Holakrati er en social teknologi og et organisatorisk governancesystem, hvor myndighed og beslutningstagning er distribueret i et holarki af selvorganiserende hold i stedet for at blive et managementhierarki.
Holakrati er blevet anvendt i erhvervsliv og velgørende organisationer i Australien, Frankrig, Tyskland, New Zealand, Schweiz, Storbritannien og USA.

Oprindelse
Det holakratiske system har oprindelse fra Ternary Software, et firma fra Exton, Pennsylvania, som var kendt for at eksperimentere med mere demokratiske organisatoriske governanceformer. Ternary founder Brian Robertson distilled the best practices into an organizational system that became known as Holacracy in 2007.
Robertson udviklede senere Holacracy Constitution
i 2010, hvor han lavede systemets kerneprincipper og drift og har støttet firmaer i at anvende det. I juni 2015 udgav Robertson en bog, Holacracy: The New Management System for a Rapidly Changing World, som beskriver hvordan holakrati driftes og dets detaljer.

Termen holakrati er afledt af holarki. Begrebet holarki blev dannet af Arthur Koestler i hans bog The Ghost in the Machine fra 1967. Holarki er bl.a. afledt af ordet holon (Greek: ὅλον, holon neuter form of ὅλος, holos "whole"; "holokrati" ville have været mere regulært) og betyder enheder, som er autonome og lokale, men også afhængig af det større hele - som enheden er en del af. Dermed er et holarki et hierarki af selvregulerende holoner, som både fungerer som autonome enheder og som afhængige dele.

Se også
 Agil systemudvikling
 Getting Things Done
 Lean software development
 Sociokrati
 Holistisk management
 Participatory management
 Emergens
 Ricardo Semler
 Digital forvaltning
 E-governance
 E-Sociokrati
 Open-source governance
 Collaborative e-democracy
 Medarbejderselvledelse

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger
 Holacracy website
 Holacracy Wiki
 Holacracy book
 HolacracyOne Facebook
 HolacracyOne Twitter

Ledelse

Holakrati


Johannes J. Arens (* 1975 in Aachen) ist ein deutscher Kulturanthropologe, Autor und Journalist mit dem Schwerpunkt Esskultur. Seit Oktober 2010 betreibt er den Blog Nachschlag: Esskultur in Wort und Bild.

Leben
Johannes J. Arens machte von 1996 bis 2000 eine Ausbildung zum Mode- und Textildesigner an der Academie Beeldende Kunsten in Maastricht, Niederlande und arbeitete anschließend bis 2002 in Amsterdam. Von 2002 bis 2006 studierte er Kulturanthropologie, Niederländisch und Kunstgeschichte an der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn und der Universität Köln. Er ist Alumnus der Studienstiftung des deutschen Volkes.

Von 2008 bis 2010 war er als Redakteur der Zeitschrift Männer in Berlin für die Ressorts Politik und Leben verantwortlich. Zwischen 2009 und 2011 unterrichtete er als Lehrbeauftragter am dortigen Institut für Germanistik, Vergleichende Literatur- und Kulturwissenschaft, Abteilung für Kulturanthropologie/Volkskunde.

Seit 2009 schreibt er als freier Autor für die taz und die Kölner StadtRevue. Er lebt in Aachen und Köln.

Schriften
 Chorizo, Salame und deutsche Zervelat. Europas Zukunft und die Wurstkultur. Berlin 2011 ISBN 978-3-86408-029-6 (Der Text aus dem Jahr 2010 basiert auf einem Vortrag mit dem Titel Es geht um die Wurst – Europäische Integration am Beispiel der Esskultur, den Arens im Rahmenprogramm der Verleihung des Internationalen Karlspreises der Stadt Aachen hielt.)
 Nachschlag Berlin. Zur Kultur des Essens und Trinkens in der Hauptstadt. Berlin 2010 ISBN 978-3-940621-22-1 (Die 2010 veröffentlichte Essay-Sammlung befasst sich mit unterschiedlichen Aspekten einer lokalen, urbanen Esskultur.)
 Afrika ist anders. Positionen und Strategien afrikanischer Köche und Köchinnen in Aachen und Köln. In: Rheinisches Jahrbuch für Volkskunde. Band 39 (2012)
 Nachschlag Köln. Vom Essen und Trinken in de Rheinmetropole. Berlin 2013 ISBN 978-3-86408-095-1

Weblinks
 www.nachschlag-esskultur.de - private Homepage

Autor
Journalist (Deutschland)
Esskultur
Schriftsteller (Aachen)
Deutscher
Geboren 1975
Mann

Johannes J. Arens


An Homalomena havilandii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Homalomena havilandii in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena havilandii


الطَبْلة المَثْقوبة  مرض يصيب طبلة الأذن يكون إما مركزياً أو طرفياً.

السبب

كل أنواع التهاب الأذن ممكن أن يسبب في ثقب أو شق في طبلة الأذن. عادة يكون شق طبلة الأذن بشكل حبة الفاصوليا وعادة يكون في الجزء الأسفل من طبلة الأذن.
 المركزي: أي وجود نسيج من طبلة الأذن حول الشق.
 الطرفي: أي يكون على حافة طبلة الأذن على حدودها مع النسيج المجاور. ممكن أن يكبر نسيج الجلد عبر الفتحة الطرفية الموجودة في طبلة الأذن فيكبر ويكون كتلة تسمى  وهو «جلد في مكان غير طبيعي» ويعتقد أن سببه هو عدم كفاءة عمل قناة أوستاكي ويقال أن هذه القناة إذا لم تعمل جيدا فإن الجلد سيكون في تلامس مع عظام الأذن فعندها سيتكون مثل الكيس حيث تتجمع خلايا الجلد الميتة وتلتهب وياخذ الكيس بالزيادة في الحجم، ثم يظل يكبر وبهذه الحالة فانه يعمل مثل الورم الحميد حيث انه يكبر فيضغط على ما حوله من الانسجة فيتلفها مثل عظام الأذن الوسطى أو الأذن الداخلية أو العصب الموجود (العصب القحفي السابع =الوجهي) وجهاز التوازن
التغييرات التي تحصل لا يمكن تصليحها إذا تلفت الأنسجة المذكورة.

النتائج
إذا كان الشق صغيراً، ممكن أن لا يسبب نقصاً في السمع أو قد يسبب نقصاً قليلاً جداً. لن يلاحظ الإنسان مشاكل في السمع إلا إذا كان الشق أكثر من ثلث مساحة طبلة الأذن.

مع شق طبلة الأذن هناك إمكانية في انتقال الجراثيم من الأذن الخارجية إلى الوسطى مما يسبب في التهاب الأذن الوسطى من جديد.

على المصاب أن يتجنب دخول الماء والصابون أو الشامبو في أذنه لانها تساعد على زيادة الإفرازات من الأذن، فممكن في هذه الحالة أن يستعمل المريض سدادات الأذن عند السباحة مثلا.

إذا سبح المصاب في ماء بارد فدخل الكثير من الماء البارد في أذنه فقد أن يحفز ذلك الأذن الداخلية مما يؤدي إلى دوار وبالتالي خطر الموت غرقا.

المراجع

أذن
أمراض الأذن الوسطى والناتئ الحلمي
إصابات الرأس

ثقب طبلة الأذن


San brucoša je termin koji se često prirodaje sljedećoj greški u računanju n-te potencije binoma:  Naziva se tako jer studenti prve godine nerijetko zaboravljaju ispravan razvoj kvadrata binoma koji se uči još u osnovnoj školi pa tako računaju  što prema binomnon teoremu ne vrijedi, nego je ispravno pisati

Zanimljivosti
Zanimljivo je da postoji sličan identitet  koji vrijedi za svaka dva cijela broja  i za svaki neparni prosti broj

Naime, prema Malom Fermatovom teoremu vrijedi  a isto tako je . Sada lagano slijedi  te koristeći svojstvo tranzitivnosti modula zaista dobivamo da je

Povijest
Povijest ovoga termina nije sasvim jasna. Riječ "brucoš" novijeg je datuma, dok se u zemljama engleskog govornog područja termin freshman koristi od 16. stoljeća.

U članku o modularnim poljima iz 1940., Saunders Mac Lane citira primjedbu Stephena Kleenea da bi poznavanje identiteta  u polju s karakteristikom 2 "prevarilo" studente prve godine studija. Ovo bi mogla biti prva veza između "brucoša" i binomnog proširenja. Od tada, autori udžbenika prijediplomskih studija često ukazuju na ovu grešku.

Ipak, izgledno je da se izraz freshman's dream prvi puta pojavljuje u Hungerfordovom udžbeniku iz algebre 1974. gdje citira McBriena.

Sam izraz "San brucoša" u nematematičkom kontekstu zabilježen je još u 19. stoljeću.

Izvori

Matematika

San brucoša


عباس الجنابي (1950 - 14 شباط 2021) شاعر وإعلامي عراقي. مقيم في المملكة المتحدة منذ مغادرته العراق عام 1998 حيث كان يشغل منصب السكرتير الصحفي لعدي صدام حسين. إضافةً لشغله مناصب أخرى، فكان مديرَ تحرير جريدة بابل والبعث الرياضي ومنصب المشرف العام على تلفزيون الشباب وإذاعة الشباب. نشرت له قناة المستقلة قصائد شعرية عديدة في ديوانها عن الرسول محمد الذي كان بعنوان «لماذا نحبه». عمل مقدمًا للبرامج في قناة المستقلة ويعرف بشكل خاص بسبب تقديمه لبرنامج «أخبار أم الدنيا» وبسبب إجرائه حوارات مع رجل الأعمال المصري أشرف السعد.

حياته
وُلد عباس مُحمد الجنابي عام 1950 م، في مدينة المسيب من أسرة شيعية المذهب، وكان قد وُصفَ بأنه عُروبي، وعُرفَ عنه مدح آل النبي محمد والصحابة. نال جائزة لقصيدة في مدح النبي محمد، وجائزة لقصيدة في مدح أبي بكر، ولعباس الجنابي ابنان وثلاث بنات.

أراد عدي صدام حسين عام 1984 م، تأسيس صحيفة رياضية بعنوان «البعث الرياضي». وطلب وجود ثلاثة خبراء في مجال التقارير الرياضية، وكان قد اختير عباس للعمل فيها. شهد الجنابي أن عدي كان يملك سلطته الخاصة في العراق. كما شهد أنَّ عدي كانت له خلافات مع أسرته ومن ضمنهم والده. كما قال أنه نفسه قد تعرض للسجن في سجن الرضوانية والتعذيب الشديد على يد عدي عدة مرات. الجنابي كان يُعذب بواسطة الضرب بالكابلات الكهربائية.

غادر عباس العراق عام 1998 م، حيث قال أنَّ تعرضه للاعتقال والتعذيب في سجون عدي كان أحد أسباب فراره من العراق.

مؤلفاته
وضع عباس عدد من المؤلفات منها:
 ديوان شعري بعنوان «حكاية وخيمة وبيت» ببغداد نشر عام 1985 عن دار سلمى للطباعة.
 قصيدة بعنوان «قيامة الوعي» نشرت عام 1989 عن دار الشؤون الثقافية.
 قصيدة بعنوان «زمن سياف» نشرت عام 1993 عن دار الشؤون الثقافية.

وفاته
تُوفي عباس الجنابي في لندن بتاريخ 14 شباط (فبراير) 2021 م الموافق 2 رجب 1442 ه، عن عمرٍ ناهز 71 عامًا، حيث كانت وفاته بسبب مرضٍ عُضال لم يُمهله طويلًا.

انظر أيضًا
 عدي صدام حسين
 محمد الهاشمي الحامدي
 عشيرة الجنابيين

المراجع

أشخاص من عشيرة الجنابيين
أعضاء حزب البعث العربي الاشتراكي (العراق)
خريجو الجامعة المستنصرية
خريجو جامعة بغداد
شعراء عراقيون في القرن 20
مذيعون عراقيون
مسلمون سنة عراقيون
مهاجرون عراقيون إلى المملكة المتحدة
نقاد عراقيون
وفيات 1442 هـ
مواليد 1371 هـ
قوميون عرب عراقيون
مواليد 1950
وفيات 2021
وفيات في لندن

عباس الجنابي


L'épithélium dentaire interne, également connu sous le nom d' épithélium adamantin interne (ou encore épithélium interne de l'émail), est une couche de cellules cylindriques située sur le bord le plus proche de la papille dentaire de l'organe de l'émail dans une dent en développement.

Cette couche est vue pour la première fois au stade de la cupule, dans lequel ces cellules de l'épithélium dentaire interne sont des cellules pré-améloblastes. Ceux-ci se différencieront en améloblastes qui sont responsables de la sécrétion de l'émail au cours du développement des dents.

Les epithelia externe et interne de l'émail se rejoignent au niveau d'une structure appelée la boucle cervicale.

Bibliographie
 A.R. Ten Cate Oral Histology: development, structure, and function,  ed., 1998. .
 Michael H. Ross, Gordon I. Kaye et  Wojciech Pawlina, Histology: a text and atlas,  édition, 2003. .

Liens externes

Embryologie

Épithélium dentaire interne


Souselas Portekiz'de Coimbra belediyesine bağlı olan, 14,94 km2 yüzölçümüne sahip, 3.146 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

Souselas


Liberalism and conservatism in Latin America have unique historical roots as Latin American independence began to occur in 1808 after the French Revolution and the subsequent Napoleonic Wars that eventually engulfed all of Europe. French revolutionaries in the 1790s began an intellectual awakening called the Enlightenment, which opened the door for ideas of positivism in Latin American society and people in Latin America turned to liberal ideologies as liberalism means the idea of liberty, equality and popular sovereignty.

During the early 19th century in Latin America, liberalism clashed with conservative views as liberals wanted to end the dominance of the Catholic Church, class stratification and slavery. These issues for many years strongly affected the way that Latin American society was organized. The majority of liberals believed in a democratic system of government, but this system would create many changes and much confusion in Latin American communities in the early 19th century. On the other hand, conservatism favored existing systems and hierarchies. Conservatives believed chaos and social disorder would break out if the political system were liberalized. Latin American conservatives generally believed in class stratification and opposed radical change in government in Latin America.

The contest between liberals and conservatives in Latin America, while sweeping in effect, was largely fought between members of the landed, white or creole elite. Creoles were the children of immigrated European families. Systems in place from the colonial period—such as slavery, patronage by the elite and debt peonage—meant that the great mass of Indians, Africans and people of mixed race had little, if any power compared to the very small creole ruling class. Thus the concern that liberalization would lead to "disorder" that the conservatives spoke about is considered by some historians as a veiled or transparent fear of race war.

Caudillos soon came to power in some Latin American societies, such as Mexico. Caudillos were people of either progressive or conservative thought, who promised protection and restoration of traditional ways to the people. They were generally pragmatic, believing in a ruling system of what works best. Caudillos used military force to hold society together.

Since the 1980s, there have been several neo-liberal economic reforms across Latin America, in order to support expansive industrialization.

References

Further reading
 Miguel Jorrin and John Martz. Latin American Political Thought and Ideology. University of North Carolina Press, 1970.

Liberalism
Conservatism in South America
Latin America


ඇල්වින් අයිසෙක් කැලිචරන් (උපත 21 මාර්තු 1949) යනු,  1972 සිට 1981 දක්වා ක්‍රීඩා කල, ඉන්දු-ගයනා වාර්ගිකත්වයක් සතු,   හිටපු  බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් පිතිකරුවෙකි. කැලිචරන් උපත ලද්දේ,  බ්‍රිතාන්‍ය ගයනාවෙහි (වර්තමානයෙහි ගයනා) ජෝර්ජ්ටවුන්හිදීය. ඔහුගේ සහෝදරයා ඩෙරික්,  ගයනාව සඳහා පළමු පෙල ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කොට පසුව ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කලේය. වමතින් පිත්ත හසුරුවන පිතිකරුවෙකු සහ දකුණතින් පිට දඟ පන්දු යවන්නෙකු වූ කැලිචරන්, ප්‍රචලිත වූයේ, ඔහුගේ දර්ශනීය, පරීක්ෂාකාරී පිතිකරණ විලාශයටය.

1949 උපත්

ඇල්වින් කැලිචරන්


İmsak Ramazan ayında oruç tutacak Müslümanların sahur sonrasında sabah ezanı ile birlikte başlayan yeme ve içmeyi bırakma zamanıdır. Kelime manası, kendini tutmak, bir şeyden el çekmektir. Takvimlerde, imsak'ın günlere ve illere göre başlama saatleri belirtilir. Geleneksel anlayışta sabah namazı İmsak'tan 15-20 dakika sonradır.

Orucun ne zaman başlayacağı (imsak) farklı görüşlere sebep olan bir konudur. İmsakı sabah namazından önce, sabah namazıyla birlikte, sabahın geç vaktinde ve güneşin doğmasıyla ilişkilendiren görüşler bulunmakta ve orucun başlamasını bu vakitlere göre belirleyen görüşler bulunmaktadır.

İmsakın zıddı iftardır. İmsak vaktinin başlangıcı, tan yerinin ağarmasıyla başlar. Bu vakit, takvimlerde imsak vakti olarak gösterilmektedir. İmsak vaktinden iftar vaktine kadar, ibadet niyetiyle; yemeden, içmeden, küfürden, cinsî münasebetten ve diğer orucu bozan şeylerden uzak durmak, el çekmek demektir.

Ayrıca bakınız
Oruç

Dış bağlantılar
 Resmi Diyanet Websayfası

Kaynakça

Ramazan

İmsak


Das Gesetz über eine Versorgungsrücklage des Bundes (VersRücklG) regelt Art und Weise, wie eine Versorgungsrücklage zur  Finanzierung der Versorgungsausgaben für Beamte, Richter, Berufssoldaten und weitere Beschäftigte des Bundes, denen eine Anwartschaft auf Versorgung nach beamtenrechtlichen Vorschriften oder Grundsätzen gewährleistet wird, aufzubauen und zu finanzieren ist.

Das Gesetz besteht aus zwei Abschnitten:
 Abschnitt 1: Sondervermögen "Versorgungsrücklage des Bundes"
 Abschnitt 2: Sondervermögen "Versorgungsfonds des Bundes"

Abschnitt 1 regelt den Aufbau eines Sondervermögen unter dem Namen "Versorgungsrücklage des Bundes" zur Durchführung von § 14a des Bundesbesoldungsgesetzes. Dieses Sondervermögen dient dem Bund zur Sicherung zukünftiger Versorgungsaufwendungen.

Abschnitt 2 trifft die notwendigen Regelungen für den Aufbau eines Sondervermögen unter dem Namen "Versorgungsfonds des Bundes".

Zu Durchführung des Gesetzes wurde eine entsprechende Verordnung erlassen.

Die Sondervermögen werden durch das Bundesministerium des Innern verwaltet.

Weblinks

Einzelnachweise

Beamtenrecht (Deutschland)
Rechtsquelle (Deutschland)
Rechtsquelle (20. Jahrhundert)

Versorgungsrücklagegesetz


Toslak, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
köy bu adı almasının sebebi gaddar ve güçlü olmasıdır.adananın kozan ilçesinden alanyaya gelmişler fakat burada korsanların saldrılarına uğramaları sebebiyle daha iç kesimlerde bulunan toslak'a göçerler

Coğrafya
Antalya iline 135 km, Alanya ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Toslak, Alanya


Aggius (galurski: Àggju) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 514 metara i ima 1 504 stanovnika. Prostire se na 86,31 km2. Gustoća naseljenosti je 17 st/km2.Susjedne općine su: Aglientu, Bortigiadas, Tempio Pausania, Trinità d'Agultu e Vignola i Viddalba.

Izvori

Općine u pokrajini Sassari

Aggius


Tanabe may refer to:

People
, Japanese stuntwoman
, Japanese Olympic wrestler
, Japanese footballer
Daisuke Tanabe, Japanese electronic musician and music producer
David Tanabe (born 1980), American professional ice hockey player
, Japanese manga artist
, Japanese philosopher of the Kyoto School
, bureaucrat and cabinet minister in early Shōwa period Japan
Hi69, , Japanese professional wrestler
, Japanese musicologist
, Japanese literature scholar, teacher, and mountain climber
Karin Tanabe, American historical fiction novelist
, Japanese footballer
, Japanese footballer
, Japanese video game designer, producer and director
, Japanese Olympic boxer
Kiyoshi Tanabe (tennis), Japanese professional tennis player
Luke Tanabe, Canadian fashion designer
, Japanese politician
, Mayor of Hiroshima in 1917–1921
Masato Tanabe, American scientist
, Japanese martial artist
, Japanese idol
, Japanese general during World War II
, Japanese politician
, Japanese fencer
, Japanese baseball player, coach, and manager
, Japanese voice actress.
, Japanese football player
, Japanese waka poet of the Nara period
, Japanese civil engineer
, Japanese actor
, Japanese author
, Japanese footballer
Sonny Tanabe (born 1932), American Olympic competition swimmer
, Japanese footballer
Takao Tanabe CM OBC RCA (born 1926), Canadian artist
Tanabe Tomoji (1895–2009), Japanese supercentenarian
, Japanese kickboxer
, Japanese rower
, Japanese manga artist
, Japanese judoka
, Japanese handball player

Places
Tanabe, Wakayama, Japan
Tanabe, Kyoto, Japan

Railway stations
Kii-Tanabe Station, a railway station in Tanabe, Wakayama Prefecture, Japan
Kita-Tanabe Station, a railway station in Higashisumiyoshi-ku, Osaka, Osaka Prefecture, Japan
Minami-Tanabe Station, a railway station on the West Japan Railway
Nishi-Tanabe Station or Nishitanabe Station, a subway station on the Osaka Metro Midosuji Line
Shin-Tanabe Station, a railway station on Kintetsu Railway's Kyoto Line in Kyōtanabe, Kyoto Prefecture, Japan
Tanabe Station, a railway station on the Osaka Metro Tanimachi Line in Higashisumiyoshi-ku, Osaka, Japan

Others
Tanabe Art Museum (Tanabe Bijutsukan), in Matsue, Shimane Prefecture, Japan
Tanabe Mitsubishi Pharma SC, a Japanese football club based in Osaka
Siege of Tanabe, a battle in 1600 in Japan
Ai Tanabe, a fictional character in the manga and anime series Planetes
Tanabe Hisao Prize, for Asian musicology research
6738 Tanabe, a minor planet

Japanese-language surnames

Tanabe


Der Alte Steinbruch Liekwegen ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Obernkirchen und der Gemeinde Nienstädt in der Samtgemeinde Nienstädt im Landkreis Schaumburg.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 212 ist 22 Hektar groß. Es ist größtenteils vom Landschaftsschutzgebiet "Bückeberge" umgeben. Das Naturschutzgebiet steht seit dem 27. Februar 2010 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Schaumburg.

Beschreibung
Das Naturschutzgebiet liegt südöstlich von Nienstädt am Nordrand der Bückeberge innerhalb des Naturparks Weserbergland Schaumburg-Hameln und stellt einen ehemaligen Sandsteinbruch unter Schutz. Dieser wird von einem Mosaik aus offenen Sohlflächen, flachen Kleingewässern, wassergefüllten Senken, Steilwänden, Geröll- und Abraumhalden und großen Steinblöcken geprägt. Daneben sind bewaldete Randbereiche in das Schutzgebiet einbezogen.

Das im Steinbruch anstehende Gestein besteht in erster Linie aus Sandstein, teilweise Tonschiefer und Steinkohle und ist von einer Mergel- und Lößlehmschicht bedeckt. Der Steinbruch, der einen bedeutsamen Lebensraum für zahlreiche Tier- und Pflanzenarten darstellt, sollte nach dem Ende des Abbaus 2003 rekultiviert werden. Dafür sollte er mit Erde verfüllt und aufgeforstet werden. Nachdem jedoch in dem Gebiet die Gelbbauchunke, eine vom Aussterben bedrohte Amphibienart, gefunden wurde, erwarb der Landkreis Schaumburg das Gelände mit Fördermitteln der Europäischen Union und stellte es unter Naturschutz.

Zum Erhalt des Lebensraums sind regelmäßige Pflegemaßnahmen notwendig, darunter gezielte Gehölzentnahmen, Abschiebung von Oberboden und Schaffung von Kleingewässern. Darüber hinaus werden rund 12 Hektar des Geländes mit Pferden beweidet, darunter auch mit drei im Wisentgehege Springe gezüchteten Sorraias, einer ursprünglich aus Portugal stammenden Pferderasse. Das Gebiet ist auch Teil eines NABU-Projekt zur Stärkung und Vernetzung von Gelbbauchunken-Vorkommen in Deutschland.

Im Naturschutzgebiet kommen rund 60 Brutvogelarten, neun Amphibien- und Reptilienarten, mehrere Libellen- und Heuschreckenarten sowie weitere Insektenarten vor, darunter neben der Gelbbauchunke u. a. Kreuzkröte, Feuersalamander, Schwalbenschwanz, Blauflügelige Ödlandschrecke, Neuntöter und Baumpieper.

Durch das Naturschutzgebiet, das vom Kreisverband Schaumburg des Naturschutzbundes Deutschland betreut wird, verläuft seit Mai 2010 ein Naturerlebnispfad, der zu 50 Prozent mit Mitteln der Europäischen Union aus dem EFRE-Programm und zu 30 Prozent mit Mitteln des Landes Niedersachsen finanziert wurde. Der Naturerlebnispfad macht das Schutzgebiet über zwei Rundwege und mehrere Stationen erlebbar und informiert über die Bedeutung des Lebensraums Steinbruch und seiner Artenvielfalt.

Weblinks

 Der Naturerlebnispfad im Steinbruch Liekwegen, Faltblatt des Landkreises Schaumburg (PDF, 524 kB)

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Schaumburg
Steinbruch in Niedersachsen
Geographie (Obernkirchen)
Nienstädt
Stillgelegtes Bergwerk in Niedersachsen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Geschichte (Landkreis Schaumburg)

Alter Steinbruch Liekwegen


Le dème de Zervochória, en  / Dímos Zervochoríon, est un ancien dème du district régional de Chalcidique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Polýgyros.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Centrale
Ancien dème en Grèce

Zervochória


ذا لاست سونغ  هو فيلم درامي من بطولة مايلي سايرس وويلا هولاند وإخراج جولي آن روبنسون. هذا الفيلم مقتبص عن رواية من نفس الاسم للكاتب نيكولاس سباركس، الكاتب المشهور برواياتة الرومانسية وله عدة روايات تحولت لأفلام ومن هذة الروايات نزهة للذكرى وDear John وعدة روايات ولكن هذة الرواية بين الكاتب بأن الممثلة مايلي طلبت منة أن تلعب الدور بشروط تغير بعض الأحداث من الرواية وقد خاب امل النقاد من الكاتب لأن الحبكة ليست جيدة والبطلة ليست قادرة على توصيل الرسالة بل تحتاج إلى التدريب لهذا السبب الفيلم لم يحقق النجاح المطلوب في الولايات المتحدة وقد أصدر الكاتب اقوالة بأن لم يحدث هذا الفشل في رواياتي ابدا ولكن اقدر شعور طفلتي فهذة تجربة لها كانت وستتفهم النقاد"

القصة تتحدث عن فتاة تعيش مع والدتها التي انفصلت عن والدها وبعد فترة تصبح الفتاة جامحة بسبب عدم اهتمام والدتها لها فتقرر والدتها ارسالها لتعيش مع والدها الذي يعاني من السرطان، وتتعرف الفتاة إلى شاب وتعجب به.

مراجع

وصلات خارجية

ثم تحول الفيلم إلى قصة حب حقيقية ليام هيمسورث ومايلي سايروس وقعوا في الحب وتمت خطبتهم في 6 يونيه 2012 وقدم لها ليام خاتم خطوبة مرصع بالالماس بقيمة 250,000 دولار وسيتم زواجهم في 2013 ويقول ليام أنه سرا حتي الآن

أفلام أخرجها جولي روبنسون
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2010
أفلام أولى للمخرج لعام 2010
أفلام إخراجية أولى
أفلام إنتاج 2010
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2010
أفلام بلوغ سن الرشد الأمريكية
أفلام بلوغ سن الرشد عقد 2010
أفلام تقع أحداثها في ولاية جورجيا
أفلام توتشستون بيكشرز
أفلام دراما رومانسية أمريكية
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 2010
أفلام درامية 2010
أفلام درامية مراهقة عقد 2010
أفلام رومانسية درامية 2010
أفلام رومانسية مراهقة عقد 2010
أفلام عن السرطان
أفلام عن العطلات
أفلام عن الموت
أفلام مبنية على روايات رومانسية
أفلام مراهقة درامية أمريكية
أفلام مراهقة رومانسية أمريكية
أفلام مصورة في سافانا (جورجيا)
أفلام مصورة في ولاية جورجيا

ذا لاست سونغ (فيلم)


Wilhelmsglücksbrunn ist ein ehemaliges Gut und ein Naturschutzgebiet in der Flur von Creuzburg, Stadt Amt Creuzburg, im Wartburgkreis in Thüringen.

Geographie
Wilhelmsglücksbrunn liegt im Tal der Werra, im Norden des Wartburgkreises in Thüringen. Bei der Ortslage mündet in diese als rechter Zufluss der Salzgraben ein, er wurde als Flößholzweg für die Saline errichtet. Höchste Erhebung ist der Hopfenberg an der Flurgrenze zu Spichra (). Die geographische Höhe des Ortes beträgt . Der Anschluss an das Straßennetz erfolgt von Creuzburg über die Bundesstraße 7, ein nach dem drei Kilometer entfernten Nachbarort Spichra führender Weg ist nur für land- und forstwirtschaftlichen Verkehr freigegeben und wird zudem als Wander- und Radweg genutzt.

Durch den Kontakt von oberflächennahen Salzstöcken bildeten sich Salzquellen und es kommt gelegentlich zum Einbrechen von Hohlräumen, die als Erdfälle registriert werden. Die damit verbundene natürliche Absenkung von Geländepartien im Umkreis der Siedlung führte auch zur Entstehung von Binnensalzstellen und Brackwasserzonen mit seltenen Pflanzen, die auch regelmäßige Überflutungen bei Werra-Hochwasser überstehen müssen. Am Rand des Gutes befindet sich seit alters auch ein Teich.

Geschichte

Im Werratal, etwa zwei Kilometer südwestlich der Stadt, wurden bereits im Spätmittelalter salzhaltige Quellen entdeckt, deren Nutzung erstmals 1426 urkundlich belegt ist. Begüterte Creuzburger Bürger begannen mit Zustimmung des Landesherrn und beraten von auswärtigen Spezialisten mit dem Aufbau einer Saline. Nach anfänglichen Schwierigkeiten produzierte das Werk nach einem im XII. Buch bei Georgius Agricola (De re metallica libri XII) beschrieben Verfahren unter Verwendung von Schöpfwerken und Siedepfannen. Diese erste Saline musste aber bereits in der Mitte des 16. Jahrhunderts wegen finanzieller Probleme aufgegeben werden.

Nach mehreren, auch durch Krieg, Pest und Naturkatastrophen vereitelten Versuchen erlangte die Creuzburger Saline unter dem Bergbau- und Salinenexperten Freiherr von Beust um 1730 eine bis dahin nie erreichte wirtschaftliche Blüte. Mit der Dorngradierung, einem von Beust erdachten Verfahren, war das Gradierwerk die zu dieser Zeit effizienteste Lösung der Soleanreicherung. Die Wirtschaftlichkeit der Saline und die Qualität des Salzes konnten enorm gesteigert werden.

Zur Ehre des Landesherrn, des sächsischen Herzogs Johann Wilhelm, wurde die Saline bei Creuzburg auf den Namen "Wilhelmsglücksbrunn" umbenannt.

Durch Förderung und Ausbau des Gradierwerkes und Erschließung weiterer Solequellen war der Betrieb bis zum Ausscheiden Beusts 1736 jährlich weiter gesteigert worden. Den Nachfolgern fehlte das Glück und technische Wissen, hinzu kamen Schäden durch Hochwasser und technischen Verschleiß an den Anlagen. Um 1800 wurde ein letzter, aber vergeblicher Versuch unternommen, das Unternehmen noch einmal in Gang zu bringen.

Nach dem Verkauf an Privatleute wurden 1843 der Salinenbetrieb eingestellt und die technischen Anlagen abgebaut. Von der ursprünglichen Anlage blieben bis heute nur das Verwaltungsgebäude, einige Dämme und Wassergräben erhalten. Das Gelände wurde in einen landwirtschaftlichen Betrieb umgestaltet.

Im Jahre 1905 wurde in Eisenach die Kurbad Eisenach GmbH gegründet. Sie erwarb die Nutzungsrechte für die als Großherzogin-Karolinen-Quelle gefasste Mineralwasserquelle bei Wilhelmsglücksbrunn. Am 8. Juli 1906 konnte der Kurbetrieb in Eisenachs Südstadt in der dort neu gebauten Wandelhalle eröffnet werden, doch bereits nach dem Ersten Weltkrieg wurde der Kurbetrieb eingestellt.

Die Steilhänge des Spatenberges dienten im April 1945 als vorgeschobene Verteidigungsstellung einer Wehrmacht-Einheit beim vergeblichen Versuch, den Vormarsch der amerikanischen Angriffsspitze und die Schaffung eines Brückenkopfes bei Creuzburg zu vereiteln.

Der damalige Pächter des Gutes Wilhelmsglücksbrunn Werner Prügelmann schrieb um 1946/47 seine Erinnerungen als Augenzeuge vom Kriegsende in Creuzburg nieder:
… aus Sicherheitsgründen wurde empfohlen, das Gut von Zivilpersonen zu räumen, da schwere Kämpfe zu erwarten seien und die vorhandenen Keller nicht einmal Schutz gegen Artilleriefeuer für die anwesenden Personen bieten konnten. Auf dem Hof waren anwesend: meine Familie … im ganzen achtundfünfzig Personen. … Während dieser Zeit waren auf dem Hof zurückgeblieben, der Obermelker und der Pole zur Versorgung des Viehbestandes, zwei Trierer Frauen und ein russisches Ehepaar.  Bis auf einige Dachschäden blieb das Gut unbeschädigt. … Während der Abwesenheit hatten deutsche Soldaten alle Kommoden und Schränke durchwühlt, sämtliche Vorräte verschleppt, … ein Schwein geschlachtet und alles in einem fürchterlichen Zustand hinterlassen. Erst am Donnerstag erschienen unter schwerster Bewaffnung die ersten Amerikaner auf dem Hof. … Ohne Widerstand gaben sich alle 15 deutsche Soldaten gefangen. Dann wurden die Waffen von den Amerikanern zerschlagen und das Haus untersucht, … Einige Tieffliegerangriffe der deutschen Luftwaffe (folgten) … Unsere Gebäude erhielten dabei noch zahlreiche Treffer von Leuchtspurgeschossen. … So verbrachten wir allerlei Erlebnisse bis zur Zonenbesetzung durch die sowjetische Militäradministration.

Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges diente der Gutshof zunächst als Notquartier für obdachlose Creuzburger und Heimatvertriebene, der damalige Besitzer wurde enteignet. Nach der Zerschlagung des Gutes und der Aufteilung des Landes an geflüchtete Umsiedler aus den deutschen Ostgebieten übernahm eine Creuzburger LPG die Bewirtschaftung der Ländereien. Die im Sperrgebiet befindlichen Gebäude waren zeitweise auch für Creuzburger Einwohner nur mit gültigem Passierschein zu erreichen. Als Folge fehlender Aufsicht und der landwirtschaftlichen Bodenbearbeitung wurden die ehemaligen Flut- und Abzugsgräben verschlammt, die als Weidefläche genutzten Uferwiesen wurden sumpfig und konnten nicht mehr für die Viehwirtschaft genutzt werden.

Anfang der 1990er Jahre stand der Abbruch der maroden Bausubstanz des Hauptgebäudes vom Gutshof bevor, er konnte durch den Kauf des Gutshofes durch die DIAKONIA Thüringen verhindert werden und das barocke Gebäude wurde liebevoll und aufwändig saniert. Die angrenzenden Wirtschaftsgebäude und Stallungen wurden als Werkhof und Wohnheim eingerichtet.

Im Hauptgebäude entstand ein Hotel, das 2012 als erstes Haus das Prädikat "Thüringer Biohotel" verliehen bekam.

Sehenswürdigkeiten
 Die unmittelbare Umgebung von Wilhelmsglücksbrunn wird von der Werra-Aue geprägt. Eine mehrere Hektar große verschilfte und von jährlicher Überflutung betroffene Fläche nördlich der Zufahrtsstraße befindet sich unter Naturschutz.
 Auf Initiative der Naturschützer gelang es mit einem Nistangebot Störche in Wilhelmsglücksbrunn "anzusiedeln". Die drei 2012 geschlüpften Jungstörche wurden von den Creuzburger Schulkindern über die Sommermonate beobachtet, es wurde sogar eine Facebook-Seite über die Störche eingerichtet.

Literatur
 Rat der Stadt Creuzburg (Hrsg.): Creuzburg. 775 Jahre Stadt Creuzburg. 1213–1988. Aus der Geschichte der Stadt. Druckerei Fortschritt, Erfurt 1988.
 Rainer Schill, Astrid Thiel: Creuzburg an der Werra. Bilder aus vergangenen Tagen. Geiger-Verlag, Horb am Neckar 1992, ISBN 3-89264-743-7.
 Horst Schmidt, Hans-Henning Walter: Creuzburg – Geschichte des Creuzburger Salzwerks. Kreiskommission zur Erforschung der Geschichte der örtlichen Arbeiterbewegung bei der Kreisleitung des SED u. a., Eisenach 1988 (Eisenacher Schriften zur Heimatkunde 39, ).

Weblinks

 http://www.wilhelmsgluecksbrunn.de/das-stiftsgut/geschichte.html
 https://creuzburg-online.de/das-creuzburger-salzwerk/

Einzelnachweise

Geographie (Amt Creuzburg)
Ort im Wartburgkreis
Ort an der Werra
Johann Wilhelm (Sachsen-Eisenach)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Wilhelmsglücksbrunn


Parodia tabularis ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton tabularis stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'tafelförmig' bzw. 'flach' und verweist auf die abgeflacht kugelförmigen Triebe der Art.

Beschreibung
Parodia tabularis wächst einzeln. Die glauk blaugrünen, kugelförmigen bis kurz zylindrischen Triebe erreichen Wuchshöhen von bis zu 15 Zentimeter und Durchmesser von 8 Zentimeter. Der Triebscheitel ist häufig abgeflacht. Die 16 bis 23 niedrigen und stumpfen Rippen sind leicht gehöckert. Die drei bis vier über Kreuz stehenden, leicht gebogenen Mitteldornen sind weiß und besitzen eine braune Spitze. Sie weisen Längen von bis zu 1,2 Zentimeter (selten bis zu 2 Zentimeter) auf. Die zwölf bis 18 nadeligen, ausgebreiteten Randdornen sind weißlich und bis zu 1 Zentimeter lang.

Die gelben Blüten erreichen Längen von bis zu 6 Zentimeter und ebensolche Durchmesser. Ihr Perikarpell und die Blütenröhre sind mit weißer Wolle und langen braunen Borsten besetzt. Die Narben sind karminrot. Die gelblich grünen ovalen Früchte weisen Längen von bis zu 1,2 Zentimeter auf und besitzen einen Durchmesser von 7 Millimeter. Die Früchte enthalten mützenförmige, schwarze Samen von bis zu 1 Millimeter Länge, die gehöckert sind.

Verbreitung und Systematik
Parodia tabularis ist im brasilianischen Bundesstaat Rio Grande do Sul sowie in Uruguay verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Echinocactus concinnus var. tabularis durch Karl Theodor Rümpler wurde 1886 veröffentlicht. David Richard Hunt stellte die Art 1997 in die Gattung Parodia. Weitere nomenklatorische Synonyme sind Echinocactus tabularis  (1896), Malacocarpus tabularis  (1922, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4), Notocactus tabularis  (1929), Notocactus concinnus var. tabularis  (1995) und Peronocactus tabularis  (1999, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4).

Die Unterart Parodia tabularis subsp. bommeljei  wird nicht mehr anerkannt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Tabularis

Parodia tabularis


Orešje je umjetno jezero u Hrvatskoj. Nalazi se u Zagrebačkoj županiji, u blizini naselja Orešje (po kojem je dobilo ime) i Bestovje. Ima površinu 39 hektara. Jezero je poznato kao mjesto za ribolov; živi ovdje šarani, amuri, štuke, smuđi i somi. U jezeru nalazi se veliki broj otočića.

Izvori

Umjetna jezera u Hrvatskoj

Orešje (jezero)


Da'el (), ili Da'il, je grad u južnoj Siriji, na staroj cesti između gradova Daraa i Damaska, oko 14 km sjeverno od grada Daraa. Administrativno pripada okrugu Daraa u istoimenoj pokrajini i središte je nahije Da'el, koja uz ovaj grad uključuje i grad Abtaa, neposredno sjeverno.

Bibliografija

Vanjske poveznice

 https://web.archive.org/web/20120122030943/http://www.da3el4dev.sy/
 khabab.net
Map of town, Google Maps
Cheik Meskin-map; 21L

Gradovi u Siriji
Pokrajina Daraa

Da'el


Natura 2000-område nr. 127 Sydfynske Øhav ligger syd Fyn og består af de centrale dele af øhavet fra Tåsinge i nord til Sydlangeland, Ærø og Marstal Bugt i syd. Natura 2000-området har et areal på 45.000 ha, hvoraf ca. 82 % er hav, og Staten ejer 608 hektar. Det består af et habitatområde H111 og Fuglebeskyttelsesområderne nr. F71 og F72. Hele den nordlige del af området er også Ramsarområde. Området ligger i Svendborg- , Langeland- , Ærø- og Faaborg-Midtfyn Kommune,alle i Region Syddanmark.

Områdebeskrivelse
Selve havet er meget lavvandet med enkelte dybe render og bassiner, mens Marstal Bugt er en del af den åbne Østersø. Der er indenfor området 5 beboede småøer (uden fast forbindelse) og ca. 30 større og mindre holme.

Natura 2000-område er udpeget på baggrund af en væsentlig tilstedeværelse af følgende naturtyper og arters levesteder:
 store strandenge og kystlaguner (nor), samt skrænter og klinter, overdrev og strandvolde, som er levested for en række fuglearter som alle de 5 kysttilknyttede ternearter, klyde og almindelig ryle.
 marine naturtyper i det store lavvandede havområde med sandbanker, mudder- og sandflader, lavvandede bugter og rev, som udgør fødegrundlaget for både de ynglende og rastende fugle. Blandt de sidste er området særlig vigtigt for knopsvane, sangsvane, mørkbuget knortegås og edderfugl.
 mange ferske søer og moser, bl.a. med rigkær og den sjældne naturtype hvas avneknippemose, og levesteder for klokkefrø, stor vandsalamander samt skæv- og sumpvindelsnegl.

I kystområderne på Tåsinge, Langeland og Ærø er der større strandengsarealer og mange kystlaguner (nor), hvoraf en del med tiden er mere eller mindre afskåret fra havet ved naturlig aflejring af sten og sand, mens andre er afskåret fra havet ved kunstige dæmninger og i varierende omfang afvandet og opdyrket.

I havområdet er der store lavvandede arealer, i alt ca. 370 km² eller 82 % af Natura 2000- området, hvor der findes righoldige plante- og dyresamfund, der danner fødegrundlaget for øhavets store fuglebestande.

Natura 2000-området består af Habitatområde nr. H108 og
ligger i Assens Kommune i Vandområdedistrikt Jylland og Fyn i vandplanopland 1.15 Det Sydfynske Øhav.

Fredninger
Der er i Natura 2000-området fredninger på i alt 440 ha. bl.a. 54 ha. ved Vejlen på vestsiden af Tåsinge, 126 ha. ved Monnet på sydspidsen af Tåsinge der blev fredet i 1983 , Tryggelev Nor på Langeland, hvor 122 ha. blev fredet i 1987 . Fugleværnsfonden ejer 170 ha på Sydlangeland, som drives som fuglereservater. Omkring halvdelen af den centrale del af området er udlagt som vildtreservat, bl.a. med helt eller delvist adgangsforbud i yngletiden på 13 øer.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Referencer

Eksterne henvisninger
 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
EU-habitatområder i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Vildtreservater i Danmark
Lokaliteter i Svendborg Kommune
Langeland Kommunes geografi
Ærø Kommune
Lokaliteter i Faaborg-Midtfyn Kommune
Ramsarområder i Danmark


Hvordan man møder en havfrue er en dansk dokumentarfilm fra 2017 instrueret af Coco Schrijber.

Handling
Rebecca, Lex og Miguels liv forbindes med havet i, på og under vandets overflade. Havet er både smukt og farligt, ven og fjende. Via havets tilstande tager filmen del i tvivlen, sorgen og modet hos protagonisten, som søger hjælp i havet. Instruktør Coco Schrijber går også til havet for at finde svar om hendes forsvundne bror Lex, men lige meget hvor forstående, energisk eller roligt havet er, er det i sagens ende blot vand og indifferent overfor folks spørgsmål. Rebecca, Lex, Miguel og deres familie er overladt til at klare sig selv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2017

Hvordan man møder en havfrue


Jambavat ( m.) ist im Hinduismus der König der Bären.

Mythos
Jambavat unterstützte Rama im Kampf gegen Ravana und führt unzählige schwarze Bären mit weißen Gesichtern in die Schlacht.

Jambavat hatte einen Löwen erschlagen, der den wertvollen Juwel Syamantaka bei sich trug. Krishna, der diesen wertvollen Stein gerne besessen hätte, verfolgte Jambavat bis zu dessen Höhle, wo es zu einem tagelangen Kampfe kam. Nachdem Krishna die Obhand gewann, gab Jambavat ihm nicht nur den Juwel, sondern auch seine Tochter Jambavati, die dann die Mutter von Shamba wurde.

Literatur
 Hans Wilhelm Haussig, Heinz Bechert (Hrsg.): Götter und Mythen des indischen Subkontinents (= Wörterbuch der Mythologie. Abteilung 1: Die alten Kulturvölker. Band 5). Klett-Cotta, Stuttgart 1984, ISBN 3-12-909850-X, S. 118.

Einzelnachweise

Kreatur der indischen Mythologie
Mythologisches Tier

Jambavat


عبد المجيد مجذوب (11 أبريل 1940 -)، ممثل لبناني.

عن حياته
أدى العديد من الأدوار التاريخية، مثل امرؤ القيس والمتنبي. كما أدى دور الراوي في «مغامرات السندباد». ومن أهم مسلسلاته مسلسل «عازف الليل» ومسلسله الناجح «ألو حياتي». كما كانت له بداية ملفته في المسلسل التاريخي (اليد الجريحة) امام عملاقين من عمالقة المسلسلات التاريخية كل من الراحلين رشيد علامه وعوني المصري كما كان له عمل رائع مع الفنانة المصرية شيرين وهو بعنوان (أستاذ ممنوع) يجسد فيه شخصية معلم لغة عربية وتضمنت أغنية التتر جزئية من ألفية ابن مالك.

أعماله

المسلسلات
 مقامات الحريري (1972)
 حياتي (1974)
 اليد الجريحة (1974)
 محاكمات أدبية (1974)
 ألو حياتي (1976)
 هارون الرشيد (1977)
 الانتظار (1977)
 عازف الليل (1978)
 بنت البواب (1979)
 الصمت (1980)
 أبو الطيب (مالئ الدنيا وشاغل الناس) (1983)
 آيات ورجال (1986)
 ندم (1989)
 السهام الجارحة (1995)
 حوش المصاطب (1995)
 أضحك وأبكي (1997)
 تجارة عن تراض (1997)
 سمع وأطاع (1997)
 أبو زيد الهلالي (2005)
 حصاد المواسم (2006)
 الغالبون (2011)
 وبقي الحب
 حول غرفتي
 زمن الأوغاد (مسلسل)
 الإخوة (2014)
 الهيبة (2018)

دبلجة رسوم متحركة
 سفينة المحبة
 وادي الأمان (الراوي)
 اسألوا لبيبة
 مغامرات سندباد (الراوي، زعيم الصحراء)
 حكمة الأقزام
 رحلة عنابة
 حكايات لا تنسى

السينما
 الانفجار (1982)
 الليل الأخير (1982)
 الليل الطويل (1976)

روابط خارجية

المراجع

ممثلو أداء صوتي لبنانيون
ممثلون وممثلات لبنانيون
مواليد 1358 هـ
مواليد 1359 هـ
مواليد 1940

عبد المجيد مجذوب


A Legião do Azerbaijão () foi uma das unidades estrangeiras da Wehrmacht. Foi formada em dezembro de 1941 na Frente Oriental como a Legião Kaukasische-Mohammedanische (Legião Muçulmana do Cáucaso) e foi re-designada em 1942 em duas legiões separadas, a Legião do Cáucaso do Norte e a Legião do Azerbaijão. Era composto principalmente por ex-voluntários de prisioneiros de guerra do Azerbaijão, mas também voluntários de outros povos da região. Fazia parte do Ostlegionen. Foi usado para formar a 162ª Divisão do Turquestão da Wehrmacht em 1943. Muitos azerbaijanos se juntaram aqui na esperança de libertar sua pátria do domínio soviético.

Origens
As amplas vitórias iniciais da Operação Barbarossa produziram centenas de milhares de prisioneiros de guerra soviéticos, muitos dos quais não eram russos. Todos eles estavam com fome; muitos estavam morrendo de fome. Em apenas oito meses de 1941-42, os exércitos alemães invasores mataram cerca de 2,8 milhões de prisioneiros de guerra soviéticos por fome, exposição e execução sumária. As condições nos campos de prisioneiros eram atrozes.Não havia quartéis ou habitação permanente. Os campos eram simplesmente áreas abertas cercadas com arame farpado. Os prisioneiros tinham que se deitar ao sol, depois na lama e no outono – com temperaturas tão baixas quanto 30 graus Celsius negativos – enfrentavam a possibilidade de congelar até a morte.As origens da Waffen estrangeira foram envoltas em grande segredo por medo da desaprovação de Hitler, que se opunha categoricamente a qualquer forma de participação dos cidadãos soviéticos na guerra contra a Rússia. Mas as necessidades do exército alemão na Frente Oriental induziram os comandantes alemães a aceitar os serviços de voluntários para combater o regime soviético mesmo contra as ordens claras do Alto Comando Alemão.

Dezenas de milhares deles eram muçulmanos, onde a maioria deles veio da União Soviética. Em dezembro de 1941, um memorando ultra-secreto ordenou que o OKW criasse duas unidades muçulmanas: a Legião do Turquestão, composta por voluntários muçulmanos da Ásia Central; como turcomanos, usbeques, cazaques, quirguizes, caracalpaques e tajiques, e a Legião Kaukassich-Mohammedanische de voluntários muçulmanos caucasianos; como Azerbaijanos, Daguestão, Inguches e Lezguianos.

O cortejo alemão dos muçulmanos fazia parte dos esquemas de Hitler para trazer a Turquia para o seu lado e avançar o controle dos campos de petróleo no Oriente Médio e Bacu. A etnia mais numerosa entre os muçulmanos que serviram os alemães foram os turcos. Os primeiros voluntários do Turquestão foram integrados como um único batalhão da 444ª Divisão de Segurança em novembro de 1941 e se tornaram uma força auxiliar para ajudar os alemães a combater os guerrilheiros soviéticos. Major Andreas Meyer-Mader foi nomeado comandante do 444º Batalhão. Meyer-Mader, um austríaco, serviu na equipe do Exército Nacional Revolucionário Chinês de Chiang Kai-shek antes da Segunda Guerra Mundial.

De acordo com o jornal Argumenty i Fakty, 40.000 azerbaijanos lutaram pela Alemanha nazista, enquanto 700.000 azerbaijanos foram recrutados para os exércitos soviéticos.

450º Batalhão Turkistanisches
O 450º Batalhão foi criado em Legionowo, então no Governo Geral, e passou a maior parte do verão patrulhando as comunicações e redes ferroviárias entre Carcóvia e Stalingrado. No entanto, a disciplina tornou-se tão ruim que Meyer-Mader foi removido do comando do 450º Batalhão em 1943.

Em novembro de 1943, Meyer-Mader encontrou Himmler para oferecer seus serviços para ajudar a levantar e comandar uma unidade turca SS. Himmler aprovou o amplo plano e, em seguida, transferiu-o para as fileiras da Waffen-SS e o promoveu ao posto de SS-Obersturmbannührer (tenente-coronel). Em 14 de dezembro, uma reunião foi realizada em Berlim na presença do Grande Mufti de Jerusalém, Mohammad Amin al-Husayni. O Grande Mufti aprovou o plano para criar uma divisão SS turco-muçulmana e dar sua "liderança espiritual" para influenciar os voluntários muçulmanos.

Regimento SS-Ostmuselmanisches
Entre novembro de 1943 e janeiro de 1944, houve uma série de encontros entre Meyer-Mader e voluntários muçulmanos. Como resultado dessas reuniões, em 4 de janeiro de 1944, foi decidido formar o Ostmuselmanisches SS-Regiment. Na mesma reunião, foi decidido desmantelar os seguintes batalhões da Wehrmacht que serviriam de base para uma nova plataforma: 450º, 480º, 782º, 786º, 790º, 791º e I/94º batalhões Turkistanische, Aserbaidschanische 818º e Volga Tatar 831º. Muitos dos voluntários desertaram neste momento, e o 818º desertou para os movimentos de resistência poloneses e ucranianos em 1943.

Unternehmen Zeppelin
A Unternehmen (operação) Zeppelin foi iniciada em 1942 pelo SS-Brigadeführer Walter Schellenberg, que se tornou em meados de maio de 1943 o Chefe da Seção E do Amt IV do RSHA, o serviço de inteligência estrangeira das SS. O SS-Obersturmbannführer (Tenente Coronel) Georg Greife foi o responsável por esta operação.

Assim que as tropas alemãs entraram no território do Cáucaso do Norte, membros dos diferentes Comitês Nacionais do Cáucaso, começaram a montar o núcleo de uma administração do Estado e outras organizações para a eventualidade de a Wehrmacht forçar a passagem na Transcaucásia.

No verão de 1942, os ministérios do Reich para Finanças, Interior, Relações Exteriores, bem como o RSHA, criaram um grupo especial, "Sonderstab Kaukasus". O "Sonderstab" (equipe especial) estava sob a égide do "Unternehmen Zeppelin". Os membros do "Sonderstab" deveriam organizar unidades de forças policiais para manter a ordem no território do norte do Cáucaso e constituiriam o aparelho de organização do Estado.

O Unternehmen Zeppelin tinha muitos propósitos: criar grupos de inteligência para a coleta e transmissão de informações da URSS; grupos de defesa da distribuição de propaganda social, nacional e religiosa; grupos rebeldes para organizar e conduzir uma rebelião; e grupos de sabotagem para sabotagem política e terror.

A partir de relatórios sem fio desses comandos atrás das linhas russas, é possível determinar quais ações foram tomadas. Previa-se recrutar os futuros funcionários públicos entre os prisioneiros de guerra de nacionalidade caucasiana, que se encontravam em grande número nos campos alemães do norte do Cáucaso. Abbas Bey Atamalibekov dirigiu o grupo do Azerbaijão. (Não há muita informação sobre Atamalibekov. Em 1919 foi membro da Delegação do Azerbaijão liderada por Alimardan Topchubashev, que participou da Conferência de Paz de Paris em Versalhes. Ele participou ativamente da formação de legiões nacionais dos prisioneiros de guerra soviéticos em 1942, junto com Abdurahman Fatalibeyli-Dudanginsky e Fuad Amirjan em Berlim. Ele representou a SS do Azerbaijão no Comitê Nacional do Azerbaijão de 1943 a 1945 e depois fugiu para o Chile)

O Unternehmen Zeppelin foi "parcialmente bem-sucedido". A maioria dos membros do Sonderstab foram capturados e executados por agentes da KGB. Em seus arquivos pessoais, um membro do Ostministerium, Gerhard Von Mende, dá o número de 348 pessoas de origem azerbaijana que participaram dessas operações. Não se sabe se algum deles era SS.

Ver também
Batalhão Bergmann
Legião Armenische

Bibliografia

Unidades de voluntários estrangeiros da Wehrmacht
Unidades de voluntários estrangeiros da Waffen-SS

Legião do Azerbaijão


Albert Goodheir ( - ) est un espérantiste britannique d'origine néerlandaise.

Biographie
Albert Goodheir nait le  sous le nom d'Albertus Johanness Goedheer à Utrecht. Son père, Carel Arjen Goedheer, traille dans le ferroviaire et sa mère, Frankje Tuininga, est enseignante. Il a un frère et une sœur. Il étudie à l'université d'Utrecht, obtient un diplôme d'enseignant et devient docteur en 1938 grâce à une thèse sur la bataille de la Boyne. Entre 1938 et 1945, il travaille comme conservateur à la bibliothèque de l'université de Leyde et comme enseignant. Il écrit quelques études scientifiques. Pendant la Seconde Guerre mondiale, il aide la résistance en aidant les juifs et les cachant dans sa maison. Après la guerre, il déménage au Royaume-Uni et obtient un diplôme de philosophie à l'université de Londres. Il étudie la théologie au collège missionnaire de Birmingham et au . Il devient pasteur de l'église écossaise. Il officie pendant dix ans sur l'île Tiree, puis encore dix ans dans le village de .

Œuvres

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en juin 1912
Espérantiste britannique
Espérantisation en 1967
Décès en décembre 1995
Décès par euthanasie
Naissance à Utrecht
Décès à Glasgow
Décès à 83 ans

Albert Goodheir


Helen Marcelle Harrison Bristol (7 décembre 1909 - 27 avril 1995) était une instructrice canadienne pionnière de l'aviation civile et la première pilote de traversier auxiliaire canadien du transport aérien pendant la Seconde Guerre mondiale.

Les premières années
Elle est née à Vancouver, en Colombie-Britannique, le 7 décembre 1909, et a fait ses études en Angleterre et en Belgique. Alors qu'elle était encore enfant, elle a été envoyée à l'école St Mary à Calne, dans le Wiltshire, en Angleterre. Lors de sa résidence à Eastbourne, elle effectue son premier vol et décide de devenir pilote. Elle prit secrètement des cours de pilotage jusqu'à ce qu'elle obtienne sa licence A en 1935. Lors de sa visite à Singapour, elle s'est qualifiée pour sa qualification d'hydravion. Elle obtient sa licence B au London Airplane Club en avril 1936 et se qualifie en octobre comme instructrice. Peu de temps après, elle a déménagé en Afrique du Sud et s'est installée dans le Somerset West.

Elle a acquis une instruction supplémentaire à Johannesburg, avant de retourner en Angleterre en 1935 pour se qualifier pour une licence de pilote professionnel. Son engagement total envers l'aviation culmine en 1936 lorsqu'elle est devenue l'une des premières femmes pilotes à recevoir une qualification d'instructeur en Angleterre, et est rapidement retournée en Afrique du Sud.

En tant que première femme à détenir une qualification de pilote professionnel et d'instructeur dans ce pays, elle a enseigné au Cape Town Flying Club et a démontré une telle capacité que la Royal South African Air Force (RSAAF) lui a offert un cours d'instructeur sur les avions militaires à Pretoria. Ses capacités exceptionnelles ont ensuite été retenues par la RSAAF pour former des pilotes de réserve de l'armée de l'air. Au cours de cette période, elle s'est également qualifiée pour le certificat de pilote professionnel sud-africain ainsi que pour les qualifications d'instructeur et de vol aux instruments. Jusqu'en 1938, date à laquelle elle retourna en Angleterre, ses compétences furent employées par Central Airways à Johannesburg et Port Elizabeth.

En 1939, elle est nommée instructrice de vol en chef au Sheffield Aero Club, puis se rend aux États-Unis pour obtenir le brevet de pilote professionnel de ce pays. Tout en améliorant ses qualifications, elle s'est rendue à Hamilton, en Ontario, et a obtenu sa licence canadienne de pilote professionnel et sa qualification d'instructeur de classe deux. Le Cub Aircraft Company à Hamilton l'a embauchée en tant qu'instructrice et, en l'espace d'un an, elle a été nommée pilote d'essai et instructrice de vol en chef.

Helen avait plusieurs noms de famille. Selon son acte de divorce en Afrique du Sud, son nom de jeune fille était Testemale. Il s'agissait d'un divorce avec Louis Botha de Waal en 1939. Diverses sources donnent son nom de jeune fille comme Harrison. En avril 1935, selon un avis juridique publié dans The Times Londres, elle vivait au 33 Heathurst Road, Sanderstead, Surrey, lorsqu'elle renonça au nom de famille Barnes et déclara qu'elle devait s'appeler Helen Marcelle Harrison. Le Temple de la renommée de l'aviation du Canada la nomme Helen Marcelle Harrison Bristol.

Deuxième Guerre mondiale
Jusqu'en 1942, son expérience a été orientée vers la formation de pilote à Toronto, London et Kitchener, en Ontario, lorsqu'elle a été acceptée comme la première femme pilote de convoyage canadienne à servir au Royaume-Uni avec l'Air Transport Auxiliary (ATA). L'année suivante, elle copilote un bombardier Mitchell à travers l'océan Atlantique Nord de Montréal, au Québec jusqu'en Écosse, et jusqu'en 1944, elle livre des avions militaires au Royaume-Uni.

Après la Seconde Guerre mondiale
En tant que pilote de démonstration pour la Percival Aircraft Company, elle a piloté un avion monomoteur à travers le Canada en 1946. Au cours des 33 années suivantes, elle a occupé des postes d'instructrice de vol en chef auprès de plusieurs services de vol de la Colombie-Britannique. En 1961, elle obtient un brevet d'instructeur aux États-Unis et jusqu'à sa retraite en 1969, après 34 ans comme pilote, elle enseigne le pilotage d'hydravions au Canada. En 1968, elle a reçu le Trophée de la sécurité aérienne du BC Aviation Council, après avoir accumulé 14 000 heures en tant que commandant de bord de nombreux types d'avions, sans blessure pour les passagers ou l'équipage.

Honneurs et héritage

 Temple de la renommée de l'aviation du Canada (1974)
 Une rue est nommée en son honneur près de l'aéroport Mirabel (Québec).

Bibliographie
 Oswald, Mary, They Led the Way, Wetaskiwin : Temple de la renommée de l'aviation du Canada, 1999.

Notes et références

Liens externes
 Site du Temple de la renommée

Aviatrice canadienne
Pionnière de l'aviation
Pionnière dans l'armée
Naissance en décembre 1909
Naissance à Vancouver
Décès en avril 1995
Décès à 85 ans
Décès dans l'État de Washington

Helen Harrison-Bristol


Mehmed Ubeydullah Efendi (1858-1937, kitaplarında kullandığı kısa ismiyle Ubeydullah Efendi, Soyadı Kanunu sonrasında Mehmet Ubeydullah Hatipoğlu) Jön Türkler arasında, II. Meşrutiyet döneminde ve TBMM'nin ilk yıllarında renkli kişiliği ile dikkati çekmiş bir siyasetçi ve özellikle Amerika hatıraları ile tanınan bir yazardır.

1858'de İzmir'de doğdu. Babası İzmir'in ünlü Hatipoğulları sülalesinden alim bir kişi olan Hoca Şakir Efendi'dir. Annesi ise İzmir'in tanınmış ailelerinden Musulluzadeler'dendir. Bektaşi geleneği içinde yer aldıkları bilinen köklü ve kültürlü bir aileden gelmektedir. Anılarında yazdığına göre, evlerinde babasının iki-üç bin cilt, annesinin ise elli cilt kitabı bulunuyordu. Çeşitli medreselerden icazet aldıktan sonra bir süre Tıbbiye'de okudu. II. Abdülhamit döneminde siyasi suçlu sıfatıyla hakkında sürgün kararı çıkmasından sonra önce Avrupa'ya, oradan Amerika'ya gitti. II. Meşrutiyet'te yurda dönerek Osmanlı Meclis-i Mebûsan I. ve II. Dönem Aydın, III. Dönem İzmir Mebusluğu yaptı. Mütareke günlerinde Malta sürgünleri arasındaydı. TBMM 4. ve 5. Dönem Beyazıt milletvekili oldu. Kalender ve esprili söz ve tavırlarıyla meclisin havasını değiştirebilen bir kişiliğe sahipti.

Ruhen hem sarıklı-cübbeli hem de bir Jön Türk'tü. Onun çelişkilerle dolu kişiliği, Jön Türkler'in türdeşlikten ne kadar uzak oldukları hakkında fikir vericidir. II. Abdülhamid, Ubeydullah Efendi'yi (bugünkü Libya'nın güneyinde, Büyük Sahra'da bulunan) Fizan'a sürmüş, İttihat ve Terakki ise İkinci Meşrutiyet'te üç defa mebus seçtirmişti. Ancak, ayrıca hapse de girdiği ("Sultan Hamid devrinde bir buçuk sene hapis, beş buçuk sene nefiy, on sene kaçak olduğumuz için tecrübe-i didegandan sayılıyoruz") II. Abdülhamit döneminde sultana jurnaller verdiği, İttihatçılar ı kıyasıya eleştirdiği de bilinmektedir. Mütareke'de iki kere tutuklanmış, sonra da Malta'ya sürülmüş, Cumhuriyet'te 1931 ve 1935'te, CHP'nin Beyazıt (Doğubayazıt) milletvekilliğinde bulunmuş, sonra da Beyoğlu'nda Evlendirme Memuru olmuştur.

I. Dünya Savaşı esnasında Teşkilat-ı Mahsusa için çalıştığı dönem ayrı bir ilginçliktir. Afgan Müslümanları'nın İngilizler e karşı kışkırtılması planları çerçevesinde, Enver Paşa, belki İngilizleri şaşırtmak, belki de ileride Afgan Emiri ile Almanlardan ayrı olarak bir ittifak sağlamak düşüncesiyle, Kabil sefiri olarak tayin ettiği Rauf Bey (Rauf Orbay) heyetinin yanı sıra bir başka heyeti de Ubeydullah Efendi başkanlığında Afganistan'a yola çıkarmıştı. İki heyetin birbirinden haberi yoktu. Aydın Mebusu ve Merdivenköy Bektaşi Tekkesi şeyhi olan Ubeydullah Efendi'nin İran-Afganistan yolculuğu çok renkli geçti. Ubeydullah Efendi'nin kurmay başkanı Teşkilat-ı Mahsusa'dan eski Basra Valisi Süleyman Şefik Paşa, heyetin askeri doktoru ise Fahri Kutlar'dı. 8 Nisan 1915'te başlayan Afganistan yolculuğu Ubeydullah Efendi'nin 24 Ağustos 1918'de İngilizler tarafından Kabil'e ulaşamadan Tahran'da tutuklanmasıyla sona erdi. İstanbul'a geri götürülerek hapsedilen Ubeydullah Efendi, 1919'da serbest bırakıldı. 1920'de yeniden tutuklanarak Malta'ya gönderildi.

Son yıllarında Beyoğlu Evlendirme Dairesi'nde nikâh memurluğu yapan Mehmet Ubeydullah Efendi'nin 80 yıllık yaşamı tam anlamıyla bir maceraydı. Eski milletvekili, gezgin ve yazar Ubeydullah Efendi 11 Ağustos 1937'de öldü. Cenazesi Zincirlikuyu Mezarlığı'na, çok sevdiği dostu şair Abdülhak Hamit Tarhan'ın yanına gömüldü.

Ubeydullah Efendi Türkiye'nin çağdaş temellere dayalı hukukunun kurucusu Mahmut Esat Bozkurt'un dayısıdır.

Eserleri ve hakkında yazılanlar
 (Sıradışı Bir Jön Türk) Ubeydullah Efendi'nin Amerika Hatıraları (Ahmet Turan Alkan); İletişim Yayınevi / Anı Dizisi
 Ulemadan Bir Jöntürk: Mehmed Ubeydullah Efendi (Ömer Hakan Özalp); Dergah Yayınları / Tarih Dizisi
 Mehmed Ubeydullah Efendi'nin Malta Afganistan ve İran Hatıraları (Ömer Hakan Özalp); Dergah Yayınları / Tarih Dizisi

Kaynakça

Bektaşilik
Şeyhler
1858 doğumlular
1937 yılında ölenler
İzmir doğumlu siyasetçiler
1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Aydın üyeleri
1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı Aydın üyeleri
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı İzmir üyeleri
Malta sürgünleri
TBMM 4. dönem Doğubayazıt milletvekilleri
TBMM 5. dönem Doğubayazıt milletvekilleri
19. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk yazarları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Mehmet Ubeydullah Hatipoğlu


Ryuto Otake (født 29. juni 1988) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fujieda MYFC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryuto Otake


An Stipa lagascae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Jakob Roemer ngan Schult.. An Stipa lagascae in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa lagascae


Jabaina este un gen de molii din familia Lymantriinae.

Species
Câteva specii din acest gen sunt:
Jabaina albimacula 	Griveaud, 1977
Jabaina ania 	(Hering, 1926)
Jabaina apicimacula 	Griveaud, 1977
Jabaina betschi 	Griveaud, 1977
Jabaina cowani 	Griveaud, 1977
Jabaina gutierrezi 	Griveaud, 1977
Jabaina hiaraka 	Griveaud, 1977
Jabaina ithystropha 	(Collenette, 1939)
Jabaina lakato 	Griveaud, 1977
Jabaina sakaraha 	(Collenette, 1959)
Jabaina sogai 	Griveaud, 1977
Jabaina uteles <small>	(Collenette, 1936)

Referințe

Legături externe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Lymantriidae
Molii
Genuri de insecte

Jabaina


Nassau est une ville américaine située dans le comté de Lac qui Parle, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Lac qui Parle

Nassau (Minnesota)


Cita a ciegas (en inglés Blind Date), es el vigésimo primer episodio de la primera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Jeannine Renshaw y dirigido por Thomas J. Wright. El episodio se estrenó originalmente el 16 de mayo del año 2000. En este episodio Ángel acepta ayudar de mala gana a su peor enemigo de Wolfram&Hart, luego de que el mismo tiene planeado traicionar a la firma con tal de llevar una mejor vida.

Argumento
Luego de matar a unos vampiros en un almacén, Ángel contempla como una mujer ciega mata a un hombre inocente y lo ataca con unas extraordinarias habilidades de defensa personal. Ángel le comenta de todo a Wesley y Cordelia quienes al investigarla la descubren como Vanessa Brewer una mujer aparentemente dotada de un don sobrenatural que aumenta su manera d epercibir su entorno y que está siendo defendida por Lindsey McDonald un abogado de la firma Wolfram & Hart.

Ángel se enfurece por no poder encontrar pruebas contundentes de los homicidios de Vannesa y sobre todo porque la firma W&H ha hecho de las suyas nuevamente creando de la ciudad lentamente su propia utopía. De repente a Investigaciones Ángel llega Lindsey quien alega que ya no quiere trabajar con Wolfram&Hart. En un principio a Ángel le cuesta trabajo creerle al joven abogado, aun cuando el último le explica que fueron las injusticias de su vida pasada las que lo orillaron a unirse a las filas de la firma de abogados. Cuando Lindsey menciona que cree que Vannesa va asesinar a unos niños, Ángel decide finalmente trabajar de mala gana con su odiado enemigo. Esa misma noche Ángel se reúne con Gunn para convencerlo de ayudarlo a infiltrarse en el vestíbulo de W&H.

Al día siguiente Lindsey le abre las puertas al vampiro al dejarle una tarjeta de acceso restringido, mientras Gunn distrae a los "detecta vampiros" al liberar a un vampiro en el vestíbulo del edificio. Ángel vestido en un traje, toma la tarjeta que le entregó Lindsey y accede a una bóveda donde roba los CD de acceso restringidos y un extraño pipeto con él se siente de alguna forma conectado. Este acto activa una alarma y aunque el vampiro logra escapar a tiempo. Lindsey por otra parte debe quedarse luego de que a la firma llegan unas telepatas contratadas para detectar a un empleado que ha traicionado a la firma.

Las telepatas encuentran culpable a Lee de reunirse secretamente con algunos clientes y como respuesta el mismo es ejecutado rápidamente con un balazo en su cabeza por los guardias de seguridad. Holland Manners uno de los accionistas más experimentado de las firma, anuncia que todos pueden irse, pero pide hablar con Lindsey a solas. Una vez estando solos, Holland le comenta que sabe lo de su traición y para sorpresa de Lindsey, Holland decide dejarlo vivir alegando que lo conoce lo suficientemente bien como para saber que Lindsey nunca será capaz de abandonar W&H.

En las oficinas de IA, Ángel se sorprende de no encontrar a Lindsey y acaba dándolo por muerto. Wesley encuentra el pipeto que Ángel tomo y siente la necesidad de traducirlo, ya que le extraña que su jefe lo haya tomado sin motivo alguno. Cordelia llama a Willow para que la ayude a traducir los discos sobre Vanessa. La información descifrada revela que Vannesa se cegó intencionalmente a la edad de 21 y después entreno por un tiempo con unos monjes para aprender "el arte de ver con el corazón y no con la mente". También descubre que la misión de Vanessa es asesinar a tres niños videntes ciegos.

Ángel intercepta el refugio de los niños videntes mientras Lindsey aparece en el lugar dispuesto a defenderlos. Ángel llega para pelear contra Vanessa y usa el punto ciego de la misma para derrotarla que consiste en quedarse completamente inmóvil. Lindsey decide regresar a W&H a entregar los discos robados por Ángel pero antes de marcharse es detenido por Holland quien decide darle el ascenso que el joven había estado persiguiendo a lo largo de toda su vida. Al conseguir lo que anhelaba tanto Lindsey se pone a contemplar la ciudad de igual manera que lo hace Ángel desde sus oficinas.

Elenco
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam Pryce.

Actuación
Jennifer Badger, que esteralizo el episodio como Vanessa, había sido anteriormente la doble de Charisma Carpenter y Eliza Dushku en las dos series: Buffy y Ángel.

Producción
El supervisor de efectos visuales Loni Peristere comento que no pudieron filmar la perspectiva de Vanessa con Greenscreen, así fue cuando llegó la loca idea de pintar a las actores con brillo y filmar las escenas en la oscuridad. El efecto se intensificó con el montaje del set, después de intervenir la imagen- "se supuso en la historia que Vanessa veía la acción antes que transcurriera", explica Peristere "La idea fue demente pero funciono muy bien."

Redacción
Tim Minear explicó que el episodio ofrece la oportunidad de ver como funciona la firma de Wolfram&Hart y a su vez dar una exploración de la historia de Lindsey y sus motivaciones para trabajar en la firma.

Continuidad
 Aparece por primera vez Hollan Manners uno de los abogados que traen de la muerte a Darla para pasar a Ángel al lado del mal.
 Lindsey considera por primera vez abandonar a W&H algo que solo realiza por completo en la segunda temporada.
 Hay otro crossover con la cuarta temporada de Buffy, el episodio Primaveral ocurre durante los eventos de este episodio: En una escena Cordelia habla por teléfono con Willow para descifrar unos archivos ocultos de Wolfram & Hart mientras que Willow por otra parte lidia con descifrar los archivos de La Iniciativa.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de la primera temporada de Angel

Cita a ciegas (Ángel)


MTM es un dúo de cantates portugueses formado por Marco Quelhas y Tony Jackson, que participaron en el Festival de la Canción de Eurovisión 2001. El nombre del grupo significa Marco, Tony y Música.

Festival de Eurovisión
En 2001, el grupo MTM, formado por Marco Quelhas y Tony Jackson vencieron en el 38º Festival RTP da Canção con "Só sei ser feliz assim", con letra y música de Marco Quelhas. El Festival realizó en Santa Maria da Feira, y retransmitido por la RTP algunos días después, debido a la tragedia del puente de Entre-os-Rios, situado en Eja, que causó 70 muertes. Su actuación en el Festival de la Canción de Eurovisión 2001, celebrado en Copenhague, se saldó con la 17.ª posición.

Miembros

Marco Quelhas
En 1989, Marco Quelhas regresó a Portugal tras haber estado en el extranjero durante 15 años. Formó la banda Karamuru que grabó dos discos y que cabaron en 2.º lugar no Festival RTP da Canção de 1990 con "Essência da Vida".

En 1993, Marco fue uno de los coautores del tema "A Cidade (até ser dia)" con la que Anabela, representó a Portugal en el Festival de la Canción de Eurovisión 1993.

Tony Jackson
Tony Jackson nació en Angola, se traslacó a Portugal para estudiar medicina.

Referencias

Dúos de música de Portugal
Grupos de pop de Portugal
Representantes de Portugal en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 2001
Grupos de música de los años 2000

MTM (dúo)


Sobbe ist der Familienname folgender Personen:

 Agnes von Sobbe (* 1879), deutsche Oberstudienrätin, erste Abiturientin im Land Lippe
 August von Sobbe (1753–1821), preußischer Major und letzter Kommandeur des Füsilier-Bataillon Nr. 18
 Dietrich Karl Heinrich von Sobbe (1796–1877), königlich preußischer Generalmajor und zuletzt Kommandeur der 14. Kavallerie-Brigade
 Georg Dietrich von Sobbe (1747–1823), preußischer Generalmajor
 Heyno Sobbe († 1416), deutscher Goldschmied
 Ludwig von Sobbe (1835–1918), preußischer General der Infanterie
 Norbert Sobbe (* 1953), deutscher Fußballspieler

Sobbe


Antinea Airlines fue una aerolínea de pasajeros y carga con base en Argel, en el aeropuerto Houari Boumedienne, Argelia que fue fundada en junio de 1999. La aerolínea se fusionó en Khalifa Airways en 2001, y la compañía cesó su actividad en 2003.

Referencias

Enlaces externos

Horario de Antinea Airlines

Aerolíneas fundadas en 1999
Aerolíneas de Argelia

Antinea Airlines


[[Fil:Rigel sinking, V-boat burning 1944.jpg|thumb|Flyfoto af sænkningen af MS Rigel]]

Tjøtta sovjetrusssiske krigskirkegård, også kaldt for «Russerkirkegården» er en norsk krigskirkegård som ligger ved fylkesvei 17, syd for for byen Sandnessjøen på øen Tjøtta i Nordland. Alle de sovjetiske krigsfanger som døde under den anden verdenskrig i Nord-Norge blev begravet på de lokale kirkegårde, men efter krigen bestemte de norske myndighedere at alle skulle flyttes og samles på en fælles kirkegård på statens grund på Tjøtta. Grunden til dette var for bedre kunne have opsyn med personer fra Sovjetunionen, som blev anset som potentielle spioner under Den kolde krig. De sovjetiske krigsfanger blev tvangssendt for at udføre slavearbejde på den tyske besættelsesmagts forsvarsanlæg langs Nord-Norges kyst.

Tjøtta består af to afdelinger. Den som blev åbnet den 8. juli. 1953 er resultatet af "Operation Asfalt". Her ligger 7551 sovjetiske krigsfanger i en indhegnet fællesgrav mod nord med 6 725 døde og 826 enkeltgrave mod syd. Alle gravene er uden navn, men et monument er rejst på pladsen.

Flytningen af gravene, hvor de døde blev gravet op, og lagt i sække beklædt med asfalt og derefter gravet ned igen på Tjøtta, fik navnet "Operation Asfalt". Operationen mødte efterhånden som den blev kendt stor modstand blandt lokalbefolkningen som under krigen havde hjulpet de sovjetiske krigsfanger, og blev ved enkelte anledninger stoppet af voldsomme lokale protester og demonstrationer.

Tjøtta internasjonale krigskirkegård, eller Rigel-kirkegården, er den anden afdeling på krigskirkegården rummer 1011 af de 2571 ofre som døde da fange- og troppetransportskibet den 27. november 1944 blev sænket. Rigel-katastrofen indtraf da fangeskibene MS Rigel og DS Korsnes, samt to militære følgeskibe, blev bombet i sundet mellem Rosøya og Tjøtta. MS Rigel tilhørte Det Bergenske Dampskibsselskab, men var rekvireret af tyskerne for troppe- og fangetransporter. Om bord i skibet var der både krigsfanger, tyske desertører og syv arresterede nordmænd, som skulle til Akershus fængsel, samt tyske soldater. Bombningen blev udført af britiske Barracuda-fly som kom fra hangarskibet HMS Implacable. MS Riegel blev ramt og gik ned. Skibet var på vej sydover fra Bodø med 2838 mennesker ombord, hovedsagelig med sovjetiske krigsfanger, da det blev antaget at være et almindeligt troppetransportskib af briterne og sænket udenfor Tjøtta. I alt 2457 mennesker døde, det gør Riegelkatastrofen til Norges største, og verdens tredjestørste, skibsforlis gennem tiderne. Fra gravpladsen kan man se ud over sundet til stedet hvor skibet blev bombet og forliste. På kirkegården befinder der sig en mindesten hvor der står: «Til minde om de 2 571 som døde under krigen 1941-1945». Rigel»-katastrofen er Norges største skibsforlis, og et af verdenshistoriens alvorligste målt i antal omkomne. Til sammenligning omkom 1 502 mennesker da RMS Titanic forliste.

Fra 1942-45 var der en stor krigsfangelejr på Trondenes ved Harstad. Mange af fangerne omkom. De russiske fanger som var i lejren da befrielsen kom, rejste selv mindesmærket over deres døde kammerater i sommeren 1945 syd for Trondenes Kirke. Fangerne mente at 800 omkom under forfærdelige forhold i tysk fangenskab på Trondenes. I sommeren 1951 blev 403 grave fundet og flyttet fra gravpladsen ved Trondenes Kirke til Tjøtta internasjonale krigskirkegård.

2005 blev det opdaget at 826 navneplader var fjernet og opbevaret i et skur. Det blev starten til at de sovjetiske grave blev renoveret. Efter flere års renovering blev krigskirkegården genåbnet i oktober 2016. 4800 ofres navne er fundet og indgraveret på bronze-tavler sat indersiden af muren omkring gravpladsen.

 Litteratur
 Halvor Fjermeros (2013): Med lik i lasten; historien om operasjon asfalt,
 Marianne Neerland (2004): Sovjetiske krigsfanger i Norge 1941-1945 - antall, organisering, repatriering. Doktoravhandling. Institutt for historie. Universitetet i Tromsø. Spartacus forlag,
 Ericsson, Kjersti (2009): «Når dialogen brytes» i: Tidsskrift for Norsk Psykologforening'', Vol 46, nummer 1, s. 81-85

Eksterne henvisninger og kilder
 Aftenposten.no Kronikk: «De kalte oss likrøvere (mai 2010)
 60 års taushet og tristesse. Kronikk av Halvor Fjermeros i Dagbladet 4. juli 2013.
 Den glemte krigskirkegård

Norge under 2. verdenskrig

Tjøtta internasjonale krigskirkegård


Durante British Summer Time (BST) o horário de verão britânico, o horário civil no Reino Unido é adiantado uma hora em relação ao horário de Greenwich (GMT), alterando o fuso horário de UTC±00h00 para UTC+01h00, para que as manhãs tenham uma hora a menos de luz do dia e à noite uma hora a mais.

Reino Unido
Horário de verão

British Summer Time


Le Conseil économique suprême eurasien (en arménien Բարձրագույն Եվրասիական տնտեսական խորհուրդը, en biélorusse Вышэйшы Еўразійскі эканамічны савет, en kazakh Жоғары Еуразиялық экономикалық кеңес, en kirghize Жогорку Евразия экономикалык кеңеши, en russe : Высший Евразийский экономический совет) est la plus haute instance de la Communauté économique eurasiatique.

Voir aussi
 Communauté économique eurasiatique

Eurasie
Organisation asiatique
Organisation européenne
Organisation intergouvernementale

Conseil économique suprême eurasien


Trnovec nad Váhom este o comună slovacă, aflată în districtul Šaľa din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.709 locuitori.

Istoric
Localitatea Trnovec nad Váhom este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Trnovec nad Váhom


Eva Ionesco () este o actriță și o regizoare franceză.

Biografia
Născută într-o familie de origine română, Eva Ionesco este fiica fotografei Irina Ionesco. Copil fiind, ea este pusă frecvent de mama ei să pozeze ca model, uneori goală. Natura erotică a acestor fotografii provoacă o mare controversă. La unsprezece ani, a pozat goală pe coperta revistei Spiegel. La șaisprezece ani, pozează dezbrăcată pentru revista Pierre et Gilles, pe tema Adam și Eva:  ("Cu aerul ei de copil păpușă, prietena noastră Éva Ionesco se impunea în rolul Evei") va spune mai târziu duoul de fotografi. În perioada copilăriei, ea a fost adesea respinsă de copiii de vârsta ei din cauza acestor fotografii și a toaletelor scandaloase pe care mama ei o obliga să le poarte până și la joacă. Aceasta este și perioada în care ea se împrietenește cu unul dintre camarazii săi, viitorul chausseur (designer de încălțăminte), Christian Louboutin, pentru care a făcut o mulțime de fotografii.Tot la sfârșitul anilor 1970, în timp ce ea era încă minoră, ea a jucat în câteva filme erotice. Acestea au fost ulterior cenzurate pentru că au fost considerate pornografie infantilă deoarece au pus în scenă minori în situații cu conotație erotică.

Mai târziu, Eva Ionesco este cunoscută pentru roluri în filme regizate de Virginie Thévenet, Agnès Obadia, Patrick Mimouni.

Este căsătorită cu scriitorul Simon Liberati - pe care l-a întâlnit în primăvara anului 2013 și care i-a dedicat o carte la în toamna anului 2015.

Controverse și procese
Pentru Eva Ionesco, copilăria ei a fost traumatizantă, ea având sentimentul de a fi fost exploatată în cadrul diferitelor activități numite "artă" ; acest lucru o va determina, mulți ani mai târziu, să facă o plângere, în special împotriva mamei ei, Irina, pentru prejudiciul suferit.

Eva Ionesco își povestește această copilărie aparte și relația cu mama sa în primul film de lung metraj pe care l-a regizat, My Little Princess (2011), care primește în 2008 sprijinul Centrului national de cinématographie (CNC), cu o promisiune de avans pe rețetă .

Filmografia

Actriță

Televiziune
  , regia Georges Feydeau, Guy Séligmann
  Sueurs froides : Une copropriétaire
  Le Conte d'hiver : Mopsa
  Maigret : , regia Denys de La Patellière : Florence Boinet
  Cubic
  La Petite Maman : Mademoiselle Bonnat
  Maison de famille : Sandra
  Oncle Paul : Colombe
   : Agnès Dahl
   : Olivia
  , regia

Cinema
  Locatarul (Le Locataire), regia Roman Polanski : fiica doamnei Gaderian
 1976  de
   : Silvia
   de  : Martine
  Journal d'une maison de correction : Laurence N.
   de  : Pauline
  Grenouilles : Kati
   : Miss France
   de  : Albane
   de  : Eva
   de  : Katia, chelneriță
  Résidence surveillée
   de  : Elsa
  Marie cherchait l'amour
  : Margaret
   : Mme Pons-Romanov
  Chant de guerre parisien
  La Table d'émeraude
   de  : iubita lui Pascale
   de  : Emmanuelle
   : Anna
  Grand bonheur : Emma
  X pour Xana
   de  : Colette
   de  : unul dintre copii
  Pullman paradis: Marie-Paule Daragnès
  Apartamentul : femeia la agenția de turism
   de  : Olga
  Romaine : Pastelle
  Rien que des grandes personnes
  Vive la république : soția lui Victor
  Liberté chérie scurtmetraj de
  : editorul
   de  : o femeie de PS
   de Otar Iosseliani : prostituata
  Paris, mon petit corps est bien las de ce grand monde : iubuta Agathei
   de  : Clémentine
   de
   de : muncitoarea
   de  și : asistenta producătorului
  Roata norocului, regia Laurent Bénégui : jucătoarea de Deauville
   de  : Madame Kopmans
  L'Empreinte (court-métrage) : Anna Yordanoff
   și Je suis votre homme : Hélène
   de  : Alice
  Les Invisibles : Vanessa
   : Mme Bourmel
  La Fille sous l'océan : Anaïs
  La Promenade: prostituata nr. 1
  Comédie sentimentale : Marylin
  Je vous hais petites filles : Punk Idol
   de  : Femme Sif
  À l'est de moi : fata din toaleta Palatului
   de  : Sarah, iubita lui Joseph
  Crime : Ella, traficanta
   d' : costumiera

Regizor
 2006 : Legea pădurii (metraj mediu)
 2011 Mica mea prințesă; selectată de către Semaine de la critique (în afara competiției) la festivalul de la Cannes 2011
 2014 Rosa Mystica (scurt metraj)

Note

Legături externe

Actrițe franceze
Modele Playboy
Personalități de origine română

Eva Ionesco


Akçaören, şu anlamlara gelebilir:
 Akçaören, Altunhisar - Niğde ili Altunhisar ilçesine bağlı köy
 Akçaören, Ilgaz - Çankırı ili Ilgaz ilçesine bağlı köy
 Akçaören, Kemer - Burdur ili Kemer ilçesine bağlı köy
 Akçaören, Mihalıçcık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle
 Akçaören, Patnos - Ağrı ili Patnos ilçesine bağlı köy
 Akçaören, Tuşba - Van ili Tuşba ilçesine bağlı mahalle
 Akçaören, Yığılca - Düzce ili Yığılca ilçesine bağlı köy

Akçaören


USA's Grand Prix 2014 (officielle navn: 2014 Formula 1 United States Grand Prix) var et Formel 1-løb som blev arrangeret 2. november 2014 på Circuit of the Americas i Austin, Texas. Det var den syttende runde af Formel 1-sæsonen 2014 og 42. gang at USA's Grand Prix blev arrangeret. Løbet blev vundet af Lewis Hamilton i Mercedes, med hans teamkollega Nico Rosberg på andenpladsrn, mens Red Bulls Daniel Ricciardo tog tredjepladsen.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
  - Jenson Button fik en gridstraf på fem placeringer for at have foretaget en ikke-planlagt udskiftning af gearkasse før løbet.
  - Daniil Kvjat fik en gridstraf på ti placeringer for at have udskiftet motor før løbet.
  - Sebastian Vettel startet løbet fra pit lane efter at have udskiftet alle seks komponenter i sin motorenhed før løbet.
  - Pastor Maldonado fik en tidsstraf på fem sekunder for at have kørt for hurtigt bag safety car. Straffen blev lagt til hans sluttid i løbet.
  - Jean-Éric Vergne fik en tidsstraf på fem sekunder for at have kørt for hurtigt bag safety car. Han blev senere pålagt yderligere en tidstraf på fem sekunder for at have presset Romain Grosjean af banen. Strafene ble lagt til hans sluttid i Løbet.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

USA's Grand Prix
Formel 1 2014

USA's Grand Prix 2014


was a town located in Ibusuki District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,053 and the density of 210.85 persons per km². The total area was 33.45 km².

On January 1, 2006, Kaimon, along with the town of Yamagawa (also from Ibusuki District), was merged into the expanded city of Ibusuki and no longer exists as an independent municipality.

It was accessed by the Ibusuki Skyline in the east.

External links
 Official website of Ibusuki

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture
Ibusuki, Kagoshima

Kaimon, Kagoshima


«Not the One» es el un sencillo de Luis López y de la cantante chilena Bárbara Muñoz lanzado el 2011 en todas las radios de Chile, España, México y en Internet a través de las redes sociales con la publicación del respectivo videoclip en su canal de Youtube. La canción una mezcla de electro con fuertemente pop.

Video musical
En el video musical de Not the one se puede ver a Luis López como locutor radial presentando la canción veraniega. Luego en las siguientes escenas aparecen chicos y chicas disfrutando un día de fiesta con piscina y además con muchos bailes incluido el Hip hop.

Referencias

Sencillos de 2011

Not the one


Sinn Féin (Türkçe: Biz Kendimiz), 20. yüzyıl İrlanda'sında siyasi hareket ve bu hareketi destekleyenlerin oluşturduğu siyasi partidir. 1905 yılında İrlandalı Arthur Griffith tarafından kurulmuştur. Adı Oldcastle'da basılan yerel bir gazete isminden gelmektedir. Parti IRA'nın siyasi kanadı olarak değerlendirilmektedir. Sinn Féin'in en büyük özelliği İngiliz hükûmetine karşı aşırı bir milliyetçi tavır göstermesine rağmen kendini sol bir parti olarak tanımlamasıdır.

Partinin genel başkanı 10 Şubat 2018'den beri Mary Lou McDonald'dır.

Örgütlenme
Sinn Féin, İrlanda adasının tümünde, 16 yaşından büyüklerin üye olabileceği bir siyasi oluşumdur. Parti, hiyerarşik olarak dallara (cumainn), il yöneticilerine (comhairle ceantair) ve bölgesel yöneticilere (cúigí) ayrılmıştır.

Liderleri
 Edward Martyn (1905-1908)
 John Sweetman (1908)
 Arthur Griffith (1908-1917)
 Eamon de Valera (1917-1926)
1926'da istifa ederek Fianna Fáil partisini kurdu.
 John J. O'Kelly  (1926-1931)
 Brian O'Higgins (1931-1933)
 Michael O'Flanagan (1933-1935)
 Cathal Ó Murchadha (1935-1937)
 Margaret Buckley (1937-1950)
 Pádraig Mac Lógáin (1950-1953)
 Tomás Ó Dubhghaill (1953-1954)
 Pádraig Mac Lógáin (1954-1962)
 Tomás Mac Giolla (1962-1970)
 Ruairí Ó Brádaigh (1970-1983)
1986'da Ó Brádaigh, istifa ederek Cumhuriyetçi Sinn Féin partisini kurdu.
 Gerry Adams (1983-2018)
 Mary Lou McDonald (2018-günümüz)

Seçim sonuçları

Kuzey İrlanda

Kuzey İrlanda Meclisi seçimleri

Westminster seçimleri

İrlanda Cumhuriyeti

Dáil Éireann seçimleri

Yerel hükûmet seçimleri

Avrupa Parlamentosu seçimleri

Dış bağlantılar
 Sinn Féin
 Sinn Fein'in "Ireland of Equals" internet sitesi
 Sinn Féin'in Avrupa Parlamentosundaki temsilcileri
 Arkadaşlar/Cairde Sinn Féin
 An Phoblacht

Kaynakça

Sinn Féin


Diethylphthalat er en ester, der tilsættes husholdningssprit for at denaturere det og forhindre, at det benyttes som nydelsesmiddel.

Ftalater

Diethylphthalat


Danke Deutschland ist ein Lied von Sanja Trumbić aus dem Jahr 1992. Der deutschsprachige Text stammt von Teo Trumbić und beginnt mit den Zeilen "Danke Deutschland, meine Seele brennt! / Danke Deutschland, für das liebe Geschenk." Das von Đorđe Novković komponierte Lied mit einfacher deutscher Schlagermelodie wurde am 14. Januar 1992 im Abendprogramm von HRT vor bunter Kulisse vorgetragen. Damit sollte Deutschland für seine Rolle in der internationalen Anerkennung Kroatiens als unabhängiger Staat gedankt werden.

Nachdem am 25. Juni 1991 das kroatische Parlament für die Unabhängigkeit gestimmt hatte, drängte Deutschland unter Außenminister Hans-Dietrich Genscher auf eine rasche Anerkennung der kroatischen Staates. Auf einem Treffen Mitte Dezember 1991 einigten sich die Außenminister der Europäischen Gemeinschaft darauf, Slowenien und Kroatien bis Mitte Januar 1992 anzuerkennen.

Das Lied war in Kroatien nicht populär und wurde nur zweimal ausgestrahlt. Unter einigen kroatischen Intellektuellen und in Teilen der Öffentlichkeit galt das Lied als süßlicher Kitsch. Im serbischen Rundfunk und Fernsehen wurde das Lied des Öfteren zu Zwecken der Gegenpropaganda gesendet, um die Haltung Deutschlands zu Kroatien als vermeintliche Wiederbelebung des Nazi-Ustascha-Bündnisses herauszustellen. Im serbischen Fernsehen wurde das Lied zu Filmaufnahmen vom Empfang deutscher Truppen in Zagreb während des Zweiten Weltkriegs gezeigt.

Einzelnachweise

Popsong
Lied 1992
Deutsch-kroatische Beziehungen
Musik (Kroatien)
Kroatische Geschichte (20. Jahrhundert)

Danke Deutschland


Roy Stanley Emerson  (born 3 November 1936) is an Australian former tennis player who won 12 Grand Slam singles titles and 16 Grand Slam doubles titles, for a total of 28 Grand Slam titles. All of his singles Grand Slam victories and 14 of his Grand Slam doubles victories were achieved before the open era began in 1968. He is the only male player to have completed a career Grand Slam (winning titles at all four Grand Slam events) in both singles and doubles, and the first of four male players to complete a double career Grand Slam in singles (later followed by Rod Laver, Novak Djokovic, and Rafael Nadal). His 28 major titles are the all-time record for a male player. He was ranked world No. 1 amateur in 1961 by Ned Potter, 1964 by Potter, Lance Tingay  and an Ulrich Kaiser panel of 14 experts and 1965 by Tingay, Joseph McCauley, Sport za Rubezhom and an Ulrich Kaiser panel of 16 experts.

Emerson was the first male player to win 12 singles majors. He held that record for 30 years until it was passed by Pete Sampras in 2000. He also held the record of six Australian Open men's singles titles until 2019 when Novak Djokovic won his seventh title. Emerson won five of those titles consecutively (1963–67), a still-standing record. Emerson is one of only five tennis players ever to win multiple slam sets in two disciplines. Emerson was a member of a record eight Davis Cup–winning teams between 1959 and 1967. Unlike several of his contemporaries, he chose to remain an amateur player and did not turn pro during the pre-Open Era.

Biography
Emerson was born on a farm in Blackbutt, Queensland. His family later moved to Brisbane and he received better tennis instruction after attending Brisbane Grammar School and Ipswich Grammar School.

Emerson won his first Grand Slam tournament doubles title in 1959 at Wimbledon (partnering Neale Fraser). In 1961, he captured his first Grand Slam tournament singles title at the Australian Championships, beating compatriot Rod Laver in four sets in the final. Later that year, Emerson claimed his second major singles crown when he again beat Laver in the final of the US Championships.

Known as "Emmo" on the tour, the six-foot right-hander was known for training hard and always being ready for strenuous matches because of his outstanding level of fitness. He was primarily a serve-and-volley style player, but was also able to adapt to the rigours of slow courts, allowing him to enjoy success on all surfaces.

From 1963 to 1967, Emerson won five consecutive men's singles titles at the Australian Championships. His record of six Australian men's singles crowns was surpassed in 2019 by Novak Djokovic who won his record seventh.

1963 also saw Emerson capture his first French Championships singles title, beating Pierre Darmon in the final.

Emerson's first Wimbledon singles title came in 1964, with a final victory over Fred Stolle. Emerson won 55 consecutive matches during 1964 and finished the year with 109 victories out of 115 matches. He won three of the year's four Grand Slam events that year (failing to win only the French Open).

During his amateur career Emerson received several offers to turn professional, including an £38,000 offer made at the end of 1964 by Jack Kramer, but declined and opted to remain an amateur.
In 1966, Emerson rejected a $100,000 guarantee over two years offer to turn pro, stating that he "couldn't afford to take a pay cut." It was estimated that Emerson and Santana were paid about $1,000 to $1,500 a week in living expenses alone from their national tennis associations as "shamateurs".

Emerson was the world No. 1 amateur player in 1964 and 1965 according to Lance Tingay of The Daily Telegraph and in 1961 and 1964 according to Ned Potter of World Tennis. In 1965, he successfully defended his Australian and Wimbledon singles crowns. He was the heavy favourite to win Wimbledon again in 1966, but during his fourth round match he skidded while chasing the ball and crashed into the umpire's stand, injuring his shoulder. He still finished the match, but was unable to win.

Emerson's last major singles title came at the French Championships in 1967 – the year before the open era began. His 12 major singles titles stood as a men's record until 2000, when it was surpassed by Pete Sampras. Emerson signed a professional contract with the National Tennis League in early April 1968.

Emerson had 10 straight victories in Grand Slam tournament finals in which he appeared, which is an all-time record.

Emerson's final Grand Slam doubles title was won in 1971 at Wimbledon (partnering Laver). His 16 Grand Slam doubles crowns were won with five different partners. From 1960 to 1965, he won six consecutive French Open men's doubles titles. Jack Kramer, the long-time tennis promoter and tennis great, writes in his 1979 autobiography that "Emerson was the best doubles player of all the moderns, very possibly the best forehand court player of all time. He was so quick he could cover everything. He had the perfect doubles shot, a backhand that dipped over the net and came in at the server's feet as he moved to the net. Gene Mako and Johnny van Ryn could hit a shot like that sometimes, but never so often nor as proficiently as Emerson."

Emerson was also a member of a record eight Davis Cup winning teams between 1959 and 1967.

Emerson's 12 singles and 16 doubles titles make him one of the leading players in Grand Slam tournament history.

Emerson's last top-20 ranking was in 1973, primarily owing to his winning his 105th and final career title at the Pacific Coast Championships in San Francisco. He defeated Roscoe Tanner, Arthur Ashe, and Björn Borg in the last three rounds of that tournament. Emerson played just a few tournaments through 1977. His last appearance was in the Gstaad, Switzerland tournament in 1983.

Although he exited the tournament circuit, Emerson did not retire. In the late 1970s, he served as a player/coach for the Boston Lobsters in World Team Tennis (WTT). He mostly played doubles with the Lobsters and often teamed with fellow Australian Tony Roche. In the 1978 season, the last season under the original iteration of World Team Tennis, Roy coached the Lobsters to the Eastern Division Championship and into the WTT Finals against the Los Angeles Strings. The final Lobster team that Emerson coached consisted of Tony Roche, Mike Estep (for part of the season), and Emerson himself as the male players.

Emerson now resides in Newport Beach, California with his wife, Joy, and daughter, Heidi, and has a home in Gstaad where he holds a tennis clinic each summer. His son, Antony, was an All-American in tennis at Corona del Mar High School and the University of Southern California and played on the professional tour briefly. Roy and Antony won the United States Hard Court Father-and-Son title in 1978. Roy briefly coached promising juniors at East Lake Woodlands in Oldsmar, Florida.

Awards and honours
Emerson was inducted into the International Tennis Hall of Fame in 1982 and the Sport Australia Hall of Fame in 1986. The main court for the Suisse Open Gstaad, a tournament which Emerson won five times and where he played his last match as a professional, is named Roy Emerson Arena in his honour.

In 2000, he was awarded the Australian Sports Medal, and in 2001 received the Centenary Medal.

The Roy Emerson trophy, which is awarded to the male champion at the Brisbane International, is named in his honour. In 2009 Emerson was inducted into the Queensland Sport Hall of Fame. He was honoured during the 2013 Australian Open at the Australian Open Legends' Lunch.

In 2014, the Brisbane City Council named the new tennis centre in Milton at Frew Park after Roy Emerson. The same year at Blackbutt, the Roy Emerson Museum was opened by Roy Emerson. On the 18 January 2017, a statue of Roy Emerson was unveiled at the Blackbutt Museum.

Place in history
In the Tennis Channel series "100 Greatest of All Time" in 2012, Emerson was ranked the 11th greatest male tennis player of all time, and the second highest rated Australian in the series, behind Rod Laver.

Grand Slam tournament finals

Singles: 15 (12 titles, 3 runners–up)

Doubles: 28 (16 titles, 12 runners–up)

Mixed doubles: 2 (runners–up)

Grand Slam tournament performance timeline

Singles

Open-Era doubles titles (20)

Notes

References

Sources

 World of Tennis Yearbook 1971 (1971), by John Barrett, London

See also

 World number one male tennis player rankings
 Tennis male players statistics
 All-time tennis records – men's singles
 Tennis records of the Open Era – men's singles

External links

1936 births
Living people
Australian Championships (tennis) champions
Australian expatriate sportspeople in the United States
Australian male tennis players
Australian Open (tennis) champions
French Championships (tennis) champions
French Championships junior (tennis) champions
Grand Slam (tennis) champions in men's singles
Grand Slam (tennis) champions in men's doubles
Sportspeople from Newport Beach, California
People from Wide Bay–Burnett
International Tennis Hall of Fame inductees
Sport Australia Hall of Fame inductees
Tennis people from Queensland
United States National champions (tennis)
Wimbledon champions
Wimbledon champions (pre-Open Era)
Companions of the Order of Australia
Recipients of the Australian Sports Medal
Grand Slam (tennis) champions in boys' singles
Grand Slam (tennis) champions in boys' doubles
World number 1 ranked male tennis players
Sportsmen from Queensland
People educated at Ipswich Grammar School

Roy Emerson


Ion Teoreanu (n. 1929 - d. 2013) a fost un om de știință din domeniul chimiei.,  Ion Teoreanu a fost ministru al educației și învățământului în guvernul Ilie Verdeț (2) și în guvernele lui Constantin Dăscălescu, în perioada 1982 - 1989.

Note

Nașteri în 1929
Decese în 2013
Miniștri ai educației români

Ion Teoreanu