Mupperg im Sonneberger Unterland ist ein Ortsteil der Gemeinde Föritztal im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Mupperg liegt im Südwesten des Gemeindegebietes und mit seiner südlichen Gemarkungsgrenze direkt an der Grenze zu Bayern. Die Dorfkirche befindet sich ortsbildprägend in der Mitte des Dorfes. Ackerbaulich befindet sich das Land in der Oberlinder Ebene. Durch das Dorf fließt die Steinach. Die Kreisstraße 27 erfasst den Ort verkehrsmäßig.

Geschichte
Mupperg wurde erstmals am 17. September 1114 urkundlich erwähnt.

Am 1. Juli 1950 wurden die bis dahin eigenständigen Gemeinden Mogger und Oerlsdorf nach Mupperg eingegliedert.

Der landwirtschaftlich geprägte Ort entschied sich nach 1990 für den Bau eines Gewerbegebietes. Es besteht ein Kindergarten. Die Kirchengemeinde, die Freiwillige Feuerwehr und der Sportverein SV 1920 Mupperg gestalten das Leben im Dorf mit.

Sehenswürdigkeiten
 Heilig-Geist-Kirche, 1722 geweiht
 Schloss Mupperg, Barockschloss von 1750

Persönlichkeiten
 Hermann von Berg (* 29. März 1933 in Mupperg; † 21. März 2019), Publizist und Geheimdiplomat der DDR und Agent der DDR-Staatssicherheit

Dialekt
In Mupperg wird Itzgründisch, ein mainfränkischer Dialekt, gesprochen.

Weblinks

 Mupperg auf der Website der Gemeinde Föritztal

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Föritztal)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1114
Gemeindeauflösung 1994

Mupperg


إيفيكا سورياك من مواليد 23 مارس 1953 في سبليت، كرواتيا. لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق، لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم وشارك في كأس العالم عام 1974.

مسيرته الكروية
لعب إيفيتسا شورياك خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في أربعة عشر موسمًا وسجل خلالها 69 هدفًا ضمن 356 مباراة. حيث فاز في ستة مواسم بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض إيفيتسا شورياك مسيرته مع نادي هايدوك سبليت في موسم 1971–72 ليلعب معه عشرة مواسم، مشاركًا في 272 مباراة سجل خلالها 52 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي باريس سان جيرمان في موسم 1981–82 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 33 مباراة سجل خلالها 11 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي أودينيزي في موسم 1982–83 ولمدة موسمين، مشاركًا في 29 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي ريال سرقسطة في موسم 1984–85 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 22 مباراة سجل خلالها 4 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من سبليت (كرواتيا)
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو أودينيزي
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1976
لاعبو ريال سرقسطة
لاعبو كأس العالم 1974
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من سبليت، كرواتيا
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي هايدوك سبليت
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1953
مواليد في سبليت

إيفيتسا شورياك


John Moore (1646–1714) was Bishop of Norwich (1691–1707) and Bishop of Ely (1707–1714) and was a famous bibliophile whose vast collection of books forms the surviving "Royal Library" within Cambridge University Library.

Origins
Bishop John Moore was descended from the ancient family of De La Moor (later Moore), of Moore Hayes in the parish of Cullompton in Devonshire, England. He was born in Market Harborough in Leicestershire, the son of Thomas Moore (1621–1686), an ironmonger of Market Harborough, by his wife Elizabeth Wright, daughter of Edward Wright of Sutton in the parish of Broughton, Leicestershire. The Bishop's paternal grandfather was Rev. John Moore (c.1595–1657) a clergyman of Puritan views and an author of pamphlets against enclosures, who was a younger son of Sir John Moore of Moor Hayes, knighted at the Palace of Westminster by King Edward VI in 1549, by his wife Katherine Pomeroy, a daughter of Sir Thomas Pomeroy (1503-1566),
feudal baron of Berry Pomeroy in Devon, who in 1547 sold  Berry Pomeroy Castle, Deer park and manor to Edward Seymour, 1st Duke of Somerset, Lord Protector of England from 1547 until 1549 during the minority of his nephew, King Edward VI (1547-1553), and eldest brother of Queen Jane Seymour (d.1537), the  third wife of King Henry VIII.

Career
He was educated at Clare Hall, Cambridge where he subsequently became a Fellow in 1667. He was Rector of Blaby in Leicestershire from 1676 to 1687, and subsequently became Rector of St Ann's, Westminster and St Andrew, Holborn. By 1670 he was a member of the household of Heneage Finch, 1st Earl of Nottingham, whom he served as chaplain. He supported the Glorious Revolution of 1688 and was appointed a Royal Chaplain to the new King William III.

Moore was appointed Bishop of Norwich in 1691. He was a Whig in politics, and supported the Low Church party. He gave practical support to leading theologians, such as Richard Bentley, Gilbert Burnet and John Strype,  and he found preferment for Samuel Clarke, William Whiston (whose undergraduate study he subsidised) and Samuel Knight.

Moore was translated to the See of Ely in 1707. When it was proposed that Bentley should be appointed Bishop of Chichester (1709), the support of Moore was enlisted on his behalf. As Visitor of Trinity College, Cambridge, he presided at the trial of Bentley and during the sessions at his London townhouse of Ely Palace he caught a cold. He died in Ely on 31 July 1714 and was buried in Ely Cathedral.

Bibliophile
At the time of his death in 1714, Moore's collection of books and papers contained over 30,000 items, and may have been the largest in England. To celebrate his coronation, King George I caused it to be purchased intact, at a cost of 6,000 guineas, and donated it to Cambridge University Library. Moore's library alone contained nearly double the previous material in that library. While some material has been removed over the years, the gift is still largely intact, and is called "The Royal Library" in honour of its patron. Notable books in his library include the Book of Deer and the Treatise of Love.

Marriages
Moore married twice:
Firstly to Rose Butler, daughter of Neville Thomas Alexander Butler by his wife Cicely  Aglionby;
Secondly (as her third husband) to Dorothy Barnes, daughter of William Barnes of Sadberge, County Durham, and widow of Sir Richard Browne, 3rd Baronet (c. 1656–1689) (Browne baronets, of London, cr.1660), who was killed in Flanders in 1689 by Colonel Billingsley.

References

Further reading
Peter Fox (editor); Cambridge University Library: the Great Collections; 1998, Cambridge University Press, , (Paperback ). The volume contains: J. Ringrose; "The Royal Library: John Moore and his books".
Genealogical Memoranda of the Family of de la Moore or Moore de Moorehayes in the Parish of Cullompton in the County of Devon from A.D. 1120 (Circa) to A.D. 1884 by Rev Cecil Moore. M.A. (There are still some original copies of this available)

Attribution

1646 births
1714 deaths
Bishops of Norwich
Bishops of Ely
Alumni of Clare College, Cambridge
Fellows of Clare College, Cambridge
17th-century Church of England bishops
18th-century Church of England bishops
People from Market Harborough

John Moore (bishop of Ely)


En el análisis financiero y en contabilidad el beneficio antes de intereses e impuestos, cuyo acrónimo es BAII, (en inglés: Earnings Before Interest and Taxes, acrónimo EBIT) es un indicador del resultado de explotación de una empresa sin tener en cuenta los intereses y costes financieros, que dependen de la forma en que está financiada la empresa y los tipos de interés y sin tener en cuenta el impuesto sobre sociedades que puede variar entre distintos países. El BAII es una de las magnitudes generalmente facilitada por las empresas en sus estados contables, financieros y de información bursátil y sirve como medida para comparar los resultados empresariales.

Contexto
En el análisis del resultado de una empresa se parte de los ingresos o ventas de la actividad hasta llegar al beneficio neto de la misma. El beneficio final o neto puede ser descompuesto en distintos pasos o escalones que informan de manera más pormenorizada sobre la actuación de la empresa durante el periodo estudiado. En este análisis el BAII muestra una fase anterior al beneficio neto que informa sobre el resultado de la actividad industrial o comercial después de descontar de los ingresos los distintos consumos y gastos pero sin tener en cuenta la estructura financiera de la entidad ni los impuestos existentes.

Otras magnitudes
Otras magnitudes relacionadas con el BAII son:
Estado de resultados
EBITDA acrónimo inglés de beneficio antes de intereses, impuestos, depreciación y amortizaciones.

Cuenta de pérdidas y ganancias

+ Ingresos de explotación
- Gastos de explotación
= Resultado de explotación (BAII) Beneficios antes de Intereses e Impuestos
+/- Resultado financiero
= Beneficio antes de impuesto (BAI) Beneficios antes de Impuestos
- Impuestos sobre beneficios
 = 'Resultado del ejercicio

Referencias

Contabilidad
Análisis financiero

ja:利益#営業利益

Beneficio antes de intereses e impuestos


Emma Dorothy Eliza Nevitte Southworth (December 26, 1819June 30, 1899) was an American writer of more than 60 novels in the latter part of the 19th century.  She was the most popular American novelist of her day.

In her novels, her heroines often challenge modern perceptions of Victorian feminine domesticity by showing virtue as naturally allied to wit, adventure, and rebellion to remedy any unfortunate situation.  Though The Hidden Hand (1859) was her most popular novel, Southworth's favorite of her works was her novel Ishmael (1876).

Early life and education

E. D. E. N. Southworth was born Emma Nevitte on December 26, 1819, in Washington, D.C., to Susannah Wailes and Charles LeCompte Nevitte, a Virginia merchant. Her father died in 1824, and per his deathbed request she was christened Emma Dorothy Eliza Nevitte. She studied in a school kept by her stepfather, Joshua L. Henshaw. She later recalled her childhood as a lonely one, with her happiest moments spent exploring Maryland's Tidewater region on horseback. During those rides, she acquired an abiding interest in the area's history and folklore. After attending her stepfather's school, she completed her secondary education in 1835 at the age of 15.

Career
She then accepted a position as a schoolteacher.

In 1840, she married inventor Frederick H. Southworth,  of Utica, New York.  Southworth moved with her husband  to Wisconsin to become a teacher. After 1843, she returned to Washington, D.C. without her husband and with two young children.

After the birth of their second child, Frederick abandoned his family in search of Brazilian gold. Southworth never divorced her husband on conscientious grounds.

She began to write stories to support herself and her children when her husband deserted her in 1844. Her first story, "The Irish Refugee", was published in the Baltimore Saturday Visiter.
Some of her earliest works appeared in The National Era, the newspaper that printed Uncle Tom's Cabin. The bulk of her work appeared as a serial in Robert E. Bonner's New York Ledger, and in 1857 Southworth signed a contract to write exclusively for this publication.

The exclusive contract Southworth signed with Bonner in 1856 and royalties from her published novels earned her about $10,000 a year, making her one of the country's best-paid writers. Southworth and her children were in ill health through much of the 1850s, but Bonner's contract guaranteed her income regardless of any periods of inactivity brought on by poor health. This arrangement remained intact for 30 years.

Like her friend Harriet Beecher Stowe, she was a supporter of social change and women's rights, but she was not nearly as active on these issues. Her first novel, Retribution, a serial for the National Era, published in book form in 1849, was so well received that she gave up teaching and became a regular contributor to various periodicals, especially the New York Ledger. She lived in Georgetown, D.C., until 1876, then in Yonkers, New York, and again in Georgetown, where she died on June 8, 1899.

Her best known work was The Hidden Hand. It first appeared in serial form in the New York Ledger in 1859, and was serialized twice more (1868–69, 1883) before first appearing in book form in 1888. Bonner used the appeal of the novel to "give an occasional boost to his weekly's already massive circulation." It features Capitola Black, a tomboyish protagonist that finds herself in a myriad of adventures.  Southworth stated that nearly every adventure of her heroine came from real life. Most of Southworth's novels deal with the Southern United States during the post-American Civil War era. She wrote over sixty; some of them were translated into German, French, Chinese, Icelandic and Spanish; in 1872 an edition of thirty-five volumes was published in Philadelphia.

Bonner was asked by a reporter in 1889 "Who were your most successful story writers?" His reply was: "Mrs. Southworth and Sylvanus Cobb Jr. I think that the most popular and successful stories ever printed as serials were Cobb's 'The Gunmaker of Moscow' and Mrs. Southworth's 'Hidden Hand.' "

Her novel Tried for Her Life was referenced in chapter 8 of Jack Finney's novel Time and Again.

She was a member of the Woman's National Press Association.

Death
Southworth is buried in Washington's Oak Hill Cemetery.

Bibliography
note – most of Southworth's novels were serialized before their publications, sometimes under different titles, but online copies of many of the publications can be got at Project Gutenberg (https://www.gutenberg.org/ebooks/search/?query=southworth&submit_search=Go%21).

Retribution; or The Vale of Shadows: A Tale of Passion (1849)
The Deserted Wife (1850)
The Mother-in-Law; or The Isle of Rays / Married In Haste (1851)
Shannondale / The Three Beauties (1851)
Virginia and Magdalene; or The Foster Sisters / Two Sisters (1852)
The Discarded Daughter; or the Children of the Isle: A Tale of the Chesapeake (1852)
The Curse of Clifton (1852)
Old Neighborhoods and New Settlements; or Christmas Evening Legends (1853)
The Lost Heiress (1854)
The Wife's Victory and Other Nouvellettes (1854)
The Missing Bride; or, Miriam the Avenger (1855)The Widow's Son / Left Alone (1856)India: The Pearl of Pearl River (1856)Vivia; or The Secret of Power (1857)The Two Sisters (1858)The Lady of the Isle; or, The Island Princess (1859)The Haunted Homestead and Other Nouvellettes (1860)The Gipsy's Prophecy: A Tale of Real Life / The Bride Of An Evening (1861)Hickory Hall; or The Outcast: A Romance of the Blue Ridge / The Prince Of Darkness (1861)The Broken Engagement; or, Speaking theTruth for a Day (1862)Love's Labor Won (1862)The Fatal Marriage / Orville Deville (1863)
The Bridal Eve / Rose Elmer (1864)Allworth Abbey / Eudora (1865)The Bride of Llewellyn (1866)The Fortune Seeker; or, The Bridal Day (1866)The Coral Lady; or The Bronzed Beauty of Paris (1867)Fair Play; or The Test of the Lone Isle (1868)How He Won Her: A Sequel to Fair Play (1869) The Changed Brides / Winning Her Way (1869)The Brides Fate: A Sequel to "The Changed Brides" (1869)The Family Doom; or The Sin of a Countess (1869)The Maiden Widow: A Sequel to the "Family Doom" (1870)The Christmas Guest; or The Crime and the Curse (1870)Cruel as the Grave / Hallow Eve Mystery (1871)Tried for Her Life (1871)The Lost Heir of Linlithgow / The Brothers (1872)The Noble Lord: The Sequel to "The Lost Heir of Linlithgow (1872)A Beautiful Fiend; or, Through the Fire (1873)Victor's Triumphs: The Sequel to "A Beautiful Fiend" (1874)Mystery of Dark Hollow  (1875)Ishmael; or, In the Depths (1876)Self-Raised; or, From the Depths: A Sequel to "Ishmael." (1876)The Red Hill Tragedy: A Novel (1877)The Bride's Ordeal: A Novel (1877)Her Love or Her Life: A Sequel to "The Bride's Ordeal: A Novel (1877)Sybil Brotherton: A Novel (1879)The Trail of the Serpent; or, The Homicide at Hawke Hall (1880)Why Did He Wed Her? (1881)For Whose Sake? A Sequel to "Why Did He Wed Her?" (1884)A Deed Without a Name (1886)Dorothy Harcourt's Secret: Sequel to a "A Deed Without a Name." (1886)To His Fate: A Sequel to "Dorothy Harcourt's Secret" (no date)When Love Gets Justice: A Sequel "To His Fate." (no date)The Hidden Hand (1888)A Leap in the Dark: A Novel (1889)Unknown; or the Mystery of Raven Rocks (1889)Nearest and Dearest: A Novel (1889)Little Nea's Engagement: A Sequel to "Nearest and Dearest." (1889)For Woman's Love: A Novel (1890)An Unrequited Love: a Sequel to For Woman's Love (1890)The Lost Lady of Lone (1890)The Unloved Wife: A Novel (1890)When the Shadow's Darken: A Sequel to the Unloved Wife (no date)Lilith: A Sequel to "The Unloved Wife" (1891)Gloria: A Novel (1891)David Lindsay: A Sequel to Gloria (1891)"Em": A Novel (1892)Em's Husband (1892)The Mysterious Marriage: A Sequel to "A Leap in the Dark" (1893)A Skeleton in the Closet: A Novel (1893)Brandon Coyle's Wife: A Sequel to "A Skeleton in the Closet" (1893)Only a Girl's Heart: A Novel (1893)The Rejected Bride (1894)Gertrude Haddon (1894)Sweet Love's Atonement: A Novel (1904)Zenobia's Suitors: Sequel to Sweet Love's Atonement (1904)The Struggle of a Soul: A Sequel to "The Lost Lady of Lone" (1904)Her Mother's Secret (1910)Love's Bitterest Cup: A Sequel to Her Mother's Secret" (1910)When Shadow's Die: A Sequel to "Love's Bitterest Cup" (1910)The Bride's Dowry (1915)When Love Commands (no date)Fulfilling Her Destiny: A Sequel to When Love Commands (no date)The Initials: A Story of Modern Life (no date)Capitola's Peril: A Sequel to The Hidden Hand (no date)Beatrice; or, The Forsaken Daughter (no date)The Maiden's Vow (no date)The Refugee (no date)The Artist's Love (no date)Fallen Pride / The Mountain Girl's Love (no date)Spectre Lover'' (no date)

References

Further reading
 Bardes, Barbara, and Suzanne Gosset. Declarations of Independence: Women and Political Power in Nineteenth Century American Fiction. New Brunswick: Rutgers UP, 1990.
 Baym, Nina. Women's Fiction: A Guide to Novels by and about Women in America, 1820- 1870. Ithaca: Cornell UP, 1978.
 Carpenter, Lynette. "Double Talk: The Power and Glory of Paradox in E. D. E. N. Southworth's The Hidden Hand." Legacy 10.1 (1993): 17–30.
 Cogan, Francis B. All-American Girl: The Ideal of Real Womanhood in Mid Nineteenth Century America. Athens: U of Georgia P, 1989.
 Conrad, Susan P. Perish the Thought: Intellectual Women in Romantic America, 1830–1860. New York: Oxford UP, 1976.
 Coultrap-McQuin, Susan. Doing Literary Business: American Women Writers in the Nineteenth Century. Chapel Hill: U of North Carolina P, 1990.
 Dobson, Joanne. "The Hidden Hand: Subversion of Cultural Ideology in Three Mid- Nineteenth-Century Women's Novels." American Quarterly 38 (1986): 223–42.-----
 Ginsberg, Elaine K. "Emma Dorothy Eliza Nevitte Southworth." American Women Writers: A Critical Reference Guide from Colonial Times to the Present. Abridged Edition. New York: Ungar, 1988.
 Habegger, Alfred. "A Well Hidden Hand." Novel 14 (1981): 197–212.
 Harris, Susan K. "The House That Hagar Built: House and Heroines in E. D. E. N. Southworth's The Deserted Wife." Legacy 4.2 (1987): 17–29. -----
 Harris, Susan K. 19th-Century American Women's Novels: Interpretive Strategies. New York: Cambridge UP, 1990.
 Homestead, Melissa J. and Pamela T. Washington, editors. E.D.E.N. Southworth: Recovering a Nineteenth-Century Popular Novelist. Knoxville: U of Tennessee P, 2012
McCandless, Amy Thompson. "Concepts of Patriarchy in the Popular Novels of Antebellum Southern Women." Studies in Popular Culture 10.2 (1987): 1-16.
 Silverblatt, Arthur Martin. Mrs. E. D. E. N. Southworth and Southern Mythic Society. Diss. Michigan State U, 1980. Ann Arbor: UMI, 1980. 8106442.

External links

 Emma Dorothy Eliza Nevitte Southworth Papers at the Library of Congress

Works by Emma Dorothy Eliza Nevitte Southworth at HathiTrust

1819 births
1899 deaths
19th-century American novelists
American women novelists
Novelists from Wisconsin
19th-century American women writers
Novelists from Washington, D.C.
American women short story writers
Burials at Oak Hill Cemetery (Washington, D.C.)
19th-century American short story writers

E. D. E. N. Southworth


137039 Lisiguang este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
137039 Lisiguang este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Xinglong în cadrul programului Beijing Schmidt CCD Asteroid Program. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 14,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 137001-138000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

137039 Lisiguang


Vreau rația mea de adevăr este un film românesc din 1999 regizat de Cornel Mihalache.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1999 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1999
Filme regizate de Cornel Mihalache

Vreau rația mea de adevăr


A hulder (or huldra) is a seductive forest creature found in Scandinavian folklore. Her name derives from a root meaning "covered" or "secret". In Norwegian folklore, she is known as huldra ("the [archetypal] hulder", though folklore presupposes that there is an entire Hulder race and not just a single individual). She is known as the skogsrå "forest spirit" or Tallemaja "pine tree Mary" in Swedish folklore, and  in Sámi folklore. Her name suggests that she is originally the same being as the völva divine figure Huld and the German Holda.

The word hulder is only used of a female; a "male hulder" is called a huldrekall and also appears in Norwegian folklore. This being is closely related to other underground dwellers, usually called tusser (sg., tusse).

Though described as beautiful, the huldra is noted for having a distinctive inhuman feature—an animal's tail (usually a cow's or a fox's) and/or a back resembling a hollowed-out tree.

Folklore

The hulder is one of several rå (keeper, warden), including the aquatic sjörå or havsfru, later identified with a mermaid, and the bergsrå in caves and mines who made life tough for the poor miners.

More information can be found in the collected Norwegian folktales of Peter Christen Asbjørnsen and Jørgen Moe.

Relations with humans

The hulders were held to be kind to charcoal burners, watching their charcoal kilns while they rested. Knowing that she would wake them if there were any problems, they were able to sleep, and in exchange they left provisions for her in a special place. A tale from Närke illustrates further how kind a hulder could be, especially if treated with respect (Hellström 1985:15).

Toponyms

A multitude of places in Scandinavia are named after the Hulders, often places by legend associated with the presence of the "hidden folk". Here are some examples showing the wide distribution of Hulder-related toponyms between the northern and southern reaches of Scandinavia, and the terms usage in different language groups' toponyms.

Danish
 Huldremose (Hulder Bog) is a bog on Djursland, Denmark famous for the discovery of the Huldremose Woman, a bog body from 55BC.

Norwegian
 Hulderheim is southeast on the island Karlsøya, Troms, Norway. The name means "Home of the Hulder".
 Hulderhusan is an area on the southwest of Norway's largest island Hinnøya, whose name means "Houses of the Hulders".

Sámi
 Ulddaidvárri in Kvænangen, Troms (Norway) means "Mountain of the Hulders" in North Sámi.
 Ulddašvággi is a valley southwest of Alta in Finnmark, Norway. The name means "Hulder Valley" in North Sámi. The peak guarding the pass over from the valley to the mountains above has a similar name, Ruollačohkka, meaning "Troll Mountain"—and the large mountain presiding over the valley on its northern side is called Háldi, which is a term similar to the above-mentioned Norwegian rå, that is a spirit or local deity which rules a specific area.

In Popular Culture
In the mobile game Year Walk, one of the Watchers is a Huldra.

They are mentioned in Seanan MacGuire's October Daye series in the book "A red-rose chain".

Neil Gaiman's novella The Monarch of the Glen, published in the collection Fragile Things, includes references to Hulder legends.

In the subsequent Year Walk: Bedtime Stories for Awful Children, the first chapter is devoted to the Huldra.

See also

References

Scandinavian legendary creatures
Germanic paganism
Norwegian folklore
Scandinavian folklore
Swedish folklore
Mythic humanoids
Nature spirits
Female legendary creatures

Hulder


Der Tatarische Meerkohl (Crambe tataria), auch Tátorján-Meerkohl oder Tatarenkohl genannt, ist eine Pflanzenart aus der Gattung Meerkohl (Crambe) innerhalb der Familie der Kreuzblütengewächse (Brassicaceae). Sie ist ein Florenelement in der südsibirisch-pontisch-pannonischen Florenregion.

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Der Tatarische Meerkohl wächst als ausdauernde krautige Pflanze, die Wuchshöhen von 60 bis 120 Zentimetern erreicht. Die Wurzel ist bis zu 120 Zentimeter lang und bis zu 5 Zentimeter dick.

Die sehr großen, dicklichen Grundblätter sind fiederlappig bis doppelt fiederlappig, im Umriss rhombisch und unterseits steif behaart. Die oberen Stängelblätter sind kleiner und weniger stark geteilt.

Generative Merkmale
Die Blütezeit reicht von April bis Mai oder bis zum Juni. Die Einzeltrauben des Gesamtblütenstands sind fast ebensträußig, sie enthalten 10 bis 20 Blüten und verlängern sich später.

Die zwittrige Blüte ist vierzählig mit doppelter Blütenhülle. Die vier Kelchblätter sind 2 bis 3 Millimeter lang. Die vier weißen Kronblätter sind 4,5 bis 5,5 Millimeter lang und in Platte und Nagel gegliedert. Ihre Platte ist länglich-elliptisch und plötzlich in einen kurzen oft violetten Nagel verschmälert.

Die Fruchtstiele sind 7 bis 20 Millimeter lang. Das untere Fruchtglied ist stielartig und 1 bis 1,5 Millimeter lang, das obere ist bei einem Durchmesser von 4 bis 5 Millimetern kugelig.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 30, 60 oder 120.

Ökologie
Der Tatarische Meerkohl ist ein Steppenroller: Das Pflanzenexemplar bricht zur Reifezeit an der Basis ab und wird durch den Wind verweht. Auf diese Weise können die Samen über größere Distanzen ausgebreitet werden.

Vorkommen
Es gibt Fundortangaben für Österreich, im nordöstlichen Italien, die Slowakei, Slowenien, Kroatien Tschechien, im östlichen Bulgarien, Ungarn, Moldawien, Rumänien, Nowaja Semlja, Franz-Joseph-Land, Serbien, Kosovo, die Ukraine sowie die Krim, in der Türkei, Ciskaukasien, Dagestan. Das Verbreitungsgebiet reicht vom südukrainischen und südrussisch-pontischen Steppengebiet nördlich des Schwarzen Meeres bis nach Niederösterreich und Südmähren. In den beiden letzteren Fällen handelt es sich um Kältesteppenrelikte aus dem letzten Glazial, die vom Hauptverbreitungsgebiet im Osten räumlich weit entfernt auftreten: Während der Eiszeit breitete sich Crambe tataria nach Westen aus und konnte im Postglazial dort nur vereinzelt an konkurrenzschwachen Trockenstandorten überleben.

In Österreich tritt der Tatarische Meerkohl ausschließlich im Naturschutzgebiet Zeiserlberg bei Ottenthal mit etwa 600 Individuen sowie vereinzelt in der Umgebung auf und gilt als "stark gefährdet". In Österreich gedeiht der Tatarische Meerkohl in der collinen Höhenstufe auf Halbtrockenrasen, Straßenböschungen und Ackerrändern über Löß.

Systematik
Die Erstveröffentlichung von Crambe tataria erfolgte 1779 durch Sándor Sebeók de Szent-Miklós in Sebeók: Tatarica Hung. 7. Synonyme für Crambe tataria  ist Crambe pinnatifida .

Die Art Crambe tataria gehört zur Sektion Crambe sect. Crambe aus der Gattung Crambe.

Bei Anibal Oscar Prina 2009 gibt es zwei Varietäten:
 Crambe tataria var. aspera  (Syn.: Crambe aspera , Crambe litwinowii , Crambe gibberosa , Crambe tataria var. buschii , Crambe  buschii )
 Crambe tataria  var. tataria, Crambe laciniata , Crambe tatarica  nom. nud., Crambe caspica , Crambe tataria var. hungarica , Crambe tataria var. taurica , Crambe biebersteinii , Crambe tataria var. biebersteinii : Dieser Endemit gedeiht im Wüstengebiet zwischen Kaukasus und Kaspischem Meer in der unteren Wolga-Region.

Bilder

Trivialnamen
Für den Tatarischen Meerkohl bestehen bzw. bestanden auch die weiteren deutschsprachigen Trivialnamen Hieronymuswurz (Mähren bei Auspitz), Tatarka (Mähren bei Erlau), Tatarkenya (Mähren bei Erlau) und Tatorya (Siebenbürgen).

Nutzung
Der Tatarische Wildkohl wurde niemals kultiviert, spielte allerdings wahrscheinlich bereits in der Antike eine Rolle als Wildgemüse.

Quellen

Literatur
 Manfred A. Fischer, Karl Oswald, Wolfgang Adler: Exkursionsflora für Österreich, Liechtenstein und Südtirol. 3., verbesserte Auflage. Land Oberösterreich, Biologiezentrum der Oberösterreichischen Landesmuseen, Linz 2008, ISBN 978-3-85474-187-9.
 Luise Schratt-Ehrendorfer: Die Pflanzenwelt der Steppen Niederösterreichs: Flora und Vegetation, Standortsvielfalt und Gefährdung. In: Heinz Wiesbauer (Hrsg.): Die Steppe lebt – Felssteppen und Trockenrasen in Niederösterreich, St. Pölten 2008, S. 63, ISBN 3-901542-28-0.
 Anibal Oscar Prina: Taxonomic review of the genus Crambe sect. Crambe (Brassicaceae, Brassiceae). In: Anales del Jardin Botánico de Madrid, Volume 66, Issue 1, 2009, S. 7–24.

Einzelnachweise

Weblinks

 Naturschutzbund NÖ: Naturschutzgebiet "Zeiserlberg". (PDF-Datei, 604 KB)
 Datenblatt Crambe tataria - Tatorjan-Meerkohl / Ungarn-M.  / Steppen-M. / "Tatarischer Meerkohl" bei Botanik im Bild / Flora von Österreich, 2013.
 Datenblatt mit Fotos und Verbreitung in Italien bei Portale della Flora d'Italia - Portal to the Flora of Italy.
 Datenblatt mit Fotos und Verbreitung in Tschechien bei Pladias – databáze české flóry a vegetace.
 Verbreitungskarte für Europa.

Kreuzblütengewächse
Pannonische Flora
FFH-Arten (Anhang II)

Tatarischer Meerkohl


La  est une gare ferroviaire située sur le territoire de la commune italienne de Grugliasco, dans la région de Piémont.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Grugliasco est située au point kilométrique  de la ligne du Fréjus.

Elle est dotée de deux voies encadrées par deux quais latéraux.

Histoire
La gare de Grugliasco a été inaugurée le  tandis que la desserte cadencée à l'heure (en semaine) de la gare a été mis en service deux jours avant, le . La gare a représenté un investissement de  dont  financés par la commune de Grugliasco et  apportés par la région de Piémont.

Service des voyageurs

Accueil
Gare de Ferrovie dello Stato Italiane, elle est dotée d'un Distributeur automatique de titres de transport.

Desserte
La gare de Grugliasco est desservie toutes les demi-heures, du lundi au samedi, par les trains de la ligne 3 du service ferroviaire métropolitain de Turin reliant alternativement Turin à Suse et Bardonnèche. Elle est en outre desservie toutes les heures le dimanche, circulant alternativement de Turin à Suse ou Bardonnèche.

Intermodalité
La gare de Grugliasco est en correspondance avec deux lignes d'autobus s'arrêtant à proximité de la gare et exploitées par GTT. La ligne  s'arrête à l'arrêt Napoli Cap et relie le centre de Turin à Grugliasco tandis que la ligne  s'arrête quelques mètres à côté à l'arrêt San Gregorio Magno Est et relie Grugliasco à Collegno.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne du Fréjus
 Chemin de fer du Mont-Cenis

Lien externe

Gare dans la ville métropolitaine de Turin
Gare mise en service en 2011
Gare

Gare de Grugliasco


Ezel Akay (d. 20 Ocak 1961, Kastamonu), Türk yönetmen, senarist, yapımcı ve oyuncudur.

Ailesi
Abhaz kökenli İnegöllü bir aileden gelen Akay, banka memuru olan babasının görevi sebebiyle Kastamonu'da doğdu. Bir yaşındayken Kastamonu'dan ayrılan ailesi değişik şehirlerde ikamet etmiştir. Müzisyen Eren Kazım Akay ve ses mühendisi Ender Akay kardeşleri olup biri Tarsus'ta, diğeri Konya'da doğmuştur.

Eğitimi
Ezel Akay, Boğaziçi Üniversitesi Mühendislik Fakültesinden makina mühendisi olarak mezun olduktan sonra Amerika'da Villanova Üniversitesinde tiyatro öğrenimi gördü.

İş yaşamı
İFR'nin kurucu ortağı olarak film prodüksiyonu sektörüne girmeden önce reklam metin yazarlığı, tiyatro yönetmenliği ve oyunculuğu, yapım asistanlığı ve amirliği yaptı. İFR'nin kuruluşundan bu yana, aralarında son on yılın unutulmazlarından "İş Bankası-Sağduyu", "İş Bankası-Atatürk", "Telsim-Çıldıran Müdür" filmlerinin ve son dönemde de "Kredi Kart-Migros", "Mio-Türkiye'ye Doğan Temizlik Güneşi", "Pimapen" ve "Microsoft-Korsan Yazılım" gibi son dönem filmlerinin de yer aldığı 1000'den fazla reklam filmine yönetmen olarak imza attı.

1996 yılında Derviş Zaim ile "Tabutta Rövaşata" filminin yapımcılığını üstlendi. Film yurt içi ve yurt dışı birçok festivalde ödül kazanırken uluslararası alanda en çok ödül alan yerli film unvanını elde etti. Daha sonra genel yapım sorumlusu olduğu ve yönetmenliğini Yeşim Ustaoğlu'nun yaptığı "Güneşe Yolculuk" filmi Berlin Film Festivali de dâhil yerel ve uluslararası birçok festivalde ödül kazandı. 2001 yılında yapımı gerçekleştirilen ve yönetmenliğini Semir Aslanyürek'in üstlendiği, başrollerini Hülya Koçyiğit, Tuncel Kurtiz ve Aykut Oray'ın paylaştığı "Şellale" filminin de yapımcılarından olan Ezel Akay, 2004 yılında yapımı tamamlanan Ahmet Uluçay'ın yönettiği, yurt içi ve yurt dışı festivallerde birçok ödül kazanan "Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak" adlı sinema filminin de genel yapım sorumluluğunu üstlendi.

Ezel Akay, 2004 yılında başrollerini Haluk Bilginer, Özcan Deniz ve Demet Akbağ'ın paylaştıkları, Levent Kazak'ın senaryosunu yazdığı, "Neredesin Firuze" filmiyle de yönetmenliğini üstlendiği ilk uzun metrajlı sinema filmine imzasını attı.

En son olarak 2006 yılında vizyona giren, yine Levent Kazak'ın yazdığı, başrollerini Haluk Bilginer ve Beyazıt Öztürk'ün paylaştığı "Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü?" filminin yönetmenliğini yaptı.

20 Kasım 2009 tarihinde, yönetmenliğini yaptığı 7 Kocalı Hürmüz vizyona girdi.

Galip Derviş adlı dizide Hamdi "Fil Hamdi" Dönmez karakterini canlandırdı.

2007 yılında Haldun Çubukçu ile birlikte Yargu isimli tarihî kurgu romanı yazdı. Ezel Akay tarafından Anadolu Orta Çağı üçlemesi olarak tasarlanan kitap Selçuklular ile Moğollar arasındaki güç mücadelesini anlatmaktadır.

Ezel Akay hâlen, kurucu ortak sıfatıyla İFR A.Ş. bünyesinde yönetmenlik ve yapımcılık yaparak kariyerini sürdürmektedir.

Filmografisi

Filmler

Diziler

Katıldığı programlar

Kitapları

Ödüller
1996 - 33. Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Film Ödülü (Tabutta Rövaşata)

2006 - 13. Adana Altın Koza Film Şenliği, En İyi Yönetmen Ödülü (Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü?)

2006 - 13. Adana Altın Koza Film Şenliği, En İyi Senaryo Ödülü  (Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü?)

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Ezel Akay
 IMDb sayfası
 Ezel Akay: Nasıl Sinema Yönetmeni Olunur
 Azizm Sanat Örgütü Röportajı

Kaynakça

1961 doğumlular
Türk film yönetmenleri
Yaşayan insanlar
Boğaziçi Üniversitesi Mühendislik Fakültesinde öğrenim görenler
Altın Portakal En İyi Film Ödülü kazanan yapımcılar
Kastamonu doğumlular

Ezel Akay


An Cyrtochilum revolutum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stig Dalström. An Cyrtochilum revolutum in nahilalakip ha genus nga Cyrtochilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtochilum

Cyrtochilum revolutum


Învățarea prin intermediul dispozitivelor mobile (în engleză: M-learning = mobile learning), reprezintă metoda de livrare a învățării, educației sau sprijin prin intermediul dispozitivelor mobile.

Noua tehnologie cum ar fi dispozitivele mobile, (telefoane mobile, tablete, etc.) au un rol important în redefinirea cum oamenii primesc informațiile. "Numeroase agenții, inclusiv Departamentul Apărării (Department of Defense- DoD), Departamentul pentru securitate internă (Department of Homeland Security- DHS), Comunitatea de informații și aplicarea legii, folosesc tehnologia mobilă pentru managementul informațiilor."

M-Learning reprezintă "învățarea dincolo de multiplele contexte, printre interacțiuni sociale și de conținut, folosind dispozitive electronice personale.  Este o formă a învățării  distante, unde utilizatorii învățării mobile folosesc dispozitive mobile în tehnologia educațională ca și metodă de confort în timpul lor propriu-zis.

Fundamentul M-learning
M-learning-ul include tehnologii de tipul dispozitivelor mobile precum:
  MP3 player
  Notebook-uri;
  Smartphone
  Tablete
  PDA-uri

Învățarea mobilă se concentrează pe mobilitatea celui care invăță, astfel, acesta interacționând cu tehnologii portabile (menționate mai sus). Utilizarea uneltelor mobile pentru crearea materialelor de învățare ajutătoare a devenit o parte importantă în învățarea informală.

Această învățare mobilă (mobile learning) este convenabilă și totodată accesibilă teoretic și practic de oriunde. Distribuirea informației este aproape instantanee între toți utilizatorii care folosesc același conținut și care conduce către un feedback și sfaturi instantanee. Acest proces înalt activ a dovedit creșterea în procentele promovării examenelor de la 50% pana la 70% și totodată reduce rata abandonului școlar în domenii tehnice cu un procent de 22%.

De asemenea, prin intermediul învățării mobile aduce odată cu ea, o puternică înlocuire a cărților și notițelor cu dispozitive în miniatură (telefonul mobil, notebook, tablete, etc.), dotate și adaptate cu conținut de învățare.
Spre deosebire de învățarea clasică (cărți fizice), mobile learning-ul reprezintă și un mod rentabil de a învăța deoarece prețul conținutului digital este brusc într-o scădere în comparație cu media tradițională (cărți, DVD-uri, CD-uri educaționale). Spre exemplu, un manual în format digital costă o treime din jumătatea prețului unui manual tradițional (AFD,2012), având zero costuri marginale.

Una dintre posibilitățile oferite de această metodă de învățare, conform Fombona, Pascual-Sevillana și Gonz lez-Videgaray, este reprezentată de un acces mai mare și totodată diferit împreună cu inovații transcendente precum creșterea de activități informale:
 Iconic virtuale;
 Activități de divertisment;
 Afilierea la grupuri specifice
 Rețele prietenoase de interacțiune.

Moduri de abordare

Utilizarea în învățământ

Aplicațiile în săli de clasă și alte spații de învățare combină utilizarea computerelor portabile, PDA-uri, smartphone-uri în paralel cu alte sisteme resurse tradiționale. (Tremblay 2010)

Dispozitivele mobile utilizate în sălile de clasă au scopul de a spori învățarea. Elevii/studenții sunt introduși în diferite grupe de colaborare prin diferite aplicații de comunicare care conțin diverse afișări interactive și caracteristici video.

 Tehnologiile mobile pot înlocui diverse resurse de învățare având o caracteristică greoaie, spre exemplu: manuale, notițe vizuale, prezentări tehnice.
 Interactivitatea și multiplele modele tehnologice permite elevilor/studenților să manipuleze informația primită.
 Dispozitivele mobile dotate cu capacitate WIF permite accesul la informații mai ușor.
 Accesul informațiilor de pe dispozitivele mobile oferă o continuă învățare în interiorul și exteriorul sălilor de curs.

Într-o revizuire a unei literaturi de specialitate realizate de FutureLab, unde cercetătorii au descoperit că a crescut comunicarea, colaborarea, înțelegerea conceptelor ca și efect în urma utilizării mobile learning.

Învățământul la distanță
Dispozitivele mobile pot fi utilizate pentru a stabili diverse setări online cu scopul de a spori învățarea.

 Telefonul mobil poate fi folosit pentru învățământul la distanță sau pentru elevii/studenții ale căror cursuri sunt solicitate a fi mobile/online dar totodată și pentru a comunica informații legate de  rezultatele examenelor, activităților de curs, laborator cât și diverse modificări ale orarelor sau activităților materiilor presupuse.
 De asemenea, dispozitivele mobile facilitează comunicarea între studenți/elevi și profesori cât și între elev/student și elev/student. Aceste dispozitive fac posibilă și facilitează interacțiunea în timp real permițându-le elevilor/studenților un feedback imediat. Totodată, profesorii pot evalua un student utilizând aceste dispozitive mobile, furnizând în timp real progresul studenților/elevilor putând astfel ca profesorii să își adapteze stilul de predare.

Distribuirea informației (Podcasting)
Podcasting-ul constă în a asculta înregistrări audio și prelegeri. Acesta poate fi folosit pentru a revizui prelegerile live (Clark and Wescott 2007) și nu îl ultimul rând, pentru a oferi oportunități studenților/elevilor să repete diverse prezentări. Acestea, bineînțeles mai pot oferi informații suplimentare pentru a putea spori prelegerile tradiționale (McGarr 2009), (Steven & Teasley 2009).

Aceste podcast-uri pot fi livrate folosind sindicalizarea, deși această metodă nu este ușor de adoptat. (Lee, Miller & Newman 2009).
Cercetătorii psihologici afirmă că studenții/elevii care descarcă aceste podcast-uri ating în mod substanțial note mai mare la examene decât cei care participă fizic în cadrul unui curs, excepție făcând doar cei care iau notițe. (Callaway & Ewen 2009)

M-learning în cadrul job-ului

Învățarea mobilă în cadrul job-ului poate poate îmbrățișa diferite forme de învățare. Acesta a fost definit precum: "Procesul de învățare pentru a putea opera cu succes contexte noi, în continuă schimbare, incluzând învățarea acestora prin intermediul dispozitivelor mobile."

Învățarea pentru job

Acesta poate fi descris "în caz de învățare", implicând activități de învățare formale precum: cursuri de instruire sau pregătirea pentru viitoarele sarcini de muncă. Aici vorbim despre aplicații mobile care sunt destinate să ofere angajaților aflați în diferite părți geografice cu scopul de a le oferi diferite pregătiri formale legate de diverse abordări ale postului aferent.

O altă metodă de învățare utilizată de către anumite companii aduc în discuție aplicații mobile care sunt menite să pregătească angajații companiei în diferite situații propice în caz de urgență. (SMS-uri de avertizare)

Învățare prin job

Aceste se referă la învățarea informală la locul de muncă.  Angajații pot utiliza aplicații mobile pentru a remedia/rezolva probleme prin cadrul unor dispozitive de mână, spre exemplu, accesarea resurselor informaționale (liste de verificare și ghid de referință) importante pentru vizita unui client.  De asemnea, în cadrul unei companii învățarea prin muncă se realizează prin interacțiunea îndepărtată cu colegii prin intermediul telefonului (Skype, What's Up, Outlook for mobile, etc).

Auto-învățare
Diversele abordări ale necesităților în viața de zi cu zi ne împing să ne mobilizăm către o învățare eficientă, fie ea de natură tradițională fie prin intermediul mobile learning.
Spre exemplu învățarea unei limbi străine (engleza-limbă vorbită la nivel internațional) reprezintă un atu atunci când vrem,în special să lucram în cadrul unei corporații sau mai ales atunci când călătorim. Pentru acest lucru, putem aborda fie un curs privat unde se asistă pe cale tradițională, adică prezența fizică în cadrul cursului unde acesta este asistat de către un lector, fie putem apela la un curs online, susținut de un dispozitiv mobil, fie el o tableta sau un computer portabil unde putem beneficia de diverse beneficii.

Învățarea mobilă în jurul lumii

Pakistan
În Pakistan, în cadrul școlii Rehan, fiind una dintre primele școli din această regiune care a oferit cursuri la distanță, putând fiind accesate de pe un telefon mobil. Aceste cursuri erau reprezentate de către o aplicație mobilă unde puteai avea acces la secvențe educaționale scurte care arată cum se pot scrie nume și cuvinte comune cât și transmiterea de concepte matematice și științifice. Această aplicație este redată de către diferite schițe ale unor personalități din televiziune, tocmai pentru a atrage atenția mai mare. Școala Rehan afirmă că peste 40.000 de persoane își urmează demonstrațiile lansate de aplicația mobilă însă aceștia cred cu siguranță că numărul de utilizatori este mai mare.

Papua Noua Guinee
În Papua Noua Guinee, profesorii au lansat un proiect numit SMS STORY unde aceștia spun că elevii și-au îmbunătățit practicile de citire, aceștia utilizând mesaje scrise și trimise prin SMS.

Africa Sub-Sahariană
În Africa Sun-Sahariană profesorii ți studenții se confruntă cu o problemă serioasă în ceea ce privesc materialele didactice. Numărul de manuale disponibile este limitat, astfel foarte puțini studenți au acces la materialele didactice în clasă și la domiciliu. Având în vedere lipsa de manuale din multe școli africane, tabletele și telefoanele mobile sunt privite de guverne și de organizațiile internaționale ca o soluție pentru a oferi acces la materialele de învățare. Sistemul de evaluare și training mobil Tangerine, desfășurat în Kenya, își propune să ajute profesorii în activitățile lor de evaluare. Cu Tangerine, nivelul de lectură al elevului poate fi evaluat prin înregistrarea răspunsurilor elevului pe un telefon mobil sau pe o tabletă. Datele colectate de aplicație permit, de asemenea, compararea nivelurilor de învățare ale studenților în funcție de vârstă, arie geografică și sex.

Analiză

Valori

Valorile M-learning-ului
 M-learning-ul  mai accesibil decât învățarea tradițională;
 Poate fi utilizată pentru a diversifica tipurile de activități de învățare la care participă elevii;
 sprijină mai degrabă procesul de învățare decât integrarea acestuia;
 Poate fi un instrument util pentru elevii cu nevoi speciale;
 Poate fi proiectat pentru a combina procesul de luare a deciziilor în scenarii complexe de învățare cu evaluarea și evaluarea formativă.

Beneficii
 Oportunități relativ ieftine, deoarece costul dispozitivelor mobile este semnificativ mai mic decât PC-urile și laptopurile;
 Suport de învățare continuu și orientat;
 Scăderea costurilor de instruire;
 Potențial o experiență de învățare mai plină de satisfacții;
 Noi oportunități pentru instituțiile de învățământ tradiționale;
 Scăderea costurilor cu manualele;
 Niveluri de alfabetizare îmbunătățite;
 Accesul la conținutul personalizat.

Provocări

Provocări tehnice
 Conectivitate și durata de viață a bateriei;
 Dimensiunea ecranului;
 Costul investiție;
 Memorie limitată;
 Redefinirea materialelor existente de e-learning pentru platformele mobile;
 Standarde multiple, dimensiuni multiple de ecran, sisteme de operare multiple;
 Problemă de securitate a conținutului sau de drepturi de autor din grupul de creație.

Provocări sociale și educaționale
 Accesibilitate și bariere în calea costurilor pentru utilizatorii finali: diviziunea digitală;
 Cum să evaluați învățarea în afara sălii de clasă;
 Cum să sprijiniți învățarea în mai multe contexte;
 Probleme de securitate sau încălcare a drepturilor de autor;
 Schimbări frecvente în modelele / tehnologiile / funcțiile dispozitivelor;
 Dezvoltarea unei teorii adecvate a învățării pentru vârsta mobilă;
 Diferențe conceptuale între e-learning și m-learning;
 Proiectarea tehnologiei pentru a susține o viață de învățare;
 Nicio restricție privind programul de învățare;
 Informații și conținut personal și privat;
 Nicio limită demografică;
 Perturbarea vieții personale și academice a studenților;
 Riscul distragerii.

Evoluție
Domeniile actuale de creștere includ:

 Învățarea bazată pe locație și învățarea contextuală;
 Învățare mobilă în rețea socială;
 Jocuri educative mobile;
 Furnizarea m-Learning pentru telefoanele celulare utilizând mesageria SMS bidirecțională și celularele bazate pe voce (podcasting pentru telefoane cu evaluări interactive);

Note

Vezi și
Educational technology
Instructional simulation
M-Health
Mobile phone use in schools
Offinle mobile learning
Smartphone

Legături externe
Beneficiile cheie ale învățării mobile
Pocket learning: tehnologiile mobile ca suport pentru învățare
Învățarea din context pe dispozitive mobile inteligente
Folosirea dispozitivelor mobile în educație
5 tendințe de Mobile Learning pentru 2019 și impactul lor asupra L&D (Learning&Development)

Învățarea prin dispozitive mobile (M-learning)


Androctonus agrab est une espèce de scorpions de la famille des Buthidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la région de Dakhla-Oued Ed-Dahab au Maroc. Elle se rencontre au Sahara occidental dans l'Adrar Souttouf.

Description
Le mâle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Ythier et Lourenço en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce veut dire scorpion en Hassanya, le dialecte arabe parlé au Sahara occidental.

Publication originale
 Ythier & Lourenço, 2022 : « A new species of Androctonus Ehrenberg, 1828 from Western Sahara (Scorpiones: Buthidae). » Serket, , , .

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Buthidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique du Maroc
Environnement au Sahara occidental

Androctonus agrab


Graholika (graholik, kukavičica, lat. Lathyrus), rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica većinom penjačica iz porodice mahunarki. Postoji 179 vrsta i 1 hibrid (notovrsta), od toga 30 vrsta u Hrvatskoj.

Pisum (grašak) je sinonim za Lathyrus

Vrste

 Lathyrus alamutensis Mozaff., Ahavazi & Charkhch.
 Lathyrus alpestris (Waldst. & Kit.) Celak., gorska graholika
 Lathyrus amphicarpos L.
 Lathyrus angulatus L.,  uglata graholika
 Lathyrus anhuiensis Y.J.Zhu & R.X.Meng
 Lathyrus annuus L., jednogodišnja graholika
 Lathyrus apenninus F.Conti
 Lathyrus aphaca L., vitičasta graholika
 Lathyrus armenus (Boiss. & A.Huet) Celak.
 Lathyrus articulatus L.
 Lathyrus atropatanus (Grossh.) Sirj.
 Lathyrus aureus (G.Lodd. ex Drapiez) D.Brândzã
 Lathyrus basalticus Rech.f.
 Lathyrus bauhini P.A.Genty,  Bauhinijeva graholika
 Lathyrus belinensis Maxted & Goyder
 Lathyrus berteroanus Colla
 Lathyrus biflorus T.W.Nelson & J.P.Nelson
 Lathyrus bijugus Boiss. & Noe; Boiss.
 Lathyrus binatus Pancic
 Lathyrus bitlisicus Pesmen
 Lathyrus blepharicarpos Boiss.
 Lathyrus boissieri Sirj.
 Lathyrus brachycalyx Rydb.
 Lathyrus brachyodon Murb.
 Lathyrus brachypterus Celak.
 Lathyrus cabrerianus Burkart
 Lathyrus campestris Phil.
 Lathyrus cassius Boiss.
 Lathyrus caudatus C.F.Wei & H.P.Tsui
 Lathyrus chloranthus Boiss. & Balansa
 Lathyrus chrysanthus Boiss.
 Lathyrus cicera L., crvena graholika
 Lathyrus ciliatidentatus Czefr.
 Lathyrus cilicicus Hayek & Siehe
 Lathyrus ciliolatus Sam. ex Rech.f.
 Lathyrus cirpicii Günes
 Lathyrus cirrhosus Ser.
 Lathyrus clymenum L.,  tamnocrvena graholika
 Lathyrus collae Martic.
 Lathyrus crassipes Gilies ex Hook. & Arn.
 Lathyrus czeczottianus Bässler
 Lathyrus davidii Hance
 Lathyrus decaphyllus Pursh
 Lathyrus delnorticus C.L.Hitchc.
 Lathyrus dielsianus Harms ex Diels
 Lathyrus digitatus (M.Bieb.) Fiori, prstasta graholika
 Lathyrus egirdiricus Genç & Sahin ex L.A.Silva, J.Freitas, V.F.Dutra & Alves-Araújo
 Lathyrus elegans Vogel
 Lathyrus elongatus (Bornm.) Sirj.
 Lathyrus emodi (Wall. ex Fritsch) Fritsch
 Lathyrus eucosmus Butters & H.St.John
 Lathyrus filiformis (Lam.) Gay
 Lathyrus fissus Ball
 Lathyrus formosus (Steven) Kenicer
 Lathyrus frolovii N.D.Simpson
 Lathyrus fulvus (Sm.) Kosterin
 Lathyrus glandulosus Broich
 Lathyrus gloeosperma Warb. & Eig
 Lathyrus gmelinii Fritsch
 Lathyrus golanensis O.Cohen & Plitmann
 Lathyrus gorgoni Parl.
 Lathyrus graminifolius (S.Watson) T.G.White
 Lathyrus grandiflorus Sm.
 Lathyrus grimesii Barneby
 Lathyrus hallersteinii Baumg.
 Lathyrus hasslerianus Burkart
 Lathyrus heterophyllus L.
 Lathyrus hierosolymitanus Boiss.
 Lathyrus hirsutus L., rutava graholika
 Lathyrus hirticarpus Mattatia & Heyn
 Lathyrus hitchcockianus Barneby & Reveal
 Lathyrus holochlorus (Piper) C.L.Hitchc.
 Lathyrus hookeri G.Don
 Lathyrus humilis (Ser.) Spreng.
 Lathyrus hygrophilus Taub.
 Lathyrus inconspicuus L., sitna graholika
 Lathyrus incurvus (Roth) Willd.
 Lathyrus japonicus Willd.
 Lathyrus jepsonii Greene
 Lathyrus karsianus P.H.Davis
 Lathyrus ketzkhovelii A.A.Avazneli
 Lathyrus komarovii Ohwi
 Lathyrus krylovii Serg.
 Lathyrus laetivirens Greene ex Rydb.
 Lathyrus laevigatus (Waldst. & Kit.) Gren., žućkastosmeđa graholika
 Lathyrus lanszwertii Kellogg
 Lathyrus latidentatus Elenevsky
 Lathyrus latifolius L.,  širokolisna graholika
 Lathyrus laxiflorus (Desf.) Kuntze,  narijetkocvjetna graholika
 Lathyrus layardii Ball ex Boiss.
 Lathyrus ledebourii Trautv.
 Lathyrus lentiformis Plitmann
 Lathyrus leptophyllus M.Bieb.
 Lathyrus libani Fritsch
 Lathyrus linearifolius Vogel
 Lathyrus linifolius (Reichard) Bässler, lanolisna graholika
 Lathyrus littoralis (Nutt. ex Torr. & A.Gray) Endl. ex Walp.
 Lathyrus lomanus I.M.Johnst.
 Lathyrus lycicus Boiss. & Heldr.
 Lathyrus macropus Gillies ex Hook. & Arn.
 Lathyrus macrostachys Vogel
 Lathyrus magellanicus Lam.
 Lathyrus marmoratus Boiss. & Balansa
 Lathyrus meridensis Pittier
 Lathyrus mulkak Lipsky
 Lathyrus multiceps Clos
 Lathyrus multijugus (Ledeb.) Czefr.
 Lathyrus nervosus Lam.
 Lathyrus neurolobus Boiss. & Heldr.
 Lathyrus nevadensis S.Watson
 Lathyrus niger (L.) Bernh., crna graholika
 Lathyrus nigrivalvis Burkart
 Lathyrus nissolia L., bezlisna graholika
 Lathyrus nitens Vogel
 Lathyrus nivalis Hand.-Mazz.
 Lathyrus nudicaulis (Willk.) Amo
 Lathyrus numidicus Batt.
 Lathyrus ochraceus Kitt., orešac žuti
 Lathyrus ochroleucus Hook.
 Lathyrus ochrus (L.) DC., žućkastobijela graholika
 Lathyrus odoratus L., mirisna graholika
 Lathyrus oleraceus Lam.
 Lathyrus pallescens (M.Bieb.) K.Koch
 Lathyrus palustris L., močvarna graholika
 Lathyrus pancicii Adamovic
 Lathyrus pannonicus (Jacq.) Garcke, panonska graholika
 Lathyrus paraguariensis Hassl.
 Lathyrus paranensis Burkart
 Lathyrus parodii Burkart
 Lathyrus pauciflorus Fernald
 Lathyrus pisiformis L.
 Lathyrus plitmannii Greuter & Burdet
 Lathyrus polyphyllus Nutt.
 Lathyrus pratensis L.,  livadna graholika
 Lathyrus pseudocicera Pamp.
 Lathyrus pubescens Hook. & Arn.
 Lathyrus pusillus Elliott
 Lathyrus pygmaeus Gomb.
 Lathyrus quinquenervius (Miq.) Litv. ex Kom.
 Lathyrus rigidus T.G.White
 Lathyrus roseus Steven
 Lathyrus rotundifolius Willd.
 Lathyrus satdaghensis P.H.Davis
 Lathyrus sativus L., sjetvena graholika
 Lathyrus saxatilis (Vent.) Vis., kamenjarska graholika
 Lathyrus setifolius L., bodljastolisna graholika
 Lathyrus spathulatus Celak.
 Lathyrus sphaericus Retz., okruglasta graholika
 Lathyrus speciosus G.Don
 Lathyrus splendens Kellogg
 Lathyrus stenolobus Boiss.
 Lathyrus stenophyllus Boiss. & Heldr.
 Lathyrus subandinus Phil.
 Lathyrus subulatus Lam.
 Lathyrus sulphureus W.H.Brewer ex A.Gray
 Lathyrus sylvestris L., šumska graholika
 Lathyrus tauricola P.H.Davis
 Lathyrus tefennicus Genç & Sahin
 Lathyrus tingitanus L.
 Lathyrus tomentosus Lam.
 Lathyrus torreyi A.Gray
 Lathyrus trachycarpus (Boiss.) Boiss.
 Lathyrus transsylvanicus (Spreng.) Fritsch
 Lathyrus tremolsianus Pau
 Lathyrus tropicalandinus Burkart
 Lathyrus tuberosus L., gomoljasta graholika
 Lathyrus tukhtensis Czeczott
 Lathyrus turcicus Hamzaoglu
 Lathyrus undulatus Boiss.
 Lathyrus vaniotii H.Lév.
 Lathyrus variabilis (Boiss. & Kotschy) Celak.
 Lathyrus venetus (Mill.) Wohlf., šarena kukavičica
 Lathyrus venosus Muhl. ex Willd.
 Lathyrus vernus (L.) Bernh.,  proljetna kukavičica
 Lathyrus vestitus Nutt.
 Lathyrus vinealis Boiss. & Noë
 Lathyrus whitei Kupicha
 Lathyrus woronowii Bornm.
 Lathyrus zalaghensis Andr.
 Lathyrus ×tournefortii (Lapeyr.) A.W.Hill

Izvori

Vanjske poveznice

Fabeae

Graholika


ليديتشي (بالتشيكية: Lidice، بالألمانية: Liditz) هي بلدية في أوكريس كلادنو بجمهورية التشيك. يبلغ عدد سكانها حسب إحصائيات عام 2006 435 نسمة، وبمساحة تقدر ب 475 هكتار. تقع على بعد 5 كلم شرق كلاندو و 20 كلم غرب براغ. تم تدميرها خلال الحرب العالمية الثانية من طرف القوات الألمانية، وقتل النازيون جميع الرجال فيها، وأرسلو الباقي إلى معسكرات الاعتقال، وكانو أطفالا ونساء.ً وهناك قتلوا تقريبا كل الأطفال وحوالي خمسين امرأة. بعد انتهاء الحرب أعيد بناؤها على بعد 300 متر من المدينة القديمة التي تم وضع نصب تذكاري فيها ومتحف.

توأمة
لليديتشي اتفاقيات توأمة مع:
 كوفنتري

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة كلادنو
جرائم حرب نازية
مدن ممزقة
مواقع الحرب العالمية الثانية في التشيك
قرى في مقاطعة كلادنو

ليديتشي


Ravolfija (lat. Rauvolfia), rod vazdazelenih, grmova, polugrmova i stabala iz porodice zimzelenovki. Ime roda dano je u čast Leonharda Rauwolfa, a raširen je po tropskim područjima Azije, Afrike latinske Amerike i nekih oceanijskih otoka.

Postoji oko 70 vrsta, a neke se koriste ili su se koristile u ajurvedi i tradicionalnim medicinama.

Vrste

 Rauvolfia amsoniifolia A.DC.
 Rauvolfia andina Markgr.
 Rauvolfia anomala Rapini & I.Koch
 Rauvolfia aphlebia (Standl.) A.H.Gentry
 Rauvolfia atlantica Emygdio
 Rauvolfia bahiensis A.DC.
 Rauvolfia balansae (Baill.) Boiteau
 Rauvolfia biauriculata Müll.Arg.
 Rauvolfia caffra Sond.
 Rauvolfia cambodiana Pierre ex Pit.
 Rauvolfia capixabae I.Koch & Kin.-Gouv.
 Rauvolfia capuronii Markgr.
 Rauvolfia chaudocensis Pierre ex Pit.
 Rauvolfia cubana A.DC.
 Rauvolfia decurva Hook.f.
 Rauvolfia dichotoma K.Schum.
 Rauvolfia gracilis I.Koch & Kin.-Gouv.
 Rauvolfia grandiflora Mart. ex A.DC.
 Rauvolfia hookeri S.R.Sriniv. & Chithra
 Rauvolfia insularis Markgr.
 Rauvolfia × ivanovii Granda & V.R.Fuentes
 Rauvolfia javanica Koord. & Valeton
 Rauvolfia kamarora Hendrian
 Rauvolfia leptophylla A.S.Rao
 Rauvolfia letouzeyi Leeuwenb.
 Rauvolfia ligustrina Roem. & Schult.
 Rauvolfia linearifolia Britton & P.Wilson
 Rauvolfia littoralis Rusby
 Rauvolfia macrantha K.Schum. ex Markgr.
 Rauvolfia mannii Stapf
 Rauvolfia mattfeldiana Markgr.
 Rauvolfia maxima Markgr.
 Rauvolfia media Pichon
 Rauvolfia micrantha Hook.f.
 Rauvolfia microcarpa Hook.f.
 Rauvolfia moluccana Markgr.
 Rauvolfia mombasiana Stapf
 Rauvolfia moricandii A.DC.
 Rauvolfia nana E.A.Bruce
 Rauvolfia nitida Jacq.
 Rauvolfia nukuhivensis (Fosberg & Sachet) Lorence & Butaud
 Rauvolfia obtusiflora A.DC.
 Rauvolfia oligantha Hendrian
 Rauvolfia pachyphylla Markgr.
 Rauvolfia paraensis Ducke
 Rauvolfia paucifolia A.DC.
 Rauvolfia pentaphylla Ducke
 Rauvolfia polyphylla Benth.
 Rauvolfia praecox K.Schum. ex Markgr.
 Rauvolfia pruinosifolia I.Koch & Kin.-Gouv.
 Rauvolfia purpurascens Standl.
 Rauvolfia rhonhofiae Markgr.
 Rauvolfia rivularis Merr.
 Rauvolfia rostrata Markgr.
 Rauvolfia sachetiae Fosberg
 Rauvolfia salicifolia Griseb.
 Rauvolfia sanctorum Woodson
 Rauvolfia sandwicensis A.DC.
 Rauvolfia schuelii Speg.
 Rauvolfia sellowii Müll.Arg.
 Rauvolfia semperflorens (Müll.Arg.) Schltr.
 Rauvolfia serpentina (L.) Benth. ex Kurz
 Rauvolfia sevenetii Boiteau
 Rauvolfia spathulata Boiteau
 Rauvolfia sprucei Müll.Arg.
 Rauvolfia steyermarkii Woodson
 Rauvolfia sumatrana Jack
 Rauvolfia tetraphylla L.
 Rauvolfia tiaolushanensis Tsiang
 Rauvolfia verticillata (Lour.) Baill.
 Rauvolfia viridis Roem. & Schult.
 Rauvolfia volkensii (K.Schum.) Stapf
 Rauvolfia vomitoria Wennberg
 Rauvolfia weddeliana Müll.Arg.
 Rauvolfia woodsoniana Standl.

Vanjske poveznice

Izvori

Vinceae

Ravolfija


Ceirano Matteo & C., später Ceirano Matteo & C. - Vetture Marca Itala, war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Matteo Ceirano gründete 1903 nach seinem Ausscheiden aus Fratelli Ceirano & C. das Unternehmen Ceirano Matteo & C. in Turin und begann mit der Produktion von Automobilen. 1904 erfolgte eine Umbenennung in Ceirano Matteo & C. – Vetture Marca Itala. Ende 1904 wurde aus diesem Unternehmen die Fabbrica Automobili Itala.

Fahrzeuge
Das einzige Modell war mit einem Einbaumotor von De Dion-Bouton ausgestattet.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)
Ceirano

Ceirano Matteo & C.


Nevada, Amerika Birleşik Devletleri'nin Batı, Dağlık Batı ve Güneybatı bölgelerinde bulunan bir eyaletidir. Komşuları batıda Kaliforniya, kuzeybatıda Oregon, kuzeydoğuda İdaho, doğuda Utah ve güneydoğuda Arizona eyaletleridir. Nevada ABD'de 7. en büyük, 35. en kalabalık ve 9. en düşük nüfus yoğunluğuna sahip eyalettir. Nüfusun üçte ikisi 3 büyük şehrin birleşiminden oluşan Las Vegas metropolitan bölgesinde yaşar. Başkenti Carson City'dir ve en büyük kenti Amerika Birleşik Devletleri ve dünyanın kumar merkezlerinden olan Las Vegas'tır.

Nevada'nın büyük kısmını Great Basin bölgesinin güney kısmında yer alan geniş çöl ve yarı kurak alanlar kapsamaktadır. Mojave çölü, Tahoe gölü ve Sierra Nevada dağları bu bölgede yer alırlar. Eyaletin yaklaşık %86'si çeşitli sebeplerle (askeri ve sivil olarak) Birleşik Devletler'in malıdır.

Eyalet ismini İspanyolca'da "karla kaplı dağlar" anlamına gelen Sierra Nevada Dağları'ndan almıştır. Bölgede daha önceleri yerli Paiute, Shoshone ve Washoe kabileleri yaşamaktaydı. İspanyollar bu bölgeyi İspanya adına kontrol altına aldılar ve Alta California ismiyle Meksika Bağımsızlık Savaşı'na kadar ellerinde tuttular. 1848 yılında Birleşik Devletler'in zaferiyle sonuçlanan Meksika-Amerika savaşı sonrasında Nevada, Birleşik Devletler'e geçti ve 1850 yılında Utah bölgesinin bir parçası oldu. 1859 yılında Comstock Lode'da keşfedilen gümüş madeni bölgede bir nüfus patlamasına yol açtı ve Utah bölgesinden ayrılması için bir neden oluşturdu. Nevada, 31 Ekim 1864 günü ABD'nin 36. eyaleti olmuştur.

20 yüzyılda yasal hale gelen kumar, gay evliliği ve boşanma kanunları Nevada'yı önemli bir turizm merkezi haline getirdi. Turizm sektörü ve dünyanın en büyük 4. altın üreticisi olan madencilik sektörü bölgenin en önemli iş kaynaklarını oluşturmaktadır.

Nevada, gümüş madeninin tarihi ve ekonomik değerinden ötürü "Gümüş Eyalet" (Silver State) olarak tanınır.

Etimoloji ve Telaffuz

Nevada ismi İspanyolcada "karla kaplı" anlamına gelir ve bölgedeki Sierra Nevada isimli sıradağlara verilmiş addır.

Nevada'lılar Eyaletin ismini ikinci hecede bulunan a harfini İngilizcede "bad" kelimesindeki a harfinin söylenişi şekliyle telaffuz ederek söylerler. Bölge dışındaki çoğu insan ise bu harfi İngilizce "father" kelimesindeki a harfinin söylenişi şekliyle telaffuz eder.İkinci söyleniş şekli İspanyolca telaffuza daha yakın olmasına rağmen bölge halkı buna rağbet etmez. George W. Bush 2004 Başkanlık kampanyası sırasında böyle bir gaf yapmış ve sonrasında Reno-Sparks kongre merkezinde yaptığı bir konuşmada bunu düzelterek, "yine doğru söyleyemeyecek diye düşünmüştünüz değil mi" diyerek konuşmasına devam etmiştir.

Coğrafya

Nevada'ın neredeyse tamamı Basin and Range bölgesinde bulunur ve kuzey-güney hattında yer alan birçok sıradağ ile kesilmiştir. Bu sıradağların aralarında endorheik (kapalı havzalar) vadiler barındırırlar.

Eyaletin kuzey bölümü Great Basin bölgesindedir ve bu sebeple yumuşak çöl iklimi hakimdir. Bu iklim sebebiyle yazları yüksek sıcaklık kışlarıyla soğuk hava şartları yaşanır. Arizona muson şartlarının yarattığı nem bölgede ara sıra fırtınalara sebebiyet verir ve ayrıca pasifik fırtınaları nedeniyle bölgede kar yağışı olur. Bugüne dek kaydedilen en yüksek sıcaklık 29 Haziran 1994'te Laughlin'de kaydedilen 52 °C'dur (125 °F). Kaydedilen en düşük sıcaklık ise 1972 yılında  kuzeydoğudaki San Jacinto'da kaydedilen -47 °C'dur (-52 °F)

Humboldt Nehri kuzeydedir ve eyaleti boğu batı hattında keser ve Lovelock yakınlarındaki Humboldt Sink isimli kuru göl yatağına akar.

Yer yer 4.000 metreyi aşan sıra dağlar yeşil ormanlarıyla birçok endemik türün yaşaması için uygun ortam oluşturur.

Güneyde Mojave çölü bulunur ve Las Vegas şehri buraya kurulmuştur. Bölge kışın az yağış alır. Yükseklik genelde 1.200 m altındadır ve bu sıcak yaz günleri ile soğuk ve serin kış günleri yaşanmasına neden olur.

Nevada ve Kaliforniya arasında 640 km uzunluğuyla ABD'deki en uzun dikey sınır vardır. Sınır Tahoe gölünden bağlar ve Colorado Nehrine kadar sürer.

Las Vegas'ın hemen batısında bulunan Spring sıradağları eyaletin güney bölgesinde yer alır ve en büyük sıradağlardır. En alçak nokta ise Laughlin'in güneyidir.

610 metrenin üzerinde 172 nokta vardır ve bu dağlar ülkenin Alaska'dan sonra en dağlık bölgesi olmasına neden olur.

İklim

Nevada Birleşik Devletler'in en kurak eyaletidir. Genellikle çöl ve yarı kurak iklim bölgelerinden oluşur ve bu sebeple yaz döneminde 52 °C'a ulaşan, kışın ise -46 °C'a düşen sıcaklık değerlerine rastlanır. Kuzey bölgelerde kış uzun ve oldukça soğuk geçerken güney bölgelerde kısa ve yumuşaktır. Eyaletin büyük bir kısmında çok az yağış görülür ve bu az yağış genellikle Sierra Nevada dağlarına (doğu ve kuzeydoğu yamaçlarına) düşer. Yıllık ortalama yağış miktarı yaklaşık 18 cm'dir. En fazla yağış alan bölgedeyse bu değer 100 cm'ye kadar ulaşır. Eyalette bugüne dek ölçülmüş en yüksek sıcaklık değeri 29 Haziran 1994'te Laughlin'de tespit edilmiş olup 52 °C'dur. En düşük sıcaklık ise 8 Ocak 1938'de San Jacinto'da kaydedilmiş olup -46 °C'dur. 52 °C'luk sıcaklık değeri Birleşik Devletler'de şimdiye dek ölçülmüş olan en yüksek 3. değer olup Kaliforniya (57 °C) ve Arizona'nın (53 °C) ardından gelir.

Yerel Yönetim

Eyalet 17 ilçeye (County) bölünmüştür.

 Humboldt 1856 yılında Utah eyaletinde ilçe yapıldıktan sonra 1861 yılında tekrar Nevada eyaleti tarafından ilçe yapılmıştır.

Tarih

1861 Öncesi

Yaklaşık 2 bin yıl önce yerleşime açıldığı bilinen bölgeye Avrupalılar ilk ayak bastıklarında burada Mohaveler, Payutlar, Şaşonlar ve Vaşolar yaşıyordu. Nevada, ABD ile Meksika arasında imzalanan Guadalupe Hidalgo Antlaşması'yla (1848) ABD'ye bırakıldı ve Utah bölgesine bağlandı. 1859'da Virginia şehri yakınlarındaki Comstock Lode'da bulunan gümüş madeniyle bölge hareketlendi.

Utah bölgesinden ayrılma

2 Mart 1861 tarihinde bölge Utah bölgesinden ayrıldı ve Sierra Nevada dağlarından esinlenileren Nevada bölgesi adını aldı.

Eyalet Olma

1864 başkanlık seçimlerinden 8 gün önce Nevada, Birleşik Devletler'in 36. Eyaleti olarak birliğe dahil oldu. Eyalet olma işlemleri iç savaş esnasında kongrede etkin olan Cumhuriyetçiler tarafından, Abraham Lincoln'un tekrar başkan seçilmesini sağlayabilmek amacıyla süratle tamamlandı ve bu sayede ekonomisi madenciliğe dayanan Nevada'nın, endüstriye dayalı ekonomiye sahip birlikle bütünleşmesi sağlandı.

Nevada Birleşik Devletler'e eyalet olarak kabul edildikten sonra sınırları büyüyen 2 eyaletten birisidir. Eyalet bugünkü güney sınırlarına 5 Mayıs 1866'da Arizona bölgesinin Pah-Ute ilçesinin bir kısmını dahil ederek ulaşmıştır. Bu sınır değişikliği, altın reservleri keşfedilince bölgede nüfus artışını sağlayabilmek için yapıldı. Bu bölge günümüzdeki Clark ilçesini kapsamaktadır. 1868 yılında ile yine sınırlar büyümüş ve batı Utah bölgesinden bir kısım eyalete dahil edilmiştir. Bu değişikliğe sebep ise bölgede Mormon hakimiyetini engellemektir.

Madencilik Nevada ekonomisine uzun yıllar hakim oldu ve büyük zenginliğe sebebiyet verdi. Bu konuyu Mark Twain Nevada'da yaşadığı sıralarda kaleme aldığı "Roughing it" adı kitabında da ele almıştır. Bu zenginliğe rağmen nüfus 19. yüzyıl sonlarında gerilemeye başladı fakat 1900 yılında Tonopah sonrasında Goldfield ve Rhyolite'de keşfedilen yeni gümüş yatakları nüfusun tekrar artış trendine geçmesini sağlamıştır.

Kumar ve İşgücü

Kumar sektörü 20. yüzyıl başlarında oluşan ekonomik durgunluk ortamında Las Vegas şehrinin kurulmasına ve gelişmesine büyük destek oldu. 1909 yılında ülke genelinde anti-kumar karşıtlarının örgütlenmesi neticesinde kumar yasa dışı ilan edildi fakat Nevada'nın madencilik kasabalarında yaygın olarak yasa dışı olarak oynanmaya devam etti. Büyük buhran döneminde madencilik ve tarım sektörlerindeki büyük düşüşler sebebiyle Nevada kumarı 19 Mart 1931 tarihinde yasal bir düzenlemeyle serbest hale getirdi. Vali Fred B. Balzar'ın atmış olduğu bu imza ile eyalet aynı zamanda ülkenin en kolay boşanma yasalarına sahip eyaleti haline geldi.

Nükleer Testler

Las Vegas şehrinin 105 kilometre kuzeydoğusu 11 Ocak 1951 tarihinde Nevada Test Alanı adıyla nükleer silahların test edildiği alan olarak ilan edildi. Bu alan yaklaşık 3.500km2 olup çöl ve dağlık alandan oluşmaktadır. İlk test 27 Ocak 1951 tarihinde Franchman Flat'ta patlatılan 1 kilotonluk bir TNT bombasıyla yapılmıştır. En son yapılmış atmosferik test 17 temmuz 1962 ve en son yapılmış yer altı testi ise 23 Eylül 1992'de gerçekleşmiştir. Bölge hâlen Birleşik Devletler'in en yoğun nükleer silaha sahip bölgesidir.

Eyaletin %80'den fazlası Birleşik Devletler'e aittir. Bunun sebebi Nevada genelinde hakim olan çöl ikliminin büyük çiftlik oluşumlarına olanak vermemesidir. Bu sebeple ilk yerleşimciler çiftliklerini bir su kaynağının yanına kurmuşlar ve hayvanlarını bitişikteki kamuya ait olan ama sulak olmayan alanlarda otlatmışlardır. Bu sistem hâlen sürdürülmektedir.

Demografi

Büyüme

Birleşik Devletler Nüfus Bürosunun 1 Temmuz 2011 tahminlerine göre eyalette yaklaşık 2.723.322 kişi yaşamaktadır ve 2010 yılına kıyasla %0.84'lük bir nüfus artışı olmuştur. Nüfus 2007 yılıyla kıyaslandığında %3.5, 2000 yılıyla kıyaslandığında ise %20.8 artış göstermiştir. Artış rakamları doğal artışlar ve göç düşünülerek verilmiştir. 10 yıllık dönemde eyalete ülke dışından 66.098 kişi, ülke içerisinden ise 270.945 kişi göç etmiştir. 2006 verilerine göre Nevada Ülkede en yüksek nüfus artışına sahip 8. eyalettir

Nüfus yoğun olarak güneydeki Nye ilçesinde bulunmaktadır. İlçe sınırları içerisinde yer alan Pahrump kasabası 1980-2010 yılları arasında büyük bir nüfus artışı yaşadı. Kasabanın 2010 nüfus verisi 36.441'dir. Las Vegas ise ABD'nin 1960-2000 yılları arasında en yüksek nüfus artışı yaşanan şehri ve bölgesi olmuştur. 1900'lü yılların başlarında 100 kişinin yaşadığı bir kanyon olan şehir 1950 yılında 10.000, 1970 yılında ise 100.000 kişilik nüfusa ulaşmıştır.

1940'lar dan 2003 yılına kadar Nevada Birleşik Devletler'in % olarak en fazla nüfus artışı yaşanan eyaleti oldu. 1990-2000 yılları arasında ülke nüfusundaki %13.1'lik artışa karşın Eyalette %66.3'lük bir nüfus artışı yaşanmıştır. Nüfusun 2/3 den fazla kısmı içerisinde Las Vegas şehrini de barındıran Clark ilçesinde yaşamaktadır.

Kırsal bölgede bulunan Mesquite, Mercury ve Searchlight kasabalarındaki nüfus artışları da kayda değerdir.

Büyük Kentler

Kırsal Yerleşim

Eyalette nüfusun ufak bir kısmı kırsal alanda yaşamaktadır fakat bu yerleşim yerlerinde büyük şehirlere nazaran kültürel olarak büyük farklar göze çarpar. Kırsal alanlarda yaşayan halk büyük şehirlerin aksine yaşadıkları bölgenin yerlileridir. Irk ve etnisite olarak daha az çeşitlidir. Bu bölgelerde madencilik ön plana çıkmakta ve turizm önemini yitirmektedir.

Etnik Dağılım

2010 nüfus tahminlerine etnik nüfus dağılımı ; %66,2 Beyaz (%54,1 İspanik olmayan beyaz), %8,1 Afroamerikan, %1,2 Amerikan ve Alaska Yerlisi, %7,2 Asyalı, %0,6 Hawai ve pasifik yerlisi, %4,7 2 veya daha fazla ırktan melez şeklindedir. İspanik ve Latin kökenli herhangi bir ırka dahil nüfus %26,5'tir. 1970 yılında İspanik olmayan Beyaz nüfusun oranı %88'di.

2009 yılında Nevada halkının köken dağılımı ise şu şekildeydi : %20.8 Meksikalı, %13,3 Alman, %10 İrlandalı, %9,2 İngiliz, %6,3 İtalyan, %3,8 Amerikalı, %1,4 Norveçli, %1,4 İsveçli, %0,8 Danimarkalı, %33 Diğer.

Nevada çok geniş bir etnik çeşitliliğe ev sahipliği yapmaktadır. Las Vegas ve Reno şehirleri çok çeşitli bir toplum yapısına sahiptirler. Nevada Birleşik Devletler'de hatırı sayılır bir Bask nüfusuna sahiptir. Douglas, Mineral ve Pershing'de Meksikalı nüfus çoğunluğu vardır ve bu nedenle Clark İlçesi 200.000 Meksika kökenli Amerikalı'ya ev sahipliği yapmaktadır. Nye ve Humboldt ilçelerinde Alman kökenli nüfus, Washoe İlçesinde İrlanda kökenli nüfus göze çarpmaktadır. Las Vegas'ta son yıllarda İskandinav, İtalyan, Polonyalı, Yunan, Ermeni ve İspanyol nüfusta büyük artış kaydedilmektedir.

Yaşayan Siyah Amerikalı nüfus eyalete son dönemlerde Kaliforniya, Ortabatı ve doğu sahillerinden göçmüştür.

Genellikle 1850 Altına Hücum döneminde bölgeye yerleşmiş Çinli bir nüfus bulunmaktadır. 19. yüzyıl sonlarında çiftliklerde çalışmak için gelen birkaç yüz Japon hâlen varlıklarını sürdürmektedirler. 20 yüzyılın sonlarında Las Vegas'a Çin, Japonya, Kore, Filipinler'den göç alınmıştır. Göç dalgası günümüzde Hindistan ve Vietnam'dan devam etmektedir. Filipin kökenli Amerikalılar Eyaletteki en yüksek Asya kökenli nüfusu oluşturmaktadır. (113.000 kişi - tüm Asyalı nüfusun %56.5'ini, genel nüfusun %4.3'ü)

2000 nüfus sayımına göre 5 yaşın üzerindeki nüfusun %16,19'u evde İspanyolca, %1,59'u Filipince, %1'i Çince konuşmaktadır.

2010 nüfus sayımına göre Eyalet nüfusunun %6,9'u 5 yaş altı, %24,6'sı 18 yaş altı, %12'si ise 65 yaş üstüdür. Bayanlar toplam nüfusun %49.5'ini oluşturmaktadır.

Las Vegas 1990-2010 aralığında Turizm ve Kumar sektörü sebebiyle Asyalı ve Latin Amerikalıların yoğun olarak iş aradıkları bölge olmuştur fakat tarım ve inşaat sektörleri hâlen en büyük işveren sektör konumundadır.

65 yaş üzeri ve 18 yaş altı nüfus hâlen Nevada'nın nüfusunun büyük kısmını oluşturmaktadır. Mormon, Katolik ve Evangelist nüfus yoğunluktadır ve yaş ortalamaları Ulusal ortalamaların altındadır. Eyalet bu sebeple diğer eyaletlere nazaran daha fazla doğum oranına sahiptir. Emekli Yahudiler tarafından Nevada yaşam için tercih edilmektedir.

Din

Eyaletteki başlıca dinlere dair dağılım aşağıdaki şekildedir.

Hristiyan - %64

- Katolik - %27
- Protestan - %26
- Mormon - %11

Müslüman - %2

Yahudi - %1

Diğer Dinler - %3

Belirtmeyenler - %20

2000 yılı itibarıyla Roma Katolik Kilisesine 331.844 kişi, İsa Mesih'in Son Zaman Azizler Kilisesine (Mormon) 116.925 kişi, Güney Baptis Birliğine ise 40.233 kayıtlıdır. Yahudi cemaatlerine kayıtlı 77.100 kişi bulunmaktadır.

Eşcinsellik

Ağustos 2011 belediye anketi sonuçlarına göre Nevada eyaleti nüfusunun %45'i eşcinsel evliliğin yasal olması, %44'ü yasal olmaması ve %11'i ise kararsız olduğu hakkında görüş bildirmiştir .

Ekonomi

Ülke genelinde Nevada ekonomisi ahlaksızlık üzerine kurulu düşüncesi yaygındır. Ekonomist dergisi 21 Ağustos 2010 tarihli sayısından bunu " Nevada madencilik ve günah üzerine kuruldu. Bu 100 yıl önce ödül avcılığı ve kolay boşanma yasalarıyla başladı ve devamında kumar ve fahişelikle devam etti" diyerek bu düşünceyi dile getirmiştir.

Ekonomik analizler bürosu tahminlerine göre eyaletin 2010 yılı üretimi 126 Milyar Dolar seviyesindedir. Tatil yöreleri olan Las Vegas, Reno, Lake Tahoe ve Laughlin yerli ve yabancı turistlerin çekim merkezleridir. 2008 yılı verilerine göre 266 kumarhaneden 12 milyar dolar kumar geliri ve 13 milyar dolar kumar harici gelir kaydedildi.

Eyalette kişi başına düşen gelir 2009 yılı itibarıyla 38.578 dolardır ve bu gelir eyaleti ABD içerisinde 19. sıraya yerleştirmektedir.

Ağustos 2011 verilerine göre işsizlik %13.4 ile ülke genelindeki en yüksek orana ulaşmıştır.

Sığır, saman, yonca, süt ürünleri, soğan ve patates önemli tarımsal ürünlerdir. Turizm, madencilik, makina, basın yayın, gıda ve elektrik ekipmanları ise önemli sanayi sektörleridir.

Las Vegas ve Reno dışında madencilik ve sığır yetiştiriciliği en önemli ekonomik aktivitelerdir. Altın en yüksek gelir getiren madendir. 2004 yılında 190 ton altın çıkarılmış ve 2.84 milyar dolar gelir elde edilmiştir. Bu rakam 2004 yılında tüm dünya altın üretiminin %8.7'sine tekabül etmektedir. aynı yıl 290 ton gümüş çıkarılmış ve 69 milyon dolar kazanç elde edilmiştir. Eyalette ayrıca bakır, alçıtaşı, diotomit ve lityum çıkarılmaktadır. Zengin maden yataklarına rağmen madencilik yüksek maliyetler sebebiyle dünya pazarında fiyat açısından rekabet sıkıntıları yaşamaktadır.

2006 yılı rakamlarına göre eyalette 500.000 sığır ve 70.000 koyun bulunmaktadır. Hayvanlar yazları meralarda beslenmekte, kışları ise iklim şartları nedeniyle ilave yemlerle yetiştirilmektedir. Eyalet dışına besi için dana satışı yapılmaktadır. Ekilebilir arazinin %90'dan fazlasında (196.000 ha) hayvansal yem üretimi yapılır.

Vergi oranları ilçeden ilçeye farklılık gösterir. En düşük vergi oranı %6.85 olup Elko, Esmeralda, Eureka, Humboldt ve Mineral ilçelerinde uygulanmaktadır. En yüksek vergi %8.1 ile Clark ilçesindedir. Vergi oranları Carson ilçesinde %7.475, Washoe ilçesinde ise %7.825'tir.

Eyalet, ülkede kişi başına düşen otel odası sıralamasında 1. sıradadır. Amerikan Otel ve Konaklama Derneği verilerine göre eyalette 584 otelde (15 ve üzeri odaya sahip) toplam 187.301 oda vardır. Eyalet otel odası sıralamasında Kaliforniya, Teksas, Florida ve New York'u takip etmektedir fakat bu eyaletlerin nüfusları Nevada'nın çok üzerindedir. Nevada'da her 14 kişiye bir otel odası düşmektedir ve bu ülke ortalamasının (67) çok üzerindedir.

Fahişelik, nüfusu 400.000'in altında olan ilçelerde genelevlerde yapılma şartıyla yasaldır. Eyalette yaklaşık 300 kadın yasal olarak bu işi yapmaktadır. Fahişelik Clark ilçesinde (Las Vegas'ın bağlı olduğu ilçe) ve Washoe ilçesinde (Reno'nun bağlı olduğu ilçe) yasaktır.

Büyük işverenler

Eyaletteki büyük işverenler listesi. (2011 mali yılı 1. çeyrek itibarıyla)

Taşımacılık

Nevada 2011 yılında kamusal alandaki çöp kirliliği ve bu alandaki çabaları sebebiyle ülkede sondan 3. sırada gösterilmiştir. (Amerika eyaletler çöp listesi)

Amtrak Tren şirketinin Chicago-Emeryville hattında çalışan günlük California Zephyr treni ülkenin en büyük tren yolu hattı olan Union Pacific tren hattını kullanarak eyaletteki Elko, Winnemucca, Sparks ve Reno istasyonlarında hizmet vermektedir. Amtrak şirketi ayrıca otobüslerle tren istasyonlarına bağlantı hizmeti ağlamaktadır. Las Vegas şehrine yolcu taşımacılığı sunan bir tren şirketi yoktur. Bu şehre yapılan son servis Amtrak firmasının Desert Wind treniyle 1997 yılında yapılmıştır ve o tarihten beri Güney Kaliforniya istikametine bir yolcu treni seferi başlatabilme çabaları başarıya ulaşamamıştır.

Eyaletin kuzeyinden ve güneyinden Union Pacific tren yolları geçmektedir. Greyhound Lines otobüs firması ise Otobüs taşımacılığı hizmeti sunmaktadır.

Interstate 15 yolu eyaletin güneyinden Las Vegas'tan geçmektedir. Yine I-215 ve I-515 yolları da bu güzergahta yer almaktadır. I-80 yolu eyaletin kuzeyinden geçer ve Utah'tan gelen Humboldt nehrini takip edip Reno üzerinden Kaliforniya'ya gider. Eyalette birçok ulusal otoyolda bulunur. Bunlar US 6, US 50, US 93, US 95 ve US 395 dir. Nevada Eyaletine ait birçok otoyol bulunur. Eyalet bu yaygın yol ağına rağmen Birleşik Devletler'de en büyük iki şehri arasında direkt otoyol bulunmayan nadir eyaletlerdendir. (Las Vegas-Reno)

Nevada'da 3 römorklu kamyonların trafikte hareketleri serbesttir. Avustralya'da asfalt treni olarak adlandırılan bu kamyonlar Nevada'nın dağlık yapısı nedeniyle Avustralya'daki kadar uzun değillerdir.

Las Vegas metropolitan bölgesinde toplu taşımacılık hizmeti veren RTC Transit firması vardır. Firma eyaletteki en büyük toplu ulaşım firmasıdır.

Las Vegas'ta 6.4 km uzunluğuna raylı sistem ağı vardır. Bu ağ ile kumarhaneler, Kongre merkezi ve Havaalanı arasında ulaşım sağlanır. Birçok kumarhane kısa hatlarla diğer kumarhanelere raylı sistem taşımacılığı yapar.

McCarran Uluslararası Havalimanı Las Vegas'ta, Reno-Tahoe Uluslararası Havalimanı ise Reno'da bulunur.

Hukuk Sistemi ve Devlet İşleri

Hükümet

Nevada Anayasayla tanımlı demokratik bir cumhuriyettir. Yürütme, Halk tarafından seçilmiş Vali ve yine seçilmiş hükûmeti tarafından icra edilir. Yasama halk tarafından seçilmiş Meclis ve Senato tarafından, yargı ise Yüksek Nevada Mahkemesi ve altında yar aran mahkemeler tarafından sürdürülür.

Nevada valisi Eyalet Başkanlığı, Hükûmet Başkanlığı ve Eyalet askeri kuvvetlerinin komutanlığı görevlerini üstlenir. Mevcut vali 3 Ocak 2011 tarihinde göreve seçilerek gelen Cumhuriyetçi Brian Sandoval'dır.

Eyalette Yasama ikiye bölünmüştür. Meclis ve senato vardır. Meclis üyeleri 2 yıllığına, Senato üyeleriyse 4 yıllığına iş başına gelirler.

Nevada yüksek mahkemesi eyaletteki en üst mahkemedir. Yargı, Bölge mahkemeleri (genel yargı yetkisine sahip), Adalet mahkemeleri ve Belediye mahkemeleri (sınırlı yargı yetkisine sahiptirler) arasında bölünmüştür.

Devlet Kurumları

Başsavcılık
Sanayi ve Ticaret Müdürlüğü
Tabii Kaynaklar ve Koruma Alanları Müdürlüğü
Tüketici Sağlığı Müdürlüğü
Kontrol Birimi
Ceza İnfaz Müdürlüğü
Kültür Müdürlüğü
Ekonomik Kalkınma Komisyonu
Eğitim Müdürlüğü
NEvada Eyaleti Sekreterliği Seçim Müdürlüğü
İstihdam, Eğitim ve Rehabilitasyon Müdürlüğü
Kumar Denetleme Kurumu
Valilik
Sağlık Ve insan Hizmetleri Müdürlüğü
Bilgi Teknolojileri Müdürlüğü
Adalet Müdürlüğü
Vali Yardımcılığı
Nevada Askeri Birimi
Maden Müdürlüğü
Motorlu Taşıtlar Müdürlüğü
Nevada Ulusal Muhafır Birliği
Personel Başkanlığı
Kamu Emeklilik Sistemi
Kamu Güvenliği Müdürlüğü
Kamu Hizmetleri Komisyonu
Eyalet Dışişleri birimi
Vegi Müdürlüğü
Turizm Müdürlüğü
Ulaştırma Müdürlüğü
Saymanlık
Üniversite ve Kolejler Müdürlüğü
Gazi Hizmetleri Birimi
Yüksek Eğitim komisyonu
Vahşi Yaşam Müdürlüğü

Hukuk

1900'lü yılların başlarında gümüş madenciliğinin cazibesinin yitirilmesiyle birlikte kurak bir çöl olan Nevada'nın nüfusu Birleşik Devletler eyaletleri içerisinde en düşük nüfus halini almıştı. Sonrasında eyalet büyük bir ekonomik bağımsızlık ve patlamaya sahne oldu. Bu Kaliforniya eyaletinde yasak olan şeylerin eyalette yasal hale getirilmesiyle sağlandı. Kolay boşanma yasaları, kumar, bazı ilçelerde serbest olan fuhuş bunlardan bazılarıdır. Güney Nevada'daki yumuşak kış şartları sayesinde bölge bir cazibe merkezi halini aldı ve Ülkenin en hızlı gelişen eyaletlerinden biri oldu.

Fuhuş

Eyalet ülkede fuhuşun serbest olduğu tek eyalettir ve bazı ilçelerde genelevlerde lisanslı olarak yapılabilmektedir. Las Vegas, Reno ve Carson City şehirlerinin bulunduğu ilçelerde yasak olan fuhuş halk oylaması ile serbest bırakılabilir.

Boşanma

Ülkede 1970 yılında yasalar değişti ve boşanma zorlaştırıldı. Eyalet zaten serbest olan kumar ve fuhuşa ülkedeki en rahat boşanma yasalarını da ekleyerek eyaleti ülkenin bir boşanma cenneti haline getirdi. Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi Nevada'da olan boşanmalarını ulusal düzeyde tanımaktadır. Eyalet ülkede en çok boşanmanın gerçekleştiği eyalettir.

Vergi

Nevada eyaletinde yasalar eyalete yeni yerleşimci ve işletme çekme amaçlı düzenlenmiştir. Eyalette gelir vegisi veya kurumlar vergisi toplanmamaktadır. Eyalette bu tip vergi toplanmadığı için bu tip bilgiler fereral hükûmetle paylaşılmamaktadır.

Eylatteki satış vergisi %6.85'tur. İlçeler halk oylaması veya yasama organlarının onayıyla bu oranın yükseltebilirler. Örneğin bu oran Clark ilçesinde %8.1'dir.

Las Vegas çevresini içine alan Clark İlçesinde konaklama vergisi %12'dir. Las Vegas ve Henderseon şehirlerinde ise bu oran %13'tür.

Apple gibi bazı şirketlerin vergi ödememe için Nevada'da yatırım şirketleri kurdukları iddia edilmektedir.

Kültür
Las Vegas ve Reno eyaletin kültür ve sanat merkezleridir. Nevada Üniversitesi'nin bu iki kentte de kampüsleri vardır. Eyaletin madencilik geleneğini yansıtan yerler arasında bugün terk edilmiş bir madencilik kasabası olan Virginia City ve Carson City'deki Darphane binası sayılabilir. Batı'daki madencilik kamplarının en ünlüsü olan Virginia City'nin bir bölümü günümüzde restore edilmiştir. Darphane binası ise bugün Nevada Eyalet Müzesi olarak kullanılmaktadır.

Kaynakça

Nevada


Jaurès () is a station on Paris Métro line 2, line 5, and line 7bis in the 10th and 19th arrondissements.

History

The station was opened on 23 February 1903, three weeks after line 2 was extended from Anvers to Bagnolet (now Alexandre Dumas) on 31 January 1903. Line 7bis platforms opened on 18 January 1911 as part of the first section of line 7 between Opéra and Porte de la Villette, more than two months after the opening of the line on 5 November 1910. Line 5 platforms opened on 12 October 1942 with the opening of the first section of the line between Gare du Nord and Église de Pantin. On 3 December 1967 the branch to Pré Saint-Gervais was separated as 7bis with the new service terminating at Louis Blanc.

The station was originally called Rue d'Allemagne ("Street of Germany"). On 1 August 1914, just before the outbreak of World War I, the name of the street and the station were changed to Jaurès as a result of the rising tensions with Germany, a day after the assassination of Jean Jaurès (1859-1914). Boulogne–Jean Jaurès on line 10 is also named in honour of him. The station Berlin on line 13 was also renamed to Liège due to similar reasons.

As part of the "Renouveau du métro" programme by the RATP, the station was renovated and modernised in 2014.

In 2019, the station was used by 5,836,196 passengers, making it the 64th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 3,148,221 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 54th busiest of the Métro network out of 305 stations.

In 2021, the station was used by 4,055,461 passengers, making it the 52nd busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has six accesses:

 Access 1: Boulevard de la Villette
 Access 2: Quai de la Loire
 Access 3: avenue Jean Jaurès
 Access 4: avenue Secrétan
 Access 5: Quai de Jemmapes
 Access 6: rue de Chaumont

Station layout

Platforms
The stations of consisting three lines are of a standard configuration with two platforms separated by the railway track, with the platforms for line 2 being elevated and the rest underground. Line 2 platforms are equipped with glass awnings, as are all elevated stations on the line. The steel pillars and tunnel exits incorporate stained glass windows which sit atop white and flat ceramic tiles. On the platform in the direction of Nation, part of the glass supports a stained glass work consisting of abstract patterns, dominated by the blue-white-red French flag, depicting the crowd that seized the Bastille prison on 14 July 1789, which is represented in white in the centre of the work. Created in 1989 by the visual artist Jacques-Antoine Ducatez, it is visible both from the inside and outside the station. The presence of this window in this station is explained by the proximity of the quays of Valmy and Jemappes, whom reference two decisive victories of the revolutionary wars following the overthrow of the French Monarchy. The stained glass also pays tribute to the pacifist Jean Jaurès. At the corner of the canopy and the piers, ivies were planted in 2017 by Les Jardins de Babylone as part of the revegetation of RATP spaces.

Other connections
The station is also served by lines 26 and 48 of the RATP bus network, and at night, by lines N13, N41, N42, and N45 of the Noctilien bus network.

Nearby

 Bassin de la Villette
 Rotonde de la Villette (part of the Wall of the Farmers-General, built between 1784 and 1788)

Culture
This neighborhood of Paris was mentioned in the Henri-Georges Clouzot film "L'Assassin habite au 21" released in 1942. Vincent Dieutre's French Docudrama film Jaurès was released in 2012, it was named after the station.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 10th arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 19th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1903
Jean Jaurès
Paris Métro line 2
Paris Métro line 5
Paris Métro line 7bis

Jaurès station


Bochum-Gerthe, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bochum kentine bağlı idari bölge. Bochum-Nord idari merkezine bağlıdır. 1929'da Harpen, Hiltrop, Laer, Langendreer, Linden-Dahlhausen, Querenburg, Stiepel ve Werne ile birlikte Bochum'a bağlandı.

Bochum

Bochum-Gerthe


10259 Osipovyurij este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10259 Osipovyurij este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Tamara Smirnova. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,12 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 16,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1972
Centura de asteroizi

10259 Osipovyurij


Fart dræber er en kortfilm instrueret af Trine Piil Christensen efter manuskript af Trine Piil Christensen.

Handling
Man tager en revisor og et brudepar i en lyseblå cadillac, en tatoveret motorcykelfreak og en blondine i en gammel Lada, en fin udstillingshund med stamtavlen i orden og et frækt omstrejfende gadekryds. Man placerer de to- og firbenede væsener i en jysk landsby, og man lader hundene løbe efter hinanden - og vups, så har man en komedie i et højt tempo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Kortfilm fra Danmark

Fart dræber


Spotlight er en amerikansk biografisk dramafilm fra 2015. Filmen er instrueret af Tom McCarthy, skrevet af Tom McCarthy og Josh Singer, og har Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams, Liev Schreiber, John Slattery og Stanley Tucci i hovedrollerne.

Filmen modtog en Oscar for bedste film ved Oscaruddelingen.

Handling

Historien om, hvordan avisen The Boston Globe afslørede den massive skandale om børnemisbrug, og hvordan det blev skjult af det lokale katolske ærkebispedømme, noget der rystede hele den katolske kirke.

Medvirkende
 Mark Ruffalo som Michael Rezendes
 Michael Keaton som Walter 'Robby' Robinson
 Rachel McAdams som Sacha Pfeiffer
 Liev Schreiber som Marty Baron
 John Slattery som Ben Bradlee Jr.
 Stanley Tucci som Mitchell Garabedian
 Brian d'Arcy James som Matt Carroll
 Gene Amoroso som Stephen Kurkjian
 Jamey Sheridan som Jim Sullivan
 Billy Crudup som Eric MacLeish
 Maureen Keiller som Eileen McNamara
 Len Cariou som Peter Conley
 Neal Huff som Phil Saviano
 Michael Cyril Creighton som Joe Crowley

Kilder

Eksterne henvisninger

"The story behind the Spotlight movie" fra The Boston Globe
Spotlight på History vs. Hollywood
Criticism of Spotlight på TheMediaReport.com

Amerikanske film fra 2015
Oscar for bedste film
Dramafilm fra USA
Biografiske film fra USA
Engelsksprogede film

Spotlight (film)


La cuisine du Xinjiang ) est variée à l'image de la taille de la région autonome chinoise. Elle comportant différentes groupes ethniques, trace de millénaires d'échanges dans cette région d'Asie centrale. Différents climats, paysages (désert, montagnes, vallées verdoyantes), et cultures y forment différentes cuisines.

Les groupes ethniques les plus importants sont les Han, différents groupes turciques, dont les Ouïghours, les Kazakhs et les Kirghizes, ainsi que Mongols Oïrats (également appelés Kalmouks ou Mongols occidentaux) et enfin, les Xibe (groupe des Toungouses) et les Tadjiks, un groupe persan.

Description
Les habitants venus du Xinjiang ouvrent souvent des restaurants ou stands de nourriture dans les autres régions, aussi, cette cuisine est présente dans toute la Chine. Par exemple, la chaîne de restauration Herembagh (en ,  ; en ) sert une cuisine ouïghoure.

Cuisine han du Xinjiang

La cuisine han du Xinjiang, se mêle aux traditions des différentes ethnies locales. Plusieurs plats à base de riz ou de pâtes sont communs à l'ensemble des cultures.

Cuisine kazakhe du Xinjiang

Les Kazakhs chinois sont principalement situés au Nord du Xinjiang, dans la préfecture autonome kazakhe d'Ili, située dans l'ancienne Dzoungarie (où était établi le khanat dzoungar dirigé par les Mongols oïrats), situé administrativement entre l'Est d'Almaty et de l'ancienne aimak (ligue) de Jetyssou au Kazakhstan, et l'aïmag (ligue également) de Bayan-Ölgii, aujourd'hui province semi-autonome kazakhe de Mongolie. Elle est géographiquement au Sud de l'Altaï et au Nord des monts Tian Shan et traversée par deux bassins fluviaux qui forment la vallée de l'Emin et celle de Irtych.

Cuisine kirghize du Xinjiang

Les Kirghizes principalement situés au Nord-Ouest, dans la préfecture autonome kirghiz de Kizilsu, à la frontière avec le Kirghizistan consomment notamment de l'alcool de  lait de jument (koumis).

Cuisine ouïghoure

Cuisine tadjik

Cuisine mongole
Les Mongols du Xinjiang sont du groupe des Oïrats (appelés aussi Kalmouks ou Kalmyks), des Mongols occidentaux, à la langue distincte des Mongols orientaux (de Mongolie et Mongolie intérieure ou des Bouriates de Russie). Ils sont principalement situés dans la moitié Nord et Est du Xinjiang. Comme les Kirghizes, ils consomment de l'alcool de lait de jument qu'ils appellent aïrag.

Annexes

Notes et références

Articles connexes

Cuisine du Xinjiang
Cuisine en Asie centrale
Cuisine en Chine par province
Culture dans la région autonome du Xinjiang

Cuisine du Xinjiang


Yüreğil,  Afyonkarahisar ilinin Dazkırı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1512 yılı kayıtlarında Yüreğir olarak geçmektedir. 7 Mart 1992'de belediye statüsü alarak beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Afyonkarahisar il merkezine 150 km, Dazkırı ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır. Denizli il merkezine uzaklığı 80 km olan Yüreğil, belediyesinin mevcut olduğu dönemde Afyonkarahisar'ın Denizli'ye en yakın olan beldesiydi. 3710 dekarlık toplam arazisi bulunan Yüreğil sınırları içerisinde yükseltiler 840-860 metre arasında değişmektedir.

İklim
Kışların ılık, yazların ise serin geçtiği Yüreğil'de Akdeniz iklimi görülmekte olup yıllık ortalama sıcaklık 14,9 °C'dir. Yüreğil'de en düşük sıcaklıkğlar şubat ayında görülürken, en yüksek sıcaklıklar ise Ağustos ayında yaşanmaktadır. Yıllık ortalama yağış miktarının 416 mm. olduğu yerleşimde en çok yağış Aralık ve Ocak aylarında düşerken, en az yağış ise Temmuz ve Ağustos aylarında düşmektedir. Yerleşim, yılda ortalama 3,8 gün kar örtüsü altında kalmaktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Dazkırı belde ve köyleri

Yüreğil, Dazkırı