Klaus Grözinger (* 18. Februar 1923 in Friemersheim am Niederrhein; † 20. Juli 2011 in Braunschweig) war ein deutscher Plakat-Künstler und Hochschullehrer. Von 1963 bis 1988 war er Professor für Gebrauchsgrafik an der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig.

Leben
Grözinger gehörte zu den Gründern der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Er war maßgeblich beteiligt an der Umwandlung der damaligen Werkkunstschule Braunschweig in die heutige Hochschule.

Grözinger absolvierte eine Schriftlithografenlehre. Er war Soldat im Zweiten Weltkrieg. 1950 schloss er ein Studium der Gebrauchsgrafik an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste Stuttgart bei Ernst Schneidler und Walter Brudi ab. Bis 1953 arbeitete er als Grafiker im Stuttgarter Atelier Bentele. Anschließend wurde Grözinger fester Mitarbeiter beim Atelier S+H Lämmle am selben Ort. Im Februar 1955 gründete er sein eigenes grafisches Atelier in Stuttgart. Im November desselben Jahres übernahm Klaus Grözinger die Nachfolge von Hermann Eidenbenz als Leiter der Abteilung für Gebrauchsgrafik – eine Lehrtätigkeit an der Werkkunstschule Braunschweig. Im April 1956 wurde er Studienrat. Am 1. März 1963, im Gründungsjahr, wurde Grözinger Professor für Gebrauchsgrafik an der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. In den Jahren 1987/88 nahm Grözinger ein Forschungsfreisemester. Er richtete die Arbeitsstelle Plakatdesign ein und betreute studentische Projekte in Zusammenarbeit mit dem Braunschweigischen Landesmuseum. Im April 1988 ging Professor Grözinger nach 25 Jahren in den Ruhestand. Er verstarb 2011 in Braunschweig.

Werk
In den 1990er Jahren begann er mit der Aufarbeitung seines Werkes, inklusive seiner umfangreichen grafischen Sammlung. Für die Hochschule führte er weiterhin beratende Arbeiten und Auftragsarbeiten durch und erhält 1990 den Lehrauftrag für Grafisches Gestalten und Schrift: Zeichen und Systeme. Grözinger suchte nach künstlerischen Ausdrucksformen unter Berücksichtigung der technischen Realisierbarkeit.

Neben der Suche nach künstlerischen Ausdrucksformen hatte Klaus Grözinger auch die technische Realisierung im Blickfeld. Dabei halfen ihm gute Kontakte zur grafischen Industrie.  Diese Kontakte kamen immer wieder auch seinen Studenten zugute, die Praktikumsplätze in renommierten Designagenturen bekamen oder beispielsweise mit Druckereien und Schriftgießereien zusammenarbeiten konnten. Grözinger machte sich in Braunschweig mit Plakatgestaltungen für die Braunschweiger Museen einen Namen. Zwischen 1988 und 1995 organisierte er die Vortragsreihe Internationale Designer kommen zu Wort – häufig in Verbindung mit Plakatforschung: Heinz-Jürgen Kristahn (1988), Hans Hillmann (1991), Günther Kieser (1991), Volker Pfüller (1993), Holger Matthies (1993), Uwe Loesch (1993), Klaus Schmidt (1994) und Siegfried Maser (1995). 1992 und 1995 war er wissenschaftlicher Berater der Niedersächsischen Landesregierung zur visuellen Kommunikation der Entwicklung des Niedersachsen-Stils und arbeitete als Juror bei Plakatwettbewerben der Landesregierung. 1991 Mitarbeit in der Struktur- und Berufungskommission des Senators für Wissenschaft und Forschung Berlin der Kunsthochschule Berlin-Weißensee.

Ostkontakte
In den Jahren 1989–92 kontaktierte er Gestaltungsschulen in der ehemaligen DDR und hielt Vorträge zu Grafikdesign und Recht und Plakatforschung unter anderem in Magdeburg, Halle und Leipzig. Ab 1990 organisiert er Vortragsveranstaltungen von und mit Gestaltern aus der ehemaligen DDR: Gerhard Voigt (Halle), Jochen Fiedler (Halle/Leipzig), Norbert du Vinage (Dresden). In Verbindung mit dem Referat für Öffentlichkeit der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig und dem Bund Deutscher Grafik-Designer Gruppe Niedersachsen den Kongress Grafik-Design: Zukunft in Wirtschaft und Kultur unter der Schirmherrschaft des damaligen Bundesministers für Wirtschaft, Helmut Haussmann. Zeitgleich sorgte er dafür, dass während dieses Ost-West-Kongresses in der Hochschulgalerie die Ausstellung P40, Plakate aus der DDR in Verbindung mit dem Niedersächsischen Ministerium für Bundes- und Europaangelegenheiten gezeigt wurde.

Plakatausstellungen (Auswahl)
 1987 Braunschweigisches Landesmuseum Braunschweig
 1988 Internationaler Arbeitskreis Sonnenberg
 1988 Hannover Congress Centrum (zur Woche der Druckindustrie), Hannover
 1988 Harrogate International Poster Show, GB
 1989 University of St. Paul, Minnesota, USA
 1990 Designausstellung im Niedersächsischen Landtag, Hannover

Werke
 Gestaltung von Plakaten. Stiebner Verlag, Grünwald 2000, ISBN 3-8307-1262-6.
 Pressealbum Grafik-Design 1953–1987: Geschichte des Grafik-Designs an der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig im Spiegel der Tagespresse. Hochschule für Bildende Künste, Braunschweig 1988, ISBN 3-88895-023-6.

Weblinks

 Nachruf Klaus Grözinger, Grafikdesigner und Professor an der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig, ist gestorben. auf hbk-bs.de

Einzelnachweise

Bildender Künstler (Deutschland)
Hochschullehrer (Hochschule für Bildende Künste Braunschweig)
Deutscher
Geboren 1923
Gestorben 2011
Mann

Klaus Grözinger


Renaissance in Extremis šesti je studijski album britanskog blackened death metal-sastava Akercocke. Album je 25. kolovoza 2017. godine objavila diskografska kuća Peaceville Records.

Popis pjesama

Zasluge
Akercocke
Sam Loynes – klavijature, glazbeni uzorci
David Gray – bubnjevi
Paul Scanlan – gitara
Jason Mendonça – vokali, gitara
Nathanael Underwood – bas-gitara
Ostalo osoblje
Steve Long – inženjer zvuka
Neil Kernon – miksanje
Alan Douches – mastering

Izvori

Albumi iz 2017.
Britanski glazbeni albumi

Renaissance in Extremis


Count Carl Emil Ulrich von Donop (January 1, 1732 – October 25, 1777) was a Hessian colonel who fought in the American Revolutionary War. He died of wounds during the Battle of Red Bank.

Biography

Origins and ambitions
The son of a noble family of Hesse-Kassel (or Hesse-Cassel), Donop was well connected in the European courts and served as personal adjutant to the Landgrave of Hesse-Kassel.  He served with distinction in the Seven Years' War.  When the American Revolutionary War began, Donop asked for leave to fight against the revolutionaries. The Landgrave appointed him to command four battalions of grenadiers and the prestigious Jäger Corps. A highly ambitious officer, Donop hoped to remain in North America after the war, to pursue dreams of power and glory.

Wearing a veneer of civility, and deferential to his superiors, Donop was an able officer but was not well liked by his subordinates. To his inferiors he was short-tempered and harsh, and he had a take-no-prisoners policy that was enforced by severe beatings.

Early battles
Donop's troops took part in the initial British landing on Long Island, New York, on August 22, 1776, and in the ensuing Battle of Long Island on August 27. They also participated in the landing at Kip's Bay on Manhattan Island on the night of September 14. Donop distinguished himself at the Battle of Harlem Heights, going to the aid of the British troops involved.

Retreat after Battle of Trenton
Donop was the senior officer present in southern New Jersey in late 1776, and commanded the garrisons in Trenton, Burlington, and Bordentown, which consisted of several Hessian battalions, the 42nd (Highland) Regiment of Foot (commanded by Colonel Stirling), and Jäger detachments. His main camp was at Bordentown prior to the Battle of Trenton, with one battalion occupying the town and the rest billeted along the country roads in Slabtown [Jacksonville] Black Horse [Columbus] Burlington City and White Hill (the Mary Field Plantation).  His overall commander was Major General James Grant. Donop wanted to absorb Colonel Johann Rall's brigade into his garrison to fortify Trenton, but William Howe was persuaded to let Rall hold command on his own in Trenton. Warned by local Loyalists of impending attack, Donop warned Grant, who dismissed these cautions.

On December 22, 1776, Colonial militia under the command of Colonel Samuel Griffin attacked Donop's southern outposts at Slabtown. This force of colonials was sent from Philadelphia by General Israel Putnam as a deterrent to further encroachment on the river crossings opposite the colonial capitol at Philadelphia. The colonials numbered about 900 local militia and a few regulars, while Donop commanded over two thousand veterans.

In response to this attack, Donop moved his entire force south, pushing the colonials through Mount Holly at the Battle of Iron Works Hill and onto the opposite side of the Rancocas Creek. On Christmas Eve, the colonials retreated a few miles to Moorestown.
Donop's officers wanted him to return to Bordentown, within easy supporting distance for Rall. Donop had nothing but contempt for Rall and decided to spend Christmas in the company of "a beautiful young widow" - as reported by his Captain of Jägers, Johann Ewald.  There is some speculation, but no proof, that the "beautiful young widow" was Betsy Ross.
A rider brought news of the disaster at Trenton about mid-day on December 26. Out of position, and fearing he would be cut off from the remaining Royal Forces, Donop ordered his corps to move through Crosswicks to Princeton. He left a rear guard and allowed for baggage wagons, wounded and such to be brought along. He abandoned a good bit of plunder in his excitement and urgency.
The victory at Trenton was won by Washington, but some credit should be given to the young widow who held Donop out of position a day too long to be of help to Rall.

Battle of Red Bank
When Howe's forces captured Philadelphia in 1777, he then acted to open the Delaware River to the British navy.  The effort was directed at the forts on either side of the river. The Royal Navy on the Delaware River, under the command of Admiral Francis Reynolds,  attacked Fort Mifflin in Pennsylvania. In an attempt to recoup his tarnished reputation from his defeat at Trenton, Donop volunteered to attempt the capture of Fort Mercer at Red Bank in what is now National Park, New Jersey. General Howe agreed, if it could be done easily, and gave Donop command of 2,000 Hessian mercenary troops, with which he crossed the Delaware River on October 22. That afternoon, Donop surrounded the fort and demanded surrender from Colonel Christopher Greene with the threat of invasion and no quarter. Greene, in a strong position with 400 Rhode Islanders and in possession of plentiful cannon, grapeshot, and powder, rejected the demand. Donop led 1,200 Hessians in three attacks on the fort, all of which were beaten back, resulting in nearly 400 Hessian casualties, including Donop himself. Fatally wounded in what would be known as the Battle of Red Bank, Donop died two days later on October 25, 1777. He said to a brother officer before he died: "It is finishing a noble career early; but I die the victim of my ambition, and of the avarice of my sovereign."

He was buried on Red Bank Battlefield.

References

Sources

 Philip R. N. Katcher, Encyclopedia of British, Provincial and German Army Units 1775-1783 (Harrisburg, Penna.: Stackpole Books, 1973).
 Rodney Atwood, The Hessians (Cambridge, 1980).

1732 births
1777 deaths
Hessian military personnel of the American Revolutionary War
British military personnel killed in the American Revolutionary War
German military personnel of the Seven Years' War
Burials in New Jersey

Carl von Donop


El lago Kulul es un lago de África localizado en la depresión de Afar y es el punto más bajo de Eritrea. Está localizado en la región de Semenawi Keyih Bahri.

Véase también
Geografía de Eritrea
Geografía de África

Kulul
Kulul
Kulul

Lago Kulul


Hôtel des Monnaies /  Munthof  este o stație de metrou situată la limita administrativă dintre comunele Bruxelles și Saint-Gilles, în Regiunea Capitalei Bruxelles din Belgia, sub centura mică a orașului.

Istoric
Stația a fost deschisă pe 2 octombrie 1988, odată cu inaugurarea liniei  a centurii mici între Simonis și Gare du Midi, înființată după convertirea în metrou a mai multor stații de premetrou. După restructurarea, în 2009, a rețelei de metrou, prin Hôtel des Monnaies / Munthof circulă zilnic ramele liniilor  și .

Stația poartă numele fostei monetării a Belgiei, l'Hôtel des Monnaies / Munthof, situată pe strada Rue de l'Hôtel des Monnaies / Munthofstraat și unde se băteau monedele până în anii 1970. Totuși, clădirea aproape că nu mai există astăzi, fiind în mare parte demolată în 1979.

Caracteristici
Stația de metrou se găsește în apropierea Spitalului Universitar Saint-Pierre / Sint-Pieter și este prevăzută cu două peroane laterale, cele două linii fiind dispuse între peroane. La suprafață există stații deservite de autobuze ale companiilor De Lijn și TEC.

În 1982, în timpul lucrărilor de construcție a tunelului dintre stațiile Hôtel des Monnaies / Munthof și Porte de Hal / Hallepoort au fost descoperite porțiuni din secolele XVI–XVII ale vechiului zid al cetății orașului, îngropate la peste 10 m adâncime față de suprafață. Unele fragmente ale acestor fortificații au fost încastrate ca decorațiuni pe pereții stației Hôtel des Monnaies / Munthof, în dreptul peronului spre direcțiile Roi Baudouin și Simonis.

Legături

Linii de metrou ale STIB
  Simonis – Elisabeth
  Roi Baudouin / Koning Boudewijn – Elisabeth

Linii de autobuz ale De Lijn
 136 Grand-Bigard / Groot-Bijgaarden – Alsemberg
 137 Alsemberg – Dilbeek

Linii de autobuz ale TEC
 365a Bruxelles / Brussel – Charleroi
 W Bruxelles / Brussel – Waterloo – Braine-l'Alleud

Locuri importante în proximitatea stației
 Institutul Jules Bordet;
 Spitalul Saint-Pierre / Sint-Pieter din Bruxelles;

Note

Vezi și
Metroul din Bruxelles

Legături externe
Stația Hôtel des Monnaies pe pagina oficială a MIVB-STIB

Galerie de imagini

Stații de metrou din Bruxelles

Hôtel des Monnaies (stație de metrou din Bruxelles)


الدَّسْمَة منطقة سكنية من مناطق محافظة العاصمة في الكويت. سُمِّيت بهذا الاسم لأنها كانت منطقة ذات ربيع أخضر (تربتها دسمه). تحاذيها من جهة الشرق بنيد القار ومن الشمال المرقاب ومن الغرب المنصورية ومن الجنوب الدعية.  فيها واحد من المساجد الرئيسة للشيعة وهو مسجد النقي إلى جانب الحسينيات الصغيرة. وكذلك أقدم مسجد للسنة في هذه المنطقة مسجد الشيخ مساعد العازمي، وكان بها أول مطار في الكويت، أنشئ في العام 1927 وبدأت به أول الرحلات المدنية المنتظمة في العام 1932.

مراجع

أماكن مأهولة في الكويت
ضواحي مدينة الكويت

الدسمة


Rigaud () is a city in southwestern Quebec, Canada, in the Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality in Vallée-du-Haut-Saint-Laurent region. It is located at the junction of the Ottawa River and the Rigaud River, about  west of downtown Montreal and  east of Ottawa. The population as of the Canada 2021 Census was 7,854.

History

Rigaud is located on the traditional territory of the Algonquins, who fled the region before the arrival of the French, due to violent attacks by the Iroquois. Étienne Brûlé was the first European to travel on the Ottawa River,in 1615.

The Seigneury of Rigaud was granted in 1732 to the brothers Pierre and François-Pierre de Rigaud de Vaudreuil, governors in New France, and was sold in 1763 to Michel Chartier de Lotbinière, who in turn gave the seigneury to his son in 1771.

The seigneury saw its first settlers in 1783. At the beginning of the 19th century, the locality developed rapidly as an accommodation relay for loggers, and as a loading point for timber and cereals. In 1802, the Mission of Sainte-Magdeleine-de-Rigaud was founded, which became a parish in 1830. In 1835, the Rigaud Post Office opened. In 1845, the Municipality of Rigaud was formed, but abolished in 1847. It was reestablished in 1855 as the Parish Municipality of Sainte-Magdeleine-de-Rigaud (or Sainte-Madeleine-de-Rigaud).

In the second half of the 19th century, the establishment of several religious institutions and the development of the railways contribute to local development. In 1880, the village itself split off from the rural parish municipality to form the Village Municipality of Rigaud. That same year, Pointe-Fortune and Très-Saint-Rédempteur were also created out of territory of Sainte-Madeleine-de-Rigaud.

At the beginning of the 20th century, Rigaud was an important regional center and becomes administrative centre of the riding of Vaudreuil. Rigaud changed status to city in March 1911.

On November 29, 1995, the City of Rigaud and the Parish Municipality of Sainte-Madeleine-de-Rigaud rejoined to form the new Municipality of Rigaud, which changed status to city again on August 22, 2015.

In April 2023 there was a storm of black ice that affected the residents of the territory. An amount of 1872 people lost electricity because of that storm.

Geography
Rigaud is located at the northwestern part of the Suroît region, on the south shore of Lake of Two Mountains, a widening of the Ottawa River, leading north towards the Laurentians region. It extends along the Rigaud River back from Ottawa, and several hamlets are built for certain riparian areas of the lake, others as old industrial centers in the plains, or more recently, rural residential developments. The western limit of the municipality constitutes the interprovincial border with the United Counties of Prescott and Russell, in Ontario.

Dairy and cattle farms dominate the western part of the territory, while the equine farms propagate in the east and north, and that several sugar bushes are exploited on the mountain. In addition to this agricultural activity, there are sand pits, as well as resort and leisure areas, and particularly winter and hiking sports and camping, as well as commercial and service areas serving both the surrounding population and traffic. transit . The population of Rigaud is around 7,854 inhabitants, as per the 2021 Census. Rigaud remains a regional community, unlike neighboring cities to the east, which have been integrated into the Montreal Metropolitan Area.

Neighbouring municipalities are Hudson, Vaudreuil-Dorion, Sainte-Marthe, Très-Saint-Rédempteur, East Hawkesbury, and Pointe-Fortune. The municipality located across Ottawa River is Saint-André-d'Argenteuil. The geographic location of Rigaud, at the head of the Ottawa River and between the Montreal and Ottawa metropolitan areas, has contributed largely to its economic development throughout its history.

The municipality covers a total area of , of which  are terrestrial.  The relief is composed, on the North side, of the Ottawa River plain, which is part of the St. Lawrence Lowlands and, on the South side, of the Rigaud Mountain. The plain is partly agricultural, partly wooded and partly urbanized. It has three subspaces: wetlands and lowlands, which are prone to flooding as they are located along the Ottawa River; the indentations and embankments of the Rigaud and Raquette rivers; and, the flat terrace, which makes up most of the territory. The soils of the plain consist of alluvial deposits, and Pointe à la Raquette is particularly alluvial and muddy.

Lake of Two Mountains and the Rigaud mountain dominate the landscape. The Rigaud mountain covers , and is divided into three physiographic units: the escarpment to the north-west; the central plateau modulated by local peaks; and the lower slopes to the east and north.

The forest mainly composed of rocky surface and loam, and approximately a third of its area is rocky and rugged . This bottom moraine consists of pieces of rock that a glacier has torn from its bed, the bedrock of the Canadian Shield, chunks he shrunk and rounded as he rolled over them, carrying them and losing them in this bowl, a few thousand years ago, at the end of the Wisconsin Ice Age. 8,500 years ago, when the lowlands of the St.Lawrence rose directly to the Champlain Sea, the Rigaud stadium was characterized by the powerful rivers which drained water from the present-day Great Lakes, transporting immense quantities of sand, thus forming the terraces of Rigaud and the plateau of Saint-Lazare. The lithology of Rigaud is characterized by three zones:

 a Cambrian substrate composed of sandstone, conglomerate, limestone and dolomite in the waterfront area from Rigaud to Vaudreuil;
 dolomite and sandstone area of Ordovicien, less than the circumference of the Rigaud River;
 and the granite of the Proterozoic on Rigaud mountain.

The Rigaud Mountain is home to one of the only two ancient forests of Suroît. The forest is generally intermediate there, with mature areas on the northern flank. Areas of young forest also line the shore of the Ottawa River. The forest stand is characteristic of the bioclimatic domain of the maple hickory stand. The hill is populated mainly with maple and beech groves.  The exceptional forest ecosystems foster an extensive catalogue, of which a hemlock grove/red spruce forest, a red oak grove, a moist cedar forest with fir, a maple hickory and a maple linden forest on Rigaud mountain, as well as a silver maple with red ash, a maple hickory, and a group of oval hickory around the edges of Brazeau and Quesnel bays. The Rigaud Mountain is home to about 250 white-tailed deer, as well as to the spotted salamander. It is also home to 250 species of birds, including the great woodpecker, the wild turkey, the ruffed grouse, as well as to owls. A large number of aquatic and migratory birds also live in wetlands, particularly on the shores of the Brazeau and Rigaud bays, as well as at Pointe à la Raquette.

Occupation of the territory

The plain offers favorable conditions for agriculture,  infrastructure and urban development. Rigaud Mountain, because of its slope and the poor quality of its soil, has kept its forest cover, although it has had extensive residential and recreational development. More than a third of the territory of Rigaud is forest.

Farmland in Rigaud is mainly to the west, on the left bank of the Rigaud River, and primarily used for market gardening. The valley of the Rivière à la Raquette to the east is sparsely populated in the north due to the presence of swamps in the point; the land is used for various purposes including a sand pit, a transit service center, a campground and small horse farms.
Rigaud mountain, along the crest of Chemin Saint-George and at the top of Rue Bourget, offers a view of the Ottawa River and the Laurentians. It is a wooded area, with hiking trails, a few isolated clusters of new country residences and old cabins, as well as recreational and tourism operations.

The village of Rigaud, which roughly corresponds to the old town of Rigaud, is made up of old and of traditional Quebec architecture. It is organized around the primary roads, Saint-Jean-Baptiste and Saint-Pierre streets, as well as Saint-Viateur Street. It includes almost all the businesses, shops, services and institutions of the municipality. The industrial companies are located in three industrial parks on the edge of the urban core, namely the industrial parks of the Cooperative, Doctor-Oscar-Gendron and J.-Marc-Séguin.

The cadastre and the arterial road network of Rigaud are structured around nine original concessions of the seigneury of Rigaud. Several hamlets and built-up areas dot the countryside:
La Baie, on the edge of Rigaud Bay to the west of the village;
Rigaud-sur-le-Lac (Bas-de-la-Rivière), on the Ottawa River at the mouth of the Rigaud River, consists of old chalets, many of which have been transformed into residences, and is experiencing recent residential development;
Dragon (Grande Ligne), near Pointe à la Raquette on the edge of the railroad, was developed during the First World War.

The toponym of the hamlet comes from the golden dragon represented on the logo of the company Northern Explosive which was established there;
 (Anse-à-la-Raquette), old and rural, is located on the edge of Anse near Hudson; Petit-Brûlé — Haut-de-la-Chute, rural country sector bordering the Rigaud and Rigaud Est rivers. The soil in this area is subject to landslides;
Mountain Ranches, made up of recent rural residential pockets on the north side of the Rigaud mountain, accessible by the Town Hall path;
Saint-Georges, on the Rigaud mountain plateau.

Demographics

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Rigaud had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Attractions

Rigaud Mountain

The main attraction is Mont-Rigaud, a hill with downhill ski runs (at Ski Mont Rigaud), a private school (Collège Bourget), a monastery, and a shrine dedicated to the Virgin Mary (Sanctuaire Notre-Dame-de-Lourdes). The mountain is also home to an unusual, natural rock garden known as the "champs de patates", so named because of the local legend that it was once a potato field, turned to stone by God because the farmer worked on Sunday. There is also the open yearound Sucrerie de la Montagne, a traditional sugar shack offering explanation of the maple syrup production and traditional sugaring off feast.

Other attractions
On the opposite side of the mountain is a residential community known as "Mountain Ranches." The middle to upper-middle class community features large, mostly secluded building lots in a wooded setting that draws residents because of its isolated tranquility and privacy. As such, it was the hiding place for fugitive Charlie Wilson, one of the leaders of the notorious 1963 Great train robbery in England. This area was also known for its "tree farms" in the 1960s and 1970s, providing a tax shelter for the well off, until the tax laws were later changed to require harvesting of those "tree farms".  The "Pitcairn Tree Farm" was one such example.

Other attractions include its maple and blueberry products, and the local microbrewery Le Castor.

A training center for the Canada Border Services Agency is located in Rigaud.

Camping and Outdoors
Nearly a hundred mobile homes are located at the south-eastern end of the territory along the Rivière à la Raquette near the Choisy campsite. This campground and Camping Trans-Canadien, located northwest on Lac des Deux Montagnes, have 746 sites, which increase the population in the summer.

Government
List of former mayors 1880–1995:

 Alphonse Chevrier (1880–1882, 1889–1892, 1904–1907, 1908–1910)
 J. Baptiste Emedée Mongenait (1882–1889)
 Joseph Adrien Bélanger (1889)
 Charles Jean Fletcher (1892–1893, 1903–1904)
 Jean Baptiste Emery Alfred Lalonde (1893–1897)
 Joseph Archibald Duncan McDonald (1900–1903, 1904, 1910–1913)
 Benjamin Gustave Boyer (1907–1908, 1913–1920)
 Charles Laplante (1913)
 Elzéar Montpetit (1920–1923, 1924–1927)
 Joseph Louis Lafleur (1923–1924)
 Joseph Ovila Lévaque (1927–1933)
 Joseph Floribert Lefebvre (1933–1935)
 Alphonse Hector Chevrier (1935)
 Joseph Oscar Hector Gendron (1935–1948, 1951–1965)
 Ambroise Elzear Robillard (1948–1951)
 Joseph-Welly Antonio Bussière (1965–1968)
 Joseph Henri-Vital Marc Séguin (1968–1975)
 Joseph-Fernand Calixte Labbé (1975)
 Joseph Aimé Bruno Ernest Aubry (1975–1987)
 Joseph Alphée Fernand Jean Goupil (1987–1991)
 Gildor Ernest Roy (1991–1995)

List of former mayors of current city:
 Gildor Ernest Roy (1995–1996)
 Jean-Guy Faubert (1996–1999)
 Joseph Raymond Réal Brazeau (1999–2013)
 Hans Gruenwald Jr. (2013–present)

Infrastructure
The Rigaud station was the former terminus of the AMT commuter train to downtown Montreal.

On 1 July 2010, service to Rigaud was discontinued, as the town was unable to pay the $300,000 annual fee to the AMT to allow service to continue to the town. After that date, the rail line ends at Hudson.

The town is served by the 61 bus from Exo La Presqu'Île.

Education
Commission Scolaire des Trois-Lacs operates Francophone schools.
 École de l'Épervière
 Some areas are served by École Sainte-Marthe in Sainte-Marthe

Lester B. Pearson School Board operates Anglophone schools.
 Soulanges Elementary School in Saint-Télesphore or Evergreen Elementary and Forest Hill Elementary (Junior Campus and Senior campus) in Saint-Lazare

See also
 List of cities and towns in Quebec

References

External links

Surrounding area – Hudson, Quebec

Cities and towns in Quebec
Incorporated places in Vaudreuil-Soulanges Regional County Municipality
Canada geography articles needing translation from French Wikipedia
Populated places on the Ottawa River

Rigaud, Quebec


Srednjovjekovni latinski jezik, bio je oblik klasičnoga latinskoga jezika korišten u Katoličkoj Crkvi u srednjemu vijeku. Uglavnom je služio kao pisani jezik rukopisa i liturgijski jezik Crkve, no koristio se i za svakodnevne potrebe u znanosti, književnosti, pravu i upravnim poslovima. Nastavak je klasičnoga i kasnoga latinskoga jezika, s manjim jezičnim inovacijama, novotvorenicama i izmjenama ne čineći ga pritom različitim jezikom.

Vanjske poveznice
 The Journal of Medieval Latin  pri Sveučilištu u Torontu

Srednji vijek
Latinski jezik

Srednjovjekovni latinski jezik


Hačmaski rajon (azerski: Xaçmaz rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Hačmaski rajon se nalazi na sjeveroistoku Azerbajdžana na granici s Rusijom te na zapadnoj obali Kaspijskog jezera. Središte rajona je Hačmas. Površina Hačmaskog rajona iznosi 1.050 km². Hačmaski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 159.245 stanovnika, od čega su 78.753 muškarci, a 80.492 žene.

Hačmaski rajon se sastoji od 70 općina.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Hačmaski rajon


فيليبوس الأول المقدوني (باليونانية القديمة:Φίλιππος Α' ὁ Μακεδών) كان الملك السادس لمملكة مقدونيا القديمة خلف والده الملك أرغايوس الأول المقدوني على عرش مقدونيا وهو من السلالة الأرغية حكم من العام 640 قبل الميلاد إلى 602 قبل الميلاد خلفه في الملك ابنه أيروبوس الأول المقدوني.

مصادر

 هيرودوت التواريخ 8, 139.
 ماركوس جوليانوس جوستينوس (7, 2.)

سنة الولادة غير معروفة
ملوك مقدونيون
ملكيون مقدونيون في القرن 7 ق م

فيليبوس الأول المقدوني


The Bat este un film de groază american din 1959 regizat de Crane Wilbur. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Vincent Price, Gavin Gordon și Agnes Moorehead.

Distribuție
 Vincent Price - Dr. Malcolm Wells
 Agnes Moorehead - Cornelia van Gorder
 Gavin Gordon - Lt. Andy Anderson
 John Sutton - Warner
 Lenita Lane - Lizzie Allen
 Elaine Edwards - Dale Bailey
 Darla Hood - Judy Hollandr
 John Bryant - Mark Fleming
 Harvey Stephens - John Fleming

Note

Filme din 1959
Filme americane
Filme de groază
Filme în limba engleză
Filme de groază din anii 1950

The Bat (film din 1959)


අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ ස්මෙන්ඛ්කරේ ඩ්ජෙසර් ඛෙපරු (ඇතැම්විට ස්මෙන්ඛරේ, ස්මෙන්කරේ හෝ ස්මෙන්ඛ්කරා යනුවෙන් ද හඳුන්වයි) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ 18වන රාජවංශයේ පසුකාලීනව කෙටි කාලයක් රාජ්‍ය පාලනය කළ පාරාවෝවරයෙකි. ඔහුගේ නාමයේ පරිවර්තනය 'රේගේ සවරූපයන් ජීවමාන ය' සහ 'රේගේ තේජවන්ත ආත්මය – ස්වරූපයන් අතර පූජනීය' යන්නයි. ඔහු රාජ්‍ය පාලනය කළේ අක්නාටන් විසින් නව ආගමික දර්ශනයන් හඳුන්වා දුන් අමර්ණ යුගයේ ය. ඔහු ඔහුගේ ක්ෂණික පූර්වප්‍රාප්තියා වූ අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ නෙෆර්නෙෆරුආටන්ගෙන් (සාමාන්‍යයෙන් නෙෆර්ටිටි වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ) වෙන්කර හඳුනාගැනේ. නෙෆර්නෙෆරුආටන් මෙන් නොව, ස්මෙන්ඛ්කරේ සිය රාජකීය නාමය හෝ කාර්ටුෂයෙහි විරුදයන් භාවිත කළේ නැත.

ස්මෙන්ඛ්කරේ පිළිබඳ නිශ්චිතවම පැවසිය හැක්කේ තොරතුරු ස්වල්පයක් පමණි. එයට හේතුව හොරෙම්හෙබ්ගෙන් ඇරඹි පසුකාලීන රජවරුන් විසින් සම්පූර්ණ අමර්ණ යුගයම ඉතිහාසයෙන් මකාදැමීමට උත්සාහ ගෙන තිබීමයි.

නමේ පටලැවිල්ල
නාමයන්හි සම්පූර්ණ ඉතිහාසලේඛය සඳහා, බලන්න නෙෆර්නෙෆරුආටන්

ස්මෙන්ඛ්කරේ පිළිබඳ දැනසිටියේ 1845 තරම් ඈතක සිට ය. ඒ IIවන මෙරිරේගේ සොහොන්ගැබේ ඇති කැටයමකිනි. මෙහි ඔහු සහ මහා රාජකීය බිරිඳ පදවිය දරන මෙරිටාටන් විසින් සොහොන්ගැබේ හිමිකරුට ත්‍යාගයක් ලබාදෙන අයුරු නිරූපිත ය. මෙහි රජුගේ නාමය කපා ඉවත් කොට තිබුණත්, 1850 අවට කාලයේ එය ඉවත් කිරීමට පෙර ලෙප්සියස් විසින් එහි නාමය වාර්තා කර ඇත.

පසුව, එකම සිහසුන් නාමය සහිත වෙනස්ම ආකාරයක නම් සමූහයක් ඉදිරිපත් විය: "අන්ඛඛෙපෙරුරේ මෙරි නෙෆර්ඛෙපෙරුරේ [අක්නාටන්] නෙෆර්නෙෆරුආටන් මෙරි වා එන් රේ [අක්නාටන්]". මේ හේතුවෙන් විශාල මතභේදයක් පැනනැගුණේ එකල රජවරුන්ගේ සිහසුන් නාමයන් ඔවුනටම අනන්‍ය ඒවා වූ නිසායි. මෙලෙස එකම සිහසුන් නාමය නැවත නැවත යෙදීම හේතුවෙන් ස්මෙන්ඛ්කරේ, සිය ස්වාධීන පාලන සමය ඇරඹි පසු සිය නාමය නෙෆර්නෙෆරුආටන් ලෙස වෙනස් කරගත් බවට අදහස් පල විය. සැබැවින්ම, පෙට්‍රී විසින් 1894 සිය කැනීම් සටහන්වල මේ නම් අතර ඇති වෙනස නිශ්චිතවම සඳහන් කොට ඇත.

1970 දශකය වන විට, නොයෙකුත් විරුද නාමයන් තුළ මෙම නාමයේ ස්ත්‍රීරූපී ස්වරූපයන් හමුවීම හේතුවෙන් නොයෙකුත් උපකල්පන ඉදිරිපත් විය. ඒ අතුරින් එකක් නම් නෙෆර්ටිටි රැජින සිය නාමය නැවත නෙෆර්නෙෆරුආටන් ලෙස වෙනස් කරගැනීමට පෙර ස්මෙන්ඛ්කරේ යන නාමයෙන් රාජ්‍ය පාලනය කළ බවයි. අක්නාටන් සහ වෙනත් රජකුට සමාන අයකු සමීප අයුරින් ඇතැම් ශිලාස්තම්භවල පෙනී සිටීම හේතුවෙන් අක්නාටන් සහ ස්මෙන්ඛ්කරේ සමලිංගිකයන් යැයි අදහසක් ඉදිරිපත් විය.

1978දී, පුද්ගලයන් දෙදෙනකු විසින් එකම නාමය භාවිතා කොට ඇති බව යෝජනා කෙරිණි. එම දෙදෙනා නම් ස්මෙන්ඛ්කරේ රජු සහ නෙෆර්නෙෆරුආටන් රැජිනියයි. වසර දහයකට පසු, ජේම්ස් ඇලන් පෙන්වා දුන්නේ 'අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ' යන නාමය 'නෙෆර්නෙෆරුආටන්' සමග යෙදෙන හැමවිටම පාහේ 'වා එන් රේගේ ප්‍රියයා' වැනි අක්නාටන්ට සම්බන්ධ විරුදයක් යෙදෙන බවයි. එසේම 'ස්මෙන්ඛ්කරේ' යන දෙවන නාමය සමග 'දිගු' පුද්ගල නාමයක් යෙදුණු අවස්ථාත්, 'නෙෆර්නෙෆරුආටන්' යන දෙවන නාමයත් සමග 'කෙටි' පුද්ගල නාමයක් යෙදුණු අවස්ථාත් හමු වී නොමැත. ජේම්ස් ඇලන් විසින් මාක් ගැබෝල්ඩිගේ සොයාගැනීම් තහවුරු කරමින්, ටුටන්ඛාමුන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ භාණ්ඩ මුලින් නෙෆර්නෙෆරුආටන් වෙනුවනේ නිර්මාණය වූ ඒවා බව අනාවරණය කරගන්නා ලදී. මේවායේ අන්ගතර්ගත "අක්නාටන්ගේ ප්‍රිය..." යන පාඨය මුලින් කැටයම් කොට තිබුණේ අඛෙට්-එන්-හ්යෙස් හෙවත් "ඇගේ සැමියා කෙරෙහි ක්‍රියාකාරී" යනුවෙනි. මේ හේතුවෙන් නෙෆර්නෙෆරුආටන් යනු කාන්තාවක බව අවසානයේ පිළිගැනිණි. 'අක්නාටන්ගේ ප්‍රිය' යන වදන ස්මෙන්ඛ්කරේ හෝ අක්නාටන්ගේ ඥාති පුත්‍රයකු සඳහා ගැලපුණ ද, නව අනාවරණය කරගත් පාඨය ගැළපෙන්නේ කාන්තාවක සඳහා පමණි.

21වන සියවස අරම්භය වන විට මෙම යුගය පිළිබඳ විද්වතුන් විසින් නෙෆර්නෙෆරුආටන් යනු කාන්තා රජකු බවත්, ස්මෙන්ඛ්කරේ යනු වෙනත් පිරිමි රජකු බවටත් "සාධාරණ එකඟත්වයක්" ඇතිකරගන්නා ලදී. (නමුත් මහජනයා සහ අන්තර්ජාලය තවමත් මේ දෙදෙනා පිළිබඳ පැටලිලි සහගත ආකල්ප දරයි) අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ යන නාමය සැලකූ විට අද පිළිගැනෙන්නේ එය විරුද නාමයන් සමග යෙදෙන විට, එමගින් බොහෝවිට නෙෆර්නෙෆරුආටන් පිළිබඳ පැවසෙන බවත්, විරුදා නාමයන් නොයෙදන විට ඉන් ස්මෙන්ඛ්කරේ පිළිබඳ අදහස් වන බවත් ය.

සාක්ෂි
මෙරිරේ සොහොන්ගැබේ නිරූපණය හැරුණු විට ස්මෙන්ඛ්කරේ යනු රජකු බවට පහත සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළ හැකි ය.
 ටුටන්ඛාමුන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමු වූ කැල්සයිට් "ගෝලීය බඳුනක" අක්නාටන්ගේ සම්පූර්ණ ද්විත්ව කාර්ටුෂය සමග, ස්මෙන්ඛ්කරේගේ සම්පූර්ණ ද්විත්ව කාර්ටුෂය ද දක්වා ඇත. මේ නාමයන් දෙකම එකට සඳහන් එකම වස්තුව මෙයයි.
 තනි වයින් සටහනක 'වර්ෂය 1, ස්මෙන්ඛ්කරේගේ ගෘහයේ වයින්' යනුවෙන් සඳහන්ව ඇත. මෙමගින් ඔහුගේ කෙටි රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ සාක්ෂි සපයයි. ස්මෙන්ඛ්කරේගේ 1වන වර්ෂයට දින නිර්ණිත යැයි පැවසෙන 'ස්නේඛ්කරේ (මියගිය) ගේ ගෘහය' නැමැති පාඨය මගින් ඔහු සිය පළමු වසරේ අස්වනු නෙළන සමයේ මියගිය බව හැඟ වේ. නමුත් මෑතක දී යෝජනා වී ඇත්තේ, ඉන් පැවසෙන්නේ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයාගේ පළමුවන වර්ෂයේත්, ඔහුගේ වත්තේ වයින් නිපදවන ලද බව ය.

 මීට පෙර ස්මෙන්ඛ්කරේ රජුගේ සහ මහා රාජකීය බිරිඳ මෙරිටාටන්ගේ බොහෝදුරට සම්පූර්ණ නාමයන් අන්තර්ගත රේඛා සටහන් සහිත ගල් කුට්ටියක් පිළිබඳ වාර්තා වුවත්, අද එය දක්නට නැත.
 මාලිගයේ කැනීම්වලින් සොයාගත් 'අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ' නාමය දරන මුදු 5ක් සහ 'ස්මෙන්ඛ්කරේ' නාමය දරන තවත් මුදු 3ක් පිළිබඳ ෆ්ලින්ඩර්ස් පෙට්‍රී වාර්තා කොට ඇත. ඉන් එක් උදාහරණයක් නම් පෙට්‍රී කෞතුකාගාරයේ ඇති අංගය UC23800 නැමැති පුරාවස්තුවයි. මෙහි පැහැදිළිව "ඩ්ජෙසර්" සහ "ඛෙපෙරු" යන අක්ෂර සහ 'කා' රූපාක්ෂරයේ කොටසක් හඳුනාගත හැක. නගරය පිරිසිදු කිරීමේ දී පේන්ඩ්ල්බරි විසින් තවත් වස්තූන් සොයාගන්නා ලදී.
 ඔහුගේ නාමය අන්තර්ගත මුදුවක් තීබ්ස්හි මැල්කටා ප්‍රදේශයෙන් සොයාගෙන ඇත.
 ඇතැම්විට වඩාත් විශිෂ්ඨතම සාක්ෂිය වර්ග මීටර 125ට වැඩි භූමි ප්‍රදේශයක පැතිරුණු, කුළුණු 500කට අධික සංඛ්‍යාවක් අන්තර්ගත දැවැන්ත ශාලාව විය හැක. මාලිගයට පසුකලෙක ඇතුළත් කෙරුණු මෙම අංගය අනුමෝදනා ශාලාව, සිංහාසනාරූඪ ශාලාව හෝ සරලව ස්මෙන්ඛ්කරේ ශාලාව නම් විය. එයට හේතුව මෙහි තිබී ආටන්හි අනුමෝදනා ශාලාවේ අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ යන පාඨය අන්තර්ගත ගඩොල් කිහිපයක්ම හමු වී තිබීමයි.
 ස්මෙන්ඛ්කරේගේ යැයි අවිවාදිතව පිළිගත හැකි රූප විරළ ය. IIවන මෙරිරේගේ සොහොන්ගැබේ පසෙක දකුණට වන්නට පිහිටා ඇති උද්‍යානයක සිටින අමර්ණ රජු සහ රැජිනගේ රුව බොහෝ විට ඔහුගේ යැයි අනුමාන කෙරේ. මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම අක්ෂරවලින් තොර ය. නමුත් මෙම රුව ටුටන්ඛාටන් හෝ ඔහුගේ බිසව මෙන් නොපෙනෙන නිසා නිතරම මෙය ස්මෙන්ඛ්කරේ සහ මෙරිටාටන්ගේ යැයි යෝජනා වී ඇත. නමුත් මෙම රූප අක්නාටන් සහ නෙෆර්ටිටිගේ යැයි යෝජනා වූ අවස්ථා ද ඇත.
 පායිරිගේ සොහොන්ගැබෙන් (TT139) හමුවූ ශිලාලේඛනයක අනෙක් අන්‍ඛ්ඛෙපෙරුරේ (නෙෆර්නෙෆරුආටන්) රැජිනිය පිළිබඳ දැක් වේ. එහි 'අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ දෙවොලේ' පැවති අමෙන් උත්සවයක් පිළිබඳ සඳහන් ය.

ටුටන්ඛාමුන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ භෘණ්ඩ කිහිපයක ස්මෙන්ඛ්කරේගේ නාමය සඳහන් වේ:
 රන් ඩේසි 39ක් සමග තවත් සික්වින් 47කින් විසිතුරු කළ ලිනන් වස්ත්‍රයක ස්මෙන්ඛ්කරේ යන පුද්ගල නාමය සමග මෙරිටාටන්ගේ නාමය සටහන් කොට ඇත.
 කාටර් අංක 101s යනුවෙන් හැඳින්වෙන පුරාවස්තුව අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ නාමය අන්තර්ගත ලිනන් සළුවකි.
 සංයුක්ත දුන්නක් (කාටර් 48h) සහ මමී පටි (කාටර් 256b) ටුට් රජු සඳහා යළි භාවිත‍යට ගෙන තිබේ.
 අඩු විශ්වසනීයත්වයක් ඇති මුත්, වඩාත් පුදුම සහගත සිදුවීම වන්නේ ටුටන්ඛාමුන්ගේ මමිය අන්තර්ගත දෙවන මානවරූපී මිනීපෙට්ටියයි. මෙහි මුහුණ වඩාත් සතරැස් ආකාරයෙන් නිරූපණය කොට ඇති අතර, එය රන් වෙස්මුහුණ මෙන්ම ටුටන්ඛාමුන්ගේ වෙනත් නිරූපණයන්ගෙන් ද බොහෝ වෙනස් ස්වරූපයක් ගනියි. මෙම මිනීපෙට්ටිය රිෂි ශෛලියෙන් යුතුව නිමවා ඇති අතර, වර්ණ වීදුරු ඔබ්බවා ඇත. මිනීපෙට්ටියේ ඇති මෙම ලක්ෂණය දැකගත හැකි වන්නේ ස්මෙන්ඛ්කරේගේ මමිය පිහිටියේ යැයි සැලකෙන KV55 සොහොන්ගැබේ මිනීපෙට්ටියෙනි. මෙහි කාර්ටුෂයන් ද්විත්වයම පසුව වෙනස් කරවා ඇති බව පෙනෙන හෙයින්, ඩොඩ්සන් සහ හැරිසන් නිගමනය කරන්නේ මෙය මුලින් ස්මෙන්ඛ්කරේ වෙනුවෙන් නිමකොට පසු ටුටන්ඛාමුන් වෙනුවෙන් භාවිතයට ගත් බවයි.

සාධක ඉතා මඳ හෙයින් ස්මෙන්ඛ්‍කරේ ඇතැම්විට සිය ස්වාධීන පාලනය ඇරඹි සමයේ නාමය නෙෆර්නෙෆරුආටන් ලෙස වෙනස් කරගත් බවට මතයක් ද පැනනැගී ඇත. නමුත් මතකාගාර වයින් සටහනක මතුපිට 'ස්මෙන්ඛ්කරේගේ (මියගිය) ගෘහය' යනුවෙන් සඳහන් ව තිබීමෙන් ඔවුනට ඔහු නැවත සිය නම වෙනස් කරගත් බව සිතීමට සිදු වේ.

ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය කෙටි හෙයිනුත්, ඔහුට ඇතැම්විට සම-රාජ්‍යාධිකාරි ධුරයකට වැඩි බලයක් හිමිනොවූ හෙයිනුත්, ස්මෙන්ඛ්කරේ පිළිබඳ සාක්ෂි සුලබ නැත. නමුත් එය නිගමනයට පැමිණීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවේ යැයි පැවසිය නොහැකි ය. නමුත් ඔහු පිළිබඳ 'මුදු කිහිපයක සහ වයින් සටහනක' තොරතුරු සහ 'අක්නාටන්ගේ අවසාන කාලයේ ස්මාරක කිහිපයක' හැරෙන්නට මීට වඩා නිරූපණය කොට තිබෙන්නට ඇත.

සම-රාජ්‍යාධිකාරී
මෙරිරේ කැටයම අනුව, සේමෙන්ඛ්කරේ රජකු මෙන්ම අක්නාටන්ගේ බෑනා ලෙස ද නිරූපණය කොට තිබීමෙ සහ බඳුනක වූ සටහන අනුව සලකා බැලූ විට, අක්නාටන් සහ ස්මෙන්ඛ්කරේ හවුල් පාලනයක් ගෙනගිය බව අදහස් වේ. කෙසේනමුත්, මෙරිරේ සොහොන්ගැබේ දර්ශනය දින නිර්ණය කොට නොමැති අතර, එහි අක්නාටන් පිළිබඳ සඳහනක් හෝ නිරූපණයකුදු හමු නොවේ. බඳුන ඇතැම්විට සරලව, එක් රජකු තම නාමය පෙර සිටි රජු සමග සම්බන්ධ කර දැක්වීමට ගත් උත්සාහයක් විය හැක. මෙවන් එදිනෙදා භාණ්ඩවල නාමයන්ගේ සරල සම්බන්ධ කොට දැක්වීම් හවුල් පාලනයක් පිළිබඳ නිගමනය කිරීමට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂියක් නොවේ.

මෙම ගැටලුව තවත් උත්සන්න වන්නේ ඔහුට අමතරව අක්නාටන්ගේ සමරාජ්‍යාධිකාරී සහ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස ඇතැමුන් අන්‍ඛ්ඛෙපෙරුරේ නෙෆර්නෙෆරුආටන් රැජිනියගේ නාමය යෝජනා කොට තිබීම හේතුවෙනි.

නෙෆර්නෙෆරුආටන්

නෙෆර්නෙෆරුආටන් සහ අක්නාටන්ගේ සම්බන්ධය පිළිබඳ සාධක වඩාත් බහුල ය. ඉහත විස්තර කළ පරිදි, ඇගේ කාර්ටුෂයන් ඉතා සුළු සංඛ්‍යාවක් හැරෙන්නට ඉතිරි සියල්ල ඇයව අක්නාටන් සමග සම්බන්ධ කොට දක්වා ඇත. එය "නෙෆර්ඛෙපරුරේගේ ප්‍රිය... [අක්නාටන්ගේ සිහසුන් නාමය 'නෙෆර්ඛෙපරුරේ' යන්නයි]" සහ "වා එන් රේගේ ප්‍රිය... [අක්නාටන්ගේ සිහසුන් නාමයේ විරුද 'වා එන් රේ' යන්නයි]".

ටුටන්ඛාමුන්ගේ සොහොන්ගැබේ බොහෝ භාණ්ඩ ඇයට අයත්ව තිබූ අතර, ඒවා මුලින් ඇය වෙනුවෙන් නිර්මාණය වූ අතර පසුව එය වෙනස් කොට ඔහුගේ නාමය සටහන් කෙරිණි. මේ අතර නුට් දෙවඟන නිරූපිත රන් ළහ පළඳනාවක්, ඔහුගේ ශෛලමය මිනීපෙට්ටිය, මමී දැවටුම්, රාජකීය කුඩා රූප, විවිධ වළලු සහ කැනපික භාණඩ් ද වේ. මේ අතරින් වැදගත් භාණ්ඩයක් වන මංජුසාවක (කාටර් 001k) අක්නාටන්, නෙෆර්නෙෆරුආටන් සහ මහා රාජකීය බිරිඳ ලෙස මෙරිටාටන්ගේ නාමයන් කොට ඇත. මෙහි පියනේ ද බ‍ඳෙහි වූ රූපාක්ෂර පෙළම නැවත දක්නට ලැබේ.

අක්නාටන් සහ කිරුළක් පැළඳි කාන්තාවක වැනි රුවක් සහිත ශිලා ස්තම්භ ගණනාවක් හමුවී ඇත. මේවායින් බොහෝමයක් අභිලේඛනය කොට නොමැති අතර, තරමක් හානි වී ඇත. අක්නාටන් සහ සමරාජ්‍යාධිකාරිණියකගේ රුවක් මෙහි සංකේතාත්මකව නිරූපණය කොට තිබුණ ද, ඇගේ නාමය දැනගැනීමට අපොහොසත්ව ඇත.

එවැනි එක් ශිලාවක (බර්ලින් #17813 හෝ ඉහළ විභේදනයෙන් යුත් රූපය ) රාජකීය රූප ද්විත්වයක් ඇති අතර, ඒ රූ එකිනෙකාට සමීප භාවයකින් තොරව නිර්මාණය කොට ඇත. ඉන් එක් රුවක් ද්විත්ව කිරුළ පැළඳ සිටින අතර, ස්ත්‍රී ස්වරූපයක් ගන්නා අනෙක් රුව ඛෙප්රෙෂ් හෙවත් "නිල් කිරුළක්" පැළඳසිටියි. කෙසේනමුත්, මෙහි ඇති හිස් කාර්ටුෂ ත්‍රිත්වය හේතුවෙන් එමගින් රජකු සහ රැජිනක නිරූපණය වන බව සිතාගත හැක. මෙමගින් අදහස් වන්නේ නෙෆර්ටිටි ඇගේ කිරුළ අනුව සමරාජ්‍යාධිකාරී පදවියක් වැනි ධුරයක් උසුලා ඇති නමුත්, ද්විත්ව කාර්ටුෂය වැනි පූර්ණ පාරාවෝ ගෞරවය ඇයට හිමි නොවූ බවකි.

බර්ලින් 25574 නැමැති තවත් ශිලාස්තම්භයක අක්නාටන් සහ සිය සුපුරුදු පැතලි මුදුනැති කිරුළ පැළඳි නෙෆර්ටිටිගේ රුව පැහැදිළිව දක්නට ලැබේ. එයට ඉහළින් හිස් කාර්ටුෂයන් සතරක් දක්නට ලැබේ. මෙය කාර්ටුෂ සතර රජවරුන් දෙදෙනකුගේ පදවි නාමයන් සටහන් කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් ය. ඉන් එකක් පසුව ඇතුළු කොට ඇති බව පෙනී යයි. නෙෆර්ටිටි රැජින සමරජ්‍යාධිකාරිණිය ලෙස හඳුනා ගැනීමට මෙය වැදගත් සාක්ෂියක් ලෙස නිකොලස් රීවස් දකියි. මෙම ශිලාව නිර්මාණය කිරීම ආරම්භ කළ සමයේ, ඇය අගබිසව/රැජින ධුරය ඉසිලූ හෙයින් ඇයව පැතලි මුදුනැති ශීර්ෂාවරණයෙන් නිරූපණය කොට ඇත. පසුව ඇය සමරාජ්‍යාධිකාරී ධුරයට ඔසවා තැබුණු හෙයින් රජවරුන් දෙදෙනකුගේ පදවි සටහන් කිරීමට තවත් කාර්ටුෂයක් එතැන නිර්මාණය කෙරිණි.

මේ සම්බන්ධයෙන් වඩාත් වැදගත්ම ශිලා පුවරුව යැයි සැලකිය හැකි ශිලාවක් පවතින අතර, එයට එතරම් හානි වී නොතිබූ‍යේ නම් බොහෝ තොරතුරු හෙළි කරගත හැකිව තිබිණි. 1891දී, පෞද්ගලික එකතුවක තිබී ශිලාවක් සොයගැනුණු අතර එය දරනට පෙට්‍රී කෞතුකාගාරයේ, U.C.410 යන අංකනය යටතේ පවතියි. මෙම ශිලාව සමරාජ්‍යාධිකාරී ශිලාස්තම්භය ලෙස හඳුන්වයි. මෙම ශිලාවෙහි දර්ශ‍නයෙන් බොහෝ ප්‍රමාණයක් අද දක්නට නැත. නමුත් එහි අක්ෂර කියවිය හැකි තත්ත්වයේ පවතියි. එහි අක්නාටන්ගේ ද්විත්ව කාර්ටුෂය සමග අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ මෙරි-වේන්රේ නෙෆර්නෙෆරුආටන් අඛෙට්-එන්-හ්යෙස් ('ඇගේ සැමියා කෙරෙහි ක්‍රියාකාරී') ය්නන සඳහන් ය. මෙම ශිලාලේඛනයෙහි මුලින් නෙෆර්ටිටිගේ තනි කාර්ටුෂය තිබී ඇති අතර, පසුකලෙක එය මකා දමා මෙරිටාටන්ට සම්බන්ධව ද්කාව ඇත්තේ නෙෆර්නෙෆරුආටන් රජුගේ ද්විත්ව කාර්ටුෂය ඇතුළත් කිරීම පිණිසයි.

නෙෆර්නෙෆරුආටන් රජුගේ අනන්‍යතාවය ද මතභේදයට ලක් වූ කරුණකි. ප්‍රධානව නැවත යෙදෙන සිහසුන් නාමය මත පදනම්ව මුල් කාලයේ ස්මෙන්ඛ්කරේ සහ නෙෆර්නෙෆරුආටන් යනු එකම තැනැත්තකු යැයි විශ්වාස කෙරුණ ද, වර්තමානයේ නෙෆර්නෙෆර්ආටන් යනු නෙෆර්ටිටි රැජින හෝ මෙරිටාටන් යැයි විශ්වාස කෙරේ.

අර්ථ කථන

ස්මෙන්ඛ්‍කරේ සමරාජ්‍යාධිකාරිවරයකු සහ අනුප්‍රාප්තික රජකු බවට සැලකිය හැකි සාධක ඇතැයි මතයක් පවතියි. මෙම සංකල්පය ආරම්භ වූයේ දැනට වසර 100කට පමණ පෙර ස්මෙන්ඛ්කරේ සහ නෙෆර්නෙෆරුආටන් යනු එකම තැනැත්තකු යැයි යෝජනා වූ අවස්ථාවේ ය. ස්මෙන්ඛ්කරේ සහ නෙෆර්නෙෆරුආටන් සඳහා වන සාක්ෂි මගින් එකම තැනැත්තකු නිරූපණය වන්නේ නම්, ඔහු/ඇය සමරාජ්‍යාධිකාරී සහ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ බවට මධ්‍යස්ථ මතයක් ගොඩනැගෙනු ඇත.

මෙරිරේගේ සොහොන්ගැබෙහි අක්නාටන්ගේ බෑනා ලෙසත්, නිල් කිරුළ පැළඳ සිටින අයුරිනුත් ස්මෙන්ඛ්කරේව නිරූපණය කොට ඇති හෙයින්, ඇතැම් ඊජිප්තුවේදීහු ඔහු සමරාජ්‍යාධිකාරිවරයකු වූ බවට නිගමනය කරති. කෙසේනමුත්, ස්මෙන්ඛ්කරේ යන නාමය දක්නට ලැබෙන්නේ අක්නාටන් රාජ්‍ය සමය තුළ පමණකි. එසේම ස්වාධීන රාජ්‍ය සමයයක් පිළිබඳ කිසිදු නිශ්චිත සාධකයක් හමු නොවේ.

නෙෆර්නෙෆරුආටන් යන නාමය මෙම අදහසය ඇතුළත් කළ වඩාත් නූතන අර්ථ නිරූපණයයි. මෙහි බොහෝ සාක්ෂි ලබාගෙන ඇත්තේ මකාදැමූ ශිලාලේඛනවලින් වන අතර, පසුගිය වසර 20 ඇතුළත ඇය තනි පුද්ගලයකු ලෙස බොහෝ පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් පිළිගනු ලබයි. ඇයව පිළිගැනුණේ මෑතක දී හෙයින් බොහෝ විශ්වකෝෂ, කෞතුකාගාර කාලානුක්‍රමයන් සහ සිතියම් ඇය පිළිබඳව සඳහන් කොට නැත. ඇය පිළිබඳ ගැටලුවේ දී, පායිරි ශිලාලේඛනය මගින් ස්වාධීන රාජ්‍ය සමයයක් සහ හවුල් පාලන යුගයක් පිළිබඳ සාක්ෂි දැරීම හේතුවෙන් මෙම ගැටලුව තවත් සංකීර්ණ වේ.

මේ නිසා අක්නාටන්ගේ සමරාජ්‍යාධිකාරිවරයා සහ අනුප්‍රාප්තිකයා යන කාරණයේ දී නොයෙකුත් අදහස් දරති.

ඒඩන් ඩොඩ්සන්, මෙරිරේ නිරූපණය ආධාර කරගනිමින් පවසන්නේ අක්නාටන්ගේ 13වන වර්ෂයේ සිට ස්මෙන්ඛ්කරේ කටයුතු කර ඇත්තේ සමරාජ්‍යාධිකාරිවරයකු ලෙස පමණක් බවයි. වසර කිහිපයකට පසුත් ඔහුගේ වත්ත තවමත් ක්‍රියාකාරීව පැවති බවට වූ වයින් ස‍ටහන ඔහු මෙයට සාක්ෂි ලෙස දක්වයි. අනතුරුව නෙෆර්ටිටි රැජින නෙෆර්නෙෆරුආටන් යන නාමයෙන් (ඇතැම්විටි කෙටි ගෞරව නාමයක් සහිතව) ඊළඟ සමරාජ්‍යාධිකාරී බවට පත් වේ. අනතුරුව ඇය අක්නාටන්ගෙන් පසු සිහසුනට පත් වේ. මෑතක් වනතුරුම (පහළ බලන්න) මෙම තර්කයට විපක්ෂව වර්ෂය 13හි වාර්තාවෙන් පසු ඇය දක්නට නොලැබීම හේතුවෙන් නෙෆර්ටිටි මියගිය බවට වූ කාරණය ඉදිරිපත් විය.

අනෙක් අතින් විරුද නාමයන් සහ ශිලා ස්තම්භ පාදක කරගනිමින් ජේම්ස් ඇලන් සිතන්නේ අක්නාටන්ගේ අනුප්‍රාප්තික සමරාජ්‍යාධිකාරිවරයා නෙෆර්නෙෆරුආටන් බවයි. ඔහු අනුමාන කරන්නේ මේ වනවිට නෙෆර්ටිටි මියගොස් සිටි බවත්, ඇගේ දියණිය වූ නෙෆර්නෙෆරුආටන්-ටැෂෙරිට් (කුඩා හෙවත් "කනිෂ්ඨ" අරුතැති) රජු බවට පත් වූ බවත් ය. මේ සඳහා ඇගේ නාමයේ සමානත්වය ඔහු පාදක කරගනියි. ඇගේ 2-3වන රාජ්‍ය වර්ෂයෙන් පසු ස්මෙන්ඛ්කරේ සිහසුනට පත් වේ. ඔහු අනුමාන කරන්නේ මේ 'දෙදෙනාම' අක්නාටන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයන් වන්නට ඇති බවයි: නෙෆර්නෙෆරුආටන් යනු අක්නාටන්ගේ "තේරූ" අනුප්‍රාප්තිකයා විය. සතුරු රජකු වූ ස්මේනඛ්කරේ එම පුද්ගල නාමයම යොදාගන්නා ලද්දේ අක්නාටන්ගේ අනුමත කළ නොහැකි තේරීම අවලංගු කිරීමට විය හැක.

තවත් සමහරුන් පවසන්නේ නෙෆර්නෙෆරුආටන් යනු මෙරිටාටන් බවයි. ඇය අරාජික සමයක අක්නාටන්ගෙන් පසු සිහසුනට පත්වන්නට ඇත. මාක් ගැබෝල්ඩි දීර්ඝ කාලයක සිට විශ්වාස කරන්නේ ඇය ස්මෙන්ඛ්කරේගේ මරණින් පසු නෙෆර්නෙෆරුආටන් යන නාමයෙන් රාජ්‍යය පාලනය කරන්නට ඇති බවයි. නමුත් මේ මතයට විරුද්ධව ඇති ප්‍රබලතම සාක්ෂිය නම් ටුටන්ඛාමුන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ මංජුසාවක අක්නාටන්, නෙෆර්නෙෆරුආටන් සහ මෙරිටාටන් යනු තිදෙනකු ලෙස සඳහන්ව තිබීමයි.

සියලුම සාක්ෂිවලට අනුකූල වන්නේ මේ අතුරින් අනුප්‍රාප්තික මත කිහිපයක් පමණි. ඒ අතුරිනුත් එකම සිහසුන් නාමය භාවිතය පිළිබඳ කාලානුක්‍රමික පැහැදිළි කිරීම් විරළ ය. උදාහරණයක් ලෙස ඩොඩ්සන්, ස්මෙන්ඛ්කරේගේ කෙටි හවුල් පාලන සමය අක්නාටන්ගේ 13/14 වර්ෂයට යෝජනා කරයි. නමුත් ස්මෙන්ඛ්කරේ ශාලාව ඉදිවූයේ යැයි සැලකෙන්නේ 15වන වර්ෂයේ ය. මෙම ශාලාව දැවැන්ත එකක් නිසා එය නිසැකවම අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේගේ සුවිශේෂී අවස්ථාවක් සඳහා ඉදිවූවක් වන්නට ඇත.

ස්මෙන්ඛ්කරේහට ඇලන් ලබා දී ඇති ස්ථානය එතරම් සුබදායී නැත. ඔහු විශ්වාස කරන්නේ වර්ෂය 13න් පසු අමර්ණ සොහොන්ගැබ්වල වැඩ නවතා දැමූ බවයි. මේ නිසා IIවන මෙරිරේගේ සොහොන්ගැබේ ඇති ස්මෙන්ඛ්කරේ රජු ලෙස කළ නිරූපණය වර්ෂය 13ට අයත් ය. ඔහුගෙන් පසු නෙෆර්නෙෆරුආටන් සිහසුනට පත් වූ බව පෙනීයන්නේ තනි වයින් සටහන අනුව ය.

ගැබෝල්ඩිගේ මෙරිටාටන් කල්පිතය අනුව, පැනනැගෙන ප්‍රධාන ගැටලුව නම් විවිධ පෞද්ගලික ශිලාවන්හි අක්නාටන් සමග සමරාජ්‍යාධිකාරිණියක නිරූපණය කර තිබීමයි. නුම්ත මේ පැවසෙන තැනැත්තිය රාජ්‍ය කරන විට අක්නාටන් ජීවතුන් අතර නොසිටිය යුතු ය. ඔහු පවසන්නේ මේවා පෞද්ගලික වන්දනා ශිලා පුවරු බැවින් ඒවායින් නිරූපණය වන්නේ අතීතාවර්ජනයන් පමණක් බවයි. නමුත් ඇලන් පවසන්නේ මේවායේ ඇති එදිනෙදා අන්‍යෝන්‍ය ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් එමගින් නිරූපණය වන්නේ ජීවත් වන පුද්ගලයන් දෙදෙනකු බවයි.

අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේගේ දේවස්ථානය
අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ යන රජවරුන් දෙදෙනාම පිළිබඳ මතයන් පලවීමට හේතු වූ එක් පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂියක් මෙසේ දැක්විය හැක. තීබානු සොහොන්ගැබ 139 (TT139) තුළින් හමු වූ රූපාක්ෂර ලේඛනයක් මෙසේ ඇරඹෙයි:

මෙම ශිලාලේඛනය බොහෝවිට අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ නෙෆර්නෙෆරුආටන් රජ සමයට අයත් බව නිශ්චය කළ හැක්කේ එය පාලක රජුට ඍජු සම්බන්ධයක් දක්වා ඇති බැවිනි. ඇගේ තෙවන රාජ්‍ය වර්ෂයේ ඇය අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේගේ මතකාගාර දෙවොලේ අමුන් දෙවයන් වෙනුවෙන් පූජාවක් කළ බව සඳහන් වේ. ඇගේ තෙවන රාජ්‍ය වර්ෂය වන විට අක්නාටන්ගේ මරණය සිදු වී වර්ෂ 3–5ක් පමණ ගත වී ඇති බව පැහැදිළි ය. මේ වන විට අමුන් වන්දනාවට පනවා තිබූ තහනම ඉවත් කෙරුණු අතර, අමර්ණ වෙත යළි අමුන් වන්දනාව පිවිසෙමින් පැවතිණි.

නමුත් මෙය කාගේ දෙවොලන් ද යන්න මතභේදාත්මක ය. එය අන්ඛ්ඛෙපෙරුරේ ස්මෙන්ඛ්කරේගේ ද නැතහොත් නෙෆර්නෙෆරුආටන්ගේ ද? "ඇලන් නීතිය" අනුව මෙම නාමය විරුදයන් කිසිවක් නොදරන බැවින් මෙය ස්මෙන්ඛ්කරේගේ දෙවොලක් බව වටහාගත හැක. මේ නිගමනයට එළඹෙන ඩොඩ්සන් පවසන්නේ "අක්නාටන්ගේ පළමු සමරාජ්‍යාධිකාරීවරයා [ස්මෙන්ඛ්කරේ] අමුන් වන්දනාව සමග සබැඳීමක්" බවයි. මෙය සත්‍යයක් වේ නම් ස්මෙන්ඛ්කරේ නෙෆර්නෙෆර්නෙෆරුආටන්ට පෙර රාජ්‍යත්වයට පත් වූ බව පෙනේ. ඒ නිසායි, ඇගේ තෙවන රාජ්‍ය වර්ෂය වනවිටත් ඔහුගේ සිහසුන් නාමය සහිතව දෙවොල ඉදිව තිබූයේ.

අනෙක් අතින්, ඇලන් මෙම දෙවොල "ඇතැම්විට ඇගේ මතකාගාර දෙවොල" (අවධාරණය කොට ඇත) යැයි පවසා ඇත්තේ ඔහු විසින්ම ඉදිරිපත් කළ ඔහු‍ගේ ස්වාධීන "පාලනය" පිළිබඳ තර්කය අමතක කොට ය. මෙය ඇගේ විරුද නාමයන් නොයෙදූ අනන්‍ය අවස්ථාවක් වන්නට ද ඇත. වරද ප්‍රතිශෝධනය කරමින්, අමෙන් දේවස්ථානයක අක්නාටන්ට සම්බන්ධයක් යෙදීම එතරම් උචිත නොවන යෙදුමක් බව පෙනේ. මෙයට සරලම පැහැදිළි කිරීම නම් අමුන් දෙවොලක් හෝ තම නාමයෙන් මතකාගාර දේවස්ථානයක් ඉදි කිරීම අමුන් වන්දනාව නගා සිටුවීමට කළ හැකි හොඳම කර්තව්‍යයක් ලෙස සලකා ඇති බවයි. මෙය ඇගේ දෙවොල වූයේ නම් කාලානුක්‍රම අනුපිළිවෙල වටහා ගැනීමට ඉන් අනුබලයක් නොලැබේ. නමුත් එමගින් අක්නාටන්ගේ රාජය සමයෙන් පසු ස්මෙන්ඛ්කරේගේ අසහාය රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ මතය ඉවත් කෙරෙයි.

16වන වර්ෂයට අයත් පුවරු ලිපිය තුළ නෙෆර්ටිටි

2012 දෙසැම්බර් මස, ල්‍යුවන් පුරාවිද්‍යා සභාව නිවේදනය කළේ අමර්ණහි ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘතියක් පිළිබඳ සඳහන් ශිලාලේඛනයක් හුනුගල් වැඩපලකින් සොයාගෙන ඇති බවයි. මෙම පුවරුව දැඩිව හානියට පත්ව තිබුණත් ආචාර්ය උපාධි ශිෂ්‍යාවක වූ ඇතීනා වැන් ඩර් පෙරී විසින් මෙය අක්නාටන්ගේ දහසයවන රාජ්‍ය වර්ෂයට අයත් බවත්, ඒ වන විටත් නෙෆර්ටිටි අගබිසව ලෙස සිටි බව එහි සඳහන් වන බව අනාවරණය කරගත්තා ය. මෙම ශිලාලේඛනය නිල වශයෙන් මුද්‍රණය හෝ අධ්‍යයනය කොට නොමැති අතර, මේ පිළිබඳ තොරතුරු අනාවරණය කෙරුණේ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක දී ය.

මේ වන විට, මෙම ශිලාලේඛනයේ සත්‍යභාවය සනාථ කරගෙන ඇති අතර, අක්නාටන්ගේ 16වන වර්ෂයේත් නෙෆර්ටිටි ජීවත්ව සිට ඇති බව ඉන් පැහැදිළිව වටහාගත හැක. නමුත් ඇය ඒ වන විට සිය සැමියාගේ අගබිසව යන ධුරය පමණක් ඉසිලූ බව පෙනෙන්නට තිබේ. අවම වශයෙන් මෙමගින් අක්නාටන්ගේ 13/14 වර්ෂයේ පමණ ඇය මියගිය බවට වූ මතය මින් බිඳ වැටේ. වර්ෂය 17 අක්නාටන්ගේ අවසන් වර්ෂයයි. සමරාජ්‍යාධිකාරී ශිලාවේ (UC 410) වෙනස්කම් අනුව පෙනෙන්නේ, එයට රාජ්‍යාධිකාරිණියගේ පදවිය පිළිබඳ සටහන ඇතුළත් කළ කාලයේ නෙෆර්ටිටි අක්නාටන් වෙනුවට වැඩබලා ඇති බවයි.

මෙම නව සාක්ෂියත් සමග ඊජිප්තුවේදීන් ගන්නා ඊළඟ පියවර දෙස බලා සිටිය යුතුව ඇත. මෙහි රජු සහ රැජින ලෙස සඳහන්ව තිබුණ ද, සමරාජ්‍යාධිකාරී පදවියක් පිළිබඳ සඳහන්ව නොමැති හෙයින්, හවුල් පාලන සමයක් පිළිබඳ අදහස් ඉදිරිපත් වුවද, එම සමය වසරක් හෝ ඊට අඩු කාලයකට සීමා කිරීමට සිදු වේ.

දඛමුන්සු හිටයිට් සබඳතාව
බලන්න: දඛමුන්සු ලිපිය

සුපිලුලියුමාගේ ක්‍රියා නැමැති කෘතිය සුපිලුලියුමාගේ පුත් IIවන මුර්සිලි විසින් ලියන ලද්දකි. මෙම කෘතිය ඇතැම් අවස්ථාවල ඊජිප්තුවේ අනුප්‍රාප්ති අනුපිළිවෙල ගළපා ගැනීමට භාවිතා කරනු ලැබේ. මෙම කථාපුවත සම්බන්ධයෙන් නොයෙකුත් අනුප්‍රාප්ති වාදයන් ඉදිරිපත් වී ඇත.

මෙම කථාවෙන් කියැවෙන්නේ දඛමුන්සු නැමැති ඊජිප්තු රැජිනක විසින් සුපිලුලියුමාට ලිපියක් යැවූ පුවතකි. ඇය ඔහුට දන්වා එවූයේ සිය සැමියා වූ රජු, නිභුරුරියා මියගොස් ඇති බවයි. මේ නිසා ඇය, ඔහුගෙන් ඔහුගේ පුත්‍රයකු තමන්ට විවාහ කරගැනීම පිණිස එවන මෙන් ඉල්ලා සිටියි. ඇය පවසන්නේ 'ඇයට පුතුන් නැති නිසාත් සහ ඔහුට පුතුන් රැසක් සිටි නිසාත්' ඇය සමග විවාහ වීමෙන් ඔහුගේ පුත්‍රයා 'ඊජිප්තුවේ රජු බවට පත්වන' බවයි. මේ පිළිබඳ විමසිලිමත් වන හිටයිට් රජු සිහසුනට පුරුෂ උරුමකරුවකු නොමැති දැයි සහතික කරගැනීමට දූතයන් පිටත් කර හරියි. නැවත වරක් සුපිලුලියුමා වෙත ලිපියක් එවන රැජින තමන් මුසා පවසන්නේ යැයි සැක කිරීම පිළිබඳ දෝෂාරෝපණය කරන අතර, ඇය පවසන්නේ තමන් "සේවකයකු" හා විවාහ වීම පිළිකුල් කරන බවයි. සුපිලුලියුමා සිය එක් පුත්‍රයකු වන සනන්සා ඊජිප්තුව වෙත පිටත් කරහරියි. නමුත් පිටත් වී මඳ කලෙකින් ඔහු මිය යයි. ඇගේ සැලසුම විනාශ කිරීමේ අරමුණින් යම් පිරිසක් ඔහුව ඊජිප්තු දේශසීමාවේ දී මරාදැමූ බවට උපකල්පන ඉදිරිපත් වී ඇත. නමුත් ඔහු මියගිය දිනය, ස්ථානය හෝ ඔහු ඝාතනය වූයේ ද යන්න පිළිබඳ පවා කිසිදු සාධකයක් හමු නොවේ. ඇතැම්විට ඔහු ගමනේදී සිදු වූ මාරක අනතුරක් හෝ රෝගයක් හේතුවෙන් මරණයට පත්වන්නට ඇත.

සම්ප්‍රදායිකව මෙම දඛමුන්සු (රජුගේ බිරිය යන අරුතැති තා හෙමෙට් නෙසු යන්නෙහි හිටයිට් පරිවර්තනයක් විය හැක) යනු අන්ඛෙසෙනමුන් යැයි පිළිගැනේ. එයට හේතුව ඇයට පුත්‍රයන් නොමැති වීමත්, පසුව ඇයට "සේවක" ආයි සමග විවාහ වන්නට සිදුවීමත් ය. එසේ වී නම් මියගිය රජු නිභුරු‍රියා යන්න ටුටන්ඛාමුන්ගේ සිහසුන් නාමය වූ නෙබ්ඛෙපෙරුරේ යන්න අදහස් කළා විය හැක. ඇතැමුන් පවසන්නේ නිභුරුරියා යන්න නෙෆර්ඛෙපෙරුරේ (අක්නාටන්) යන්නෙන් බිඳීආවක් බවයි. නිශ්චිතවම 18වන රාජවංශ යුගයේ X-ඛෙපෙර්-උ-රේ වැනි ප්‍රභේදන පැවතීම හේතුවෙන් මෙය සිදුවිය හැක්කකි. මේ යුගයේ පිරිමි රජුන් අතුරින්, ස්මෙන්ඛ්කරේ සිය සිහසුන් නාමයෙන් රාජ්‍ය පාලනය කරන්නට ඇති අතර, ඔහුගේ නාමය අනහුරියා වැනි වදනකට පරිවර්තනය වන්නට ඇත.

දඛමුන්සු කතාපුවත පිළිබඳ ජැරඩ් මිලර් පවසන්නේ "'සේවකයා' යන යෙදුම සැබැවින්ම එහි අරුතට වඩා අපහාසාත්මක යෙදුමක් ලෙස භාවිතා වී ඇති බවයි. මෙය ඇයව විවාහ කරගන්නට අදහස් කළ සැබෑ පුද්ගලයා (හෝ පුද්ගලයන්ට) යොදන්නට ඇත." මෙම 'සේවකයා' යන යෙදුම මගින් ආයි අදහස් නොවේ නම්, මෙම රැජිනියට උචිත පුද්ගලයන් ලෙස මෙරිටාටන් සහ නෙෆර්ටිටිගේ නම් ද යෝජනා වේ.. සිය සැලසුම සාර්ථක කරගන්නට මේ "සේවකයා" සමග විවාහය කල්දැමීම‍ට තරම් රැජිනට විශාල බලයක් පැවතිය යුතු ය. නැතහොත් බලවත් ආධාරකරුවන්ගේ අනුබලය ඇයට හිමිව තිබිය යුතු ය. බැබිලෝනියානුවකුට වඩා හිටයිට් කුමරකුට රැජින ප්‍රිය කිරීමට හිටයිට් රජුන් යටතේ ප්‍රමුඛව පැවති සූර්ය දේව වන්දනාව ද හේතු වන්නට ඇති බව මිලර් පවසයි.

නෙෆර්ටිටි

රීවස් දකින්නේ දඛමුන්සු යනු නෙෆර්ටිටි බවයි. සිය සැමියා සමග වර්ෂ 17ක් රාජ්‍ය පානය කිරීමෙන් පසු, ඇයට ප්‍රමාණවත් බලයක් සහ ආධාරකරුවන් පිරිසක් සිටින්නට ඇත. ඇය ඇතැම්විට නෙෆර්නෙෆරුආටන් ලෙස රාජ්‍ය පාලනය කළා වුවද, ඇය ලිපිය ලියන්නේ රැජිනක ලෙසයි. එයට හේතුව ඇය සිය රූකඩ පාලකයා ආරක්ෂා කරගැනීමට හෝ ඇතැම්විට අක්නාටන් සමග ගෙනගිය ආකාරයේ හවුල් පාලනයක් ගෙන ගිය හෙයින් විය හැකියි.

එසේ වූයේ නම් නෙෆර්ටිටිට තිබූ බලවත්ම අභියෝගය සුපිලුලියුමාගේ දූතයන්ගෙන් සිය පෙළපතේ විසූ පුරුෂ උරුමකරුවා වසන් කර තබා ගැනීමයි. ටුටන්ඛාමුන් සහ ස්මෙන්ඛ්කරේ පිළිබඳ සිපිලුලියුමා දැන සිටියා නම්, ඔහු මේ කුමන්ත්‍රණය උදෙසා සිය පුත්‍රයාගේ දිවිය අනතුරේ හෙළීමට තරම් අනුකම්පා විරහිත පුද්ගලයකු වන්නට ඇතැයි පැවසේ. අනෙක් අතට, සුපිලුලියුමා හිරු දෙවියන් කෙරෙහි දැක්වූ භක්තිය වැනි හිටයිට්වරුන්ගේ සුළු තොරතුරු පිළිබඳ පවා නෙෆර්ටිටි දැඩි අවධානයක් යොමු කළ බව මෙම කල්පිතයෙන් යෝජනා වේ.

මෙරිටාටන්

ටුටන්ඛාමුන්ගේ සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ මංජුසාවේ සටහන සලකා අක්නාටන්ගේ අවසන් රාජ්‍ය සමයේ මෙරිටාටන් නෙෆර්ටිටි රැජින ඉසිලූ මහා රාජකීය භාර්යා තනතුරුට පත්වූ බව යෝජනා වී ඇත. මාක් ගැබෝල්ඩි සිය ලිපි ගණනාවකම යෝජනා කරන්නේ මෙරිටාටන් යනු දඛමුන්සු බවත්, මියගිය රජු අක්නාටන් බවත් ය. ඔහු කල්පනා කරන්නේ සනන්සා සිය ගමන සාර්ථකව අවසන් කළ බවත්, ඔහු මියගියේ ස්මෙන්ඛ්කරේ ලෙස සිහසුනට පත්වීමෙන් පසු බවත් ය. ස්මෙන්ඛ්කරේ/සනන්සාගේ මරණින් පසු මෙරිටාටන් නෙෆර්නෙෆරුආටන් ලෙස සිහසුනට පත් වන්නට ඇත.

මෙරිටාටන් මේ සඳහා නොගැළපෙන බව පැවසෙන්නේ අක්නාටන්ගේ මරණය සිදුවන කාලයේ ඇගේ වයස අවුරුදු 20ක් පමණ වූ හෙයිනි. නමුත් ඒ හා සැසඳීමේ දී, අන්ඛෙසෙනමුන් 25වන වියේ පමණ පසු වූ අතර, ඇය අගබිසව ලෙස අවුරුදු 10ක් පමණ සේවය කරන්නට ඇත. යොවුන් මෙරිටාටන් සුපිලුලියුමාව මුලා කිරීමට තරම් සූක්ෂ්ම වූ බව විශ්වාස කළ නොහැකි ය. එසේම ඇය 'සේවකයකු' හා විවාහ වීමට යෝජිතව සිටිය දී, ටුටන්ඛාටන් යන උරුමකරුගේ පැවැත්ම සැඟවීම කළ නොහැක්කක් බව පෙනේ.

අන්ඛෙසෙනමුන්

අන්ඛෙසෙනමුන් මෙම රැජින සඳහා යෝග්‍ය බවට ආධාර ලෙස ටුටන්ඛාමුන් පිළිබඳ සාධක ද ඉදිරිපත් කළ හැක. හිටයිට් මූලාශ්‍ර අනුව පෙනෙන්නේ ඔහු මියගොස් ඇත්තේ වර්ෂා සමයේ බවයි. මෙම හිටයිට් මූලාශ්‍ර ඇතැම්විට අසත්‍ය විය හැක. නමුත් ඔහුගේ සොහොන්ගැබේ ඇති කැටයම් ද හිටයිට් මූලාශ්‍රවල කරුණු සනාථ කරයි. එහෙත් කෝන්ෆ්ලවර් ළය පළඳනාව මගින් පෙනීයන්නේ අප්‍රේල් හෝ මැයි වනතෙක්ම ඔහුව භූමදාන නොකෙරුණු බවයි. එය එසේ වී නම්, ලිපි ලිවීම සහ සංචාරය සඳහා කාලයක් තිබෙන්නට ඇත. අන්ඛෙසෙනමුන්හට ආයි හෝ හොරෙම්හෙබ් හෝ ඒ දෙදෙනාගේම සහාය හිමි වූයේ නම් ඇයගේ කාර්යය පහසු වන්නට ඇත. නමුත් මෙහි භූමදානය ප්‍රමාද වීමට හේතුව ලෙස සරලව, ඔහුගේ අනපේක්ෂිත මරණය සහ සොහොන්ගැබ අසම්පූර්ණ වීම දැක්විය හැක.

දඛමුන්සු/සනන්සා සම්බන්ධය පිළිබඳ තොරතුරු හමුවන්නේ හිටයිට් මූලාශ්‍රවලින් පමණි. එසේම ඒවා ලියැවී ඇත්තේ එම සිදුවීමෙන් වසර ගණනාවකට පසුවයි. නමුත් ඇතැම්විට මෙහි රචක මුර්සුලි ඉතිහාසගත තොරතුරු මඳක් වෙනස් කරමින්, මෙම පවාදයේ සම්පූර්ණ වගකීම ඊජිප්තුවරුන් වෙත පවරන්නට උත්සාහ ගත්තා විය හැක. මේ හේතුවෙන් මෙම තොරතුරු විශ්වාසනීය නොවිය හැක.

රාජ්‍ය සමය
ස්මෙන්ඛ්කරේගේ රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ සඳහන් එකම වාර්තාව (වර්ෂය 1) හිමිවන්නේ "ස්මෙන්ඛ්කරේගේ ගෘහයේ" වයින් සටහනෙනි. මෙම දිනය ස්මෙන්ඛ්කරේගේ හෝ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයාගේ විය හැක. නමුත් ඔහු වසරකට වඩා වැඩි කාලයක් රාජ්‍ය පාලනය කළේ ද යන්න සැක සහිත ය. ඉහත සඳහන් කළ පරිදි, ඩොඩ්සන් දකින්නේ අක්නාටන්ගේ 13වන වර්ෂ‍ය ආරම්භයේ ස්මෙන්ඛ්කරේ සමරාජ්‍යාධිකාරී ධුරය ඉසිලූ බවත්, ස්වාධීන පාලන සමයක් නොතිබූ බවත් ය. නමුත් ඇලන්ගේ අදහස වන්නේ ස්මෙන්ඛ්කරේ යනු නෙෆර්නෙෆරුආටන්ගේ අනප්‍රාප්තිකයා බවයි.

ස්මෙන්ඛ්කරේහට වර්ෂ 2හෝ 3ක රාජ්‍ය සමයයක් පැවතිය හැකි යැයි විශ්වාස කරන විද්වත්හු ද වෙති. අමඒණ නගරයෙන් හමු වූ වයින් සටහන් කිහිපයක රාජ්‍ය වර්ෂ 2සහ 3 සඳහන්ව ඇති මුත්, රජුගේ නාමය දක්නට නොලැබේ. ඉතා සුළු ඊජිප්තුවේදීන් පිරිසක් මේවා ස්මෙන්ඛ්කරේට අයත් යැයි සැක කරති. කෙසේනමුත්, මේවා තවමත් විවාදයට විවෘතව පවතින අතර, එය ස්ථිර නැත.

ස්මෙන්ඛ්කරේගේ ස්වාධීන පාලන සමයක් සඳහා පැහැදිළි සාක්ෂි මෙතෙක් හමුව නැත.

මරණය සහ භූමදානය

1907දී, තියඩෝර් එම්. ඩේවිස් වෙනුවෙන් රජුන්ගේ නිම්නයේ කැනීම් කරමින් සිටිය දී, එඩ්වඩ් ආර්. අයිර්ටන් විසින් නව සොහොන්ගැබක් අනාවරණය කරගන්නා ලදී. මේ තුළින් හමු වූ අවමංගල භාණ්ඩ විවිධ පුද්ගලයන්ට අයත් ඒවා විය. මේ අතර විශේෂයෙන්ම ටියේ රැජින වෙනුවෙන් අක්නාටන් විසින් ඉදිකළ පූජාසනයක් සහ මමියක් ද විය. මේ හේතුවෙන් ඩේවිස් මෙය ටියේ රැජිනගේ සොහොන්ගැබ යැයි ප්‍රකාශ කළ අතර, එයට වඩාත් යෝජනා වූයේ KV55 සොහොන්ගැබයි. මෙම සොහොන්ගැබ ඇතැම් අවස්ථාවල මෙය තිප්පළක් ලෙස හඳුන්වන්නට වූයේ මෙහි විවිධ පුද්ගලයන්ට අයත් භාණ්ඩ අන්තර්ගත වූ නිසාවෙනි. උදාහරණයක් ලෙස මෙහි පූජාසනය ටියේ වෙනුවෙනි. එසේම අක්නාටන්ගේ නාමය සහිත 'මායා ගඩොලු' මෙන්ම, කියා නැමැත්තියට අයත් යැයි සැලකිය හැකි ඇලබැස්ටර් කැනපික් බුජම් ද විය.

මෙහි වූ මමිය සුවිශේෂී වැදගත්කමකින් යුක්ත විය. මෙහි මිනීපෙට්ටිය විනාශ කොට තිබූ අතර, එහි අයිතිකරුගේ නාමය ඉවත් කර තිබිණි. නමුත් එම මිනී පෙට්ටිය 18වන රාජවංශයේ රිෂි සම්ප්‍රදායයෙන් නිමවා තිබිණි. සාමාන්‍යයෙන් පිළිගැනෙන මතය නම් මෙම මිනීපෙට්ටිය මුලින් නිර්මාණය වූයේ කාන්තාවක සඳහා බවයි. බොහෝවිට එය අක්නාටන්ගේ බිරියක වූ කියා සඳහා වන්නට ඇත. පසුව එය පුරුෂයකු සඳහා භාවිතයට ගැනීමට වෙනස් කොට තිබේ. පසුගිය සියවස පුරාවට මෙම මමියේ හිමිකරුවා ලෙස යෝජනා වී ඇත්තේ ප්‍රධානව අක්නාටන් හෝ ස්මෙන්ඛ්කරේගේ නම් ය.

අක්නාටන් පිළිබඳ තර්කය බොහෝ සෙයින් ගොඩනැගී ඇත්තේ 'මායා ගඩොලු' සහ මිනීපෙට්ටියේ ඇතැම් පාඨයන් වෙනස් කර තිබීම හේතුවෙනි. ස්මෙන්ඛ්කරේගේ නාමය යෝජනා වී ඇත්තේ ප්‍රධාන වශයෙන් මමියේ අනුමාන වයස (පහළ බලන්න) වන 18–26 අගය වසර 17ක් රාජ්‍ය පාලනය කළ සහ සිය පළමු රාජ්‍ය වර්ෂයේ දරුවකුට උපත දුන් අක්නාටන්ට නොගැළපෙන හෙයිනි. මෙම මමිය ස්මෙන්ඛ්කරේගේ යැයි හඳුනාගැනීමට සොහොන්ගැබෙන් කිසිදු ධනාත්මක සාක්ෂියක් නොලැබෙන අතර, ඔහුගේ නාමයවත් එහිදී හමු වී නොමැත. මෙම සොහොන්ගැබ නිශ්චිතවම වෙනත් රජකුට නොගැළපෙන අතර, අක්නාටන්ට ද ගැළපේ යැයි සිතිය හැක්කේ මඳ වශයෙනි.

මමිය පිළිබඳ මුල්කාලීන අධ්‍යයන

වසර ගණනාවක් පුරා මෙම ඇටසැකිල්ලක් බවට පත්ව තිබූ මමිය පිළිබඳ පර්යේෂණ සිදු කරන ලදී. මේ අතර ස්මිත් (1912), ඩෙරී (1931), හැරිසන් (1966), ස්ට්‍රෝහැල් (1998/2010) සහ ෆයිලර් (2001) යන විද්වතුන් වේ. වෙන්ට් විසින් 1995 දී 18න රාජවංශයේ බොහෝ පාරාවෝවරුන්ගේ මමී ගණනාවක කපලවක්ත්‍ර විශ්ලේෂණයක් (එසේම පසුගිය X-කිරණ සටහන් ද අධ්‍යයනය කරමින්) සිදුකළේ ඒවායේ බන්ධුතා හඳුනාගෙන සැබෑ අනන්‍යතාව හඳුනා ගැනීමටයි. KV55 මමියේ ශේෂයන් සහ ටුටන්ඛාමුන්ගේ මමියේ මස්තු විද්‍යාත්මක අධ්‍යයන නේචර් (1974) සඟරාව ඔස්සේ ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි. මෙම KV55 මමිය 1988දී හැරිස් විසින් ද අධ්‍යයනය කළ නමුත් ප්‍රකාශයට පත්කෙරු‍ණේ එහි ප්‍රතිඵලවල සාරාංශයක් පමණි. වඩාත් මෑතකදී එනම් 2010දී හවාස්, ගැඩ් ඇතුළු පිරිස විසින් මෙම මමිය අධ්‍යයනය කරන ලදී.

2010ට පෙර අධ්‍යයනවලින් ෆයිලර්ගේ නිගමන ආදර්ශයට ගෙන තිබේ. ඒ අනුව යෝජනා වූයේ "...මෙම මිනිසා සම්බූර්ණයෙන් පරිණත වැඩිහිටියකු නොවේ. ඔහු මියයන විට 18 සහ 21 අතර වියේ පසුවන්නට ඇත." ඇය මෙසේ නිගමනය කරන ලදී:

මේවා එකල පැවති ක්‍රමවේද අනුව බොහෝ විට පසුගිය ප්‍රතිඵල සමග සැස‍ඳේ. (වර්ෂ 18–26) උදාහරණයක් ලෙස, ඩෙරී නිගමනය කළේ 23ක පමණ වයසක් වන අතර, ස්ට්‍රෝහැල් ලබා දී තිබුණේ 19 සිට 22 දක්වා වයස් සීමාවකි. වෙන්ට්ගේ අධ්‍යයනය මගින් ටුටන්ඛාමුන්ගේ මමිය, KV55 සහ IVවන තුත්මෝස්ගේ මමී අතර, සමීප කපාල සමානතා අනාවරණය කරගන්නා ලදී. මස්තු විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ මගින් පැහැදිළි වූයේ KV55 සහ ටුටන්ඛාමුන් එකම දුර්ලභ රුධිර ගණය දැරූවන් බවයි. මේ ප්‍රතිඵල සමග KV55 මමිය ටුටන්ඛාමුන්ගේ පියා හෝ සොහොයුරා ලෙස අනුමාන කෙරිණි. මොහු බොහෝ විට සොහොයුරා විය හැකි යැයි උපකල්පනය කෙරුණේ වයස අනුවයි.

2010 ජාන පරීක්ෂා
2010දී, ජාන පරීක්ෂා සහ CT පරිලෝකනයන් සිදුකෙරුණු අතර, ඒවායේ සමහර ප්‍රතිඵල JAMA සහ නැෂනල් ජියෝග්‍රැෆික් සඟරා ඔස්සේ ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි. එසේම විශේෂ රූපවාහිනී වැඩස‍ටහනක් ද විකාශය කෙරිණි. මෙම ජාන පරීක්ෂාවේ ප්‍රධාන ප්‍රතිඵලයක් වූයේ සංඛ්‍යානමය විශ්ලේෂණය අනුව අනාවරණය වූයේ KV55 මමිය ටුටන්ඛාමුන්ගේ පියා වීමට (99.99999981%ක සම්භාවිතාවක්) බොහෝදුරට ඉඩ ඇති බවයි; එසේම KV35 සොහොන් ගැබෙහි ලාබාල යුවතිය මමිය ඔහුගේ මව ලෙස (99.99999997%ක සම්භාවිතාවක්) සැලකිය හැකි බවයි." එසේම මෙම වාර්තාව මගින් KV55 සහ KV35 ලාබාල යුවතිය සහෝදරයා සහ සහෝදරිය බවත්, ඔවුන් IIIවන අමෙන්හොටෙප් රජු සහ ටියේ රැජිනගේ දරුවන් බවත් අනාවරණය කෙරිණි.

CT පරිලෝකන මගින් එම මියයන විට එම මමිය හිමි තැනැත්තාගේ වයස පෙර ඇස්තමේන්තුවලට වඩා බෙහෙවින් ඉහළ බව පෙනී ගියේ ය.

කශේරුවේ පරිහානි තත්ත්වයෙන් ඔබ්බට පැරණි මතයන් සනාථ කිරීමට සාධක හමු නොවිණි. මමියේ වයස සහ KV55 මමිය අක්නාටන්ගේ යැයි පිළිගැනීම පිළිබඳ පරිණත වෙමින් පැවති සිරුරක් පිළිබඳ අදහස නිසා වාදවිවාද ඇති විය. ෆයිලර් සහ ස්ට්‍රෝහැල් (පහළ) ඇට සැකිල්ලේ අඩු වයස නිර්ණයට බහුවිධ සාධක යොදාගෙන තිබුණත්, නව අනාවරණ මගින් එක් සාධකයක් පමණක් දක්වමින් එය වඩා වැඩි වයසකට අයත් බව ප්‍රකාශ කරයි. මේ බව සැක කරමින් JAMA සංස්කාරකවරුන්ට ඇරිසෝනා ප්‍රාන්ත විශ්වද්‍යාලීය ජෛවපුරාවිද්‍යාඥවරියක වූ බ්‍රෙන්ඩා ජේ. බේකර්ගෙන් ලිපියක් ලැබිණි. මෙහි අන්තර්ගතය පුරාවිද්‍යා පුවත් ජාලයේ වෙබ්අඩවිය විසින් ප්‍රකාශයට පත්කර ඇත. මෙහි ඇගේ අදහසක් පහත දැක් වේ:

1998දී චෙකොස්ලොවැකියානු මානවවිද්‍යාඥයකු වූ ඉයුජින් ස්ට්‍රෝහැල් විසින් KV55 මමිය පිළිබඳ පර්යේෂණයක් දියත් කරන ලදී. ඔහු සිය නිගමනයන් 2010දී ප්‍රකාශයට පත්කළ අතර, එමගින් මෙය අක්නාටන්ගේ නොවිය හැකි බවට ඔහු දැඩිව ප්‍රකාශ කරයි:

අනෙක් විමර්ශන මගින් මෙම ව්‍යාපෘතිය සිදුනොකළ අංග ක්‍රියාත්මක කොට තිබිණි. වෙන්ට් සඳහන් කොට තිබූයේ මමිය පරීක්ෂා කොට නොතිබුණත්, ටුට් සහ KV55 මමී විශාල වශයෙන් IVවන තුත්මෝස්ගේ මමියට කපාලවක්ත්‍ර ස්වරූපය අතින් සමානත්වයක් දක්වන බව ය. ඩිලන් බිකර්ස්ටැෆ් පවසන්නේ KV35 සොහොන්ගැබෙන් හමු වූ අද්භූත "බෝට්ටුවේ දරුවා"ගේ මමිය පරීක්ෂණයට භාජනය නොකිරීම "හිතුවක්කාරකමක්" බව ය. එයට හේතුව එම සොහොන්ගැබේම තිබී "වැඩිමහල් යුවතිය" සහ "ලාබාල යුවතිය" නැමැති මමී ද්විත්වය හමුවී තිබීමයි. KV35න් හමුවූ මෙම කාන්තා මමී ද්විත්වයම ටුටන්ඛාමුන්ට සම්බන්ධ බව අනාවරණය කරගෙන ඇති හෙයින්, එම දරුවාගේ මමිය අක්නාටන්ගේ වැඩිමහල් සොහොයුරු තුත්මෝස් කුමරුගේ හෝ ස්මෙන්ඛ්කරේගේ විය හැකි බව ඔහු පවසයි.

මේ අනුව KV55 මමිය බොහෝදුරට ටුටන්ඛාමුන්ගේ පියාට අයත් බව අනාවරණය කරගත්ත ද, එය අක්නාටන්ගේ යැයි පැවසීම මතභේදාත්මක බව පෙනේ.

භූමදානය
සම්ප්‍රදායික පුරාතන ඊජිප්තු භූමදානයක මෙන් ආභරණ, භාණ්ඩ ආදිය අල්ප බැවින් KV55 මමිය එතරම් ක්‍රමානුකූලව භූමදානය කොට නොමැති බව පෙනී යයි. KV55 මමිය නිසැකවම ටුට්ගේ සමීප ඥාතියකු බැවින්, ඔහුගේ පියා ද නොවූයේ නම්, මෙවන් දරිද්‍ර භූමදානයක් ලබාදීමට හේතුව කුමක් ද? බොහෝවිට විට මෙම මමිය සොහොන්ගැබෙන් ඉවත් කරන ලද්දක් විය හැකියි.

රාජකීය පවුල සොහොන්ගැබ් නිර්මාණය සඳහා තීබ්ස් පෙදෙසට වඩා අමර්ණ ප්‍රදේශය කෙරෙහි ප්‍රිය කළේ ය. මෙරිරේගේ සොහොන්ගැබේ සාක්ෂි මෙන් 13වන වර්ෂයෙන් පසු අමර්ණ සොහොන්ගැබ් ඉදිකිරීම නැවතුණු බව පෙනේ. එම කාලයෙන් පසුව, වැදගත් පුද්ගලයන් කිහිප දෙනකුගේ රූ කැටයම් අතර දක්නට නොලැබේ. ඒ අතර අක්නාටන්ගේ දියණියන් තිදෙනකු, ඔහුගේ මව සහ කියා ද වේ. අමර්ණ ලිපිය 35 තුළ, ඇලාෂියාවේ රජු සිය සුළු තඹ අස්වැන්න පිළිබඳ අක්නාටන්ගෙන් සමාව ඉල්ලන්නේ වසංගයක් හේතුවෙන් ඔහුගේ බොහෝ පතල්කරුවන් මියගිය බව පවසමිනි. මීට සමාන සිදුවීම්ක ඇතැම්විට අමර්ණහි ද සිදු වන්නට ඇත.

අමර්ණ සිට අගනුවර යළි තීබ්ස් වෙත රැගෙනයාමෙන් පසු, අක්නාටන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයාහට රාජකීය භූමදානයන් එහි සිදු කිරීමට සොහොන්ගැබ් ප්‍රමාණවත් නොවන්නට ඇත. ස්මෙන්ඛ්කරේ ද අයහපත් තත්ත්වයක පසුවන්නට ඇත. ඔහු අඩු වයසින්ම මියයාම නිසාත්, කෙටි රාජ්‍ය සමය නිසාත් ඔහුට රජකරුට සරිලන අවමංගල භාණ්ඩ නිමවා ගැනීමට නොහැකි වන්නට ඇත. අවසානයේ සොහොන්ගැබ තුළ මමිය සහ අනෙකුත් දෑ තැන්පත් කොට සරලව මුද්‍රා තැබූ බව පෙනේ.

මෙම සොහොන්ගැබ යළි විවෘත කෙරුණු අතර දෙවරක් මුද්‍රා තැබිණි. මෙම මුද්‍රා තැබීම් පසුකාලීන 18වන රාජවංශ යුගයට අයත් යැයි සැලකෙන අතර, බොහෝ විට යළි විවෘත කොට මුද්‍රාතැබීම ටුටන්ඛාමුන් යුගයේ සිදු වන්නට ඇත. නෂ්ටාවශේෂයන්හි ස්වරූපය, සක්ක ගල් පිරවුම සහ බිත්තියේ ඉතිරිව ඇති බදාමය අනුව පෙනීයන්නේ මෙය විනාශ කිරීම සහ ටියේගේ පූජාස්ථානය ඉවත් කිරීමට දැරූ උත්සාහය පසුකලෙක සිදු වූ බවයි.

මෙම සොහොන්ගැබ තවත් වරක් විවෘත කොට තිබේ. මෙය 19වන, 20වන හෝ 21වන රාජවංශ යුගයේ (නොයෙකුත් අදහස් ඇත) සිදුවන්නට ඇත. බෙල් යෝජනා කරන්නේ මේ විවෘත කිරීම මගින් රාජකීය මමී වෙනත් ස්ථානයක භූමදාන කොට ඇති බවයි. ටියේගේ මමිය KV35 සොහොන්ගැබ වෙත ගෙනයන්නට ඇත්තේ මේ අවස්ථාවේ වන්නට ඇත. අනතුරුව අක්නාටන්ගේ නාමය වනසා දැමූ බව පැවසේ. මෙම මමියට එතරම් හානියක් සිදුකොට නොමැති බව පෙනී යයි. දැවටුම් ඉවත් කොට නොමැති අතර, රාජකීය ආභරණ ඉවත් කොට තිබේ. නමුත් මමියේ හිසෙහි පිහිටි රන් ගිජුලිහිණි කරපටිය ඇතුළු රන් ආභරණ ගණනාවක් රැගෙන ගොස් නැත. බෙල් යෝජනා කරන්නේ ම් කාලය වනවිට අක්නාටන් පිළිබඳ මෘදු ආකල්පයක් ඇතිව තිබූ බවත්, ඒ නිසා "නාමය රහිත නමුත් පූජාවට ලක් වූ පාරාවෝවරයකු" ලෙස පවතින්නට ඇති බවයි. වෙනත් පුද්ගලයන් යෝජනා කරන්නේ අක්නාටන්ගේ භූමදානය වැනසීමෙන් පසු, ඇතැම්විට ඔහුගේ මමිය විනාශ කොට ස්මෙන්ඛ්කරේගේ මමිය අක්නාටන්ගේ මිනීපෙට්ටියේ තැන්පත් කරන්නට ඇති බවයි.

සාරාංශය
ඇතැම්විට අමර්ණ යුගයේ කිසිවකු ස්මෙන්ඛ්කරේ තරම් වාදවිෂයයට ලක් නොවන්නට ඇත. ඔහු නෙෆර්නෙෆරුආට්න නොව වෙනත් අයකු බව නිශ්චිතව පවසන්නට සාක්ෂි හමුවුවද, ඔහු හවුල් පාලනයක් හෝ ස්වාධීන පාලනයක් ගෙනගියේ ද යන්න පිළිබඳ සාධක හමු නොවේ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඊජිප්තුවේදීහු ඔහුව සිය උපකල්පන වාදයන් සඳහා ඉත්තකු ලෙස භාවිත කරති. ඇතැමුන් ඔහු සනන්සා (ගැබෝල්ඩි) හෝ වෙස්වලාගත් නෙෆර්ටිටි (රීවස්, සැම්සන්) යැයි හඳුන්වන්ට ඇත්සාහ ගෙන ඇත. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය සති ගණනක් හෝ අවුරුදු කිහිපයක් පැවතියා වන්නට පුළුවන. එසේම ඔහු ස්වාධීන පාලනයක් ගෙන නොගිය කෙටිකාලීන සමරාජ්‍යාධිකාරියකු (ඩොඩ්සන්) හෝ අක්නාටන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා (ඇලන්) ලෙස හඳුන්වන පුද්ගලයෝ ද වෙති.

මූලාශ්‍ර

ගැලරිය

ග්‍රන්ථාවලිය
 ඇල්ඩ්‍රඩ්, සිරිල්; Akhenaten, King of Egypt (තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්, 1988)
 ඇල්ඩ්‍රඩ්, සිරිල්; Akhenaten, Pharoah of Light (තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්, 1968)
 ඇලන්, ජේම්ස් පී.; Two Altered Inscriptions of the Late Amarna Period, ඊජිප්තුවේ ඇමරිකානු පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථානයේ ජර්නලය 25 (1988)

 ඇලන්, ජේම්ස් පී.; Nefertiti and Smenkh-ka-re. Göttinger Miszellen 141; (1994)
 ඩොඩ්සන්,ඒඩන්; Amarna Sunset: Nefertiti, Tutankhamun, Ay, Horemheb, and the Egyptian Counter-Reformation. ද ඇමරිකන් යුනිවර්සිටි ඉන් කයිරෝ ප්‍රෙස්. 2009, ISBN 978-977-416-304-3
 ඩොඩ්සන්, ඒ. සහ හිල්ටන්, ඩී.; The Complete Royal Families of Ancient Egypt: A Genealogical Sourcebook of the Pharaohs (තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්, 2004)
 ෆයිලර්, ජේ.; Anatomy of a Mummy, (2001) ආකියොලොජි; මාර්/අප්‍රේ 2002, වෙළු. 55 කලාපය 2
 ගයිල්ස්, ෆ්‍රෙඩ්රික් ජේ.; Ikhnaton Legend and History (1970, ඇසෝෂියේටඩ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 1972 එජ)
 ගයිල්ස්, ෆ්‍රෙඩ්රික් ජේ.; The Amarna Age: Egypt (ඊජිප්තුවේදය සඳහා ඕස්ට්‍රේලියානු මධ්‍යස්ථානය, 2001)
 හැබිච්ට්, මයිකල් ඊ.; Semenchkare – Phantom-König(in) von Achet-Aton (ඊපබ්ලි, බර්ලින් 2014). ISBN 978-3844281699
 ඕ'කොනර්, ඩී. සහ ක්ලයින්, ඊ. (සංස්); Amenhotep III: perspectives on his reign (1998) යුනිවර්සිටි ඔෆ් මිචිගන් ප්‍රෙස්
 ඩේර් අල්-බාර්ෂා ව්‍යාපෘතිය; පුවත් මුදාහැරීම, දෙසැ. 2012; මාර්ගස්ථ ඉංග්‍රීසි පුවත්
 ගැබෝල්ඩි, මාක්. D'Akhenaton à Tout-ânkhamon (1998) පැරිස්
 හවාස්, එසෙඩ්.; වයි. ගැඩ්. ඇතුළ පිරිස; Ancestry and Pathology in King Tutankhamun's Family (2010) ඇමරිකානු වෛද්‍ය සංවිධානයේ ජර්නලය 303/7.
 හෝර්නන්ග්, ඊ.; 1999, Akhenaten and the Religion of Light, කෝර්නල් විශ්වවිද්‍යාලය
 හෝර්නන්ග්, ඊ.; 2006: The New Kingdom, ඊ. හෝර්නන්ග්, ආර්. ක්‍රවුස් සහ ඩී. ඒ. වොබර්ටන් සංස්., Ancient Egyptian Chronology (HdO I/83), ලෙයිඩ්න් - බොස්ටන්.
 ක්‍රවුස්, රොල්ෆ්; Das Ende der Amarnazeit (අමර්ණ යුගවේ අවසානය); 1978, හිල්ඩ්ෂයිම්
 පෙට්‍රී, ඩබ්. එම්. ෆ්ලින්ඩර්ස්; Tell el Amarna (1894)
 පෙන්ඩ්ල්බරි ජේ.; සැම්සන්, ජේ. ඇතුළු පිරිස; City of Akhenaten, Part III (1951)
 මර්නේන්, ඩබ්.; Ancient Egyptian Coregencies, (1977)
 මර්නේන්, ඩබ්.; Texts from the Amarna Period, (1995)
 මිලර්, ජේ.; Amarna Age Chronology and the Identity of Nibhururiya ඕල්ටොරියන්ටල් තුළ. ෆෝෂ්. 34 (2007)
 රීවස්, සී. එන්.; Akhenaten, Egypt's false Prophet (තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්; 2001)
 රීවස් සී. එන්.; The Valley of the Kings (කේගන් පෝල්, 1990)
 රීවස්, සී. එව්.; The Complete Tutankhamun: The King – The Tomb – The Royal Treasure. ලන්ඩන්: තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්; 1990.
 තෙයිස්, ක්‍රිස්ටොෆර්; Der Brief der Königin Daḫamunzu an den hethitischen König Šuppiluliuma I. im Lichte von Reisegeschwindigkeiten und Zeitabläufen, in: තෝමස් ආතර් කැමරර් (Hrsg.): Identities and Societies in the Ancient East-Mediterranean Regions. Comparative Approaches. Henning Graf Reventlow Memorial Volume (= AAMO 1, AOAT 390/1). මුන්ස්ටර් 2011, S. 301–331
 වෙන්ට්, ඊ.; Who Was Who Among the Royal Mummies?; (1995), ඔරියන්ටල් ඉන්ස්ටිටියුට්, චිකාගෝ

අමර්ණ යුගය
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
ඊජිප්තුවේ ඓතිහාසික මකාදැමීම්
අක්නාටන්

ස්මෙන්ඛ්කරේ


Events from the year 1702 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XIV
English, Scottish and Irish Monarch: William III (until March 8), Anne (starting March 8)

Governors
Governor General of New France: Louis-Hector de Callière
Governor of Acadia: Claude-Sébastien de Villieu then Jacques-François de Monbeton de Brouillan
Colonial Governor of Louisiana: Sauvolle then Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville
Governor of Plaisance: Joseph de Monic

Events
 Having begun in Europe in 1701, the War of the Spanish Succession spreads to North America (Queen Anne's War) in Acadia and New England.
 1702-13: The short-lived Peace of Ryswick collapses with the outbreak of the War of the Spanish Succession, which  erupts in the colonies as Queen Anne's War. It ends with France losing North American territory to Britain.
 1702-13: Queen Anne's War—Maine Abenakis and Iroquois from Quebec (Caughnawaga) attack the English colonists on behalf of the French, but lose. The European nations negotiate their settlement at the Treaty of Utrecht (1713); Louis XIV cedes Hudson Bay, Acadia (Nova Scotia) and Newfoundland (but not Cape Breton Island or St. John's Island) to Great Britain.

Deaths
 September 20 - Charles Aubert de La Chesnaye, businessman (born 1632)

Historical documents
In several weeks of talks, Indigenous leaders and New York governor discuss alliance, trade, peace, war and French influence

"All the glory of it" - Cadillac describes rich region and progress of his promising new settlement, Detroit (Note: racial stereotypes)

New York official suggests missionary society send ministers to Five Nations because Jesuits have drawn so many to Montreal area

As England, France, and Spain go to war, this medical guide to amputation is timely

This guide to letter-writing offers timely example of letter from wounded man to his love, and her reply

See also
List of years in Canada

References

1700s in Canada
1702 in New France
Canada
02

1702 in Canada


'Prvu hrvatsku kuglačku ligu za žene za sezonu 2019./20.'
Kao posljedica pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj, u ožujku 2020. je došlo do prekida odigravanja kuglačkih natjecanja u Hrvatskoj.
Po smirivanju situacije s pandemijom, 19. svibnja 2020. Hrvatski kuglački savez je na sjednici donio odluku da se odigravanje "Prve" lige nastavi sredinom lipnja 2020.,  a skupine "Druge" lige su zaključene po trenutnom poretku, gdje bi prvoplasirane ekipe igrale za plasman u 1. ligu, te su izdate nove propozicije i kalendar natjecanja.

</small>

Prvak je treći put zaredom postala "Mlaka" iz Rijeke.

 Prva liga

 Izvori:
 aplikacija.kuglanje.hr, 1. HKL - žene
 aplikacija.kuglanje.hr, 18. kolo
 kuglacki-savez-os.hr, 1. HL žene 2019./20.
 kuglacki-savez-os.hr, 18. kolo

 Druga liga

 Kvalifikacije za ulazak u 1. HKL
Igraju pobjednici skupina "Druge HKL"''.
Igrano 20. lipnja 2020. u Otočcu i 21. lipnja 2020. u Zaprešiću.

 Izvori:
 zg-kuglanje.hr

Centar

 Izvori:
 kuglanje.hr, Konačni poredak završenih liga - 20. 05. 2020.
 aplikacija.kuglanje.hr, 2. HKL Centar - žene
 aplikacija.kuglanje.hr, 14. kolo
 kuglacki-savez-os.hr, 2. HL žene (Centar) 2019. – 2020.
 kuglacki-savez-os.hr, konačna ljestvica
 kuglacki-savez-os.hr, 14. kolo

Sjever

 Izvori:
 kuglanje.hr, Konačni poredak završenih liga - 20. 05. 2020.
 aplikacija.kuglanje.hr, 2. HKL Sjever - žene
 aplikacija.kuglanje.hr, 19. kolo

Zapad

 Izvori:
 kuglanje.hr, Konačni poredak završenih liga - 20. 05. 2020.
 aplikacija.kuglanje.hr, 2. HKL Zapad - žene
 aplikacija.kuglanje.hr, 14. kolo

Unutarnje poveznice
 Prva hrvatska kuglačka liga za žene

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr, Hrvatski kuglački savez
 kuglanje.hr, Hrvatske kuglačke lige - sezona 2019./2020.
 aplikacija.kuglanje.hr, Hrvatske kuglačke lige - sezona 2019./2020.
 kuglacki-savez-os.hr, Kuglački savez Osječko-baranjske županije

Izvori

2019-20

Hrvatska kuglačka liga za žene 2019./20.


Shaumián  es un selo del raión de Tuapsé del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado a orillas del río Yelizavetka, afluente del río Pshish, 30 km al nordeste de Tuapsé y 83 km al sur de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 603 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Shaumiánskoye, al que pertenecen asimismo Afanasievski Postik, Gorni, Krainiaya Shchel, Navaguinskoye, Ostrovskaya Shchel, Sadóvoye y Shubinka.

Historia

Fue fundada en 1864 con el nombre de stanitsa Yelizavetpolskaya por cosacos del Kubán en el emplazamiento de un aul cherqueso. El 4 de diciembre de 1869 pasó a ser un selo de nombre Yelizavetpolskoye. El 10 de marzo de 1925 se establece en la localidad el centro del raión nacional armenio. En 1936 es renombrado Shaumián en homenaje al revolucionario Stepán Shaumián. En 1953 Shaumián y parte del raión nacional pasaron a formar parte del raión de Tuapsé.

Lugares de interés

Iglesia Apostólica Armenia Surb Echmiadzin.

Transporte

La localidad cuenta con un apeadero en la línea Armavir-Tuapsé de la red del ferrocarril del Cáucaso Norte y está situada en la carretera Jadyzhensk-Tuapsé.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Шаумян (Краснодарский край).
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .
 en Panoramio
 en Panoramio
 en Panoramio

Localidades del raión de Tuapsé del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1864

Shaumián (Krasnodar)


L'éminence pariétale (ou bosse pariétale) est une éminence convexe et lisse sur la surface externe de l'os pariétal. Elle est située au dessus de la ligne temporale supérieure.

C'est l'emplacement des deux points initiaux de l'ossification intramembraneuse de l'os pariétal au cours du développement prénatal.

Notes et références

Liens externes

Crâne

Éminence pariétale


ද්‍රාව ඉංජිනේරු විද්‍යාව යනු තරල (ප්‍රධාන වශයෙන් ජලය ) ගලා යාම හා ගෙන යාම පිලිබඳ වූ සිවිල් ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ අනු විෂය ක්ෂේත්‍රයකි. මෙම ඉංජිනේරු විෂය ක්ෂේත්‍රය, පාලම්, අමුණු,සොරොව්ව ,ඇළ මාර්ග,වේල්ල,ආරෝහක ඉඳිකිරීම සහ සෞඛ්‍යාරක්ෂක සහ පරිසර ඉංජිනේරු විද්‍යාව සමඟ සමීප සබඳතාවක් පවතී.

යෙදීම්
ද්‍රාව ව්‍යුහයන්(hydraulic structures);අමුණු හා වේල්ල ඇතුළුව, ජලය බෙදාහැරීමේ ජාලයන්, ජලය එක් රැස්කිරීමේ ජාලයන්,කුණාටු වලදී ඇති වන ජලය පාලනය කිරීම, රොන් මඩ ප්‍රවාහනය සහ ප්‍රවාහන ඉංජිනේරු විද්‍යාවට හා භූතාක්ෂණික ඉංජිනේරු විද්‍යාවට(geotechnical engineering) සම්බන්ධ අනෙකුත් විවිධ කටයුතු නිර්මාණය, ද්‍රාව ඉංජිනේරුවන් හට බහුලව අතින් බහුලව කෙරෙන නිර්මාණයන් ය. තරල ගති විද්‍යාවේ නියමයන්ගෙන් විකාශනය වූ සමීකරණයන්, රථ ගමනාගමනය පිලිබඳ වූ ඉංජිනේරුවන්(traffic engineers) විසින් ඉතා සුලභව භාවිතා කරනු ලැබේ.
අදාල ශාඛාවන් අතර ජල විද්‍යාව, ද්‍රාව ආදර්ශ සෑදීම, ගං වතුර අනුරූපණය, ජල ආධාරක ගං වතුර(catchment flood) පාලනය කිරීමේ සැලැසුම්, වෙරළ මායිම් පාලනය කිරීමේ සැලැසුම්, මෝය පිලිබඳ උපාය මාර්ග(estuarine strategies), වෙරල බඩ සංරක්ෂණය සහ ගංවතුර අඩු කිරීම ආදිය වේ.

ඉතිහාසය
එකල විශේෂයෙන්ම මාතිකා(aqueducts) වල ඉදිකිරීම් හා නඩත්තු කිරීම් සඳහා උපයෝගී වූ ද්‍රව ඉංජිනේරු විද්‍යාව රෝමානු අධිරාජ්‍යය යටතේ ඉතා ඉහල දියුණුවක් ලබා තිබුණි. ඔවුන් දියළු රත්‍රන් නිධි(alluvial gold deposits) පිරික්සීම හා ගොඩගැනීම සඳහා ද්‍රාව කැනීම් ක්‍රම භාවිතා කල අතර එම ක්‍රම වේදය, දියෙන් පෙරික්සුම(hushing) නමින් හැඳින්විය. එම ක්‍රම අනෙකුත් ටින් හා ලෙඩ් වැනි ලෝපස් සඳහාද යොදාගන්නා ලදී.

මෑත කාලයේ දී වැඩිම ප්‍රමාණයක් අලෙවි වූ Pompeii ඓතිහාසික නව කතාවෙහි එවැනි රෝමානු ද්‍රාව ඉංජිනේරුවෙකු(ලතින් භාෂාවෙන් " aquarius ") ප්‍රධාන චරිතය උසුලයි.

නවීන ද්‍රාව ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ, නිවැරදි ව ප්‍රවාහයන් හි ගතිලක්ෂණ පිලිබඳ අනාවැකි පලකිරීම සඳහා වන ගණනය කිරීම් සඳහා HEC-RAS වැනි පරිගණක මෘදුකාංග භාවිතා කරයි.

ඉංජිනේරු විද්‍යාව

Reference
http://en.wikipedia.org/wiki/Hydraulic_engineering

ද්‍රාව ඉංජිනේරු විද්‍යාව


A leap week calendar is a calendar system with a whole number of weeks in a year, and with every year starting on the same weekday. Most leap week calendars are proposed reforms to the civil calendar, in order to achieve a perennial calendar. Some, however, such as the ISO week date calendar, are simply conveniences for specific purposes.

The ISO calendar in question is a variation of the Gregorian calendar that is used (mainly) in government and business for fiscal years, as well as in timekeeping. In this system a year (ISO year) has 52 or 53 full weeks (364 or 371 days).

Leap week calendars vary on whether the concept of month is preserved and whether the month (if preserved) has a whole number of weeks. The Pax Calendar and Hanke–Henry Permanent Calendar preserve or modify the Gregorian month structure. The ISO week date is an example of a leap week calendar that eliminate the month.

A leap week calendar can take advantage of the 400-year cycle of the Gregorian calendar, as it has exactly 20,871 weeks: with 329 common years of 52 weeks plus 71 leap years of 53 weeks, a leap week calendar would synchronize with the Gregorian every 400 years since

Advantages
 The calendar starts on the same day of the week every year; there are no fragments of weeks at the beginning or end of the year.
 Unlike the Gregorian Calendar, variations of years are limited to the possible addition of a leap week.
 Unlike certain proposed calendar reforms such as the World Calendar and International Fixed Calendar, there are no exceptions to the 7 day cycle of the week. This avoids opposition from religious groups who object to the interruption of the weekday sequence.

Disadvantages
 Although the calendar starts on the same day of the week every year, not all countries observe the same day as the start of their week. This will therefore present an issue if a leap week calendar is intended for use in multiple countries.
 A year with an intercalary/leap week is 7 days longer than a year without an intercalary week. Consequently, the equinoxes and solstices must vary over 7 days, i.e. ±3 of the average date, or even more, such as 19 days in the Pax Calendar.
 While persons born during the added intercalary week lose their real birthday in common years, similarly to those born on 29 February in the Gregorian calendar, approximately 1 in 294 days would belong to an intercalary week, compared to the approximately 1 in 1506 days that occur on 29 February.
 Leap year rules are more complicated than the Gregorian, since leap years are not at fixed intervals, meaning there is no simple approximation (i.e. one in four years): see Pax Calendar and  and . The best comparable rule to Gregorian "every fourth year, except when divisible by 100, unless also divisible by 400" probably is "every fifth year, except when divisible by 40, unless also divisible by 400", at the expense of even more severe astronomic jitter than rules with equal spread.
 Quarterly accounting statistics will not be consistent over multiple years due to the yearly quarter containing the intercalary week having 14 weeks instead of the usual 13. This issue could arguably be minimised by placing the intercalary week at the end of the year.

References

External links
 Hermetic Leap Week Calendar – a leap week calendar with four quarters of three months each, suitable for business purposes
 Leap Week Calendars

Leap week calendar


Volkswagen Amarok er en pickup-bilmodel fra det det tyske mærke Volkswagen. De fleste nyere eksemplarer har en 3.0 V6-motor med 163-258 HK.

Modellen er en mindre pickup, i to modelversioner, enkelt førerhus og dobbelt førerhus. Den er fremstillet med tre forskellige motorer, en benzin og to diesel, 6-trins gearkasse, permanent eller ikke-permanent indkoblet firehjulstræk eller baghjulstræk. Den har en stiv bagaksel med bladfjedre, der kan opnås med to forskellige suspensionskarakteristika. Den har foraksel med øvre og nedre akselarm og glidebremser, bilrammen af typen "stige", krops- og lastplanet er helt galvaniseret, skruet på rammen. skivebremser foran og tromlebremse bagved. Modellerne hedder Basis, Trendline og Highline.

Amarok

Volkswagen Amarok


Unordnung und frühes Leid ist eine 1976 entstandene Verfilmung der gleichnamigen Novelle von Thomas Mann. Unter der Regie von Franz Seitz, der den Film auch produzierte, spielten Martin Held und Ruth Leuwerik die Hauptrollen.

Handlung
Die Erzählung, ein Nebenwerk von Thomas Mann, weist stark autobiografische Züge auf. Viele der handelnden Personen haben Ähnlichkeiten mit Mitgliedern der Familie Mann.

Deutschland zur Zeit der Weimarer Republik. Professor Abel Cornelius hat während des Ersten Weltkriegs eine deutsch-nationale Schrift veröffentlicht. Nun, im Krisenjahr 1923, möchte er sich davon distanzieren. Als ihn der Student Max Hergesell auf seine Skrupel anspricht, fühlt er sich jedoch herausgefordert und verpflichtet, seine alten Positionen wider besseres Wissen zu verteidigen.

Cornelius fällt harte Urteile über die neue Zeit und flüchtet sich in die Affenliebe zu seiner fünfjährigen Tochter Eleonore, von allen nur Lorchen genannt. Bei einem Fest seiner älteren Kinder bereitet Hergesell, den Cornelius bei allen Unterschieden aufgrund seines Talents zu akzeptieren, ja fast zu beneiden beginnt, dem wie aus der Zeit gefallenen Professor eine herbe Enttäuschung.

Produktionsnotizen
Die Uraufführung des Films fand am 27. Januar 1977 statt.

Mit dieser minder bedeutenden Arbeit aus dem Œuvre Thomas Manns nahm der Regisseur und Produzent Seitz seine in den 60er Jahren begonnene Werkreihe von Mann-Verfilmungen wieder auf. Für die weibliche Hauptrolle konnte er den de facto weitgehend im Ruhestand befindlichen 50er-Jahre-Filmstar Ruth Leuwerik gewinnen.

Für den 82-jährigen Schauspielveteranen Walter Rilla war Unordnung und frühes Leid nach 54 Jahren Kinotätigkeit die Abschiedsvorstellung auf der großen Leinwand. Er absolvierte einen winzigen Auftritt als Fahrgast in einer Straßenbahn. Der spätere Glücksrad-Moderator Frederic Meisner spielte in diesem Film mit dem Filmsohn Martin Helds, Bert Cornelius, eine seiner wenigen Kinorollen. Die Darstellerin des Lorchens, Sophie Seitz, ist die Enkelin des Regisseurs.

Die Kostüme entwarf Ina Stein.

Kritiken
In der Berliner Morgenpost hieß es:  Fazit: "Das thematisch naheliegende bürgerliche Endspiel ist diese Film-Erzählung nicht geworden, sondern eher liebevolle Literatur-Denkmalpflege."

Der Film-Beobachter analysierte die Inszenierung wie folgt. "Die Epoche, die diese Erzählung prägte, ist eine andere als die unsere. Wer diese Erzählung verfilmt, wird also von ihr kaum Auskünfte über unsere Gegenwart erwarten – eher schon wird sich einer zu einem Film veranlasst sehen, weil er Thomas Mann mag. Franz Seitzens Film ist diese Zuneigung anzumerken, und es sollte getrost gesagt werden, daß durchaus Mut dazu gehört, sich zu seiner Liebe zu einem Schriftsteller zu bekennen: immerhin ist 'Unordnung und frühes Leid' ein in unserer Kino-Landschaft seltener, ungewöhnlicher Film geworden. […] Modern wirken übrigens auch diejenigen Figuren des Films, die einer jungen Generation angehören; sie könnten unserer Wirklichkeit entstammen. Franz Seitz begegnet ihnen allen mit Sympathie und Neugier. Dies gilt selbst noch für Ruth Leuwerik, die eine schrecklich un-emanzipierte Hausfrau spielt. Irgendwann ist der Film plötzlich zu Ende, und es ist, als sei man bei jenem fröhlichen und besinnlichen und anregenden Tanzabend selbst zu Gast gewesen. Man hat ein paar Menschen kenngelernt."

Das Lexikon des Internationalen Films schrieb: "Von Qualität, Niveau und Bildreiz bestimmte Thomas-Mann-Verfilmung. Die vielschichtige Ironie und Distanzierungskunst Manns wird allerdings ins allzu Direkte übersetzt, und die melancholische Skizze des Zusammenbruchs eines großbürgerlichen Lebensstils erlangt nicht die Wirkung eines überzeitlichen Beispiels."

Literatur
 Thomas Mann: Unordnung und frühes Leid. Erzählungen 1919 – 1930. Ungekürzte Ausgabe. Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurt am Main 1991, 232 S., ISBN 978-3-596-29441-1.

Weblinks

 Unordnung und frühes Leid in netzine.de
 Unordnung und frühes Leid in sn-herne.de
 Unordnung und frühes Leid in arsenal-berlin.de

Einzelnachweise

Filmtitel 1976
Deutscher Film
Filmdrama
Thomas-Mann-Verfilmung
Franz Seitz junior

Unordnung und frühes Leid (Film)


Chaetosphaeridium, rod parožina u porodici Chaetosphaeridiaceae.

Postoji sedam vrsta, od kojih je kod jedne uočena seksualna reprodukcija, a kod svih ostalih aseksualna. Tipična vrsta je C. pringsheimii. Sve su slatkovodne.

Vrste
 Chaetosphaeridium aggregatum M.R.Khan & Islam
 Chaetosphaeridium gemmatum R.H.Thompson
 Chaetosphaeridium globosum (Nordstedt) Klebahn
 Chaetosphaeridium huberi Möbius
 Chaetosphaeridium minus (Hansgirg) G.S.West
 Chaetosphaeridium ovalis G.M.Smith
 Chaetosphaeridium pringsheimii Klebahn, tipična

Sinonimi:
 Nordstedtia Borzì, 1892

Izvori

Coleochaetophyceae

Chaetosphaeridium


Arabodae, novi nadtribus krstašica, dio potporodice Brassicoideae, red Brassicales

Tip
 Arabis L.

Opis
Trihomi prisutni, uglavnom razgranati (isključivo ili u kombinaciji s jednostavnim); višestanične žlijezde odsutne. Listovi uglavnom nerazdijeljeni ili malo razdijeljeni, ušice pri dnu ili ne. Najčešći x = 8.

Distribucija
Uglavnom sjeverna hemisfera (pretežno Holarktik Euroazije, također Sjeverne Amerike i Afrike), Južna Amerika (Ande).

Plemena

Trenutnos se sastoji od četiri tribusa sa preko 40 rodovač jedan tribus je nov.

Subfamilia Brassicoideae Prantl (4095 spp.)
 Supertribus Arabodae D.A.German et al., supertrib. nov.
 Tribus Arabideae DC.
 Baimashania Al-Shehbaz (2 spp.)
 Sinoarabis R. Karl, D. A. German, M. Koch & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Pseudodraba Al-Shehbaz, D. A. German & M. Koch (1 sp.)
 Parryodes Jafri (1 sp.)
 Botschantzevia Nabiev (1 sp.)
 Arcyosperma O. E. Schulz (1 sp.)
 Borodiniopsis D. A. German, M. Koch, R. Karl & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Scapiarabis M. Koch, R. Karl, D. A. German & Al-Shehbaz (4 spp.)
 Aubrieta Adans. (20 spp.)
 Arabis L. (97 spp.)
 Hurkaea Al-Shehbaz, M. Koch, R. Karl & D. A. German (2 spp.)
 Pachyneurum Bunge (1 sp.)
 Dendroarabis (C. A. Mey. & Bunge) D. A. German & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Schivereckia Andrz. ex DC. (2 spp.)
 Drabella (DC.) Fourr. (1 sp.)
 Draba L. (409 spp.)
 Petrocallis W. T. Aiton (1 sp.)
 Athysanus Greene (2 spp.)
 Tomostima Raf. (6 spp.)
 Abdra Greene (2 spp.)
 Tribus Alysseae DC.
 Alyssum L. (120 spp.)
 Odontarrhena C. A. Mey. (90 spp.)
 Cuprella Salmerón-Sánchez, Mota & Fuertes (2 spp.)
 Clypeola L. (8 spp.)
 Berteroa DC. (6 spp.)
 Aurinia (L.) Desv. (6 spp.)
 Lepidotrichum Velen. & Bornm. (1 sp.)
 Galitzkya V. V. Botschantz. (3 spp.)
 Phyllolepidum Trinajstic (2 spp.)
 Bornmuellera Hausskn. (9 spp.)
 Acuston Raf. (2 spp.)
 Fibigia Medik. (15 spp.)
 Resetnikia Spaniel, Al-Shehbaz, D. A. German & Marhold (1 sp.)
 Degenia Hayek (1 sp.)
 Straussiella Hausskn. (1 sp.)
 Clastopus Bunge ex Boiss. (2 spp.)
 Physoptychis Boiss. (3 spp.)
 Alyssoides Hill (3 spp.)
 Hormathophylla Cullen & T. R. Dudley (11 spp.)
 Tribus Asperuginoideae trib. nov.
 Asperuginoides Rauschert (1 sp.)
 Tribus Stevenieae Al-Shehbaz et al.
 Pseudoturritis Al-Shehbaz (1 sp.)
 Macropodium W. T. Aiton (2 spp.)
 Stevenia Adams & Fisch. (7 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Krstašice

Arabodae


American Music-verðlaunin (eða American Music Awards og AMAs) eru árleg tónlistarverðlaun fyrir framúrskarandi árangur listamanna í Bandaríkjunum. Þau eru veitt á AMAs verðlaunahátíðinni sem fer oftast fram á haustin. Verðlaunin voru búin til af Dick Clark árið 1973 fyrir ABC eftir að samningurinn þeirra um að halda Grammy-verðlaunin rann út. Frá 1973 til 2005 voru sigurvegararnir og tilnefningarnar valin af fólki í tónlistarbransanum. Síðan 2006 hafa sigurvegararnir verið kosnir í gegnum atkvæðagreiðslu sem fer fram á netinu.

Flokkar

 Artist of the Year
 New Artist of the Year
 Collaboration of the Year
 Favorite Music Video
 Favorite Trending Song
 Favorite Pop Male Artist
 Favorite Pop Female Artist
 Favorite Pop Duo or Group
 Favorite Pop Album
 Favorite Pop Song
 Favorite R&B Male Artist
 Favorite R&B Female Artist
 Favorite R&B Album
 Favorite R&B Song
 Favorite Country Male Artist
 Favorite Country Female Artist
 Favorite Country Duo or Group
 Favorite Country Album
 Favorite Country Song
 Favorite Hip-Hop Artist
 Favorite Hip-Hop Album
 Favorite Hip-Hop Song
 Favorite Latin Artist
 Favorite Latin Duo or Group
 Favorite Latin Album
 Favorite Latin Song
 Favorite Rock Artist
 Favorite Inspirational Artist
 Favorite Gospel Artist
 Favorite Dance/Electronic Artist

Sjá einnig
 Grammy-verðlaunin

Tilvísanir

Tenglar
 Opinber vefsíða AMAs

Tónlistarverðlaun

American Music-verðlaunin


ගරු. විනිසුරු ඇන්තනි ක්‍රිස්ටෝපර් අලස් හෝ ඒ. සී. අලස් (1911-2003) ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හිටපු විනිසුරුවරයෙකු වූ අතර ප්‍රබන්ධ නොවන (අපරාධ) ලේඛකයෙකි.

ළමා අවධිය
ඇන්තනි ක්‍රිස්ටෝපර් (ක්‍රිස්ටි) අලස් 1911 ජූලි 9 වන දින ලංකාවේ (දැන් ශ්‍රී ලංකාව) මාතලේ දී උපත ලැබීය. ජේසු නිකායික පියවරුන් යටතේ ගාල්ලේ ශාන්ත ඇලෝසියස් විද්‍යාලයෙන් සහ ලංකා විශ්වවිද්‍යාල විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබීමෙන් පසු, ඔහු නීති ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස ලංකා නීති විද්‍යාලයට බැඳුණු අතර, ඔහුගේ නීති අවසන් මහා තරගයේදී පළමු පන්තියේ ගෞරව ලබා ගැනීමෙන් පසු, 1939 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නීතිඥයෙක් . ඔහු 1942 දී ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයේ නීති උපාධිය ලබා ගත්තේය.

වෘත්තීය
1942 දී, ඔහු ඔටුන්න හිමි උපදේශකයෙකු ලෙස නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට සම්බන්ධ වූ අතර, දෙපාර්තමේන්තුවේ සාමාජිකයෙකු ලෙස, නීතිපතිවරයා වෙනුවෙන් රාජ්‍යයට වැදගත් අපරාධ නඩු කිහිපයකට සහකාර නිලධාරීන්ගේ පෙනී සිටියේය. වයිට්හවුස් මිනීමැරුම් නඩුව, විල්පත්තු ඝාතන සිද්ධිය සහ විරවිල වැව් ඝාතන සිද්ධිය එවැනි සිද්ධීන් අතර කැපී පෙනේ. ඔහු අපරාධ අභියාචනාධිකරණය ඉදිරියේ රජයේ නීතීඥවරයා ලෙස නිතර පෙනී සිටියේය. 1962 දී, ඔහු ලංකාවේ සොලිසිටර් ජනරාල්වරයා ලෙස පත් කරන ලද අතර, බණ්ඩාරනායක ඝාතන කොමිෂන් සභාව ඉදිරියේ රජයේ ප්‍රමුඛ නීතිඥයා විය.

1964 දී ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස පත්වීමෙන් පසු අපරාධ අභියාචනාධිකරණයේ කටයුතු කළ අතර කුලරත්න ඝාතන නඩුව, කලැත්තෑව ඝාතන නඩුව සහ කතරගම රූ රැජින ප්‍රේමවතී මනම්පේරි ඝාතන නඩුවේ අභියාචනා විභාග කළ විනිසුරු මඩුල්ලේ සාමාජිකයෙකු විය.

1972 දී, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සේවය කරමින් සිටියදී, 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනය කිරීම සඳහා අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිෂන් සභා පනත යටතේ පිහිටුවන ලද විමර්ශන කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙස ඔහු පත් කරන ලද අතර, පසුව ද ඔහු කොමසාරිස්වරයා ලෙස කටයුතු කළේය. 1974 ජූලි මාසයේදී ඔහු විශ්‍රාම ගියේය. විශ්‍රාම යාමට ටික කලකට පෙර ඔහු අගවිනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කළේය. කොමිසමේ ප්‍රධාන කටයුතු අවසන් වූ පසු 1975 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ඔහු කොමිසමෙන් ඉල්ලා අස්විය.

පොත් ලිවීම
1974 ජුලි මාසයේදී අගවිනිසුරු ධූරයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසුව, 1975 සැප්තැම්බර් මාසයේදී අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිෂන් සභා පනත යටතේ විමර්ශන කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙස ඉල්ලා අස්වීමෙන් පසුව, අලස් එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක ඝාතනය සහ විස්තර ඇතුළත් සුප්‍රසිද්ධ අපරාධ නඩු සම්බන්ධයෙන් ලිඛිතව කාලය ගත කළේය. ඔහුගේ සම්පූර්ණ කෘති යටතේ. ඔහු පොත් 22 ක් ලියා ඇති අතර, 1975 සිට සෑම වසරකම පාහේ සාමාන්‍යයෙන් පොතක් ලීවේය, එම වසරේ ඔහු ඇඩ්ලින් විතාරන ගේ ඛේදවාචකය මත ලියා ඇති අතර එය ඔහුගේ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ අපරාධ නඩු මාලාවේ 7 වැන්නයි. ඔහුගේ අවසාන කෘතිය වූයේ 1998 ජූලි මාසයේදී වයස අවුරුදු 87 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අභිරහස් මිනිසෙකුගේ ඝාතනය: චාල්ස්-ක්‍රිස්ටෝෆ් ටෂෙරෝ ය.

සම්පූර්ණ වැඩ:

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රසිද්ධ අපරාධ නඩු:

වෙළුම. 1 (ජූලි 1977):

(අ) ආටිගල ඝාතන නඩුව (ආ) ඩෆ් හවුස් ඝාතන නඩුව (ඇ) පාප් ඝාතන නඩුව (ඈ) විරවිල වැව් ඝාතන නඩුව.

වෙළුම. 2 (ජූලි 1978):

(අ) වයිට්හවුස් මිනීමැරුම් නඩුව (ආ) ටර්ෆ් ක්ලබ් මංකොල්ලය සහ ඝාතනය (ඇ) කඩුගන්නාව තැපැල් බෝම්බ ඝාතන නඩුව.

වෙළුම. 3 (දෙසැම්බර් 1979):

අගමැති SWRD බණ්ඩාරනායක ඝාතනය (බණ්ඩාරනායක ඝාතන නඩුව).

[Vantage Press, Inc., NY, USA (1986) විසින් The Assassination of a Prime Minister ලෙසින් දෘඪ කවරයේ පළ කරන ලදී. ].

වෙළුම. 4 (සැප්තැම්බර් 1980) [Murder Most Ful: 1987 ලෙස තද කවරයේ නැවත මුද්‍රණය කරන ලදී:

(අ) සතාසිවම් ඝාතන නඩුව (ආ) කුලරත්න වස දීමේ නඩුව (ඇ) පෝලීන් ද ක්‍රෝස් - ආරවුලක තීන්දුවක් (ඈ) තිස්මඩ ඛේදවාචකය.

වෙළුම. 5 (සැප්තැම්බර් 1981):

ඇල්ෆ්‍රඩ් ද සොයිසා සහ කලැත්තෑව ඝාතන.

වෙළුම. 6 (ජුනි 1982):

(අ) තලාහේන ඝාතන නඩුව (ආ) තල්පේ විෂ නඩුව (ඇ) පුත්තලම වැන්දඹුව ඝාතනය (ඈ) අමුතු හඳුනාගැනීමේ සිද්ධියක් (ඉ) ඝාතනයක් හෙළි කළ සිහිනය.

වෙළුම. 7 [දෙවන සංස්කරණය: සැප්තැම්බර්-1982. පළමු සංස්කරණය 1975. විල්පත්තු සිහිනය (1976) ලෙස සිංහලෙන් ප්‍රකාශිත]:

ඇඩ්ලින් විතාරණගේ ඛේදවාචකය.

වෙළුම. 8 (නොවැම්බර් 1983):

ගලෙන්බිඳුණුවැව ඝාතන නඩුව.

වෙළුම. 9 (ජූලි 1984):

(අ) ආතර් තේනුවර ඝාතනය (ආ) චන්ද්‍රසේකර ඩයස් - ඝාතනයද සියදිවි නසාගැනීමද?

වෙළුම. 10 (සැප්තැම්බර් 1988):

සේපාල ඒකනායක ස්කයි ජැක් නඩු විභාගය.

වෙළුම. 11 (නොවැම්බර් 1989):

වලිසිංහ හරිස්චන්ද්‍ර ඇතුළු පිරිසගේ නඩු විභාගය.

වෙළුම. 12 (1992 මැයි: Hardcover deluxe සංස්කරණය.අයිඑස්බීඑන් 955-95203-4-2 ):

මැතිව් පීරිස්: ගුප්තවාදයේ සිට ඝාතනය දක්වා.

වෙනත් ප්‍රකාශන:

(1) නොවැම්බර් 1976: කැරැල්ල-1971 - ශ්‍රී ලංකාවේ අප්‍රේල් කැරැල්ල පිළිබඳ වාර්තාවක්.

(2) 1986 ජූලි: අපරාධ නීතියේ පැතිකඩ.

(3) 1987: අපරාධ නඩු.

(4) මාර්තු 1989: A Glimpse of Paradise - නැඟෙනහිර පළාතේ දර්ශන (සංචාර). ( ).

(5) 1990 දෙසැම්බර්: ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 1969-1989 (දෘඩ කවරය. අයිඑස්බීඑන් 955-95203-3-2 )
Pages with listed invalid ISBNs
(6) 1993: මහජන යහපත සඳහා - රෝහිණී ඩයස් අපහාස නඩුව සහ එහි අනුක්‍රමය (1993.අයිඑස්බීඑන් 955-95203-5-0 ).

(7) අගෝස්තු 1994: තෝරාගත් රචනා (නීති සහ අනුබද්ධ විෂයයන් පිළිබඳ රචනා)( ).

(8) 1995 පෙබරවාරි: රංජනී ටැක්සි කැබ් ඝාතන නඩුව. ( ).

(9) ජුලි 1996: සමහර සමරන ලද ඉංග්‍රීසි සහ ඇමරිකානු අපරාධ නඩු .

(10) ජුලි 1998: අභිරහස් මිනිසෙකුගේ ඝාතනය: චාල්ස්-ක්‍රිස්ටෝෆ් ටෂෙරෝ ( ).

අලස්ගේ බිරිඳ ඇඩිලේඩ් ඩොරින් (06.02.1922 - 26.02.2011), පොත් තුනක් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත:

(1) ඇසුරුම් කිරීමේ සහ විකිණීමේ සම්ප්‍රදායික ආකාර. [1982: 46p.: LCCN 93157860. LC MLCS93/07439(H)]

(2) සාම්ප්‍රදායික ආහාර සහ ඉවුම් පිහුම් යුගයේ සිට. [1997: xi, 110p.: . LCCN 98906093. LC TX360. S72. A431997]

(3) එහි විචලනය සඳහා විහිළු කරන්න. [1999: x, 123p.: . LCCN 00370486. LC PR9440.9. A45J471999]

මරණය
කෙටි රෝගාබාධයකින් පසුව 2003 ජනවාරි 1 වන දින වයස අවුරුදු 91 දී ඔහු කොළඹ නවලෝක රෝහලේදී මිය ගිය අතර, ඔහුගේ කැමැත්ත පරිදි, පසුදා පැය 24 ක් ඇතුළත අවසන් කටයුතු සිදු කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ශ්‍රී ලංකා රජයේ නීති තොරතුරු ජාලය
2003 මරණ
1911 උපත්
Pages with unreviewed translations

ඒ. සී. අලස්


فأر شوكي عربي  نوع من القوارض من عائلة الفأريات. هي مجموعة واسعة النطاق ، وجدت في الصحراء في منطقة الشرق الأوسط فضلا عن كونها منتشرة في الغابات النهرية في أفريقيا. هذا هو النوع الوحيد من الفئران الشوكية الذي يمكن أن يكون له لون أسود. تغذيتها مشابهة لباقي الفئران الشوكية و التي تتألف في معظمها من البذور.

مراجع

أصنوفات سماها فيليب جاكوب كريتشمر
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
ثدييات باكستان
ثدييات وصفت في 1826
فأر شوكي

فأر شوكي عربي


Karnalit je evaporitni mineral, hidratizirani klorid kalija i magnezija formule KCl.MgCl2·6(H2O). Promjenjivo je obojen žuto do bijelo, crvenkasto, a ponekad je bezbojan ili plav. Obično je masivan do vlaknast s rijetkim pseudoheksagonalnim ortorombičnim kristalima.

Sintetski kristalni uzorci karnalita mogu se proizvesti od 1,5 molarnih udjela KCl i 98,5 molarnih udjela MgCl2·6(H2O) sporom kristalizacijom na 25 °C. Gustoća mu je 1,602 g/cm3. Karnalit se također može proizvesti mljevenjem kombinacije hidratiziranog magnezijevog klorida i kalijevog klorida.

Izvori

Vanjske poveznice

Kloridi
Minerali

Karnalit


Aroa yokoae este o molie din familia . A fost descrisă de  în 1927. Se găsește în Camerun.

Anvergura aripilor este de aproximativ 26 mm. Ambele aripi sunt de culoare galben crem, cu margini foarte largi (mai mult de jumătate din distanța către centru), cu maro închis spre negru. Partea inferioară a aripilor este la fel ca partea superioară.

Referințe

Legături externe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Erebidae
Molii
Insecte din Africa
Molii descrise în 1927

Aroa yokoae


Lubawa County was once a county in what is now Warmian-Masurian Voivodeship, Poland, with its capital in Lubawa.

Geography of Warmian-Masurian Voivodeship

Lubawa County


Yoğunpelit, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Yoğumpelid olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Yoğunpelit, Çorum


Volker Pohlenz (* 9. Februar 1956 in Eilenburg) ist ein deutscher Maler.

Leben und Wirken

Volker Pohlenz studierte ab 1976 an der Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig bei Hans Mayer-Foreyt und in der Fachklasse für Malerei bei Arno Rink. Das Studium schloss er 1981 mit dem Diplom ab.

Von 1982 bis 1985 arbeitete er bei Werner Tübke in Bad Frankenhausen an dem Bauernkriegspanorama "Frühbürgerliche Revolution in Deutschland" mit.

Volker Pohlenz lebt in Wöllnau, wo er auch Dorfchronist ist.

Werk

Volker Pohlenz malt im Stil Alter Meister vor allem historische Bilder wie zum Siebenjährigen Krieg und zu den Befreiungskriegen gegen Napoleon sowie Landschaftsbilder, Porträts und Aktbilder.

In Wöllnau und anderen Orten der Dübener Heide stellt er in Wandbildern an öffentlichen und privaten Gebäuden das ländliche Leben allgemein und Besonderheiten des Gewerkes im jeweiligen Anwesen dar.

Auszeichnungen

 2011: Gellert-Preis für sein Schaffen in den vergangenen 30 Jahren

Ausstellungen
 2006: Zum 50sten, Stadtmuseum Eilenburg
 2006: Entwürfe der vergangenen zwei Jahrzehnte, Stadtbibliothek Herzberg
 2012: Schloss Hartenfels Torgau
 2013: Aus dem Schaffen von Volker Pohlenz  – Bilder der Region, Landschaftsmuseum der Dübener Heide Burg Düben
 2019–2020: Rathausgalerie Dommitzsch
 2023: Kleine Galerie Torgau

Gruppenausstellungen:
 1986: Anzeichen. Junge Künstler im Bezirk Leipzig, Lindenau-Museum, Altenburg
 2017–2018: reForMationen, Schloss Doberlug, Soest, Eisenhüttenstadt, Naklo (Polen)

Arbeiten im öffentlichen Raum
 Die Weihe der Schlosskapelle zu Torgau, Gemälde für den Heinrich-Schütz-Saal im Schloss Hartenfels anlässlich des 500jährigen Reformationsjubiläums (2012)
 Triptychon zum Kriegsgefangenenlager Mühlberg in der Kapelle des Soldatenfriedhofs Neuburxdorf (1995)

Werke

 Mephisto am Kaiserhof, 1999, Auerbachs Keller Leipzig
 Mori Ogai erinnert sich an den 27. Dezember 1885, 2009, Rundbogenbild, Auerbachs Keller Leipzig
 Das geheime Treffen, 2011, Auerbachs Keller Leipzig
 Goethes Faust-Inspiration, 2015, Auerbachs Keller Leipzig

Weblinks
 Volker Pohlenz auf leipzig-lese.de

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Person (Eilenburg)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1956
Mann

Volker Pohlenz