"When Doves Cry" is a song by American musician Prince, and the lead single from his sixth studio album Purple Rain. According to the DVD commentary of the film Purple Rain (1984), Prince was asked by director Albert Magnoli to write a song to match the theme of a particular segment of the film that involved intermingled parental difficulties and a love affair. The next morning, Prince had composed two songs, one of which was "When Doves Cry". According to Prince's biographer Per Nilsen, the song was inspired by his relationship with Vanity 6 member Susan Moonsie.

"When Doves Cry" was Prince's first Billboard Hot 100 No. 1 single, staying there for five weeks, and was also a worldwide hit. According to Billboard, it was the top-selling single of 1984. It is certified Platinum by the Recording Industry Association of America (RIAA). It was the last single released by a solo artist to receive a Platinum certification before the certification requirements were lowered in 1989. "When Doves Cry" was ranked number one on the Billboard Year-End Hot 100 singles of 1984. Following Prince's death, the song re-charted on the Billboard Hot 100 chart at number eight, its first appearance in the top 10 since the week ending September 1, 1984.

The music video, directed by Prince, premiered on MTV in June 1984. It opens with white doves emerging from double doors to reveal Prince in a bathtub, then shows him performing the song in various scenes. The video sparked controversy among network executives, who thought that its sexual nature was too explicit for television. "When Doves Cry" is ranked number 37 on Rolling Stone's list of the 500 Greatest Songs of All Time and is included in The Rock and Roll Hall of Fame's 500 Songs that Shaped Rock and Roll. According to Acclaimed Music, it is the 31st most celebrated song in popular music history.

Background and composition
Prince wrote and composed "When Doves Cry" after all the other tracks were complete on Purple Rain. In addition to providing vocals, he played all instruments on the track. The song's texture is remarkably stark. There is no bass line, which is very unusual for an '80s dance song; Prince said that there originally was a bass line but, after a conversation with singer Jill Jones, he decided that the song was too conventional with it included. The song features an intro of a guitar solo and a Linn LM-1 drum machine, followed by a looped guttural vocal. After the lyrics, there is another, much longer, guitar and synthesizer. The song ends on a classical music-inspired keyboard piece backed by another synthesizer solo. Keyboardist Matt Fink revealed in 2014 that the baroque synthesizer solo was recorded by Prince at half speed and an octave lower against a half-speed backing track, then sped up to create the final version. Fink was then tasked to learn and perform the solo at the album's speed.

On versions edited for radio, either the song fades out as the long guitar and synthesizer solo begins, or the solo is eliminated altogether and the song skips to the ending with Prince's harmonizing and classical finish.

During live performances of the song on the Purple Rain Tour, Prince's bass player Brown Mark added bass lines to the song as well as to other songs without bass lines.

The song is in the key of A minor.

Reception
In its contemporary review of the song, Cash Box said that "featuring ethereal lyrics, a pounding backbeat and a sometimes ominous musical atmosphere, this single again proves Prince to be one of the most provocative and sophisticated artists in the business. ."

"When Doves Cry" was No. 1 in the US for five weeks, from July 7, 1984, to August 4, 1984, keeping Bruce Springsteen's "Dancing in the Dark" from reaching the top spot. Because of tabulation differences, the song was announced as the year's No. 2 single on the American Top 40 year-end countdown (with "Say Say Say" at No. 1). The song was voted as the best single of the year in The Village Voice Pazz & Jop critics' poll. Billboard ranked it as the No. 1 year-end single of 1984. In 2016, after Prince's death, "When Doves Cry" re-entered the Billboard Hot 100 at No. 20, peaking at No. 8. It also ranked No. 1 on the Billboard Hot Black Singles chart for eight weeks (from June 30, to August 18, 1984), preventing Tina Turner's "What's Love Got to Do With It" from reaching the top spot for five of those weeks.

The B-side was the cult fan favorite "17 Days", which was originally intended for Apollonia 6's self-titled album. A 12-inch single issued in the UK included "17 Days" and two tracks from Prince's previous album, 1999: its title track and "D.M.S.R.". The entire title of "17 Days (the rain will come down, then U will have 2 choose, if U believe, look 2 the dawn and U shall never lose)" is now the longest-titled flip side of a Hot 100 No. 1, with 85 letters and/or numbers.

"When Doves Cry" became one of Prince's signature songs. Spin magazine ranked "When Doves" the No. 6 song of all time.
 In 2021, Rolling Stone ranked "When Doves Cry" No. 37 on its list of "The 500 Greatest Songs of All Time". In 2006, VH1's "The 100 Greatest Songs of the '80s" ranked the song at No. 5. On October 13, 2008, the song was voted No. 2 on Australian VH1's Top 10 Number One Pop Songs countdown. The "80 of the 80s" podcast ranks it as the No. 59 song of the decade. In 2016, Paste ranked the song number three on their list of the 50 greatest Prince songs, and in 2022, American Songwriter ranked the song number two on their list of the 10 greatest Prince songs.

According to Acclaimed Music, it is the 31st most celebrated song in popular music history.

"When Doves Cry" was sampled for use in MC Hammer's 1990 hit song, "Pray", one of the few samples of his songs legally sanctioned by Prince.

Music video
The music video (directed by Prince himself) was released on MTV in June 1984. It opens with white doves emerging from double doors to reveal Prince in a bathtub. It also includes scenes from the Purple Rain film interspersed with shots of The Revolution performing and dancing in a white room. The final portion of the video incorporates a mirrored frame of the left half of the picture, creating a doubling effect. The video was nominated for Best Choreography at 1985's MTV Video Music Awards. The video sparked controversy among network executives, who thought that its sexual nature was too explicit for television.

Track listing
 7-inch single: Paisley Park / 0-20170 (US)
 "When Doves Cry" – 3:47
 "17 Days (The rain will come down, then U will have 2 choose. If U believe, look 2 the dawn and U shall never lose.)" – 3:54

 12-inch single: Warner Bros. / W9286T (UK)
 "When Doves Cry" – 5:52
 "17 Days (The rain will come down, then U will have 2 choose. If U believe, look 2 the dawn and U shall never lose.)" – 3:54

 "1999" – 6:22
 "D.M.S.R." – 8:05

 2×12" pack
 CD single 1989
 "When Doves Cry"
 "Purple Rain" (album version)

Personnel
Credits from Duane Tudahl, Benoît Clerc and Guitarcloud
 Prince – lead and backing vocals, electric guitar, Yamaha DX7, Oberheim OB-Xa, Linn LM-1

Charts

Weekly charts

Year-end charts

All-time charts

Certifications

Awards and nominations
 American Music Awards – 1985 – Favorite Black Single (won)
 Pazz & Jop critics' poll: best single of the year, 1984 (won)

Ginuwine version

A cover version by American singer Ginuwine was produced by Timbaland and released on July 25, 1997, for Ginuwine's album The Bachelor; Ginuwine's cover uses actual dove sound effects as texture for the song. The official music video for this version was directed by Michael Lucero.

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Notable cover versions
 As a child, American actor and singer Quindon Tarver covered the song for the 1996 film Romeo + Juliet. It was included on the soundtrack album William Shakespeare's Romeo + Juliet: Music from the Motion Picture, Volume 2, and became a number 3 hit in Australia in July 1997.
Canadian Alternative band The Pursuit of Happiness recorded a cover version for ther 2005 "Best Of" CD, which was promoted as a single to Canadian radio stations.
After Prince's death in 2016, Choir! Choir! Choir! covered "When Doves Cry" with 1999 people, a tribute to the 1999 album. It was recorded and filmed in Toronto's Massey Hall.
Nonpoint held an online voting bracket competition in 2020 where fans voted for their next cover song, in which "When Doves Cry" by Prince was the winner. The band released the cover song in September 2021.
UK comedian and actor, Lenny Henry, made a parody video of the song back in the 1980s.

See also
List of Billboard Hot 100 number-one singles of 1984

Notes

References

Sources
 Uptown: The Vault – The Definitive Guide to the Musical World of Prince: Nilsen Publishing 2004,

1984 singles
1984 songs
1997 singles
Prince (musician) songs
Songs written by Prince (musician)
Music videos directed by Prince (musician)
Ginuwine songs
Billboard Hot 100 number-one singles
Cashbox number-one singles
Music videos directed by Michael Lucero
Number-one singles in Australia
RPM Top Singles number-one singles
Song recordings produced by Timbaland
Guy Sebastian songs
Warner Records singles
Epic Records singles
Song recordings produced by Prince (musician)
Songs written for films
Songs about fathers
Music video controversies
Experimental pop songs
Neo-psychedelia songs
Avant-pop songs

When Doves Cry


Asa o asidero son, en alfarería, elementos de suspensión y aprehensión, es decir: piezas que sobresalen del vaso, vasija o cuerpo principal del objeto de cerámica al que se aplican para facilitar su manejo. Por lo general tienen forma curva o anillada y dejan un hueco que permita pasar la mano, o al menos uno o varios dedos. Como elementos complementarios exteriores a la vasija se elaboran aparte y se colocan pasado un tiempo, con la pasta al punto de oreo. En los jarrones y vasos decorativos, las asas tienen un valor ornamental que rompe la simetría de las líneas del contorno, aún sin perder su origen funcional.

Proceso de fabricación

Para hacer las asas de cántaros, pucheros, botijos etc., el alfarero coloca el barro recién amasado en el borde de una mesa y va haciendo churros (tiras) que luego coloca, de una en una, en las piezas. Esta operación, llamada enasar se realiza con barro líquido y la simple presión de los dedos del maestro como único 'pegamento'.

Tipos de asa

En alfarería, las asas suelen clasificarse con arreglo a los siguientes términos:

Por su forma: anular o de toro, semianular, sinuosa, de aleta.

Por su desarrollo longitudinal: tamaño y dirección.

Por su ubicación: entre el labio (borde) y el cuello de la vasija, en el mismo labio, entre el borde y el hombro, a modo de espuerta, sobreelevada con respecto al labio.

Por su número, por su disposición y por su orientación (diametral o lateral).

En las asas de orientación lateral: de fijación vertical, horizontal u oblicua.

Por su sección transversal.

Por sus detalles decorativos: acanaladuras, trenzados, digitaciones.

Tipos de asidero

Además de una clasificación general por su tamaño: desde la pequeña protuberancia hasta el mango, y de términos comunes con las asas (como su ubicación, número y disposición), se pueden diferenciar los siguientes tipos de asidero:

Con perforaciones para cuerdas, tiras de cuero, etc. Como en las cantimploras.

De mamelón (pezón o tetón).

De botón y de pitón.

Anular o de anillo.

De mango, y de pestaña.

De herradura y de lengüeta.

Tubular o de túnel.

Multiperforado o de puente, muy usado en la cerámica de América, tiene la particularidad de que une dos o más "bocas" de la vasija.

Tipología documentada

Véase también
 Asidero

Referencias

Bibliografía

Alfarería y cerámica por técnica y procesos de fabricación

Asa (alfarería)


Danmark bag Polarkredsen er en dansk ekspeditionsfilm fra 1947 instrueret af Ib Dam efter manuskript af Thorkild Christensen. Se også Vejen mod nord fra 1948.

Handling
Optagelser fra den danske Pearyland-ekspedition, som blev ledet af Eigil Knuth og Ebbe Munck og afsluttedes i september 1947. Filmen skildrer ekspeditionen og dens arbejde, afvekslende med optagelser af den farverige Grønlandske natur. Blandt andet indeholder filmen en række luftoptagelser fra ekspeditionens Catalinamaskine "Mallemuk" under flyvning fra hovedbasen fra 74 grader nordlig bredde til den isfri Brønlund Fjord i Pearyland (kilde: udklip i Information 8/12 1947).

Referencer

Eksterne henvisninger

Film om Grønland
Ekspeditionsfilm fra Danmark
Danske film fra 1947

Danmark bag Polarkredsen


An Echinodorus major in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Marc Micheli, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karel Rataj. An Echinodorus major in nahilalakip ha genus nga Echinodorus, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Echinodorus

Echinodorus major


Agave montium-sancticaroli ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Mezcal San Carlos Agave".

Beschreibung
Agave montium-sancticaroli wächst solitär mit einer Wuchshöhe von 50 bis 100 cm und ist 200 bis 250 cm breit. Die grünen, leicht bläulichen, variabel angeordneten, lanzettförmigen Blätter sind 100 bis 120 cm lang, in der Mitte 9 bis 12 cm breit. Die Blattränder sind von der Basis bis zur Spitze unregelmäßig gezahnt. Der graue bis braune spitze Enddorn wird bis 3,5 cm lang.

Der traubige bis rispige, gerade Blütenstand wird 5,5 bis 7 m hoch. Die grünen bis gelbfarbenen, zahlreichen Blüten sind 45 bis 55 mm lang, erscheinen am Ende der variabel angeordneten dichten, kurzen Verzweigungen, die sich in der Mitte bis zum Ende des Blütenstandes bilden. Die trichterförmige Blütenröhre ist 5 bis 8 mm lang.

Die länglichen dreikammerige Kapselfrüchte sind 35 bis 45 mm lang und 17 bis 20 mm breit. Die mondförmigen, schwarzen Samen sind 4 bis 6 mm lang und 3 bis 4 mm breit.

Systematik und Verbreitung
Agave montium-sancticaroli wächst in Mexiko in begrenzten Regionen im Bundesstaaten Tamaulipas an felsigen Hängen, in Gras- und Waldland in 150 bis 800 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit Opuntia engelmannii und verschiedenen Sukkulenten-Arten.

Die Erstbeschreibung durch Abisai Josue García-Mendoza ist 2007 veröffentlicht worden.

Agave montium-sancticaroli ist ein Vertreter der Gruppe Marginatae und wächst begrenzt in der Sierra de San Carlos Region in Tamaulipas in Mexiko. Typisch sind die grünen, leicht bläulichen, variabel angeordneten, lanzettförmigen Blätter. Die Blattränder sind unregelmäßig fein gezahnt. Der graue bis braune spitze Enddorn wird bis 3,5 cm lang. Agave montium-sancticaroli ist nahe verwandt mit Agave ×glomeruliflora. Gleichwohl sind Unterschiede in Blatt- und Blütenstruktur erkennbar.

Nutzung
Agave montium-sancticaroli wird zur Herstellung von alkoholischen Getränken verwendet (Vino Mezcual "San Carlos").

Nachweise
 August J. Breitung: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook, 1968.

Einzelnachweise

Agaven
Montium-sancticaroli

Agave montium-sancticaroli


Sülüklü, Çorum ilinin Mecitözü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Köseeyüp köyüne bağlı bir mahalle iken, 24 Haziran 1948'de köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 45 km, Mecitözü ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mecitözü belde ve köyleri

Sülüklü, Mecitözü


El Alto Poitou () es una antigua división administrativa que se correspondía con la desaparecida provincia de Poitou en Francia. Hoy, se corresponde con los departamentos de Vienne y de Dos-Sevres.

Es una región de música y danzas tradicionales como las marchoises (danza similar al bourrée), gâtinelles, avant-deux, etc.

Haut-Poitou es también una denominación de origen de vinos de calidad, con variedades como Sauvignon, Gamay y Cabernet.

Véase también
 Bajo Poitou
 Poitou

Referencias

Enlaces externos
Vinopedia

Regiones históricas de la región de Nueva Aquitania
Vienne
Deux-Sèvres

Alto Poitou


Hortophora est un genre d'araignées aranéomorphes de la famille des Araneidae.

Distribution
Les espèces de ce genre se rencontrent en Océanie.

Liste des espèces
Selon  :
 Hortophora biapicata (L. Koch, 1871)
 Hortophora capitalis (L. Koch, 1871)
 Hortophora cucullus Framenau & Castanheira, 2021
 Hortophora flavicoma (Simon, 1880)
 Hortophora lodicula (Keyserling, 1887)
 Hortophora megacantha Framenau & Castanheira, 2021
 Hortophora porongurup Framenau & Castanheira, 2021
 Hortophora tatianeae Framenau & Castanheira, 2021
 Hortophora transmarina (Keyserling, 1865)
 Hortophora urbana (Keyserling, 1887)
 Hortophora viridis (Keyserling, 1865)
 Hortophora walesiana (Karsch, 1878)
 Hortophora yesabah Framenau & Castanheira, 2021

Publication originale
 Framenau, Baptista, Oliveira & Castanheira, 2021 : « Taxonomic revision of the new spider genus Hortophora, the Australasian garden orb-weavers (Araneae, Araneidae). » Evolutionary Systematics, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Araneidae
Genre d'araignées (nom scientifique)

Hortophora


Jacqueline West ist der Name folgender Personen:

* Jacqueline West (Kostümbildnerin), US-amerikanische Kostümbildnerin
 Jacqueline West (Schriftstellerin) (* 1979), US-amerikanische Schriftstellerin

Jacqueline West


Misilindra este o rezervație naturală silvică în raionul Căușeni, Republica Moldova. Este amplasată la sud de satul Hagimus, ocolul silvic Căușeni, parcela 21, subparcela 6. Are o suprafață de 1,7 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Bender.

Referințe

Lectură suplimentară

Misilindra
Raionul Căușeni

Rezervația naturală Misilindra


058 je hrvatski glazbeni sastav iz Splita.  Jedini su primjer kako zvuči country pomiješan s mediteranskim utjecajem.

Povijest
Pokrenuo ga je gitarist i skladatelj Branko Mamut godine 2012. okupivši skupinu glazbenika. Iz suradnje se je stvorila pozitivna i kreativna energija te projekt proširila na snimanje autorskog albuma na engleskom jeziku namijenjenog prvenstveno stranom, ali i domaćem tržištu. Glazbenici raznovrsnih osobnosti i stilova stvorili su mješavinu koja je jedan neobičan, jedinstven i eklektičan glazbeni kolaž.

Do ljeta 2017. ostvarili su uspješnice Lutke, Vrijeme, Kiša, Nova priča, Ljeto i Žice od sna te sudjelovali na RockOffu i HGF-u.  Ljeta 2017. nastupili su na 57. Splitskom festivalu skladbom Čudo. Glazbu je napisao Branko Mamut, aranžman, snimanje i produkcija u Extra Music Studiju djelo je Ivana Cinottija. Videospot za tu skladbu posveta je vremenu u kojem smo zatrpani instant čudima oguglali na ona stvarna čuda. Snimljen je na Zvončacu s pjevačicom Nerom Šulentić u postavi. Redatelj i scenarist spota te autor stihova je Jakša Matošić Navigator, koji je napisao stihove i za skladbu Lutke. Snimanje, montaža i postprodukcija djelo je Ad Hoc Mirakul Video Teama i Jakše Matošića.

Krajem listopada 2017. otišli su na američku turneju u sastavu Branko Mamut, Nera Šulentić, Predrag Lovrinčević, Nikša Orlandić, Zvonimir Šulentić i Ivan Cinotti. Odlazak je popraćen (u rujnu, kadrovi su snimljeni uz Cetinu
) objavljenim singlom Bijeg (glazba Branko Mamut, tekst Ivana Pinčić, aranžman i produkcija Ivan Cinotti), najavnim singlom za za prvi studijski album u izdanju Croatie Records.  Singl je snimano u Extra Music studiju u Kaštel Štafiliću, a video spot za nj je režirao Toni Banov. Na turneji u Americi bio je predviđen nastup u nekoliko gradova i snimanje album sesije uživo u prestižnom studiju SUN u Memphisu te ponovni nastup na Texas Country Music Awardsu, na kojem su osvojili nagradu za najoriginalniju glazbu.

Prvi album objavili su 2018. godine pod naslovom "Žice od sna". Na albumu su radili malo više od dvije godine. Na njemu su skladbe od prvog singla Lutke pa sve ostale koje su objavili u međuvremenu: Vrijeme, Ljeto, Nova priča, Kiša, Čudo, Bijeg, Žice od sna. Skladba Mala zvijer ima gostovanje Mira Kadoića. Stilski je 058 povezao Split s Teksasom. Pobijedili su na festivalu Texas Music Awards. Glazbu na albumu djelo je Branka Mamuta, a ostali članovi na albumu su Nera Šulentić (vokal), Predrag Lovrinčević (gitara, usna harmonika), Ivan Cinotti (gitara), Zvonimir Šulentić (bas gitara) i Nikša Orlandić (bubnjevi). U studiju Extra Music album je producirao Ivan Cinotti (Cima bend), a grafičko uređenje albuma napravio je Ivan Madunić.

Nakon par godina rada dobili su novu pjevačicu. Jelena Rade, do tada poznata ponajviše poklonicima jazza, swinga i fada, glasom unijela novi šarm u glazbeni izričaj benda. Skladbu Rulet snimili su s njom. Za tu skladbu glazbu potpisuje Branko Mamut, stihove Mara Jurčević, a aranžman Ivan Cinotti. Snimljena je u Extra Music Studiju u Kaštel Štafiliću i za skladbu je snimljen šaljivi video spot koji je osmislio i režirao Jakša Matošić, dok je za snimanje, montažu i postprodukciju zaslužan Dado Deva Marušić. Do te promjene iza sebe su imali album Žice od sna.

Potkraj rujna objavili su spot za skladbu Prva kava, koju je skladao Branko Mamut, stihove napisala Mara Jurčević, aranžirao Ivan Cinotti. Video spot je režirao Robert Žegarac, a prati nastanak triju slika akademskog slikara Mladena Vulasa inspiriranog pjesmom benda 058.

Diskografija
Žice od sna, Croatia Records, 2018.

Članovi
Članovi su ili su bili:
 Branko Mamut - akustična gitara, vokal
 Jelena Rade - vokal
 Goran Grgurev - bubanj i udaraljke
 Vice Ercegović - gitare
 Nenad Zaninović - bas
 Predrag Lovrinčević - usna harmonika, vokal, udaraljke
 Nera Šulentić - vokal

Nagrade
Na Texas Country Music Awardsu osvojili su nagradu za najoriginalniju glazbu. Nagradu im je dodijelila direkcija festivala.

Izvori

Vanjske poveznice
058 Afterfire Band na Facebooku
058 na YouTubeu
058 na SoundCloudu

Splitski glazbeni sastavi

058


Ryan Wilson (hokejaš), kanadski hokejaš
 Ryan Wilson (atletičar), američki atletičar

Ryan Wilson


Emanuela Magliano, dite Emma Magliani, surnommée Emmy, née à Turin vers 1875 et morte après 1930, est une danseuse italienne de la fin du .

Biographie

Élève de Blanche d'Alessandri-Valdine et de Victorine Legrain, puis  de Gaetano Saracco à la Scala de Milan, danseuse étoile, remarquée pour sa grâce : , surnommée , elle triomphe à Monte-Carlo dès 1908. Puis en Espagne, lors de la Première Guerre mondiale, où elle est félicitée par le roi Alphonse XIII et son épouse lors d'une tournée à Barcelone, Madrid, Santander, Saint-Sébastien et Bilbao. Après la Grande Guerre, elle se produit sur les scènes de l'Opéra-Comique ou, entre autres, de La Gaîté lyrique dans les années 1920, avec Marcel Bergé à L'Olympia et dans diverses tournées. Sa carrière semble prendre fin en 1930.

André de Fouquières remarque à son sujet en 1951 : .

Sa sœur, Cleope Teresa Magliano (1888-1926), également danseuse classique, épousa en 1908 l'Aga Khan III.

Notes et références

Bibliographie
 André Levinson, La danse au théâtre: esthétique et actualité mêlées, 1924,
 Marcel Prévost, Joseph Bédier, Raymond Recouly, La Revue de France, volume 12, 1932,
 Carmen Paris, Diccionario biográfico de la danza, 1997,

Liens externes

 Lithographie en couleurs représentant Emmy Magliani (1923) par Jean-Gabriel Domergue sur artnet

Danseuse italienne du XXe siècle
Naissance à Turin
Danseuse de danse classique

Emma Magliani


est une station de la Port Liner du métro automatique de Kobe New Transit. Elle est située dans l'arrondissement Chūō-ku de Kobe, dans la préfecture de Hyōgo au Japon.

Mise en service en 1981, elle est desservie par les rames de la Port Liner. Elle est incluse dans le centre multimodal intitulé Gare de Kobe-Sannomiya, ce qui permet de nombreuses correspondances.

Situation sur le réseau

Établie en aérien Sannomiya est la station terminus nord de la Port Liner de Kobe New Transit. Elle est située avant la station Bōeki Center,  en direction du terminus sud Aéroport de Kobe.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies en impasses de la ligne.

Histoire
La station d'origine Sannomiya est mise en service le , lorsque la compagnie Kobe New Transit ouvre à l'exploitation les , avec neuf stations, de la première section de sa ligne Port Liner de son métro automatique.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Établie au 8 Kumoidori, elle dispose de quatre accès au niveau 0 (surface). Dans se hall se situe la billetterie et les tourniquets de contrôle ainsi que les escaliers, escaliers mécaniques et ascenseurs permettant de rejoindre le quai central aun niveau +1. La station est accessible aux personnes à la mobilité réduite.

Desserte
Sannomiya est desservie par les rames effectuant la relation Sannomiya Aéroport de Kobe et la relation en boucle de Sannomiya à Sannomiya via Kita Futō.

Intermodalité

Intégrée dans le concept de multimodalité Gare de Kobe-Sannomiya, qui facilite les correspondances, notamment par des circulations piétonnes et des billets en continuité avec : la  gare Kobe-Sannomiya Hankyu, la gareKobe-Sannomiya Hanshin, la gare de Sannomiya de la JR West la station Sannomiya de la ligne Seishin-Yamate du métro municipal de Kobe.

Elle est également en correspondance avec la station Sannomiya-Hanadokeimae de la ligne Kaigan du métro municipal de Kobe qui ne fait pas partie de l'ensemble multimodale du fait qu'elle est à environ  au sud.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Kobe New Transit
 Port Liner

Liens externes
 .
 .

Station de métro mise en service en 1981
Station du métro Kobe New Transit
Port Liner

Sannomiya (Kobe Port Liner)


Brincidofovir é um medicamento antiviral usado no tratamento de varíola dos macacos. Trate-se de um pró-fármaco do cidofovir, conjugado com um lípido. O composto foi concebido para libertar cidofovir de forma intracelular, aumentando assim a sua eficácia contra vírus ADN de cadeia dupla. Entre os efeitos adversos mais comuns estão diarreia, náuseas, vómitos e dores abdominais.

Antivirais
Pró-fármacos

Brincidofovir


Robert Henri (født 24. juni 1865 i Cincinatti, død 12. juli 1929) var en amerikansk maler.

Henri uddannede sig i Paris i perioden 1888–1891, hvor han blev påvirket af den europæiske realistiske tradition, særskilt af Édouard Manet. Da han kom tilbage til hjembyen Philadelphia, var han overbevist om, at det var således kunstnerne burde male. Han havde et nært samarbejde med avistegnerne George Luks, Everett Shinn, John Sloan og William Glackens, og tilsammen udgjorde de kernen i kunstnersammenslutningen The Eight, og senere i Ashcan School.

Et af Henris hovedværker er West 57th Street, New York (1902, University Art Gallery, Yale). Han var også en dygtig portrætmaler. Han spillede en betydelig rolle som organisator og lærer ved modernismens gennembrud i USA.

Galleri

Kilder

Litteratur

Eksterne links

 Værker af Robert Henri på Athenaeum

Malere fra USA

Robert Henri


Der Denkmalpflegepreis des Landes Oberösterreich wird in Oberösterreich für Objekte der Denkmalpflege jährlich seit 2001 vergeben.

Seit 2009 wird neben dem Hauptpreis auch ein Preis für Barrierefreiheit vergeben. Der Hauptpreis und der Preis für Barrierefreiheit sind mit 7.500 Euro dotiert. Die Anerkennungspreise, zumeist drei, sind mit jeweils 1.500 Euro dotiert.

Preisträger

2002
 Schmidtberger-Haus in Linz, Bankhaus Spängler, Andreas Heidl

2004
 Ehemalige Städtische Volksküche in Linz, Hochbauamt der Stadt Linz, Anerkennungspreis

2005
 Bademuseum Braunau, Stadtgemeinde Braunau am Inn, Ingomar Engel
 Evangelische Pfarrkirche Wallern an der Trattnach, Pfarrgemeinde Wallern an der Trattnach
 Wasserschloss Raab, Pilstl Holding GmbH

2006
 Schloss Starhemberg in Eferding, Starhembergsche Familienstiftung
 Gartenbauerngut in Schwaming in Garsten, Sabine Aschaber, Ingrid Doriat
 Kapellenaltar der Pfarrkirche, Röm.-Kath. Pfarre Antiesenhofen, Herbert Bitter
 Schloss Aurolzmünster, Norbert Kienesberger, Erich Reichl

2007
 Pfarrkirche Hargelsberg, Röm.-Kath. Pfarre Hargelsberg
 Pfarrhof Heiligenberg, Röm.-Kath. Pfarre Heiligenberg
 Schloss Bernau, Herbert und Gerhild Handlbauer
 Ehem. Textilfabrik Vonwiller, Marktgemeinde Haslach

2008
 Kraftwerk Steyrdurchbruch, Energie AG Oberösterreich
 Basilika St. Michael (ehemalige Stiftskirche), Röm.-Kath. Pfarre Mondsee
 Trinkhalle Bad Ischl, Stadtgemeinde Bad Ischl

2009
 Haus in Wels am Stadtplatz 37, Eigentümergemeinschaft Falkensammer, Gerhardt Zwettler
 Pfarre Pischelsdorf für die Restaurierung der Orgel in der Filialkirche Hart, Anerkennungspreis
 Jugendstilvilla in Mattighofen, Waltraud Tiede, Anerkennungspreis
 Alte Volksschule in Waizenkirchen, AREV-Immobilien, Anerkennungspreis
 Redemptoristenkolleg Maria Puchheim, Preis für Barrierefreiheit

2011
 Ehem. Gummiwarenfabrik Reithoffer, Stadtgemeinde Steyr .
 Filialkirche St. Anna in Oberthalheim, Röm.-Kath. Pfarre Timelkam
 Dorfzentrum, Gemeinde Meggenhofen, Röm.-Kath. Pfarre Meggenhofen, Anerkennungspreis
 Pfarrhof, Röm.-Kath. Pfarre Hl. Familie in Linz, Preis für Barrierefreiheit

2013
Die Verleihung des Denkmalpreises des Landes Oberösterreich wurde am 25. November 2014 bekanntgegeben:
 Stiftskirche Garsten, Römisch-katholische Pfarre Garsten
 Severinkirche, Serbisch-orthodoxe Pfarre Linz
 Mesnerhaus in Hofkirchen im Mühlkreis, Elisabeth und Gerhard Enzlmüller, Anerkennungspreis
 Burgkapelle Reichenstein, Römisch-katholische Pfarre Pregarten, Ankerkennungspreis
 Poschacher-Villa in Linz, Magistrat Linz, Anerkennungspreis

Einzelnachweise

Kulturpreis (Österreich)
Architekturpreis (Österreich)
Denkmalpreis
Auszeichnung (Oberösterreich)
Erstverleihung 2002
Denkmalpflege (Österreich)


Adrian Stroe () este un criminal în serie român prins în anul 1999.

Acesta a ucis trei femei începând cu data de 16 martie 1992, când a fost găsită o fată în lacul Pantelimon. Criminalul le cerea tinerelor favoruri sexuale, acestea refuzau, după care Adrian Stroe le ucidea cu sânge rece. Toate au murit sufocate de către acesta. Presa de atunci l-a poreclit taximetristul.

El este unul dintre cei mai cruzi criminali în serie români, dar cazul său nu a fost foarte mediatizat. Anchetatorii aveau prea multe dovezi, așa că Adrian Stroe a recunoscut că a ucis 3 tinere, dar numărul poate fi mai mare.

Crimele
Prima femeie a fost găsită în lacul Pantelimon din județul  Ilfov pe data de 16 martie 1992.Femeia era dezbrăcată, în stare de putrefacție, a fost sugrumată cu mâinile. În aprilie 1992 s-a descoperit indentitatea femeii. Pe 23 martie 1992 altă victimă a fost scoasă la mal, apoi în septembrie 1992 a fost găsită moartă într-un șanț a treia victimă  Mariana Baltac, care avea o legătură cu Adrian Stroe.

Note

Nașteri în 1959
Criminali în serie
Criminali români
Români condamnați
Bucureșteni
Oameni în viață

Adrian Stroe


La Universidad Nacional Experimental de Guayana (UNEG) es una universidad pública ubicada en el estado Bolívar con su sede principal en Ciudad Guayana, Venezuela; fundada el 9 de marzo de 1982 mediante decreto presidencial N° 1.432 del Presidente Luis Herrera Campins. La universidad cuenta con 14 proyectos de carrera distribuidos en las sedes de Ciudad Guayana, Ciudad Bolívar, Upata, El Callao, Santa Elena de Uairén, Guasipati y Caicara del Orinoco.

Historia

Primeros Pasos

En 1979  la Corporación Venezolana de Guayana promueve el proyecto de creación de la Universidad de Guayana con la finalidad de consolidar el proceso de desarrollo regional a la par que se equilibrara la actividad industrial proporcionándole a la región profesionales formados en la región y nuevas posibilidades de desarrollo en lo cultural y humanístico. En atención a la "idiosincrasia" de la población de esta zona se pensó que la universidad tuviera su asiento en Ciudad Bolívar, Ciudad Guayana y Upata.

A partir de estas ideas, se decreta una comisión presidencial que, dirigida por el Dr. Aníbal La Riva, realiza los estudios de planificación, organización y factibilidad de la nueva universidad.

La Universidad de Guayana funcionaría en las áreas de ingeniería, administración y educación abarcando programas y especialidades en cada una de estas áreas. Asimismo se pensó en desarrollar programas de posgrado para mejorar la calidad docente. En un principio estos serían a nivel de Maestría y posteriormente se pensaría en Doctorados. La Universidad de Guayana tendría como sede principal a Ciudad Bolívar en donde ya se contaba con el edificio cedido por la CVG.

Creación
La comisión terminó su informe demostrando la necesidad de viabilizar esta casa de estudios y es así que durante 1982 se decreta la creación de la Universidad Nacional Experimental de Guayana (UNEG) con fecha de 9 de marzo de 1982 mediante decreto presidencial N° 1.432 del Presidente Luis Herrera Campins, con sede en Ciudad Bolívar. Esta Casa de Estudios fue concebida como un Centro de Educación Superior de carácter regional que se fundamenta en tres principios básicos: Experimentalidad, Democratización, y Regionalización. El proyecto original hacía mención a la Universidad del Sur, nombre éste que fue cambiado por el actual.

Desarrollo

En junio de 1982 se nombran las primeras autoridades universitarias, las cuales tomaron posesión el 4 de agosto del mismo año. Quedando integrada el Consejo Directivo, por el Rector, Dr. Sócrates Medina.

La UNEG abrió sus puertas en Ciudad Guayana con un Curso de Pregrado (PRONAFORDO: Programa Nacional de Formación Docente para la Educación Básica) y con cuatro programas de postgrado: Gerencia, Educación, Psicología Educativa y Docencia en Educación Superior, con la finalidad de formar su propio recurso humano.

En 1986, con la Dra. Aline Lampe Joubert al frente del Rectorado, el 7 de diciembre se modifica la estructura organizativa bajo el decreto N° 1.397 transformándose los vicerrectorado en gerencias.

Las actividades de pregrado se inician en 1987 con el Curso Introductorio, en 1988 con los proyectos de carrera Administración y Contaduría, Ingeniería en Informática e Ingeniería Industrial y posteriormente en 1989, Ingeniería en Industrias Forestales y Educación Integral.

En 1987 empieza el curso de postgrado de la Maestría en Ciencias de los Materiales; en 1989 la de Gerencia de Recursos Humanos y Ciencias Ambientales. En 1990 se reestructura la Maestría en Gerencia y se oferta con tres menciones: Finanzas, Operaciones y Producción, y Mercadeo y Ventas, y en 1992 se aprueba la Maestría de Medicina del trabajo mención Salud Ocupacional, que son los programas de postgrado que se dictan actualmente.

En 1992 el Dr. Oswaldo del Castillo Saume sustituye a la Dra. Aline Lampe como Rector de la Universidad.

En 1993 nace la carrera de Licenciatura en Letras mención Lengua Española y Portuguesa dictada en convenio de la UNEG y la Universidad Federal Roraima en Santa Elena de Uairén. Se amplia la oferta académica en 1995 en convenio con las Alcaldías en Guasipati y en 1996 la de El Callao, con los proyectos de carreras a nivel de Técnico Superior en Administración y Contaduría, y la Licenciatura en Educación Integral.

En 1996 se inicia el proyecto de carrera de Tecnología en Producción Agropecuaria en Upata. Este mismo año se concentran los esfuerzos para emprender lo que podría llamarse el Núcleo Ciudad Bolívar de la UNEG, y se inician los proyectos de carrera de licenciatura en Educación, Tecnólogos y Licenciados en Administración y Contaduría.

El 18 de abril de 1998 se puso en funcionamiento el primer edificio o Célula Básica del Complejo Campus Universitario, ubicado en la Avenida Atlántico de Ciudad Guayana, construido en su totalidad por la Corporación Venezolana de Guayana. Esto permitió trasladar a ese recinto las actividades de pregrado correspondientes a las carreras de Administración, Contaduría y Educación Integral.

Para el 2000 la institución se ve en la necesidad de establecer un convenio con la UDO, núcleo Ciudad Bolívar, de forma de compartir el uso de aulas ubicadas en el Campo San Rafael y Escuela de Geominas, para poder dar continuidad a las actividades de pregrado ofrecidas por la institución, y solventar así momentáneamente el grave problema de planta física. El 22 de mayo de ese mismo año, la institución recibió de manos del Ministerio de Infraestructura la segunda edificación o Célula Básica de la sede Atlántico en Ciudad Guayana, a esta sede fueron trasladadas las carreras de Ingeniería en Informática.

En el año 2001, la Gobernación concluye la construcción de la primera Célula Académica ubicada en los terrenos del Jardín Botánico en Ciudad Bolívar, donde se dictan. los proyectos de carrera de Educación Integral, Administración y Contaduría.

Sedes

Ciudad Bolívar
Ubicada en Jardín Botánico, Ciudad Bolívar - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Licenciatura en Contaduría Pública
 Licenciatura en Administración de Empresas
 Licenciatura en Administración de Banca y Finanzas
 Licenciatura en Ciencias Fiscales
 Licenciado en Educación Integral
 Educación mención Educación Física Deporte y Recreación
 Educación mención Lengua y Literatura
 Educación mención Matemática
 TSU en Turismo
 TSU en Alojamiento Turístico

Ciudad Guayana

Sede Ciudad Universitaria
Ubicada en la Av. Atlántico, Ciudad Guayana - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Licenciatura en Contaduría Pública
 Licenciatura en Administración de Empresas
 Licenciatura en Administración de Banca y Finanzas
 Licenciatura en Ciencias Fiscales
 Educación Integral
 Educación mención Educación Física Deporte y Recreación
 Educación mención Lengua y Literatura
 Educación mención Matemática
 Ingeniería Informática

Sede Villa Asia
Ubicada en la Urb. Villa Asia, Ciudad Guayana - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Ingeniería Industrial

Sede Chilemex
Ubicada en la Urb. Chilemex, Calle Chile, Ciudad Guayana - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Especializaciones
 Profesional en Gestión Ambiental
 Salud Ocupacional Mención Medicina del Trabajo (Solo Médicos Cirujanos)
 Gerencia mención Finanzas
 Gerencia mención Operaciones y Producción
 Gerencia mención Mercadeo
 Gerencia mención Recursos Humanos

Maestrías
 Ciencias Ambientales mención Gestión Ambiental
 Ciencias Ambientales mención Ecología Aplicada
 Gerencia mención Finanzas
 Gerencia mención Operaciones y Producción
 Gerencia mención Mercadeo
 Gerencia mención Recursos Humanos
 Ciencias de la Educación mención Gerencia Educativa
 Ciencias de la Educación mención Enseñanza de la Matemática
 Ciencias de la Educación mención Procesos de Enseñanza y Aprendizaje
 Ciencias de la Educación mención Lectura y Escritura
 Tecnología de la Información
 Ciencias de los Materiales

Doctorados
 Ciencias Ambientales

Upata
Ubicada en la Av.Bicentenaria, Menca de Leoni,  Upata - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Licenciatura en Contaduría Pública
 Licenciatura en Ciencias Fiscales
 Ingeniería en Industrias Forestales

Ubicada en la Carretera vieja Upata - San felix, la sede Recria, Upata - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

 T.S.U en Producción Agropecuaria
 Ingeniería en Producción Animal

Guasipati
Ubicada en la Calle Juncal, Sector Alto Perú, Municipio Roscio, Guasipati - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Educación Integral
 Educación mención Educación Física Deporte y Recreación
 Educación mención Lengua y Literatura
 Ingeniería Industrial
 Contaduría Pública

El Callao
Ubicada al final de 5 de Julio, El Callao - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Licenciatura en Contaduría Pública
 Licenciatura en Administración de Empresas
 Licenciatura en Administración de Banca y Finanzas
 Licenciatura en Ciencias Fiscales
 Licenciado en Educación Integral
 T.S.U en Turismo

Santa Elena de Uairén
Ubicada en la Aldea Universitaria Gran Sabana, Fuerte Roraima, Santa Elena de Uairén - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Licenciatura en Contaduría Pública
 Licenciatura en Administración de Empresas
 Licenciatura en Ciencias Fiscales
 T.S.U en Turismo

Caicara del Orinoco
Ubicada en Caicara del Orinoco - Estado Bolívar. Ofrece los siguientes estudios:

Carreras de Pregrado
 Licenciatura en Contaduría Pública
 Licenciatura en Ciencias Fiscales
 Educación mención Educación Física Deporte y Recreación

Autoridades Universitarias

Rectores
 Dr. Sócrates Medina Mora (1982-1986)
 Dra. Aline Lampe Joubert (1986-1992)
 Dr. Oswaldo A. del Castillo Saume (1992-2000)
 Dr. Amadis R. Flores Petit (2000-2004)
 Dr. Ing. José A. Tarazona (2004-2008)
 Dra. María E. Latuff (2008)

Agrupaciones

ASEIIND
La Asociación de Estudiantes de Ingeniería en Industrial  (ASEIIND) de la Universidad Nacional Experimental de Guayana (UNEG) es una asociación civil sin fines de lucro y de carácter académico, científico y profesional de la carrera ingeniería industrial y fue fundada el 15 de julio de 1995.

Es una asociación totalmente apartidista, donde todos y cada unos de sus miembros pueden ejercer su derecho a opinar sobre cualquier punto, no debe ser burocrática, es decir, no deben existir organismo que no se justifiquen, además debe actuar de acuerdo a los objetivos trazados, aquellos organismos que no cumplen sus funciones deben ser revocados.

Bomberos UNEG
Es una institución apolítica de carácter docente y de servicios, orientado a la formación integral de sus miembros, de manera que son capaces de participar en el desarrollo del país desde sus diferentes especialidades, a través de la educación como premisa fundamental.

El Cuerpo de Bomberos UNEG  (CBUNEG), surge la necesidad de contar con un grupo de personas, debidamente organizadas y capacitadas en las áreas de Soporte Básico de Vida, Rescate y Salvamento e Incendio, para enfrentar cualquier situación de Emergencias que se presente en la comunidad universitaria y su entorno.

El CBUNEG fue fundado el 31 de enero de 1990; desde entonces se han realizado cinco promociones conformadas por 51 miembros de la comunidad universitaria, quienes alternan sus actividades académicas y laborales con actividades del CBUNEG y obtienen un certificado de Bombero, que les permite abrirse paso en una profesión digna.

CEEUNEG
La agrupación es fundada en el año 1989 por iniciativa de un grupo de estudiantes de la Universidad Nacional Experimental de Guayana – UNEG. En primera instancia fue denominada CEENU (Centro de Excursionismo Ecológico Nacional UNEG ), y se caracterizó por desarrollar una visión orientada a garantizar la consolidación del proyecto en la institución que nos cobija, basados principalmente en criterios de afianzamiento, captación de recurso humano y creación de una estructura organizativa, que poca a poco permitiera establecer bases teóricas y prácticas para proyectos y actividades.

Bajo esta denominación, en el año 1991 se lleva a cabo la primera edición del Proyecto de Resguardo Ambiental del Parque nacional Canaima – Sector Oriental, Gran Sabana, con el objetivo de impartir información del en torno a los temporadistas y así impulsar la disminución de los agentes y acciones contaminantes desarrollados en la temporada vacacional de semana santa en este sector del Parque nacional Canaima.

A los pocos años la agrupación pasa a llamarse, Centro de Excursionismo Ecológico de la Universidad Nacional Experimental de Guayana (CEEUNEG), siendo una Organización No Gubernamental, con personalidad jurídica sin fines de lucro, y adscrita a la Coordinación de Cultura de la Universidad de Guayana, según resolución del Consejo de Gerencia, hoy en día Consejo universitario, N.º S-0-07-294, de fecha 15-05-1995, estando conformada por estudiantes de las diferentes carreras de la universidad y otras instituciones académicas de la región. No es, si no hasta el 5 de abril de 2006 cuando se realiza la protocolización del documento que define a la agrupación como asociación civil sin fines de lucro.

Programa de Estudiantes Asesores Universitarios (EAU)
Es un grupo conformado por jóvenes estudiantes de distintas carreras ofertadas en la UNEG, con el propósito de brindar información con respecto a la universidad, suministrando conocimiento fundamental tanto a todo el alumnado nuevo ingreso de la casa de estudio, como a su vez a los estudiantes cursantes de 4.º y 5.º año de diferentes planteles educativos en la zona. Dirigido actualmente por la Licenciada Tibisay Freites, el programa sigue fomentando el aprendizaje en distintos ámbitos universitarios.

JAGUAY
Es un grupo integrado por jóvenes estudiantes de las diferentes carreras de la UNEG formados como preventores integrales (tal lo creara en 1988 G. Biagiotti) cuyas siglas significan Jóvenes Amigos de Guayana  y su lema es:
" Forjadores de Sueños y Esperanzas ".

Notas y referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial

Guayana
Universidades experimentales de Venezuela
Educación en Bolívar


Madeline Bassett is a fictional character in the Jeeves stories by English comic writer P. G. Wodehouse, being an excessively sentimental and fanciful young woman to whom Bertie Wooster intermittently, and reluctantly, finds himself engaged.

Life and character

The daughter of Sir Watkyn Bassett and the cousin of Stephanie "Stiffy" Byng, Madeline has golden hair, a treacly voice, a tinkling, silvery laugh and when she sighs, it sounds "like the wind going out of a rubber duck". Bertie Wooster describes her in Right Ho, Jeeves as "a pretty enough girl in a droopy, blonde, saucer-eyed way but not the sort of breath-taker that takes the breath", though elsewhere he describes her as "physically in the pin-up class". He also notes that she is excessively mushy and fanciful, regularly espousing whimsical beliefs about gnomes and stars. She plays piano and is apt to sing folk songs, especially when she is trying to cheer herself up. She was educated at Roedean. Madeline enjoys reading Christopher Robin and Winnie the Pooh and the works of Rosie M. Banks. Inspired by the poet Percy Bysshe Shelley to become a vegetarian, she nonetheless has no knowledge of cooking.

While generally calm, she is capable of giving out an angry glare that could match even that of Bertie's Aunt Agatha. Bertie is surprised to learn this in Stiff Upper Lip, Jeeves, when he asks her hypothetically what would happen if Gussie Fink-Nottle ate steak and kidney pie (against her wish for him to be vegetarian). She questions Bertie if Gussie has been doing so. As Bertie states: "I had never supposed that she had it in her to give anyone a piercing look, but that is what she gave me now. I don't think even Aunt Agatha's eyes have bored more deeply into me."

Her first appearance is in Right Ho, Jeeves. She meets and befriends Angela Travers and also meets Angela's cousin Bertie Wooster during a stay in Cannes. She mistakenly believes that Bertie is in love with her and is gazing at her with long, dumb, searching looks. When he tries to tell her subtly that "someone" (Gussie Fink-Nottle) has feelings for her, Madeline incorrectly thinks that Bertie is talking about himself. To his great relief, she turns him down, as she is in love with Gussie; she assures Bertie that, if ever her engagement to Gussie were to fail, Bertie is the first person she would look to as a replacement fiancé. Since Bertie's personal code does not allow him to insult her by correcting her misunderstanding or rejecting her offer, he is thereafter under threat of having to marry her if she rejects her first choice.

She becomes engaged (and disengaged) frequently in the novels, having idealistic standards that sometimes her fiancé cannot live up to. She becomes engaged to Bertie and Gussie in Right Ho, Jeeves and to Bertie and then back to Gussie in The Code of the Woosters. Her engagement to Gussie holds during The Mating Season, in which she visits an old friend of hers, Hilda Gudgeon, with whom she was educated at Roedean. Gussie later elopes with Emerald Stoker and Madeline becomes engaged variously to Bertie and Roderick Spode (Lord Sidcup) in Stiff Upper Lip, Jeeves and again to Bertie and then back to Spode in Much Obliged, Jeeves. Ultimately, she is engaged to Spode and appears to be on her way to becoming the next Countess of Sidcup.

Appearances
Madeline appears in:

 Right Ho, Jeeves (1934)
 The Code of the Woosters (1938)
 The Mating Season (1949)
 Stiff Upper Lip, Jeeves (1963)
 Much Obliged, Jeeves (1971)

Madeline is mentioned in:

 Aunts Aren't Gentlemen (1974) (ch. 7)

Quotes
Madeline is distinctive for her maudlin and fanciful statements, illustrated by the following examples.

Direct speech:
 "'Every time a fairy sheds a tear, a wee bit star is born in the Milky Way.'"
 "'When I was a child, I used to think that rabbits were gnomes, and that if I held my breath and stayed quite still, I should see the fairy queen.'"
 "'Beautiful smiling flowers, all wet with the morning dew. How happy flowers seem, Hilda.'"
 "'One morning we had walked in the meadows and the grass was all covered with little wreaths of mist, and I said didn't he sometimes feel that they were the elves' bridal veils...'"
 "'And that evening we were watching the sunset, and I said sunsets always made me think of the Blessed Damozel leaning out from the gold bar of heaven...'"
 "'Today I danced on the lawn before breakfast, and then I went round the garden saying good morning to the flowers.'"
 "'I think I shall always be a fragrant memory, always something deep in your heart that will be with you like a gentle, tender ghost as you watch the sunset on summer evenings while the little birds sing their off-to-bed songs in the shrubbery.'"

Attributed speech:
 "Well, I mean to say, when a girl suddenly asks you out of a blue sky if you don't sometimes feel that the stars are God's daisy-chain, you begin to think a bit." – Narration by Bertie Wooster about Madeline
 "'She holds the view that the stars are God's daisy chain, that rabbits are gnomes in attendance on the Fairy Queen, and that every time a fairy blows its wee nose a baby is born...'" – Said by Bertie about Madeline

Adaptations
 Television
 In the 1990–1993 television series Jeeves and Wooster, Madeline was portrayed by Francesca Folan in series 1, Diana Blackburn in series 2, and Elizabeth Morton in series 3 and series 4.

Stage
 In the 1975 musical Jeeves, Madeline was portrayed by Gabrielle Drake.
 In the London premiere of By Jeeves, the 1996 rewrite of the previous musical, Madeline was portrayed by Diana Morrison.
 Madeline is one of the characters portrayed in the 2013 play Jeeves and Wooster in Perfect Nonsense. In the play, the events of The Code of the Woosters are reenacted by Bertie, Jeeves, and Seppings.

 Film
 In the 2001 recording of the musical By Jeeves, Becky Watson played Madeline.

 Radio
 Madeline was voiced by Anne Richmond in the 1956 BBC BBC Light Programme radio dramatisation of Right Ho, Jeeves.
 In the 1973–1981 radio drama series What Ho! Jeeves, Madeline was voiced by Bridget Armstrong (Right Ho, Jeeves, The Code of the Woosters, and The Mating Season) and Aimi MacDonald (Stiff Upper Lip, Jeeves).
 Madeline was voiced by Jenny Funnell in the 1988 BBC radio adaptation of Right Ho, Jeeves.
 In the 1997 L.A. Theatre Works radio adaptation of The Code of the Woosters, Madeline was voiced by Patrice Egleston.
 In BBC Radio 4's 2006 adaptation of The Code of the Woosters for its Classic Serial series, Madeline was voiced by Flaminia Cinque.
 Madeline was voiced by Elizabeth Knowelden in the 2018 BBC radio adaptation of Stiff Upper Lip, Jeeves.

See also
 List of Jeeves characters, an alphabetical list of Jeeves characters
 List of P. G. Wodehouse characters in the Jeeves stories, a categorized outline of Jeeves characters
 List of Jeeves and Wooster characters, a list of characters in the television series

References
Notes

Bibliography

P. G. Wodehouse characters
Literary characters introduced in 1934
Fictional British people
Female characters in literature

Madeline Bassett


Barroselas Portekiz'de Viana do Castelo belediyesine bağlı olan, 7,47 km2 yüzölçümüne sahip, 3.799 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viana do Castelo

Barroselas


Maxial Portekiz'de Torres Vedras belediyesine bağlı olan, 27,90 km2 yüzölçümüne sahip, 2.962 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Torres Vedras

Maxial


Trska (lat. Phragmites), rod vodenih trajnica iz porodice trava. Sastoji se od 10 vrsta. U Hrvatskoj raste Phragmites australis, lokalno poznata kao trska, trstika, ševar ili rogoz.

Stabljike trske su uspravne, šuplje i glatke, a mogu narasti do 6 metara visine. Lancetasti listovi dugi su do 50 cm. Plod je pšeno koje može niknuti i nakon nekoliko godina. Latinsko ime roda dolazi od grčkog phragma, ograda, jer se koristila za izradu ogradi.

Jestivi su mladi izdanci i listovi.

Vrste
 Phragmites altissimus (Benth.) Mabille
 Phragmites americanus (Saltonst., P.M.Peterson & Soreng) A.Haines
 Phragmites australis (Cav.) Trin. ex Steud., vodena trska
 Phragmites bhattacharyyae Kandwal, Uniyal & Rajesw.
 Phragmites chrysanthus Mabille
 Phragmites frutescens H.Scholz
 Phragmites japonicus Steud.
 Phragmites karka (Retz.) Trin. ex Steud.
 Phragmites mauritianus Kunth
 Phragmites tzvelevii Val.N.Tikhom.; nom. nov. pro sp.

Izvori

Vanjske poveznice

Arundinoideae

Trska


Das Bad auf der Tenne bezeichnet:

 Das Bad auf der Tenne (1943), deutscher Filmschwank von Volker von Collande
 Das Bad auf der Tenne (1956), deutsch-österreichische Komödie von Paul Martin

Das Bad auf der Tenne


Palanpur (en guyaratí: પાલનપુર ) es una ciudad de la India capital del distrito de Banaskantha, en el estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 217  a 126 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 13 150 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Palanpur


1. prosinca
Snage bosanskih Srba prešle granicu između BiH i Hrvatske, u Sjevernom sektoru, napale promatračku točku ukrajinskog bataljuna UNPROFOR-a zarobile sedmoricu plavaca i odveli ih u BiH, priopćeno na novinskoj konferenciji u sjedištu snaga UN u Zagrebu.
Hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman odlikovan u Buenos Airesu Velikim lancem s ordenom generala San Martina, a šefu argentinske države i vlade Carlosu Menemu uručeno odličje Velereda kralja Tomislava. Dr. Tuđman tom prigodom istaknuo da je Argentina nakon II svjetskog rata pružila utočište za 10.000 hrvatskih političkih emigranata i da je među prvima priznala Republiku Hrvatsku.

2. prosinca
U sjedištu UNPROFOR-a u Zagrebu hrvatska strana potpisala gospodarski sporazum sa Srbima iz UNPA, dok je isti sporazum potpisan u Kninu od kninskih vlasti, saznaje se iz Ureda Međunarodne konferencije o bivšoj Jugoslaviji u Zagrebu.
Nećemo čekati da Bihać padne. Hrvatska istinski želi politički dijalog i mirno rješenje sa Srbima, no ako oni to neće, učinit ćemo ono što bi učinila svaka država, kojoj je teritorij okupiran, istaknuo na konferenciji za novinare u Zagrebu ministar obrane Gojko Šušak.
Veleposlanstvo Republike BiH u Zagrebu izvijestilo da se u Bihaću nalazi oko 50.000 izbjeglica i da stanovništvo doslovce gladuje.
Srbi vode do sada najveću ofenzivu u bihaćkom džepu, koristeći se zrakoplovima i helikopterima, izjavio jučer u telefonskom razgovoru s predstavnicima BiH u Bonnu gradonačelnik Bihaća Hamdija Kabiljagić.

3. prosinca
Ministri kontaktne skupine, nakon sastanka u Bruxellesu, objavili izjavu, u kojoj i dalje traže da se poštuje integritet BiH, ali da se omoguće jednaki i uravnoteženi sporazumi za bošnjačko-hrvatsku i srpsku stranu.
Rusija vetom spriječila prihvaćanje rezolucije Vijeća sigurnosti UN, kojom se zahtijevalo da se iz SRJ u UNPA-područja ne prevozi ništa osim humanitarne pomoći.
Francuska vojska dostavlja informacije bosanskim Srbima kako bi izbjegli udare NATO-a, a dokaze za angažman Francuske protiv vlastitih saveznika donosi milanska Panorama.

4. prosinca
Počinje summit na vrhu Konferencije o Europskoj suradnji i sigurnosti u Budimpešti.
Predsjednik RH dr. Franjo Tuđman vratio se iz državnog posjeta Čileu i Argentini.
Martićevi četnici žestoko napali Vedro Polje, Izačić, Vikiće, Gatu i Tržačka Raštela iz smjera Ličkog Petrovog Sela, Plješivice i Kordunskog Ljeskovca, iz UNPA zone Republike Hrvatske granatama razarani Bihać i Velika Kladuša.
U Beograd doputovali francuski i britanski ministar vanjskih poslova, Alain Juppe i Douglas Hurd, i odmah se iza zatvorenih vrata sastali sa Slobodanom Miloševićem. Jedan francuski diplomat prije dolaska izjavio: Odlučili smo igrati na Miloševića i kod toga ostajemo.

5. prosinca
U Budimpešti počeo dvodnevni summit šefova država i vlada zemalja članica Konferencije o europskoj sigurnosti i suradnji, na kojoj je hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman u sam govoru istaknuo da bi nastavak okupacije hrvatskog teritorija i širenje sukoba u BiH mogli primorati hrvatsku vladu na preispitivanje njene politike davanja prednosti političkom rješavanju problema. Predsjednik Tuđman sastao se i razgovarao i s predsjednikom SAD B. Clintonom.
Srbi ne dopuštaju prolaz konvoju humanitarne pomoći za bihaćku bolnicu, koji već četvrti dan stoji u Mošćenici kod Siska.
Predsjednik Skupštine okruga Bihać Hamdija Kabiljagić uputio je dramatičan apel UN-u, NATO-u, predsjedniku SAD i drugim ličnostima, kojim ih upozorava da mogu biti svjedoci masovnog umiranja od gladi 250.000 ljudi, jer u ovu opkoljenu zaštićenu zonu već sedam mjeseci nije stigla nikakva humanitarna pomoć.
Srbi ne vode rat samo protiv bosanske vlade nego i protiv UN, izjavio u Sarajevu glasnogovornik UNPROFOR-a Thant-Myint-U, koji je istaknuo da Srbi uporno blokiraju misiju Zaštitnih snaga, istodobno držeći u zatočeništvu 349 pripadnika UNPROFOR-a.
Njemački mediji ocijenili sastanak kontaktne skupine u Bruxellesu kao posvemašnji poraz Zapada i proglasili Miloševića pobjednikom.

6. prosinca
Ruska pregovaračka ekipa potpuno minirala dokumente o stanju u zemljama nastalim na području bivše Jugoslavije i deklaraciju o Bihaću na sastanku KESS-a u Budimpešti.
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman vratio se u Zagreb iz Budimpešte, gdje je sudjelovao u dvodnevnom sastanku na vrhu šefova država i vlada članica KESS-a.
Ministri kontaktne skupine zemalja članica Islamske konferencije na sastanku u Ženevi, na kojem su sudjelovali i Alija Izetbegović i dr. Mate Granić, zatražili ukidanje embarga na uvoz oružja za BiH i Hrvatsku.
HVO na livanjskom bojištu postigao nove uspjehe: ovladao naseljima Gubinom, Vedrim Poljem, Bobušićima, Sajkovićem, Barosima i Rosićima, a izlaskom na Troglav, Hrvatsko vijeće obrane praktično došlo do granice BiH i Hrvatske, izvijestio Odjel za informiranje Političke uprave Ministarstva obrane HR Herceg-Bosne.

7. prosinca
Postrojbe HVO oslobodile sela Čelebiće i Bojmunte na livanjskom bojištu. Među četnicima vlada rasulo i panika, zbog čega je u Glamoč stigao i general Ratko Mladić.

8. prosinca
U Zagrebu održan sastanak ministara vanjskih poslova Hrvatske, Turske i BiH, dr. Mate Granića, Murata Karaylacina i dr. Irfana Lubijankića, na kojem je zaključeno da ni Hrvatska niti BiH ne žele ući u nikakvu asocijaciju s Beogradom.
Veleposlanica SAD pri UN Madeleine Albright pobija izvještaj Boutrosa Ghalija o nadgledanju granice između Srbije i BiH, rekavši: Ako se dovoz goriva iz SRJ na okupirana područja Hrvatske nastavlja, što je kršenje točke 12 Rezolucije VS 820 (1993.), tada se ne može tvrditi da je granica između Srbije i Bosne zatvorena.

9. prosinca
Predsjednik Tuđman primio vjerodajnice francuskog veleposlanika Jeana Jacquesa Gaillarda i novozelandske veleposlanice Judith Trotter.
Svijet podcjenjuje prisutnost Rusije u BiH i potencijalnu opasnost od nje i agresivnog nacionalizma kakav se u njoj rađa, izjavio u intervjuu za Večernji list ministar vanjskih poslova BiH dr. Irfan Ljubijankić.

10. prosinca
Glavna skupština UN prihvatila Rezoluciju o stanju na okupiranim područjima Hrvatske, kojom je oštro osudila samoproglašene srpske vlasti na okupiranim dijelovima Hrvatske zbog njihovih vojnih aktivnosti koje su rezultirale etničkim čišćenjem UNPA-zona.
Za Hrvatsku je Rezolucija Opće skupštine UN o stanju na okupiranim područjima Hrvatske od ključnog značenja i do sada je najjača obrana hrvatske teritorijalne cjelovitosti i suverenosti, istaknuo u svom govoru na Općoj skupštini UN hrvatski ministar vanjskih poslova dr. Mate Granić.

11. prosinca
Predsjednik RH dr. Franjo Tuđman, primajući u Predsjedničkim dvorima dužnosnike Federacije BiH na čelu s Krešimirom Zubakom i Jadrankom Prlićem, istaknuo da Hrvatska snažno podupire ostvarivanje Federacije BiH i njezine konfederacije s Hrvatskom, te da će HR Herceg-Bosna ostati dok ne zažive Federacija BiH i konfederacija.

12. prosinca
Na livanjsko-glamočkom-grahovskom bojištu HVO utvrđuje dostignute crte.
Crte koje je dostigao HVO, računajući i kuprešku bojišnicu i operaciju Cincar, iznenadila su i najveće optimiste, oslobodili smo preko 800 četvornih kilometara prostora, ponajprije, zahvaljujući golemoj motiviranosti bojovnika, izjavio general-bojnik HVO-a Tihomir Blaškić.

13. prosinca
Predsjednik Tuđman primio u Zagrebu albanskog ministra obrane Safeta Zhulalia.
Nudeći u političkim pregovorima priznanje Hrvatske u međunarodno priznatim granicama, za hrvatsko priznanje jugoslavenskog kontinuiteta, što nije mogla dobiti ni jednim međunarodnim aktom, SRJ si pokušava skratiti put u međunarodnu zajednicu, komentira Večernji list proces sukcesije bivše SFRJ pred Međunarodnom konferencijom u Ženevi.
Mislim da odlučna politika smanjuje mogućnost rata, a loša politika uvećava izglede da se ratom mora rješavati probleme... Ako se u mandatu UNPROFOR-a ništa pozitivno ne dogodi, nema razloga da odstupimo od našeg stava da se 10. siječnja prekine njegov mandat, izjavio predsjednik SDP Hrvatske Ivica Račan u intervjuu Večernjem listu.
Glasnogovornik UNPROFOR-a u Zagrebu Michael Williams ocijenio jučerašnji srpski napad granatama na bangladeške plave kacige u Bihaću kao najteži napad na UNPROFOR otkako djeluje u BiH.
Ujedinjeni Narodi priopćili da će britanski general Rupert Smith, poznat iz zaljevske Pješčane oluje, preuzeti zapovjedništvo nad snagama UNPROFOR-a u BiH.
Organizacija Konferencije islamskih zemalja na summitu u Casablanci ponovno zatražila da njihov predstavnik bude uključen u kontaktnu skupinu za BiH pet velikih sila i za traženje političkog rješenja.

14. prosinca
Ivan Zvonimir Čičak i Dragutin Hlad na međunarodnoj konferenciji za Balkan u Goeteborgu hrvatsku politiku stavili u isti kontekst sa srpskom, tvrdeći da se zalagala za podjelu Bosne.
Hrvati u BiH su protiv konfederalnog povezivanja dijela BiH sa Srbijom odnosno sa tzv. SRJ. Hrvatski i Muslimansko-bošnjački narod vode obrambeni rat, a Srbi su agresori u ovom ratu, izjavio predsjednik Predsjedničkog vijeća HR Herceg-Bosne i Federacije BiH Krešimir Zubak u intervjuu Večernjem listu.
U Bruxellesu počelo vojno utvrđivanje božićnih planova NATO-a za izvlačenje trupa UNPROFOR-a iz BiH.

15. prosinca
Potpredsjednik hrvatske Vlade dr. Jure Radić uputio posebnom izaslaniku Boutrosa Ghalija Yasushija Akashiju i UNPROFOR-u pismo da spriječe devastaciju prirodnog rezervata Kopačkog rita od pobunjenih Srba iz Baranje.
Bijela Kuća dvoji o ponudi bosanskih Srba za novi mirovni plan u šest točaka i Karadžićevu pozivu bivšem američkom predsjedniku Carteru da posreduje pregovorima.

16. prosinca
Visoka vojna delegacija Republike Hrvatske u Beču svim članicama OESS-a dala na uvid dokumente o snazi Hrvatske vojske i planiranju obrane.
Za Hrvatsku je Malezija jedan od najznačajnijih partnera i vjerujem da će naši međusobni odnosi biti izvrsna podloga za daljnji razvoj političkih odnosa. Osim hrvatskih, u toj suradnji će sudjelovati i poduzeća iz BiH, izjavio, nakon trojnih razgovora u Zagrebu Hrvatske, Malezije i BiH, hrvatski premijer Nikica Valentić.
Mislim da bi Amerika trebala ignorirati ruske prijetnje, uključujući i prijetnje vlastitom nestabilnošću. Ako se netko jednom čvrsto ne postavi prema tome, stalno ćemo se spuštati po užetu. Na koncu ćemo imati europski rat, izjavio bivši britanski ministar obrane sir John Nottom u intervjuu Večernjem listu.
Michael Rose, vrhovni zapovjednik UN u Bosni, koji je na dolasku hvaljen kao okrutni' general koji će srediti Srbe, napušta BiH 'smekšan, komentiraju mediji odlazak generala koji je do posljednjeg dana hladnokrvno branio britanske interese u BiH.
Združeni stožer HVO-a i Armije BiH ispravno procijenio kako bi se koordiniranim akcijama na širokoj fronti moglo zaustaviti srpsko napredovanje kod Bihaća, ali, i ostvariti strateške uspjehe.

17. prosinca
Malezijski premijer dr. Muhamad Mahatir održao u Zagrebu novinsku konferenciju u kojoj je najavio ukidanje viza između Malezije i Hrvatske i prijedlog osnivanja konzorcija u kojem bi zajednički sudjelovale tvrtke Hrvatske, Malezije i BiH.

18. prosinca
Bivši američki predsjednik Jimmy Carter, u svojoj balkanskoj misiji doputovao u Zagreb, gdje je u Predsjedničkim dvorima primio hrvatski predsjednik dr. Franjo Tuđman. Carter je u veleposlanstvu BiH u Zagrebu razgovarao i s bosanskohercegovačkim premijerom Harisom Silajdžićem. Nakon razgovora s predsjednikom Tuđmanom, Carter izjavio novinarima da ohrabren putuje u Sarajevo.
Za Cartera je pitanje ljudskih prava središnje pitanje, izjavio, uoči susreta s njim, Haris Silajdžić i naveo kako će bosanskohercegovačko izaslanstvo skrenuti Carteru pozornost na činjenicu da se u BiH provodi genocid.
U sklopu godišnje razmjene vojnih informacija članica OESS-a prvi put su predočile opsežnije dokumente o svom planiranju obrane. Hrvatska je na 16 stranica, po propisima Bečkog dokumenta 92, iznijela svoje podatke i planove.
Postrojbe Fikreta Abdića i pobunjeni Srbi iz Hrvatske potisnuli pripadnike Petog korpusa Armije BiH i ušle u Veliku Kladušu.

19. prosinca
Srbi iz okupiranih područja u Hrvatskoj već tri dana ne dopuštaju prolazak jednog medicinskog konvoja za pripadnike UNPROFOR-a u Bihaću.
U sarajevskom središtu UNPROFOR-a je potvrđeno da prilaze Velikoj Kladuši nadziru postrojbe Srbe iz Hrvatske i Abdićeve snage.
Bivši američki predsjednik Jimmy Carter, neslužbeni mirovni posrednik, stigao na Pale, gdje s vođom bosanskih četnika Radovanom Karadžićem razgovara o mogućnostima prekida ratnog sukoba.

20. prosinca
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman, primajući britanskog ministra vanjskih poslova Douglasa Hogga u Predsjedničkim dvorima, naglasio da Hrvatska ne može prihvatiti nikakvo odugovlačenje rješavanja okupiranih područja i da nema govora ni o kakvim ustupcima glede rokova ili načina tog rješenja, a ministar Hogg izrazio potporu britanske vlade cjelovitosti i suverenitetu Republike Hrvatske.
Smatramo kako je neobično važno da Srbija što prije prizna Hrvatsku u njezinim međunarodno priznatim granicama, izjavio britanski državni ministar za vanjske poslove Douglas Hogg u intervjuu za Večernji list.
Čelnik bosanskih Srba Radovan Karadžić izjavio, u intervjuu za CNN, kako neće biti hitnog prekida vatre nego je on voljan nastaviti pregovore u kojima bi mirovni plan kontaktne skupine bio ishodišna točka za iznalaženje cjelovitog rješenja.
Carter je rekao sve što su Srbi željeli - kao da je od njih dobio tekst i natuknice, rekao voditelj washingtonskog Think tanka, osvrćući se na recentne istupe nekadašnjeg američkog predsjednika o mirotvorstvu i dobrim namjerama bosanskih Srba, koji, prema uvjerenju Carteru, nisu agresori.

21. prosinca
Nakon tri godine, dionicu autoceste dugu 27 kilometara, između Novske i nove Gradiške, koja se nalazi pod kontrolom lokalnih Srba, prošli automobili s hrvatskim registracijskim oznakama, čime je počelo provođenje gospodarskog sporazuma hrvatskih vlasti s lokalnim Srbima.
Vođa bosanskih Srba Radovan Karadžić zatražio je za susreta s bivšim američkim predsjednikom Jimmijem Carterom temeljne promjene u mirovnom planu kontaktne skupine, piše New York Times.
Glavna Skupština UN prihvatila rezoluciju o međunarodnoj suradnji i pomoći da se uklone posljedice rata u Hrvatskoj i omogući njezin oporavak.
Čelnici Srpske narodne stranke, na konferenciji za novinare u Zagrebu, izložili novi mirovni prijedlog, u kojem ne prihvaćaju od hrvatskih vlasti ništa manje od autonomije.

22. prosinca
Oružana sila Hrvatske danas je, po svom ustroju, tehničkoj opremljenosti i uvježbanosti spremna da u potpunosti izvrši sve zadatke koje joj postavi državna politika, rekao je dr. Franjo Tuđman na sjednici obaju saborskih domova, izvještavajući o stanju države i nacije.
Premda je s lokalnim Srbima dogovoreno da će dionicu auto-ceste između Novske i Nove Gradiške kontrolirati samo UNPROFOR, malobrojne pripadnike plavih kaciga viđalo se samo na svaka dva-tri kilometra, a pripadnici milicijske krajine stajali su uz auto-cestu svakih nekoliko stotina metara i dizali u zrak ruku s tri uzdignuta prsta, što je očito, kako je novinarima izjavio ing. Hrvoje Šarinić, grubo kršenje sporazuma, pa je najavljen protest UNPROFOR-u.
Od početka srpske ofenzive na Bihać, koja traje već 45 dana, poginulo je 520 stanovnika, od čega 166-ero djece.
Srpski predsjednik Slobodan Milošević nije, za sada, spreman priznati susjedne države, među kojima je i Hrvatska. Priznanja će uslijediti nakon političkog rješenja krize, odgovorio Milošević za CNN-ovu emisiju Larry King u živo.

23. prosinca
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman uputio Božićnu čestitku Hrvaticama i Hrvatima u svijetu i domovini i svim građanima Hrvatske. Predsjednik primio u Predsjedničkim dvorima izaslanstvo Udruge majki nestalih i zatočenih hrvatskih branitelja.

24. prosinca
Carter nikada nije sreo direktora koji mu se nije dopao, rekao voditelj Think thanka na američkoj televiziji. Grlio se s Brežnjevom, osobito je cijenio Tita, rekao je voditelj.

25. prosinca
Hrvatski Amerikanci oštro protestirali (pridružili su im se i neki američki Židovi), uz pitanje, bi li mr. King također doveo na ekran i mr. Hitlera, na pojavu Slobodana Miloševića na TV mreži CNN u emisiji Larry King Live.

26. prosinca
U prepunoj zagrebačkoj katedrali ponoćnu misu na Božić predvodio zagrebački nadbiskup kardinal Franjo Kuharić, a na misi bili predsjednik dr. Franjo Tuđman, ministri, saborski zastupnici i članovi diplomatskog kora.
U akciji HVO-a uoči Božića spriječen srpski proboj obrane na livanjsko-grahovskom bojištu i tom prigodom oslobođena 43 banjalučka Hrvata i Muslimana koje su Srbi ispred sebe držali kao robove i 'živi štit'.Carter samo produbljuje sukobe, napisala istaknuta kolumnistica Georgie Anne Geyer u Washington Postu, sažimajući gledišta koja prevladavaju u američkom glavnom gradu.

 27. prosinca
Ponovno puštenom u promet auto-cestom Zagreb-Lipovac u posjet Brodsko-posavskoj i Osječko-baranjskoj županiji stigao predsjednik Tuđman.
U Slavonskom Brodu dr. Tuđman izjavio da ćemo uskoro ići željeznicom od Zagreba do Slavonskog Broda kao i od Zagreba do Splita preko Knina.Na žalost u MUP-u BiH zaposleno samo 4 posto Hrvata. Hrvatska strana želi, kako to nalaže i Ustav Federacije BiH, da policijska djelatnost bude decentralizirana, a muslimanska strana želi centralizaciju kakva je bila u nekadašnjoj BiH, rekao u intervjuu Večernjem listu Jozo Leutar, zamjenik ministra unutrašnjih poslova BiH.' 28. prosinca
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman primio u Predsjedničkim dvorima predsjednika grčke stranke Nova demokracija i vođu oporbe u grčkom parlamentu Miltijadesa Everta. Evert naglasio da podupire normalizaciju hrvatsko-srpskih odnosa.
Hrvatska sudjeluje u radu interparlamentarne unije, pri vijeću Zapadnoeuropske unije ima status gosta, a od 1995. hrvatski predstavnici dobit će pravo sudjelovanja u raspravama. U Srednjeeuropskoj inicijativi Hrvatske je na čelu radne grupe za telekomunikacije i turizam, rečeno na sjednici Odbora za vanjsku politiku Sabora Republike Hrvatske.Plan Z-4 je spreman, ali ne znam kad će stranama biti formalno podnijet, rekao a dnevnik Vjesnik dosadašnji šef Promatračke misije EU Paul Joachim von Stulpnagel.
Najnoviji izvještaj posebnog izvjestitelja UN za ljudska prava Tadeusza Mazowieckog nije prihvatljiv za vladu SRJ, izjavila je Margit Savović, ministrica za ljudska prava SRJ, ustvrdivši kako je taj izvještaj usmjeren na to da se održi kriza u bivšoj Jugoslaviji.
Ministar vanjskih poslova SRJ Vladislav Jovanović demantirao tvrdnju šefa Ureda Republike Hrvatske u Beogradu dr. Zvonimira Markovića iznesen u intervjuu Slobodnoj Dalmaciji, da je priznanje Hrvatske od Beograda na vidiku.

29. prosinca
Uprava Nacionalnog parka Krka podnijela zahtjev UNPROFOR-u za provođenje interventnih mjera za zaštitu Guduče i Prokljanskog jezera od onečišćenja naftom, nakon izlijevanja 34 tone nafte, za što se okrivljuju kenijski unproforci.
Zapovjednici UNPROFOR-a u BiH general Michael Rose izjavio za radio BBC kakov vjeruje da sada sve strane u BiH pokazuju dobru volju da se završi rat.
U hotelu Internacional u Zagrebu predstavljena knjiga dr. Šime Đodana Bosna i Hercegovina - hrvatska djedovina kroz povijesna vrela.

30. prosinca
Počevši od danas, 30. prosinca, auto-cesta Zagreb-Lipovac otvorena 24 sata za sav promet, izjavio pomoćnik ministra unutrašnjih poslova RH Joško Morić.
Šibenska županija tražit će od UNPROFOR-a milijun maraka zbog izljeva 34 tone nafte, koje su prouzročili pripadnici kenijskog bataljuna nedaleko sela Žažvića kraj Bribirskh Mostina na okupiranom teritoriju.
Hrvatska policija doći će na granice Republike Hrvatske a osigurat ćemo red i mir i u UNPA-područjima, izjavio u intervjuu Večernjem listu ministar unutrašnjih poslova Hrvatske Ivan Jarnjak.

Izvori

1994/12

Kronologija Domovinskog rata: prosinac 1994.


Johannes Kleiman () a fost unul dintre cetățenii neerlendezi care au ajutat la ascunderea Annei Frank și a familiei ei în timpul ocupației naziste a Țărilor de Jos. În versiunea publicată a Jurnalului Annei Frank, el are pseudonimul domnul Koophuis. În unele republicări recente ale jurnalului, pseudonimul a fost eliminat, iar Kleiman este menționat ca domnul Kleiman.

Biografie
Kleiman s-a născut în Koog aan de Zaan, Țările de Jos, și s-a căsătorit în iulie 1923 cu Johanna Reuman, cu care va avea o fiică, Corrie, născută la 9 august 1925. Îl cunoaște pe Otto Frank în 1923, când acesta din urmă încerca să înființeze o sucursală a băncii Michael Frank la Amsterdam. Kleiman a fost înregistrat ca împuternicit al băncii în mai 1924 și avea depline puteri în luna decembrie a aceluiași an, când banca a intrat în lichidare. A lucrat apoi pentru compania CIMEX, fondată de fratele său, Willy, și care se ocupa cu vânzarea de dezinfectanți.

El a devenit în 1933 un prieten apropiat al familiei Frank, care se refugiase în Țările de Jos din cauza ascensiunii nazismului în Germania. În acea perioadă, Otto Frank a înființat sucursala neerlandeză a companiei Opekta, specializată în comerțul cu pectină. Afacerea nu a mers prea bine și în 1938 Otto Frank a hotărât să-și extindă gama de produse vândute prin producerea de condimente și a înființat compania Pectacon (iunie 1938), angajându-l pe Hermann van Pels, care avea cunoștințe în domeniu. Johannes Kleiman a fost angajat să țină contabilitatea celor două companii. La sfârșitul anului 1940, cele două companii și-au stabilit sediul în clădirea de pe Prinsengracht 263. Johannes Kleiman, Victor Kugler și secretara Bep Voskuijl lucrau pentru Pectacon, în timp ce Otto Frank și secretara Miep Gies lucrau pentru Opekta. Pentru a preveni confiscarea companiei Pectacon de către stat ca "întreprindere evreiască", Otto Frank i-a cerut lui Jan Gies în decembrie 1940 să reînregistreze compania în registrul comercial sub numele La Synthèse N.V., ca și cum el ar fi cumpărat-o; compania (al cărei nume va fi schimbat la 8 mai 1941 în Gies & Co.) va fi condusă de Victor Kugler. Conducerea companiei Opekta a fost preluată de Johannes Kleiman.

La 6 iulie 1942, cu ajutorul lui Johannes Kleiman, familia a intrat în clandestinitate și s-a ascuns într-o anexă a companiei Opekta. Până în august 1944, el și colegii săi Miep Gies, Victor Kugler și Bep Voskuijl au avut grijă de cei opt evrei din ascunzătoare. Starea sa de sănătate s-a agravat, ceea ce i-a îngrijorat pe ocupanții anexei și în primul rând pe Anne. În martie 1943 Johannes suferea de ulcer și a trebuit să fie operat pe 1 septembrie.

În august 1944 el a fost arestat, împreună cu Victor Kugler de către Gestapo, după ce un informator necunoscut a alertat autoritățile cu privire la ascunderea unor evrei în sediul de pe Prinsengracht. El a fost interogat la sediul Gestapo-ului de pe Euterpestraat, apoi transferat în aceeași zi la închisoarea pentru evrei și deținuți politici de pe Amstelveenseweg, în așteptarea deportării. Pe 7 septembrie a fost mutat la închisoarea de pe Weteringschans, apoi, patru zile mai târziu, pe 11 septembrie, a fost transportat în lagărul de concentrare Amersfoort înainte de a fi eliberat la 18 septembrie 1944 prin dispensă specială de la Crucea Roșie, din cauza problemelor de sănătate. În total, el a fost prizonier al naziștilor timp de aproximativ șase săptămâni.

După publicarea Jurnalului Annei Frank, care a detaliat perioada de doi ani în care familia a trăit ascunsă, Kleiman a însoțit în mod regulat sute de jurnaliști și de vizitatori în fosta ascunzătoare, care fusese golită la începutul anilor 1950. După ce Otto Frank a emigrat în Elveția, Kleiman a devenit în 1953 director general al companiei Opekta. El a devenit foarte implicat în înființarea Fundației Anne Frank, la 3 mai 1957, dar nu a apucat să vadă deschiderea muzeului în anul 1960. A murit în biroul său pe 28 ianuarie 1959. Otto Frank a fost devastat de această pierdere.

Note

Bibliografie și lecturi suplimentare
 The Diary of Anne Frank: The Revised Critical Edition, Anne Frank, editat de David Barnouw și Gerrold Van der Stroom, tradus de Arnold J. Pomerans, compilat de H. J. J. Hardy, ediția a II-a, Doubleday, 2003.
 Anne Frank Remembered, Miep Gies și Alison Leslie Gold, Simon and Schuster, 1988.
 Roses from the Earth: the Biography of Anne Frank, Carol Ann Lee, Penguin, 1999.
 The Footsteps of Anne Frank, Ernst Schnabel, Pan, 1988.

Nașteri în 1896
Decese în 1959
Persoane asociate cu Anne Frank
Drepți între popoare din Țările de Jos
Prizonieri și deținuți

Johannes Kleiman


An Thelymitra javanica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Thelymitra javanica in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thelymitra

Thelymitra javanica


Atal Bihari Vajpayee (25. desember 1924 – 16. ágúst 2018) var indverskur stjórnmálamaður og skáld sem var tvívegis forsætisráðherra Indlands; fyrst í 13 daga árið 1996, síðan í 13 mánuði frá 1998 til 1999, og síðan fullt kjörtímabil frá 13. október 1999 til 22. maí 2004. Vajpayee var einn af stofnendum Bharatiya Janata-flokksins (BJP), hægrisinnaðs stjórnmálaflokks hindúskra þjóðernissinna. Hann var jafnframt fyrsti forsætisráðherra landsins úr flokknum. Hann var fyrsti forsætisráðherra Indlands utan Indverska þjóðarráðsflokksins sem lauk heilu kjörtímabili í embætti.

Æviágrip
Atal Bihari Vajpayee fæddist árið 1924 í Gwalior. Hann náði fyrst kjöri á neðri deild indverska þingsins (Lok Sabha) árið 1957 í kjördæminu Balrampur fyrir flokkinn Bharatiya Jana Sangh. Vajpayee, sem var jafnframt ljóðskáld, vakti fljótt athygli flokksforystunnar með ræðusnilld sinni á þinginu. Eftir andlát flokksleiðtogans Deendayal Upadhyaya árið 1968 var Vajpayee kjörinn nýr flokksforseti Bharatiya Jana Sangh. Vajpayee var meðal stjórnarandstæðinga sem voru handteknir þegar forsætisráðherrann Indira Gandhi lýsti yfir neyðarástandi á Indlandi árið 1975.

Árið 1977 ákváðu ýmsir flokkar stjórnarandstöðunnar, þar á meðal Bharatiya Jana Sangh, að sameina krafta sína í einn flokk til að eiga betri möguleika gegn Indverska þjóðarráðinu í þingkosningum. Flokkarnir mynduðu saman Janataflokkinn, sem vann þingkosningarnar 1977 og myndaði ríkisstjórn undir forsæti Morarji Desai. Vajpayee varð utanríkisráðherra í stjórn Desai en sú stjórn hrundi árið 1979 þegar Janataflokkurinn liðaðist í sundur vegna innanflokksdeilna.

Eftir upplausn Janataflokksins komu fyrrum meðlimir Bharatiya Jana Sangh saman árið 1980 og mynduðu nýjan flokk fyrir hindúska þjóðernissinna, Bharatiya Janata-flokkinn (BJP). Vajpayee varð fyrsti leiðtogi nýja flokksins. Árið 1992 var Vajpayee meðal fárra leiðtoga hindúa sem gagnrýndu eyðileggingu hindúskra öfgamanna á moskunni Babri Masjid í Ayodhya.

Eftir þingkosningar árið 1996 varð BJP stærsti staki flokkurinn á indverska þinginu og Vajpayee tók því við embætti forsætisráðherra. Vajpayee neyddist hins vegar til að segja af sér eftir aðeins 16 daga í embætti þar sem flokkurinn reyndist ekki hafa nægan þingstuðning til að mynda ríkisstjórn. Í aðdraganda þingkosninga sem haldnar voru 1998 leiddi BJP kosningabandalag stjórnarandstöðuflokka undir nafninu Þjóðarlýðræðisbandalagið. Bandalagið náði meirihluta í kosningunum og Vajpayee varð því forsætisráðherra á ný. Bandalagið sat við stjórn Indlands í 13 mánuði, en árið 1999 dró héraðsflokkurinn All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam stuðning sinn við stjórnina til baka sem leiddi til þess að kallað var til nýrra þingkosninga.

Í þingkosningunum 1999 vann kosningabandalag BJP rúman meirihluta á þinginu og Vajpayee gat því í þetta sinn setið út heilt fimm ára kjörtímabil sem forsætisráðherra.

Sem forsætisráðherra stóð Vajpayee keikur gagnvart gagnrýni vesturlanda á kjarnorkutilraunum Indlands árið 1998. Árið 2002 hóf ríkisstjórn Vajpayee einkavæðingu á ýmsum ríkisreknum iðnaðarfyrirtækjum og rak efnahagsstefnu í anda nýfrjálshyggju. Hagvöxtur var stöðugur á stjórnartíð Vajpayee og Indland varð á þessum tíma leiðandi þjóð í upplýsingatæknigeiranum. Aftur á móti töldu margir fátækari Indverjar sig ekki njóta hlutdeildar af efnahagsfarsældinni. Stjórn hans sætti gagnrýni fyrir að bregðast árið 2002 seint við óeirðum milli þjóðernisbrota í Gújarat-fylki, þar sem um 1.000 til 2.000 manns, aðallega múslimar, voru drepnir.

Vajpayee gerði tilraunir til að semja við nágrannaríkið Pakistan og reyna að leysa úr landamæradeilu ríkjanna í Kasmír-héraði. Indland og Pakistan háðu stutt stríð sín á milli í Kasmír árið 1998 sem endaði með sigri Indverja og með því að Pakistanar voru reknir frá bænum Kargil, sem þeir höfðu hertekið. Í júlí árið 2001 fundaði Vajpayee með Pervez Musharraf, forseta Pakistans, í Agra til þess að reyna að ná sáttum milli þjóðanna. Leiðtogarnir lögðu drög að samningi um að dregið yrði úr notkun kjarnorkuvopna ríkjanna og ýmsar aðrar ráðstafanir gerðar til að tryggja frið, en samningaviðræðurnar mistókust að endingu og sáttmálinn var aldrei undirritaður.

Árið 2004 tapaði Bharatiya Janata-flokkurinn þingkosningum á móti Sameinaða framfarabandalaginu, kosningabandalagi Þjóðarráðsflokksins og fleiri stjórnarandstöðuflokka. Vajpayee baðst í kjölfarið lausnar úr embætti forsætisráðherra.

Tilvísanir

Forsætisráðherrar Indlands

Atal Bihari Vajpayee


Adílio de Oliveira Gonçalves (Río de Janeiro, Brasil, 15 de mayo de 1956), es un exfutbolista brasileño, habilidoso extremo derecho del Flamengo, en las décadas de 70 y 80.

Carrera

El jugador Adílio, canterano del Flamengo, club en el que jugó la mayor parte de su carrera, Adílio actuó al lado de Zico y Andrade, formando uno de los mejores medios de la historia del Flamengo.

Con ese equipo, el Flamengo conquistó sus mayores glorias, ganando la Copa Libertadores 1981 y la Copa Intercontinental del mismo año. En lo local ganó el Brasileirão de 1980, 1982, 1983 y 1987.

Adílio era un jugador de rara habilidad y creatividad, dueño de un pase perfecto y adepto a un estilo de juego clásico. Con todo, también supo ser decisivo en su carrera, como cuando marcó el segundo gol del Flamengo en la victoria de 3-0 sobre el Liverpool inglés en la final de la Copa Intercontinental 1981. En 1990 llega al Alianza Lima de Perú, retirándose a medio año por baja performance en el equipo Intimo de La Victoria

Selección nacional
Adílio solamente tuvo dos actuaciones en la Selección de Brasil, pero aun así dio una preciosa asistencia en un partido amistoso contra Alemania en 1982, disputado en el Estadio Maracaná.

Clubes

Palmarés

Campeonatos regionales

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Distinciones individuales

Futbolistas de Río de Janeiro
Futbolistas del Clube de Regatas do Flamengo

Adílio


Robert Francis "Beto" O'Rourke (født 26. september 1972 i El Paso i Texas) er en amerikansk forretningsmand og politiker, der i tre perioder har repræsenteret Texas' 16. kongresdistrikt i Repræsentanternes Hus for Demokraterne.

Han har været medlem af El Pasos byråd fra 2005 til 2011. O'Rourke blev valgt til Repræsentanternes Hus i 2012. Han søgte ikke genvalg i 2018, da han i stedet stillede op til senatsvalget, hvor han dog blev snævert besejret af Republikanernes Ted Cruz.

Den 14. marts 2019 offentliggjorde Beto O'Rourke, at han var kandidat til Demokraternes primærvalg med henblik på at blive nomineret til partiets kandidat til Præsidentvalget i USA 2020 Den 1. november samme år meddelte han, at han trak sit kandidatur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra El Paso
Politikere fra USA
Medlemmer af USA's kongres for det demokratiske parti
Medlemmer af Repræsentanternes Hus i USA
Præsidentkandidater fra USA 2020
Irsk-amerikanere
Erhvervsfolk fra USA

Beto O’Rourke


Nikolay Alekseyeviç Nekrasov (Rus. Никола́й Алексе́евич Некра́сов), (10 Aralık 1821, Nemyriv - 8. Ocak 1878, Sen Petersburg) Rus şâir ve yazardır.

Eserlerinde çağdaşlarından önce Rus İmparatorluğu'nun içinde bulunduğu çöküşü dile getirmiştir. Birçok yazar ve şaire gerek sanatsal, gerek fikirsel, gerekse yeni kalemlerin hakettiği değeri almasında öncü ve yardımcı olmuştur.

I. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında gelişen olayları birebir önceden görmüş ve Ekim Devrimi'ni tahmin etmiştir. Eserlerinde kuru bir yalınlık ve gösterişten ziyâde, duygulara rastlanabilir. Etkileyici bir tarzı vardir. "Bayiska Bayu..." (Uyu bebek uyu...) başlıklı şiiri Rus İmparatorluğu'nun çöküşünün ipuçlarını verir.

Türkçeye çevrilmiş eserleri nâdirdir. Yeni basımları ise yapılmamaktadır.

1821 doğumlular
19. yüzyıl Rus yazarları
Rus şairler
1878 yılında ölenler

Nikolay Nekrasov (yazar)


عين زيوان هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

بلغ عدد سكانها قبل عدوان حزيران عام 1967م حوالي 1095 نسمة. تقع في أرض بركانية سهلية جنوب شرق تل (أبو الندى) وغرب تل عين زيوان وتل الريحانية وإلى جنوبي مدينة القنيطرة بـ 2كم، على ارتفاع 960م فوق سطح البحر.

تأسست قرية عين زيوان في أواخر السبعينيات من القرن التاسع عشر على أيدي بعض المهاجرين الشركس، حيث شيدوا بيوتهم في البداية من التبن والحجارة البازلتية، ثم تطورت فيما بعد لتتحول إلى منازل مبنية من الإسمنت ذات سقوف قرميدية خاصة باتجاه طريق القنيطرة فيق. وقد سميت بهذا الاسم نسبة إلى نوع من أنواع الحنطة الذي ينمو في القرية.

سكانها من الأبزاخ والبجدوغ والقبرتاي، وقد اعتمدوا في معيشتهم على الحبوب والبقوليات والأشجار المثمرة مثل الكرمة والتين، وكانت القرية تشرب من شبكة تستمد ماءها من مشروع مياه بيت جن ومن بعض الآبار الارتوازية المحيطة بالقرية. وقد زارها المستشرق الألماني «غوتلب شومخر» عام 1913م وقال أن القرية تتميز بسعة شوارعها، وجمال بيوتها وعلو أشجارها، وسكانها يبذلون جهداً كبيراً في تزيين قريتهم والمحافظة على نظافتها

مستوطنة عين زيفان
وفي23 كانون الثاني عام 1968م أقامت إسرائيل على أنقاض القرية مستوطنة أطلقوا عليها اسم «عين زيفان»، وهي مستوطنة تعتمد على الزراعة بشكل رئيسي، وتعتبر ثالث مستوطنة تقيمها إسرائيل في الجولان، وقد أسسها 13 يهودي من أبناء الكيبوتسات في داخل إسرائيل، إضافة إلى عدد من المتطوعين الأجانب.

تضم المستوطنة حوالي 60 عائلة يهودية، وبلغ عدد سكانها حوالي 300 مستوطن، يعتمدون في اقتصادهم وحياتهم على زراعة وإنتاج التفاح والأفوكادو والذرة والبطاطا، وفي المستوطنة يوجد معمل للأحذية. وقد درج المستوطنون على إقامة مهرجانات سياحية مثل مهرجان الكرز، الذي أطلق عليه «بستان الجولان» وفيه يشجع المستوطنون السائحين من الإسرائيلين والأجانب على المشاركة في قطف الكرز والفاكهة بشكل ذاتي، مع توفير غرف سياحية للنوم لهم داخل المستوطنة. ولتشجيع الاستيطان في المستوطنة منحت إسرائيل مبلغ 200 ألف شيكل (42 ألف دولار أمريكي) منها 40 ألف شيكل هبة لكل شخص يهودي يشتري منزلاً في المستوطنة، مع إمكانية الحصول على قروض بمبلغ 70 ألف شيكل، وتأتي هذه الإغراءات ضمن إطار سياسة تشجيع الاستيطان اليهودي في الجولان المحتل

مراجع

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

عين زيوان


Depe ist der Familienname folgender Personen:

 İlhan Depe (* 1992), türkischer Fußballspieler
 Metin Depe (* 1981), türkischer Fußballspieler

Siehe auch:
 Deppe

Depe


مقاطعة تسوين وان  هي واحدة من 18 منطقة إدارية في هونغ كونغ.وهي موجودة في الأقاليم الجديدة والتي يخدمها خط تسوين وان من شبكة ميترو إم تي آر.بلغ عدد سكانها 290.240 نسمة في عام 2001.وتتمتع المنطقة بأعلى دخل للسكان في الأقاليم الجديدة.

مراجع

وصلات خارجية

 مجلس مقاطعة تسوين وان

مقاطعات هونغ كونغ

مقاطعة تسوين وان


Isla Chouteau (en inglés: Chouteau Island) es una isla estadounidense situada aproximadamente a 8 millas (13 km) al norte de San Luis, Misuri y a aproximadamente 1 milla (2 kilómetros) al sur de la confluencia de los ríos Misuri y Misisipi, es una de un grupo de tres islas: Chouteau, Gabaret y Mosenthein. Las tres, con un área combinada de aproximadamente 5.500 acres (20 km²), se encuentran en el condado de Madison, siendo parte del estado de Illinois. La isla fue hecha por el hombre, después de haber sido creada durante la construcción del Canal Cadena de las rocas entre 1946 y 1953.

Chouteau está delimitada por el río Misisipi hacia el oeste y el Canal Cadena de las rocas hacia el este.

Lewis y Clark acamparon en Gabaret el 11 de diciembre de 1803, antes de establecer un campamento cerca de Dubois Wood River, Illinois.

Después de la gran inundación de 1993, las autoridades adquirieron todas las residencias dentro del complejo de la isla. Más del 70% de Chouteau es ahora de propiedad pública.

Véase también
 Geografía de América del Norte
 Anexo:Islas de los Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Archipiélagos e islas de Illinois
Islas artificiales de Estados Unidos
Islas fluviales de Estados Unidos
Río Misuri

Isla Chouteau


سادكو  إحدى الشخصيات المهمة في الأساطير الروسية بالذات في مدينة نوفغورود وكان تاجرًا في القرن الثاني عشر وهو على الأغلب باني كنيسة القديس نيكولاس عام 1167.

تتكلم الحكايات الشعبية الروسية (بيلينا) عنه بالكثير من الأحداث الخيالية، حيث كان مغنيا جوالا فقيرا، وكان يعزف بحزن على ضفاف بحيرة إلمن، وأتاه ملك البحر، وقال: إن عزفه أعجبه وأنه سيكافئه، ثم ذهب بعدها إلى نوفغورود وعقد رهانا مع التجار الأغنياء بأن البحيرة بها سمك بحرافش ذهبية فأمسك ثلاث سمكات وكسب ثروات كبيرة من الرهان. وعندما أراد أن يكون ثريا كفاية ليملك كل ثروة نوفغورود ذهب في رحلة تجارية.

عندما كان في البحر أجبر على النزول لكي يرضي الملك الذي لم يدفع له جزيته، فاضطر أن يعزف على قيثارته بلا توقف لكن القديس نيكولاس أنقذه وأخبره عن وسيلة الهرب وعندما تمكن من هذا صعد للسطح ورأى سفينته تسبح عبر النهر ثم نفذ اتفاقه مع القديس نيكورس بأن بنى كنيسة على شرفه.

مصادر

 Legends of The World - Edited By Richard Cavendish - Orbis pub. 1982.

أساطير العصور الوسطى
خيال بحري
شخصيات فلكلور روسي
شخصيات في بيلينا
تراث شعبي روسي
تراث شعبي متعلق بالبحر
فيليكي نوفغورود
قصائد روسية
قصائد ملاحم
ملاحم
ملاحم شعرية

سادكو


La Religión socorrida por España es una pintura de tema alegórico, realizada al óleo sobre lienzo por Tiziano. Está datada entre 1572 y 1575 y se encuentra en el Museo del Prado de Madrid.

Historia y descripción

Tras el éxito de Felipe II en la batalla de Lepanto (1571) Tiziano quiso agasajar al rey español, su mejor cliente, con una pintura que aludía de forma alegórica a esta victoria naval y que principalmente ensalzaba a España como defensora del catolicismo. Sin mediar encargo del monarca, Tiziano realizó la obra tomando como base un diseño anterior y la envió a Madrid en 1575 junto con otra pintura: FelipeII ofrece al cielo al infante don Fernando (Museo del Prado).

Esta obra es una alegoría: representa ideas abstractas mediante personajes caracterizados con ropajes y accesorios simbólicos. Así, la religión católica es representada a la derecha como una joven desvalida, solo cubierta con una tela azul e identificada por un crucifijo y un cáliz junto a ella, y España (que acude en su rescate) adopta la forma de una matrona con coraza que porta una lanza en la que flamea un estandarte de la victoria. Este personaje simboliza claramente a España porque sostiene con su mano derecha el escudo de armas de FelipeII. Le sigue otra figura femenina con una espada, posible alegoría de la Fortaleza. Navegando al fondo se vislumbra un personaje con turbante, que encarna al Imperio otomano derrotado en Lepanto.

El diseño general de esta escena es muy anterior, de la década de 1530, cuando Tiziano compuso una escena de mitología para Alfonso I de Este desaparecida actualmente. Dicha obra hubo de representar a Minerva ante el Vicio o Diana y Calisto, y quedó inacabada en 1534 por fallecimiento del duque Alfonso. El pintor e historiador Giorgio Vasari visitó el taller de Tiziano en 1566 y describió el cuadro como aún inconcluso. Muy poco después (1566-67) Tiziano remitió al emperador Maximiliano II un lienzo de diseño similar, La Religión socorrida por el Imperio, que no se conserva, pero que se conoce por un grabado realizado en 1568 por Giulio Fontana. En él vemos que la Religión es auxiliada por el Imperio germánico que entonces gobernaba Maximiliano. Al tratarse de un diseño anterior a la batalla de Lepanto, su mensaje no era tan belicoso: el Imperio portaba una banderola, en lugar de la lanza, y acudía trayendo de la mano a la Paz (con una rama de olivo). El personaje navegando al fondo no era turco, sino la diosa Anfítrite.

Durante largo tiempo se pensó que Tiziano había reutilizado el lienzo de 1534 para la versión del Prado, retocando los elementos necesarios para adaptar el tema mitológico al religioso que vemos hoy, pero las radiografías practicadas a la obra no desvelan repintes. Ahora se supone que hubo de ser la versión de MaximilianoII, anterior, la que se pintó tomando como base el cuadro mitológico inacabado; aunque, al no subsistir, es imposible de confirmar.

Otra versión, con algunas variantes y de autoría no segura, se halla en el Palazzo Doria-Pamphili de Roma. Según algunos estudiosos, refleja un paso intermedio entre la versión perdida de MaximilianoII y la de FelipeII conservada en el Prado.

Véase también

 Alegoría de Hispania

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de obra en el museo del Prado

Pintura italiana del Museo del Prado
Cuadros de los años 1570
Alegorías en el arte
Arte equino
Serpientes en el arte
Obras de arte anteriormente en el Real Alcázar de Madrid

La Religión socorrida por España


Holger Thiele (25 de septiembre de 1878 – 5 de junio de 1946) fue un astrónomo estadounidense de ascendencia danesa.

Historia
Holger Thiele era hijo de Thorvald Nicolai Thiele, el notable astrónomo, actuario y matemático danés.

Carrera
Holger Thiele fue conocido por descubrir 4 asteroides, pero también descubrió el cometa C/1906 V1 y calculó las órbitas de otros cometas. Trabajó en el Hamburg-Bergedorf Observatory en Bergedorf en Hamburgo, Alemania. Emigró a los Estados Unidos durante 1912, en 1917, comenzó a trabajar como un profesor miembro de la Universidad de California en el Observatorio Lick, cerca de San José (California). En 1946, Holger Thiele murió en el Condado de Alameda, California.

Trabajos seleccionados
Corrected elements and ephemeris of minor planet 1924 TD (Baade) (University of California Press. 1925)
Elements and ephemeris of Comet d 1927 (Stearns) (University of California Press. 1927)

Referencias

Astrónomos de Estados Unidos

Holger Thiele


Bl. Lucio (Lukezije) Modestini, poznat i kao Lucije Poggibonsijski, prema franjevačkoj predaji osnivač Trećeg reda sv. Franje, zajedno sa suprugom Buonadonnom de' Segni. Potvrdom pape Grgura X., supruga i on štuju se kao blaženici među članovima reda.

Životopis
Smatra se da je rođen u selu Gaggianu kod Poggibonsija između 1880. i 1882. godine. Bio je suvremenik sv. Franje Asiškog. Prema nekim izvorima, u mladosti je bio plaćenik gibelinske vojske te se, skrasivši u Poggibonsiju, oženio Buonom de' Segni, zvanu Buonadonna (»ljepotica«). Postao je trgovac, uslužujući hodočasnike koji su danju prolazili gradom. Prema životopisima, kao trgovac bijaše potpuno usmjeren na svoju djelatnost i materijalna dobra. U jednom trenutku doživljava obraćenje te se posvećuje djelima milosrđa, molitvi i bogoslužju, a kasnije i askezi i postu, odijevajući se u habit i spavajući na podu. U tomu mu se pridružuje i supruga te su ubrzo napustili trgovinu i razdijelili imetak gradskoj sirotinji, zadržavši tek dio zemlje za poljoprivredu.

U Poggibonsiju susreće Franju Asiškog te on i supruga, prema franjevačkoj predaji, postaju prvim članovima Trećeg reda sv. Franje, novoosnovanog ogranka franjevačkog reda za laike i osobe posvećenog života. Smatra se da je Red utemeljen 1221. godine. Teško se razboljevši sedam godina kasnije, umire 28. travnja 1260. zajedno sa svojom ženom, okrjepljeni svetim sakramentima.

Štovanje

Blaženog Lukezija i Bounadonnu štuju osobito pripadnici franjevačkog svjetovnog reda. U Poggibonsiju postoji bazilika bl. Lukezija, a 28. travnja uz vjerski i kulturni program slavi se njegov spomendan.

Izvori

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Blaženi Lukezij in Buonadonna – prva člana Frančiškovega svetnega reda, Brat Frančišek 5/2021. (str. 22-23)

Talijanski franjevci
Talijanski blaženici

Lucio Modestini


කනකනවු () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මධ්‍යම දකුණු තායිවානයේ වෙසෙන ස්වදේශික ජන කොට්ඨාසයකි. මොවුන් තායිවානයේ කාඕහ්සියුං  නගරයේ නමාසියා දිස්ත්‍රික්කයේ මංගා සහ ටකනුවා යන ගම්මාන දෙකෙහි ජීවත් වේ (සෙයිටෞන් සහ ටෙං 2014).

ඉතිහාසය
2014 ජූනි 26 දින රජය විසින් කනකනවුවරුන් 16වන තායිවාන ස්වදේශික ජන කොට්ඨාසය ලෙස පිළිගැනීම ලබාදෙන ලදී.

මේවාත් බලන්න
කනකනවු භාෂාව
තායිවාන ආදිවාසීන්

ආශ්‍රේයයන්

තායිවාන ආදිවාසීන්
තායිවානයේ ජන වර්ග

කනකනවු ජනයා


Anders & Anders Podcast er et podcast med Anders Breinholt og Anders Lund Madsen, der udgives på iTunes, Spreaker og Vodcast. Anders & Anders blev udgivet første gang den 1. september 2016 og er siden da udgivet ugentligt. Pr. december 2017 er der udgivet over 50 episoder af dette podcast.

Mindre end 24 timer efter udgivelsen af det første afsnit af podcastet gik Anders & Anders nummer ét på iTunes. Anders & Anders skal opfattes som en fortsættelse på radioprogrammet De Sorte Spejdere, der blev sendt sidste gang i 2008. I programmet Vi ses hos Clement, fortalte Anders Breinholt at det ikke var muligt at bruge det gamle navn, da det stadig var Danmarks Radios ejendom.

Referencer

Eksterne henvisninger

Anders & Anders på iTunes
Anders & Anders på Spreaker
Anders & Anders på Vodcast

Podcasts
Etableret i 2016

Anders & Anders Podcast


East Fallowfield Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 East Fallowfield Township (Chester County, Pennsylvania)
 East Fallowfield Township (Crawford County, Pennsylvania)

East Fallowfield Township