30 min. (only two round trips per week)
Naha Harbour (irregular schedule)

Sonai Harbour

Roads
Okinawa Prefectural Road 216 – Yonaguni Island Route
Okinawa Prefectural Road 217 – Yonaguni Harbor Route

(Rental cars are available)

Bus
 Yonaguni Transit

Region

Education
Yonaguni Elementary School
Kubura Elementary School
Hikawa Elementary School
Yonaguni Junior High School
Kubura Junior High School – Japan's westernmost school

Because there are no high schools on the island, students entering high school must attend on the Okinawa mainland or on the island of Ishigaki, and 100% of junior-high schoolers continue on to high school.

Famous places and historic sites
Agarizaki (Eastern Cape)
Irizaki (Western Cape)
Tachigami-iwa (Standing God Rock)
Gunkan-iwa (Battleship Rock)
Kubura-bari (crack in the rock at Kubura)
The open set of the TV drama series, Dr. Cotō's Clinic
Sanninu-dai (Sanninu Tower)
Tōyama-jinja (Ten Mountain Shrine) – Japan's westernmost Shinto shrine

Yonaguni Monument

Animals of special significance
 Yonaguni horse – One of eight traditional Japanese horses, the smallest horse in Japan. Unable to be seen anywhere other than the island of Yonaguni.
 Atlas moth – Called ayami habiru locally, this is the world's largest moth.  In Japan, it is found only in Yonaguni.

Broadcasting
Television broadcasts consist of translator stations in Yonaguni and Uchimichi and radio broadcasts are established from the Yonaguni television translator station.  It is also the only place in Japan where all three NHK Radio stations are on the FM band.  In addition, Yonaguni receives Taiwanese television broadcasts (Taiwan Television (TTV), China Television (CTV), and Chinese Television System (CTS) by using the European DVB-T system), along with Taiwanese radio broadcasts.

List of broadcast station frequencies

TV translator frequencies

Radio translator frequencies (MHz)

Other information
Through the cell towers on the east side of Taiwan that are geographically close to Yonaguni, it is possible depending on the weather to receive GSM phone service on Taiwanese phones from Irizaki (and it is possible that GSM phones from international carriers could use the service while roaming).

External links

 Yonaguni Homepage

References

Bibliography

Towns in Okinawa Prefecture

Yonaguni, Okinawa


Jim Hume (* 4. November 1962 in Peebles) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Liberal Democrats.

Leben
Hume besuchte die Yarrow Primary School und die Selkirk High School. Anschließend studierte er Agrarwissenschaften an der Edinburgh School of Agriculture und erwarb 1997 auch einen Masterabschluss aus dem betriebswirtschaftlichen Bereich von der Universität Edinburgh. Hume war in der familieneigenen Landwirtschaft im Tal des Flusses Yarrow Water in den Scottish Borders tätig. Er engagierte sich in verschiedenen landwirtschaftlichen oder umweltpolitischen Organisationen und Projekten. Er ist verheiratet und Vater von drei Kindern – zwei Söhnen und einer Tochter. Nach seinem Einzug in das Schottische Parlament übernahmen seine Söhne den elterlichen Hof.

Politischer Werdegang
Bei den Parlamentswahlen 2007 trat Hume erstmals zu nationalen Wahlen an. Er bewarb sich dabei nicht um das Direktmandat eines Wahlkreises, sondern war auf dem ersten Rang der Regionalwahlliste der Liberaldemokraten für die Wahlregion South of Scotland gesetzt. Infolge des Wahlergebnisses konnten die Liberaldemokraten einen Listenkandidaten entsenden und Hume zog als einer von sieben Abgeordneten für South of Scotland erstmals in das Schottische Parlament ein. Bei den Parlamentswahlen 2011, konnte er sein Mandat verteidigen.

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Informationen der Liberal Democrats

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Liberal Democrats
Politiker (21. Jahrhundert)
Geboren 1962
Schotte
Brite
Mann

Jim Hume


is a town located in Kamo District, Shizuoka Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 7,798 in 3764 households, and a population density of 74 persons per km². The total area of the town was .

Geography
Sandwiched between the Amagi Mountains to the east and Suruga Bay on the Pacific Ocean to the west, Nishiizu has a hill hinterland and a rocky, indented ria coast. The area has numerous hot springs. Warmed by the warm Kuroshio Current, the area enjoys a warm maritime climate with hot, humid summers and mild, cool winters. Parts of the town are within the borders of Fuji-Hakone-Izu National Park.

Neighboring municipalities
Shizuoka Prefecture
Izu
Kawazu
Matsuzaki

Demographics
Per Japanese census data, the population of Nishiizu has been in decline over the past 60 years.

Climate
The city has a climate characterized by hot and humid summers, and relatively mild winters (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Nishiizu is 13.6 °C. The average annual rainfall is 2248 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 24.0 °C, and lowest in January, at around 3.9 °C.

History
During the Edo period, all of Izu Province was tenryō territory under the direct control of the Tokugawa shogunate, and the area now comprising Nishiizu consisted of seven villages within the ancient Naka District. With the establishment of the modern municipality system of the early Meiji period in 1889, the area was reorganized into three villages (Nishina, Tago, and Ugusu), which became part of the Kamo District in 1896. A fourth village, Arari, was created out of Ugusu the same year.

The town of Nishiizu was founded on March 31,1956 through the merger of the villages of Tago and Nishina and in September of the same year, the villages of Ugusu and Arari were rejoined to form Kamo. Kamo was merged into Nishiizu on April 1, 2005.

Economy
The economy of Nishiizu is dominated by tourism centered on hot spring resorts, and by commercial fishing.

Education
Nishiizu has three public elementary schools and one public junior high school operated by the town government. The town does not have a high school.

Transportation

Railway
Nishiizu does not have any passenger railway service.

Highway

References

External links

Towns in Shizuoka Prefecture
Populated coastal places in Japan
Nishiizu, Shizuoka

Nishiizu


Lúčina este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 173 de locuitori. Se învecinează cu comuna Červenica.

Istoric
Localitatea Lúčina este atestată documentar din 1787.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lúčina


An Cyclopogon williamsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan Roberto Vásquez. An Cyclopogon williamsii in nahilalakip ha genus nga Cyclopogon, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyclopogon

Cyclopogon williamsii


The R4 was a New York City Subway car model built from 1932 to 1933 by the American Car and Foundry Company in Berwick, Pennsylvania. These subway cars were purchased for the IND Division. A total of 500 R4s were built, numbered 400–899, and arranged as single units. They were practically identical to the R1s, which preceded them, except that the R4s had a slightly different side door panel than the R1, adding small handle notches below the door window.

The R4s were used primarily for increased service in Queens, the Bronx, and Brooklyn. They served exclusively on all IND lines for most of their service lives, but were also used on the BMT Division during their final years. The R44s and R46s replaced the R4 cars, and they made their final runs in 1977. Four cars were preserved, and the rest were scrapped.

History
ACF built these cars between 1932 and 1933. The 500 R4s were numbered 400–899 to continue the R1's sequence of numbers. The R5 contract order was for trucks and motors for the R4 fleet. In 1932, each new car cost $30,633 for the car body under contract R4.

The contract of subway cars was ordered to equip extensions of the IND in Queens, the Bronx, and Brooklyn. The R4s were used for service on the IND exclusively until 1972 or 1973.

Most R4s were retired between 1972 and 1973 as age decayed the cars' internal components, causing the cars to perform worse than their newer contemporaries. Many were replaced by the R44s. Other cars were salvaged and renumbered with number plates taken from retired R6, R7/A, and R9 cars and transferred to the East New York Yard. They ran on the Eastern Division until 1977, when they were finally replaced by the R46s. The last remaining R4, car 722 (renumbered 1398), made its final trip on the J on March 31, 1977, along with three R7/As and four R9s, marking the end of the Arnines fleet.

Experimental Refits
 In 1946, 744 and 484 were outfitted with "bullseye" lighting and an experimental PA system.
 In 1962, 467 became the first of the first-generation IND subway cars to be retrofitted with sealed beam headlights.

Preservation

Most of the cars were scrapped after retirement. However, four examples have been preserved:
 Car 401 has been preserved by Railway Preservation Corp. and restored. This car contains two side doors that were previously used on R1 car 175, which lack the small handle notches below the door window.
 Car 484 has been preserved by the New York Transit Museum and restored. This car was one of the two cars that were outfitted with "bullseye" lighting and an experimental PA system.
 Car 800 has been preserved by the Seashore Trolley Museum in Kennebunkport, Maine. The car is modified with trolley poles and used in various trips at their museum, often coupled to R7 car 1440.
 Car 825 has been preserved at the Trolley Museum of New York in Kingston, New York. It is currently undergoing a full cosmetic restoration with a planned completion date for April 2019.

Further reading
 Sansone, Gene. Evolution of New York City subways: An illustrated history of New York City's transit cars, 1867-1997. New York Transit Museum Press, New York, 1997

References

Train-related introductions in 1932
R004
Independent Subway System
American Car and Foundry Company
1932 in rail transport

R4 (New York City Subway car)


කවුඩුල්ල වැව යනු ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු මැද පළාතේ පිහිටා ඇති වැවකි. ඉතිහාස මූලාශ්‍ර වලට අනුව මෙය කරවන ලද්දේ මහසෙන් රජු විසිනි. නමුත් සමහර ජනප්‍රවාදවලට අනුව එය බිසෝ බණ්ඩාර කුමරිය හෙවත් මහසෙන් රජුගේ සොහොයුරිය විසින් කරවා ඇතැයි පැවසේ.

මහසෙන් රජ

කවුඩුල්ල වැව


Çökertme, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Çökertme'nin adı antik Karia döneminde, Ceramus (Ören) ile Alakishli Burnu arasında, şu anda Fesleğen Bükü olarak da bilinen Çökertme mahallesinin eski adı Vasiliko olarak geçer.

Coğrafya
Muğla iline 109 km, Milas ilçesine 52 km, Ören tatil beldesine de 17 km uzaklıktadır. 05.08.2021 yılındaki Çökertme Yangınlarında tahliye edilerek büyük bir ormanlarını kaybetti.

Nüfus

Kaynakça

Milas'ın mahalleleri

Çökertme, Milas


Orhan Aldıkaçtı, (d. 1924, Samsun - ö. 22 Mayıs 2006, İstanbul) Türk anayasa hukukçusu.

1924 yılında Samsun'da dünyaya gelen Orhan Aldıkaçtı, 1943'te Galatasaray Lisesi'ni bitirdi. Lozan Üniversitesi Hukuk Fakültesinde doktorasını yaptı, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dekanlığı görevinde bulundu. Ayni Universitede basta Anayasa Hukuku alani olmak üzere dersler vermistir.

Lahey Adalet Divanı Daimi Hakem Mahkemesi üyeliğine seçilen Aldıkaçtı, 12 Eylül Darbesi'nden sonra oluşturulan ve 1982 Anayasası'nı hazırlayan Danışma Meclisine İstanbul üyesi olarak seçilmiş ve Anayasa Komisyonu Başkanlığı yapmıştır.

22 Mayıs 2006 günü öldü.

Eserleri
 Modern Demokrasilerde ve Türkiye'de Devlet Başkanlığı (1963)
 Anayasa Hukukumuzun Gelişmesi ve 1961 Anayasası (1964, 2 cilt)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Biyografi
 Derya Sazak'tan hakkında bir makale

Türk hukukçular
1924 doğumlular
2006 yılında ölenler
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Samsun doğumlular
TBMM 1981 Danışma Meclisi İstanbul üyesi
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi dekanları
TBMM 1981 Danışma Meclis Anayasa Komisyonu üyeleri
Anayasa hukukçuları
Türk hukuk akademisyenleri

Orhan Aldıkaçtı


Sir George Foster Pearce, né le  à Mount Barker et mort le  à Melbourne, est un charpentier, syndicaliste et homme politique australien. Successivement ministre de la Défense (notamment durant l'intégralité de la Première Guerre mondiale), de l'Intérieur puis des Affaires extérieures dans des gouvernements de gauche puis de droite, il est sénateur fédéral de 1901 à 1938 - un record de longévité au Sénat (37 ans et 3 mois). Il a aussi été plus longtemps ministre de la Défense d'Australie (13 ans et 8 mois, non-consécutifs) que toute autre personne.

Biographie

Débuts
Fils d'immigrés anglais dont un père forgeron, George Pearce est le cinquième de onze enfants. Il quitte l'école à l'âge de 11 ans et trouve un emploi comme ouvrier agricole, puis comme apprenti charpentier à Adélaïde avant que la Grande Dépression ne l'en prive en 1891. « Après une courte période de chômage », il quitte l'Australie-Méridionale pour l'Australie-Occidentale et parvient à être employé comme charpentier à Perth. Il se syndique et devient rapidement un membre actif de la Ligue politique progressiste, la branche politique nouvellement formée des organisations syndicales d'Australie-Occidentale. Dans le même temps, il passe environ un an comme chercheur d'or à Coolgardie en 1893-1894, sans succès.

Il est élu au Sénat comme représentant du Parti travailliste aux premières élections fédérales en 1901. Il promeut ou soutient l'introduction d'une taxe foncière pour financer des mesures de protection sociale ; la nationalisation de certaines grandes industries ; la mise en place de pensions de vieillesse ; et la politique de l'« Australie blanche » pour protéger les salaires et les conditions de travail des ouvriers face à l'importation d'une main-d'œuvre étrangère. Initialement antimilitariste et opposé à la participation de volontaires australiens à la seconde guerre des Boers, il change de position à l'issue de la guerre russo-japonaise de 1904-1905 : Percevant le Japon comme une menace, il se prononce dès lors pour un service militaire obligatoire et pour une consolidation des relations de défense de l'Australie avec le Royaume-Uni.

Ministre de la Défense et Première Guerre mondiale

Il est nommé ministre de la Défense dans le gouvernement travailliste d'Andrew Fisher en 1908, et hérite de la décision du gouvernement précédent, d'Alfred Deakin, de créer une Marine australienne. Il dote alors l'Australie de trois destroyers. À nouveau ministre de la Défense sous Andrew Fisher de 1910 à 1913, il fait adopter la première loi de défense navale du pays, et pose les fondements d'une école de formation militaire et d'une école de formation navale. En 1912 il fait créer également une école de formation à l'aviation, convaincu de l'importance d'une force militaire aérienne après avoir assisté au Royaume-Uni à une démonstration à ce sujet. La politique qu'il mène de formation militaire obligatoire pour les garçons de 13 à 18 ans, inspirée des recommandations de Lord Kitchener, se heurte toutefois à la désobéissance civile et aux protestations de nombreux parents, ainsi qu'aux critiques de la part de l'aile gauche du Parti travailliste.

Ayant perdu le pouvoir aux élections de 1913, les travaillistes le retrouvent aux élections anticipées en septembre 1914. Andrew Fisher redevient une troisième fois Premier ministre, et George Pearce est nommé à nouveau ministre de la Défense, la Première Guerre mondiale ayant commencé. À la démission d'Andrew Fisher en octobre 1915, Billy Hughes devient Premier ministre. De janvier à août 1916, George Pearce dirige le gouvernement en l'absence de ce dernier, qui se trouve sur le front de la guerre. Cette même année, le Parti travailliste se déchire autour de la question d'une conscription pour l'envoi de soldats au front. Hughes, favorable à cette mesure, quitte le Parti travailliste et fonde le Parti travailliste national, qui devient bientôt le Parti nationaliste ; George Pearce l'y rejoint et demeure ministre de la Défense. Les Australiens refusent toutefois l'introduction d'une obligation de déploiement de conscrits à la guerre, aux référendums de 1916 et de 1917. En tant que ministre de la Défense, George Pearce est responsable par ailleurs de la censure de la presse en temps de guerre, et l'applique avec autorité. Il est présent pour représenter l'Australie à la signature du traité de paix de Saint-Germain-en-Laye avec l'Autriche en 1919. Il représente également l'Australie à la Conférence navale de Washington de 1921-1922.

1922 à 1931
À son retour, il est fait ministre de l'Intérieur et des territoires, chargé donc de la gestion des territoires sous administration fédérale. Il encourage les investissements privés dans le Territoire de la capitale australienne, et se consacre également -avec un succès limité- au développement du territoire du Nord, du territoire de Papouasie et du territoire de Nouvelle-Guinée. Il est fait chevalier de l'ordre national de la Légion d'honneur par la France en 1924, et chevalier commandeur de l'ordre royal de Victoria en 1927. En 1926 il est fait vice-président du Conseil exécutif fédéral, jusqu'à la défaite du gouvernement aux élections de 1929. En 1927, lorsque la nouvelle capitale fédérale Canberra est prête à accueillir le Parlement fédéral, George Pearce est le seul sénateur élu en 1901 à être encore membre de la chambre haute.

Il devient alors en 1929 chef de l'opposition au Sénat, et y organise activement et efficacement l'opposition du Sénat aux mesures de relance économique que souhaite prendre le gouvernement travailliste de James Scullin face à la Grande Dépression. Il contribue ainsi grandement à contraindre le gouvernement Scullin à appliquer une politique de déflation, dont de nombreux économistes estiment par la suite qu'elle a prolongé la dépression alors que les politiques « implicitement keynesiennes » que souhaitait appliquer le gouvernement « auraient pu mener à un rétablissement beaucoup plus rapide de l'économie ».

Ministre dans les années 1930
Les conservateurs, dont le parti s'appelle désormais « Australie unie », retrouvent le pouvoir aux élections de décembre 1931, et George Pearce devient pour la quatrième fois ministre de la Défense, cette fois sous le Premier ministre Joseph Lyons. Il obtient un accroissement du budget militaire en 1934, mais les militaires lui reprochent l'incohérence et l'inconstance de son approche stratégique à la défense de l'Australie. En 1934 il est déplacé au ministère des Affaires extérieures. À cette date, l'Australie est un pays pleinement indépendant mais qui a choisi de ne pas adopter de politique étrangère indépendante de celle de l'Empire britannique, et George Pearce à ce ministère refuse l'idée de créer une représentation diplomatique australienne indépendante à Washington ; l'Australie y est représentée simplement par un délégué à l'. Il soutient la politique du gouvernement dont il est membre d'infliger en 1936 une nette augmentation des droits de douane aux produits en provenance des États-Unis, afin de combler partiellement le déséquilibre de la balance commerciale de l'Australie avec ce pays.

Battu aux élections de 1937, il perd son siège au Sénat et son ministère ; il meurt quinze ans plus tard à son domicile à Melbourne, à l'âge de 82 ans.

Références

Liens externes

Naissance en avril 1870
Décès en février 1952
Ministre australien de la Défense
Personnalité australienne de la Première Guerre mondiale
Ministre australien de l'Intérieur
Ministre australien des Affaires étrangères
Officier de la Légion d'honneur
Chevalier commandeur de l'ordre royal de Victoria
Personnalité politique d'Australie-Occidentale
Syndicaliste australien
Personnalité australienne du XXe siècle
Décès à Melbourne
Décès à 81 ans

George Pearce


Mehmet Ragıp Gümüşpala (d. 1897, Edirne, Osmanlı İmparatorluğu - ö. 6 Haziran 1964, İstanbul, Türkiye), Türk asker ve siyasetçi. Türk Silahlı Kuvvetlerinin 11. Genelkurmay Başkanı. 27 Mayıs Darbesi'nden sonra bu görevi yürüten Gümüşpala, Millî Birlik Komitesi tarafından emekliye sevk edildikten sonra darbeyle devrilen Demokrat Parti'nin siyasi mirasçısı olan Adalet Partisi'nin kurucu genel başkanlığını yaptı.

Yaşamı

Askeri Yaşamı
Edirne Lisesinden mezun olup Mekteb-i Harbiye'ye girdi. Öğrenci iken talimgaha çıktı ve 1917 yılında asteğmen rütbesine terfi etti. 63. Alay 12. Bölük Komutan Vekili iken, 2 Ekim 1918 tarihinde Sina ve Filistin Cephesi'nde Nablus Muharebesi sırasında İngilizler'e esir düştü. 6 Ekim 1920 tarihine kadar esarette kaldı. Esaret dönüşü İstanbul'dan Ankara'ya geçerek 13 Aralık 1920 tarihinde İstiklal Savaşı'na katıldı. Millî Mücadele'ye katkılarından dolayı Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası ile taltif edildi. Takım ve Bölük Komutanlığı görevlerinde bulunduktan sonra 1931 yılında girdiği Harp Akademisi'ni aynı yıl bitirerek kurmay subay oldu.

Çeşitli karargah ve birliklerde görev yaptıktan sonra 1948 yılında tuğgeneral, 1951 yılında tümgeneral, 1955 yılında korgeneral ve 1959 yılında orgeneral rütbesine terfi etti. Tuğgeneral rütbesi ile 65. Tümen Piyade Tugay Komutanlığı, Motorlu Birlikler Okul Komutanlığı, 9. Tümen Komutan Yardımcılığı ve 3. Ordu Kurmay Başkanlığı, Tümgeneral rütbesi ile 65. Tümen Komutanlığı ve 11. Kolordu Komutan Vekilliği, Korgeneral rütbesi ile 7. Kolordu Komutanlığı ve 3. Ordu Komutan Vekilliği görevlerinde bulundu.

1960 yılında orgeneral rütbesinde 3. Ordu Komutanı iken 27 Mayıs Darbesi oldu. Ankara'da darbe yapan Millî Birlik Komitesi'ne liderlerinin kim olduğunu sordu ve eğer liderleri kendisinden daha kıdemli bir orgeneral değilse emrindeki 3. Ordu ile Ankara'ya yürüyüp isyana son vereceğini bildirdi. Bunun üzerine cuntacılar, emekli orgeneral Cemal Gürsel'i askeri uçakla İzmir'den Ankara'ya getirip, darbenin en kıdemlisi olan Tümgeneral Cemal Madanoğlu'nun yerine lider gösterdiler. 3 Haziran 1960 tarihinde genelkurmay başkanlığına atandı. 2 Ağustos 1960 tarihinde, daha sonra Emekli İnkılap Subaylar Derneği'ni oluşturacak olan yaklaşık 5000 subayla birlikte Millî Birlik Komitesi tarafından re'sen emekliye sevk edildi.

Siyasi Yaşamı
Askerlik sonrası siyasete girdi. 29 Eylül 1960 tarihinde Demokrat Parti'nin (DP) kapatılmasından sonra, bu partinin seçmen kitlesini toplayacak bir siyasal partinin kurulması çalışmalarına katıldı. 11 Şubat 1961 tarihinde kurulan Adalet Partisi'nin (AP) ilk genel başkanlığına seçildi. Bu partinin ilk genel başkanı olarak 1961 genel seçimleri'nde İzmir milletvekili seçildi. 20 Kasım 1961 tarihinde İsmet İnönü başkanlığında kurulan CHP-AP koalisyon hükümetinde görev almadı. 1962 yılında toplanan AP I. Kongresi'nde yeniden genel başkan seçildi.

6 Haziran 1964 tarihinde İstanbul'da öldü. Kabri Zincirlikuyu Mezarlığı'ndadır. Evli ve altı çocuk babasıydı.

Ölümünden sonra AP genel başkanlığına Süleyman Demirel seçildi. DP'nin devamı olarak algılanan AP, 1965 seçimlerinde %52 oy oranıyla tek başına iktidara geldi.

Kaynakça

Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
1897 doğumlular
1964 yılında ölenler
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
TBMM 12. dönem İzmir milletvekilleri
Edirne doğumlu siyasetçiler
Türkiye'deki ana muhalefet partisi genel başkanları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Adalet Partisi genel başkanları
Edirne Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul'da ölenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Osmanlı karacı subayları
Osmanlı savaş tutsakları
I. Dünya Savaşı'nda savaş tutsakları
Adalet Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Resim aranan siyasetçiler
Piyade subaylar

Ragıp Gümüşpala


كفر الصارم البحري إحدى قرى مركز سمنود التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان كفر الصارم البحري 5,565 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
 قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية الراهبين (سمنود)

كفر الصارم البحري


Pterostemon,  Rod od tri vrste grmova smještenih u porodicu Iteaceae. Pripadaju mu tri vrste meksičkih endema

Vrste
 Pterostemon bravoanus J.Jiménez Ram. & Mart.Gord.
 Pterostemon mexicanus Schauer
 Pterostemon rotundifolius Ramírez

Izvori

Kamenikolike

Pterostemon


est une maison d'édition de manga japonaise basée à Tokyo, active entre 1947 et 2004. Elle est connue pour sa publication d'œuvres d'horreur, avec des artistes comme Hideshi Hino.

Histoire
La maison d'édition est fondée en 1947 par Yūji Andō. En 1955, elle se spécialise plus particulièrement dans la publication de  mangas, les mangas de location.

Aux alentours de  , succursale de , publie le premier numéro de  une anthologie de  dédiée aux histoires fantastiques, grotesques et horrifiques.

Conçue par Andō,  est inspirée d'une anthologie de  nommée , centrée sur les œuvres noires et de policier, à laquelle serait ajoutée l'influence japonaise et fantastique du théâtre .

Pour alimenter ,  recrute des mangakas originaires de l'univers du théâtre ambulant  tels que Gōseki Kojima, tandis qu'Andō lui-même participe à la conception d'histoires. Les couvertures de l'anthologie sont conçues par  pendant que Kojima réalise les calligraphies des titres. Les œuvres fantastiques de romances historiques que Kojima publie dans l'anthologie rencontrent un très important succès auprès des lectrices et assure à  un succès commercial notable. Ce phénomène réoriente l'anthologie vers un public féminin de  manga.

Avec le succès de , une anthologie sœur, intitulée  , est lancée lors de l'automne 1959. Les deux anthologies sont publiées jusqu'en 1968, année où elles sont arrêtées après avoir cumulé  pour  et  pour  . Ce succès établit en outre  comme une maison d'édition spécialisée dans les mangas de l'étrange et du grotesque.

Avec le déclin du secteur des  mangas à la fin des années 1960, la maison d'édition se réoriente dans la publication directe de mangas au format poche d'environs 160 pages, sans passer par un système de prépublication en magazine, le tout en laissant une très grande liberté aux artistes. Ce nouveau format est publié sous la collection de , aussi surnommée  du fait de l'absence de cadre sur la couverture des livres.

Les mangas de cette collection sont très variés et peuvent être autant des mangas pour filles () que pour garçons (). On y trouve des rééditions de mangas publiés dans , des œuvres originales, et même certaines œuvres publiées dans des magazines manga d'autres maisons d'édition, avec par exemple les mangas d'horreur de Shin'ichi Koga prépubliés dans le   de Shūeisha tels que  ou .

Elle édite ainsi des mangas jusqu'en  et arrête définitivement ses activités en 2004.

Notes et références

Notes lexicales bilingues

Références

Bibliographie
 .
 .
 .

Maison d'édition de manga ayant son siège au Japon

Hibari shobō


History of Photography''''තද පැහැති අකුරු පෙළ'
What is the Photography?'''තද පැහැති අකුරු පෙළ
•	ප්‍රභාලේඛණය
•	ආලෝකයෙන් රටා මැවීම
තමන් දකින දේ නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම ඡායාරූප ශිල්පයේ ආරම්භයයි.

E.g. - ගල් යුගයේ මිනිසුන් තමන් දකින දේ ගල් ගුහා වල බිත්ති මත නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම

PHOTOGRAPHY
අප අවට ආලෝකයේ ඇති වස්තූන් අලෝකය මාධ්‍ය කොට ආලෝකයට සංවේදී
ද්ව්මාන මතුපිටක් මත ස්ථාවරම ලියා පදිංචි කර ගැනීම ඡායාරූපකරනයයි.

HISTORY OF CAMERA
ජායාරූපකරනයේ මුල් යුගයේ කැමරාව භාවතා කලේ අරාබි ජාතික ජායාරූප
ශිල්පීන් වේ. ලෝකයේ පළමු කැමරාව වන්නේ Pinhole camera වයි.
ඡායාරූප ශිල්පයේ පුරාවත
මිනිස් ඇසට හසුවන වස්තුවක් හෝ අවස්ථාවක් ඒ අයුරින්ම සටහන් කර රදවා තබා ගැනීම ට මිනිසාට ඉතිහාසයේ සිට
අවශ්‍යව ඇත.
	චීන පුරාව්‍යාඥයින්ට ක්‍රි.පූ.2000 කාලයට අයත් යැයි සැලකෙන ආලෝක සංවේදී ද්‍රවයන්ගෙන් සැරසිලි කරන ලද මැටි භාජන හා මෙවලම් හමු වීම.
	ඡායාරූපකරනය යනු පුද්ගලයන් රාශියකගේ පර්යේෂණ වල ප්‍රතිඵලයකි.
	නූතන සමාජයේ සෑම කටයුත්තකටම ඡායාරූපකරනය ඇතුලත් වේ.
	ඡායාරූප මිනිසාගේ දෙවෙනි මතකය ලෙසට හදුන්වා දිය හැකිය
	එදිනෙදා ජීවිතයේ මිනිසා විසින් මුහුණ දෙන කටුක සුන්දර මතක සටහන් සදා නොමියෙන සේ සනිටුවන් කර ගැනීමට ඡායාරූපයට පුලුවන
	විවිධ කශේත්‍රයන් හි විවිධ මුහුණුවරයන්ගෙන් ඡායාරූප කලාව ව්‍යාප්ත වී ඇත.
Wild Photography. Micro photography, Bird photography, underwater photography….and more…

ක්‍රි.පූ.110 දී අරාබි ජාතික අල් හසන් ගේ සටහන් වල කැමරා පිළිබදව තොරතුරු ඉදිරිපත් කර ඇතත් මුලින්ම නිවැරදි සටහන් ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ ඉතාලි ජාතික ලියනාඩෝ ඩා වින්සි විසිනි(1452-1519),

    "ආලෝකය පරාවර්තනය වන ඕනෑම වස්තුවක සේයාව පවත්නා වර්ණයෙන්,පවත්නා තත්වයෙන් අදුරු කුටියක්(කැමරාව)මගින්,කඩදාසියක් මත පතිත කර ගත හැකිය යන්න"
ඔහු සදහන් කලේය.
නමුත් මෙය එකල බොහෝ දෙනා දන්නා කරුණක් වූ බැවින් නව සොයා ගැනීමක් වූවේ නැත.

අදුරු කුටියක් වන සිදුරක් තුලින් ලැබෙන රූප සේයාව කාචයක් භාවිතය කර උසස් තත්වයකට වර්දනය කලේ 1550 දී ඉතාලි ජාතික "ඩැනියෙල් බාබරෝ"විසිනි
මින් අඩ සියවසකට පසු මෙය සංයුක්ත කාච කට්ටලයක් දක්වා වර්දනය විය.

19 වන සියවස ආරම්භය තෙක් කැමරා භාවිතා කරන ලද්දේ චිත්‍ර ශිල්පීන් හා තාරකා විද්යාඥයින් පමනි
ඉන් පසු තිරයකට ගන්නා ලද මෙම සේයාව ස්ථාවරවම රදවා ගැනීමට ආලෝක සන්වේදී ද්‍රවය ගැන පර්යේෂන පවත්වන්නට විය.
1727 දී ජර්මන් ජාතික හෙන්රි ෂූල්ස්  johan henrich schultz රිදී ළවණ  (silver nitrate) ආලෝකය නිසා අදුරු වන බව සොයා ගන්නා ලදි.
Silver chloride  ආලේපයන් ගල්වන කද තහඩුවකින් රූප සටහන් කර ගැනීම කළ නමුත් මේ සදහා කැමරා භාව්තා කලේ නැත.
එම නිසා මෙය විද්වත් සමාජය පිළිගත්තේ නැත.
              johan henrich schultz (1727)

ශූල්ස් ගේ මග ඔස්සේ පර්යේෂණ වල නියැලුනු තෝමස් වේස් වූඩ් Thomas Wedgwood (1771-1805) silver nitrate හා silver chloride උපයෝගී කර ගැනීමට සමත් විය.
      Thomas Wedgwood (1771-1805)

1805 දී වේස් වූඩ් ගේ මරණයෙන් පසු පර්යේෂණ අඩාල වූ අතර රූපයක් ස්ථාවර කර ගැනීමේ නව ක්‍රමයක් 1826 දී ප්‍රංශ ජාතික ජෝසප් නිසපෝර් නිප්සේ විසින් සොයා ගන්නා ලදි.

නිප්සේ (1765-1833)
ආලෝකයේ දැව්න විට දියවී නොයන ආලේපයක්,එනම් තාර දහනයේ දී ලබා ගන්නා ලද ඇවිලෙන සුලු ආලේපයක් වන තුත්තනාගම්(Zn) තහඩුවක් මත තවරා කැමරාවක් තුලට බහාලා ඒ මතට ආලෝකය පතිත කල විට ආලෝකය නොවැටුන තැන්
දිය වී යයි.
ඉන් පසු එම තහඩුව ගිනි වතුරෙන් පිරියම් කිරීමෙන් ඉතිරිවෙන සේයාව සාමාන්‍ය මුද්‍රනාලයක මෙන් ලිතොග්‍රැපි Lithography ක්‍රමයට සමාන ක්‍රමයකින් මුද්‍රනය කලේය.
මෙය Heliography යනුවෙන් හදුන්වයි.
පැය 8-10 ආලෝකයට නිරාවරණය කරන ලදි.
මෙමගින් චංචල වස්තූන් රූපගත කල නොහැකිය.

Heliography Photo by Nipse.

ලොව මුල්ම චායාරූපය-වහලය

ඩ්‍රැගියුරේ [1839 Louis Daguerre]
නිප්සේ ගෙන් පසු ඔහුගේ මිතුරෙකු වන ප්‍රංශ ජාතික ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකු හා චිත්‍ර ශිල්පියෙකු වන ඩ්‍රැගියුරේ [1839 Louis Daguerre]පැරිස් විද්‍යා ඇකඩමියේ දී තම නමින් ඩ්‍රැගුයුරේ ටයිප් Daguerreotype"නමින් ඡායාරූප ස්ථාවර කර ගැනීමේ ක්‍රමයක් නිදර්ෂක සහිතව හදුන්වා දුනි.
එනම් ඔප දමා රිදී ආලේප කරන ලද තඹ තහඩුවක් අයඩීන් හුමාලයට ඇල්ලීමෙන් ආලෝක සංවේදී සේයා තහඩුවක් සාදා ගැනීම.
මෙය කැමරාවක් තුලට දමා කෙටි කාලයක් අනාවරණය කිරීමෙන් ප්‍රතිභිම්භය සටහන් කර ගත හැහි බව පෙන්වා දුනි.
ඉන් පසු රසදිය හුමාලයට ඇල්ලීමෙන් විකාශය කොට ලවණ මිශණයක් බහා ස්ථාවර කර ගන්නා ලදි.

                    Louis Daguerre.

Sir john frederick william Herschel
පසු කලෙක sir john Frederick William Herschel ගේ අදහස් පරිදි ගනු ලබන හයිපෝ හෙවත් සෝඩියම් පයෝ සල්ෆේට් චායාරූප
ස්ථාවරණය කිරීමට යොදා ගන්නා ලදි..
 1939 දී ඩැගියුරේ නියමයට බිහිවූ මිනිස් රූපයක් සහිත ප්‍රථම චායාරූපය ගන්නා ලදි.(1st Human Photography)
 රින පටලයේ බිහිවීම
ඉංග්‍රීසි ජාතික හෙන්රි ෆොක්ස් ටැල්බෝට් (1800-1877) ප්‍රථම රින පටලය නිපදවීමෙ පුරෝගාමියා විය.
වස්තුවක් රින පටලයක් මගින් අනාවරනය හා විකාෂණය කර ගැනීමේ ක්‍රමයක් හදුන්වා දුනි.

Henry Fox Talbot

ලොව මුල්ම වර්ණ සෙයා පටලය බිහි වීම
ලක්ශ්මන් බර්ග් හි උපත ලද ගේබ්‍රයල් ලිප්මාන් (1845-1921) Gabriel Lippmann ඩ්‍රැගියුරේ ටයිප් ක්‍රමය අනුසාරයෙන් මුල්ම වර්ණ ඡායාරූපය නිපදවීම 1908 දී සිදු කරන ලදි.
මේ සදහා ඔහු නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් ද පිදුම් ලැබීය.

නමුත් වර්ණ සේයා පටලයක් වෙළද පොළට නිකුත් කිරීමට ඔහු උත්සුක නොවීය…
Box Camera
1888 දී ලොව ප්‍රථම කොඩැක් කැමරාව (Box Camera) බිහි විය.
1907 දී ප්‍රථම වාණිජමය වර්ණ පටලය Achromatic Plate's ප්‍රංශයේ ලුවී ලූවියන් ආයතනයේ නිපදවන ලදී
19 වන සියවසේ දී ඡායාරූප කලාවේ සීග්‍ර දියුණුවක ඇති විය..

ඡාරූපීකරණය


Pia de' Tolomei es una ópera en dos actos con música de Gaetano Donizetti y libreto de Salvatore Cammarano. Se estrenó con éxito el 18 de febrero de 1837, en el Teatro Apollo de Venecia, aunque debía ser representada antes en la Fenice, pero un incendio lo impidió.

Referencias

Enlaces externos

Libreto (en Libretti d'opera italiani)
Programa de sala para la producción de 2005 en el Teatro La Fenice de Venecia.
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas de 1837
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Venecia
Adaptaciones de obras de Dante Alighieri

Pia de' Tolomei