William John Robert Cavendish, Marquess of Hartington (10 December 1917 – 9 September 1944) was a British politician and British Army officer. He was the elder son of Edward Cavendish, 10th Duke of Devonshire, and therefore the heir to the dukedom. He was killed in action in the Second World War during fighting in the Low Countries in September 1944 whilst leading a company of the Coldstream Guards.

Early life
Lord Hartington was born on 10 December 1917 in London, England. He was the elder son of Edward Cavendish, 10th Duke of Devonshire, and his wife, Lady Mary Gascoyne-Cecil. He was educated at Eton and Trinity College, Cambridge. He was the godfather of Andrew Parker Bowles, the first husband of Queen Camilla of the United Kingdom.

He was a member of the Conservative Party, and was selected as the official candidate of the Wartime Coalition for the West Derbyshire by-election on 18 February 1944, in the constituency local to Chatsworth. He was faced by Charles Frederick White, Jr., who resigned from the Labour Party to run as an Independent candidate, evading the Wartime Coalition's ban on partisan campaigning. West Derbyshire had been held by Conservatives since 1923 (Hartington's father and then his uncle by marriage). In a contentious campaign, White solidly defeated Hartington with 57.7% of the vote to 41.5%.

Second World War and death
He received a commission as an officer into the British Army's Coldstream Guards regiment during the Second World War. In August 1944, during the liberation of Europe in the West from Nazi Germany, Hartington's unit, the 5th Battalion Coldstream Guards, as a part of the Guards Armoured Division, was engaged in heavy fighting in  France. In early September 1944, it crossed the River Somme and pushed Eastward towards Brussels, where it was one of the first to liberate the city. Of the townsfolk and villagers who turned out and cheered the Allies and, in some cases, decorated their tanks, Hartington wrote to his wife of feeling "so unworthy of it all living as I have in reasonable safety and comfort during these years..... I have a permanent lump in my throat and long for you to be here as it is an experience which few can have and which I would love to share with you."

On 9 September 1944, Hartington was shot dead at the age of 26 by a sniper whilst leading a company trying to capture the town of Heppen in Belgium from troops of the German Waffen-SS.

Personal life
He married  American socialite Kathleen Kennedy on 6 May 1944 at the Register Office in Chelsea Town Hall on King's Road in London. She was the daughter of former U.S. Ambassador to the United Kingdom Joseph Kennedy Sr, and the sister of John, Robert, and Ted Kennedy. The Duke of Devonshire and the bride's eldest brother Joseph P. Kennedy Jr, then a lieutenant in the United States Navy, signed the marriage register, and the Duke of Rutland served as best man. Her mother, Rose, disapproved of the union because the Kennedy family were Roman Catholic and the Dukes of Devonshire were Anglican, and neither would be married in the other's faith.

References

External links

1917 births
1944 deaths
Kennedy family
British Anglicans
British courtesy marquesses
Coldstream Guards officers
British Army personnel killed in World War II
William
Heirs apparent who never acceded
Conservative Party (UK) parliamentary candidates
People from Derbyshire Dales (district)
People educated at Eton College
Alumni of Trinity College, Cambridge
Deaths by firearm in Belgium
Military personnel from London

William Cavendish, Marquess of Hartington


The 1971 San Fernando earthquake (also known as the 1971 Sylmar earthquake) occurred in the early morning of February 9 in the foothills of the San Gabriel Mountains in southern California. The unanticipated thrust earthquake had a magnitude of 6.5 on the  scale and 6.6 on the  scale, and a maximum Mercalli intensity of XI (Extreme). The event was one in a series that affected Los Angeles county in the late 20th century. Damage was locally severe in the northern San Fernando Valley and surface faulting was extensive to the south of the epicenter in the mountains, as well as urban settings along city streets and neighborhoods. Uplift and other effects affected private homes and businesses.

The event affected a number of health-care facilities in Sylmar, San Fernando, and other densely populated areas north of central Los Angeles. The Olive View Medical Center and Veterans Hospital both experienced very heavy damage, and buildings collapsed at both sites, causing the majority of deaths that occurred. The buildings at both facilities were constructed with mixed styles, but engineers were unable to thoroughly study the buildings' responses because they were not outfitted with instruments for recording strong ground motion; this prompted the Veterans Administration to later install seismometers at its high-risk sites. Other sites throughout the Los Angeles area had been instrumented as a result of local ordinances, and an unprecedented amount of strong motion data was recorded, more so than any other event up until that time. The success in this area spurred the initiation of California's Strong Motion Instrumentation Program.

Transportation around the Los Angeles area was severely afflicted with roadway failures and the partial collapse of several major freeway interchanges. The near total failure of the Lower Van Norman Dam resulted in the evacuation of tens of thousands of downstream residents, though an earlier decision to maintain the water at a lower level may have contributed to saving the dam from being overtopped. Schools were affected, as they had been during the 1933 Long Beach earthquake, but this time amended construction styles improved the outcome for the thousands of school buildings in the Los Angeles area. Another result of the event involved the hundreds of various types of landslides that were documented in the San Gabriel Mountains. As had happened following other earthquakes in California, legislation related to building codes was once again revised, with laws that specifically addressed the construction of homes or businesses near known active fault zones.

Tectonic setting

The San Gabriel Mountains are a  long portion of the Transverse Ranges and are bordered on the north by the San Andreas Fault, on the south by the Cucamonga Fault, and on the southwest side by the Sierra Madre Fault. The San Bernardino, Santa Ynez, and Santa Monica Mountains are also part of the anomalous east–west trending Transverse Ranges. The domain of the ranges stretches from the Channel Islands offshore to the Little San Bernardino Mountains,  to the east. The frontal fault system at the base of the San Gabriel Mountains extends from the San Jacinto Fault Zone in the east to offshore Malibu in the west, and is defined primarily by moderate to shallow north-dipping faults, with a conservative vertical displacement estimated at .

Paleomagnetic evidence has shown that the western Transverse Ranges were formed as the Pacific Plate moved northward relative to the North American Plate. As the plate shifted to the north, a portion of the terrane that was once parallel with the coast was rotated in a clockwise manner, which left it positioned in its east–west orientation. The Transverse Ranges form the perimeter of a series of basins that begins with the Santa Barbara Channel on the west end. Moving eastward, there is the Ventura Basin, the San Fernando Valley, and the San Gabriel Basin, with active reverse faults (San Cayetano, Red Mountain, Santa Susana, and Sierra Madre) all lining the north boundary. A small number of damaging events have occurred, with three in Santa Barbara (1812, 1925, and 1978) and two in the San Fernando Valley (1971 and 1994), though other faults in the basin that have high Quaternary slip rates have not produced any large earthquakes.

Earthquake

The San Fernando earthquake occurred on February 9, 1971, at 6:00:41 am Pacific Standard Time (14:00:41 UTC) with a strong ground motion duration of about 12 seconds as recorded by seismometers, although the whole event was reported to have lasted about 60 seconds. The origin of faulting was located five miles north of the San Fernando Valley. Considerable damage was seen in localized portions of the valley and also in the foothills of the San Gabriel Mountains above the fault block. The fault that was responsible for the movement was not one that had been considered a threat, and this highlighted the urgency to identify other similar faults in the Los Angeles metropolitan area. The shaking surpassed building code requirements and exceeded what engineers had prepared for, and although most dwellings in the valley had been built in the prior two decades, even modern earthquake-resistant structures sustained serious damage.

Several key attributes of the event were shared with the 1994 Northridge earthquake, considering both were brought about by thrust faults in the mountains north of Los Angeles, and each resulting earthquake being similar in magnitude, though no surface rupture occurred in 1994. Since both occurred in urban and industrial areas and resulted in significant economic impairment, each event drew critical observation from planning authorities, and has been thoroughly studied in the scientific communities.

Surface faulting

Prominent surface faulting trending N72°W was observed along the San Fernando Fault Zone from a point south of Sylmar, stretching nearly continuously for  east to the Little Tujunga Canyon. Additional breaks occurred farther to the east that were in a more scattered fashion, while the western portion of the most affected area had less pronounced scarps, especially the detached Mission Wells segment. Although the complete Sierra Madre Fault Zone had previously been mapped and classified by name into its constituent faults, the clusters of fault breaks provided a natural way to identify and refer to each section. As categorized during the intensive studies immediately following the earthquake, they were labeled the Mission Wells segment, Sylmar segment, Tujunga segment, Foothills area, and the Veterans fault.

All segments shared the common elements of thrust faulting with a component of left-lateral slip, a general east–west strike, and a northward dip, but they were not unified with regard to their connection to the associated underlying bedrock. The initial surveyors of the extensive faulting in the valley, foothills, and mountains reported only tectonic faulting, while excluding fissures and other features that arose from the effects of compaction and landslides. In the vicinity of the Sylmar Fault segment, there was a low possibility of landslides due to a lack of elevation change, but in the foothills and mountainous area a large amount of landslides occurred and more work was necessary to eliminate the possibility of misidentifying a feature. Along the hill fronts of the Tujunga segment, some ambiguous formations were present because some scarps may have had influence from downhill motion, but for the most part they were tectonic in nature.

In repeated measurements of the different fault breaks, the results remained consistent, leading to the belief that most of the slip had occurred during the mainshock. While lateral, transverse, and vertical motions were all observed, the largest individual component of movement was  of left lateral slip near the middle of the Sylmar segment. The largest cumulative amount of slip of  occurred along the Sylmar and Tujunga segments. The overall fault displacement was summarized by geologist Barclay Kamb and others as "nearly equal amounts of north–south compression, vertical uplift (north side up), and left lateral slip and hence may be described as a thrusting of a northern block to the southwest over a southern block, along a fault surface dipping about 45° north."

Landslides

The USGS commissioned a private company and the United States Air Force to take aerial photographs over  of the mountainous areas north of the San Fernando Valley. Analysis revealed that the earthquake triggered over 1,000 landslides. Highly shattered rock was also documented along the ridge tops, and rockfalls (which continued for several days) were the result of both the initial shock and the aftershocks. Few of the slides that were logged from the air were also observed from the ground. The greatest number of slides were centered to the southwest of the mainshock epicenter and close to the areas where surface faulting took place. The slides ranged from  in length, and could be further categorized as rock falls, soil falls, debris slides, avalanches, and slumps. The most frequently encountered type of slide was the surficial (less than  thick) debris slides and were most often encountered on terrain consisting of sedimentary rock.

Strong motion
In early 1971, the San Fernando Valley was the scene of a dense network of strong-motion seismometers, which provided a total of 241 seismograms. This made the earthquake the most documented event, at the time, in terms of strong-motion seismology; by comparison, the 1964 Alaska earthquake did not provide any strong motion records. Part of the reason there were so many stations to capture the event was a 1965 ordinance that required newly constructed buildings in Beverly Hills and Los Angeles over six stories in height to be outfitted with three of the instruments. This stipulation ultimately found its way into the Uniform Building Code as an appendix several years later. One hundred seventy-five of the recordings came from these buildings, another 30 were on hydraulic structures, and  the remainder were from ground-based installations near faults, including an array of the units across the San Andreas Fault.

The instrument that was installed at the Pacoima Dam recorded a peak horizontal acceleration of 1.25 g, a value that was twice as large as anything ever seen from an earthquake. The extraordinarily high acceleration was just one part of the picture, considering that duration and frequency of shaking also play a role in how much damage can occur. The accelerometer was mounted on a concrete platform on a granite ridge just above one of the arch dam's abutments. Cracks formed in the rocks and a rock slide came within  of the apparatus, and the foundation remained undamaged, but a small (half-degree) tilt of the unit was discovered that was apparently responsible for closing the horizontal pendulum contacts.  As a result of what was considered a fortunate accident, the machine kept recording for six minutes (until it ran out of paper) and provided scientists with additional data on 30 of the initial aftershocks.

Damage

The areas that were affected by the strongest shaking were the outlying communities north of Los Angeles that are bounded by the northern edge of the San Fernando Valley at the base of the San Gabriel Mountains. The unincorporated districts of Newhall, Saugus, and Solemint Junction had moderate damage, even to newer buildings. The area where the heaviest effects were present was limited by geographical features on the three remaining margins, with the Santa Susana Mountains on the west, the Santa Monica Mountains and the Los Angeles River to the south, and along the Verdugo Mountains to the east. Loss of life that was directly attributable to the earthquake amounted to 58 (a number of heart attacks and other health-related deaths were not included in this figure). Most deaths occurred at the Veterans and Olive View hospital complexes, and the rest were located at private residences, the highway overpass collapses, and a ceiling collapse at the Midnight Mission in downtown Los Angeles.

The damage was greatest near and well north of the surface faulting, and at the foot of the mountains. The hospital buildings, the freeway overpasses, and the Sylmar Juvenile Hall were on coarse alluvium that overlay thousands of feet of loosely consolidated sedimentary material. In the city of San Fernando, underground water, sewer, and gas systems suffered breaks too numerous to count, and some sections were so badly damaged that they were abandoned. Ground displacement damaged sidewalks and roads, with cracks in the more rigid asphalt and concrete often exceeding the width of the shift in the underlying soil. Accentuated damage near alluvium had been documented during the investigation of the effects of the 1969 Santa Rosa earthquakes. A band of similarly intense damage further away near Ventura Boulevard at the southern end of the valley was also identified as having been related to soil type.

Federal, county, and private hospitals suffered varying degrees of damage, with four major facilities in the San Fernando Valley suffering structural damage, and two of those collapsing. The Indian Hills Medical Center, the Foothill Medical Building, and the Pacoima Lutheran Professional building were heavily damaged. Nursing homes also were affected. The one-story Foothill Nursing Home sat very close to a section of the fault that broke the surface and was raised up three feet higher than the street. Scarps ran along the sidewalk and across the property. The building was not in use and remained standing. Though the reinforced concrete block structure was afflicted by the shock and uplift, the relatively good performance was in stark contrast to that of the Olive View and Veterans Hospital complexes.

Olive View Hospital

Most of the buildings at the Los Angeles County–owned, 880-bed hospital complex had been built before the adoption of new construction techniques that had been put in place after the 1933 Long Beach earthquake. The group of one-story structures 300 feet west of the new facility, and some other buildings, were not damaged. The damaged buildings variously were wood-frame and masonry structures. The five-story, reinforced-concrete Medical Treatment and Care Building was one of three new additions to the complex (all three of which sustained damage), was assembled with earthquake-resistant construction techniques, and was completed in December 1970. The hospital was staffed by 98 employees and had 606 patients at the time of the earthquake; all three deaths that occurred at the Olive View complex were in this building. Two deaths were due to power failure of life-support systems and one employee was struck by part of the collapsing building while trying to exit the building.

The Medical Treatment and Care Building included a basement that was exposed (above grade) on the east and south sides, mixed (above and below grade) on the west side, and below grade on the north side of the building, the variation being due to the shallow slope at the site. The complete structure, including the four external staircases, could be considered five separate buildings, because the stair towers were detached from the main building by about four inches. Earthquake bracing used in the building's second through fifth floors consisted of shear walls, but a rarely used slip joint technique used with the concrete walls at the first floor kept them from being part of that system. Damage to the building, including ceiling tiles, telephone equipment, and elevator doors, was excessive at the basement and the first floor, with little damage further up. The difference in rigidity at the second floor was proposed as a cause of the considerable damage to the lower levels. Because the first floor almost collapsed, the building was leaning to the north by almost two feet, and three of the four concrete stair towers fell away from the main building.

On the grounds, there were cracks in the pavement and soil, but no surface faulting. In addition to the collapse of the stairways, the elevators were out of commission. Electrical power and communications failed at the hospital at the time of the earthquake, but very few people occupied the lower floors and the stairways at the early hour. Casualties in these highly affected areas might have increased had the shock occurred later in the day. The duration of strong ground motion at that location was probably similar to the 12 seconds observed at the Pacoima Dam, and it is thought that another few seconds' shaking might have been enough to bring the building to collapse.

Veterans Administration Hospital

The Veterans Administration Hospital entered into service as a tuberculosis hospital in 1926 and became a general hospital in the 1960s. By 1971, the facility comprised 45 individual buildings, all lying within  of the fault rupture in Sylmar, but the structural damage was found to have occurred as a result of the shaking and not from ground displacement or faulting. Twenty-six buildings that were built prior to 1933 had been constructed following the local building codes and did not require seismic-resistant designs. These buildings suffered the most damage, with four buildings totally collapsing, which resulted in a large loss of life at the facility. Most of the masonry and reinforced concrete buildings constructed after 1933 withstood the shaking and most did not collapse, but in 1972 a resolution came forth to abandon the site and the remaining structures were later demolished, the site becoming a city park.

Few strong motion seismometer installations were present outside of the western United States prior to the San Fernando earthquake but, upon a recommendation by the Earthquake and Wind Forces Committee, the Veterans Administration entered into an agreement with the Seismological Field Service (then associated with NOAA) to install the instruments at all VA sites in Uniform Building Code zones two and three. It had been established that these zones had a higher likelihood of experiencing strong ground acceleration, and the plan was made to furnish the selected VA hospitals with two instruments. One unit would be installed within the structure and the second would be set up as a free-field unit located a short distance away from the facility. As of 1973, a few of the highest risk (26 were completed in zone 3 alone) sites that had been completed were in Seattle, Memphis, Charleston, and Boston.

Van Norman Dam

Both the Upper and Lower Van Norman Dams were severely damaged as a result of the earthquake. The lower dam was very close to breaching, and approximately 80,000 people were evacuated for four days while the water level in the reservoir was lowered. This was done as a precaution to accommodate further collapse due to a strong aftershock. Some canals in the area of the dams were damaged and not usable, and dikes experienced slumping but these did not present a hazard. The damage at the lower dam consisted of a landslide that dislocated a section of the embankment. The earthen lip of the dam fell into the reservoir and brought with it the concrete lining, while what remained of the dam was just  above the water level. The upper lake subsided  and was displaced about  as a result of the ground movement, and the dam's concrete lining cracked and slumped.

The upper dam was constructed in 1921 with the hydraulic fill process, three years after the larger lower dam, which was fabricated using the same style. An inspection of the lower dam in 1964 paved the way towards an arrangement between the State of California and the Los Angeles Department of Water and Power that would maintain the reservoir's water level that was reduced 10 feet lower than was typical. Since the collapse of the dam lowered its overall height, the decision to reduce its capacity proved to be a valuable bit of insurance.

Differential ground motion and strong shaking (MMI VIII (Severe)) were responsible for serious damage to the Sylmar Juvenile Hall facility and the Sylmar Converter Station (both located close to the Upper Van Norman lake). The Los Angeles Department of Water and Power, as well as the County of Los Angeles, investigated and verified that local soil conditions contributed to the ground displacement and resulting destruction. The area of surface breaks on the ground at the site was  (at its widest) and stretched  down a 1% grade slope towards the southwest. As much as  of lateral motion was observed on either end of the slide, and trenches that were excavated during the examination at the site revealed that some of the cracks were up to  deep. The two facilities, located near Grapevine and Weldon canyons that channel water and debris off the Sierra Madre Mountains, are lined by steep ridges and have formed alluvial fans at their mouths. The narrow band of ground disturbances were found to have been the result of settling of the soft soil in a downhill motion. Soil liquefaction played a role within confined areas of the slide, but it was not responsible for all the motion at the site, and tectonic slip of faults in the area was also excluded as a cause.

Transportation

Substantial disruption to about 10 miles of freeways in the northern San Fernando Valley took place, with most of the damage occurring at the Foothill Freeway / Golden State Freeway interchange, and along a five-mile stretch of Interstate 210. On Interstate 5, the most significant damage was between the Newhall Pass interchange on the north end and the I-5 / I-405 interchange in the south, where subsidence at the bridge approaches and cracking and buckling of the roadway made it unusable. Several landslides occurred between Balboa Boulevard and California State Route 14, but the most significant damage occurred at the two major interchanges. The Antelope Valley Freeway had damage from Newhall Pass to the northeast, primarily from settling and alignment issues, as well as splintering and cracking at the Santa Clara River and Solemint bridges.

Golden State Freeway – Antelope Valley Freeway Interchange

While the Newhall Pass interchange was still under construction at the time of the earthquake, the requisite components of the overpass were complete. Vibration caused two of the bridge's 191-foot sections to fall from a maximum height of , along with one of the supporting pillars. The spans slipped off of their supports at either end due to lack of proper ties and insufficient space (a  seat was provided) on the support columns. Ground displacement at the site was ruled out as a major cause of the failure, and in addition to the fallen sections and a crane that was struck during the collapse, other portions of the overpass were also damaged. Shear cracking occurred at the column closest to the western abutment, and  the ground at the same column's base exhibited evidence of rotation.

Golden State Freeway – Foothill Freeway Interchange

This interchange is a broad complex of overpasses and bridges that was nearly complete at the time of the earthquake and not all portions were open to traffic. Several instances of failure or collapse at the site took place and two men were killed while driving in a pickup truck as a result. The westbound I-210 to southbound I-5, which was complete except for paving at the ramp section, collapsed to the north, likely because of vibration that moved the overpass off its supports due to an inadequate seat. Unlike the situation at the Antelope Valley Interchange, permanent ground movement (defined as several inches of left-lateral displacement with possibly an element of thrusting) was observed in the area. The movement contributed to heavy damage at the Sylmar Juvenile Hall facility, Sylmar Converter Station, and the Metropolitan Water District Treatment Plant, but its effects on the interchange was not completely understood as of a 1971 report from the California Institute of Technology.

Schools

A large number of public school buildings in the Los Angeles area displayed mixed responses to the shaking, and those that were built after the enforcement of the Field Act clearly showed the results of the reformed construction styles. The Field Act was put into effect just one month following the destructive March 1933 Long Beach earthquake that damaged many public school buildings in Long Beach, Compton, and Whittier. The Los Angeles Unified School District had 660 schools consisting of 9,200 buildings at the time of the earthquake, with 110 masonry buildings that had not been reinforced to meet the new standards. More than 400 portable classrooms and 53 wood frame pre-Field Act buildings were also in use. All these buildings had been previously inspected with regard to the requirements of the Act, and many were reinforced or rebuilt at that time, but earthquake engineering experts recommended further immediate refurbishment or demolition after a separate evaluation was done after the February 1971 earthquake, and within a year and a half the district followed through with the direction with regard to about 100 structures.

At Los Angeles High School ( from Pacoima Dam) where the exterior walls of the main pre-Field Act building (constructed 1917) were unreinforced brick masonry, long portions of the parapet and the associated brick veneer broke off and some fragments fell through the roof to a lower floor, while other material landed on an exit stairway and into a courtyard area. The main building was demolished at a cost of $127,000, and none of the various post-Field Act buildings were damaged at the site. Except for the concrete gymnasium, all of the buildings at Sylmar High School ( from Pacoima Dam) were post-Field Act, one-story, wood construction. Abundant cracks formed in the ground at the site, and some foundations and many sidewalks were also cracked. The estimate for repairs at the site was $485,000. At , Hubbard Street Elementary School was the closest school to Pacoima dam and was also less than a mile from the Veterans Hospital complex. The wood-frame buildings (classrooms, a multipurpose building, and some bungalows) were built after the Field Act, and damage and cleanup costs there totaled $42,000. Gas lines were broken and separation of the buildings' porches was due to lateral displacement of up to six inches.

Aftermath

Following many of California's major earthquakes, lawmakers have acted quickly to develop legislation related to seismic safety. After the M6.4 1933 Long Beach earthquake, the Field Act was passed the following month, and after the 1989 Loma Prieta earthquake, the Seismic Hazards Mapping Act and Senate Bill 1953 (hospital safety requirements) were established. Following the San Fernando event, earthquake engineers and seismologists from established scientific organizations, as well as the newly formed Los Angeles County Earthquake Commission, stated their recommendations that were based on the lessons learned. The list of items needing improvements included building codes, dams and bridges being made more earthquake resistant, hospitals that are designed to remain operational, and the restriction of development near known fault zones. New legislation included the Alquist-Priolo Special Studies Zone Act and the development of the Strong Motion Instrumentation Program.

Alquist-Priolo Special Studies Zone Act

Introduced as Senate Bill 520 and signed into law in December 1972, this legislation was originally known as the Alquist-Priolo Geologic Hazard Zones Act, and had the goal of reducing damage and losses due to surface fault ruptures or fault creep. The act restricts construction of buildings designed for human occupancy across potentially active faults. Since it is presumed that surface rupture will likely take place where past surface displacement has occurred, the state geologist was given the responsibility for evaluating and mapping faults that had evidence of Holocene rupture, and creating regulatory zones around them called Earthquake Fault Zones. State and local agencies (as well as the property owner) were then responsible for enforcing or complying with the building restrictions.

California Strong Motion Instrumentation Program

Prior to the San Fernando earthquake, some structural engineers had already believed that the existing groundwork for seismic design required enhancement. Although instruments had recorded a force of 0.33 g during the 1940 El Centro earthquake, building codes only required structures to withstand a lateral force of 0.1 g as late as the 1960s. Even at that time, engineers were against the idea of constructing buildings to resist the high forces that were seen in the El Centro shock, but after a 1966 earthquake peaked at 0.5 g, and a maximum of 1.25 g was observed at the Pacoima Dam during the San Fernando event, a debate began as to whether that low requirement was sufficient.

Despite the compelling seismogram from the 1940 event in El Centro, strong-motion seismology was not explicitly sought until later events occurred—the San Fernando earthquake made evident the need for more data for earthquake engineering applications. The California Strong Motion Instrumentation Program was initiated in 1971 with the goal of maximizing the volume of data by furnishing and maintaining instruments at selected lifeline structures, buildings, and ground response stations. By the late 1980s, the program had instrumented more than 450 structures, bridges, dams, and power plants. The 1979 Imperial Valley and 1987 Whittier Narrows earthquakes were presented as gainful events that were recorded during that period, because both produced valuable data that increased knowledge of how moderate events affect buildings. The success of the Imperial Valley event was especially pronounced because of a recently constructed and fully instrumented government building that was shaken to the point of failure.

See also

 1994 Northridge earthquake, a magnitude 6.7 quake which affected many of the same areas
 California State Route 126
 Interstate 105 (California)
 List of earthquakes in 1971
 List of earthquakes in California
 Long Beach Search and Rescue
 San Gabriel Fault
 Wadsworth Chapel

References

Sources

 .
 .
 .
 .

Further reading

External links
 San Fernando Earthquake – Southern California Earthquake Center
 Historic Earthquakes – San Fernando, California – United States Geological Survey
 California Geological Survey – About CSMIP – California Department of Conservation

 Veterans Memorial Community Regional Park – Los Angeles County Department of Parks and Recreation
 Watch Disasters-Anatomy of Destruction (1987) on the Internet Archive

1971 disasters in the United States
1971 earthquakes
1971 in California
1971 in Los Angeles
1970s in Los Angeles County, California
Disasters in Los Angeles
1971 San Fernando
February 1971 events in the United States
Geology of Los Angeles County, California
1971 earthquake

1971 San Fernando earthquake


Silvio Maestranzi (* 1934 in Bozen) ist ein italienischer Fernsehregisseur.

Leben
Maestranzi schloss in Politikwissenschaften ab und besuchte dann das Centro Sperimentale di Cinematografia, wo er 1958 im Fach Regie diplomierte. Nach kurzen Episoden als Regieassistent und Drehbuchautor ging er zum Fernsehen, wo er für viele Informations- und Reportagesendungen verantwortlich war, darunter L'insurrezione di Varsavia und einige Folgen von Di fronte alla legge. Ab 1974 inszenierte er dann mit großem Erfolg Fernsehfilme wie L'assassinio dei fratelli Rosselli, Tecnica di un colpo di stato oder L'ombra nel dubbio. Auch zahlreiche Dokumentarfilme – so trug er entscheidend zur Bekanntmachung der Anonymen Alkoholiker in Italien durch seinen L'inferno dentro im Januar 1978 bei – stehen in Maestranzis Filmografie.

Filmografie (Auswahl)
 1974: L'assassinio dei fratelli Rosselli
 1989: Im Schatten des Kreuzes (Le due croci)

Weblinks

Einzelnachweise

Fernsehregisseur
Dokumentarfilmer
Italiener
Geboren 1934
Mann

Silvio Maestranzi


Olaylar
 Elbistan, Anadolu Selçuklu Devletince fethedildi.
 Çubukoğulları Beyliği kuruldu (dağılışı 1112).
 Dilmaçoğulları Beyliği kuruldu (dağılışı 1192).

Doğumlar
 I. İmadeddin Zengi - Selçuklu Devleti'nin Musul ve Halep Atabeyi ve Zengi hanedanının kurucusu (ö. 1146)

Ölümler
 1 Nisan - İmparator Shenzong, Çin'in Song Hanedanı'nın altıncı imparatoru (d. 1048)
 25 Mayıs - VII. Gregorius, papa
 20 Ağustos - Cüveynî, İranlı fıkıhçı, kelamcı (d. 1028)
 tarihi bilinmeyen
 Cheng Hao - Neokonfüçyüsçü filozof
 Robert Guiscard, Norman paralı asker, yağmacı (d. 1015)

1085


Palacio de la Cultura puede referirse a:
 Una institución cultural habitual de los países socialistas
 Palacio de la Cultura (Tirana)
 Palacio Nacional de la Cultura (Bulgaria)
 Palacio de la Cultura y la Ciencia (Varsovia)
 Palacio de la Cultura de Iaşi (Rumanía)
 Instituciones de nombre similar en países latinoamericanos
 Palacio de la Cultura (Managua)
 Palacio de la Cultura Rafael Uribe Uribe
 Palacio de la Cultura Ricardo Rendón Bravo
 Palacio Nacional de la Cultura (Guatemala)

Véase también
 Casa de la Cultura

Palacio de la Cultura


Mültezim, Osmanlı toprak sisteminde açık artırma usulüyle, belirli eyaletleri (Özellikle merkezden uzak olanları) kiraya vermeye iltizam, iltizam sahibi olan kişiye de mültezim denirdi. Bu yolla elde edilen para doğrudan devlet kasasına giderdi.
Belli bir ücreti yılın başında devlete verirlerdi ve yıl sonuna kadar topladıkları paralar mültezimlere kalırdı. Eğer zarar ederlerse zararlarını devlet karşılardı.
İltizam usulü kiraya verilen eyaletlerde çalışan devlet görevlilerin maaşını devlet karşılardı.

Köylülerden alınan vergiyi toplamakla birlikte, politik olarak yerel yönetimle, devlet yönetimi arasında bir aracı kuruluş oluştururdu. Gerek duyulduğunda politik ve ekonomik güç olarak devlete yardımda bulunurdu. 18. yüzyılda birçok mültezim Osmanlı devletinde ayan olarak tanımlanmıştır.

Osmanlı devlet teşkilatı

Mültezim


Erythrura prasina é uma espécie comum de passarinho estrildidae encontrado no sudeste da Ásia: Malásia, Brunei, Camboja, Indonésia, Laos, Birmânia, Vietnã, Tailândia e China. Tem uma extensão global estimada de ocorrência de 10.000.000 km2.

É encontrado em florestas subtropicais/tropicais em florestas úmidas montanhosas e baixas, e também em matas de bambu e plantações de arroz. Rebanhos desta espécie podem causar grandes danos às lavouras de arroz e, em partes de sua área de distribuição, é classificado como uma praga. A IUCN classificou a espécie como de menor preocupação. É um pássaro de gaiola popular.

Em 2 de agosto de 2007, cientistas em uma expedição para as cordilheiras superiores do Monte Mantalingahan, no sul da província de Palawan, nas Filipinas, anunciaram a descoberta, com outros animais, do tentilhões-papagaio, de acordo com o Dr. Lawrence Heaney, biólogo de o Museu do Campo de Chicago.

Origem
Origem e filogenia foi obtida por Antonio Arnaiz-Villena et al. Estrildidae pode ter se originado na Índia e se dispersado posteriormente (em direção aos habitats da África e do Oceano Pacífico).

Ligações externas

Perfil da Espécie Erythrura prasina

Erythrura

Aves descritas em 1788

Erythrura prasina


Kosuke Shirai (født 1. maj 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fukushima United FC, Shonan Bellmare, Ehime FC og Hokkaido Consadole Sapporo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kosuke Shirai


Aceasta este o listă a obiectelor NGC cu numerele între 1001 și 2000. Lista cuprinde obiecte ce fac parte din conținutul New General Catalogue; alte obiecte pot fi găsite la pagina listei obiectelor NGC.

Datele furnizate în aceste tabele provin din The Complete New General Catalogue and Index Catalogue of Nebulae and Star Clusters by J. L. E. Dreyer, accesat cu ajutorul VizieR Service. Obiectele din Marele Nor al lui Magellan și tipurile de galaxii au fost identificate folosind Baza de Date Extragalactice NASA/IPAC.
Celelalte date din tabele provin din Baza de Date Astronomice SIMBAD dacă nu se specifică altfel.

1001–1100

1101–1200

1201–1300

1301-1400

1401–1500

1501–1600

1601–1700

1701–1800

1801–1900

1901–2000

Note

Liste astronomie

Listă a obiectelor NGC (1001–2000)


La mesorregión del Sertón Pernambucano es una de las cinco mesorregiones del estado brasileño de Pernambuco. Es formada por cuatro microrregiones.

Es de clima semiárido y enfrenta períodos de sequía, bien como presenta algunas de las mayores temperaturas del Brasil. Es la región más pobre y con menor densidad demográfica de Pernambuco. Las mayores ciudades son Sierra Talhada, Arcoverde y Salgueiro.

Microrregiones

 Microrregión de Araripina
 Microrregión de Salgueiro
 Microrregión del Pajeú
 Microrregión del Sertón del Moxotó

Sertón Pernambucano

Mesorregión del Sertón Pernambucano


Thomas Nevile (mort en 1615) est un pasteur et universitaire anglais qui est doyen de Peterborough (1591-1597) et Doyen de Cantorbéry (1597-1615), maître du Magdalene College, Cambridge (1582-1593) et maître du Trinity College, Cambridge (1593-1615).

Origines

Il est né à Canterbury, fils de Richard Neville de South Leverton, dans le Nottinghamshire (qui déménage à Canterbury à sa retraite), fils d'Alexander Neville, Escheator de Nottinghamshire et Derbyshire en 1519–20. Sa mère est Anne Mantell, une fille de Sir Walter Mantell de Nether Heyford, Northamptonshire. Son frère est le savant Alexander Neville (1544-1614). Il porte les mêmes armes que l'éminente et ancienne famille Neville, comtes de Westmorland. Les origines de la famille Neville de South Leverton ne sont pas claires, mais l'un des premiers ancêtres est Thomas Neville, Recorder de Nottingham et député de Nottingham en 1472.

Carrière
Il vient à l'origine à Cambridge pour étudier à Collège de Pembroke. Au cours d'une longue carrière, il occupe une succession de postes ecclésiastiques prestigieux, dont le doyenné de Peterborough et de Canterbury, ce qui lui permet de se constituer une richesse personnelle substantielle. À Cambridge, sa popularité à la Cour de la reine Elizabeth lui vaut un succès similaire, à la fois en tant que maître du Magdalene College et en tant que vice-chancelier de l'université en 1588. Puis, en février 1593, Elizabeth le nomme pour succéder à  à la maîtrise de Trinity, et c'est pour sa maîtrise de Trinity qu'on se souvient le mieux de lui.

Le collège dont il hérite n'est guère plus que des bâtiments des collèges qui se sont unis pour former Trinity, et il se met à utiliser à la fois sa richesse personnelle et son influence pour créer un cadre sans égal dans l'Angleterre universitaire. Pour citer Trevelyan, "Si Henri VIII a fondé Trinity, Nevile l'a construit".

Au cours de la décennie suivante, il rase un certain nombre de bâtiments existants pour dégager l'espace pour la zone maintenant connue sous le nom de Great Court. Cela comprend le déplacement de Great Gate, la porte d'entrée du collège, à 20 mètres à l'est, brique par brique, et aboutit à l'une des plus grandes cours fermées d'Europe.

Au cours de ses dernières années, il construit une cour supplémentaire, Nevile's Court, qu'il finance entièrement.

Un monument montrant deux effigies agenouillées représentant Thomas et son frère Alexandre subsiste dans la cathédrale de Canterbury.

Références

Liens externes

Doyen de Peterborough
Doyen de Cantorbéry
Étudiant de Pembroke College (Cambridge)
Décès en 1615

Thomas Nevile


Grillo-Theater  er et teater i Essen i Tyskland. Det har navn efter fabrikant Friedrich Grillo, der gjorde opførelsen af bygningen mulig. Det åbnede den 16. september 1892 med Lessings drama Minna von Barnhelm.

Teatre i Tyskland
Essen

Grillo-Theater


Uday Hüseyin el-Tikriti (d. 18 Haziran 1964, Bağdat – ö. 22 Temmuz 2003, Musul), devrik Irak lideri Saddam Hüseyin'in büyük oğludur. Uday yıllarca babasının varisi olarak görüldü, ancak kimilerine göre 1996'daki bir suikast girişiminin sebep olduğu yaralanmalar yüzünden küçük kardeşi Kusay'in  varis olarak yerine geçtiği iddia edildi.

Tanık iddialarına dayanılarak Uday'ın Irak Olimpiyat sporcularının ve milli futbol takımı üyelerinin maç kaybettiklerinde tutuklanması ve işkence edilmesi de dahil olmak üzere birçok tecavüz, cinayet ve işkencenin suçlusu olduğu ileri sürüldü.

Fedayiin Saddam adlı paramiliter bir ordu ile birçok medya kuruluşunun başında bulundu. Gençlik Televizyonu ve Babil gazetesinin sahibi olan Uday ayrıca haftalık 7 gazete, televizyon kanalları, bir gece kulübü ve aralarında İngilizce parçalar çalan bir kanalın da bulunduğu çok sayıda radyonun sahibiydi.

Uday'ın da kardeşi Kusay gibi en büyük kazancının petrol kaçakçılığı olduğu söyleniyordu. 1998 yılında Babil Üniversitesi'nden "Soğuk Savaş'ın Ardından Dünya" isimli 400 sayfalık teziyle doktora alan Uday 2000'de de Irak Ulusal Meclisi'nin bir üyesiydi. Olimpiyat Komitesi ve Gazeteciler Birliği'nin başkanlıklarını yaptı. 22 Temmuz 2003 tarihinde Amerikan askerleri ile girdiği çatışmada  kardeşi Kusay ile birlikte Musul'da öldü.

Biyografi

Küçüklük ve Eğitim
Uday Hüseyin, 1964'te babası hapishanedeyken Tikrit'te Saddam Hüseyin ve Sajida Talfah'ın oğlu olarak doğdu. Çocuk yaşlardayken Uday ve Kusay, babasının yönlendirmesiyle suçlu infazlarını izlemek zorunda kaldı.

Üniversite hayatına sadece üç gün kaldığı Bağdat Tıp Fakültesi'nde başladı. Sonra Bağdat Üniversitesi'nden Mühendislik Lisans derecesi aldı. Yine Bağdat Üniversitesi'nden siyaset biliminde doktora derecesi aldı ve tezinin adı "Soğuk Savaş Sonrası Dünya" idi. Yüksek lisans tezini "Sekiz yıllık İran-Irak savaşı sırasında Irak askeri stratejisi" üzerine yazdı. Ama kimileri Uday'ın akademik yeteneğe sahip olmadığını ve tezlerini para ve hediye karşılığı başkalarına yazdırdığını, kimsenin Uday'e korkudan düşük not veremediğini iddia etti. Sınıf arkadaşlarından biri Uday hakkında "gerçekten akıllıydı, muhtemelen babasından daha akıllıydı - ama çılgındı," dedi.

Irak Olimpiyat Komitesi

1984'ten itibaren Irak Olimpiyat Komitesi ve Irak Futbol Federasyonu'nun başkanı olarak babası tarafından atandı. Görevi sürecinde, kazanamayan sporculara işkence yaptı.  Ayrıca Al-Rasheed adlı kendi spor kulübünü kurdu ve 1990'da dağılıncaya kadar ülkenin en iyi oyuncularını satın aldı. Ayrıca Babel gazetesinin editörü oldu. Daha sonra Irak Öğrenci Birliği genel sekreteri ve Fedayeen Saddam'ın başkanı oldu. Aynı zamanda Irak Gazeteciler Birliği Başkanı idi. Gazetesi Babel, Irak'ın ABD ile ilişkisi hakkında Batıdaki makaleleri yayınlıyan tek gazeteydi ve ülkenin en etkili gazetelerinden biriydi. Uday Hüseyin ayrıca, Irak'ın devlet kontrolü altındaki tek sesli medyasında duyulmayan, diğer Arap kanallarının görüşlerini yayınlayan televizyon kanalı Youth TV (Al-Shabab)'nin sahibiydi. Yine Uday'e ait, Irak'ın en popüler radyosu olan Voice of Youth ülkede Batı müziği çalan tek radyo kanalıydı.

İşkenceden kaçan Iraklı sporculardan Raed Ahmed, "Eğitim kampı sırasında tüm sporcuları yakından izlerdi, antrenörlere sporcuları daha fazla zorlamaları için baskı yapardı...Sonuçlardan memnun değilse, antrenörleri ve sporcuları Olimpiyat Komitesi binasındaki özel hapishanesine attırırdı. Belli bir derece vadederseniz ve bunu başaramazsanız, ceza insanlara işkence yaptıkları Uday'ın özel hapishanesi idi. Bazı sporcular, en iyileri de dahil olmak üzere, Uday Komiteyi devraldığında sporu bırakmaya başladı..  Ben her zaman cezalandırılmamayı başardım. Asla bir şey için söz vermemeye dikkat ettim. Daima dayak yemenin güçlü bir olasılığı vardı. Ama kazandığımda Uday çok mutlu olurdu," dedi. Irak'ın efsanevi antrenörü, Amo Baba, Uday'ın oyunculara verdiği cezaların onların atletik yeteneklerini yok ettiğini söyledi. Amo Baba, Iraklı sporcuların yarısının ülkeyi terk ettiğini ve birçoğunun güçlü rakiplere karşı oynanan maçlardan önce olası cezadan kaçmak için hasta numarası yapmak zorunda kaldıklarını söyledi. Birkaç kez Uday'in emriyle tutuklanan ünlü koç, Uday'ın milli takımı yok ettiğini söyledi. Ancak, kimileri bu hikâyelerin abartılı olduğunu iddia etti. Milli futbol takımının teknik direktör yardımcısı Maad Ibrahim Hamid, Uday'ın oyunculara zafer için mali ödüller verdiğini ve yenilgi durumunda hapis cezasıyla tehdit ettiğini söyledi. Hamid, sporcuların işkenceye maruz kalmadıklarını, ancak bazılarının zina ve alkol bağımlılığı da dahil olmak üzere ahlaksız davranışlardan veya kötü oynamak yüzünden tutuklandığını söyledi. Irak'da dönemin en ünlü futbolculardan biri olan Ahmed Radi, Uday tarafından yeni kurulan Al-Rasheed kulübüne katılmak istemedikten sonra, gece yarısında Uday'ın adamları tarafından kaçırıldığını, dövüldüğünü ve ölüm tehdidi nedeniyle teklifi kabul etmek zorunda kaldığını söyledi. Yine dönemin bir diğer fulbol yıldızı olan, Saad Qais, "Uday, Rashid takımını kurdu ve en iyi Iraklı futbolcuları kendi kulübünde oynamaya zorladı ve beni kendi takımımı terk etmeye zorladı. Bizi her galibiyetten sonra hediyelerle onurlandırdı ve karşılığında her yenilgiden sonra cezalandırdı," dedi.

Kamel Hana Cinayeti

Saddam'ın en büyük oğlu olarak statüsü onu Saddam'ın muhtemel halefi haline getirmesine rağmen, Uday babasının gözünden düştü. Ekim 1988'de Mısır Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek'in eşi Suzanne Mübarek'in onuruna verilen bir partide, Uday babasının kişisel asistanı Kamel Hana Gegeo'yu, muhtemelen annesinin manipülasyonları üzerine, öldürdü. Konukların gözü önünde sarhoş olan Uday Gegeo'yu copladı ve tekrar tekrar elektrikli bir oyma bıçağıyla bıçakladı. Gegeo kısa bir süre önce Saddam'ı daha sonra Saddam'ın ikinci eşi olacak olan genç bir kadın, Samira Shahbandar ile tanıştırmıştı. Uday, babasının Şahbandar ile olan ilişkisini annesine hakaret olarak görüyordu. Dr. Ala Bashir'in anılarına göre Uday Samira'nın ilk eşinden olan çocuklarını  bu öfke yüzünden taciz edip, rahatsız ediyordu.

Kimileri cinayetin nedeni olarak Suzanne Mubarek ve Uday'ın annesinin kaldığı sarayın yanında, Kamel Hana bir yakınının düğününü kutluyordu ve havaya ateş ediyorlardı, bunun üzerine Uday adamlarını gönderip Suzanne Mübarek ve annesinin rahatsız olacağını söyleyip, ateş etmemelerini istedi. Çıkan tartışmada Uday yanındaki bastonuyla Kamel'in kafasına vurdu ve ölümüne sebep oldu. Bunun üzerine babasının tepkisinden korkan Uday intihar etmeye kalktı ve hastaneye yetiştirildi. Hastahaneden kaçıp, evinin etrafına barikat kurdu ve evine girmeye çalışan herkese ateş etti. Kardeşi Kusay'ın ikna etmesiyle teslim oldu.

Uday'ın üvey amcası Barzan'ın anılarına göre hastahaneden kaçtıktan sonra babasının sarayına gidip, "gerçek karısıyla kalması gerektiğini" söyledi; daha sonra babası kardeşine "şanslıydı çünkü yanımda silahım yoktu" dedi. Ama Uday daha sonra yine sarayın girişine geldi ve yanındaki silahıyla babasını vurmaya niyetli olduğunu söyledi. Onu engellemeye çalışan kardeşine ve üvey amcalarına ateş etti. Daha sonra Barzan'ın yönlendirmesiyle Uday babasından özür diledi. Babası polise teslim olmasını emretti. Enişteleri Hussein Kamel ve Saddam Kamel tarafından Amerika'ya kaçmaya çalıştığı öğrenildiğinde babasının emriyle zorla tutuklandı ve 3 hafta sonra serbest bırakıldı. Uday olaydan sonra ihbarcı olduğunu düşündüğü 2 kişiye saldırdı. Saddam'ın isteğiyle oğlunun sebep olduğu rezilliklerden kurtulmak için Barzan'ın kontrolünde onu Irak dışına İsviçre'ye gönderdi.

Uday özel ofisi başkanı Muhammed Asim Shanshal olay günü ile ilgili şöyle dedi, "Annesinden bir telefon aldıktan sonra, Kamel Hanna'nın Saddam'ın ikinci eşi Samira için neşeli bir parti düzenlediğini öğrendi. Havaya ateş ediyorlardı. Uday bağırarak "Kamel Hanna"ya 'Bu saçmalık da ne' dedi. Kamel, Hanımefendi ve Başkan adına kutlama yapıyoruz dedi. Uday onu tehdit etti ve havaya ateş etmemesi için uyardı. Ama Kamel silahını havada kaldırdı ve mermileri ateşledi, bu yüzden Uday'ın yanıtı, yanında bulunan ağır bir bastonla kafasına ölümcül bir darbe oldu ve Kamel öldü. Saddam tüm muhafızlarını ve onun yanında olan tüm arkadaşlarını, toplam 15 kişiyi, hapise attırdı. Eğer gecikmiş olmasaydım, bende onlarla birlikte olucaktım. Uday Irak'tan İsviçre'ye altı ay sürüldü."

Cinayetin cezası olarak Saddam oğlunu hapsetti ve onu ölüm cezasına çarptırdı; ancak Uday muhtemelen özel bir alanda sadece üç ay ya da üç hafta hapis yattı. Ürdün Kralı Hüseyin'in araya girmesiyle Saddam, Uday'ı Irak büyükelçisine asistan olarak İsviçre'ye gönderdi. 1990 yılında defalarca kavgaya karışıp, tutuklandıktan sonra İsviçre hükümeti tarafından sınır dışı edildi. Uday'ın lüks araba koleksiyonu, babası Saddam tarafından cinayetin cezası olarak yakıldı.

Uday, eski Donanma Komutanı Jeff Zaun da dahil olmak üzere 1991 Körfez Savaşı sırasında yakalanan yaklaşık 20 Amerikan savaş esirinin işkence ile sorgulandıktan sonra Irak devlet televizyonunda silah zoruyla görünmeye zorlanmasından ve ülkelerini kınamak zorunda bırakılmasından sorumlu idi.

Fedaisi Latif Yahya'nın İddiaları
Uday'ın fedaisi olduğunu iddia eden Latif Yahya, "Onu tanımlayan kelime sadist. Bence Saddam Hüseyin, Uday'dan daha insandı. Olimpiyat Komitesi spor mezkezi değildi, orası Uday'ın dünyasıydı," dedi. Yahya, Kasım 1987'de, işkence ve hücre hapsi döneminden sonra Uday'ın fedaisi ve dublörü olmak zorunda kaldı ve tam 11 kez Uday'ın dublörü olarak suikasta uğradığını iddia etti. Latif, "Birçok tecavüz gördüm. Kadınlara tecavüz edip öldürür, sonra şikayet etmeleri halinde ebeveynlerini de öldürürdü. Birçok cinayetine ve yaralamasına şahit oldum.. Uday, Bağdat Güzelllik Kraliçesine tecavüz etmişti ve kızın babası Saddam'a şikayet etmişti. Uday adama kızgındı ve onu ofisine getirtti ve onu öldürmemi emretti. Reddettim ve bunun yerine bileklerimi kestim," dedi. Anıları üzerine uyarlanan "The Devil's Double" filminin gerçeğin sadece %20'si olduğunu söyledi.

Üvey Amcası Watban'ı Vurması
1995'te dayısı Louay ile üvey amcası Watban arasında bir kadın yüzünden çıkan tartışmada Uday üvey amcasını Jack Hammer silahıyla partinin diğer konuklarıyla beraber bilerek ya da bilmeyerek vurdu. Daha sonra onu hastahaneye götürdü. Uday daha sonra ortadan kayboldu ama ertesi gün enişteleri Hüssein Kamel ve Saddam Kamel'in aynı gece yurtdışına kaçtığı anlaşılınca Uday'ın amcasına saldırısı ikinci planda kaldı. Saddam, Uday'e gidip silahıyla amcasına onu vurulduğu yerden aynı şekilde vurmasını istemesini emretti ama amcası  Uday'ı vurmayı reddetti. Partide yaralananlardan biri, saldırının nedeninin Uday'ın üvey amcasının Uday'ın konuşma bozukluğu ile partide dalga geçtiğini ve dayısının bunu da Uday'a söylemesi olduğunu iddia etti. Doğumdan itibaren, Uday'ın üst çenesi olması gerekenden daha öndeydi. Bunun için anlaşılır bir şekilde konuşması zordu. Törende amcası onu ince bir şekilde taklit etti ve konuşma kusurunu partide alay ve mizah malzemesi yaptı. Saddam olaydan kısa bir süre sonra hastahanede üvey kardeşinin yürümesindeki zorluğu görünce sinirlenip Uday'ın lüks araçlarının olduğu garajı yaktırdı. Uday kardeşi Kusay'a Saddam'ı engellemediği için kızdı ve sinir krizi geçirdi. Kusay diğer araçlarını da yakmasına engel olduğunu söyledi. Uday yakındaki diğer garajda bulunan lüks arabalarının önüne barikat kurdu ve ağır ateşli silahlarla babasının ya da adamlarını gelmesini bekledi. Orada olan yakın arkadaşı Jaber'e göre eğer babası ikinci garaja gelseydi Uday kesinlikle onu öldürürdü.

Eniştelerinin Ölümündeki Payı
Saddam Hüseyin'i sorgulayan John Nixon'un  kitabına göre Uday, 1995 yılında kızkardeşlerinin kocaları Hüseyin Kamel ve Saddam Kamel'in ülkeden kaçışını provoke etti. Sarhoş olan Uday, bir partinin düzenlendiği Kamel'in evine gitti ve Saddam Kamel'le yumruklaştı. Kamel tarafından yenildiğinde, silahını çıkardı ve ateş etti. Ama kurşun, arada kalan Saddam'ın üvey kardeşi Watban'ı yaraladı. Damatların Ürdün'e kaçmasından kısa bir süre sonra Saddam, "Iraklılar ambargodan muzdaripken, bu durum yanlış bir mesaj gönderebilir" diyerek Uday'ın lüks arabalarının olduğu garajı öfkeyle yaktırdı. Bir Iraklıya göre Huseyin Kamel'in kaçmasının nedeni Uday'ın artık onunla gerçekten ilgilenecek kadar güçlendiğinden korkmasıydı. Çünkü Uday, Hüssein Kamel'e ait her şeyi ele geçirmeye başlamıştı. Hüseyin petrol işinden Savunma ve Sanayideki pozisyonu nedeniyle kazanç sağlarken Uday bu işi devraldı daha sonra Uday, ordu ekipman temini, yeniden yapılanma ve gıda ithalatı da dahil olmak üzere Kamel'in kontrolündeki işleri ele geçirdi. Hüseyin Kamel ve Saddam Kamel yavaş yavaş gözden düştüklerini düşünmeye başlamış olabilirlerdi. 1996 yılında Uday, Kusay ile birlikte, kendileri de rejimin güçlü üyeleri olan Hüseyin Kamel ve Saddam Kamel'in öldürülmesine karıştığı iddia edildi. Eşleri olan Saddam'ın kızları ve çocukları ile birlikte Ürdün'e kaçıp rejim karşıtı konuşmalar yapan Hüseyin Kamel ve Saddam Kamel, haklarında kayınpederleri Saddam tarafından af çıkıp Irak'a döndükten sonra Saddam ve oğullarının yönlendirmesiyle kendi amcaları tarafından babası, annesi, kardeşleri ile birlikte karılarını boşamayı reddettikten sonra öldürüldüler.

Suikast Girişimi ve Yaralanması

Uday Aralık 1996'da bir suikast girişimi sonrasında kalıcı olarak yaralandı. Mansur'da araba kullanırken, 17 merminin isabet ettiği Uday'ın başlangıçta felç olduğuna inanılıyordu. İbn Sina Hastanesi'ne tahliye edildi, sonunda iyileşti ancak fark edilir bir topallama problemi ile. Tekrarlanan operasyonlara rağmen, iki mermi omurgasında kalmış ve omuriliğe yakın yerlerinden çıkarılamamıştır.

Şii Şaban Hareketi suikastı üstlendi. Suikastçı 3 kişiden biri olan Salman Sharif, Uday'ın her perşembe Mansour'un lüks caddelerinden birine akşam 7'de kız tavlamak için geldiğini öğrendiler. 3 ay boyunca caddeyi gözlediler ve hazırlık yaptılar. Uday'ın kimi zaman korumasız geldiğini fark ettiler ve sokakta kimin gerçek esnaf kimin gizli polis olduğunu öğrenmeye çalıştılar. Suikast günü sadece Uday'a ait olabilecek kadar lüks bir aracı, korumasız olarak gördüler. Uday'a tam 50 kere ateş ettiler ama 17'si isabet etti. Bu suikastı bilen bazı Shaaban üyeleri Ürdün'de bir başka olayla ilgili olarak tutuklandı ve Irak polisine teslim edildi. Ağustos 1998'de Saddam'ın adamları Abu Sajad'ı tutukladı ve ekibin diğer üyelerinin ayrıntılarını öğrendiler. Sharif'in yedi erkek kardeşi ve babası hapishaneye alındı, annesine daha sonra Bağdat morgundan bedenlerini toplaması söylendi. Suikastçı Ebu Sadeq'in babası ve üç erkek kardeşi idam edildi. Diğer suikastçı Ebu Sajad ve babası aynı kaderi paylaştı. Güvenlik görevlileri tüm ailelerin evlerini buldozerler ile yıktı ve bütün mallarına el koydular. Aralık 2002'de Iraklı istihbaratçılar, İran'da olan Abu Sadeq'in izini buldu ve onu öldürdü. Uday hayatının geri kalanı boyunca sakatlandı ve - yaygın inanca göre - iktidarsız hale geldi. Sharif bu durumu Uday'ın kadınlar konusundaki acımasız ününe gönderme yaparak ilahi adalet olarak yorumladı.

Uday ile 15 yıl sekreteri olarak çalışmış olan Abbas al-Janabi her Iraklının Uday'ın perşembe günleri o sokağa geldiğini bildiğini iddia etti ve Uday'ın suikast sonrası çok daha vahşileştiğini iddia etti. Ayrıca suikast sonrası iktidarsız hale getirildiğine dair söylentiler yüzünden Uday'ın öfkelendiğini ve gizli polise cinsel gücü hakkında hikâyeler uydurmalarını emrettiğini iddia etti. Janabi Uday hakkında: "Uday bir sadist, bir canavar. Birisi kırbaçlandığında nasıl güldüğünü gördüm." Ayrıca yine onlarca tecavüze şahit olduğunu iddia etti. Uday'ı cinsel olarak heyecanlandıran şeyin şiddet olduğunu söyledi ve "Bu onun doğası, tecavüz onun için hobi gibi ve inanın bana ne konuştuğumu biliyorum ve abartmıyorum," dedi. "İnsanlara işkence ettiğini, nasıl güldüğünü, bunun tadını nasıl çıkardığını gördüm. Onu kontrol edemezsiniz, o bir tür manyak, psikolojik olarak dengesiz biri," dedi. Janabi Uday'ın asla uzun süre etrafında arkadaş tutamadığını, çünkü onları korkutmaktan zevk aldığını söyledi. Uday, ava çıktığında vurduğu kuşları köpeklerinin ağızlarıyla alıp ona geri getirmesinin temiz olucağına inanmazdı bu yüzden ava çıktığı arkadaşlarından birine vurulmuş kuşları aldırtırdı. Çoğu zaman buz gibi suya girmeleri bile gerekse Uday silahıyla zorla onları Retriever olarak kullanırdı. Uday'in  onu reddeden kadınları alkol ve uyuşturucu ile etkisiz hale getirip, tecavüz ettiğini, tecavüzü videoya alıp, kurbanın ailesi eğer önemli bir kişiyse aileyi şantajla terörize ettiğini, istediklerini yaptırdığını ve Uday'in 30 yaşına geldikten sonra 12 yaşındaki kızlara bile bakmaya başladığını söyledi. Uday için çalışan kadın öğretmenler olduğunu, görevlerinin sınıftaki güzel kızları Uday'e bildirmek ya da partilere gelmelerini sağlamak olduğunu iddia etti. Bunun çok gizli bir görev olduğunu ve yaptığı şey hakkında konuşan öğretmenlerden birinin Uday'in emriyle korumaları tarafından tecavüze uğradığını ve ailesinin öldürüldüğünü söyledi. Babalarının aksine, Uday ve Kusay'in  teslim olacak türde insanlar olmadığını söyledi.

Dr Ala Bashir Uday'ın kaza sonrası düşük tansiyon nedeniyle beyin zararı aldığını ama doktorların bu hasarı Saddam'a söyleyemediğini iddia etti. Yine Bashir'e göre olay günü Uday'ın yanında şarkıcı Kadim El Sahar'ın kardeşi Ali Al Sahar vardı ve Uday'ın beğendiği kızlara numaralarını iletmek için arabadan indiğinde suikast gerçekleşti. Ali hemen Uday'ı hastahaneye yetiştirdi. Kusay babasına olayın Uday'ın orucunu açmak için yemek almaya gittiği sırada olduğunu söyledi fakat Saddam Ali'ye oraya kız tavlamak için gittiğinizi biliyorum dedi ve Uday ölürse Ali'nin de ölüceğini Ali'ye söyledi. Daha önce şarkıcı Kadim Al Sahar'in Irak'daki ününden kaynaklı Uday'ın kıskançlığına maruz kaldığı ve tehditleri yüzünden Irak'ı terk etmek zorunda kaldığı iddia edilmişti.

Daha sonra Saddam Kusay'a artan sorumluluk ve yetki verdi ve onu 2000 yılında varisi olarak belirledi. Ancak Abbas al-Janabi gibi Uday'ın yakın çevresindeki kişiler tam tersine Uday'ın bu suikasttan sonra üvey amcası Watban'ı vurması sonrası aile içinde yaşadığı dışlanmadan kurtulduğunu da iddia ediyorlar.

Medya ve Kadınlarla İlişkisi

Uday'ın gazetelerinde ve devlet televizyonunda genel yayın yönetmenliği yapmış olan Saad al-Bazzaz, "Bir editoryal toplantıda, Uday gazetemdeki bir makaleye kızdı ve tabancasını çıkardı, bize bağırırken altın kaplama Kalaşnikofu ile oynamaya başladığında tepkimizi hayal edebilirsiniz. Bundan sonra onunla her türlü diyalog imkansızdı. Uday medyanın çoğunu ele geçirdiğinde Irak'daki durum daha da kötüleşti. Bu adamın gazetecilikle ilgisi yoktu, ancak Irak halkının zihinlerini kontrol etmeye çalışmanın güçlü bir yolunun medya olduğunu gördü. Pek çok gazetecinin babasını desteklemediğini çok iyi biliyordu. Gündüzleri sessizce işlerini yaptılar ... Geceleri birçok kişi rejime karşı çalıştı. Bazıları dövülerek infaz edildi. Diğerleri öldürüldü veya ülkeden kaçarak ailelerini Uday'ın kanlı intikam misillemesine karşı savunmasız bıraktı," dedi.

Uday'ın sınıf arkadaşı Aziz al-Taee Uday'in kadınlarla ilişkisi hakkında: "Okuldaki kız öğrencilerde inanılmaz bir korku vardı. Çünkü Uday en güzel kızı seçer, kendisiyle randevuya çıkması için kızı zorlar, çoğu zaman kıza tecavüz ettikten sonra kızı dışlar veya korumalarından birine kızı öldürtürdü," dedi. Saddam Hüseyin'in özel pilotunun kızı Zainab Salbi, "Uday'ın üniversiteye geldiği günler tüm kızların onun aç gözlerinden kaçmak için korkudan tuvalete saklandığını ama kimsenin Uday'ın şehvetinden kaçamayacağının bilinen bir gerçek olduğunu; Uday'ın ürkütücü sessizliği ile bilindiğini," söyledi. 2000 yılında bir grup Fransız üniversite öğrencisi Bağdat'ta onurlarına verilen partiye Uday tarafından davet edildiklerini ama odaya girer girmez silah zoruyla birbirleriyle seks yapmaya zorlandıklarını ve bunun kameraya alındığını iddia ettiler. Durumu Fransız yetkililere bildiren öğrenciler yapılabilecek pek bir şey olmadığı cevabını aldılar. 1999'da ambargo karşıtı bir grup Fransız gönüllü Irak'a gitti ve onurlarına verilen partide içlerinden bir kız Uday'le kalması için zorlandı ama kızlardan birinin "buraya fahişe olmaya gelmedik" demesi üzerine partiden ayrılabildiler. Almanya Güzellik Kraliçesi, Alexandra Vodjanikova, savaşa hayır demek için Bağdat'a geldi ve Uday ile bir araya geldi ve ona göre Uday "sevimli, sıcak, çok samimi ve her zaman ona 'çok güzelsin'"dedi. Uzun süredir çalışanı olan Khaled Jassem, "Uday ile iki konuda yarışmamalısınız: iş ve kızlar. Genellikle, içkinin etkisi altında kararlarını verirdi. Daha önce hiç bu kadar acımasız birini görmedim. Hayatım kabus gibiydi. Her zaman korkuyordum. Dört kez falaka cezası aldım. İşkenceye katılamadığı zaman, adamlarını işkenceyi yapması için gönderirdi. Kendini kurbanın acısını duyma zevkinden mahrum etmemek için telefon üzerinden çığlıklarımı dinlerdi," dedi.

Eski bir çalışanın iddiasına göre Uday haftada 5 gece parti verip kalan 2 gün oruç tutardı. Bağdat Avcılık Kulübü'nün bir şefi 1990'ların sonunda geldiği bir düğün partisinden sonra gelinin aniden ortadan kaybolduğunu, Uday'ın korumalarının tüm kapıları kilitlediğini ve damadın bunun üzerine intihar ettiğini iddia etti. Yine Uday'ın hizmetçisinin iddiasına göre Ekim 2002'de evde ağlayan bir gelinin zorla tutulduğuna şahit oldu ve daha sonra kıza tecavüz edildikten sonra öldürülüp, cesedinden kurtulunduğunu söyledi. Şehir ABD önderliğindeki güçlere düşmek üzereyken, Uday Fedayeen Saddam'a başkalarının arabalarını almasına izin vermek yerine çalışanlarına arabalarını yakmasını emrettiği iddia edildi.  Eski işletme müdürü Adib Shabaan, Uday'ın seks yaptığı birçok kadının kalçalarını at nalı ile yaktığını ve U şeklinde bir yara izi yarattığını söyledi. Saddam ailesinin doktoru Ala Bashir de aynı durumda ve Uday tarafından üzerinde sigara söndürülmüş kadınları tedavi ettiğini iddia etti.

Uday'ın 12 yıl sekreterliğini yapmış olan Adeeb al-Ani, "Uday her gece farklı bir kadın isterdi ve korumalarına gözüne takılan, genellikle çok genç kızları, aynı zamanda zengin Bağdat ailelerinden gelen kadınları kaçırtırdı. Hepsine sanki fahişelermiş gibi ödeme yapardı," dedi. Uday'ın yardımcısı Adib Shabaan, 1998'de Uday'ın eski bir valinin 14 yaşındaki kızını bir partide görüp, onu kaçırttığını, üç gün sonra onu evine gönderdiğini, kızın babasının tecavüz raporu alması ve olanlar hakkında konuşması üzerine Uday'ın adamı susması için tehdit edip valiye kızını ve 12 yaşındaki diğer kızını bir sonraki partisine getirmesi emredip, adama "Kızların benim kız arkadaşım olacak, yoksa seni yeryüzünden silerim," dediğini söyledi. Eski bir çalışana göre, haftada beş gece, hepsi arkadaşları tarafından kendisine getirilen iki düzine kız, Uday ile tanışmak için Dicle kıyısındaki lüks Bağdat Tekne Kulübüne götürülür; İçecekler, müzik ve danstan sonra seçilenler geceyi Uday ile geçirirdi. Eski bir uşak, "Hiçbir kızla üç defadan fazla uyumazdı" dedi. Eğer bir arkadaşı Uday ile aynı marka elbise, parfüm ya da ayakkabıyı kullanırsa, Uday bir daha aynı şeyi kullanmaması için arkadaşını tehdit ederdi. Uday evlerinde çalışan  personellerini periyodik olarak tarttırırdı. Birisi kilo almış olursa, Uday yiyecek çaldıklarını varsayar, kiloları gidene kadar onları bir "disiplin" kampına gönderirdi. Bir aile dostu, Uday'ın İnterneti kesfettiği günün "Iraklılar için kara bir gün" olduğunu söyledi, görevi internette yeni işkence yöntemleri ve yeni araba modellerini araştırmak olan çalışanları vardı. Tekne Kulübünde, mutfakta bir kafeste Louisa adında Uday'ın beslediği bir maymun vardı ve Uday onu içkiye alıştırmıştı, Uday'ın arkadaşlarından biri partilerde içki yüzünden bayılırsa veya uyuyakalırlarsa onları ceza olarak sarhoş maymunla aynı kafese koyardı.

Saddam Hüseyin'in metreslerinden biri Uday'in 15 yaşındaki kızına tecavüz ettiğini, daha sonra yine Uday'ın kızını görmeye devam ettiğini, hiçbir şey yapamadığını söyledi. Saddam tecavüzü öğrendiğinde Uday babasının emriyle hapse atıldı ama kısa bir süre sonra hapisten çıktı ve Uday olayı Saddam'a anlattığı için babasının metresini dövdürttü. Uday'ın yakın çevresindekilerden birinin iddiasına göre, eğer seçtiği kız Uday'i istemezse, başka bir erkek arkadaş bulursa ya da geç kalır veya isteksiz olursa falaka cezası aldıktan sonra dans etmek zorunda kalırlardı. Yine bir yakınının iddiasına göre Uday, bekaretini aldığı kızlara daha sonra kimsenin dokunmayacağını bildiği için "bundan sonra fahişe olmak zorunda kalacak" diye onlarla dalga geçerdi. Yine çalışanlarından biri, "Kızları avlayan bir sekreteri vardı - üniversitelerde, bakanlıklarda. Ona getirilen kadınlar için Olimpiyat ofislerinde bir yatak odası bile vardı. Genellikle onunla yatmayı kabul ettiler. Başka şansları yoktu," dedi.

Uday'ın yakın yardımcılarından biri olan, Dhafer Muhammed Jaber Siddiq, Uday hakkında şunları söyledi: "Özellikle eniştesi Hüseyin Kamel ile görüşürken, babasının politikalarını doğrudan veya dolaylı olarak birçok kez eleştiriyordu. Uday, birçok genç erkek gibi kızlarla yakınlaşmak isterdi. Telefon numarasını beğendiği her genç kadına gönderirdi. Uday'ı tanımaya çalışan bir sürü kadın vardı, bazıları fikirlerini değiştirdi, bazıları ise onunla ilişkilerini güçlendirdi. Pek çok çelişkisi olan bir insandı. Örneğin, amcası Savunma Bakanı Adnan Khairallah'ın 1989'da öldürülmesinden sonra düzenli olarak dua etmeye başladı ve asla durmadı, her Pazartesi ve Perşembe oruç tuttu, ama sürekli alkol almaya devam etti. Bazen aşırı cömertti, ama bazen düşünülemez derecede cimri hale gelirdi. Bağımsız bir imparatorluğa sahipti, bunu kendisi söylerdi, bir devletin temellerine sahip olduğunu söylerdi. Basın, televizyon, spor, ordu ve ticaret." Uday,  Olimpiyat Komitesinde olduğu söylenen 17 yaşındaki kaçırılmış genç bir kızın dosyasına bakan bir avukatı vurduttu. Avukatın ifadesine göre, "Uday onun için taşıdığım kağıtları inceliyordu ve sonra şöyle dedi: Tekrar geri dönememen için her iki bacağını da kıracağım, ama İran ile savaş sırasında sol bacağından gazi olduğunu görüyorum, bu yüzden Sağ bacağını kıracağım," dedi. Daha sonra Uday'ın adamlarından biri avukatı sağ bacağından vurdu ve daha sonra avukat bir hastanenin yanına atıldı. Kıza gelince, tekrar tekrar tecavüz edildikten sonra evine gönderildi ve ailesine seyahat etmemeleri emredildi. Ancak kız Polonya'ya kaçmayı başardı. Birkaç yıl sonra, Uday için çalışan tetikçiler kızı buldu ve kız babasıyla birlikte öldürüldü.  Üst düzey kulüplerde çalışan garsonların bazıları, Uday'ın her geldiğinde, sarhoş ve silahlı olduğunu, kaçırmak için kızlar aradığını ve garsonların terörle korkudan titrediklerini söyledi. Yine bir avukata göre, Uday onu reddeden güzel bir sunucunun daha sonra saçlarını hatıra olarak saklayabilmek için saçının traş edilmesini emretti ve sunucuyu bir ay Olimpiyat Komitesi'nde çıplak olarak hapsetti.

Gece Hayatı ve Alkol Kullanımı

Uday partilerinde insanları yüksek dozda alkol almaya zorlamasıyla biliniyordu. Bir arkadaşına göre, kim Uday'ın dostluğunu kazanırsa viski, brendi, votka, konyak ve bira karışımlarından oluşan Uday'in "dostluk kupası"nı içmek zorundaydı. Bu karışım büyük ve özel bir bardakla servis edilir ve yeni arkadaş hepsini içmek zorunda olurdu. Ve elbette, yarım saat sonra sarhoş olur ve Uday'e dökülmeye başlardı.<ref>ı ve daha sonra Uday'ın ayağını botu geri soktu ve Uday ona sürekli küfretmeye devam ediyordu." dedi.

Şarkısı Qasım Sultan, 1997'de Amerika'da özel partilerde şarkı söyledikten ve Bağdat'a döndükten sonra Av Kulübü'ne çağrıldı. Uday güneş doğana kadar şarkı söylemesini emretti. Sabah 8'de Hüseyin  Sultan'a bağırmaya başladı, ve Qasım'ı ona haber vermeden Bağdat'a döndüğü için azarladı ve gardiyanlarına onu dövmesini emrettiğini söyledi. Yine Sultan, Uday'a ait başka bir gece yarısı konserine gittiğinde Uday'ın korumaları, daha erken gelmediği için onu dövdü. Sultan sahneye çıkmadan önce, Uday tarafından "gizemli kokteyl" olarak adlandırılan; bira, cin ve diğer sert likörlerin karışımlarından oluşan bir şişe içmeye zorlandı. Sultan 2 kez bu partilerde içmeye zorlandığı alkol miktarı yüzünden hastahaneye kaldırıldı. Suikasttan sonra 1997'de Uday'in sarayındaki bahçede etrafında Uday'ın beslediği aslanlar varken şarkı söylemeye zorlandığını da iddia etti. Partileri, "silahlı kovboyların sizi her an öldürebileceği bir yer" olarak tarif etti. Al-Shabab tv 1993'te kurulduktan sonra, 70'lerin Fadel Awad, Saadoun Jaber, Riyadh Ahmed gibi popüler Iraklı şarkıcıları Uday tarafından önceki jenerasyonun şarkıcıları oldukları gerekçesiyle yasaklandılar. Uday onlara, "Şarkı söylemekten yasaklısınız ve hiçbirinizin bir partide şarkı söylediğini duymak istemiyorum," dedi. Yasak çıkarıldı, şarkıları TV'de gösterilmedi ve konser veremediler.<ref>ef>

Rejimin son yıllarında Uday'ın yönettiği Fedayen Saddam birlikleri, fahişelik yapan 30 kadının kafalarını kesip, evlerinin önüne attı. Saddam Fedayeen'inin içinde özel operasyonlar gerçekleştiren grubun bir üyesi rejime karşı çıkan kişilere Uday'ın emriyle suikast düzenlediklerini, gerçeği hükümetten saklamakla suçlananları yok ettiklerini söyledi. Yine, "Eğer Uday birinin dilini, ellerini, parmaklarını, başını ya da herhangi bir şeyini kes derse, biz de bunu yapardık. Ölüm dışı cezalara gelince, hırsızların eli ya da parmağı kesilirdi, yalan söyleyenlerin sırtlarına büyük taşlar atılırdı, yanlış bilgi verenlerin dilleri kızgın demirle yakılırdı, ordudan kaçanların kulağı kesilirdi," dedi. Uday birini öldürmek istediğinde bu özel grubu gönderirdi. Emirin gerçekleştirildiğini göstermek için operasyon video veya ses ile kaydedilirdi ve Uday bu video kasetlerden bir set oluşturmuştu.

Serveti ve Mülkleri

1990'dan bu yana Birleşmiş Milletlerin Irak'taki yaptırımlarından yararlarak muazzam bir zenginlik ve nüfuz imparatorluğu kurduğu iddia edildi. Petrol, sigara ve diğer yasaklanmış malzemeleri kaçakçılık yoluyla temin etti ve Irak'da karaborsada sattı. Ayrıca zengin Körfez ülkelerine alkol ve yarış atı sattı.

Uday, 2003 yılında kendi sarayında bulunan ve büyük çoğunluğu hem kamu hem de özel durumlarda kendini gösteren büyük bir video koleksiyonuna sahipti. Uday'ın sarayında vahşi hayvanlardan oluşan bir hayvanat bahçesi, yüzlerce lüks arabası, birçok marka altından yapılmış silahlar, yüzlerce lüks içki, yüzlerce üzerinde adının yazılı olduğu puro bulundu. Başkanlık Sarayı'nda Uday'e ait konutlardaki hastane tipi yatak odasında anti-depresanlar ve ruh hali değişimleri için lityum; çalışma masasında "bakire bir kızın ona gelmeyi kabul ettiği" ile ilgili bir e-mail çıktısı, yine kızların hastalıklarla ilgili incelenmesini isteyen bir emir bulundu.  Uday'e ait özel hapishanelerden biri daha sonra ifşa edildi ve içeride Uday'in canını sıkan herkesin olduğu, içeridekilerin Uday'le çatışan  iş adamları, kazanamayan sporcular, ona yol vermeyen sürücüler olduğu, kimilerinin Alman çoban köpekleriyle aynı hücreye atılıp, ölüme terkedildiği belirtildi. Uday'e ait spor salonundaki  duvarlarda internetten indirilmiş erotik kadın resimleri ve Amerikan başkanı Bush'un ikiz kızları Jenna ve Barbara'nın resimleri bulundu. Yine aynı yerde Brooke Shields ve diğer Hollywood yıldızlarının resimleri ve Şii İslam'la ilgili kitaplar bulundu. Uday'e ait başka bir evde internetten indirilen pornografik görüntüler, eroin torbaları, pahalı likörler, vintage arabalar ve HIV testi için kullanma kılavuzu bulundu.  Uday sarayında 9 aslan ve çita besliyordu ve çoğu zaman onları kendi elleriyle yediriyordu.

Özel Hayat

Hüseyin'in çocukları arasında en dik başlı ve hiddetli olanı olarak biliniyordu. Değişken ruhlu, düşmanlarına ve gücüne tehdit olarak algıladıklarına karşı tamamen acımasızlık gösterirdi.  Babası Saddam Hüseyin'i idolleştirerek büyüdü, ancak daha sonra ilişkileri babasının birçok metresi nedeniyle gerildi.

Çocuklukta babası ile olan bağ eksikliği, rejimin vahşetlerine aşırı maruz kalması ve annesi Sajida'nın aşırı anaçlığı karakterini şekillendirdi.  1996 yılındaki suikast girişiminden sonra, kademelerde yükselen ve Saddam'ın bir sonraki meşru halefi olduğu düşünülen kardeşi Kusay'den uzaklaştı.

Devrim Komutanlığı Konseyi Komutanı, İzzat İbrahim el-Douri, Saddam'a sadakat göstergesi nedeniyle kızını Uday ile evlendirmeye razı oldu. Kısa bir süre sonra Uday'ın şiddet içeren ve dengesiz davranışları nedeniyle, El-Douri, kızının Uday'dan boşanmasına izin verilmesi için  hızlı bir şekilde dilekçe verdi. Uday'ın evliliğinden hiç çocuğu olmadığı bildirildi. İkinci evliliği Saddam'ın üvey kardeşi Barzan İbrahim al-Tikriti'nin kızı Saja al-Tikriti ile oldu. Fakat evlilik kısa bir süre sonra Saja'nın İşviçre'ye babasının yanına gidip dönmeyi reddetmesiyle ayrılıkla sonuçlandı. Saja'nın erkek kardeşi boşanma sebebi ile ilgili "Uday kız kardeşimi dövmedi, ona bir prenses gibi muamele etti. Kız kardeşim sadece 16 yaşındaydı ve evlilik hakkında farklı fikirleri vardı. Bu yüzden düğünden kısa bir süre sonra ayrıldılar," dedi. Üçüncü kez Saddam'ın kuzeni Ali Hasan el-Mecid'in kızı ile de evlendiği iddia edildi. Sevim Torun adlı Türk bir kadın Uday ile evlendiğini ve Mesut Uday adlı bir oğlu olduğunu iddia etti ve anılarını Saddam'ın Gelini adlı kitapta yayınladı.

Hakkındaki Suç İddiaları
ABD'nin Irak'ı işgal etmesinden bir gün sonra 20 Mart 2003'te yayınlanan bir raporda ABC News, Uday'a karşı çeşitli iddiaları detaylandırdı:
 Irak Olimpiyat Komitesi başkanı olarak Uday, beklentileri karşılamadığı düşünülen Iraklı sporcuların hapis ve işkencelerini organize etti. Beklentilerinin altında performans gösteren sporculara yüzlerine köpek ve maymun diyerek hakaret ederdi. Bir sığınmacı, hapsedilen futbolcuların 1994 FIFA Dünya Kupası finallerini kazanamadıktan sonra ceza olarak betona tekme atmak zorunda kaldıklarını bildirdi. Irak milli futbol takımı, 1980'lerde bir turnuvada iyi bir sonuç elde edemedikten sonra  Irak'ta bir hakaret olarak görülen kafa traşı cezası aldı. Bir başka sığınmacı, sporcuların çakıl dolu bir çukurda sürüklendiğini ve daha sonra yaralarında enfeksiyona neden olmak için kanalizasyon dolu bir çukura atlamaya zorlandığını iddia etti. Irak, Lübnan'daki 2000 AFC Asya Kupası çeyrek finalinde Japonya'ya 4-1 kaybettikten sonra, kaleci Hashim Khamis Hassan, defans oyuncusu Abdul-Jabar Hashim Hanoon ve forvet Qahtan Chathir Drain, başarısızlığın suçlusu olarak etiketlendiler ve üç gün boyunca Uday'ın güvenliği tarafından işkence gördüler.
 Uday partilere izinsiz ve rastgele girmesi ve daha sonra tecavüz edeceği kadınları "keşfetmesi" ile biliniyordu.
Cezalandırmak istediği kişileri çivili tabuta koyması.
Uday'ın karısıyla dans etmesine izin vermeyi reddeden bir ordu subayını dövmek; adam daha sonra yaralarından öldü. Uday ayrıca onu selamlamayan bir ordu subayını da vurdu ve öldürdü.
 200.000 doların üzerinde değere sahip bir Rolls-Royce Corniche de dahil olmak üzere yaklaşık 1.200 lüks aracı Irak'ın Kuveyt'i işgali sırasında çalmak.
 2000 yılında, Irak Ulusal Kongresi lideri Ahmed Çelebi'ye suikast planlaması. Bu, Saddam'ın diktatörlüğün varisi olan küçük oğlu Kusay'ı öne sürmesinden kısa bir süre sonra yapıldı. Uday'ın suikast yoluyla babasının gözüne girmeyi amaçladığı iddia ediliyor.

Ölüm

Saddam Hüseyin'in en yakın yardımcısı Abid Hamid Mahmud sorgusunda kendisinin ve Saddam'ın iki oğlunun Suriye'ye sığındığını ancak Suriye tarafından geri çevrildiklerini söyledi. Onları sınırdan geçiren kaçakçıya göre, sınırı geçtikten 48 saatten az bir süre sonra tekrar geri geldiler. Uday ve Kusay ilk başta kaçakçıya, bir Suriye vatandaşın onları Suriye'de bekliyor olacağını ve kendisinin görevinin onları Suriye içine değil, sınır ötesine geçirmekle sınırlı olduğunu bunun karşılığında yüklü bir para alacağını söylediler. Kaçakçı, "Rabia sınır merkezinin yakınına sığındılar, sonra Halep şehrinin eteklerine ulaştılar ve orada, arabalarının lastiklerini değiştirirken Irak'a dönmelerini isteyen Suriyeli yetkililer tarafından durduruldular. Abd Hammoud onlarla birlikte kalmıyordu, ancak dört gün boyunca onları ziyaret etti. Daha sonra Uday ve Kusay yanlarına Kusay'ın oğlu Mustafa'yı da alarak  Nawaf Al-Zaidan'ın evine sığındılar," dedi. 16 Temmuz 2003'te tekrar Kusay ile bir araya gelen kaçakçı Irak'tan çıkma niyeti olup olmadığını sordu, Kusay, 'Bu artık mümkün değil. Irak'ta babamın talimatlarını bekleyerek kalacağım,' dedi. Yedi gün sonra Uday, Kusay, Mustafa ve arkadaşları öldürüldü. Suriye Cumhurbaşkanı eski başkan yardımcısı Abdel Halim Khaddam, ülkesinin Saddam Hüseyin'in üvey kardeşini Amerikan kuvvetlerine teslim ettiğini, ayrıca devrilen başkanın oğullarını Irak'a geri gönderdiklerini ve eski dışişleri bakanı Tarık Aziz'i kabul etmeyi reddettiklerini açıkladı.

22 Temmuz 2003'te, Birleşik Devletler Ordusu 101. Hava Tümeni birliklerinin desteğiyle JSOC Görev Gücü 20, Irak'ın kuzeyindeki Musul kentindeki bir eve baskını sırasında Uday, Uday'ın koruması, Kusay ve Kusay'ın 14 yaşındaki oğlu Mustafa'nın olduğu evi kuşattı. Saddam'ın oğullarının yerini söyleyene 30 Milyon Dolar ödül verilecekti. Evin  sahibi Nawaf al-Zaidan'ın ihbarı ve işbirliğiyle  Görev Gücü 20, evin sakinlerini yakalamaya çalışırken, 101'inci Hava İndirme Tümeninden askerler görev gücünün güvenliğini sağladı. Daha sonra OH-58 Kiowa helikopterleri ve bir A-10 "Warthog" tarafından desteklenen 200 kadar Amerikan askeri, evin etrafını çevreledi ve ateş etti, böylece Uday, Uday'ın koruması, Kusay ve Kusay'ın oğlunu öldürdü. Yaklaşık dört saatlik bir savaştan sonra askerler eve girdi ve Hüseyin kardeşlerin koruması dahil dört ceset buldu.

Eve üç kez girmeye çalışan Amerikan askerleri ilk iki girişimde AK-47 ve el bombalarıyla direnişle karşılaştılar. Uday, Kusay ve koruma evin ön tarafındaki banyodan sokağı ve evin birinci katını korudu; Kusay'ın oğlu ise arka taraftaki yatak odasından siper aldı ve kendilerini savundular. Bunun üzerine Amerikanlar evi defalarca bombaladılar ve füze attılar. Üç yetişkinin evin ön tarafına atılan TOW füzesi nedeniyle öldüğü düşünüldü. Üçüncü giriş denemesinde askerler, Kusay'ın tek kalan 14 yaşındaki oğlunun ateş etmesi üzerine onu da öldürdüler. Amerikan askerlerine göre, Saddam Hüseyin'in 14 yaşındaki torunu Mustafa, dört saatlik kuşatmada son ölen kişiydi ve amcası ile babasının öldürülmesinden sonra bile ateş etmeye devam etti.

Tugay komutanı Col. Joe Anderson, olay günü sabah 10'da Arapça bir duyuru yapıldığını ve içerideki insanları barışçıl bir şekilde dışarı çıkmaya çağırdığını söyledi. Aldığı cevap ise mermi bonbardımanı idi. Tecrübeli bir komando ekibi binaya saldırmaya çalıştı, ancak ateş altında geri çekilmek zorunda kaldılar. Dört Amerikan askeri yaralandı. Anderson daha sonra adamlarına 50 kalibrelik ağır makineli tüfeklerle ateş açmasını emretti. Uday ve Kusay, bir helikopter eve roket attıktan ve Strike Tugayı onlara 40 mm el bombası attıktan sonra bile vazgeçip, teslim olmayı reddettiler. Albay, kardeşleri indirmek için en büyük ve en ölümcül silaha ihtiyacı olduğuna karar verdi. Daha sonra binaya 12 TOW füzesi atıldı.

Saddam Hüseyin'in hatıralarına göre, oğullarının ve torununun ölüm haberini aldığında, söylediği ilk şey "Savaştılar mı?" oldu. Evet cevabını aldıktan sonra, "İyi! Şehitlikleri ve anavatanlarını savunmaları ile beni onurlandıran Allah'a şükürler olsun," dedi. Oğulları öldükten sonra, Saddam Hüseyin bir ses kaydı yayınladı ve şöyle dedi:"Sevgili Iraklılar, kardeşleriniz Uday, Kusay ve Kusay'ın oğlu Mustafa, Allah'ı sevindiren, bir arkadaşını mutlu eden ve bir düşmanı üzen inançlı bir tavır aldı. Düşmanla altı saat süren cesur bir savaştan sonra Musul'daki cihat arenasında direndiler. Hücum orduları, kara kuvvetlerinin her tür silahını onlara karşı harekete geçirdi ve sadece bulundukları eve karşı uçaklar kullanabildiklerinde onlara zarar vermeyi başardı. Allah aşkına şehitlikleri ile onurlandırılmayı bize nasip ettiği için Allah'a şükrediyoruz.  Saddam Hüseyin'in Uday ve Kusay dışında 100 çocuğu daha olsaydı, Saddam Hüseyin onları da aynı yolda feda ederdi. Uday, Kusay, Mustafa ve onlarla birlikte başka bir Mücahid adamı öldürseniz de, ulusumuzun her bir genci cihat adına Uday, Kusay ve Mustafa'nın ta kendisidir." Saddam'ın sorgulayan ajanlardan George Piro, Saddam'a Uday hakkında sorular sormaya başlamasıyla ilgili şunları söyledi: "Şaşırdım. Saddam hiç pişmanlık göstermedi (oğullarının ölümü hakkında). Tabii ki oğullarıyla gurur duyduğunu söyledi. İnandıkları şey için savaşıp öldüler... Saddam artık duymak istemeyene kadar onu Uday hakkındaki kötü dedikodularla ilgili sıkıştırdım. Bana durmamı söyledi. Bu soruları sormayı bırak dedi. Çocuklarını seçemezsin, bahtına düşene sıkışıp kalırsın dedi." CIA analisti John Nixon'un sorgusu sırasında Saddam'a ikinci eşinden Ali adında bir oğlu olup olmadığı sorulduğunda, Saddam acıyla, "Sana evet dersem, onu Uday ve Kusay'ı öldürdüğünüz gibi öldürür müsünüz?" dedi.

Newsweek dergisi, Uday Hüseyin'e ait çantada Viagra, çok sayıda kolonya şişesi, açılmamış erkek iç çamaşırı paketleri, gömlekler, ipek kravat ve tek bir prezervatif bulunduğunu iddia etti. Kardeşlerin yanında bulunan para, ABD Hükümeti tarafından  başlarına konan 30 milyon dolarlık ödülün üç katından fazlaydı. Yanlarındaki paranın miktarının Irak dinarı ve ABD doları ile beraber yaklaşık 100 milyon dolar olduğu iddia edildi.  Bazıları, onları ihbar edenin saklandıkları villanın sahibi Nawaf al-Zaidan olduğunu iddia etti ve 23 gün boyunca evde saklanmalarının ardından Amerikalılara yerlerini söyledi. Kimisi ise, Uday ve Kusay'ın ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatı tarafından takip edilen bir kişiyle telefon görüşmesi yaptıktan sonra yakalandığını iddia etti. Ardından Nawaf'ın kardeşi Salah al-Zidani, Nawaf'ın Irak'tan kaçtığı düşünülürken silahlı kişiler tarafından vurularak öldürüldü. Uday Hüseyin'in yakın bir korumasına göre, Bağdat'ın işgal edilmesinden sonra aile gerilla direnişi planladı. Saddam ve oğulları Amerikan işgalinden sonra Bağdat'ta ayrı ayrı yaşadılar ve iki ya da üç günde bir evlerini değiştirdiler. Ancak Uday, sıradan araçlarla şehirde dolaşmaya devam etti ve her zaman yanında makineli tüfek taşıdı. Koruma Saddam ve oğullarının Bağdat çevresinde özgürce hareket ettiğini, savaş sırasında kendilerini gizlemek için şaşırtıcı derecede az çaba harcadığını söyledi. Hatta bir keresinde Uday, ABD askerlerinin olduğu bir konvoyun yanından bile geçmeyi başardı. Korumaya göre savaş sırasında Uday alkol ile kadınları bıraktı ve enerjisini Fedayeen Saddam'ı yönetmeye odakladı.

ABD yönetimi, Hüseyin kardeşlerin cesetlerinin grafik resimlerini yayınladı. Daha sonra bedenleri, halkın ölmüş olduklarını inanmalarını sağlamak için ifşa edildi.  İfşanın eleştirilmesinin ardından ABD ordusunun tepkisi, bu adamların sıradan bir savaşçı olmadığına işaret etmek ve ölümlerinin onaylanmasının Irak halkı tarafından önemli olduğunu belirtti. Uday, Kusay ve Mustafa Hüseyin Tikrit yakınlarındaki bir mezarlığa gömüldü. O gece, Uday ve Kusay Hüseyin'in ölümlerini takiben birkaç gece Bağdat'ta kutlama silah sesleri duyuldu.

Hakkında çekilen filmler
 Uday'ın dublörü ve fedaisi olmaya zorlanan Latif Yahya'nın anıları üzerine uyarlanan; Şeytan'ın Dublörü (The Devil's Double) - 2011
 Türk-İsviçreli oyuncu Philip Arditti, House of Saddam adlı mini dizide Uday'ı canlandırdı.
 Saddam's Tribe: Bound by Blood adlı televizyon filminde Daniel Mays tarafından canlandırıldı.

Kaynakça

1964 doğumlular
2003 yılında ölenler
Iraklı siyasetçiler
Irak Savaşı'nda kişiler
Çatışmada ölenler
Bağdat doğumlular
Devlet başkanlarının çocukları

Uday Hüseyin


El Puente(s) del Bicentenario es una obra vial ubicada sobre el río Suquía en la llamada área del nuevo Centro Cívico. El puente fue construido como plan para mejorar la conexión entre los barrios General Paz y Juniors con el Centro de la ciudad. Fue inaugurado el 29 de junio de 2011, 20 días antes del plazo estimado.

La construcción del mismo estuvo a manos de la empresa Electroingeniería SA. dos puentes de hormigón armado de 80 ms de luza cada uno (dos tramos de  25 ms y uno de 30 ms), con calzadas de dos trochas de 7 ms de ancho y veredas peatonales de 2.50 ms.

Para la adecuación a la red vial existente, se realizó la construcción de dos rotondas canalizadoras que implicaron aproximadamente 2.400 m² de pavimento de hormigón, de las cuales nacen dos calzadas de hormigón que cruzan las vías del FFCC Mitre (en etapa de remodelación para el paso del Ferrourbano) con un nuevo paso a nivel con las correspondientes barreras y señalizaciones para desembocar en la Av. Perón con una distribuidora de tránsito con calzadas de aproximadamente 3100 m², que ordena la circulación de avenida Perón, con la intersección de calles Balcarce y Rosario de Santa Fe. El sentido de circulación de esta última calle cambio a este-oeste, entre Bv. Guzmán y Chacabuco.

Además de los puentes, quedaron habilitados dos tramos viales que permiten el acceso a la avenida Olmos. La calle más importante es la que nace a la altura de la primera rotonda de Rosario de Santa Fe y atraviesa los antiguos predios del ferrocarril Mitre, hasta llegar a la avenida metros antes del puente que comunica el centro con General Paz.

El otro tramo es una subida que permite el acceso al puente 24 de Septiembre desde la avenida Costanera norte, que se transformará en una nueva forma de ingreso a General Paz para quienes vienen circulando desde barrio San Vicente.

Galería de imágenes

Referencias
"Schiaretti inauguró 'Los Puentes del Bicentenario'". CbaNoticias. 1º de julio de 2011 (Acceso: 10 de febrero de 2012)

Transporte en la ciudad de Córdoba (Argentina)
Puentes de la provincia de Córdoba (Argentina)
Puentes de Argentina del siglo XXI
Puentes inaugurados en 2011
Puentes viga

Puente del Bicentenario


Branimir Miroslav Cakić  (pseudonim Branimir Miroslav Tomlekin), (Osijek, 29. svibnja 1944.) vojvođanski književnik, pjesnik, pisac kratkih priča, kolumnist, kroničar i satiričar. Piše na hrvatskom i srpskom jeziku.

Životopis

U lipnju 1944. godine odlazi s majkom u Hrtkovce. Tu završava osnovnu školu, zatim gimnaziju u Rumi i arhitekturu u Ljubljani. Kao arhitekt radio je u Vukovaru, Banjoj Luci i Novom Sadu, gdje i danas živi kao umirovljenik. Član je HKPD "Jelačić" iz Petrovaradina, Hrvatskog kulturnog centra iz Novog Sada i HKUPD "Stanislav Preprek", gdje je dvije godine (2016. i 2017.) uspješno vodio Književni klub.

Zastupljen je u Biografskom leksikonu Hrvata istočnog Srijema.

Književni rad

Autorski radovi

 Salauka (zbirka pjesama), Bistrica, Novi Sad, 2013.
 Za sve je kriv moj deda (satirično-humoristična zbirka priča), Bistrica, Novi Sad, 2013.
 Slatko kod Dunje (satirično-humoristična zbirka priča), Bistrica, Novi Sad, 2013.
 Gaudeamus idi u tur (satirično-humoristična zbirka priča), Bistrica, Novi Sad, 2013.
 Nasukana mornarica (satirično-humoristična zbirka priča), Bistrica, Novi Sad, 2014.
 Godine zaslepljujućih boja (ratni roman), Bistrica, Novi Sad, 2014.
 Hrtkovci, priče o onom što je nekad bilo (povijesne priče), Alfagraf, Petrovaradin, 2015.
 Hrtkovci, priče o sudbini jednog sela (povijesne priče), Tkanica, Zagreb, 2015.
 Hrtkovci, priče o staroj kući i o mladosti (autobiografske priče), Alfagraf, Petrovaradin, 2015.
 Srem na vjetrometini istorije (povijesne crtice), Alfagraf, Petrovaradin, 2016.
 Gomolava (prikaz arheološkog nalazišta kraj Hrtkovaca), Hrvatski fokus, Zagreb, 2016. u nastavcima.
 Kako nastaju anđeli (roman), Alfagraf, Petrovaradin, 2017.
 Pjesme koje treba spaliti (zbirka pjesama), HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2017.
 Uvrnute priče (zbirka satiričnih priča), HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2018.
 Martina (roman), Tkanica, Zagreb, 2020.
 Otvorena pisma I, HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2020.
 Otvorena pisma II, HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2020.
 Plači Vojvodino I, HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2021.
 Plači Vojvodino II, HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2021.
 Žigicarijada, HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2021.

Suautorski radovi

 Preprekovo proljeće (zbirke pjesama), HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2010. – 2019.
 Priča o fotografiji (zbirka kratkih priča), "Hrvatska riječ", Subotica, 2011.
 Lira naiva 2013. (zbirka pjesama), Hrvatska čitaonica, Subotica, 2013.
 Lira naiva 2014. (Cidi se život), (zbirka pjesama), Hrvatska čitaonica, Subotica, 2014.
 Svijetla starih fotografija (zbirka kratkih priča), "CRO-info", Subotica, 2015.
 Preprekova jesen (zbirke kratkih priča), HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2016. – 2018.
 Između kamena i svitanja (zbirka pjesama), KLD "Rešetari", Rešetari, 2016.
 Dalje do riječi (zbirka pjesama), KLD "Rešetari", Rešetari, 2017.
 Umjesto mojih ruku (zbirka pjesama), KLD "Rešetari", Rešetari, 2018.
 Put do istine (zbirka kratkih priča), Hrvatsa nezavisna lista, Subotica, 2018.
 Opet sam ulovio tišinu (zbirka pjesama), KLD "Rešetari", Rešetari, 2019.
 Stablo staro, vrijeme slavno (antologija pjesama), HKUPD "Stanislav Preprek", Novi Sad, 2020.

Arhitektura
U struci je najviše projektirao individualne stambene objekte, a kao djelatnik Nacionalnog parka Fruška gora, projektant je Informativnog centra na Iriškom vijencu.

Izvori

Literatura
 Glasilo zavičajnog kluba Hrtkovčana Gomolava, Zagreb, br. 12/2004., br. 13/2005., br. 14/2007., br. 18-19/2008. i br. 13-20/2009. - članci, pjesme, feljtoni;
 Zov Srijema, glasilo Zajednice protjeranih Hrvata iz Srijema, Bačke i Banata, Zagreb, br. 47/2005., 48-50/2006., 51-53/2007. i 87-88/2016. - članci, pjesme, feljtoni;
 Informativno-politički tjednik Hrvatska riječ, Subotica, br. 181/2006., br. 325/2009., br. 462/2012., br. 543/2013. i 638/2015. - intervju, priče o starim fotografijama, prikaz izdatih knjiga;
 Časopis za književnost, umjetnost i znanost Klasje naših ravni, Subotica, br. 3-4/2007., br. 3-4/2008., br. 7-8/2009. i br. 9-10/2009. - pjesme, kratke priče;
 Časopis za kulturu, povijest, znanost i društvo Hrvatske novine, Subotica, br. 14-17/2014., br. 18-29/2015. i br. 30-38/2016. - intervju, pjesme, članci, kolumne, priče i ulomci iz romana;
 Tjednik za kulturu, znanost i društvena pitanja Hrvatski fokus, Zagreb, periodično u više od pedesetak brojeva u 2014/16. - intervju, pjesme, članci, otvorena pisma o stanju u hrvatskoj nacionalnoj zajednici u Republici Srbiji;
 Portal Hrvatskog kulturnog vijeća, Zagreb, 19. veljače 2016. – intervju;
 Biografski leksikon Hrvata istočnog Srijema, tom 1., u izdanju Libera editio d.o.o. Zagreb i Hrvatskog akademskog društva Suboica, 2011.

Vanjske poveznice
 Otvoren Informativni centar Fruške gore, www.rtv.rs

Hrvatski pjesnici iz Vojvodine
Hrvatski književnici iz Vojvodine
Hrvatski publicisti iz Vojvodine

Branimir Miroslav Tomlekin


كلب الشرطة أو الكلب البوليسي كلب تم تدريبه لمساعدة الشرطة في عملها. يستعمل الكلب البوليسي أيضا في التحقق من حقائب المسافرين والركاب سواءً كان ذلك في المطارات أو الموانئ، وأيضا في مكافحة الجرائم والدفاع عن صاحبه . وعادةً ما يتم اللجوء لفصيلة الراعي الألماني.
الكلب البوليسي أو الألماني ذكي لدرجة انه حتى إذا كان بدون صاحبه لا يهاجم أحدا
الراعي الألماني (German Shepherd)
الأصل : ألمانيا
الوزن : 70-85 رطلا
الطول : 22-26 بوصة
الجيرمان شيبرد ويسمى أيضا كلب الراعي الألماني وسمي بذلك نسبتا إلى بلده الاصلي ألمانيا، وهو كلب متوسط الحجم يشتهر بوقفته المنتصبة .
يستخدم الراعي الألماني ككلب شرطة وفي الحروب ولتعقب المجرمين، وكشف المواد الممنوعة مثل المخدرات ولتحذير الجنود من وجود الأعداء
ويمتاز الجيرمان بذكائه وسرعته وقوته وسهولة تدريبه على طاعة الإنسان، ويعد من أكثر الحيوانات شعبية في العالم.
و له فك قوي وعينان مستديرتان، ومتوسط عمر الجيرمان من 7 إلى 10 سنه .ولكنه في طبيعة الحال لا يطيق الغرباء أبدًا.

مراجع

أنواع الكلاب
حيوانات تطبيق القانون
شرطة

كلب شرطة


Hermann Thümmler († 12. Januar 1940 in Chemnitz) war ein deutscher Verlagsbuchhändler.

Nach Lehr- und Wanderjahren als Buchhändler kam Thümmler 1905 nach Chemnitz, wo er die Invalidendank-Buchhandlung übernahm, die er zu einem großen Unternehmen ausbaute. Er war Mitglied des Erzgebirgsvereins und förderte die Herausgabe erzgebirgischen Schrifttums. In den 1920er-Jahren war er zum Verkauf seines Verlages gezwungen. Sein Sohn war der spätere SS-Obersturmbannführer Johannes Thümmler.

Literatur
 Hermann Thümmler †, in: Glückauf 4–5/1940

Buchhändler
Deutscher
Geboren im 19. Jahrhundert
Gestorben 1940
Mann

Hermann Thümmler