Université de technologie Khajeh Nasir Toosi ( KNTU ) (    ), également connue sous le nom d' université de technologie KN Toosi, est une Université publique de recherche située à Téhéran, en Iran. Il porte le nom du savant persan médiéval Khajeh Nasir Toosi. L'université est considérée comme l'une des institutions d'enseignement supérieur les plus prestigieuses d'IranL'admission à l'université est très compétitive, l'entrée aux programmes de premier cycle et des cycles supérieurs nécessite une notation parmi les 1% des meilleurs étudiants à l'examen d'entrée à l'université iranienne

Histoire

L'université a été fondée en 1928, sous le règne de Reza Shah Pahlavi, à Téhéran et a été nommée « Institut des communications » (    ). Il est donc considéré comme la plus ancienne institution universitaire encore en vie à travers le pays. (L'Iran avait des universités il y a 800 à 2000 ans dont seuls le nom, les ruines et l'histoire scientifique ont survécu. )

Cet institut a ensuite été élargi avec un département de génie électronique et électrique. Le 50e anniversaire de la création de cet institut universitaire a été célébré en 1978 et un timbre commémoratif a été publié par la poste d'Iran, avant la révolution islamique de 1979 (voir photo).

Le département de génie civil a été fondé en 1955 en tant qu'institut d'arpentage. Cet institut a ensuite été rejoint par les instituts de génie hydraulique et de génie des structures. Le département de génie mécanique a été fondé en 1973. Ces instituts d'enseignement supérieur ont été formellement intégrés en 1980 et nommés « Complexe universitaire technique et d'ingénierie ». En tant que pratique générale de rendre hommage aux personnalités scientifiques et scolastiques de la nation, l'université a été rebaptisée en 1984 "Khajeh Nassir-Al-Deen Toosi (K. N. Toosi) University of Technology". Il est affilié au ministère des Sciences, de la Recherche et de la Technologie d'Iran.

À partir de 2012, l'université prévoit des projets de haute technologie, notamment la production d'un nouveau satellite appelé « Saar » (Starling) ainsi que des revêtements anti-radar pour les avions. Le conseil scientifique de l'université est également impliqué dans de nombreux projets industriels, notamment la construction de porte-satellites et d'un hélicoptère indigène à huit places.

Anciens élèves célèbres

 Hamidreza Zareipour professeur à l'Université de Calgary .
 Hadi Meidani professeur assistant à l'Université de l'Illinois à Urbana-Champaign .
 Ashkan Ashrafi professeur à l'université de l'Université d'État de San Diego .
 Danial Faghihi professeur assistant à l'Université de Buffalo .
 Sadegh Azizi maître de conférences à l'Université de Leeds .
 Hossein Sayadi professeur assistant à la California State University, Long Beach .
 Ramtin Hadidi professeur assistant à l'Université de Clemson .
 Farshid Vahedifard Conseil consultatif du CEE Professeur titulaire à l'Université d'État du Mississippi .
 Ehsan Ghazanfari professeur agrégé à l'Université du Vermont .
 Mohammad Amin Hariri-Ardebili Chercheur associé à l'Université du Colorado à Boulder .
 Mahmood Yahyai professeur adjoint à la Morgan State University .
 Mohammad Moghimi professeur assistant à l'Université du Nord de l'Illinois .
 Farhad Jazaei professeur assistant à l'Université de Memphis .
 Majid Beidaghi professeur assistant à l'université d'Auburn .
 Mehdi Mortazavi professeur assistant à l'Université Western New England .
 Mohammad Ardakani qui a été ministre des coopératives et gouverneur de la province de Qom.
 Mohammad Aliabadi, ancien vice-président et chef de l'Organisation d'éducation physique d'Iran, a également été président du Comité national olympique de la République islamique d'Iran de 2008 à 2014.
 Ali Motahari Représentant de Shabestar aux 8èmes élections de l'Assemblée Consultative Islamique.
 Ali-Akbar Mousavi Khoeini, il a été élu député au 6e Parlement d'Iran.
 Farzad Hassani acteur iranien populaire
 Aidin Bozorgi, alpiniste iranien, disparu à Broad Peak
 Mahmoud Gandhi

Classements

Dans le dernier classement des universités annoncé par le Times Higher Education Supplement en septembre 2016, l'Université de technologie KN Toosi a été classée parmi les 5 meilleures universités d'Iran et parmi les 601 à 800 meilleures universités du monde.

Également classé 400-450e dans le classement mondial des universités QS dans le domaine du génie électrique et mécanique.

En 2020 Round University Ranking - Clarivate a annoncé que l'Université de technologie KN Toosi a atteint la 470e place au classement général mondial.

Les facultés

 Faculté de génie électrique (1928)
 Faculté de génie mécanique (1973)
 Faculté de génie civil (1955)
 Faculté de génie industriel (1998)
 Faculté de géodésie et de génie géomatique (1955)
 Faculté de génie aérospatial (2006)
 Faculté de génie informatique
 Faculté des sciences et génie des matériaux
 Faculté de chimie
 Faculté de physique
 Faculté de Mathématiques
 Le Centre d'apprentissage en ligne (2004)

En raison des origines variées de l'Université de technologie KN Toosi, les facultés ne sont pas concentrées sur un seul campus. En conséquence, l'université dispose de cinq campus et d'un bâtiment central. Cependant, le plan de centralisation de l'université est en cours.

Chaque faculté possède son propre centre informatique, sa bibliothèque et son bureau des services éducatifs. Toutes les bibliothèques sont rattachées au réseau de bibliothèques Simorgh . Des logements sont disponibles pour les hommes, les femmes et les couples. Il y a des installations sportives sur tous les campus. L'université programme le développement d'une antenne au Venezuela et de centres de recherche à Téhéran.

Le bâtiment central de l'avenue Mirdamad, à Téhéran, est l'organe de gestion de l'université et de la présidence, toutes les vice-présidences, les services académiques centraux et le bureau du registraire se trouvent dans ce bâtiment. La gestion des services éducatifs s'effectue via le système de gestion de l'éducation du Golestan, tandis que la recherche est gérée via le système de gestion de la recherche Sepid.

Notes et références

Établissement scolaire fondé en 1928

Université de technologie K. N. Toosi


was a town located in Uda District, Nara Prefecture, Japan.

As of 2005, the town had an estimated population of 8,647 and a density of 182.27 persons per km2. The total area was 47.44 km2.

On January 1, 2006, Ōuda, along with the towns of Haibara and Utano (all from Uda District), was merged to create the city of Uda.

The town of Ōuda lies in a valley between two long mountain ranges in northeastern Nara, Japan. A three-mile long stretch of national routes 166 and 370 in the southern part of the town is where most of the businesses and homes are clustered. A large portion of flat land north on route 370 is less densely populated, covered mostly by rice fields. A large torii, or Japanese Gate, rises out of the rice paddies.

Dissolved municipalities of Nara Prefecture
Populated places disestablished in 2006
2006 disestablishments in Japan
Uda, Nara

Ōuda, Nara


Amomyrtus , rod drveća iz porodice mirtovki (Myrtaceae) smješten u tribus Myrteae. Priznate su dvije vrste iz Čilea  Argentine.

Vrste
 Amomyrtus luma (Molina) D.Legrand & Kausel
 Amomyrtus meli (Phil.) D.Legrand & Kausel

Izvori

Myrteae

Amomyrtus


Blyth Daly, également orthographié Blythe Daley ( - ) est une actrice de Broadway, qui apparait dans plusieurs films muets et sonore.

Biographie
Blyth Daly est la fille de l'acteur de théâtre Arnold Daly et de Mary Blythe. Sa mère se remarie, en 1915, avec Frank Craven, qui encourage Blyth à poursuivre sa propre carrière d'actrice.

Le statut social élevé de ses parents lui permet d'entrer dans les cercles des élites de la société des deux côtés de l'Atlantique, l'une des  de la haute société britannique  et une   (Garçonne) dans la haute société américaine.

En 1919, , directeur de l'hôtel Algonquin à New York, commence à accueillir  le groupe d'écrivains et d'acteurs américains, surnommé l'Algonquin Round Table, avec Edna Ferber, Tallulah Bankhead, Harpo Marx, Dorothv Parker, , Alexander Woollcott, Noël Coward et d'autres. Daly, n'est pas membre de ce groupe, mais elle y participe grâce à ses relations avec Tallulah Bankhead, Estelle Winwood et Eva Le Gallienne. Elles sont surnommées Les Quatre Cavaliers de l'Algonquin en référence à la fois à l'Algonquin Round Table et au film de 1921, Les Quatre Cavaliers de l'Apocalypse.

En 1924, elle apparait à Broadway dans New Brooms de Robert Keith et de son beau-père Frank Craven.

Elle s'installe ensuite en Californie. En 1925, elle mord Charlie Chaplin à la lèvre inférieure quand il l'importune sexuellement, n'acceptant pas le non-consentement quand il se rapproche pour lui voler un baiser.

En janvier 1933, Blyth reprend à Hollywood son rôle de Broadway Bridal Wise qui avait été mis en scène par son beau-père Frank Craven.

Elle joue de nombreux petits rôles dans les premiers films muets (toujours non crédités). Des années 1930 aux années 1950, elle fait de nombreuses petites apparitions dans des films muets puis parlants, mais cela diminue au fil du temps, alors qu'elle ne réussi pas à percer dans les rôles vedettes ou les seconds rôles. Dans les années 1960, elle disparait pratiquement, à l'exception d'un rôle mineur dans The Chapman Report (1962).

Elle fait de nombreuses apparitions dans  des feuilletons radiophoniques et des publicités.

Théâtre

 1920 : Charm School, au Bijou Theatre, 2 aout, Sally Boyd,.
 1924 : New Brooms, de Robert Keith et Frank Craven, au , 17novembre, Geraldine Marsh.
 1925 : Outside Looking In, de Maxwell Anderson, au , 7 septembre, Edna, une fille en cavale qui se déguise en garçon.
 1927 : Sirocco, pièce de Noël Coward, au  à Londres, Francine Trott.
 1929 : Ladies Leave, au Charles Hopkins Theatre, Zizi Powers.
 1931 : Lean Harvest .
 1931 : Two Seconds, au Ritz Theatre, Shirley Day,.
 1932 : Bridal Wise, de Frances Goodrich et Albert Hackett, au Cort Theatre à Broadway, mise en scène de Frank Craven, puis au El Capitan Theatre à Hollywood, première le 22 janvier 1933, mise en scène de Russell Fillmore, Babe Harrington.

Filmographie
 1930 : Son homme , une dance hall girl.
 1934 :That's Gratitude, Nora.
 1947 : It's a Joke, Son!, une des filles de Dixie
 1951 : Agence Cupidon, réceptionniste
 1954 : Une étoile est née, Miss Fusselow
 1962 : Les Liaisons coupables.

Vie privée
Daly est bisexuelle, tout comme Tallulah Bankhead et Eva Le Gallienne, bien connue dans la communauté des acteurs comme étant lesbienne. Elles sont devenues des amies proches et des associées pendant des décennies, mais des trois, la carrière d'acteur de Daly ne décolle jamais.

Pendant des années, ses aventures amoureuses et ses rumeurs de fiançailles ont figuré dans les colonnes des journaux et les tabloïds dont une avec l'héritier à la fortune de Tiffany.

Daly meurt le 16 octobre 1965, à l'âge de 63 ans.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :
.

Liens externes

 Blyth Daly sur Gay History Wiki

Personnalité anglaise du XXe siècle
Actrice britannique du XXe siècle
Actrice américaine du XXe siècle
Actrice américaine du muet
Actrice américaine de théâtre
Naissance en décembre 1901
Décès en octobre 1965
Décès à 63 ans

Blyth Daly


Agne, Agni, Hogne o Agni Skjálfarbondi (n. 424) fue un rey vikingo legendario de Suecia de la Casa de Yngling. Hijo de Dag el Sabio, llegó a ser un rey poderoso y famoso, aventajado en muchas virtudes. Su figura protohistórica aparece en la saga Ynglinga, Ynglingatal e Historia Norwegiæ.

Un verano se dirigió a Finlandia con una expedición vikinga donde se enfrentó a un caudillo llamado Frosti. Tras una batalla que ganaron los suiones, Agne subyugó a los fineses y a su ejército, consiguiendo un gran botín y tomó a la hija de Frosti llamada Skjalf y a un familiar llamado Logi.

Agne regresó a Suecia y llegó a Stocksund (Estocolmo) donde acampó en el banco del río. Agne casó con Skjalf y quedó embarazada de dos gemelos, Alrek y Eirík.

Skjalf rogó a Agne que honrase a su difunto padre Frosti con un gran festín, y el rey aceptó. Agne invitó a muchos personajes, quienes se desplazaron para compartir el festejo con tan famoso rey sueco. Tras una competición de beber, Agne se emborrachó. Agne poseía un torque que había pertenecido a su antepasado Visbur y Skjalf le dijo que sería mejor asegurarlo alrededor de su cuello, no fuese que lo perdiese y así lo hizo antes de irse a dormir. La tienda del rey estaba junto al bosque, bajo las ramas de un gran árbol que daba buena sombra. Mientras dormía, Skjalf ató una cuerda al torque, la pasó por encima de una rama y pidió a sus hombres que retirasen la tienda del rey y cuando estos tiraron de la cuerda, lo ahorcaron y así se consumó la venganza de Skjalf que escapó a Finlandia con sus leales, dejando a sus hijos atrás.

Agne fue enterrado en un lugar llamado Agnafit, al este de Tauren (hoy Södertörn) al oeste de Stocksund. En el banco del río que Snorri indicó como el lugar donde murió Agne, hay un montículo funerario llamado Agnehögen (montículo de Agne) en Lillhersby. El montículo fue excavado por Eric Graf Oxenstierna y fue fechado hacia el año 400.

Ynglingatal e Historia Norwegiæ mencionan a Alrekr y Eiríkr como sucesores de Agne. Agne se identifica incorrectamente con Hogne,

Íslendingabók cita una línea de descendencia en Ynglingatal y menciona a Agne como sucesor de Alrekr y predecesor de Yngvi: xii Alrekr. xiii Agni. xiiii Yngvi.

Referencias

Bibliografía
 Nerman, B. Det svenska rikets uppkomst. Estocolmo, 1925.

Enlaces externos
 La Saga de los Ynglings y la Heimskringla en «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad». (en inglés y noruego)

Reyes vikingos legendarios de Suecia

Agne


Crowea saligna, es una especie  de arbusto perteneciente a la familia de las rutáceas. Es nativa de Australia en el este de Nueva Gales del Sur.

Descripción
Es un arbusto esbelto que alcanza un tamaño de 1,5 m de altura, las ramas en ángulo. Las hojas estrechas, amplio-elípticas, de 3-6 cm de largo, 4-13 mm de ancho, el ápice agudo a obtuso, apiculado, sésiles. Las flores son axilares, con pedúnculo de 5-13 mm de largo, con 2 pares de diminutas, bractéolas basales, triangulares. Sépalos 3-3,5 mm de largo, glabros, finamente ciliados. Pétalos elípticos, 12-20 mm de largo, de color rosa a púrpura o blanco rara vez.

Hábitat
Crece en el bosque esclerófilo en lugares protegidos en piedra arenisca.

Taxonomía
Crowea saligna fue descrita  por el  botánico Henry Charles Andrews  y publicado en Botanist's Repository, for new, and rare plants 2: , t.79, en el año 1800.
Sinonimia
Crowea latifolia Lodd.
Crowea saligna var. macrantha Bois
Crowea saligna var. major auct.
Crowea saligna var. stricta auct.
Eriostemon salignus Baill.

Referencias

Enlaces externos

 Australian National Botanic Gardens: Crowea saligna

 Crowea saligna
 Crowea saligna

saligna

Crowea saligna


Artova, Tokat'ın bir ilçesidir. Tokat il merkezine 37 km uzaklıktadır. 2020 yılı nüfus sonuçlarına göre ilçenin nüfusu 8.132 kişidir.

İlçenin doğusundan 20 km uzunluğunda kaplama bir kara yolu ile Sivas-Tokat kara yoluna ulaşılır. Buradan Tokat il merkezine 18 km mesafede olup, güneyindeki 17 km mesafelik kara yoluyla Yeşilyurt ve 29 km'lik kara yolu ile Sulusaray ilçesine ulaşım sağlanmaktadır.

Tarihçe
Bazı tarihi kaynaklar Artova ilçesinin kuruluşunun Yavuz Sultan Selim'in Çaldıran seferine dayandırmaktadırlar. Evliya Çelebi Seyahatnamesinde " ... şimale doğru giderek Çamlıbel dağından, Sivas eyaleti toprağında mahsulü çok, mamur ve müzeyyen kasaba misali köylerden geçtik. Arıkova (Artova) kasabasına geldik. Oradan da yine şimale giderek Şeyh Nusrettin Tekkesine uğradık" kaydı bulunmaktadır. 1 Haziran 1944'te ilçe olmuştur.

Nüfus

İdari yapı
İlçeye bağlı 27 köy ve 1 beldenin toplam nüfusu 10.636, ilçe merkez ve köy nüfus toplamı ise 16.246'dır. İlçe merkezi nüfusunda 1990-2000 yılları arasında %21,1 artış olmasına rağmen, 1990-2000 yılları arasında köy nüfusunun toplamında %19,8 oranında bir azalma görülmektedir. İlçe merkez ve köylerinin genel olarak 1990-2000 yılları arasında toplam nüfusunda %8,2'lik bir azalma söz konusudur.

Ekonomi
2005 yılından itibaren ilçenin dönüm noktası sayılan çimento fabrikasıyla yeni bir atılım hamlesiyle ilçe son iki yıl içerisinde iyi bir ilerleme hızına erişmiş olup artık dışarıdan göç almaya başlamıştır. Hayvancılık sektöründe de ilerleme olduğundan dolayı ilerleyen tarihlerde Tokat'ın en gözde ilçeleri olmaya aday.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Artova Kaymakamlığı Resmi Sitesi
 Artova Belediye Başkanlığı Resmi Sitesi

Artova


An Stipagrostis uniplumis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Martin Heinrich Karl von Lichtenstein, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni De Winter. An Stipagrostis uniplumis in nahilalakip ha genus nga Stipagrostis, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. u. intermedia
 S. u. neesii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipagrostis

Stipagrostis uniplumis


Vicente Guerrero es una población del estado mexicano de Oaxaca, forma parte del municipio de Villa de Zaachila y se encuentra en las región de los Valles Centrales de Oaxaca.

Localización y demografía
La población de Vicente Guerrero es una de las localidades más pobladas del estado que no tienen el carácter de cabecera municipal, se encuentra localizada en el sector oriental del municipio y es la segunda localidad más poblada del mismo tras la cabecera municipal, sus coordenadas geográficas son  y tiene una altitud de 1 542 metros sobre el nivel del mar, se localiza a aproximadamente 15 kilómetros al sur de la ciudad de Oaxaca de Juárez, capital del estado, en la población se encuentra uno de los principales nudos de comunicación del estado al bifurcarse en ese punto la Carretera Federal 135 y la Carretera Federal 175 que desde Oaxaca hasta Vicente Guerrero forman un único cuerpo carretero, pero de Vicente Guerrero hacia el sur se dividen, la Carretera 135 se dirige al suroeste, en dirección de Zimatlán de Álvarez, Villa Sola de Vega y terminando en Puerto Escondido; la Carretera 175 se dirige al sur, hacia Ejutla de Crespo, Miahuatlán de Porfirio Díaz y terminando en Puerto Ángel. Las comunidades inmediatas a Vicente Guerrero son al norte San Bartolo Coyotepec, cabecera municipio del mismo nombre y al sur Reyes Mantecón,  que también forma parte del municipio del mismo nombre, formando un exclave del mismo aislado del resto del municipio por el territorio de Villa de Zaachila en que se asienta Vicente Guerrero.

De acuerdo al Censo de Población y Vivienda de 2010 realizado por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía, la población total de Vicente Guerrero es de 13 794 habitantes, de los que 6 662 son hombres y 7 132 son mujeres.

Véase también
 Anexo:Localidades más pobladas de Oaxaca

Referencias

Localidades del estado de Oaxaca
Oaxaca

Vicente Guerrero (Oaxaca)


Mesobuthus kirmanensis est une espèce de scorpions de la famille des Buthidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Iran. Elle se rencontre dans les provinces de Kerman, du Fars, du Hormozgan et du Sistan-et-Baloutchistan.

Description
Le mâle syntype mesure  et la femelle syntype .

Le mâle décrit par Kovařík, Fet, Gantenbein, Graham, Yağmur, Šťáhlavský, Poverenni et Nouvruzov en 2022 mesure  et la femelle .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Buthus eupeus kirmanensis par Birula en 1900. Elle suit son espèce dans le genre Mesobuthus en 1950. Elle est placée en synonymie avec Mesobuthus persicus par Kovařík en 2019. Elle est relevée de synonymie et élevée au rang d'espèce par Kovařík, Fet, Gantenbein, Graham, Yağmur, Šťáhlavský, Poverenni et Nouvruzov en 2022.

Buthus pachysoma a été placée en synonymie par Kovařík, Fet, Gantenbein, Graham, Yağmur, Šťáhlavský, Poverenni et Nouvruzov en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de kirman et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, la province de Kerman.

Publication originale
 Birula, 1900 : « Beiträge zur Kenntniss der Scorpionenfauna Ost-Persiens. (1. Beitrag). » Bulletin de l'Académie Impériale des Sciences de St.-Pétersbourg, , , ,  (texte intégral).

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Buthidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique d'Iran

Mesobuthus kirmanensis


53093 La Orotava este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
53093 La Orotava este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 1,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 53001-54000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

53093 La Orotava


المؤتمر الشعبي الكويتي هو ردة فعل على ما إدعاه النظام العراقي بأن سبب دخوله للكويت هو استجابة لثورة شعبية من الكويتيين ضد أسرة آل صباح ، وقام مجموعة من رجالات الكويت ومجموعة من المواطنين بعقد هذا المؤتمر في مدينة جدة وإعلان البيعة لآل صباح- وأن ما قاله صدام حسين هو كذب وافتراء وأن الشعب الكويتي ملتف حول قيادته السياسية.

مراجع

سياسة الكويت

المؤتمر الشعبي الكويتي


San Mario de Persia fue un comerciante persa que viajó a Roma con su esposa Santa Marta de Roma y con sus dos hijos, Audifax y Ábaco, a venerar las reliquias de los mártires y los sepulcros de los apóstoles Pedro y Pablo en tiempos del emperador Claudio II (268-270).

En el camino y ya en a ciudad se dedicaron a atender a su devoción, y a socorrer a los cristianos víctimas de la persecución, a los que estaban en las cárceles a punto de sufrir martirio, confortándolos y orando con ellos para pedir ayuda al cielo y ayudando a dar digna sepultura hasta 260 mártires en compañía de algunos sacerdotes, ya que eran abandonados en la vía pública, hasta que un día fueron apresados también ellos por mandato del emperador.

En vista de que no se pudo hacerles renegar de su fe, manteniéndose incólumes en el Señor Jesús, los entregó a un juez llamado Musciano o Marciano para que les diese muerte después de atormentarlos; este hizo apalear a Mario, Audifax y Ábaco, delante de Marta, y después mutiló sus miembros y abrasó sus costados con hachas encendidas.

Llevados por fin al arenal de la Vía Cornelia, sin embargo, todos sintieron la fortaleza del Espíritu Santo, donde fueron decapitados. Ocurrió esto en el año 270.

La fiesta de San Mario, Santa Marta, San Audifax (o Audifaz) y San Ábaco (o Habacuc), se celebra el 19 de enero.

Esta terrible acción fue motivo de una pintura en la iglesia de San Esteban Rotondo en Roma, que muestra a Marta mutilada de sus manos y exhibida a la multitud. Finalmente murieron decapitados en la Vía Cornelia de Roma.

Se les dio sepultura en un campo donde posteriormente se edificó una iglesia en el Buxus (hoy Boccea, en el quartiere XIII), destino posterior de innumerables peregrinaciones durante la Edad Media.

Parte de reliquias de San Mario, fueron traídas de las catacumbas de Roma, ocultas dentro de una imagen de cera que el Padre Haymbhausen, encargó a Baviera su tierra natal, en el , hacia la República de Chile para acrecentar, la devoción a este Santo Mártir.

Las reliquias de San Mario, estuvieron ocultas por muchos años en el altar y está la pintura de San Ignacio en la Iglesia San Ignacio de Loyola en Santiago de Chile. Fueron puestas a disposición del público el 24 de junio de 1994.

Referencias

Mártires cristianos
Nacidos en el siglo III
Fallecidos en 270
Torturados
Ejecutados por decapitación
Santos de Irán
Persas
Iraníes del siglo III

Mario, Marta, Audifax y Ábaco


La Biblioteca de Trantor, también conocida como Biblioteca Imperial, Biblioteca de la Universidad de Trántor o Biblioteca Galáctica era uno de los más prominentes elementos del planeta ficticio de Trantor, creada por Isaac Asimov y que aparecía en sus Trilogía del Imperio Galáctico y en la Saga de la Fundación. Está localizada en el Sector Imperial del planeta, y hay varias referencias en las novelas que la citan como la Biblioteca Imperial del Imperio Galáctico, en la que hay un índice de la totalidad del conocimiento humano.

Referencias

Saga de la Fundación

Biblioteca Galáctica (Saga de la Fundación)


A Copa Pan-Americana de Voleibol Masculino de 2010 foi a 5ª edição deste torneio organizado pela Confederação da América do Norte, Central e Caribe de Voleibol (NORCECA) em parceria com a Confederação Sul-Americana de Voleibol (CSV), realizado no período de 24 a 29 de maio, com as partidas realizadas no Coliseu Roberto Clemente, na cidade de San Juan, em Porto Rico. Foi a primeira edição a contar com a presença de seleções de seleções sul-americanas.

A seleção dos Estados Unidos conquistou seu quarto título da competição ao vencer na final única a seleção da Argentina. O ponteiro norte-americano Jayson Jablonsky foi eleito o melhor jogador do torneio.

Seleções participantes

Formato da disputa
O torneio foi dividido em duas fases: fase classificatória e fase final.

Fase classificatória

Grupo A

|}

Resultados

|}

Grupo B

|}

Resultados

|}

Grupo C

|}

Resultados

|}

Fase final
 Chaveamento

 7º – 9º lugares

|}

 Quartas de final

|}

 Semifinais

|}

 Sétimo lugar

|}

 Quinto lugar

|}

 Terceiro lugar

|}

 Final

|}

Classificação final

Premiações

Individuais
Os atletas que se destacaram individualmente foramː

Most Valuable Player (MVP)
  Jayson Jablonsky
Maior pontuador
  Victor Rivera
Melhor ataque
  Jayson Jablonsky
Melhor saque
  Mariano Giustiniano
Melhor bloqueador
  Gustavo Bonatto

Melhor defesa
  Mario Becerra
Melhores levantador
  Pedro Rangel
Melhor recepção
  Gregory Berrios
Melhor líbero
  Gregory Berrios

Ver também
 Copa Pan-Americana de Voleibol Feminino de 2010

Ligações externas

Copa Pan-Americana de Voleibol Masculino
Desporto em Porto Rico em 2010
2010 no voleibol


Proba de schi acrobatic, schi half-pipe feminin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 19 și 20 februarie 2018 la Pheonix Snow Park.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Calificări
Proba va avea loc pe 19 februarie și va începe la ora 10:00.

Finala
Proba va avea loc pe 20 februarie și a început la ora 10:30.

Referințe

Schi acrobatic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi acrobatic la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - schi half-pipe (feminin)


Agrilus queenslandicus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2008.

Referências

queenslandicus

Agrilus queenslandicus


Ludwig Christian Konrad Lammersdorf (* circa 1721/31 in Büdingen; † "im Februar" 1791 in Hannover) war ein deutscher Geburtshelfer, städtischer Chirurg, Lehrer und Konstrukteur.

Leben
Ludwig Christian Konrad Lammersdorf war der Vater des späteren Hofmedikus Johann Anton Lammersdorf.

Lammersdorf erhielt seine Ausbildung in Berlin bei dem bekannten Geburtshelfer und Professor Johann Friedrich Meckel.

Nach seiner Lehre ging Lammersdorf nach Hannover und erwarb dort das Bürgerrecht am 5. Oktober 1756. So ausgestattet, konnte er 1781 "1. Accoucheur" (Geburtshelfer) sowie Lehrer am neu gegründeten Hebammeninstitut werden, dem Vorläufer der heutigen Landesfrauenklinik. In der ärztlichen Leitung wurde er dort später von seinem 1758 geborenen Sohn unterstützt.

Lammersdorf unterrichtete die Hebammen auf moderne Weise: Im Kurssystem wurden Phantome benutzt sowie eine gläserne Gebärmutter. Die Schulungen wurden auch mit gezeichneten Abbildungen und Modellen bildlich unterstützt. Einige geburtshelfende Werkzeuge konstruierte Lammersdorf selbst.

Literatur
 H. Deichert: Geschichte des Medizinalwesens im Gebiet des ehemaligen Königreichs Hannover, 1908, S. 103
 W. Ruge, U. Hakomeyer: Zur Geschichte der Niedersächsischen Landesfrauenklinik Hannover. In: Niedersächsische Landesfrauenklinik Hannover. 200 Jahre Hebammenlehranstalt Hannover, 1998, S. 61
 Dirk Böttcher: Lammersdorf, (2) Ludwig Christian Konrad. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 221, online über Google-Bücher
 Dirk Böttcher: Lammersdorf, (2) Ludwig Christian Konrad. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 381.

Einzelnachweise

Mediziner (18. Jahrhundert)
Lehrer
Chirurg
Person (Hannover)
Person (Büdingen)
Person (Berlin)
Deutscher
Geboren im 18. Jahrhundert
Gestorben 1791
Mann

Ludwig Christian Konrad Lammersdorf


Haworthia truncata var. maughanii, una variedad de Haworthia truncata, es una  planta suculenta perteneciente a la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Descripción
Es una planta suculenta perennifolia que alcanza un tamaño de 2 a 20 cm de altura. Se encuentra a una altitud de hasta 400 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Haworthia truncata var. maughanii fue descrita por (Poelln.) Halda y publicado en Acta Musei Richnoviensis, Sect. Natur. 4(2): 51, en el año 1997.
Sinonimia
 Haworthia maughanii Poelln. basónimo

Referencias

Enlaces externos

truncata var. maughanii

Haworthia truncata var. maughanii


Gladsaxevej Station er en kommende letbanestation på Hovedstadens Letbane (Ring 3-letbanen) i Gladsaxe Kommune. Stationen kommer til at ligge på Gladsaxe Ringvej umiddelbart vest for krydset med Gladsaxevej ved linje 300S' nuværende stoppested. Den kommer til at ligge midt på vejen og kommer til at bestå af to spor med hver sin perron med adgang via fodgængerfeltet i krydset. Stationen forventes at åbne sammen med letbanen i 2025.

Stationsforplads
På stationsforpladsen vil Gladsaxe Kommune efter planen etablere cykelstativer, skraldespand, siddemulighed og belysning.

Kilder/referencer

Stationer på Ring 3 Letbane
Sporveje i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Gladsaxe Kommune

Gladsaxevej Station


A baía de Santander é um corpo de água do mar Cantábrico situada no norte de Espanha. Nela se situa a cidade de Santander, capital da comunidade autónoma da Cantábria, cujo  é um dos mais importantes do norte do país. A baía tem 22,42 km² de área, 9 km de comprimento e a sua largura máxima é 5 km.

A estreita entrada da baía está virada a norte, é precedida no lado ocidental pelo  e está limitada a oeste pela  e a leste pelo areal do . Ao largo da península, menos de um quilómetro a norte da entrada da baía, situa-se a . Ao largo da costa sul da península, em plena entrada da baía, outras duas pequenas ilhas: a  e a minúscula . O Puntal é uma faixa comprida longitudinal de praia e dunas que protege as tranquilas águas do interior da baía.

A baía de Santander faz parte do , uma associação internacional e marca registada com sede em França.

Descrição
Há vários cursos de água que desaguam na baía. Os mais importantes desaguam na parte sul, nomeadamente a ria de Astillero, nome dado à ria que resulta da confluência das rias rias de Solía e de San Salvador, que confluem a cerca de 5 km da baía. Na margem oriental desaguam as rias del Carmen e de Raos, enquanto que na margem ocidental desemboca a ria de Cubas (nome dado ao estuário do rio Miera). No passado existiu também a ria de Becedo, a qual desaguava no que é hoje o centro de Santander.

Em termos geológicos, a baía é formada por um diapiro gerado durante da orogenia alpina do Cenozoico. Os seus materiais são compostos por argilas e sais (especialmente gessos do Keuper) que ascenderam devido à existência de falhas. Este movimento provocou o aumento da fraturamento e um arrastamento significativo de rochas das camadas superiores. A área de fragilidade gerada pelas argilas do Keuper facilitou sua erosão em relação a outras áreas rochosas de arenito e calcário, o que levou ao avanço do mar e à formação da baía.

Há alguns séculos, sobretudo a partir do , que a baía tem vindo a perder área e volume. Num estudo de 1977 estimou-se que a perdas em relação aos valores originais eram então de 55% em área inundada, 58% em zona entremarés e 40% em volume de água. Esta situação deve-se à atividade humana na região, que é a mais densamente povoada da Cantábria. Na , em redor da baía vivem mais de 50% dos habitantes da Cantábria, pelo que a pressão antrópica é muito forte. Desde o  que grandes áreas de marismas que foram transformadas em pastagens e serviram para ampliar o porto e criar novas áreas industriais, residenciais e de serviços.

Nos últimos anos têm sido levadas a cabo algumas ações pontuais nas zonas de alto risco ecológico que são suscetíveis de serem recuperadas, integrando-as de novo na dinâmica das marés, nomeadamente nas marismas de Alday em  e nas marismas brancas e negras de . O processo de reenchimento gradual da baía é um processo complexo, devido, nomeadamente, à existência de antigos charcos de decantação de atividades de mineração na bacia do rio Miera à expansão do porto e as suas zonas industriais associadas, a secagem para aumentar as áreas de pecuária e a ocupação do perímetro da baía por infraestruturas de comunicação. Algumas das áreas roubadas ao mar são potencialmente recuperáveis, mas para muitas delas o processo já é irreversível.

Na área da baía encontram-se os seguintes municípios: Santander, Ribamontán al Mar , Marina de Cudeyo , El Astillero , Villaescusa  e Camargo . Na baía um cabo — Punta de Elechas  — e as seguintes ilhas:
Ilha dos Ratones, ou ilha Marnay  — Situada em frente à localidade de Elecha, na parte sudeste.
Ilha de la Hierba  — Situada perto da povoação de  e da ilha dos Ratones, an parte sudeste da baía.
 — Pequeno arquipélago de três ilhas situadas a leste da ilha de Pedrosa, a nordeste de Pontejos, e têm a particularidade ecológica de estarem cobertas por azinheiras, o que é raro ocorrer em ilhotas. A maior, La Campanuca , situa-se a noroeste das outras duas: Peña Rabiosa , a mais oriental e moas pequena, e Tercera Isla . Esta última é a a mais baixa e a mais próxima da costa, da qual dista apenas 36 metros. O nome da Campanuca deve-se a uma antiga ermida que lá existiu na Idade Média, junto a um cemitério, da qual não há vestígios. Nessa ilha encontraram-se vários vestígios arqueológicos, nomeadamente restos de recipientes em cerâmica, e cavernas artificiais que foram usadas como refúgio durante a Guerra Civil Espanhola.
  — Outrora conhecida como ilha da Astilla, situa-se no fundo da baía, junto à localidade de Pontejos. Atualmente está ligada ao continente por uma ponte.
  — Situa-se em frente à praia dos Biquínis, ao largo da península da Madalena. Durante as marés vivas chega a estar ligada à península por um tômbolo rochoso.
   — É uma ilhota minúscula que é pouco mais do um rochedo, pouca distância a norte da ilha da Torre.

Praias
 Praias dos Tranquilos , de Loredo  e de Somos  — Situam-se na parte nordeste da entrada da baía, virada para o mar Cantábrico. Estão no mesmo areal, que tem continuidade com o de El Puntal.
  — Situada na parte nordeste da baía em frente a Santander, o seu areal, com 4,5 km de comprimento, estende-se na direção leste-oeste, fechando grande parte da baía. O lado norte dá para o mar Cantábrico, onde é frequente haver ondas, enquanto que a parte sul dá para a baía, onde a água é tranquila e pouco profunda. O areal de El Puntal constitui a margem direita (norte) da ria de Cubas, onde desagua o rio Miera.
Praia de El Rostro  — Situa-se na parte nordeste da baía, na localidade de  do município de Marina de Cudeyo, na reentrância formada pela Punta del Rostro, que constitui a extremidade sudoeste da enseada de la Barquería, onde desagua a ria de Cubas.
   — Situada na parte noroeste da baía, no lado meridional da península da Madalena.
 Praia da Madalena  — Dá continuidade a oeste à praia dos Biquínis, da qual não tem qualquer separação física.
 Praia dos Perigos (de Los Peligros)  — Situa-se no mesmo areal das duas anteriores. O seu nome nada tem a ver com a sua perigosidade para os banhistas, pois estando na baía, as suas águas são muito tranquilas. Uma das teorias para o seu nome é que representa um perigo para os navios que, se se aproximarem muito dela ao entrarem na baía de Santander, podem encalhar na areia.

Mapa

Flora e fauna
Segue-se uma lista parcial de algumas das espécies que têm o seu habitat na baía de Santander:

Notas e referências

Bibliografia

Ligações externas

Acidentes geográficos da Cantábria
Santander
Patrimônio cultural da Espanha
Santander (Espanha)

Baía de Santander


Færdselsfilmen er en dansk dokumentarfilm fra 1944. Filmen er produceret af Dansk Kulturfilm for Københavns Politis Færdselsafdeling

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1944

Færdselsfilmen


Giufitanska biskupija (lat. Dioecesis Giufitana) je naslovna biskupija Katoličke Crkve. Trenutni naslovni biskup je Valter Magno de Carvalho.

Nakon umirovljenja na mjestu biskupa mostarsko-duvanjskog i apostolskog upravitelja trebinjsko-mrkanskog, mons. Petar Čule bio je naslovni nadbiskup pro hac vice ove biskupije.

Izvori

Katolička upravna podjela
Kršćanstvo u Tunisu

Giufitanska biskupija


Miguel Kertsman (født 1965 i Recife, Brasilien) er en brasiliansk/amerikansk komponist, dirigent, lærer, producer og pianist.

Kertsman bosatte sig tidligt i USA og studerede komposition på Berkeley School of Music i Boston. Han studerede senere direktion på Musikkonservatoriet i Boston, og forsatte sine kompositions studier på Julliard School of Music i New York.

Kertsman har skrevet 2 kammersymfonier, orkesterværker, kammermusik, scenemusik, vokalværker, popmusik, jazzmusik, elektronisk musik, og filmmusik etc.

Udvalgte værker

 Kammersymfoni nr. 1 "Acordal" (1995-1996) - for sopran, kontraalt, slagtøj og orkester
 Kammersymfoni nr. 2 "New York af 50 døre" (1989-2014) - for orkester
 Symfoni Koncertante "Brasiliansk" (1989-2000) - for fløjte og orkester
 "Amazone" (1987) - for orkester
 "Brasiliansk koncert" (2005) - for fløjte , slagtøj og strygeorkester

Kilde
 Om Miguel Kertsman på musicweb-international.com

Komponister fra Brasilien
Dirigenter
Pianister fra Brasilien
Lærere
Producenter

Miguel Kertsman


Gfehret ist der Name folgender Orte:

 Gfehret (Dietersburg), Ortsteil der Gemeinde Dietersburg, Landkreis Rottal-Inn, Bayern
 Gfehret (Gemeinde Hartkirchen), Ortschaft der Gemeinde Hartkirchen, Bezirk Eferding, Oberösterreich

Gfehret


17625 Joseflada este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
17625 Joseflada este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec și Lenka Šarounová. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,21 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 17,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 17001-18000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

17625 Joseflada


Reina R. King (* 11. April 1975 in Los Angeles) ist eine US-amerikanische Schauspielerin.

Leben
Reina King wuchs in Los Angeles als Tochter einer Lehrerin und eines Elektrikers auf, die sich im Jahr 1979 scheiden ließen. Ihre ältere Schwester ist die Schauspielerin Regina King. Beide Namen der Schwestern wurden so gewählt, dass die Übersetzung des Vornamens Queen (Königin) (Reina auf Spanisch und Regina auf Latein) bedeutet, so würden beide Queen King (Königin König) heißen.

Reina King spielte von 1985 bis 1986 in der von Columbia Pictures produzierten Fernsehserie What's Happening Now! in 15 Folgen den Charakter der kleinen Carolyn. Anschließend hatte sie eine kleine Nebenrolle in der Komödie Maid to Order (1987, alternativ: Traumfrau von Beverly Hills), der in Deutschland unter dem Titel Traumfrau vom Dienst im Fernsehen ausgestrahlt wurde. Im Jahr darauf hatte sie eine Gastrolle in der Fernsehserie 227, in der ihre ältere Schwester mitarbeitete. In der Dramedy von Richard Donner, Die Geister, die ich rief …, stand sie neben Bill Murray als Lanell Cooley vor der Kamera. Im Filmdrama Zorniger Schlaf (To Sleep with Anger, 1990) stand sie als Rhonda neben Danny Glover vor der Kamera. Ihre letzte Anstellung beim Film hatte sie 1998 in dem Kurzfilm A Hollow Place, der auf dem Sundance Film Festival vorgestellt wurde.

Weblinks

Kinderdarsteller
Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1975
Frau

Reina King


Peziza, (Johann Jacob Dillenius, 1719 ex Elias Magnus Fries, 1822) este un gen de ciuperci din încrengătura Ascomycota, în ordinul Pezizales și familia Pezizaceae, care cuprinde în prezent conform filogeneticii moleculare moderne, după Paul M. Kirk și colaboratori global mai mult de 100 specii, în Europa ceva mai puține. Este cunoscut în popor în regulă sub denumirea urechiușe. Tip de specie este Peziza vesiculosa.

Taxonomie

Deja în prima parte a secolului al XVIII-lea, botanistul german Johann Jacob Dillen(ius) (1684-1747) a descris genul sub numele actual, dar nu după criteriile nomenclaturii binare ale lui Carl von Linné. În consecință, renumitul micolog suedez Elias Magnus Fries a rescris genul sub aceiași denumire, de verificat în volumul 2 al operei sale Systema mycologicum, sistens fungorum ordines, genera et species din 1822.. Ea este actuală până în prezent (2019).

Toate celelalte încercări de redenumire nu sunt folosite și pot fi neglijate.

Mai este de menționat: Denumirea Peziza a fost folosită în trecut de mai mulți savanți pentru genuri care poartă astăzi alte nume binomiale sau sunt neacceptate, astfel Peziza L. 1753, azi Cyathus Haller (1768), Peziza Pers. (1801) bazând pe Linné (neacceptată) sau Peziza Fuckel (1870), transferată de el însuși la genul său nou creat Aleuria.

Habitat
Acest soi predominant saprofit este în mod predominant locuitor de sol sol gras calcaros și argilos, crescând prin diferite feluri de păduri, dar, depinde de specie, apare de asemenea pe mulci, pe sol fertilizat, paturi de plante și chiar pe grămezi vechi de gunoi de grajd și paie.

Descriere

 Corpul fructifer: are un diametru de 2-15 cm și o înălțime de 2-7 cm și o grosime de 2-5 mm, este la început închis și sferic, apoi ia formă de bol sau cupă, mai târziu se aplatizează la cele mai multe specii, fiind de multe ori neregulat și voluminos îndoit cu marginea ondulată, câteodată crestată, la nu puține soiuri mai mult sau mai puțin răsucită, având o oarecare asemănare cu o ureche. Suprafață inferioară (superioară), cea fertilă (adică cea căptușită cu stratul himenal care va produce sporii), este netedă și glabră și în cele mai multe cazuri mai închisă în culoare decât cea sterilă exterioară, care are un aspect între prăfos, catifelat, solzos cleios-pâslos și/sau veziculos. Coloritul variază de la ocru-gălbui, ocru, ocru-maroniu, brun până la brun-negricios,  Peziza subviolacea și Peziza violacea cu nuanțe liliacee.
 Sporii: sunt elipsoidali, hialini (translucizi), granulați și reticulat ornamentați pe suprafață, deseori cu două picături de ulei, ascele cu 8 spori. Pulberea lor depinde de soi.
 Piciorul: are la bază un picioruș foarte scurt, alb-flocos și lățos, la multe specii lipsește.
 Carnea: este ceroasă, fragilă, câteodată ușor apoasă (unele specii emană chiar și un suc transparent sau colorat), coloritul fiind de aceeași culoare cu exteriorul. Cele mai multe specii au un miros și un gust imperceptibil, unele miroasă plăcut aromatic de ciuperci, de exemplu Peziza badia.
 Reacții chimice: pentru ciupercă (aspect exterior, carne) nu sunt cunoscute. Vârfurile ascelor se colorează într-o soluție de iod iodurat violet și cu iod albastru.

Valorificare
Toate speciile ale genului sunt în principiu comestibile, deși nu pot fi mâncată crud, pentru că conțin toxina hidrazină care se dizolvă în timpul fierberii sau la uscare. De asemenea, consumat în porții mari, ciupercile pot crea reacții neplăcute la persoane sensibile, pentru că buretele este cam greu de digerat ca de exemplu și soiurile ale genului  Morchella. Unele sunt de nici o valoare culinară.

Specii ale genului (selecție)
Specii incluse sunt între altele:

Speciile genului în imagini (selecție)

Note

Bibliografie
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Gustav Lindau: "Kryptogamenflora für Anfänger: Eine Einführung in das Studium der blütenlosen Gewächse für Studierende und Liebhaber", vol. 2, Editura Julius Springer, Berlin 1922
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Edmund Michael, Bruno Hennig, Hanns Kreisel: "Handbuch für Pilzfreunde", vol. 2: "Nichtblätterpilze (Basidiomyzeten ohne Blätter, Askomyzeten)", editia a 3-a, Editura Fischer, Jena 1986, ISBN 3-437-30347-3
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

Peziza
Ciuperci saprofite
Ciuperci comestibile
1822 în știință

Peziza


Tuvan () or Tyvan is a Turkic language spoken in the Republic of Tuva in South-Central Siberia in Russia. The language has borrowed a great number of roots from the Mongolian language, Tibetan and the Russian language. There are small diaspora groups of Tuvan people that speak distinct dialects of Tuvan in the People's Republic of China and in Mongolia.

History
While this history focuses on mostly the people of Tuva, many linguists argue that language is inevitably intertwined with the socio-historical situation of a language itself. The earliest record of Tuvan is from the early 19th century by Wūlǐyǎsūtái zhìlüè (), Julius Klaproth 1823, Matthias Castrén 1857, Nikolay Katanov, Vasily Radlov, etc.

The name Tuva goes back as early as the publication of The Secret History of the Mongols. The Tuva (as they refer to themselves) have historically been referred to as Soyons, Soyots or Uriankhais.

Classification
Tuvan (also spelled Tyvan) is linguistically classified as a Northeastern or Siberian Turkic language, closely related to several other Siberian Turkic languages including Khakas and Altai. Its closest relative is the moribund Tofa.

Tuvan, as spoken in Tuva, is principally divided into four dialect groups; Western, Central, Northeastern, Southeastern.
 Central: forms the basis of the literary language and includes Ovyur and Bii-Khem subdialects. The geographical centrality of this dialect meant it was similar to the language spoken by most Tuvans, whether or not exactly the same.
 Western: can be found spoken near the upper course of the Khemchik. It is influenced by the Altai language.
 Northeastern, also known as the Todzhi dialect, is spoken near the upper course of the Great Yenisey. The speakers of this dialect utilize nasalization. It contains a large vocabulary related to hunting and reindeer breeding not found in the other dialects.
 Southeastern: shows the most influence from the Mongolic languages.

Other dialects include those spoken by the Dzungar, the Tsengel and the Dukha Tuvans, but currently these uncommon dialects are not comprehensively documented. Different dialects of the language exist across the geographic region in which Tuvan is spoken. K. David Harrison, who completed his dissertation on the Tuvan language in 2001, argues that the divergence of these dialects relates to the nomadic nature of the Tuvan nation. One subset is the Jungar Tuvan language, originating in the Altai Mountains in the western region of Mongolia. There is no accurate number of Jungar-Tuvan speakers because most currently reside in China, and the Chinese include Tuvan speakers as Mongolians in their census.

Phonology

Consonants
Tuvan has 19 native consonant phonemes:

Vowels
Vowels in Tuvan exist in three varieties: short, long and short with low pitch. Tuvan long vowels have a duration that is at least (and often more than) twice as long as that of short vowels. Contrastive low pitch may occur on short vowels, and when it does, it causes them to increase in duration by at least a half. When using low pitch, Tuvan-speakers employ a pitch that is at the very low end of their modal voice pitch. For some speakers, it is even lower and using what is phonetically known as creaky voice. When a vowel in a monosyllabic word has low pitch, speakers apply low pitch only to the first half of that vowel (e.g.  'horse'). That is followed by a noticeable pitch rise, as the speaker returns to modal pitch in the second half of the vowel.

The acoustic impression is similar to that of a rising tone like the rising pitch contour of the Mandarin second tone, but the Tuvan pitch begins much lower. However, Tuvan is considered a pitch accent language with contrastive low pitch instead of a tonal language. When the low pitch vowel occurs in a multisyllabic word, there is no rising pitch contour or lengthening effect:  'his/her/its horse'. Such low pitch vowels were previously referred to in the literature as either kargyraa or pharyngealized vowels. Phonetic studies have demonstrated that the defining characteristic of such vowels is low pitch. See Harrison 2001 for a phonetic and acoustic study of Tuvan low pitch vowels.

In her PhD thesis, "Long Vowels in Mongolic Loanwords in Tuvan", Baiarma Khabtagaeva states that the history of long vowels is ambiguous. While the long vowels may originate from Mongolic languages, they could also be of Tuvan origin. In most Mongolic languages, the quality of the long vowel changes depending on the quality of the second vowel in the conjunction. The only exception to this rule is if the conjunction is labial. The ancient Tuvan languages, in contrast, depended upon the first vowel rather than the second to determine the long vowels.

Khabtagaeva divided the transformation of these loanwords into two periods: the early layer and the late layer. The words in the early layer are words in which the Mongolic preserved the conjunction, the VCV conjunction was preserved but the long vowel still developed when it entered the Tuvan language, or the stress is on the last syllable and a long vowel in the loanword replaced a short vowel in the original word. The Late Layer includes loanwords in which the long vowel does not change when the word entered Tuvan.

Vowels may also be nasalized in the environment of nasal consonants, but nasalization is non-contrastive. Most Tuvan vowels in word-initial syllables have a low pitch and do not contrast significantly with short and long vowels.

Vowel harmony

Tuvan has two systems of vowel harmony that strictly govern the distribution of vowels within words and suffixes. Backness harmony, or what is sometimes called 'palatal' harmony, requires all vowels within a word to be either back or front. Rounding harmony, or what is sometimes called 'labial' harmony, requires a vowel to be rounded if it is a high vowel and appears in a syllable immediately following a rounded vowel. Low rounded vowels  are restricted to the first syllable of a word, and a vowel in a non-initial syllable may be rounded only if it meets the conditions of rounding harmony (it must both be a high vowel  and be preceded by a rounded vowel). See Harrison (2001) for a detailed description of Tuvan vowel harmony systems.

Grammar
Tuvan builds morphologically complex words by adding suffixes. For example,  teve is 'camel',  teveler is 'camels',  tevelerim is 'my camels',  tevelerimden is 'from my camels'.

Nouns
Tuvan marks nouns with six cases: genitive, accusative, dative, ablative, locative, and allative. The suffixes below are in front vowels, however, except -Je the suffixes follow vowel harmony rules. Each case suffix has a rich variety of uses and meanings, only the most basic uses and meanings are shown here.

Verbs
Verbs in Tuvan take a number of endings to mark tense, mood, and aspect. Auxiliary verbs are also used to modify the verb. For a detailed scholarly study of auxiliary verbs in Tuvan and related languages, see Anderson 2004.

Syntax
Tuvan employs SOV word order. For example,  (camel hay eat-PAST) "The camel ate the hay."

Vocabulary

Tuvan vocabulary is mostly Turkic in origin but marked by a large number of Mongolian loanwords.  The language has also borrowed several Mongolian suffixes. In addition, there exist Ketic and Samoyedic substrata. A Tuvan talking dictionary is produced by the Living Tongues Institute.

In contrast with most Turkic languages, which have many Arabic and Persian loanwords that even cover some basic concepts, these loanwords are very few in Tuvan, if any, as Tuvans never adopted Islam like most Turkic peoples.

Writing system

Cyrillic script
The current Tuvan alphabet is a modified version of the Russian alphabet, with three additional letters: ң (Latin "ng" or International Phonetic Alphabet ), Өө (Latin "ö", ), Үү (Latin "ü", IPA ). The sequence of the alphabet follows Russian exactly, with ң located after Russian Н, Ө after О, and Ү after У.

The letters Е and Э are used in a special way.  Э is used for the short  sound at the beginning of words while Е is used for the same sound in the middle and at the end of words.  Е is used at the beginning of words, mostly of Russian origin, to reflect the standard Russian pronunciation of that letter, . Additionally, ЭЭ is used in the middle and at the end of words for the long  sound.

The letter ъ is used to indicate pitch accent, as in эът èt 'meat'.

Historic scripts

Mongol script
In the past, Tuvans used Mongolian as their written language.

Mongolian script was later developed by Nikolaus Poppe to suit the Tuvan language. This is the first known written form of the Tuvan language.

Tuvan Latin

The Latin-based alphabet for Tuvan was devised in 1930 by a Tuvan Buddhist monk, Mongush Lopsang-Chinmit (a.k.a. Lubsan Zhigmed).  A few books and newspapers, including primers intended to teach adults to read, were printed using this writing system. Lopsang-Chinmit was later executed in Stalinist purges on 31 December 1941.

The letter Ɉ ɉ was excluded from the alphabet in 1931.

Examples

By September 1943, this Latin-based alphabet was replaced by a Cyrillic-based one, which is still in use to the present day. In the post-Soviet era, Tuvan and other scholars have taken a renewed interest in the history of Tuvan letters.

Transliteration
For bibliographic purposes, transliteration of Tuvan generally follows the guidelines described in the ALA-LC Romanization tables for non-Slavic languages in Cyrillic script. Linguistic descriptions often employ the IPA or Turcological standards for transliteration.

Status
Tuvans in China, who live mostly in Xinjiang Autonomous Region, are included under the Mongol nationality. Some Tuvans reportedly live at Kanas Lake in the northwestern part of Xinjiang, where they are not officially recognized, and are counted as a part of the local Oirat Mongol community that is counted under the general PRC official ethnic label of "Mongol". Oirat and Tuvan children attend schools in which they use Chakhar Mongolian and Mandarin Standard Chinese, native languages of neither group.

Notes

References

Sources

Further reading

 Mawkanuli, Talant.  1999.  "The phonology and morphology of Jungar Tuva", Indiana University PhD dissertation.
 Nakashima, Yoshiteru (中嶋 善輝 Nakashima Yoshiteru). 2008 "Tyva Yapon Biche Slovar', トゥヴァ語・日本語 小辞典" Tokyo University of Foreign Studies, http://www.aa.tufs.ac.jp/project/gengokensyu/08tuvan6.pdf (Archive)
Ölmez, Mehmet; Tuwinischer Wortschatz mit alttürkischen und mongolischen Parallelen, Wiesbaden 2007,
Rind-Pawloski, Monika. 2014. Text types and evidentiality in Dzungar Tuvan. Turkic Languages 18.1: 159–188.
 Sečenbaγatur, Qasgerel, Tuyaγ-a [Туяa], Bu. Jirannige, Wu Yingzhe, Činggeltei. 2005. Mongγul kelen-ü nutuγ-un ayalγun-u sinǰilel-ün uduridqal  [A guide to the regional dialects of Mongolian]. Kökeqota: ÖMAKQ. .
 Takashima, Naoki (高島 尚生 Takashima Naoki). 2008 "Kiso Tuba-go bunpō 基礎トゥヴァ語文法", Tokyo University of Foreign Studies, http://www.aa.tufs.ac.jp/project/gengokensyu/08tuvan1.pdf (Archive)
 Takashima, Naoki. 2008 "Tuba-go kaiwa-shū トゥヴァ語会話集", Tokyo University of Foreign Studies, http://www.aa.tufs.ac.jp/project/gengokensyu/08tuvan3.pdf (Archive)
 Taube, Erika. (1978). Tuwinische Volksmärchen. Berlin: Akademie-Verlag. LCCN: 83-853915
 Taube, Erika. (1994). Skazki i predaniia altaiskikh tuvintsev. Moskva : Vostochnaia literatura.
 Oelschlägel, Anett C. (2013). Der Taigageist. Berichte und Geschichten von Menschen und Geistern aus Tuwa. Zeitgenössische Sagen und andere Folkloretexte / Дух-хозяин тайги –Современные предания и другие фольклорные материалы из Тувы / Тайга ээзи – Болган таварылгалар болгаш Тывадан чыгдынган аас чогаалының өске-даа материалдары. [The Taiga Spirit. Reports and Stories about People and Spirits from Tuva. Contemporary Legends and other Folklore-Texts.] Marburg: tectum-Verlag.

External links

 Tuvan language and folklore materials

Agglutinative languages
Siberian Turkic languages
Languages of Russia
Languages of Xinjiang
Languages of Mongolia
Tonal languages in non-tonal families
Tuvan culture
Turkic languages
Vulnerable languages

Tuvan language


ضهر الليسينةهي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. يبلغ عدد سكانها 900 نسمة

المراجع

الجومة
قرى لبنان

ضهر الليسينة


Ekaterina Viktorovna Lisina (; ) este o  jucătoare de baschet din Rusia care a concurat pentru echipa națională a Rusiei la Jocurile Olimpice de vară din 2008, câștigând medalia de bronz.

În picioarele goale, Lisina măsoară 2,06 m înăltime (6 ft 9 in).

În 2014, ea și-a încheiat cariera de jucătoare profesionistă în  baschet.

Echipe de baschet
 Mizo Pecs (Ungaria A, 2004-06)
 Sparta&K M. R. Vidnoje (Rusia-Premier League, 2006-07)
 ȚSKA Moscova (Rusia-Premier League, 2007-09)
 Good Angels Kosice (Slovacia-Extraliga, 2009)
 Sparta&K M. R. Vidnoje (Rusia-Premier League, 2009-10)
 Dinamo Kursk (Rusia-Premier League, 2011-14)

Viața personală
Ekaterina s-a convertit la hinduism. Ea a devenit un adept fervent al zeiței Lakshmi și de atunci a încetat să mai mănânce carne și chiar practică ședințe de meditație în fiecare zi.

Deținătoarea recordului mondial
Lisina deține două recorduri mondiale - recordul pentru femeia cu cele mai lungi picioare, și pentru cel mai înalt model profesionist - și va apărea în cartea Recordurilor 2018. De asemenea, a fost oficial recunoscută ca fiind femeia cu cele mai lungi picioare din Rusia.

Note

Legături externe

Site oficial

Nașteri în 1987
Sportivi ruși în viață
Medaliați la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Medaliați olimpici cu bronz ruși
Baschetbaliste ruse
Fotomodele din Rusia
Cartea Recordurilor
Nașteri pe 15 octombrie

Ekaterina Lisina


سوزي قاسم  هو مخرجة سينمائية مصرية أمريكية وفنانة وكاتبة وشاعرة. ولدت عام 1975 من الجيل الأول من المصريين في الغرب الأوسط الأمريكي. من أفلامها (هارموني باركر) عام 2006.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل مصري
خريجو جامعة هارفارد
شاعرات أمريكيات
شاعرات مصريات
شعراء أمريكيون من أصل عربي
فلاسفة أمريكيون
فلاسفة مصريون
كاتبات سيناريو أمريكيات
كاتبات قصة قصيرة مصريات
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات أمريكيات في القرن 21
مخرجات أمريكيات
مخرجات مصريات
مخرجو أفلام أمريكيون
مواليد 1975
مواليد في توليدو (أوهايو)

سوزي قاسم


Cea mai frumoasă soție (titlul original: La moglie più bella) este un film dramatic italian realizat în 1970 de regizorul Damiano Damiani, după cazul real din anul 1965, așa numit în termenul sicilian "fuitina", al tinerei Franca Viola, care s-a opus obiceiului încă frecvent în sudul Italiei de a răpi și viola o prezumtivă viitoare soție, refuzând să se căsătorească cu răpitorul ei. A fost filmul de debut al actriței Ornella Muti, care atunci avea doar 14 ani. În distribuție mai fac parte și actorii Alessio Orano, Pierluigi Aprà și Tano Cimarosa.

Conținut

Francesca Cimarosa este o fată de 14 ani din Sicilia, fiica unor țărani, de care se îndrăgostește tânărul mafiot bogat și în ascensiune, Vito Juvara. Părinții fetei sunt mândri să dea unui "capo" mâna fetei, dar dându-și în curând seama de caracterul arogant al logodnicului, se împotrivesc în final și îl resping. Reacția lui Vito este să supună promisa soție la "fuitina".

Francesca reacționează, găsind curajul să se împotrivească atât părinților speriați de Vito și de normele sociale arhaice, mergând singură la carabinieri să îl denunțe. Denunțarea răpirii și a violului suscită scandal și o luptă până la capăt...

Distribuție

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1970
Filme dramatice
Filme în limba italiană
Filme regizate de Damiano Damiani

Cea mai frumoasă soție


Roma mitolojisindeki karşılığı için bakınız; Fortuna

Tike (Yunanca: Τύχη (tihi), talih), Yunan mitolojiside bir kentin talihini ve genel olarak refahını ve kaderini belirleyen şans tanrıçası. Çıkışı ile ilgili olarak Hermes ve Afrodit'in kızı olmasının yanı sıra başka kaynaklara göre Okeanos adlı Titan'ın kızı olarak da anılmaktadır.

Ege bölgesinde Helenistik çağda yer alan kentlerin madeni paralarında görüntüsüne sıkça rastlanır.

Yunan tanrıçaları

Tike


بلدية كامارينياس ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 6.620 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

بلديات قرجيطة
مدن ساحلية في إسبانيا

كامارينياس


Osmanlıspor (før Ankaraspor) er en tyrkisk fodboldklub, der spiller i Süper Lig og er baseret i landets hovedstad Ankara.

Aktuel trup

Fodboldklubber i Tyrkiet
Etableret i 1978
Ankara

Ankaraspor


Glenea rufobasaloides é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Stephan von Breuning em 1961.

Referências

Borneo catalog 2005

rufobasaloides
Coleópteros descritos em 1961

Glenea rufobasaloides


අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ කුඩා නගරයකි.

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කය
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

හොරොවුපොතාන


Juan Carlos Cárdenas Toro (Cartago, ) é prelado católico colombiano e bispo de Pasto.

Biografia

Estudou no Seminário Nacional de La Ceja e no Seminário Diocesano de Cartago. Mais tarde, obteve uma licenciatura em filosofia pela Pontifícia Universidade Gregoriana de Roma. Recebeu o sacramento da ordenação em 6 de setembro de 1997 para a Diocese de Cartago.

Além de várias tarefas na pastoral e na formação sacerdotal, foi companheiro espiritual do movimento dos Cursilhos. Desde 2010 trabalha para a Conferência Episcopal Colombiana, primeiro no Centro Pastoral de Evangelismo e, desde 2014, no Secretariado da Conferência Episcopal.

Em 26 de junho de 2015, o Papa Francisco o nomeou bispo titular de Nova e bispo auxiliar de Cali. Dom Ettore Balestrero, núncio apostólico na Colômbia, o consagrou bispo em 25 de julho do mesmo ano. Os co-consagrantes foram o arcebispo de Nueva Pamplona, Luis Madrid Merlano, e o bispo de Cartago, José Alejandro Castaño Arbeláez OAR.

Em 2019, Cárdenas foi eleito secretário geral do Conselho Episcopal Latino-Americano (CELAM) para um mandato até 2023. Em 1 de outubro de 2020, no entanto, o Papa Francisco o nomeou bispo de Pasto e ele então renunciou à função do Conselho Episcopal Latino-Americano. A posse na diocese de Pasto ocorreu em 21 de novembro do mesmo ano.

Ver também

Naturais do Valle del Cauca
Bispos católicos da Colômbia
Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana

Juan Carlos Cárdenas Toro


Johann Julius Gottfried Ludwig Frank oder Julius Frank (* 8. Dezember 1808 in Gotha; † 19. Juni 1841 in São Paulo) war ein deutscher Dozent an der Juristischen Fakultät der Universität von São Paulo.

Werdegang
Seine Herkunft ist unklar. In biographischen Darstellungen aus dem 19. Jahrhundert ist mehrfach die Rede davon, dass er aus einer mediatisierten hochadeligen Familie stammte. In moderneren Darstellungen ist dagegen die Rede davon, dass er jüdischer Herkunft war. Wiederum andere sprechen davon, dass er Sohn eines Buchbindermeisters gewesen sei.

Er selbst war demokratisch gesinnt. Er trat während des Studiums in Göttingen einer damals oppositionellen Burschenschaft bei und musste nach dem gescheiterten Sturm auf die Frankfurter Hauptwache ins Ausland fliehen.

In Brasilien lebte er nun unter dem Namen Julius Frank zunächst als Handlungsgehilfe. Er fiel einem wohlhabenden Brasilianer auf, der ihm ermöglichte wieder eine akademische Laufbahn einzuschlagen. Frank unterrichtete in São Paulo Geschichte und Philosophie. Er lehrte dabei vor allem Kant und Fichte. Er bemühte sich auch um die Einführung des Burschenschaftswesens in Brasilien. Genau genommen hat er mit einigen Studenten die erste brasilianische Burschenschaft (Portugiesisch: Bucha) gegründet. Noch in der Kaiserzeit hatte die Bucha eine große Bedeutung für die Errichtung des Republikanischen Liberalismus in Brasilien. Am Anfang der brasilianische Republik waren tatsächlich mehrere Mitglieder der Bucha Bundespräsidenten.

Er ist an einer Lungenentzündung (Pneumonie) gestorben. Als Protestant konnte er nicht auf einem katholischen Friedhof beigesetzt werden. Sein Grab befindet sich daher auf einem der Höfe des Hochschulgebäudes der juridischen Fakultät und wurde nach seinem Tod noch lange von Studenten mit Blumen geschmückt.

Literatur
 Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro (Hrsg.): Dicionário Biobibliográfico de Sócios Estrangeiros: Século XIX. – Rio de Janeiro, 2001.
 Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro (Hrsg.): Dicionário Biobibliográfico de Historiadores, Geógrafos e Antropólogos Brasileiros. – Rio de Janeiro, 1991–1998.

Einzelnachweise

Rechtsphilosoph
Rechtswissenschaftler (19. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universidade de São Paulo)
Deutscher
Geboren 1808
Gestorben 1841
Mann
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Teilnehmer am Frankfurter Wachensturm

Julius Frank (Jurist)


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 726 لعام 1992 بتاريخ 6 يناير يطلب من إسرائيل تحاشي قرارات الإبعاد.

مراجع

إسرائيل في 1992
أحداث يناير 1992
إسرائيل وفلسطين والأمم المتحدة
عنصرية إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1992

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 726


Epenwöhrden er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mitteldithmarschen i den centrale del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Epenwöhrden ligger i marsken mellem Meldorf og Heide ved Bundesstraße 5. Dithmarschens midtpunkt er faslagt til at ligge i Epenwöhrden (mere præcist i Epenwöhrdenermoor).

Ud over Epenwöhrden, ligger i kommunen bebyggelserne Dehling, Epenwöhrdenerfeld samt Epenwöhrdenermoor.

Nabokommuner
Nabokommuner er (med uret fra nord) kommunerne Hemmingstedt og Nordhastedt, byen Meldorf samt kommunen Nordermeldorf (alle i Kreis Dithmarschen).

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Epenwöhrden


Swing 1930'lu yıllarda ortaya çıkan caz akımı. 20. yüzyılın en popüler caz hareketlerinden biri.

Swing, 1920'li yılların sonlarına doğru gelişmeye başlamış ve 1940'ların ortalarına kadar da etkisini sürdürmüştür. Bu dönem müzisyenleri müziklerine rahatlık hissi ve çok sıkı olmayan bir ritim anlayışı katmış, sekizlik nota kalıbını kullanmışlardır. Bütün bunlar da 'swing hissi' ni karakterize eden önemli unsurlardır. Dönemin eserlerinin çoğu orkestralar tarafından icra edildiğinden swing dönemi aynı zamanda caz orkestralarının 'altın çağı' olarak da düşünülebilir. Ritmik yapısından ötürü bu müzik pek çok dansçıyı da kendine çekmiştir.

Dönemin özellikleri
Swing döneminin erken dönem cazına göre faklılıkları :

 Tercih edilen yapı küçük gruplar yerine büyük orkestralardır. Yazılı aranjmanlar daha çok kullanılmıştır.
 Saksofon swing'te daha sık kendini gösterir.
 Bas viyola daha sık görünür.
 Davulda hi-hat zilinin kullanımı artmıştır.
 Kolektif doğaçlama pek görülmez.
 Ritmik anlayış genel olarak daha gevşek ve yumuşaktır.
 Swing müzisyenleri erken dönem caz müzisyenlerine göre enstrümanlarına daha hakimdirler ve yetkinlikleri daha fazladır.

Caz Orkestralarının Enstrüman Açısından Yapılanışı

Caz orkestraları on ya da daha fazla müzisyenden oluşmaktaydı ve müzisyenler de üç ana kategori altında toplanırdı : ritim, bakır sazlar ve saksofon grubu.

Ritim kısmı piyano, gitar, bas / bas viyola ve davulu kapsardı. Bakır sazlardan oluşan kısım ise kendi için ikiye ayrılırdı : Trompet ve trombon grubu.

Orkestradaki saksofon grubu (ham madde olarak bakır sazlarla aynı olsa da) bakır sazlardan ayrı bir gruptu. Burada şunu belirtmekte fayda var; saksofon gelişimi itibarıyla tahta üflemeli (woodwind) sınıfına girer çünkü klarinet, flüt ve obua gibi tahta üflemeli enstrümanlar saksofonun atası sayılmaktadır. Saksofon kısmı aynı zamanda "kamışlı saz" (reed instrument) grubu olarak da adlandırılır. Bunun nedeni saksofoncuların yeri geldiğinde klarinet de çalması ve adı geçen iki enstürmanın da kamışlı saz olmasıdır.

Alto ve tenor, saksofon ailesinin orkestralarda en çok kullanılan üyeleri olmuştur. 30'ların sonuna doğru bu gruba bariton da dahil olmuştur. Soprano ve bas saksofon ise yaygınlaşamamıştır. Saksofon kısmında müzisyen sayısı üç ile beş arasında değişir. 40'ların sonuna doğru 2 alto 2 tenor 1 bariton standart yapılanma olarak karşımıza çıkar. Bu kısımdaki sanatçılar genelde tek enstrüman çalmazar. Saksofonculardan kendi enstürmanları dışında klarinet ve saksofon ailesinin diğer üyelerini çalmaları beklenir.

Trompet kısmı da üç ile beş müzisyen arasında değişmektedir. 30'ların sonu 40'ların başında standart sayı üçtür. Trombon kısmı ise bir ile beş arasında değişir. İki veya üç tromboncu genelde standart olarak kabul edilmiştir.

Orkestra aranjmanları
Caz orkestralarının artmasıyla beraber yazılı aranjmanların kullanımı da artmıştır. Az sayıda müzisyenden oluşan küçük gruplar için yazılı aranjman gerekli görülmüyordu. Ancak gruptaki eleman sayısı artıp büyüdükçe müzisyenlerin ellerinde yazılı bir aranjman olmadan doğaçlama yapmaları git gide zorlaştı. Öyle ki, bir müzisyen yazılı aranjmanlar kullanmayan bir gruba katıldığında çok zor adapte oluyordu. Aynı zamanda, müzisyenlerin iyi bir repertuvara sahip olabilmeleri için nota okuyup yazabilmeleri şart olmuştu.

Aranjmanların çoğunda kompozisyonal yapı basitti. Melodiler bütün grup tarafından birlik ve uyum içinde çalınırdı. Bunu doğaçlama takip eder, doğaçlamalar ritim kısmının eşliği ve geri kalanların çaldığı figürler eşliğinde sürerdi. Melodiler ve eşlik sırasındaki müzikal figürler orkestra içindeki kısımlar arasında dönüşümlü çalınırdı. Bakır sazların çaldığını bir süre sonra saksofon kısmı alır, bakır sazlar da ritim kısmının çaldıklarını üstlenirdi. Bu da orkestra içinde müzikal bir çevrimdi.

Kimi zaman aranjmanlar çalınan müzikal temanın varyasyonlarına dayanmaktaydı. İlginçtir ki, bazen bunların doğaçlamadan daha güzel bir hava yarattığını gözleriz.

Kısa - karmaşık olmayan ve melodinin bir kısmını içeren yapılara "riff" denir. Riff'ler orkestraların stillerini yansıtmakta kullandığı önemli unsurlardan biridir. Farklı riff'ler farklı orkestra kısımları tarafından karşılıklı olarak çalınır. Hatta zaman zaman aranjmanların riff'ler üzerine inşa edildiği de görülür.

Dönemin Önde Gelen İsimleri

Orkestra liderleri

Swing orkestraları arasında en iyileri Fletcher Henderson, Count Basie, Duke Ellington, Jimmie Lunceford ve Benny Goodman'ın liderlik ettikleri orkestralardır.

Henderson ve Ellington orkestraları erken dönem caz ile swing arasında köprü olmuş ve aradaki boşluğu doldurmuştur. Her ikisi de 1920'lerin başlarında ortaya çıkmış ve zamanla büyüyüp gelişerek 30'ların sonunda 'ihtişamlı' bir yapıya kavuşmuştur.

Fletcher Henderson Erken dönem cazındaki pek çok büyük isim ve swing döneminin doğaçlama yapabilen önemli müzisyenleri 1920'lerin başından 1930'ların sonuna kadar Fletcher Henderson ile çalışmıştır. Bundan ötürü Henderson orkestrası bir 'yıldızlar topluluğu' orkestrası olarak da nitelendirilebilir. Henderson'ın stili caz orkestraları içinde temel akım / anlayışlardan biridir. Ellington'ınki ise bir diğeridir. Aranjmanlarında saksofonlarla bakır sazları adeta 'kapıştıran' Henderson, 'block voice' tekniğini de mükemmelleştirmiştir. Burada melodik ses akor dizileri içindeki en üstteki sestir ve akordaki her nota başka bir enstrüman ya da enstrüman grubu tarafından çalınır. Hat armonize değilse kalın / yoğun bir ses elde edilmiş olur.

Henderson'ın aranjmanlarının meşhur olmasının nedenlerinden biri de bunların aynı zamanda Benny Goodman tarafından kendi orkestrasında kullanılmasıdır.

Jimmie Lunceford, swing hissini çok iyi yansıtabilen ve müzisyenlerin örnek bir displin yansıttığı mükemmel bir orkestranın liderliğini yapmıştır. Bu orkestranın swing'i aktarmasındaki başarı ve olduşturduğu pürüzsüz havanın nedeni orkestradaki kısımlar arasındaki tutarlılık ve sürekliliktir. Lunceford'un orkestrası dönemin çok iyi doğaçlama yapabilen müzisyenlerine de sahip olmuştur.

Benny Gooodman 1930'lar ve 40'lar boyunca en çok popülariteyi elde etmiş olan caz orkestrasının lideri olmuştur. Pek çok zor parçanın üstesinden gelen orkestra, liderinin sahip olduğu kusursuz swing'i dinleyiciye aktarmıştır. Benny Goodman'ın lakabının "King of the Swing" olduğu düşünülürse böyle bir liderin orkestrasının da swing konusundaki başarısı hiç şüphesiz daha iyi anlaşılacaktır.

Benny Goodman kendisinden sonra gelmiş geçmiş tüm klarnetçileri etkilemiştir. Goodman öyle bir popülarite kazanmıştır ki 1890 ile 1954 arasındaki plak satışlarında ilk 5'e girmiştir! Goodman sadece caz için değil genel anlamda müzik endüstrisi için de en önemli isimlerden biri olmuştur. Yapılan araştırmalara göre bugün Louis Armstrong ve Dave Brubeck ile birlikte en çok tanınan müzisyenler arasındadır.

Goodman caz dünyasında sadece klarinetteki yetkinliğinden dolayı değil, aynı zamanda gruplarında yer verdiği müzisyenlerden dolayı da önemlidir. Bu müzisyenler arasında Teddy Wilson, Charlie Christian ve Lionel Hampton sayılabilir.

Ritim Kısmı
Ritim kısmı genelde piyano, gitar, bas / bas viyola ve davulu kapsardı. Bascılar genel olarak parçada zamanı tutma görevine atanmışlardı. Bascının çaldıkları ya her dört vuruştan bir ve üçüncüsünde duyulurdu (ki buna two-beat style denir) ya da her vuruşta kendini gösterirdi (walking style).

Bas
Bascılar görsel olarak arka planda kalmanın yanı sıra swing döneminde müzikal anlamda da arka planda kalmışlardır. Basın özelliklerinin adam akıllı ortaya konması ve bu enstrümanın müziğe ağırlığını koyabilmesi 50'lere değin ender olarak gerçekleşebilen bir durumdur (Duke Ellington'un basçısı Jimmy Blanton bu 'ender' durumları yaratabilmiş basçılardan biridir). İlginç olan noktalardan biri de şudur : Grupta kötü bir basçı varsa (ya da basçı yoksa) dansçılar ve de iyi dinleyiciler müziğin ritmik yapısındaki bu eksikliği hissederler. Ancak bu hissedenlerin çok azı eksikliğin / yanlışlığın neden kaynaklandığını fark edebilmiştir...

Bu dönemde Jimmy Blanton'un yanı sıra üç önemli basçı daha ön plandadır : Walter Page, Slam Stewart ve Milt Hinton.

Milt Hinton
Milt Hinton tanınmışlığı 1930'lardaki Cab Calloway orkestrasındaki çalışıyla elde etmiş, bununla beraber 90'lara kadar da caz dünyasından kopmamış ve farklı caz akımlarında da adından bahsettirmiştir. Kendinden emin şaşmaz temposu ve kocaman tonuyla kendisine 'Yargıç' ismi takılmıştır. Sebebi de parçanın temposunu belirlemesi ve bu temponun da parça boyunca hiç değişmemesidir.

Slam Stewart zamanlaması iyi olan ve sorumluluk sahibi bir eşlikçi olarak Art Tatum'la çalarken kendini göstermiş bir basçıdır. Bununla beraber asıl yaratıcı solo yapabilme özelliğiyle göze batar. Bu bakımdan çalış stili basın sadece 'zaman tutma' işlevi olan bir enstrüman olarak algılanmasına karşı önemli bir yer tutar.

Davul
Swing davulcularının çoğu, dinleyicilere ve dansçılara gerekli vuruşları sağlamakla yetinmiştir. Swing havasını dinleyiciye aktarmakta üstlerine düşen neyse onu yapmak davulcuların önemli bir kısmı için yeterliydi. Swing davulcularının öncelikleri bu saydıklarımızdır; erken dönem caz davulcularında gördüğümüz nefesli sazların melodik yapısına paralel ve onunla örtüşebilecek ritmik aktivite tutumu swing davulcuları için listenin alt sıralarında yer alır. Cymbal zili ve gong'un kattığı efektleri saymazsak, pek çok orkestra davulcusu bas davulda ilgili ritmi hissettirip vurgulamak ve zamanlama görevini üstlenmek dışında fazla bir şey yapmamıştır. Nefesli sazların arkasında yeni, üretken, kışkırtıcı ritimler çalmaktan kaçınmışlardır. Fakat bu durumdan ötürü sadece davulcuları suçlamak da doğru bir değerlendirme olmaz çünkü riff tabanlı orkestra müziği swing davulcularını kısıtlamaktaydı : çalacakları karmaşık ritmik kalıplar nefesli sazlar için yazılmış olan melodik ritimlerle çakışabiliyordu... Aynı zamanda dönemin müzik anlayışı içerisinde bir nevi orkestra içi metronom olarak algılanıyorlardı. Bundan dolayı 1930'ların swing davul stili gayet tutucuydu. Ana melodinin arkasında gelişen ritmik bir hat, doğaçlamada davulcuyla iletişim halinde olacak ve birbirinden beslenecek solist - davulcu ilişkisini görmek dinleyicilere ancak 1940'lardan başlayarak gelişen modern cazın ve davulun gelişimiyle nasip olacaktı.

Gene Krupa
Peki bu tip oturmuş kurallara karşı çıkan alışılmadık davulcular yetiştirmemiş midir swing dönemi? Tabii ki yetiştirmiştir. Var olan standartlaşmış çalışa karşı kendi stilini ortaya koyan davulcuların başında Gene Krupa gelir. Çalış stilinin yanında tavırlarıyla da oldukça ilgi çekip popüler olan Krupa, adeta davulun gelecekte üstleneceği rol ile ilgili bazı sinyalleri aktarmıştır dinleyiciye. Önündeki melodik hattı bozmadan müziğe heyecan katmayı başarmış bir davulcudur. Kimi zaman eşlik olarak çaldığı bölümler başlı başına soloyu andırır. Bu açıdan erken caz dönemimdeki davulcu özelliklerini de taşımakta ve tipik swing anlayışı içinde sıkışıp kalmamaktadır.

1930'ların sonuna doğru Krupa'nın tam tersi bir davul yaklaşımı Count Basie'nin davulcusu Jo Jones tarafından sergilenmiştir. Krupa'nın "gürültülü", her vuruşta bas davul kullanan çalış tarzına karşın Jones genelde bas davul kullanmaktan kaçınmıştır. Jones'un high-hat zili üzerinde çalışı Krupa'ya göre çok daha esnektir. Belki de bundan dolayı, Jones'un çalışında süreklilik duygusu hakimdir. Jones'un çalışı aynı zamanda basçıyla da yüksek bir koordinasyon kurabilmesini sağlamış bu da ritim kısmının diğer orkestralardakine göre daha akıcı olmasını sağlamıştır.

Trombon
Erken dönem caz tromboncuları aynı zamanda swing döneminin önemli tromboncuları arasında yer almıştır. Bu sanatçıların stilleri rafineleşmiş ve caz orkestralarında Dixieland gruplarına göre kendilerini daha çok gösterme fırsatı bulmuşlardır. Jack Teagarden ve Tommy Dorsey de buna dahildir.

Tommy Dorsey 1930'lar, 1940'lar ve 1950'ler boyunca çok popüler olmuş olan dans orkestralarına liderlik etmiştir. Bunun yanı sıra saksofoncu kardeşi Jimmy Dorsey ile birlikte pek çok grubun liderliğini paylaşmıştır.

Tommy Dorsey müzisyenler arasında çok iyi bilinen bir isimdir çünkü trombondan temiz ve yumuşak bir ton elde etmek için geliştirmiş olduğu bir tekniğe sahiptir. Aletindeki ustalık, sahip olduğu parlak ton ve tiz perdelerdeki çalışı Dorsey'în diğer tromboncular taradından örnek alınmasının sebeplerindendir. Lawrence Brown bu anlamda bir diğer önemli isimdir.

Erken caz döneminde bilinmeyip swing'in caza kazandırmış olduğu isimlerden biri Bill Harris'tir. Harris, 1940'larda Woody Herman orkestrasının bakır saz kısmındaki en orijinal ve etkileyici solistti. Kendisi aynı zamanda J.J. Johnson'dan önce modern caz trombonunun gelişmesinde önemli bir rol üstlenmiştir. Alışıldık soloların yanı sıra staccato'lu ve didikleyici yapıda figürler de kullanmıştır. Dönemine göre geniş bir ses aralığına sahip olan Harris'in tonu kalın ve geniştir.

Trompet

Roy Eldridge
Trompetçi Roy Eldridge swing döneminin en ileri seviye doğaçlamacısıydı. O, swing ile modern caz arasında bir köprüdür adeta. Dizzy Gillespie kendi çalışının Roy Eldridge sayesinde şekillendiği söylemiş, Miles Davis de Eldridge'e olan hayranlığını dile getirmiştir.

Roy Eldrige'in coşku dolu agresif bir stili ve eşine az raslanan bir teknik ustalığı vardır. Nota seçimindeki orijinalite ve saksofon tarzı müzikal cümleleriyle Louis Armstrong stili ile Dizzy Gillespie'nın öncülük ettiği modern yaklaşım arasındaki boşluğu doldurmuştur. Eldrige'in tonu kimi zaman temiz ve sıcak kimi zaman ise sert ve keskindir. Tiz perdelerde notaları kıvırırcasına çalmıştır. Roy Eldrige trompette uzun ve kuvvetli müzikal cümlelerin çalınabilmesinin mümkün olduğunu göstermiştir. Bu söylediğimiz saksofonda yapılması çok zor olmayan ancak mekaniği nedeniyle trompette uygulanması zor olan bir şeydir.

Eldrige'in etkisiyle trompetçiler aletlerindeki ustalığı geliştirmek ve daha özgün doğaçlamalar yapabilmek için çaba harcadılar. Aynı zamanda bu, trompetin parça içinde doğaçlama süresinin de uzamasına imkân sağlamıştır.

Eldrige'in etkisi 1950'lere kadar uzanır çünkü Gillespie kendi modern yaklaşımını Eldrige'in tiz perdelerdeki çalışı, geleneksel olmayan nota seçimi ve saksofon tarzı cümleleri üzerine inşa etmiştir.

Swing alanının en meşhur trompetçilerinden biri de Bunny Berigan'dır. Berigan'ın stili Louis Armstrong üzerine kuruludur. Pürüzsüz tonu ve artikülasyonu ile oldukça usta bir trompetçidir. 1937'de "I Can't Get Started" parçasındaki solosu o kadar sevilmiş ve tutmuştur ki adı geçen parça trompetçilerin repertuvarında vazgeçilmezlerden biri olmuştur. Tommy Dorsey Orkestrası'nın 'Marie' kaydındaki etkileyici doğaçlaması da farklı aranjmanlarla diğer pek çok orkestra tarafından çalınmıştır.

Saksofon

Coleman Hawkins
Caz tarihine bakıldığında ilk önemli tenor saksofoncunun Coleman Hawkins olduğu görülür. 1920'lerde caz arenasına dahil olmaya başladığında saksofon müzik için sadece bir 'yenilik' ya da biraz fazlası olarak algılanıyordu. Ancak Hawkins'in çalışıyla birlikte saksofon nefesli ailesi içinde 'ün' ve 'prestij' elde etti. Onun enstrümanına olan hakimiyeti ile geniş, derin, kuvvetli tonu diğer saksofonculara örnek teşkil etti. Bugün saksofon cazın en popüler enstrümanlarından biri (kimileri için ise cazın ta kendisi!) haline geldiyse bunun için teşekkür edileceklerin başında Coleman Hawkins gelir.

Kendinden önceki saksofonculara kıyasla Hawkins akor ilerleyişine/değişimine (chord progression) büyük önem vermiştir. "Body and Soul" parçasındaki gibi komplike akor kullanım stili Hawkins'i betimlemekte önemlidir. Onun için melodik gelişme daha arka planda kalmaktadır. Bundan ötürü de dinleyicilerinden bir kısmı onu melodik değil armonik doğaçlamacı olarak gördüklerini belirtmiştir.

Hawkins Fletcher Henderson Orkestrası'nda 1923'ten 1934'e kadar baş solist olarak yer almış daha sonra küçük gruplarla çalışmalarını sürdürmüştür. Her ne kadar swing dönemiyle bütünleşmiş olsa da, 1940'larda da yerini korumuştur. Teknik açıdan sağlam bir altyapıya sahip olduğundan yeni gelişen akımlara da ayak uydurabilmiştir.

Caz tarihindeki en tutarlı ve ciddi solistler arasında yer alan Hawkins, sadece kendi dönemindekileri etkilemekle kalmamış, Sonny Rollins ve John Coltrane gibi saksofoncular tarafından da örnek alınmıştır. Hawkins, Coltrane ve Lester Young cazın en etkileyici tenorlarıdır.

Don Byas
Don Byas, çağdaşı olan diğer swing saksofoncuların çoğundan daha ileri bir seviyedeydi. Bundan ötürü de 1940'ların modern müzisyenleri arasında da yer alır. Byas, ateşli çalışı, enstrümanındaki imrenilecek kontrol kabiliyeti ile armonik olgunluk ve melodik bir atılganlığa sahipti. Sebare çalmayı ve akordaki notaların altından girip üstünden çıkmayı seven bir saksofoncuydu aynı zamanda. Parçaların özgün yapısına yeni akorlar ekleyerek doğaçlamalarında her ikisinden de faydalanıyordu. Bu konuda piyanist Art Tatum'dan esinlenmiştir. Geniş ve kuvvetli çalışında Hawkins etkisi görülür, ancak Byas'ın çalışında swing'i yakalamak daha kolaydır. Bunun nedeni belki de Byas'ın geliştirdiği fikirlerin ritmik bazda daha az çeşitlilik göstermesidir. Byas'ın stili kendinden sonra gelen pek çok meslektaşı tarafından takdir edilmiştir. Onu kendisine örnek alan iki isim ise gerçekten önemlidir: Lucky Thompson ve Benny Golson.

Benny Carter ve Johnny Hodges swing döneminin en önemli alto saksofoncularıdır. Carter'ın çalışında dinleyicileri ilk olarak etkileyen özellikler sanatçının aletindeki rahatlığı ve sıcak - parlak tonudur. Carter'ın zengin ve 'lüks' bir tonu vardır. Soloları akıcı ve hafiftir. Aynı zamanda iyi bir trompetçi, klarinetçi ve aranjördür de.

Piyano

Art Tatum
Art Tatum caz tarihinin en çok takdir edilen piyanistleri arasında yer almıştır. 1940'lardan sonra ortaya çıkan üstün teknikli piyanistlerle kıyaslandığında bile yine de üst sıralarda yer almıştır. Doğaçlamalarıyla ve popüler melodileri parçaya monte ediş biçimiyle Tatum ne yapacağı tahmin edilemez bir müzisyendir. Müzik sürüp giderken aklına gelen fikirle cümlelerin yönünü aniden değiştirip yeni fikri doğrultusunda çalması Tatum'da görülen bir özelliktir. Tatum'un çalışı oldukça süslü, uzun ve bir o kadar da hızlıdır. Popüler melodileri çalarken aniden akor ekleme / değiştirme konusunda uzmandır (ki buna chord substition denir). Modern caz müzisyenleri Tatum'un akorlarla yaptıklarını kendi aletlerine adapte edip çalmak için uğraşmışlardır.

Art Tatum'un caz tarihindeki etkisi muazzamdır. Klavyeye olan hakimiyeti diğer piyansitler için çıkış noktası olmuş, sololarındaki akor kullanım şekli tenor saksofoncu Don Byas ve altocu Charlie Parker tarafından adeta absorbe edilmiştir. Aynı zamanda modern cazın ilk günlerinde çok önemli yeri olan iki piyanisti de etkilemiştir : Bud Powell ve Lennie Tristano. Bu iki piyanistin vasıtasıyla Tatum'un etkisi dolaylı da olsa 1950'lerde de görülmüştür.

Teddy Wilson da dönemin sivrilen piyanistleri arasındadır. Erken caz döneminde görülen ağır piyona sesini yumuşatmıştır. Bu vurgulu ağırlığın yerine akıcı ve yumuşak bir çalış stilini yerleştirmiştir. Wilson'ın sololarında sergilediği zarafet ve intizam dinleyicileri etkileyen unsurların başında yer alır.

Dönemin üç büyük ismi olan Art Tatum, Earl Hines ve Teddy Wilson'dan Hines'ın etkileri 40'ların başındaki Nat Cole ve Errol Garner da kendini belli eder. Nat "King" Cole, nefesli sazların müzikal cümlelerini piyanoya taşıyanların başında yer alır. 1939 yılında Cole; piyano, gitar ve bastan oluşan bir trio kurmuş, bu trionun "hit" kayıtlatı ise 1943-49 yılları arasında olmuştur. Nat Cole'un caza etkisi pek çok insanın düşündüğünden fazladır : Oscar Peterson, Bill Evans ve Horace Silver gibi modern piyansitler kendi müzikal ifadelerini oluştururken Nat Cole'dan etkilendiklerini belirtmişlerdir.

Peterson, Cole'un kendi piyano stilindeki ana etken olduğunu söylemiş ve Cole gibi piyano, bas, gitardan oluşan bir trio kurmuştur. Evans ise Cole'un melodik fikri alıp geliştirmesi ve sonra bunu doğaçlamalarının içine monte edişinden etkilenmiştir.

Cole sesiyle popüler olup bir yıldız haline gelince piyano stili ve piyanoya olan yaklaşımı gittikçe daha az önemsenir olmuştur. Bu yüzde Nat Cole'un piyansitliği pek çok kişi tarafında maalesef 'es' geçilmiştir.

Erroll Garner
Erroll Garner caz piyanosunda başlı başına farklı bir yerde durmaktadır. Garner kendine özgü, ana akımlardan farklı bir stil geliştirmiş; bundan ötürü tam olarak ne swing ne de bop dönemine dahil edilmesi mümkündür. Garner'ın tanınmaya başladığı yıllarda swing zaten zirvedeydi ve modern caz yaklaşımları da kendini göstermeye başlamıştı. Garner, izlenmesi kolay swing'i yansıtan bir stile sahiptir. Popüler şarkıları yorumlayan piyano triosu ile geniş ölçüde tanınmışlık elde etmiştir. Diğer porçaları yorumlamanın yanında kendi bestelerini de çalan Garner'ın "Misty" isimli bestesi kendisini 1950'ler boyunca en çok tanınan cazcılar arasına sokmuştur. Çalışının kökleri 1930'lardaki swing döneminden gelse de popülaritesini 1950'lerde kazanan Garner, Charlie Parker gibi modern cazın sembol isimlerinden biriyle de kayıt gerçekleştirmiştir.

Garner'ın sağ eliyle çaldığı cümleler Earl Hines'ı hatırlatır. Ancak Garner'ın melodik anlayışı Hines'ınkine göre daha basittir. Hines'ı karakterize eden ritmik sürpriz yaratma anlayışı pek görülmez. Dikkati çeken bir diğer nokta da yıllar geçtikçe Garner'ın stilinin evrimleşip gelişmesidir.

Garner'ın çalışı kimi zaman da zengin orkestral bir hava taşır. Armonik açıdan Fransız İzlenimcilik (Impressionistic) akımı temsilcilerinden Claude Debussy ve Maurice Ravel'i andırır. Garner parçalarını armonik yapıya dayandırmış, doğrudan melodiyi çalmamıştır. Bu da kendisinden sonra gelen piyanistlerin akora dayalı çalma yönünde Garner'ı incelemelerini sağlamıştır. Garner'dan etkilenen piyanistler arasında George Shearing ve Ahmed Jamal sayılabilir.

Milt Buckner kilitli el tekniği stiliyle (locked-hands style) 1940'ların piyanistlerini etkilemiş bir şahıstır. Bu, akoru seslendirme biçimlerinden biri olup tepedeki nota melodi notası haline gelir. Bir elin melodik hattı diğer elin ise genellikle akorları çaldığı durumun tersidir. 1940'ların sonu 1950'lerin başında Lennie Tristano, George Shearing, Ahmed Jamal, Oscar Peterson bu tekniği kullanmıştır.

Gitar
Swing döneminde gitar, daha yeni yeni 'metronom' görevi dışında başka görevleri de üstlenebilecek bir enstrüman olarak algılanmaya başlanmıştı. Django Reinhardt ortaya çıkana dek pek çok caz gitaristi düz, akora dayalı ve piyano ile nefesli sazlara kıyasla gayet sönük bir biçimde çalıyordu. Bu durum Charlie Christian ve Django Reinhardt ile birlikte değişti.

Charlie Christian
Charlie Christian o zamana kadar keşfedilmemiş bir dünya olan 'elektrik gitar' alanında ustalığını sergilemiş bir müzisyendir. Uzun, swing içeren soloları gitarı nefeslilerin hegemonyasından kurtardı. Christian'ın kimi pasajları kendisine örnek aldığı saksofoncu Lester Young'dan esintiler taşır. Jazz-rock döneminden önce yetişmiş bütün caz gitaristlerinde şu ya da bu şekilde Charlie Christian etkisini görmek mümkündür. Hatta 1960'ların en önemli caz gitaristi olan Wes Montgomery de temelde Charlie Christian etkisi taşıdığından, Christian'ın etkisi dolaylı biçimde 1990'lara kadar uzanır.

Django Reinhardt
Django Reinhardt, Fransa'da yaşamış olan bir Belçika çingenesidir. Çoğunlukla Avrupa'da çalmış, Amerika'ya sadece bir defa gitmiştir. Bununla beraber kayıtlarına Amerika'da ulaşılabiliyordu ve özellikle swing dönemi boyunca Reinhardt Amerikalı caz gitaristlerin en çok tuttuğu kişilerden biri olmuştur. Reinhardt'ın aletine olan hakimiyeti had safhadadır. Hız konusunda, teknik açıdan çalınması daha kolay enstrümanlarla yarıştığı bile söylenmektedir. Süslü - şatafatlı bir çalışı ve oldukça belirgin bir vibratosu vardır. Çingene müzik ruhu ile caz anlayışını bir potada eritmeyi başarmıştır.

Bu iki gitaristi daha iyi tetkik etmek için yaklaşımlarını ve bu yaklaşımlardaki farklılıkları gözden geçirelim.

 Christian'ın soloları genelde süreklilik gösteren bir düzen içindedir ama bunlarla sınırlı değildir, Reinhardt ise sıra dışı ve aniden ortaya attığı melodik fikirlerle sürprizlerle doludur.
 Christian'ın cümleleri nefeslileri andırır, Reinhardt'ınkiler ise piyanoyu.
 Christian kayıtlarının hemen hepsinde amfi kullanmıştır, Reinhardt için böyle bir durum söz konusu değildir.
 Christian'ın tonu yumuşak ve yuvarlaktır. Reinhardt'ın tonu ise keskin ve metaliktir.
 Christian'ın kökeninde blues geleneği vardır. Reinhardt'a Çingene müziği temel oluşturmuş, Fransız izlenimcileri Maurice Ravel ve Claude Debussy'nin stilini oluşturmasında önemli rolü olmuştur.
 Christian çok az vibratolu çalmıştır buna karşın Reinhardt'ın vibratolu çalışı kendisini karakterize eden özelliklerin başında yer alır.

Şarkıcılar

Billie Holiday

Billie Holiday 1930'ların başlarından itibaren caz arenasında etkisi en büyük olan şarkıcıdır. Pek çok vokal kariyerine Holiday'i taklit ederek başlamıştır. Pek çoğu da çıkardığı albümü ona adamıştır. Caz müzisyenlerine "ıssız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız kayıtlar hangileridir" diye sorulduğunda pek çoğu yanıtlarına Billi Holiday'i de dahil etmiştir. Caz müzisyenleri tarafından enstrümantal müziğin hemen her zaman vokale tercih edildiği de göz önünde bulundurulsa bu cevabın önemi daha iyi anlaşılır.

Holiday'in sesi Bessie Smith kadar güçlü, Sarah Vaughan kadar zengin değildi. Ella Fitzgerald'in sahip olduğu ses aralığına ve hıza da sahip değildi. Buna rağmen Holiday'in bu kadar takdir edilmesinin sebebi neydi peki ? Öncelikle orijinal ve taze bir sesi vardı. Şarkı sözleri gerçeğe dönüşürdü adeta ve doğrudan dinleyiciyle konuşuyor havasını oluştururdu. Hüzünlü şarkılarda yansıttığı keder ve ıstırap dinleyiciyi ağlatabilecek seviyedeydi. Bununla beraber 1930'ların sonundaki bazı kayıtlarında çağdaşlarında raslanmayan umarsız bir neşe de görülür.

Holiday'i bu kadar önemli yapan nedenlerden biri de sunduğu 'caz tadı' idi. Gerçek anlamda bir blues şarkıcısı olmadığından Holiday'in sesi ve yaklaşımı nefeslileri andırırdı. Caz enstrümantalistleri gibi şarkıyı doğrudan sunmaktan kaçınmış, ritimleriyle oynayarak şarkıları farklı şekillerde yorumlamıştır.

Holiday; Artie Shaw, Benny Goodman ve Count Basie gibi kendi döneminin dev müzisyenleriyle turnelere çıkmış, kayıtlar yapmıştır. 1938 yılında Teddy Wilson, Lester Young ve Basie Orkestrası'ndan bazı müzisyenlerle birlikte yaptığı kayıtlar dönemin sivrilmiş çalışmaları arasındadır. 1937 kaydı "Carelessly" listelerde birinciliğe yükselmiş, 1945' kadar da toplam 35 kaydı ilk 1920'de kendine yer bulmuştur. Kimi dinleyiciler Holiday'in 1930'lar boyunca yaptığı kayıtların en iyileri olduğunu savunurken, diğer bir kısım dinleyici ise 1950'lerde yaptığı kayıtların duygusal anlamda daha vurucu olduğunu belirtmektedir.

1972 yılında yapılmış olan "Lady Sings The Blues" filminin esin kaynağı olan Billie Holiday'in albümleri ölümünden yaklaşık 40 sene geçmesine karşın hâlâ pek çok müzik severe hitap etmekte, alıcı bulmaktadır.

Ella Fitzgerald

Ella Fitzgerald 20. yüzyılın opera sanatçısı olmayan en etkileyici ve olağanüstü şarkıcısıdır. Adeta kusursuz bir tekniği vardır. Kıvraklığı ile dinleyiciyi etkiler. Swing'i yansıtmadaki başarısı ve senkoplardaki zamanlaması ile orkestra içindeki nefesli sazlardan biri gibidir (hem de en iyilerinden biri). Dönemin pek çok trompet ve saksofoncusu müzikal ifade açısından onun ulaşmış olduğu seviyeye ulaşamamıştır. 1930'ların ortalarında şöhret kazanmaya başlayan Fitzgerald, 1938 yılında Chick Webb'in grubuyla yaptığı "A-Tisket-A-Tasket" icrasıyla 1 numaraya yerleşmiştir. Bu grupla sonra daha pek çok kayıt gerçekleştirip turnelere çıkmış, Webb'in ölümünden sonra da yıllarca liderliğini üstlenmiştir.

Ella Fitzgerald'ın tonu berrak ve esnektir. Ses aralığı ise 3 oktavdır ki buna pek rastlanmaz. Hangi tonda ve tempoda olursa olsun şarkılarında hep rahattır. Yaklaşımı genel olarak huzur ve sıcaklık duygusu taşır. Pek çok şarkıcının meyilli olduğu melodramik yaklaşımın aksine Fitzgerald neşeli ve coşkulu bir hava taşır. Pek çokları onun zirvede olduğu dönemin 1950'ler ve 1960'lar olduğunu söyler. Bununla beraber 1970'li 1980'li yıllarda da oldukça etkileyici performans sergilemiştir.

Kendisi icat etmemiş olsa da "scat" tarzının en bilinen temsilcisidir. Ondan sonraki diğer tüm modern scat şarkıcıları kendilerini ilk etkileyen kişinin Fitzgerald olduğunu söyler. Scat tarzındaki bu etkisi onun sadece caz dinleyicileri tarafından sevildiği izlenimi uynadırmasın; şarkılara kattığı ruh ve gerçeklikten ötürü pek çok pop müzik dinleyicisi de Ella Fitzgerald'ı dinlemiş ve etkilenmiştir.

Popülarite
Swing dönemindeki caz müzisyenleri bugünkü rock starlarına benzetilebilir. Benny Goodman, Count Basie, Duke Ellington 30'lar ve 40'lar boyunca herkesin bildiği isimlerdi. Halk onları caz müzisyeni olarak değil, dans orkestralarının liderleri olarak görüyordu. Bu müzisyenleri sahip oldukları ün daha sonra çok az caz müziyenine nasip olmuştur.

O dönemde orkestralarının (meşhur ya da değil) fazlalığı müzisyen ihtiyacına neden olmuş bu da caz müzisyenleri için iş olanaklarının artmasını sağlamıştır. Fakat pek çok orkestra doğaçlamaya önem vermediğinden müzisyenlerin bu orkestralarda kendilerini ne kadar geliştirebildikleri tartışılır.

1950'lerdeki rock gruplarında olduğu gibi, swing gruplarının 1930'lar ve 1940'lardaki en önemli işlevi insanlara dans müziği sunmalarıydı. Popüler rock gruplarıyla swing orkestralarının bir diğer benzerliği de özenle hazırlanmış kıyafetler ve sahne şovlarıdır. Sergilenen performansın görselliği önemli sayıdaki dinleyici için başlı başına bir çekim oluşturmuştur. Bu yüzden swing döneminin popülaritesi kulağın yanı sıra göze de hitap etmesinden kaynaklanır.

Peki bu popülariteyi elde etmiş olan swing dönemi caz müziğinin zirvelerinden biri midir ? Bu soruya cevap vermeden önce cazı nasıl tanımlayacağımız önem kazanıyor. Eğer swing'e 'caz geleneğine ve bütünlüğüne olan bağlılığı' açısından yaklaşırsak, evet, gerçekten de swing cazın zirvelerinden biridir. Ama daha katı bir tanım kullanıp, cazın doğaçlama içermesi gerektiği ve doğaçlamanın cazın olmazsa olmazlardan biri olduğunu söylersek swing için bir önceki cümledeki yargı geçerliliğini kaybeder. Çünkü dönemin dans orkestralarına göre caz kategorisine çok daha yakın olan orkestralarda dahi öncelikli amaç doğaçlama değildi.

Kaynakça

Swing (müzik)


L'Alliance démocratique pour la paix-Maliba (ADP-Maliba) est un parti politique malien créé le 18 mars 2013 par Aliou Boubacar Diallo. Il a soutenu  le candidat vainqueur de l'élection présidentielle malienne de 2013, Ibrahim Boubacar Keïta et remporté deux sièges aux élections législatives maliennes de 2013.

Aux élections législatives maliennes de 2020, six sièges sont remportés par l'ADP-Maliba.

Notes et références

Parti politique au Mali
Parti politique fondé en 2013

Alliance démocratique pour la paix – Maliba


Jane Vaughn, née en  et morte le , est une patineuse artistique américaine, double championne des États-Unis en 1941 et 1942.

Biographie

Carrière sportive
Jane Vaughn est double championne des États-Unis en 1941 et 1942. Elle représente son pays aux championnats nord-américains de 1941 à Philadelphie.

Le second conflit mondial contrarie sa carrière sportive avec l'annulation de tous les mondiaux et des jeux olympiques pendant cette période.

Famille
Son frère Arthur Vaughn est aussi un sportif de haut-niveau en patinage artistique, champion des États-Unis en 1943.

Après son mariage, elle porte le nom de son époux, Sullivan

Hommage
Jane Vaughn est intronisée au Temple de la renommée du patinage artistique américain en 1996.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Patineuse artistique américaine
Décès en mars 2016

Jane Vaughn