Vanwall was a British motor racing team and racing car constructor that was active in Formula One during the 1950s. Founded by Tony Vandervell, the Vanwall name was derived by combining the name of the team owner with that of his Thinwall bearings produced at the Vandervell Products factory at Acton, London. Originally entering modified Ferraris in non-championship races, Vanwall constructed their first cars to race in the 1954 Formula One season. The team achieved their first race win in the 1957 British Grand Prix, with Stirling Moss and Tony Brooks sharing a VW 5, earning the team the distinction of constructing the first British-built car to win a World Championship race. Vanwall won the inaugural Constructors' Championship in Formula One in , in the process allowing Moss and Brooks to finish second and third in the Drivers' Championship standings, each winning three races for Vanwall. Vandervell's failing health meant 1958 would be the last full season; the squad ran cars in a handful of races in the following years, but finished racing in 1961.

History
Tony Vandervell's Vanwall Company made Babbit bearings  (UK White Metal bearings) under licence from the Cleveland Graphite Bronze Company; W. A. Robotham of Rolls-Royce said that "it was an exceedingly difficult task ... knowing the American company well".

Tony Vandervell was one of the original backers of British Racing Motors. In the early 1950s he entered a series of modified Ferraris in Formule Libre races under the name "Thinwall Special".

The first actual Vanwalls were known as Vanwall Specials and were built for the new Formula 1 regulations in 1954 at Cox Green, Maidenhead. The chassis was designed by Owen Maddock and built by the Cooper Car Company.
The 2.0 L engine was designed by Norton engineer Leo Kuzmicki, and was essentially four Manx single-cylinder  () engines with a common waterjacket, cylinder head (a copy of the Norton's) and valvetrain, with induction by four AMAL motorcycle carburetors. This combination was fitted to a Rolls-Royce B40 military engine crankcase, copied in aluminium. Designed for Formula Two, which was supplanted before it appeared, the car debuted in a Grande Epreuve in the 1954 British Grand Prix. Against 2½ litre Formula One competition, it was at a decided disadvantage. The Goodyear disc brakes (built by Vanwall) proved successful, but the front suspension and fuel and cooling systems were troublesome. Development continued with a switch to Bosch fuel injection (thanks to Vandervell's "persuading" Daimler-Benz, a major Bosch customer, to allow it), while retaining the AMAL throttle bodies; they were plagued with throttle linkage trouble, due to vibration from the big four-cylinder. Vanwall also increased the capacity of the engines, first to  () for Peter Collins at Monaco 1955, and then a full  (). Vanwalls then ran for a season in F1 without much in the way of success.  At the end of the 1955 season, it was plain that the engine was sound, but that  the Ferrari-derived chassis needed improvement. It was suggested to Vandervell that he should hire the services of a young up-and-coming designer to improve their cars. The designer was Colin Chapman.

The new 1956 cars designed by Chapman (along with the aerodynamicist Frank Costin) were of space frame construction, the De Dion rear axle's unsprung weight reduced and front torsion bar added. (None of these ideas were revolutionary, but Chapman was happy simply to be meticulous.) Furthermore, a fifth gear and Porsche synchromesh were added to the transmission. The driving seat was placed above this and could not be reduced below  above the road, making the height very problematic  (the top of the driver's helmet was fully  from the road surface, while the vertically mounted engine made a reduction impractical in any case), and the handling was suspect despite Chapman's best efforts. The solution which today is obvious, mounting the engine behind the driver, would take two more years to be accepted. Costin made the most of it, and produced a car "much faster in a straight line than any of its rivals".

The new car showed early promise in 1956 by winning the non-championship F1 race at Silverstone against strong opposition. It set the lap record at Syracuse Stirling Moss drove the car to victory in what was his only drive for Vanwall that year, as he was still contracted to drive for Maserati in F1.  Talented drivers Harry Schell and Maurice Trintignant were the full-timers for the season.  However, neither of them had much success although the car showed obvious potential.

With the car developing and becoming ever more competitive, Moss eventually decided to drive for the team in 1957.  He was joined by two Englishmen, Tony Brooks and Stuart Lewis-Evans.  As the 1957 season unfolded, the cars became faster and more reliable. Moss and Brooks duly shared Vanwall's first Grand Prix victory in Britain at Aintree, and Moss went on to win both the Italian (where only being piloted by Fangio enabled the Maserati to run with the Vanwalls, for Moss finished with 41 seconds in hand even after a pit stop) and Pescara Grands Prix.

At the end of 1957, alcohol fuels were banned and replaced by a compulsory 130-octane aviation gasoline. This caused problems for Vanwall and BRM with their large bore engines that required methanol for engine cooling. As a result, the Vanwall's power dropped from  at 7,500 rpm (308 bhp with nitromethane) to  on the test bed. During the race, where revs were reduced, only 255–262 bhp at 7,200–7,400 rpm was available. This put them at a disadvantage to the new Dino Ferrari V6 cars with a claimed 290 PS (286 bhp) at 8,300 rpm. The Vanwall's superior road holding (thanks to suspension changes, new steel wheels, and new nylon-cord Dunlop R5 racing tyres), streamlining, 5-speed gearbox, and disc brakes helped to offset this.

All three drivers stayed with the team in 1958, and Moss (wins in the Netherlands, Portugal and Morocco) and Brooks (wins in Belgium, Germany and Italy) each won three championship races that season.  Vanwall became the first team to win the Constructors' Championship, held for the first time that season. However, Moss lost out to Mike Hawthorn in the Drivers' Championship by a single point to finish second, with Brooks ending the season in third. Their triumph at the end of the season was sadly marred when, during the final race of the year in Morocco, Lewis-Evans was fatally injured in an accident.

The 1958 season was the last one in which Vanwall entered every race. Vandervell's health was failing and he had been advised by his doctors to rest. The team continued half-heartedly.  Brooks made one appearance in a lower and lighter Vanwall at 1959 British Grand Prix, proving less successful against the new mid-engined Coopers, and the team tried again with another car in the 1960 French Grand Prix. These efforts lacked the seriousness of the past however and they were unsuccessful.

The last racing Vanwall was an "unwieldy" rear-engined machine produced for the 1961 3.0 litre Intercontinental Formula. Although showing promise when campaigned by John Surtees in two races, development was stopped short when the formula did not find success in Europe. The engine was enlarged to   (), rated at  on 100 octane petrol.

The Donington Collection had a complete example of each model, including the rear-engined car.

In 2003 Vanwall Cars was formed by Arthur Wolstenholme, producing the Vanwall GPR V12, a single-seater road-legal car bearing a strong resemblance to early Vanwall racing cars, and the Sports Racer, a two-seater of a similar style. In 2012 the trademark was acquired from Mahle Engine Systems UK by Sanderson International Marketing Ltd.
In Summer 2016 Vanwall completed and sold an official replica 1957 Vanwall and then in October 2020 Vanwall 1958 Ltd, majority owned by Iain Sanderson, announced the commissioning of Hall & Hall to build 6 original 1958 specification 'continuation cars'.

Formula One World Championship results
(key)

Non-championship Formula One results
(key)

Notes

References

Notes

Bibliography

External links

  Official website

Formula One constructors
Formula One entrants
Auto racing teams in the United Kingdom
British racecar constructors
1954 establishments in England
1961 disestablishments in England
Defunct motor vehicle manufacturers of England
Formula One World Constructors' Champions
Auto racing teams established in 1954
Auto racing teams disestablished in 1961

Vanwall (Formula One team)


In abstract algebra, the free monoid on a set is the monoid whose elements are all the finite sequences (or strings) of zero or more elements from that set, with string concatenation as the monoid operation and with the unique sequence of zero elements, often called the empty string and denoted by ε or λ, as the identity element. The free monoid on a set A is usually denoted A∗. The free semigroup on A is the subsemigroup of A∗ containing all elements except the empty string. It is usually denoted A+.

More generally, an abstract monoid (or semigroup) S is described as free if it is isomorphic to the free monoid (or semigroup) on some set.

As the name implies, free monoids and semigroups are those objects which satisfy the usual universal property defining free objects, in the respective categories of monoids and semigroups. It follows that every monoid (or semigroup) arises as a homomorphic image of a free monoid (or semigroup). The study of semigroups as images of free semigroups is called combinatorial semigroup theory.

Free monoids (and monoids in general) are associative, by definition; that is, they are written without any parenthesis to show grouping or order of operation. The non-associative equivalent is the free magma.

Examples

Natural numbers
The monoid (N0,+) of natural numbers (including zero) under addition is a free monoid on a singleton free generator, in this case the natural number 1.
According to the formal definition, this monoid consists of all sequences like "1", "1+1", "1+1+1", "1+1+1+1", and so on, including the empty sequence.
Mapping each such sequence to its evaluation result
and the empty sequence to zero establishes an isomorphism from the set of such sequences to N0.
This isomorphism is compatible with "+", that is, for any two sequences s and t, if s is mapped (i.e. evaluated) to a number m and t to n, then their concatenation s+t is mapped to the sum m+n.

Kleene star
In formal language theory, usually a finite set of "symbols" A (sometimes called the alphabet) is considered. A finite sequence of symbols is called a "word over A", and the free monoid A∗ is called the "Kleene star of A".
Thus, the abstract study of formal languages can be thought of as the study of subsets of finitely generated free monoids.

For example, assuming an alphabet A = {a, b, c}, its Kleene star A∗ contains all concatenations of a, b, and c:
{ε, a, ab, ba, caa, , ...}.

If A is any set, the word length function on A∗ is the unique monoid homomorphism from A∗ to (N0,+) that maps each element of A to 1.  A free monoid is thus a graded monoid. (A graded monoid  is a monoid that can be written as . Each  is a grade; the grading here is just the length of the string. That is,  contains those strings of length  The  symbol here can be taken to mean "set union"; it is used instead of the symbol  because, in general, set unions might not be monoids, and so a distinct symbol is used. By convention, gradations are always written with the  symbol.)

There are deep connections between the theory of semigroups and that of automata. For example, every formal language has a syntactic monoid that recognizes that language. For the case of a regular language, that monoid is isomorphic to the transition monoid associated to the semiautomaton of some deterministic finite automaton that recognizes that language. The regular languages over an alphabet A are the closure of the finite subsets of A*, the free monoid over A, under union, product, and generation of submonoid.

For the case of concurrent computation, that is, systems with locks, mutexes or thread joins, the computation can be described with history monoids and trace monoids. Roughly speaking, elements of the monoid can commute, (e.g. different threads can execute in any order), but only up to a lock or mutex, which prevent further commutation (e.g. serialize thread access to some object).

Conjugate words

We define a pair of words in A∗ of the form uv and vu as conjugate: the conjugates of a word are thus its circular shifts.  Two words are conjugate in this sense if they are conjugate in the sense of group theory as elements of the free group generated by A.

Equidivisibility
A free monoid is equidivisible: if the equation mn = pq holds, then there exists an s such that either m = ps, sn = q (example see image) or ms = p, n = sq. This result is also known as Levi's lemma.

A monoid is free if and only if it is graded (in the strong sense that only the identity has gradation 0) and equidivisible.

Free generators and rank
The members of a set A are called the free generators for A∗ and A+. The superscript * is then commonly understood to be the Kleene star. More generally, if S is an abstract free monoid (semigroup), then a set of elements which maps onto the set of single-letter words under an isomorphism to a monoid A∗ (semigroup A+) is called a set of free generators for S.

Each free monoid (or semigroup) S has exactly one set of free generators, the cardinality of which is called the rank of S.

Two free monoids or semigroups are isomorphic if and only if they have the same rank. In fact, every set of generators for a free monoid or semigroup S contains the free generators, since a free generator has word length 1 and hence can only be generated by itself. It follows that a free semigroup or monoid is finitely generated if and only if it has finite rank.

A submonoid N of A∗ is stable if u, v, ux, xv in N together imply x in N.  A submonoid of A∗ is stable if and only if it is free.
For example, using the set of bits { "0", "1" } as A, the set N of all bit strings containing an even number of "1"s is a stable submonoid because if u contains an even number of "1"s, and ux as well, then x must contain an even number of "1"s, too. While N cannot be freely generated by any set of single bits, it can be freely generated by the set of bit strings { "0", "11", "101", "1001", "10001", ... } – the set of strings of the form "10n1" for some nonnegative integer n (along with the string "0").

Codes
A set of free generators for a free monoid P is referred to as a basis for P: a set of words C is a code if C* is a free monoid and C is a basis.  A set X of words in A∗ is a prefix, or has the prefix property, if it does not contain a proper (string) prefix of any of its elements.  Every prefix in A+ is a code, indeed a prefix code.

A submonoid N of A∗ is right unitary if x, xy in N implies y in N.  A submonoid is generated by a prefix if and only if it is right unitary.

Factorization

A factorization of a free monoid is a sequence of subsets of words with the property that every word in the free monoid can be written as a concatenation of elements drawn from the subsets. The Chen–Fox–Lyndon theorem states that the Lyndon words furnish a factorization. More generally, Hall words provide a factorization; the Lyndon words are a special case of the Hall words.

Free hull
The intersection of free submonoids of a free monoid A∗ is again free.  If S is a subset of a free monoid A* then the intersection of all free submonoids of A* containing S is well-defined, since A* itself is free, and contains S; it is a free monoid and called the free hull of S. A basis for this intersection is a code.

The defect theorem states that if X is finite and C is the basis of the free hull of X, then either X is a code and C = X, or

|C| ≤ |X| − 1 .

Morphisms
A monoid morphism f from a free monoid B∗ to a monoid M is a map such that f(xy) = f(x)⋅f(y) for words x,y and f(ε) = ι, where ε and ι denote the identity elements of B∗ and M, respectively.  The morphism f is determined by its values on the letters of B and conversely any map from B to M extends to a morphism.  A morphism is non-erasing or continuous if no letter of B maps to ι and trivial if every letter of B maps to ι.

A morphism f from a free monoid B∗ to a free monoid A∗ is total if every letter of A occurs in some word in the image of f; cyclic or periodic if the image of f is contained in {w}∗ for some word w of A∗.  A morphism f is k-uniform if the length |f(a)| is constant and equal to k for all a in A.  A 1-uniform morphism is strictly alphabetic or a coding.

A morphism f from a free monoid B∗ to a free monoid A∗ is simplifiable if there is an alphabet C of cardinality less than that of B such the morphism f factors through C∗, that is, it is the composition of a morphism from B∗ to C∗ and a morphism from that to A∗; otherwise f is elementary.  The morphism f is called a code if the image of the alphabet B under f is a code. Every elementary morphism is a code.

Test sets
For  L a subset of B∗, a finite subset T of L is a test set for L if morphisms f and g on B∗ agree on L if and only if they agree on T.  The Ehrenfeucht conjecture is that any subset L has a test set: it has been proved independently by Albert and Lawrence; McNaughton; and Guba.  The proofs rely on Hilbert's basis theorem.

Map and fold

The computational embodiment of a monoid morphism is a map followed by a fold. In this setting, the free monoid on a set A corresponds to lists of elements from A with concatenation as the binary operation.  A monoid homomorphism from the free monoid to any other monoid (M,•) is a function f such that
 f(x1...xn) = f(x1) • ... • f(xn)
 f() = e
where e is the identity on M.  Computationally, every such homomorphism corresponds to a map operation applying f to all the elements of a list, followed by a fold operation which combines the results using the binary operator •. This computational paradigm (which can be generalized to non-associative binary operators) has inspired the MapReduce software framework.

Endomorphisms
An endomorphism of A∗ is a morphism from A∗ to itself.  The identity map I is an endomorphism of A∗, and the endomorphisms form a monoid under composition of functions.

An endomorphism f is prolongable if there is a letter a such that f(a) = as for a non-empty string s.

String projection
The operation of string projection is an endomorphism. That is, given a letter a ∈ Σ and a string s ∈ Σ∗, the string projection pa(s) removes every occurrence of a from s; it is formally defined by

Note that string projection is well-defined even if the rank of the monoid is infinite, as the above recursive definition works for all strings of finite length. String projection is a morphism in the category of free monoids, so that

where  is understood to be the free monoid of all finite strings that don't contain the letter a.  Projection commutes with the operation of string concatenation, so that  for all strings s and t. There are many right inverses to string projection, and thus it is a split epimorphism.

The identity morphism is  defined as  for all strings s, and .

String projection is commutative, as clearly

For free monoids of finite rank, this follows from the fact that free monoids of the same rank are isomorphic, as projection reduces the rank of the monoid by one.

String projection is idempotent, as

for all strings s. Thus, projection is an idempotent, commutative operation, and so it forms a bounded semilattice or a commutative band.

The free commutative monoid
Given a set A, the free commutative monoid on A is the set of all finite multisets with elements drawn from A, with the monoid operation being multiset sum and the monoid unit being the empty multiset.

For example, if A = {a, b, c}, elements of the free commutative monoid on A are of the form
{ε, a, ab, a2b, ab3c4, ...}.

The fundamental theorem of arithmetic states that the monoid of positive integers under multiplication is a free commutative monoid on an infinite set of generators, the prime numbers.

The free commutative semigroup is the subset of the free commutative monoid that contains all multisets with elements drawn from A except the empty multiset.

The free partially commutative monoid, or trace monoid, is a generalization that encompasses both the free and free commutative monoids as instances. This generalization finds applications in combinatorics and in the study of parallelism in computer science.

See also
 String operations

Notes

References

External links

Semigroup theory
Formal languages
Free algebraic structures
Combinatorics on words

Free monoid


An Bulbostylis conifera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alan Ackerman Beetle. An Bulbostylis conifera in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis conifera


The Central American Parliament (), also known as PARLACEN, is the political institution and parliamentary body of the Central American Integration System (SICA). Its headquarters are in Guatemala City.

History

The PARLACEN origins date back to the Contadora Group, a project of the 1980s that sought to help resolve the civil wars in El Salvador, Guatemala, and Nicaragua. Although the Contadora group was disbanded in 1986, the idea of a greater Central American integration remained, giving rise to the Esquipulas II Agreement, which among other things, created the Central American Parliament. The Treaty establishing the Central American Parliament and other political bodies was signed in 1987; its first formal session was carried out on 28 October 1991 in Guatemala City.

The PARLACEN as a political body in the region is part of the Central American Integration System SICA, established by the Protocol of Tegucigalpa to the Charter of the Organization of American States (ODECA) signed on 13 December 1991. SICA has the fundamental aim to realize an integration that is political and ideological representative in a pluralistic democratic system that guarantees free elections and participation under equal conditions for political parties.

The historic Declaration of Esquipulas I, which was adopted by the presidents of the Central American states in the city of Esquipulas (Guatemala) on 25 May 1986, included the following declaration: "It is necessary to establish and complement activities that support understanding and cooperation with institutional structures. They shall make possible to strengthen the dialogue, the common development, democracy and pluralism as fundamental elements for peace in the region and the integration of Central America. Therefore the foundation of PARLACEN is necessary. Its members are elected freely by universal and direct elections through which the principle of political and participative pluralism is followed."

The agreement of PARLACEN and other political authorities was signed in October 1987 by Guatemala, El Salvador, Costa Rica, Nicaragua, and Honduras. In the beginning, it was an instrument which came into force for only three states (Guatemala, El Salvador and Honduras) on 1 May 1990. PARLACEN was formed on 28 October 1991 and has its head office in Guatemala City, Republic of Guatemala.

The Legislative Yuan, Taiwan's legislative body, was granted permanent observer status at PARLACEN in 1999. However PARLACEN signaled a shift in approach when on 28 April 2022 it made a statement to support a One China policy. The following year, on 21 August 2023, the PARLACEN Plenary Assembly voted to revoke the permanent observer status of Taiwan's legislative body and include China's National People's Congress as a permanent observer instead. The vote was made at the request of the Nicaraguan delegation which argued that "Taiwan lacks recognition as a sovereign state at the United Nations" and that the "observer status that Taiwan holds at PARLACEN is illegitimate due to lack of legal status", also noting a UN resolution concerning Chinese representation at the UN. The Chinese government welcomed the development.

Legal status and mission

PARLACEN is the regional assembly of SICA and acts as a permanent political organ to represent opinions and to carry out analyses and discussions about political, economic and cultural affairs of common interest, of basic conditions for democracy, peace, and the integration of Central America, as well to work out initiatives for its realization. It is charged with furthering human rights and international law, to achieve a peaceful coexistence within the framework of security and social welfare, a mission which is well-founded in representative and participative democracy, in pluralism, and in respect for national legislation and international law.

PARLACEN has the status of a legal entity according to international law.

Member states

The following countries comprise the PARLACEN:

Between 1998 and 2010, the Dominican Republic sent 22 appointed members. Since 2010, it has been a full member of the Central American Parliament with delegates elected directly by universal suffrage. (See note)

Panama
President of Panama Ricardo Martinelli vowed he would remove Panama from PARLACEN, fulfilling a campaign promise. On 11 December 2009, law 78 passed withdrawing Panama from PARLACEN, but a resolution of the Central American Court of Justice declared the law unconstitutional. The court said there is no mechanism to withdraw from the PARLACEN and Panama could not opt out. In January 2012, the Panamanian Supreme Court re-affirmed that ruling and Panama returned to PARLACEN. Panama also showed more interest in membership after SICA signed a free trade agreement with the European Union.

Observer status

Former observers
  (1999 to 22 August 2023 upon its de-recognition by PARLACEN)

Competences and tasks
The PARLACEN is the regional and permanent organ of political and democratic representation of the System of Central American Integration (SICA) with the main purpose to realize the Central American integration.

Competencies
 Proposal of legislation concerning the integration.
 Democratic control of the integration.
 Initiatives to deepen and amplify the integration.

Tasks
 Promoting the process of integration and leading the way to the greatest possible cooperation between the Central American states.
 Proposing draft treaties and agreements which are to be negotiated by the Central American states and forming an opinion of what the SICA proposes.
 Creating special commissions to determine the discordances between the states that could affect the integration.
 Helping to consolidate a democratic, pluralistic, and participative form of government in the Central American states.
 Promoting the validity of international law.
 Knowing the official executive authorities of SICA.
 Knowing the budgets of the institutions of SICA.

Bodies of PARLACEN
PARLACEN's organisational structure consists of the Plenum, the Board of Parliament, and the Secretary Office.

Plenum
The Plenum is the highest body of PARLACEN and includes all representatives.
The committees and parliamentary parties are also involved with its tasks.

The responsibilities of the Plenum are the following:
 Advice to the presidents' assembly concerning affairs of peace, security of Central America, and development of the region.
 Annual election of the board of parliament.
 Approval of the budget of PARLACEN.
 Assessment and decision concerning the reports of the board of parliament.
 Composition and approval of internal decrees of PARLACEN and other necessary regulations.
 Formation of working commissions.
 Proposal of drafts of contracts and agreements that are to be negotiated between the states of Central America.
 Annual discharge of the boards of the parliamentary standing committees.
 Other tasks which are assigned to it by its constitutive contract or its additional instruments.

The parliamentary committees
The parliamentary committees are parliamentary authorities who – in order to draw up a corresponding report – are supposed to conduct studies and examinations which are either within their sphere of competence or are directed to them by the board or the Plenum.

The working committees of PARLACEN can be structured as follows.

Permanent commissions are established in the internal rules to work on affairs of the commission with unlimited duration. The permanent commissions are formed of at most two representatives per state, not exceeding twelve members in total.

, there were thirteen permanent commissions:
 Commission of Agriculture, Fishing, Environment and Natural Resources
 Commission of Urban Development, Public Participation
 Commission of Education, Culture, Sports, Science and Technology
 Commission of Women, Children, Youth and Family
 Commission of Macroeconomics and Finance
 Commission of Tourism
 Commission of International Relations and Migration Affairs
 Commission of Health, Social Security, Population, Labour and Corporation Affairs
 Commission of Peace, Public Security and Human Rights
 Commission of Integration, Trade and Economic Development
 Commission of Legal Affairs and Regional Institutions
 Commission of Politics and Party Affairs
 Commission of Indigenous Peoples and Afro Descendants

There is also a delegation of EUROLAT.

Extraordinary commissions are established by the Plenum for affairs that are of special importance and institutional significance for PARLACEN as well as for the process of integration. But can also help you when you need the most help like right now.

Special commissions are established by the board of parliament to handle special affairs.

Parliamentary groups
The parliamentary groups monitor the political trend of the Central American representatives and are organized according to the political orientation of their groups.

The parliamentary groups are founded by the adoption of an internal statute by the plenary assembly. The board of parliament registers each parliamentary group. The statute is published and states the group's ideological principles, the political objectives and the regulations.

There are three parliamentary groups: the Parliamentary Group of the Left, Center-Democratic Integration Group, and Democratic Integrationist Union.

Board of parliament

The board of parliament is the executive body for decisions that emerge from the Plenum and is the administrative body of PARLACEN. It is expandable according to its internal rules.

The board of parliament is elected from the members. Its term is one year, made up of one president, five vice-presidents, and six secretaries.

The board makes its decisions by approval of a majority of its members. In the event of a tie, the votes of the presidency count as qualified majority. The presidency is filled by a rota system corresponding to the alphabetical order of the member states, starting with the state which holds the head office.

It is possible to appeal any resolution at the Plenum.

The tasks of the board are
 Consideration and handling of all requests for which PARLACEN is in charge.
 Conveying of the invitations for the ordinary and extraordinary meetings of the Plenum of PARLACEN.
 Draft of the budget – designated in Central American Pesos – for the routine work of PARLACEN.
 Realizing the resolutions of PARLACEN.
 Handing in the annual report about the execution of its duties and the result of its administration to the plenary as well as the report about the budget.
 Management and control of the secretary office and appointment of necessary personnel. Here, the equal treatment of all Central American states has to be taken into consideration.
 Handling of the economic and organizational affairs which affect PARLACEN.
 Proposal to the Plenum of regulating instruments which are required by the internal order.
 Creation of special commissions to carry out a task or realize a special function.
 Proper filling in of vacancies that occur in absence of a representative.
 Calling of the deputy representative in case of vacancies.
 Proposal of a suitable list of candidates for the appointment of the internal and external accountants of PARLACEN to the plenary.
 Formation of delegations for official missions. This has to be done in accordance to the regulating norms for the integration of special missions of PARLACEN.
 Establishing its own internal rules
 Dividing tasks among its members.
 Other tasks which are assigned to the board by the constitutive contract or by additional instruments.

Secretary office
The secretary office is the technical-administrative organ of PARLACEN and is divided into three sections, which have the following basic functions and responsibilities:

The secretary office for parliamentary affairs handles and obeys the decisions of PARLACEN. It reports to the Plenum on a regular basis and is of technical assistance to the Plenum as well as to the commissions in all of their activities. It coordinates and manages the advice of the commissions and has to assist the extended board with developing the agenda for Plenum meetings when necessary.

The secretary office for administration and finance has to administer all branches, manager's offices, departments and administrative units, as well as the personnel of PARLACEN, and has to control the proper administration of its resources.

The secretary office of the board offers technical help to the board in questions relating to the responsibilities of and the topics determined by the board.

Presidents of PARLACEN

Composition

Elections
The 20 elected members representing every member state the Central American Parliament are elected at the same time as the presidential elections of the member state according to article 2 of the Internal Regulations of the Central American Parliament. The former president of every member state, as well as every vice-president and prime minister, are also de jure members of the PARLACEN from the end of their term till the end of their successor's term.

2007 parliament members killing

On February 19 2007, a group of three Salvadoran representatives were murdered by four Guatemalan police officers, including the head of the Guatemalan National Police organized crime unit. The killers were arrested three days later and detained in a Guatemalan prison, where they were themselves murdered several days later by a group of gunmen disguised as prison guards. Guatemalan president Oscar Berger attributed the officers' murders to an apparent mafia hit aimed at hindering investigation into the representatives' murders. The killings raised questions regarding corruption and drug trafficking in Central America as well as the high level of infiltration of the Guatemalan national police force by organized crime.

See also
 Andean Parliament
 Latin American Parliament
 Mercosur Parliament

References

External links
 Central American Parliament

 El exvicepresidente guatemalteco Alfonso Fuentes Soria es nuevo presidente del Parlacen
 :es:Alfonso Fuentes Soria
 Ex vicepresidente Alfonso Fuentes Soria es nuevo presidente del Parlacen
 Exvicepresidente de Guatemala es el nuevo presidente del Parlacen
 Parlamento Centroamericano | Sitio oficial

 :es:Parlamento Centroamericano
 Parlamento Centroamericano | Sitio oficial
 Nadia de León Torres se queda con la presidencia del Parlacen
Ortega's deputy, Daniel Ortega Reyes, was elected President of Barlaçin
Parlamento Centroamericano | Sitio oficial
Parlamento Centroamericano | Sitio oficial
Parlamento Centroamericano | Sitio oficial

Politics of Central America
Parliamentary assemblies
Supranational legislatures
1991 establishments in North America
International organizations based in the Americas

Central American Parliament


Los Doranites (en griego: Δωρανίτες) fueron una aristocrática familia del Imperio de Trebisonda. La actividad de la familia Doranites había estado estrechamente vinculada a las luchas internas en el Imperio de Trebisonda, que estalló durante el reinado de Irene Paleóloga (1340-1341) y continuó atormentando y dividiendo el imperio hasta los primeros años del reinado de Alejo III Comneno (1349 - 1390). Sus relaciones con el trono imperial fueron restauradas durante el tercer trimestre del .

Referencias
Λάμπρος, Σπ. (ed.), «Ανέκδοτον χρυσόβουλλον Αλεξίου Γ' του Μεγάλου Κομνηνού αυτοκράτορος της Τραπεζούντος», Nέος Eλληνομνήμων 2 (1905), pp. 196-198.
Λαμψίδης, Ο. (ed.), «Μιχαήλ του Παναρέτου περί των Μεγάλων Κομνηνών», Aρχείον Πόντου 22 (1958), pp.1-124.
Actes de Vazelon. Materiaux pour servir à l'histoire de la propriété rurale et monastique à Byzance aux 13e-15e siècles, Uspenskij, Th. – , Uspenskij, Th. – Beneseviç, V. (eds) (Leningrand 1927).

Imperio de Trebisonda

Familia Doranita


Die Bacheburg ist die Ruine einer spätmittelalterlichen Wasserburg der Niederadligen Bache von Neustadt, gelegen zwischen Mömlingen und Eisenbach im Landkreis Miltenberg in Bayern, direkt an der Landesgrenze zu Hessen (Odenwaldkreis).

Geographische Lage
Die Burgruine (auch Untere Burg genannt) liegt auf freiem Feld etwa 150 Meter südwestlich der Mümling im heutigen Obernburger Ortsteil Neustädterhof auf halbem Wege und östlich der Zufahrt von der B 426 zu Neustädterhof. Sie ist wohl die Nachfolgerin des bis etwa 1400 existierenden Turmhügels Schneirersbuckel (Motte) – auch Obere Burg genannt – auf dem Schneirersbuckel hinter Neustädterhof. Diese Motte war auf einem künstlich aufgeschütteten Hügel erbaut und dürfte ähnlich ausgesehen haben wie das noch erhaltene Templerhaus in Amorbach. So wie die alte Burg in Auseinandersetzungen mit dem Haus Erbach zerstört wurde, fand nur knapp vierzig Jahre später auch die zweite Burg in Auseinandersetzung mit einem Erbacher, diesmal in seiner Funktion als Mainzer Erzbischof, ihr Ende.

Geschichte

Die Bacheburg wurde 1403 durch den sich später nach seiner Burg nennenden Jorg Bache von Nuwenstat erbaut. Dabei ist mit Nuwenstat nicht der heutige Breuberger Ortsteil Neustadt (1378 neu gegründet) gemeint, sondern das viel ältere Neustadt (1113 erstmals genannt) und damit der heute als Neustädterhof bekannte Obernburger Ortsteil. Die Burg wurde auf elterlichem Besitz erbaut, nahe der 1863 abgerissenen Kirche von Neustädterhof, in der wohl die Grablege der Familie war. In einer von ehemals zwei Steinplatten, die heute an der Mömlinger Kirche steht, soll im 19. Jahrhundert noch das Wappen der Bache eingemeißelt gewesen sein.

Jorg Bache hatte wohl mit riskanten Anstrengungen versucht, in jener für den Ritteradel sehr ungünstigen Zeit, den finanziellen Ruin seines Hauses abzuwenden und seiner Familie ein standesgemäßes Leben zu sichern. Mehreren Urkunden zufolge war er gezwungen, seine kleine Burg den Grafen von Wertheim, damalige Herren auf der Burg Breuberg, als Lehen anzutragen. Dennoch ließ er sich Rechte seiner Frau an dem Gebäude zusichern, die wohl als Witwensitz bestimmt war.

Verheiratet war Jorg mit Agnes von Erlenbach. Über sie kam der Ritter zu Bamberger Lehensgütern und so auch zu rechtlichen Beziehungen zur benachbarten Kirche, die der Dompropstei Bamberg gehörte. Vom Standesbewusstsein des Ehepaares zeugt ein Vierwappenstein, der einst über dem Eingang der Wasserburg prangte und der heute neben dem ehemaligen Standort des Obernburger Römermuseums auf der Rückseite des Obernburger Rathauses eingemauert ist. Der Stein zeigt die elterlichen Wappen der beiden: im Bild von links nach rechts: die Wappen der Schelris von Wasserlos und von Erlenbach (Mutter und Vater der Agnes: Anna Schelris von Wasserlos und Hans von Erlenbach); daneben die Wappen der Raups (oder von Sulzbach) und der Bach(e) von Nuwenstat (Mutter und Vater des Jorg).

Nach einer Urkunde von 1434 wurde der Jorg Bache, wohl nach Auseinandersetzungen um das Pfaffstangengut, ein Fronhof im damaligen Dorf Hausen hinter der Sonne (heute eine Wüstung), von Dekan und Kapitel des Aschaffenburger Kollegiatstifts mit dem Kirchenbann belegt. In diesem Zusammenhang steht wohl auch die Gefangennahme des damaligen Ortspfarrers von Wenigumstadt durch einen seiner Söhne, Hans Bache. Von Jorgs Söhnen Hans und Madern ist bekannt, dass sie Reisende, die unter dem Geleitschutz des Mainzer Erzbischofs standen, in den folgenden Jahren angegriffen und wohl auch beraubt haben. Einer der Gründe dafür dürften die Auseinandersetzungen und der Geldmangel gewesen sein, die nach dem Kirchenbann ihres Vaters eintraten. 1440 wurde die Burg deswegen durch Reiter des Kurmainzer Erzbischofs Dietrich Schenk von Erbach eingenommen und zerstört. Hans Bache als Hauptschuldiger musste ein Jahr unter Hausarrest auf der niedergebrannten Burg bleiben. 1441 verkauften die beiden Söhne den (Rest-)Besitz am Neustädter Hof. Hans wurde wertheimischer Burgmann auf Breuberg, Madern pfalzgräflicher Dienstmann auf der Veste Otzberg. Mit der Zerstörung der Burg verbrannten alle hölzernen Bauteile, so dass der Bau größtenteils unbewohnbar war.

Um 1700 wurden die alten Mauern der Raubritterruine durch einen als "Belljouseph" (Betteljosef) bekannten Räuber als Rückzug und Unterschlupf genutzt. 1750 wurde eine ganze Diebesbande in der Burgruine gefangen gesetzt. Ende des 18. Jahrhunderts wurde die Wasserburg noch weiter zerstört. Ein Hofpächter nutzte Steine aus den noch ziemlich hohen Mauern für die Reparatur der Mömlingbrücke und für den Uferschutz. Andere, widerstandsfähigere Teile der Bauten sollen gesprengt worden sein.

Heutige Nutzung
Die Burg ist heute nur noch in geringen Teilen als Ruine erhalten. Eine Besichtigung ist nur außerhalb von Zeiten der Feldbewirtschaftung (nach der Ernte und im Winter) möglich. Sie ist die letzte der vier Burgen des Eisenbacher Umfeldes; die Vorgängerburg und die zwei Burgen im Ort Eisenbach selbst existieren heute nicht mehr.

An den Resten der Bacheburg wurden bisher (Stand: 2019) keine Erhaltungsmaßnahmen durchgeführt, und vor Ort existieren keine Hinweise auf ihre Bedeutung im Mittelalter (durch Schautafeln oder ähnliches).

Baugeschichte
Die Burg war eine kleine Wasserburg. Die beiden unteren Geschosse waren in Stein ausgeführt, die darüber liegenden Geschosse in Fachwerk. Die Burg war mit einem etwa sechs Meter breiten Wassergraben umgeben. Verlandete Reste des Wassergrabens sind noch sichtbar.

Nach den Zerstörungen des 18. und 19. Jahrhunderts blieb nur der kleine Rest der Bacheburg übrig, den man heute als Ruine auf dem Feld sehen kann. Dazu gehört der Torbogen mit Resten des Torhauses an der Nordwestseite, der über eine Zugbrücke Zugang zum Vorhof gewährte. In der fast quadratischen Burg war nur in der südöstlichen Ecke ein weiteres, heute nicht mehr vorhandenes Haus an die Wehrmauer angebaut. Auf der nordöstlichen Seite der Ruine sind Reste der Ringmauer zu erkennen.

Das Wappen der Bache
Das Wappen zeigt im unteren Feld einen schwarzen Querbalken, im oberen einen wachsenden Löwen. Es verweist auf mehrere Niederadelsfamilien des Mümlingtales, die ein "-bach" im Namen führten, und die rund um die Burg Breuberg existierten und die ähnliche Familienwappen führten, so zum Beispiel die Familie von Rosenbach und die Bache von Nalsbach. Diese Familien können vermutlich als ein Stamm angesehen werden.

Literatur
 Wolfgang Hartmann: Verschwundene Kleinburgen im unteren Mümlingtal. In: Spessart 1986, Heft 11, S. 2–14.
 Wolfgang Hartmann: Exkommunizierter Raubritter, leere Grabkammern…. In: Spessart, 1991, Heft 12, S. 11–15.
 Friedrich Wilhelm Krahe: Burgen des Deutschen Mittelalters, Grundriss-Lexikon, Würzburg 1998
 Rainer Kunze: Aus der regionalen Burgenkunde. 4. Neustädter Hof und "Bache-Burg", in: Mannheimer Geschichtsblätter. Neue Folge (MannheimerGbll NF) Nr. 7, Mannheim 2000, S. 150–154 (Zeitschrift der Gesellschaft der Freunde Mannheims und der ehemaligen Kurpfalz – Mannheimer Altertumsverein von 1859)
 Alfred Friedel Wolfert: Wappengruppen des Adels im Odenwald-Spessart-Raum. In: Winfried Wackerfuß (Hrsg.): Beiträge zur Erforschung des Odenwalds und seiner Randlandschaften II. Festschrift für Hans H. Weber. Breuberg-Bund, Breuberg-Neustadt 1977, S. 325–406, hier S. 343.

Weblinks

 Wolfgang Hartmann: Das Geheimnis der leeren Grabkammer am Neustädter Hof auf geschichte-untermain.de
 Wolfgang Hartmann: Zur Geschichte der Wasserburg am Neustädter Hof auf geschichte-untermain.de
 Informationen zur Bacheburg auf burgenwelt.de
 Der Lehensvertrag des Jorg Bache: G. Simon: Die Geschichte der Dynasten und Grafen zur Erbach und ihres Landes (Digitalisat). Frankfurt a. Main 1858, S. 196/197, datiert auf den 21. Dezember 1120

Einzelnachweise und Anmerkungen

Baudenkmal in Obernburg am Main
Burgruine im Landkreis Miltenberg
Erbaut in den 1400er Jahren
Bacheburg
Niederungsburg in Unterfranken
Bauwerk in Obernburg am Main
Burg in Europa

Bacheburg


Alfredo Casemiro da Rocha ou Alfredo Casimiro da Rocha (São Salvador, 4 de março de 1856 — Cunha, 29 de dezembro de 1933) foi um médico e político brasileiro.

Notabilizou-se por ser o primeiro médico negro da história do Brasil, ao se formar em medicina aos 22 anos, em 1877, na Faculdade de Medicina da Bahia (atual UFBA). Feito semelhante somente seria repetido por uma mulher negra em 1909, quando Maria Odília Teixeira se formou em medicina, também na Faculdade de Medicina da Bahia.

Biografia
Alfredo nasceu em 1891 em Salvador, na então Província da Bahia. Era filho de Philipa Joaquina Dantas e de Antônio da Rocha Faria. Começou os estudos no Gymnasio Bahiano em Salvador, escola de elite pertencente a Abílio César Borges, o barão de Macaúbas. Em 1870, ingressou na Faculdade de Medicina da Bahia, inicialmente matriculado no curso de Farmácia e, posteriormente, após concluir essa primeira formação, conseguiu autorização para realizar o curso de Medicina na mesma faculdade, onde concluiu sua formação como médico.

Com a ajuda de alguns professores médicos e, especialmente, com o apoio de sua mãe, uma mulher negra baiana que conviveu com Luiza Mahin, que ele conseguiria concluir seus estudos superiores, principalmente após ela, mesmo de origem humilde, para custear os estudos de seu filho, estabeleceu uma pensão destinada aos estudantes da Faculdade de Medicina da Bahia, normalmente membros da elite brasileira que se deslocavam para a capital baiana em razão do ensino médico no Brasil Imperial ser restrito a duas faculdades (Rio de Janeiro e Bahia), além de fornecer refeições avulsas.

Formou-se na Faculdade de Medicina da Bahia em 15 de dezembro de 1877, quando tinha 22 anos de idade, após concluir a tese de doutoramento intitulada "Do diagnóstico e tratamento do beribéri", uma tese importante para o desenvolvimento da Endocrinologia no Brasil, durante aquela época, pois, os estudos sobre a doença ainda eram tão raros que somente em 1897 seria comprovado que o Beribéri é causado por deficiência na alimentação, conforme pesquisa dos médicos neerlandeses Christiaan Eijkman e Adolphe Vorderman.

Em 1878, encontrando dificuldades por causa do racismo da elite baiana, muda-se da Província da Bahia para a Província de São Paulo, inicialmente se estabelecendo brevemente em Avaré e, finalmente, no dia 12 de abril de 1878, em Cunha, onde se fixou como o único médico da cidade. De acordo com o jornal "O Cunhense", ele iniciou suas atividades de clínica médica como médico particular, porém, alternando suas consultas com o atendimento gratuito para as pessoas pobres da cidade de Cunha.

Seu primeiro casamento ocorreu com Adélia Rocha, ainda durante o período imperial, tendo sua cônjuge falecido em 1887. Do seu primeiro matrimônio, nasceu sua primeira filha.

De união conjugal posterior, somente formalizada em 1930, com Maria do Carmo Rodrigues, nasceria seu também descendente direto Alfredo Casemiro da Rocha Filho, bacharel em direito pela Faculdade de Direito do Largo de São Francisco (atual Universidade de São Paulo) e advogado na cidade de Cunha, e Augusto Casemiro da Rocha.

Vida política

Durante o Império
Em 1879, ainda na época do Brasil Império, Alfredo Casemiro da Rocha ingressa na política ao ser eleito vereador de Cunha pelo Partido Liberal. Desde então se tornaria uma das lideranças políticas mais importantes do município, durante a República Velha.

Defensor da causa republicana durante o Brasil Imperial, fundou o Clube Republicano de Cunha, e, também, da causa abolicionista, ele atuou diretamente na libertação de muitos escravos do município. No ano de 1883, quando já estava filiado ao Partido Republicano Paulista (PRP), chegou à presidência da Câmara Municipal de Cunha.

Durante a República
Com a proclamação da república, ele foi eleito, em 1892, para o cargo de deputado estadual da Câmara do Congresso Legislativo do Estado de São Paulo pelo PRP, tendo exercido o seu mandato parlamentar durante a 2ª legislatura (1892-1894).

Em 1894, Dr. Alfredo Casemiro da Rocha foi eleito deputado federal representando o estado de São Paulo, cargo pelo qual seria reeleito em 1897. Assim, ele exerceu o mandato parlamentar de maio de 1894 até dezembro de 1899. Durante o período em que atuou como congressista na capital federal, ele fez parte da Comissão parlamentar de Instrução Pública e Higiene da Câmara dos Deputados.

Retornaria à São Paulo, em razão de sua eleição, em 1907, para o cargo de deputado estadual da Câmara do Congresso Legislativo do Estado de São Paulo pelo PRP. Neste cargo, seria sucessivamente reeleito, exercendo o mandato parlamentar até 1923, o qual foi acumulado com outras funções públicas.

Durante o período em que foi deputado estadual, especialmente nos anos de 1911 e 1913, Casemiro da Rocha em conjunto com o prefeito do município de Cunha na época, o coronel João Olympio Rodrigues de Andrade, viabilizou a criação do primeiro hospital da cidade de Cunha, a Santa Casa de Misericórdia Sagrado Coração de Jesus, e também da escola pública que seria posteriormente denominada de Grupo Escolar "Dr. Casemiro da Rocha".

Em seguida, ele acumulou o cargo de deputado estadual com o cargo de Presidente da Câmara Municipal de Cunha, exercido de 1916 a 1923.

Entre 1923 e 1924, Alfredo Casemiro da Rocha exerceu o cargo público de prefeito municipal de Cunha.

Em 1924, durante a gestão do prefeito João Olympio Rodrigues de Andrade, consta que Casemiro da Rocha era Presidente da Câmara Municipal de Cunha.

Já consolidado como liderança política em Cunha, em 1925, ele foi eleito senador estadual do Senado do Congresso Legislativo do Estado de São Paulo pelo PRP com 111.870 votos, sendo reeleito em 1928 com 71.462 votos, onde permaneceria no cargo até 1930, ano em que o Senado paulista, assim como outros órgãos legislativos, foi extinto pela Revolução de 30.

Político vinculado à República Velha, Dr. Alfredo Casemiro da Rocha foi um ferrenho opositor ao governo Vargas. Inclusive, em 1932, ele apoiou o movimento da Revolução Constitucionalista de São Paulo, dando apoio às tropas revoltosas. Depois do conflito, como medida de apaziguamento e conciliação política local, em 16 de dezembro de 1933, ele foi nomeado pelo interventor federal Armando Sales de Oliveira para exercer novamente o cargo de prefeito do município de Cunha, o qual Casemiro da Rocha ocupou menos de duas semanas, em razão de seu falecimento em 29 de dezembro do mesmo ano.

Obras publicadas
 ROCHA, Alfredo Casemiro da. Do diagnostico e tratamento do beriberi. These inaugural do Dr. Alfredo Casimiro da Rocha. Bahia, 1877.

Homenagens
O estabelecimento de ensino Grupo Escolar "Dr. Casemiro da Rocha", criado em 1913 e situado em Cunha, tem essa denominação em homenagem à Alfredo Casemiro da Rocha.

Bibliografia
 NOGUEIRA, Oracy. Negro político, político negro: a vida do doutor Alfredo Casimiro da Rocha, parlamentar da República Velha. São Paulo: EDUSP, 1992.
 WOODARD, James P. A Place in Politics: São Paulo, Brazil, from Seigneurial Republicanism to Regionalist Revolt. Duke University Press, 2009.

Naturais de Salvador
Médicos da Bahia
Médicos do estado de São Paulo
Políticos do estado de São Paulo

Alfredo Casimiro da Rocha


ජාතික කෞතුකාගාර දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් කෞතුකාගාර

ජාතික කෞතුකාගාර
 කොළඹ ජාතික කෞතුකාගාරය
 මහනුවර ජාතික කෞතුකාගාරය
 රත්නපුර ජාතික කෞතුකාගාරය
 ගාල්ල ජාතික කෞතුකාගාරය

වෙනත්
 ජාතික ස්වභාවික විද්‍යා කෞතුකාගාරය, කොළඹ
 ලන්දේසි කෞතුකාගාරය, කොළඹ
 සමුද්‍ර කෞතුකාගාරය, ගාල්ල
 නිදහස් අනුස්මරණ කෞතුකාගාරය, කොළඹ
 ජන කෞතුකාගාරය, අනුරාධපුරය

පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් කෞතුකාගාර

උතුරු පළාත

යාපනය කෞතුකාගාරය

උතුරුමැද පළාත
අනුරාධපුර කෞතුකාගාරය
මිහින්තලය කෞතුකාගාරය
ඉසුරුමුණිය කෞතුකාගාරය

ඌව පළාත
බුදුරුවාගල කෞතුකාගාරය
මාළිගාවිල කෞතුකාගාරය

දකුණු පළාත
කසාගල කෞතුකාගාරය
මුල්කිරිගල කෞතුකාගාරය

නැගෙනහිර පළාත
 සමුද්‍ර හා නාවික ඉතිහාස කෞතුකාගාරය, ත්‍රිකුණාමලය

 මඩකලපුව කෞතුකාගාරය

දීඝවාපී කෞතුකාගාරය ·
සේරුවිල කෞතුකාගාරය ·
වෙල්ගම් වෙහෙර කෞතුකාගාරය

බස්නාහිර පළාත
කෝට්ටේ කෞතුකාගාරය·

මධ්‍යම පළාත
මහනුවර රාජකීය මාළිගා කෞතුකාගාරය·
නාලන්ද කෞතුකාගාරය ·
පිදුරංගල කෞතුකාගාරය

වයඹ පළාත
 පඬුවස්නුවර කෞතුකාගාරය
 පුත්තලම කෞතුකාගාරය
 රාජාංගනය කෞතුකාගාරය
 යාපහුව කෞතුකාගාරය
 දඹදෙනිය කෞතුකාගාරය

සබරගමුව පළාත
 දැදිගම කෞතුකාගාරය

විවිධ ආයතන මගින් පවත්වාගෙන යනු ලබන කෞතුකාගාර
ලෝක බෞද්ධ කෞතුකාගාරය
ත්‍රිකුණාමලය නාවික කෞතුකාගාරය
සමුද්‍ර හා නාවික ඉතිහාස කෞතුකාගාරය, ත්‍රිකුණාමලය
ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරය, කඩුගන්නාව
මහා මාර්ග කෞතුකාගාරය, කිරිබත්කුඹුර
තැපැල් කෞතුකාගාරය, කොළඹ
බ්‍රහ්මචාරි වලිසිංහ හරිස්චන්ද්‍ර අනුස්මරණ කෞතුකාගාරය, කටාන
සෞඛ්‍ය කෞතුකාගාරය, කුරුණෑගල
මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ජන කලා කෞතුකගාරය, කොග්ගල

මේවාද බලන්න
 පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව

ලැයිස්තු
ශ්‍රී ලංකාව හා සබැඳි ලැයිස්තු

ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර ලැයිස්තුව


الدُلَيم هي قبيلة عراقية كبيرة، تقع في أعالي وغرب الفرات بالعراق وكانت محافظة الأنبار تسمى بإسمهم قبل قيام ثورة تموز 1968. توجد بالعراق وفي محافظة الأنبار تحديداً وفي محافظة بغداد ومحافظات بابل واسط وصلاح الدين وديالى والموصل وفي البوكمال والرقة وحلب في سوريا.

تتكون قبيلة الدليم من مجموعة من العشائر والذين ينتمون لقبيلة الدليم غالباً يلقبون بأسماء عشائرهم أو باسم الدليمي.

الأصول
تنقسم قبيلة الدليم إلى عده فروع رئيسية آل بورديني، والمحامدة، والبوفهد، والبوعلوان، وينتمي أغلب الدليم إلى آل بورديني ثم المحامدة، بالاضافه الى وجود عشائر اخرى الحلابسه والفتله وال حمد الجاسم (الكرابله والملاحمه والبوبالي والبوعبيد)

يذكر المؤرخ العراقي محمد بن حمد البسام التميمي (1831م) أن الدليم ينقسمون إلى أربع فرق وهم:
 (آل بورديني وآل بوفهد والبوعلوان والمحامدة).
ويكمل حديثه عنهم : (وكل عشيرة من هؤلاء مائتان وخمسون فارساً. والف سقماني لكنهم أبطال اذا صالوا، كرام اذا نالوا، يحمون الحما بنجيع الدّما، ويمتطون الظهور، ويحلّون الصدور. ". وهم كثيرون جدّا. والعشائر الأخرى الموجودة في اللواء لا توازيهم كثرة. وشجاعتهم لا تنكر.)

يرى ابن خلدون ان قبيلة زبيد التي تواجدت منذ القدم في العراق والشام من طيء وليسوا من مذحج : ( وبنو زبيد الذين بالشام والجزيرة فهم من طيِّئ )

هناك ثلاث اقوال في اصل الدليم :
 ان الدليم من زبيد مذحج وابناء عمومه للجبور والعبيد والجنابيين والعكيدات والعزه والبوشعبان
 ان الدليم من زبيد طيء من نسل ثامر (دليم) بن حسين بن مكتوم بن محجوب بن بهيج بن ذبيان الزبيدي
 ان الدليم نسب وحلف وانها قبيلة تشكلت من حلف قبلي من زبيد طيء ومن الضياغم العبيديين من قبيلة جنب وسمي الحلف على اسم جد الزبيديين دليم (ثامر)، وهذه رأي جماعة من البوفهد ، وعشائر ضيغم في القبيلة فهد طوال التاريخ منذ نشئتها كعشائر كانت جزء من حلف قبيلة دليم ولم تدخل في حلف شمر ولا يصح انتسابهم للحلف الشمري لانهم لم يكونوا جزء منه عند تشكيل الحلف قبل 5 قرون، بل حارب البوفهد والبوعلوان قبائل حلف شمر من الاسلم وعبده في اكثر من مناسبة وفي اكثر من موقع وقاموا باجلاءهم عن موقع تل الرماد (الرمادي) وحصيبه مما يؤكد انهم لم يكونوا جزء من حلف شمر لكن في نفس الوقت يقال انهم يشتركون مع ال رشيد شيوخ عبده شمر في النسب حيث يلقبون بالضياغم ولا يزال جمره من قبائل الدليم يلقبون بالضياغم وهي تسميه تطلق على اسر من عبيدة قحطان وبني هاجر وعلى عشيرة البوفهد بالدليم وعلى اسره ال رشيد من فخذ الجعفر من عبده شمر

وشمر حلف من طيء وقبائل اخرى، وسمي الحلف على مسمى الجبل "جبل شمر" ، وكانت لهم اماره تسمى اماره جبل شمر ، واساس حلف شمر قبيلة زوبع وقبائل الاسلم وعبده بالاضافه الى عشائر لا تنتمي للفروع الثلاث، وهناك قولين في اصل عبده الاول انهم من طيء والقول الثاني انهم من قبيلة عبيدة قحطان، ولعل في المستقبل القيام بفحوصات جينيه بين افراد قبائل عبده وعبيدة قحطان وقبائل دليم الضيغمية والمقارنه بينهم سيكشف مدى التقارب بين القبائل الثلاث.

وجد الدليم والعكيدات بهيج بن ذبيان الزبيدي كان آخر أمراء زبيد في حائل الملقب بسلطان البر. وفي عهده كانت قد وصلت آنذاك من الجنوب إلى حائل قبيلة عبدة القحطانية، لتنضم إليها قبيلتي الأسلم وزوبع الطائيتين، مشكلين بذلك جبهة كبيرة وقوية ضد بهيج وقومه الزبيد وحلفائهم، لينتهي الأمر بإجلاء بهيج وقومة عن الجبلين، ورحيلهم نحو العراق، ولتنشأ بعد ذلك إمارة قبيلة جبل شمر بزعامة عبدة وأمرائهم آل علي ثم آل الرشيد.

وحسب الفحص الجيني التي اجريت اجتمعت  قبائل زبيد طيء (العكيدات والعبيد والعزه والبوشعبان)  ومحامده دليم مع طيء على السلاله J1، واجتمع معهم من الدليم ايضا عشائر الحلابسه والفلاحات والفتله والبوخميس وعشائر البورديني البوريشة والبوسودا والبوفراج والبوجليب والبومحل والبومانع على السلاله J1، وقد اجتمعت البوفهد والبوعلوان على السلالة R مع ابناء عمومتهم قسم من عشائر البورديني، تحديدًا عشيره (البومرعي والبوخليفه والبوعلي الجاسم)، وقد خرجت قبيلة شمر ايضا على السلاله J1 والسلالة R ، ورغم ذلك مهما فحصت العينات الجينية لا تكفي للحكم لمعرفة نسبة انتشار السلالة في قبيلة معينه يبلغ تعدادها مليون نسمه، والعشائر ايضا تنقسم الى فروع عشائر ثانوية (فخذ) ومنها الفخذ الحليف .

ويرجع نسب المحامدة الى محمد بن دليم (ثامر) بن حسين بن مكتوم بن محجوب بن بهيج بن ذبيان الزبيدي

ويرجع نسب البورديني الى رديني بن محمد بن جاسم بن دليم (ثامر) بن حسين بن مكتوم بن محجوب بن بهيج بن ذبيان الزبيدي

ويرجع نسب البوفهد الى فهد بن جاسم بن محمد بن علي بن حسين بن جاسم بن دليم (ثامر) بن حسين بن مكتوم بن محجوب بن بهيج بن ذبيان الزبيدي ، وقيل نسبهم يرجع الى فهد بن جاسم بن ربيع بن محمد بن محمد بن جاعب بن عمير بن احمد بن راشد بن منيف بن ضيغم بن منيف بن جابر بن علي بن عبد الرب بن ربيع بن سليمان بن عبدالرحمن بن روح بن مدرك العبيدي من قبيلة جنب

ويرجع نسب البوعلوان الى علوان بن جاسم بن محمد بن علي بن حسين بن جاسم بن دليم (ثامر) بن حسين بن مكتوم بن محجوب بن بهيج بن ذبيان الزبيدي، وقيل نسبهم يرجع الى علوان بن عرار بن شهوان بن منصور بن ضيغم بن منيف بن جابر بن علي بن عبد الرب بن ربيع بن سليمان بن عبدالرحمن بن روح بن مدرك العبيدي من قبيلة جنب

ويرجع نسب الفتله الى جمعه بن دليم (ثامر) بن حسين بن مكتوم بن محجوب بن بهيج بن ذبيان الزبيدي

ويرجع نسب الكرابلة والملاحمة والبوعبيد والبوبالي الى حمد بن جاسم بن دليم (ثامر) بن حسين بن مكتوم بن محجوب بن بهيج بن ذبيان الزبيدي

ويرجع نسب البوشعيب في البوفهد الى البوسرايا من الاسلم الطائية من حلف شمر

يتحدث المستشرق الألماني ماكس فون أوبنهايم عن قبيلة الدليم

ويوجد عشائر في لواء الدليم تاريخيا ليست من الدليم بالاصل لكنها متحالفة معهم مثل الجميلة والبوعيسى والبوشعبان والدواسر والغساسنه والغرير و زوبع والجغايثة والمعاضيد وكراغول

التاريخ
الدليم بالأصل كانوا أهل بادية وترحال يسكن الدليم الرُحّل ما بين الفلوجة والقائم وفي الربيع يخيم الدليم البدو الرحل في الصحراء السورية، أما الدليم المستقرون فهم يسكنون ما بين الرمادي والقائم على ضفتي نهر الفرات، في القرن الثامن عشر بدأت عشائر الدليم المستقرة بالهجرة نحو الشرق حتى وصلوا إلى جنوب بغداد.

عندما قدمت قبائل البورديني والبوفهد والبوعلوان الى منطقة تل الرماد (الرمادي) وحصيبه كان يقطن فيها قبائل من حلف شمر عشيرة الشجيرية من عبده والاسلم وقد حاربوهم وحلّوا مكانهم.

كانت إمارة قبيلة الدليم شبه دولة ذات حكم ذاتي، كانت موالية للدولة العثمانية لكن لم تكن للدولة العثمانية سيطرة فعلية على القبيلة وأغلبية أراضيهم ، ازدهرت مناطق هذه القبيلة في القرن الثامن عشر، وتواصلت هجرتها واستيطانها للمناطق الزراعية والرعوية على ضفاف دجلة والفرات، وسيطرت على المناطق وأخضعت القبائل الأخرى في المنطقة وتحالفت معها القبائل المحيطة. آنذاك أغلب عشائر قبيلة الدليم اعتبرت مسلحة جيداً وقد عرف عن عشائر الدليم أنهم ذو مهارات قتالية جيدة ضد القبائل الأخرى وضد القوات العثمانية، كل عام عندما تقوم القوات العثمانية بشن الهجمات على العشائر العراقية من أجل سحق قوة العشائر، في أغلب الأحيان فشلت القوات العثمانية بالسيطرة على قبائل الدليم.

أثناء الحرب العالمية الأولى دخل الجيش العثماني بعض المدن في لواء الدليم مستغل انشغال عشائر الدليم بقتال قبائل أخرى على حدود حصيبة، برغم من ذلك عندما غزت القوات البريطانية العراق ساعد الدليميون العثمانيون في قتالهم ضد البريطانيين، العديد من عشائر الدليم التي لا زالت أراضها تحت سيطرة العثمانيون استمروا بدعم العثمانيين حتى احتلت أرضهم من قبل البريطانيين خصوصاً عشائر النمر من قبيلة البورديني الدليم.

ويقدر عدد أفراد الدليم اليوم على الأقل بحدود نصف مليون إلى مليون نسمة في الأنبار وبابل وبغداد وديالى والموصل وعموم العراق والرقة والدير.  يتواجد الدليم في محافظة الأنبار وخصوصاً في الرمادي المستقر الرئيسي للقبيلة ويبلغ عدد سكانها 900 ألف نسمة، وفي قضاء الفلوجة يشكل عشائر الدليم جزء كبير من السكان ويبلغ عدد سكانها 700 ألف نسمة، وفي قضاء هيت تنتشر عشائر كثيرة من الدليم، وكذلك سائر مدن الأنبار كالقائم والرطبة وحديثة والخالدية والحبانية والكرابلة وسائر العراق ويتواجدون في اعالي الجزيرة الفراتيه في الرقة والدير.

الدولة العراقية الحديثة

كان لأبناء عشائر المنطقة الغربية دور كبير في نشأة الدولة العراقية وساهموا كثيراً في ترسيخ استقرار الوضع الاقتصادي والسياسي وظهور مؤسسات الدولة الحديثة من وزارات ومؤسسات خدمية ودوائر أخرى خصوصاً أثناء العهد الملكي وأثناء حكم الرئيس العراقي عبد السلام عارف الجميلي وهو الذي يعود لقبيلة الجميلة المتحالفة مع الدليم.

زار الملك فيصل قبيلة الدليم في 31 يوليو 1921 وقد استقبله الشيخ علي السليمان وشيوخ البوعيثة وشيوخ القبيلة والآلاف من الأشخاص من قبيلة الدليم وقام شيوخ قبيلة الدليم بمبايعة فيصل ملكاً على العراق، وقد بدت الفرحه على وجه فيصل بهذه اللقاء بعد إفشال تنصبه ملك بسوريا ، وعلى الرغم ان امير المحمرة خزعل الكعبي و امير الدليم علي سليمان كانوا من المرشحين لملك العراق، ورغم ان حاكم الدليم كان يرغب في اقامة دوله خاصه بقبيلته على غرار اماره الكويت.

في سنه 95 قامت احدى عشائر القبيلة (البوعلوان) بثوره مسلحة للاطاحة بالنظام بالعراقي، وقد تم تحرير الف سجين من سجن بغداد المركزي وانسحبت القوات العراقية من الأنبار واستطاع الثوار السيطرة على المدن ومراكز الشرطة والمباني الحكومية وقد نشق الألوف الجنود والضباط من القبيلة والقبائل الاخرى وانظموا للثوار ، وقد نجح النظام العراقي في نهاية الامر باخماد التمرد واستعاده السيطرة على المدن، وقد انزعج النظام العراقي من التمرد لذلك عمل على تقسيم عشائر القبيلة الى عشائر فرعيه اخرى وعلى جعل كل فخذ عشيرة مستقله ولها شيخها بهدف اضعاف القبيلة ومنع وحده قرارها.

الحرب الأمريكية على العراق

كان استهداف سبعة مزارعين من عشيرة دليم (البوعلوان) في منطقة المدائن أحد الأسباب الرئيسية التي جعلت أبناء الدليم يقاتلون الجيش الأمريكي في الأنبار وعموم مناطق العراق، لعبت عشائر الدليم دور كبير في قتال الأمريكان من الفلوجة والرمادي وإلى القائم ولكن عشائر الدليم الرئيسية المحامدة، والبورديني (البوعساف والبونمر والبومرعي والبوخليفة والكرابلة والبوعبيد والبوذياب والبوعلي الجاسم) والبوعلوان والفلاحات والحلابسة كان لهم الدور الأعظم في قتال الأمريكان بالإضافة إلى قبائل البوفهد وزوبع والبوعيسى والجميلة والجبور والعبيد والجنابيين، وقد ضخت القوات الامريكية بقوات المرتزقه الاجنبية لمنع وقوع ضحايا عدديه في صفوف قواتها وعجزت ثلاث سنوات عن الدخول برياً الى مدن ومناطق القبيلة في الانبار .

عشائر الدليم
عشائر الدليم كثيرة ولكن ينتمي أغلب الدليم لفرعين رئيسين آل بورديني والمحامدة، وتكاد تنحصر عشائر الدليم فيما يلي:

يبلغ عدد عشائر المحامدة نحو 18 عشيرة وهي (الشيحه، الجريسات، الفلاحات، السلمان، الرعود، المصالحة، البوعزام، البوشهاب، البوذياب، البوذويب، آل طعمة، الجحاليون (الكحلي)، البو كريفع، الملك، البوعكاش الخضر، البوخميس، دليم الخضر)

ويبلغ عدد عشائر قبيلة البورديني الدليم نحو 20 عشيره وهي (البوعساف، البوخليفة، البومرعي، البوهزيم، البوفراج
البوعلي الجاسم، البوجابر، البوعبيد، ألبوريشة، البوذياب، البوعيثه، البو نمر، البوسودة، البومحل، البوجليب، البوغانم، البوبالي، الملاحمة، الكرابلة، الحلابسة)

العشائر المتحالفة مع الدليم في منطقة الأنبار وهي: الجميلة، البوعيسي، زوبع، عنزة، الغرير، البوشعبان، قراغول، الجبور، العبيد، الجنابيين، العكيدات، المعاضيد.

بيت الرئاسة
عرفت الأنبار باسم لواء الدليم نسبة إلى تمركز قبيلة الدليم في هذه المنطقة، وقبل ذلك عرفت باسم سنجق الدليم. وقد اعترفت السلطات العثمانية بامير الدليم الشيخ عيثة بن حمد الذياب كحاكم على إقليم الدليم سنة 1705م.

بقي شيوخ البوذياب العيثة من عشيرة البورديني يحكمون الدليم لمدة طويله، وبعد وفاة الشيخ عيفان العيثة الحمد الذياب ترأس قبيلة الدليم شيخ البوفهد الشيخ ضيدان العليوي وهو ابن اخت عيفان وكان قاسيا ذو سطوة وجبروت وكان يتشبه بخاله وقد قام باجلاء بعض القبائل الى مناطق الموصل ، ومن بعده انتقل حكم الدليم (القبيلة والأرض) لشيوخ البوعساف من عشيرة البورديني الدليم.
كانت منطقة الدليم تاريخيا تتمتع بالاستقلالية وكان شيخ الدليم حاكم لواء الدليم يلقب بالأمير وتتبعه كافة عشائر الدليم في حالة السلم والحرب. حيث كانت الدولة العثمانية تحوي داخل حدودها على ولايات والوية وسناجق وامارات تابعة للسلطنه العثمانية فاماره الدليم تاريخيا اقدم من دولة العراق الكيان الحديث الذي اسسه الانجليز سنه 14 يوليو 1958

وقد كان الانجليز قد تعهدوا بسحب قواتهم من ارض الدليم اذا بايعوا ابن شريف مكه فيصل ملك على البلاد، وقد زار فيصل الأول قبيلة الدليم في 31 يوليو 1921م، وقد استقبله الشيخ علي السليمان أمير الدليم و شيوخ القبيلة و 5000 شخص من قبيلة الدليم وقام شيوخ قبيلة الدليم بمبايعة فيصل ملكاً على العراق كان هذه اللقاء بمثابة استفتاء تقرير المصير، وقد بدت الفرحه على وجه فيصل بهذه اللقاء بعد إفشال تنصبه ملك بسوريا ، وعلى الرغم ان امير المحمرة خزعل الكعبي و امير الدليم علي سليمان كانوا من المرشحين لملك الدولة العربية الموعودة (العراق)، ورغم ان حاكم الدليم كان يرغب في اقامة دوله خاصه بقبيلته على غرار اماره الكويت.

الشيوخ
إن مشيخة عشائر الدليم منحصرة في بيتين، بيت الشيخ علي سليمان من عشيرة (البوعساف) البورديني وبيت الشيخ مشحن الحردان العيثة من عشيرة (البوذياب) البورديني.

شيوخ قبيلة البورديني الدليم:
 الشيخ رعد عبد الجبار علي السليمان العسافي الدليمي (شيخ عشيرة البوعساف وقبيلة البورديني وامير الدليم)
 الشيخ بزيع معجل نجرس الكعود النمراوي الدليمي (شيخ عشيرة البونمر)
 الشيخ مظهر العبد الرزاق الخربيط الخليفاوي الدليمي (شيخ عشيرة البوخليفه والبومرعي)
 الشيخ عدنان أحمد فرحان مطلك الطارش الهزيماوي الدليمي (شيخ عشيرة البوهزيم)
 الشيخ محمد عودة مطلك الحمزة العلياوي الدليمي (شيخ عشيرة البعلي الجاسم)
 الشيخ حميد زبن الشوكة الذيابي الدليمي (شيخ عشيرة البوذياب)
 الشيخ إبراهيم نايف مشحن الحردان العيثاوي الذيابي الدليمي (شيخ عموم عشيرة البو عيثة والبوذياب)
 الشيخ تركي مصلح الجديع الفراجي الدليمي (شيخ عشيرة البو فراج)
 الشيخ خميس مشعان آل نطاح الجليباوي الدليمي (شيخ عشيرة البوجليب)
 الشيخ خليفة بديوي عاصي السند الكربولي الدليمي (شيخ عشيرة الكرابلة)
 الشيخ خالد خلف العواد الجابري الدليمي (شيخ عشيرة البوجابر)
 الشيخ أحمد ساجر جاسم الملاحمي الدليمي (شيخ عشيرة الملاحمة)
 الشيخ محمد عبد حماد سليمان الدليمي (شيخ عشيرة البوعبيد)
 الشيخ عبد الوهاب سرحان البيلاوي الدليمي (شيخ عشيرة البوبالي)
 الشيخ محمود العجيل السويداوي النمراوي الدليمي (شيخ عشيرة البوسودة)
 الشيخ صباح سطام عفتان المحلاوي النمراوي الدليمي (شيخ عشيرة البومحل)
 الشيخ حمد العباس الحلبوسي الدليمي (شيخ عشيرة الحلابسة)

شيوخ قبيلة المحامدة الدليم:  الشيخ حكمت سمير الشلال المحمدي الدليمي (شيخ قبيلة المحامدة)
 الشيخ حمزة عبد الرزاق الكرطان الدليمي (شيخ عشيرة البومانع)
 الشيخ شلال الفلاحي المحمدي الدليمي (شيخ عشيرة الفلاحات)
 الشيخ عدنان محيبس الصريم الجريسي المحمدي الدليمي (شيخ عشيرة الجريسات)
 الشيخ عويجان حمد الهمشير المحمدي الدليمي (شيخ عشيرة البوخميس)

القيادة السياسية :
 محمد الحلبوسي (رئيس مجلس البرلمان العراقي)

مصادر

الدليم
عشائر
قبائل العراق
قبائل سوريا
قبائل عربية
مجموعات بدوية
مذحج

دليم


Şiîlik veya Şia, ( eş-Şia,  Şia), Muhammed'den sonra devlet yönetiminin Ali'ye ve onun soyundan gelenlere ait olduğu fikrini savunan; Ali ile birlikte onun soyundan gelen imamların günahsızlığına, yanılmazlığına ve bizzat Allah tarafından halife olarak seçildiğine dâir inanışların ortak adıdır. İslam dünyası içerisinde müslüman nüfusun yüzde 10-15'lik kısmını oluşturur. Siyâsî saiklerle ortaya çıkan bu ayrılık, zaman içinde fıkhî ve itikadı bir alt yapı kazanarak mezhepleşmiştir.

Etimoloji
Şiâ terimi, takipçiler anlamına gelen Arapça "şiâ" kelimesinden gelmektedir. Tarihteki kullanım Şiât-u Ali, yani Ali'nin takipçileri anlamına gelen ifadenin kısaltılmış hâlidir. Sünnî kaynaklar, bu terimin Muhammed'in ölümünü takip eden yıllarda kullanılmaya başlandığına, Şiiler ise daha önce de kullanıldığına inanırlar.

Şiî İslam inancında Ali'nin çok özel bir yeri vardır. Şii amentüsünde bulunan imamet anlayışına göre İslam peygamberi Muhammed öldükten sonra onun yerine imam/halife olması gereken kişi Ali'dir ve imamet Ali'nin soyundan devam eder.

Kolları
Şiilik akımı değişik fikirler barındırmaktadır. Ortak noktaları, Muhammed'in ölümünün sonrasında imamet veya hilâfet makamının Ali ile başlamak üzere O'nun soyundan gelen insanlara ait olduğunu kabul etmektir.

Şiiler arasında imamet hakkında farklı görüşler var oluuğundan Şiilik genel olarak üç kategoriye ayrılmaktadır:

Zeyd'îyye (Beşçiler)
Zeydîler, Muhammed'den sonra İmamların sıralamasının şu şekilde olduğuna inanırlar: Ali el-Mûrtezâ, Hasan bin Ali, Hüseyin bin Ali, Ali bin Hüseyin (Ali Zeyn el-Âb'ı-Dîn), Zeyd bin Ali.

Daylam ve Taberistan bölgesinde 864 yılından 928 yılına kadar hüküm süren Alavîler adındaki devlet, tarihte kurulmuş olan ilk Zeydî devletidir. Tarihte değişik Zeydî inançları ortaya çıkmıştır. Günümüzde Zeydîler en yoğun olarak Yemen'de yaşamaktadırlar.

İsmâ'il'îyye (Yediciler)
İsmâilîler'e göre, İmâmet sıralaması şöyledir: Ali el-Mûrtezâ, Hasan bin Ali (Nizârîler'e göre İmâm değildir), Hüseyin bin Ali, Ali bin Hüseyin (Ali Zeyn el-Âbidîn), Muhammed el-Bakır, Cafer es-Sadık, İsmâil bin Câ'fer el-Mûbarek, Muhammed bin İsmâ'îl eş-Şâkir.

İsmâ'ilîler'in "İmâmet" konusunda değişik inanca sahip farklı kolları ve inanç grupları vardır. Yediciler ve Karmatiler'e göre İsmâil bin Câ'fer el-Mûbarek'in son imâm olduğuna inanılırken Mustali fıkhında Yirmibirinci İmâm olan "Et-Tâyyîb Ebû'l-Kâsım" gayba hâlinde saklanan son imâmdır. Nizârîler olarak bilinen İsmâilî grupları ise imâmetin İsmâil bin Câ'fer el-Mûbarek'in soyundan gelen kişiler ile günümüze kadar devam ettiğine inanırlar. Tarihte Fâtımîler ilk İsmâilî devletidir. İsmâilîler, Safevîler dönemine kadar Şiâ'nın çoğunluğunu oluşturmaktaydı. Günümüzde ise sayıları çok fazla olmamakla birlikte, özellikle Hindistan, Pakistan, İran, Afganistan, Tacikistan coğrafyalarında ve Suriye'de yaşamaktadırlar.

İsnâaşeriyye (Onikiciler) ve On İki İmâm

Onikiciler'e göre İmâmet sıralaması şöyledir: Ali el-Mûrtezâ, Hasan bin Ali, Hüseyin bin Ali, Ali bin Hüseyin (Ali Zeyn el-Âb'ı-Dîn), Muhammed el-Bakır, Cafer es-Sadık, Musa el-Kâzım, Ali er-Rıza, Muhammed el-Cevâd, Ali Naki, Hasan el-Askerî, Muhammed Mehdi.

Onikiciler, Safevîler döneminden beri Şiiler arasında çoğunluktadırlar. Onikici olan birçok inanç bulunmaktadır. Bunların en yaygını Câferîlik mezhebidir. Bunun dışında Nusayrîlik, Anadolu Aleviliği, Bektaşîlik, Ehl-i Hak, Malang, Nurbahşîye tarikatı gibi inanışlar da Onikicidir. Ama Câferîler, Câferîlik mezhebinden başka hiçbir mezhebin Şiî olduğunu kabul etmez. Diğer on ikici inanışların ve yedici inanışların İslâm dışı olduğuna inanır. Şiî mezhebi olan Zeydî mezhebini Müslüman saymakla beraber "hak" bir mezhep olmadığına inanırlar.

On İki İmam
 Ali bin Ebu Tâlib (600–661), "Emir ül-Mü'minin" olarak da bilinir
 Hasan bin Ali (625–669), Hasan al Mücteba  olarak da bilinir.
 Hüseyin bin Ali (626–680), Husayn al Şehid, Şah Hüseyin veya Husayn al Şaheda olarak da bilinir.
 Ali bin Hüseyin (658–713), Ali Zeynel Âbidin olarak da bilinir.
 Muhammed bin Ali (676–743), Muhammed el-Bakır olarak da bilinir.
 Cafer bin Muhammed (703–765), Cafer-i Sadık olarak da bilinir.
 Musa bin Cafer (745–799), Musa el-Kâzım olarak da bilinir.
 Ali bin Musa (765–818), Ali er-Rıza olarak da bilinir.
 Muhammed bin Ali (810–835),  Muhammad el-Cevad veya Takî olarak da bilinir.
 Ali bin Muhammed (827–868), Ali Naki veya El-Hâdî  olarak da bilinir.
 Hasan bin Ali (846–874),  Hasan el-Askerî olarak da bilinir.
 Muhammed bin Hasan, Muhammed Mehdî olarak da bilinir. Şiî inancına göre çocuk yaşından beri hâlen kayıp olup (gaiba) Kıyamet yaklaşınca ortaya çıkacaktır.

Şiîler, diğer dinî konularda ve hadis konusunda zengin kaynaklara sahiptirler. Fakat bunların çoğu diğer mezheplerce çok fazla dikkate alınmazlar.

Sünnîlik ile Şiîliğin ayrılışı

Sünnî ve Şiî ayrımı peygamber Muhammed'in 632 tarihinde vefatıyla birlikte başlamıştır. Yaşadığı sürece dinî rehberliğin yanı sıra siyâsî önder vasfını da kendisinde bulunduran Muhammed'in artık hayatta olmayışı, Müslüman cemiyeti yeni önderin kim olacağı sorusuyla karşı karşıya bırakmıştı. Sakife denilen yerde toplanan bir grup Müslüman, hilâfete Ebu Bekir'i seçmiş, daha sonra "Şiat'ü Ali" olarak adlandırılacak olan Ali taraftarı bir grup Müslüman da Muhammed'in damadı olan Ali'nin bu göreve daha layık olduğunu ve Ebu Bekir'i seçen grubun hak yoldan saptığını düşünmüştür. Dahası Ebu Bekir'in halifeliği Ali'nin elinden Fatıma'nın evinin basılması ve yakılması ile zorla aldığını iddia ederler.

Peygamberin ölümü üzerinden yaklaşık otuz yıl geçtikten sonra İslam toplumu ilk iç savaşı yaşamıştır. Bu savaş, Müslümanların Emevî taraftarları, Ali taraftarları ve Hâricîler olarak bölünmesine yol açmıştır.

Miras rivayeti
Muhammed öldüğünde geride önemli mal varlığı bırakmadı. Yine de bazı hususlarda anlaşmazlıkların yaşandığı rivâyet edilmiştir. Bunların en meşhuru tartışmaların da odağında olan Fedek Arazisi'dir.

Muhammed'in vefatından sonra peygamber hanımları ve kızı Fâtıma, Hayber ve Fedek'teki hisselerinden miraslarını alabilmek için Osman'dan Ebû Bekir ile konuyu görüşmesini talep ettiler. Fakat Âişe Resûlullah'ın "Biz peygamberler miras bırakmayız, bizim bıraktıklarımız sadakadır." meâlindeki hadisi hatırlatır. (Buhârî, "Meġâzī", 14, 38; "Ferâʾiż", 3, "İʿtiṣâm", 5) Ve konu o şekilde kapanır.

Fakat bir de sadece Şiî kaynaklar tarafından öne sürülen ve fakat hiçbir tarihinde gerçek ile uyuşmayan, hiçbir kaynakta da bahsedilmeyen bir rivayet daha vardır. Buna göre; Fâtıma babasının Fedek hurmalığını kendisine hibe ettiğini söyler, Ebû Bekir de Fâtıma'dan şahit ister, Fâtıma Ali ile Ümmü Eymen'i şahit gösterir. Lakin  hukuken davacının kocası olması nedeniyle, Ali'nin şahitliği geçerli sayılmaz. Bir tek Ümmü Eymen'in şahitliği de yeterli olamaz.

Tarihî kaynaklar tarafından ispat edilemeyen bu rivayetin doğru olduğu kabul edilse dahi; Ebû Bekir'in hükümleri dinî esaslara ve islâm fıkhına uygundur. Ayrıca, söz konusu rivayet, Fâtıma'yı babasıın vefatından sonra miras peşine düşmüş gibi anlatmaktadır. Kî bu da tarihî kaynaklar tarafından doğrulanamamaktadır.

Öte yandan; Fâtıma'nın kocası, Ali bizzat halife olduktan sonra da Fedek'teki arazinin durumunu değiştirmemiştir. Eğer Şiâ kaynakları tarafından iddia edilen rivayet doğru olsaydı, bizzat Ali'nin bu duruma müdahale etmesi icap ederdi.

Söz konusu ve sahih olmayan bu rivâyet hakkında yüklü bir Şiâ literatürü oluşmuş, konu pek çok Şiâ âlimi tarafından ele alınmıştır.

Şiîlik ile Sünnîlik arasındaki anlayış ve uygulama farkları
 Şiîler, Muhammed'den sonra halifeliğin  Ali ve soyuna ait olduğunu savunur. İlk üç halifenin hilafeti Ali'den gasp ettiklerine inanırlar. Sünniler bunu reddederler ve Ebu Bekir'in halife olması gerektiğine dair Muhammed'in hastayken imamlığı Ebu Bekir'e bırakması ve Ebu Bekir'in Kur'an'da gıyaben geçmesinin diğerlerine nazaran üstünlük sayılması gibi örnekler gösterirler.
 Siyâsî iktidar ve emir sahiplerine itaat: Sünnîlere göre iktidar bir soy meselesi değil, ümmetin kendi içinde istişare ile çözeceği siyâsî bir konudur. "Ûl-ül Emre itaat"e uyulur. Sünnîlere göre Peygamber ve akabinden gelen Hulefâ-î Râşidîn, hem devlet başkanı hem de imam yani yönetici idiler. Onlardan sonra bu görevlerin ayrıldığından söz edilebilir. Şiîlerde ise iktidar, inanç meselesidir ve meşrû siyâsî lider aynı zamanda ruhânî liderliği de elinde bulunduran Ali ve soyundan gelen imamlara aittir. Câferîler'e ise, kıyamete kadar gizli kalacak olan Mehdî dahil on iki imamın günahsız olduğuna, vahiy alma hariç masumiyet ve benzeri konularda peygamberlere benzediğine inanılır.
 Küçük yaşta gâip olan on ikinci imamın ölmediğine ve hâlen hayatta olup mehdî olarak tekrar geri döneceğine inanırlar.
 Şiîler, tehlike ânında inancı gizlemenin, saklamanın câiz olduğuna inanırlar.
 Mut'a nikâhının (belirli bir süreyle sınırlandırılmış evlilik) Sünnîlerin kabullenmemesinin aksine dinen uygun (caiz) olduğuna inanırlar. Şiîlere göre bunun Peygamber zamanında yapılması uygun görülmüş, Kur'an'da da onaylanmıştır.

Alevîlik ve Şiîlik
Alevîler'in büyük çoğunluğu kendini Şiî olarak tanımlamamaktadır. Aynı zamanda bâzı Alevîler arasında Alevîlik'in İslâmiyet dışı bir inanış olduğunu savunan Alevîler de bulunmaktadır. Alevîler'in çoğunluğu ise Alevîlik'i İslâmiyet içerisindeki bir mezhep ya da tasavvufî yorum olarak kabul etmektedir. Bununla birlikte Batılı kaynaklarda Alevîlik, genellikle bir Şiî inancı olarak ya da Anadolu Şiiliği olarak tanımlanır.

Türkiye'de Şiîlik teriminin Câferîlik mezhebi ile eş anlamlı kullanılmasından dolayı Alevîlerin bir kısmı doğal olarak kendilerini Şiî saymazlar. Fakat Alevîler'in en önemli yazılı kaynakları arasında sayılan Menakıb-ı İmam Cafer-i Sadık'ta, Hutbe-i Düvaz-deh İmam gibi kaynaklarda Şiî sözcüğü "Ali yandaşı" veya "Ali yolcusu" şeklinde bir tanımlaması mevcuttur. Alevîlerden başka cemaat, fırka ve grplar arasında "şiîlik" terimi Ali yandaşlığı olarak tanımlar ve dolayısıyla kendilerini de Şiî olarak görürler. (İran Ehl-i Hakları, Suriye Nusayrîleri, Arnavut Bektâşîliği ve Nizârîlik bunun örnekleridir).

Şiî tarikat ve mezhepler

Dörtçüler
 Keysanîlik (Dörtçüler): Mehdî kavramını ortaya atarak ilk defa imam unvanını kullanan; Ali bin Ebu Tâlib'den sonra sırası ile Hasan bin Ali, Hüseyin bin Ali ve dördüncü İmâm olarak da Ali bin Hüseyin (Zeyn el-Âb-ı Dîn)'in yerine Ali bin Ebu Tâlib'in Bânû Hânife Kâbilesi mensûbu Havlet bint Câ'fer'den olan oğlu Muhammed bin el-Hânifîyye'nin imamlık ve Mehdîliğini kabullenen; temelleri El-Mukhtar bin Ebû ʿUbeydullah el-Tâifî tarafından atılan ve daha sonra da kendi içlerinden Abbâsîler Hâlifeliği'ni çıkaran gulat fırka.
 Berberîcilik: Muhammed bin el-Hânifîyye'yi tanrısallaştıran ve Hamza ibn ʿUmara el-Berberî'nin Peygamber olduğuna inananlardan müteşekkil fırka.
 Hâşimîlik (Dörtçüler): Muhammed bin el-Hânifîyye'nin ölümünü kabullenerek en büyük oğlu Ebu Hâşim'i halef olarak kabul edenlerden oluşan fırka.
 Karibîlik / Kuraybîlik (Dörtçüler): Adını imâm Ebu Karib/Kurayb el-Darir'den alan, Muhammed bin el-Hânifîyye'nin ölmediği, ama saklandığı ve bir gün adalet dağıtmak üzere yeryüzüne Mehdî olarak döneceğine inanılan fırka.
 Sarrajcılık (Dörtçüler): Muhammed bin el-Hânifîyye'nin ölümünü kabullenen, fakat ileride bir gün adalet dağıtmak üzere yeryüzüne Mehdî olarak döneceğine inanılan Hayyan el-Sarraj tarafından kurulan fırka.
 Hürrem'îyye (Ḵhorrām-Dīnān / Khurrāmīyah / Muhammira / Kızıl-Giyinenler/ Kızıllar  Kısmen Dörtçüler'in uzantısıdır): Al-Makdisi'den nakledildiği üzere El-Mukanna' tarafından temelleri  atılan, Ebû Müslim Horasânî'nin Mehdîliğine, reenkarnasyona, Tanrı'nın sırasıyla Muhammed, Ali, Ebû Müslim Horasânî ve en son olarak da Hâşim el-Mukannaʿ'da vûcud bulduğuna inanan, başkalarına zarar vermemek kaydıyle her şeyden zevk almayı mübah sayan ve kendilerini İslâmiyet kisvesi altında gizleyen Mazdekçilerin oluşturduğu dinî ve siyâsî gulat fırka.

Beşçiler
 Zeydîlik (Beşçiler): Beşinci İmâm olarak Zeyd bin Ali'yi kabul eden kol.
 Dukeynîlik: Muhammed'in haleflerinin Ali bin Ebu Tâlib'in tarafını tutmamalarından dolayı imânlarını kaybettiğine inananların mezhebi;
 Halefîlik: Zeyd bin Ali'nin haleflerinin Abd el-Samed adlı bir şahıs ve onun neslinden devam ettiğine inananların mezhebi;
 Heşebîlik / Sûrhabîlik: İmâmlığın, imâmın bilgisiz ve ahlâksız olması dahil her hâlükârda Hasan bin Ali ile Hüseyin bin Ali'nin soyundan gelenlerde kalması gerektiğine inananların mezhebi;
 Yarûdîlik: Adını Ebû'l Jarûd Ziyad bin Ebû Ziyad'dan alan, Ebu Bekir, Ömer bin Hattâb ve Osman bin Affan'ın her üçünün Ali bin Ebu Tâlib'i halife seçmemekle büyük bir günah işlemiş olmamakla beraber hatalı bir  davranışta bulunmuş olduklarına ve bu nedenle de onların Ashâb'tan sayılamayacağını beyân etmekle beraber alenen suçlamaktan da kaçınan, diğer taraftan Talha bin Ubeydullah ile Zübeyr bin Avvâm'ı Ali bin Ebu Tâlib'e başkaldırmış olmalarından ötürü şiddetle kınayanların mezhebi;
 Süleymânîlik: Adını Süleyman bin Jarîr'den alan, halifeliğin kime gideceğinin istişareler neticesinde karara varılması gereken bir husus olduğuna ve Ebu Bekir ile Ömer bin Hattâb'ın Ali bin Ebu Tâlib'i halife seçmemekle hata işlediğine, fakat günaha girmediğine inananların mezhebi;
 Butrîlik / Tâbîrîlik: Kathir en-Nevva El-Ebter tarafından kurulan, inançları hemen hemen Süleymânîlik ile aynı olmakla birlikte Ebu Bekir, Ömer bin Hattâb ve Osman bin Affan'ın Ali bin Ebu Tâlib'i halife seçmemekle hatalı olduğuna, fakat günaha girmemiş olduklarına inananların mezhebi;
 Sâlihîlik: Hasan bin Sâlih tarafından kurulan, inançları hemen hemen Süleymânîlik ile aynı olmakla birlikte Ebu Bekir, Ömer ve Osman'ın Ali'yi halife seçmemekle hatalı olduğuna, fakat günaha girmemiş olduklarına inananların mezhebi;
 Vâsîtîlik: On İki İmamın tamamını da tanıyan Zeydîler'in oluşturduğu mezhep.

Yediciler
 İsmâilîyye (Yedi İmâmcılık/Yedicilik): Yedinci İmâm olarak İsmail bin Câfer el-Mûbarek'i kabul eden kol.
 Karmatîlik (Yediciler/el-Bakl'îyye): Fâtımî halifelerinin imamlığını kabul etmeyen kol.
 Dürzîlik (Kısmen Yedi İmâmcıdır): Fâtımîlerin beşinci halifesi Hâkim Biemrillah'a ulûhîyet isnâd eden ghulât (köktendinci) kol.
 Nizârî İsmâilîlik (Yedicilik): Sekizinci Fâtımî halifesi Ebû Tamîm Ma'add el-Mûstansir bi-l-Lâh'ın oğullarından Nizâr'ı dokuzuncu İsmailîyye imâmı olarak kabul eden kol.
 Mustâlîlik (Yedicilik): Sekizinci Fâtımî halifesi Ebû Tamîm Ma'add el-Mûstansir bi-llâh'ın oğullarından Ebû'l-Kâsım ʿAhmed el-Mustâ'lî b'il-Lâh'ı dokuzuncu Fâtımî halifesi olarak kabul eden kol.

Onikicilik

1-İsna'aşer'îyye (Onikicilik)
 Câferîlik: On iki İmam'a Muhammed'in hak vâsî ve halifeleri ve Allah'ın mâsum evliyâ ve hûccetleri olarak inanan, en yaygın grup
 Haydarîlik: Kutb'ûd-Dîn Haydar tarafından kurulan, 12. yüzyıldan itibaren Kalenderîliğin en yaygın ve fa'al kolunu oluşturan, kendilerini hakir görmek ve aşağılamak suretiyle vücutlarına demirden halkalar takarak yalın ayak dolaşan, keçe ve çuhadan yapılma elbiseler giyerek zillet içerisinde bekâr kalmak suretiyle yaşayanların oluşturduğu grup
 Vefâîyye: Ebu'l Vefâ el-Bağdâdî tarafından kurulan, mânevî ve maddî temizliğe çok önem veren, sıklıkla zikir ve Semah eden grup
 Babâîlik: Vefâîyye tarikatına bağlı Ebu'l-Baka Baba İlyas bin Ali el-Horasânî'nin müritlerinden olan Baba İshak Kefersudî taraftarlarının oluşturduğu grup
 Baraklılar: Başlangıçta Vefâîyye tarikatından Ebu'l-Baka Baba İlyas bin Ali el-Horasânî'nin halifesi Aybek Baba'nın en iyi müridi, daha sonra ise hem Hacı Bektaş-ı Velî'nin halifesi, hem de Rufâî tarikatına bağlı Sarı Saltuk Baba'nın müridi olan Barak Baba taraftarlarının oluşturduğu grup
 Yâresânîlik: Ali'ye ulûhîyet isnâd eden gulat fırka. (Bektâşîlik'te olduğu gibi Barak Baba'nın fikirlerinin etkisiyle ortaya çıkmış olmakla beraber On İki İmamcı olmayıp İslâmiyet'e Bahailik'ten de uzak kalan inançlar kapsamında mutalâa edilir.)
 Nusayrîlik; Ali'ye ulûhîyet isnâd eden gulât fırka.
 Hurûfîlik (Onbircidir; FazlʿAllâh Esterâbâdî-Nâimî'ye ulûhîyet isnâd eden ghulât (köktendinci) fırka.):Tanrı'nın her peygamberde aşamalı olarak kendisini açtığına, en son olarak da yedinci Şiî imamı Musa el-Kâzım'ın soyundan gelen ve Hurûfîlik inancının kurucusu olan "Feyzl'ul-Lâh Ester-Âbâdî"'nin bedeninde vücûd bulduğuna ve ("Feyzl'ul-Lâh Ester-Âbâdî") Nâimî'nin "Câvidân el-Kebir" (Câvid-Nâme)'sinin Kur'an-ı Kerîm'i ilgâ ettiğine inanan grup;
 Nûktâvîyye: Muhammed'in daha yüksek seviyede reenkarnasyonu olduğu iddiasıyla 1397 yılında kendisini Mehdî ilân eden "Mahmud Pasîkhânî" tarafından İsmâilîyye-Nizârîlik mezhebi ile tanınan İsfahan Eyaleti'nin Kaşan şehri yakınlarında Anjudan köyünde Hurûfîlik'nin bir yan kolu olarak kurulan ve Pasîkhânî'nin ölümünden sonra da Şah Tahmasb'ı Mehdî ilân etmeğe kalkışan grup.
 Bektaşîlik: Adını 13. yüzyılda Anadolu'nun İslâmlaşması sürecinde etkin olarak faaliyet gösteren ve Horasan Melametîliğinin önde gelen temsilcilerinden Yusuf Hemedânî'nin öğrencisi Hoca Ahmed Yesevî'nin öğretilerinin Anadolu'daki uygulayıcısı olan büyük Türk mutasavvıfı Hacı Bektaş-ı Velî'den alan tarikat.
 Safeviyye: Safevîler'in son dönemlerinde Ahbârîlik itikâdî ekolü tarafından biçimlendirilen  tarikat.
 Celâlîlik: Kendini mehdî ilân eden Bozoklu Şeyh Celâl taraftarlarının oluşturduğu grup
 Nimetullahîlik: Altıncı İmâm Câfer-i Sâdık soyundan gelen, Kadirîliğe mensup Abdullah b. Es'ad el-Yâfiî'nin müridi olan Nimetullah-ı Velî tarafından kurulan tarikat
 Nurbahşîlik: Cevad Nurbahş tarafından 20. yüzyılda yeniden yapılandırılan tasavvufî Yeni-Nimetullahîlik yolu.

Sınıflandırılamayanlar
 Eftahîlik / Fethîlik: Adını "geniş" mânâsına gelen "eftâh" kelimesinden alan ve altıncı imam Câfer-i Sâdık'ın oğlu Abdullah el-Eftâh'ın yedinci imam olduğuna inanan grup
 Muhammedîlik: Hasan El Askerî'nin değil de Ali Naki'nin oğlu Muhammed bin Ali el-Hâdi'nin on birinci imam olduğuna inanan grup
 Tavûssîlik (Altıcılar): İmam Câfer-i Sâdık'ın Mehdî olduğuna ve ölmediğine inanan grup
 Vâkıfîlik: İmam Musa el-Kâzım'ın son imam olduğuna inananlardan oluşan grup
 Gâliyye
 Bezîgıyye: İmam Câfer-i Sâdık'ın tanrılığına inanan grup;
 Zemmiyye: Ali'nin tanrılığına inanan grup
 Gurabîlik: Cebrâîl'in tanrının buyruklarını hatâ ile Ali'nin yerine Muhammed'e indirdiğine inanan bir grup.
 Yafurîlik: Muammer el-Kûfî'nin tanrılığına inanan grup.

Şiî Nüfus
Şiiler, İslam dinine mensup 1,5 milyar müslümanın, yaklaşık olarak 200 milyonunu temsil ederek, İslam âleminin %16'sını oluşturmaktadırlar. İran, Azerbaycan, Bahreyn, Irak ve bir olasılıkla Yemen'de nüfusun çoğunluğunu, ayrıca Lübnan'ın da önemli bir kısmını oluşturmaktadırlar.

Şiilik, İran'ın %89'u, Azerbaycan'ın %85'i, Irak'ın %60-%65, Bahreyn, Katar, Türkmenistan, Türkiye ve Yemen'nin %10'u ve Lübnan'ın %65'i Şii nüfusludur. Ayrıca Suudi Arabistan'ın %15'i, Pakistan'ın %20'si ve Afganistan'ın %19'u Şiîdir. Ayrıca AB ülkelerinde 10 milyona yakın, Amerika kıtasına dağılmış olarak da 20 milyonun üzerinde, Afrika'da sadece Nijerya'da 4-6 milyon Şii olduğu tahmin edilmektedir.

Türkiye'de çoğunluk sırasına göre Alevîler, Câferîler ve Nusayrîler yaşamaktadır.

Dünya'daki Şiî nüfusu tahmini ve ülkelerdeki oranları

Ayrıca bakınız
 Nasibi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Al-Shia

Şiilik


Natalie Babbitt (* 28. Juli 1932 als Natalie Zane Moore in Dayton, Ohio; † 31. Oktober 2016 in Hamden, Connecticut) war eine US-amerikanische Schriftstellerin und Kinderbuch-Illustratorin.

Leben und Werk
Natalie Babbitt ging in Cleveland und Northampton, Massachusetts zur Schule. Sie war mit Samuel Fisher Babbitt verheiratet und hatte drei Kinder. Zuletzt lebte Babbitt in Connecticut, wo sie 2016 einem Lungenkrebsleiden erlag.

Eines ihrer ersten Bücher, das 1970 veröffentlichte Kinderbuch Knee-Knock Rise, wurde 1971 mit der Newbery Medal ausgezeichnet. Ihre Werke Die Unsterblichen (engl. Tuck Everlasting, 1975 veröffentlicht) sowie Die Augen der Amaryllis (engl. The Eyes of the Amaryllis, 1977 veröffentlicht) wurden in den 1980er Jahren verfilmt.

Bücher
 Knee-Knock Rise
 Die Unsterblichen (Tuck Everlasting), Verlag Farrar, Straus und Giroux, New York 1975. deutsch: Arena-Verlag Georg Popp, Würzburg 1984, ISBN 3-401-04032-4.
 Das Gebetbuch des Teufels: Geschichten aus der Unterwelt
 Im Nebel der Katzenklippe
 Die Augen der Amaryllis (The Eyes of the Amaryllis)
 Der Bote des Königs
 Nellie die Mondscheinkatze
 Das geheimnisvolle Herrenhaus

Verfilmungen
 1981:  Die unsterblichen Tucks (Tuck Everlasting)
 1982:  Das Geheimnis der Amaryllis (The Eyes of the Amaryllis)
 2002:  Bis in alle Ewigkeit (Tuck Everlasting) (Neuverfilmung)

Weblinks
 NCBLA Natalie Babbitt bio

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigte Staaten)
Kinder- und Jugendliteratur
Roman, Epik
Illustrator (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1932
Gestorben 2016
Frau

Natalie Babbitt


{{Taxobox
| image = Trifolium ambiguum Y01.jpg
| image2 = Trifolium ambiguum Y03.jpg
| regnum = Jurtaríki (Plantae)
| divisio = Dulfrævingar (Magnoliophyta)
| classis = Tvíkímblöðungar (Magnoliopsida)
| ordo = Belgjurtabálkur (Fabales)
| familia = Ertublómaætt (Fabaceae)
| subfamilia = Faboideae
| genus = Smárar (Trifolium)
| species = T. ambiguum| binomial = Trifolium ambiguum
| binomial_authority = M.Bieb.
| synonyms =
Amoria ambigua (M.Bieb.) Soják
Trifolium vaillantii M.Bieb. ex Fisch.
| synonyms_ref =
|}}Trifolium ambiguum''' er blómstrandi plöntu tegund í ertublómaætt Fabaceae. Hann er  mjög líkur hvítsmára (Trifolium repens)'', en smáblöðin eru stærri og hann myndar neðanjarðarrenglur. Tegundin vex villt í Austur-Evrópu, frá Úkraínu til Kákasus og Íran.

Hann er ræktaður til beitar þar sem hvítsmári á erfitt vegna mikillar beitar (neðanjarðarrenglurnar gera meira þol gegn nauðbeit) og til hunangs eins og flestir aðrir smárar. Blendingur hans og hvítsmára lofar góðu þar sem T: ambiguum þarf aðra gerð af rhizobium-smiti og er viðkvæmur fyrsta árið fyrir beit og samkeppni, en blendingurinn síður.

Tilvísun

Smárar
Niturbindandi plöntur

Trifolium ambiguum


Zaïtseve (, , Zaïtsevo) est une commune villageoise de type urbain située en Ukraine dans l'oblast de Donetsk et le raïon de Bakhmout. Elle fait partie depuis 2014 de la république populaire de Donetsk sous l'administration de Horlivka ; sauf une partie nord du territoire de la commune sous le contrôle disputé de l'armée ukrainienne.

Géographie
Le village s'étend sur 1 479 hectares sur 10 km du nord au sud le long de la rivière Bakhmoutka, le centre se trouvant sur une colline. Il se trouve à 5 km de la gare ferroviaire de Nikitovka (au sud), à 18 km au nord du centre-ville de Gorlovka et à 49 km de Donetsk. Au nord et au sud se trouvent des forêts avec une faune sauvage variée.

Histoire
Ce village s'est formé par les cosaques zaporogues en 1776. Il prend le nom de Nikitovka en 1785. Il fait partie du gouvernement d'Ekaterinoslav avant les réformes territoriales de Lénine. Il obtient le statut de commune de type urbain en 1938.

Depuis 2014, dans le cadre de la guerre russo-ukrainienne, le village fait l'objet de bombardements et de combats entre les forces séparatistes pro-russes de la république populaire de Donetsk et les forces armées de la fédération de Russie et les Forces armées de l'Ukraine.

Le village, qui était disputé entre les belligérants, est totalement occupé par les troupes russes le 7 octobre 2022.

Population

Selon le recensement de 2001, 93,15 % de la population a le russe comme langue maternelle et 6,48 % l'ukrainien.

Personnalités
Mark Reizen (1895-1992), chanteur d'opéra

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Donetsk
Raïon de Bakhmout

Zaïtseve


ييروفي بافلوفيتش  هي مدينة في مقاطعة أمور أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 5497 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة أمور

ييروفي بافلوفيتش


Satlinski rajon (azerski: Saatlı rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Satlinski rajon se nalazi na jugu Azerbajdžana. Središte rajona je Satli. Površina Satlinskog rajona iznosi 1.180 km². Satlinski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 92.572 stanovnika, od čega su 46.553 muškarci, a 46.019 žene.

Satlinski rajon se sastoji od 44 općine.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Satlinski rajon


Adela Francuska (fra. Adèle de France; 1009. — 8. siječnja 1079.) bila je francuska kraljevna i grofica Flandrije, a u katoličanstvu je slavljena kao svetica te je njezin spomendan 8. rujna. Njeni su roditelji bili kralj Robert II. Francuski i njegova treća supruga, Konstanca od Arlesa.

Prema jednoj teoriji, Adela se udala za Rikarda III. Normanskog. Rikard je bio oženjen gospom imenom Adela, ali nije dokazano da je to bila Robertova kći. Godine 1028., Adela Francuska se udala za Balduina V. Flandrijskog te je u braku imala vrlo velik utjecaj na njega. Nakon što je umro njezin brat, kralj Henrik I., regentom za Henrikovog sina, Filipa I., postao je Adelin muž. Balduin i Adela su bili roditelji kćeri Matilde, koja je postala kraljica Engleske te je Adela preko nje bila baka Henrika I. Engleskog i grofice Adele od Bloisa. Sinovi Balduina i Adele su bili Balduin VI. Flandrijski i Robert I. Flandrijski. Nakon suprugove smrti, Adela je otišla u Rim i postala časna sestra te je umrla 8. siječnja 1079.

Izvori i bilješke

Flandrijska dinastija
Francuske princeze
Flandrijske grofice
Kapetovići
Francuski sveci

Adela Francuska, grofica Flandrije


Strike Back: Project Dawn, es una serie de televisión británica-americana estrenada el 12 de agosto de 2011 por medio de Sky y Cinemax. El programa es la segunda temporada de la serie Strike Back (series) estrenada en el 2010.

Es la segunda temporada de la serie Strike Back.

La serie se centró en Damien Scott, un ex-operativo de las fuerzas especiales de los Estados Unidos que se une a la sección 20 y junto a su nuevo compañero el sargento Michael Stonebridge intentan detener a una organización de terroristas que han secuestrado a y asesinado a su antiguo compañero, el oficial John Porter.

Cinemax confirmó que la serie tendrá una nueva temporada de 10 partes titulada Strike Back: Vengeance la cual se estrenó el 17 de agosto de 2012 en Estados Unidos y el 2 de septiembre del mismo año en el Reino Unido por Sky 1. En octubre del 2012 se anunció que la serie sería renovada para otra temporada la cual se estrenará en el 2013.

Historia
La serie sigue las acciones de la Sección 20, una rama secreta del Servicio Secreto de Inteligencia Británico "MI6", que trabaja para detener a un terrorista pakistaní llamado, Latif quien ha puesto en marcha un plan al que llama "Project Dawn" y que ha secuestrado y asesinado al oficial John Porter.

Episodios

Personajes

Personajes recurrentes

Antiguos personajes

Producción
Antes de que "Strike Back: Project Dawn" fuera anunciada el equipo de producción ya estaba buscando lugares al Sur de África donde se filmó la primera serie. También investigaron algunos lugares en Estados Unidos, Sudamérica y Europa.

Las filmaciones para la nueva temporada comenzaron en Sudáfrica, Hungría y el Reino Unido en febrero del 2011.

Referencias

Enlaces externos

 Strike Back: Project Dawn Official Website (Cinemax)
 Strike Back | Sky 1

 Strike Back on TV.com
 Strike Back: Project Dawn

Strike Back: Project Dawn
Strike Back: Project Dawn
Strike Back: Project Dawn

Strike Back: Project Dawn


A colourant/colour additive (British spelling) or colorant/color additive (American spelling) is a substance that is added or applied in order to change the colour of a material or surface. Colourants can be used for many purposes including printing, painting, and for colouring many types of materials such as foods and plastics. Colourants work by absorbing varying amounts of light at different wavelengths (or frequencies) of its spectrum, transmitting (if translucent) or reflecting the remaining light in straight lines or scattered.

Most colourants can be classified as dyes or pigments, or containing some combination of these. Typical dyes are formulated as solutions, while pigments are made up of solid particles suspended and are generally suspended in a vehicle (e.g., linseed oil). The colour a colourant imparts to a substance is mediated by other ingredients it is mixed with such as binders and fillers are added, for example in paints and inks. In addition, some colourants impart colour through reactions with other substances.

Colourants, or their constituent compounds, may be classified chemically as inorganic (often from a mineral source) and organic (often from a biological source).

Regulation

United States

In the US, the Food and Drug Administration (FDA) regulates colourants for food safety and accurate labelling.

See also
 Food colouring

References

Color

ja:色素
pt:Corante

Colourant


හපුතලේ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව පළාතේ බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි. හපුතලේ නගර සභාව මගින් පාලනය වේ.
භූගෝලීය වශයෙන් හපුතලේ මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර 1431 වැනි ඉහල උන්නතාංශයක පිහිටා තිබීම හේතුවෙන් වර්ෂය මුළුල්ලේම පාහේ සෞම්‍ය කාළගුණයක් පවතියි. හපුතලේ නගරය සුන්දර කදු වළලු වලින් සහ තේ වතු යායවල් වලින් වටවි පිහිටා ඇත.

ඓතිහාසික පසුබිම

ජනගහනය
නගරයේ සම්පූර්ණ ජනගහනය ( වර්ෂ 2001 ) 4,979ක් විය.

සංචාරක ආකර්ෂණ

හපුතලේ නගරය හා නගරයට බාහිරව පිහිටි සංචාරක ආකර්ෂණයන්
 හෝර්ටන් තැන්න
 ඇඩිසම් බංගලාව
 දියලුම දියඇල්ල
 බඹරකන්ද දියඇල්ල
 හල්දුම්මුල්ල
 ඉදල්ගස්හින්න
 බෙරගල කපොල්ල
 තන්ගමලේ අභයභූමිය
 සොරගුණේ දේවාලය

ආර්ථිකය

ගමනාගමනය

මහා මාර්ග
 A 16 මහා මාර්ගය (බෙරගල-හාලි ඇල), කොළඹ බදුල්ල ප්‍රධාන මාර්ගයේ කොටසක්.
 B 147 (හපුතලේ-දඹතැන්න) මාර්ගය.
 හපුතලේ-වැලිමඩ මාර්ගය. (බොරලන්ද හරහා)
 හපුතලේ-දියතලාව මාර්ගය. (යහලබැද්ද හරහා)
 හපුතලේ-වැල්ලවාය මාර්ගය. (බෙරගල සහ කොස්ලන්ද හරහා)

දුම්රිය මාර්ග
කොළඹ බදුල්ල දුම්රිය මාර්ග

පොලිස් කොට්ඨාස ගණන ==

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සභා
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය සභා
 හපුතලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හපුතලේ මැතිවරණ කොට්ඨාසය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

හපුතලේ


Yolboyu, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Nüfus

Pazarcık'ın mahalleleri

Yolboyu, Pazarcık


Michel Der Zakarian (, n. 18 februarie 1963 în Erevan, Uniunea Sovietică) este un fost fundaș armean, în prezent antrenorul echipei Stade Reims din Ligue 1.

El a jucat pentru echipa națională de fotbal a Armeniei, participând la cinci meciuri internaționale de la debutul său în calificările pentru Campionatul Mondial din 1998 din meciul împotriva Portugaliei.

Cariera

Tineret
Der Zakarian a început să joace fotbal la vârsta de șase ani, la clubul Vivaux Marronniers Sports din Marseilles. În 1974 s-a transferat la AS Mazargues, a club tot din Marseille. A jucat acolo timp de cinci ani, până a semnat un contract de profesionist cu echipa FC Nantes.

Nantes și Montpellier
Zakarian a jucat nouă ani la FC Nantes în 140 de meciuri, marcând un gol. În 1988 s-a tranferat la rivala Montpellier HSC, unde a jucat timp de 10 ani în 233 de meciuri, marcând 15 goluri.

Titluri

Club
FC Nantes
 Ligue 1: 1982-83
 Coupe de France Finalist: 1983
Montpellier HSC
 Coupe de France: 1990; Finalist: 1994
 Coupe de la Ligue: 1992; Finalist: 1994

Antrenor
FC Nantes
 Ligue 2: 2007-08

Legături externe

Note

Nașteri în 1963
Fotbaliști internaționali armeni
Antrenori armeni de fotbal
Fotbaliști armeni
Antrenori francezi de fotbal
Oameni în viață

Michel Der Zakarian


Ghiță Popp, ortografiat și Ghiță Pop sau Gheorghe Pop, (n. 3 ianuarie 1883, Poiana Sărată, comitatul Trei Scaune, Regatul Ungariei – d. 25 octombrie 1967, București, RSR) a fost un gazetar și om politic român.

Originar din Transilvania, el a fost un luptător pentru Unirea Transilvaniei cu România. A fost colaborator al lui Nicolae Filipescu, apoi membru marcant al PNȚ. A îndeplinit funcțiile de subsecretar de stat la Ministerul Instrucțiunii Publice și Cultelor (17 iunie 1930 - 17 aprilie 1931) în guvernele Iuliu Maniu (2) și George G. Mironescu (2). A fost ales în mai multe rânduri ca deputat național-țărănist în Parlamentul României.

A fost unul dintre reprezentanții plenipotențiari ai Guvernului României și Înaltului Comandament Român, alături de Lucrețiu Pătrășcanu, generalul adjutant Dumitru Dămăceanu și principele Barbu A. Știrbey, care au semnat la Moscova în 12 septembrie 1944 Convenția de armistițiu între guvernul român și guvernele Uniunii Sovietice, Marii Britanii și Statele Unite ale Americii.

A îndeplinit ulterior funcția de ministru al cultelor și artelor (4 noiembrie 1944 - 28 februarie 1945) în guvernele Constantin Sănătescu (2) și Nicolae Rădescu. A depus jurământul la 14 noiembrie 1944 în fața regelui Mihai I, în prezența generalului Constantin Sănătescu.

Note

Legături externe
 "România Mare" din 1917, monitorulexpres.ro
 Personalitati - Profesorul, avocatul, ziaristul si omul politic GHITA POPP (1883-1967)

Nașteri în 1883
Decese în 1967
Politicieni români
Membri PNȚ
Miniștri români
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria
Jurnaliști români
Deputați români
Deținuți politici români

Ghiță Popp