O Parque Nacional dos Elefantes de Addo (em inglêsː Addo Elephant National Park) é uma unidade de conservação que ocupa uma área de 164.000 hectares, entre seção terrestre e marinha, localizada no Cabo Oriental da África do Sul. É a primeira unidade de conservação que abriga os "Big Seven", os 7 maiores mamíferos do planeta, são elesː os elefantes, os búfalos, os leões, os leopardos, os rinocerontes, os tubarões branco e as baleias franca austral.

A seção marinha do parque ocupa uma área de 120.000 hectares, localizada na Baía de Algoa, abrangendo as ilhas Saint Croix e a Ilha dos Pássaros.

História
A região do Addo sempre serviu de habitat para grandes manadas de animais. Entre os anos de 1700 e 1800, as manadas foram sendo dizimadas por caçadores. Nos finais dos anos de 1800, a região do Addo passou a ser habitada por agricultores, que começaram a competir espaço e água com as manadas de elefantes. Ajudando na redução das manadas.

Em 3 de julho de 1931, uma área de 2.500 hectares foi declarada como área de proteção, com o objetivo de preservar os últimos 11 elefantes que habitavam o local.

Houve dificuldade em manter os elefantes dentro da zona protegida até a década de 1950, quando Graham Armstrong inventou uma cerca à prova de elefantes. Esta cerca foi utilizada para circundar uma área de 2.270 hectares, mantendo os elefantes do parque na área protegida.

Na década de 1960, introduziram o rinoceronte negro da África Oriental (D.b. michaeli), que foram substituídos pelos D.b. bicornis da Namíbia, na década de 1990.

Em 13 de outubro de 1995, o Parque Nacional Zuurberg foi fundida ao Parque Nacional dos Elefantes de Addo; e em 2 de novembro de 2001, foi incluída a Reserva Natural Woody Cape, abrangendo a ilha Saint Coix e a dos Pássaros.

Para controlar o número de antílopes, entre eles os cudos e impalas, introduziram leões e hienas-malhadas no parque, no ano de 2003 e 2004 respectivamente.

Com o crescimento populacional dos elefantes, chegando a 400 integrantes, houve a necessidade de expandir a área protegida, alcançando 164.000 hectares, em 2006.

Ecossistema

Fauna

Seção marinha
Entre as aves, as ilhas abrigam a maior colônia de reprodução de pinguins africanos (Spheniscus demersus) do mundo, que correm risco de extinção; também abriga a maior colônia de Atobá do Cabo (Morus capensis). As andorinhas-do-mar-rosadas (Sterna dougallii), que estão ameaçadas, e os falcões siberianos também se reproduzem nas ilhas. As gavinhas-de-bico-vermelho e as andorinhas do Ártico fazem paradas nas ilhas durante seu percurso de migração.

Entre os mamíferos, a ilhota Black Rocks, abriga em torno de 6 mil focas. As ilhas também abrigam os lobos marinhos africanos (Arctocephalus pusillus). A Baía de Algoa abriga tubarões brancos (Carcharadon carcharias).

As rochas das ilhas servem de abrigo para os peixes endêmicos como o stumpnose vermelho (Chrysoblephus gibbiceps), dageraad (Chrysoblephus cristiceps) e o steenbras vermelho (Petrus rupestris). E de desova para a lula chokka (Loligo vulgaris reynaudii).

Seção terrestre
Entre os mamíferos, abriga os elefantes (Loxodonta Africana), leões, leopardos, hienas pintadas, rinoceronte negro, búfalos (Syncerus caffer), Cudos (Tragelaphus strepsiceros), elandes (Taurotragus oryx), gazelas (Tragelaphus scriptus), zebras (Equus burchelli).

Entre as aves incluídas no livro vermelho da IUCN, poderão ser observado os calau terrestre, o abutre-do-cabo, águia marcial, abetarda de Stanley, abetarda de Kori, coruja de grama e o falcão cuco.

No parque há 13 espécies endêmicas de répteis, duas delas restritas a região do Cabo Oriental, o lagarto cingido da Tasmânia (Cordylus tasmani) e o lagarto escavador sem perna do Cabo (Scelotes anguina). Também abriga 5 espécies de tartarugas terrestres, e 14 espécies  de rãs que estão inseridas no livro vermelho da IUCN.

Dos invertebrados endêmicos, pode ser encontrado o gafanhoto das dunas e o besouro Circellium bacchus.

Flora
A unidade de conservação abrange cinco dos sete biomas da África do Sul. Pode ser encontrado o bioma Arbustivo, Floresta, Fynbos, Nama-Carru, Pastagem e Zonas Úmidas Azonais. Na Cordilheira Zuurberg, predomina a vegetação Fynbos Gramínea e Fynbos da Montanha. Ao sul da cordilheira, possui vegetação Mata Suculenta Xeric e Mesic. Na região costeira úmida, há uma mistura de vegetação Afromontana, florestas costeiras e pastagens costeiras.

Na área do parque, pode ser encontrada a Portulcaria afra, Sideroxylon inerme, Plumbago auriculata, Podocarpus lati folius, Pentzia spp e Noorsveld Euphorbia spp.

Clima
O clima é temperado quente. A precipitação média anual é de 900 mm na Florestas de Alexandria, 450 mm na sede do parque (região do Addo), 600 mm nas Cordilheiras Zuurberg, e 350 mm nas áreas de sombra de chuva do norte de Carru. Na região do Addo, os picos de precipitação ocorrem entre fevereiro e março; e entre outubro e novembro. Em Zuurberg, os picos de precipitação ocorrem na primavera e no outono, sendo mais seco no período do inverno e com tempestades nos meses de verão. As temperaturas ficam entre 15°C e 45°C nos meses mais quentes, e  5°C e 18°C nos meses mais frios.

Geografia
O Parque se estende desde as planícies semi-áridas ao redor de Darlington, as regiões sul e leste da Cordilheira Zuurberg e no vale do rio Sundays, indo até a foz do rio Sundays e ao longo da costa até o boca do rio Bushman; e inclui as ilhas Saint Croix, e a dos Pássaros. A área de conservação abrange ilhas, dunas, planícies costeiras, planícies áridas e montanhas, com o ponto mais alto chegando a 935 metros acima do nível do mar.

Geologia
Na região central do parque se encontra as Cordilheiras Zuurberg, que é composta, maioritariamente, por quartzito e sedimentos de arenito. Ao norte das cordilheiras é composta principalmente de lamito e arenito. Ao sul, as planícies são compostas por uma mistura de conglomerados, tilitos, argilitos e arenitos. A sudeste, sentido à costa, é composta por calcário.

Hidrografia
Pela área do parque passam os rios Bushman, Sundays e Boknes, sendo os dois últimos que correm para o mar. Os afluentes do Sundays que fluem na área de proteção são os Coerney, Krom, Wit, Kabouga e os rios Klein e Uie; e os afluentes do Bushman são os rios Blou e Steins.

Dentro do parque há o Reservatório Darlington, com uma área de 4 350 hectares, que é alimentado pelo rio Orange por meio de transferência inter-bacias.

Na região do Addo (sede do parque), não há fonte natural de água. Há poços que são alimentados por furos. Também há bacias na região, mas geralmente estão secas, exceto em períodos de chuvas excepcionais.

Turismo

O parque está aberto a visitação. Pode ser explorado através de safáris guiados ou trilhas a pé. O portão principal está localizado a 1 hora da cidade de Porto Elizabeth, seguindo a rodovia N2 em direção a Grahamstown.

Trilhas

 Trilha Zuurberg - é um percurso em loop de 11,27 quilômetros, de nível moderado com subida chegando a 439,83 metros. A observação de vida selvagem é limitada.
 Trilha  Alexandria - é um percurso de 32 quilômetros, com a obrigatoriedade de o grupo compor a partir de 3 pessoas.

Ligações externas

 Site oficial do Parque Nacional dos Elefantes de Addo

Parques nacionais da África do Sul
Áreas protegidas da África do Sul
Turismo na África do Sul
Cabo Oriental

Parque Nacional dos Elefantes de Addo


Daniela Filipiová, née le  à Prague, est une femme politique tchèque.

Biographie

Situation personnelle

Parcours politique

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Articles connexes
  Gouvernement Topolánek II

Naissance en août 1957
Naissance à Prague
Ministre tchèque de la Santé
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Daniela Filipiová


Vic Damone (born Vito Rocco Farinola; June 12, 1928 – February 11, 2018) was an American traditional pop and big band singer and actor. He was best known for his performances of songs such as the number one hit "You're Breaking My Heart", and other hits like "On the Street Where You Live" (from My Fair Lady) and "I Have But One Heart".

Life and work

Early life

When his father was injured at work, Damone had to drop out of Lafayette High School. He worked as an usher and elevator operator at the Paramount Theater in Manhattan.

Career
Damone met Perry Como while at the Paramount Theater. Damone stopped the elevator between floors and sang for him. Como was impressed and referred him to a friend for an audition.

He began his career at the New York radio station WHN when he was 17, singing on the Gloom Dodgers show, which provided light  entertainment to fans of the Brooklyn Dodgers. He changed his name at the suggestion of a regular on the show, comedian Morey Amsterdam.

Damone entered the talent search on Arthur Godfrey's Talent Scouts and won in April 1947. This led to his becoming a regular on Godfrey's show. He met Milton Berle at the studio and Berle got him work at two night clubs. By mid-1947, Damone had signed a contract with Mercury Records.

His first release, "I Have But One Heart", reached number seven on the Billboard chart. "You Do" reached the same peak. These were followed by a number of other hits. In 1948, he got his own weekly radio show, Saturday Night Serenade.

He was booked into the Mocambo nightclub on the Sunset Strip in 1949, residing briefly at the Strip's famed Garden of Allah Hotel. In April 1949 he made his television debut on The Morey Amsterdam Show performing Cole Porter's "So in Love". In January 1950 he made his first of several guest appearances on Ed Sullivan's Toast of the Town, including a duet, the first of many, with the vocalist and future TV hostess Dinah Shore. Over the next 30 years he became a regular featured guest performer on every major variety series on network television. Among the programs on which he appeared are All Star Revue, Texaco Star Theatre with Milton Berle, The Arthur Murray Party, What's My Line?, The Jackie Gleason Show, The Steve Allen Show, The Perry Como Show, The Bell Telephone Hour, The Dinah Shore Chevy Show, The Garry Moore Show, I've Got a Secret, The Jack Paar Program, The Red Skelton Show, The Andy Williams Show, The Hollywood Palace, The Dean Martin Show, Hullabaloo, Mickie Finn's, The Danny Thomas Hour, The Jonathan Winters Show, The Carol Burnett Show, Della, The Tonight Show Starring Johnny Carson and several Bob Hope television specials.

In 1951, Damone appeared in two movies, The Strip, where he played himself, and Rich, Young and Pretty. From 1951 to 1953, he served in the United States Army where he spent a year in Germany with the 7729th Special Services Group and eight months at Fort Sam Houston, Texas. Before going into the service he recorded a number of songs that were released during that time. He served with future Northwest Indiana radio personality Al Evans and country music star Johnny Cash. After leaving the service, he married the Italian actress Pier Angeli (Anna Maria Pierangeli) in 1954 and made two movies, Deep in My Heart and Athena. In 1955 he played the Caliph in Kismet. In 1960, he played an effective dramatic role in the war film Hell to Eternity.

In 1955, Damone had one song on the charts, "Por Favor", which did not make it above number 73. However, he did have major roles in two movie musicals, Hit the Deck and Kismet. In early 1956, he moved from Mercury to Columbia Records, and had some success on that label with hits such as "On the Street Where You Live" (from My Fair Lady, his final pop top 10) and "An Affair to Remember" (from the movie of the same name). His six original albums on Columbia between 1957 and 1961 were That Towering Feeling, Angela Mia, Closer Than a Kiss, This Game of Love, On the Swingin' Side, and Young and Lively.

In 1961, he was released by Columbia. Moving over to Capitol Records, he filled the gap left by Frank Sinatra's leaving to help found Reprise Records. He lasted at Capitol only until 1965; however, he recorded some of his most highly regarded albums there, including two which made the Billboard chart, Linger Awhile with Vic Damone and The Lively Ones, the latter with arrangements by Billy May, who also arranged another of Damone's Capitol albums, Strange Enchantment. Other original Capitol albums included My Baby Loves to Swing, The Liveliest, and On the Street Where You Live.

Damone did limited acting on television in the early 1960s. He played Stan Skylar in the 1960 episode "Piano Man" of CBS's The DuPont Show with June Allyson. He was cast as Jess Wilkerson in the 1961 episode "The Proxy" of the ABC Western series The Rebel, starring Nick Adams. In 1962, he played the crooner Ric Vallone in the episode "Like a Sister" on the CBS sitcom The Dick Van Dyke Show, during which he sang "The Most Beautiful Girl in the World". In the summers of 1962 and 1963, Damone hosted a television variety series on NBC called The Lively Ones, which showcased current jazz, pop, and folk performers, as well as comedians. His group of musical guests over two seasons included Count Basie, Louie Bellson, Dave Brubeck, Chris Connor, Matt Dennis, Frances Faye, Ella Fitzgerald, Dizzy Gillespie, Buddy Greco, Woody Herman, Jack Jones, Stan Kenton, Gene Krupa, Peggy Lee, Nellie Lutcher, Shelly Manne, Anita O'Day, Ruth Olay and Oscar Peterson.

Damone's other notable television work during this time included three guest appearances from 1963 to 1964 on CBS's The Judy Garland Show. He also guested on UK television, among other programs on The Tommy Cooper Hour Christmas special in 1974. In addition to his solo performances, Garland and he sang duet medleys of songs from Porgy and Bess, West Side Story and Kismet.

In 1964, he sang "Back Home Again in Indiana" before the Indianapolis 500 car race.

In 1965, Damone next moved to Warner Bros. Records with the albums You Were Only Fooling and Country Love Songs. On Warner Bros., he had one top 100 chart hit: "You Were Only Fooling (While I Was Falling In Love)". The next year, he switched record labels again, moving to RCA Victor and releasing the albums Stay with Me, Why Can't I Walk Away, On the South Side of Chicago, and The Damone Type of Thing. In 1967, Damone hosted The Dean Martin Summer Show, which was rerun in 1971. In 1969, he released his last US chart record, a cover of the 1966 song "To Make A Big Man Cry", which made the Billboard Easy Listening chart.

Also in 1965, he appeared on the Firestone album series, Your Favorite Christmas Music, Volume 4, singing "It Came Upon A Midnight Clear" and "Have Yourself A Merry Little Christmas".

Later career
In 1971, Damone began performing in Las Vegas casinos and although he had to declare bankruptcy in the early 1970s, he was earning enough to ease his financial difficulties. He made concert tours of both the US and the UK and recorded more albums for RCA Records. In the UK, he appeared on Tommy Cooper's Christmas Special television show in 1974.

In 1972, Damone was offered the role of Johnny Fontane in The Godfather after singer Al Martino, who had previously been given the role by producer Albert S. Ruddy, had the part stripped when Francis Ford Coppola became director and wanted Damone to portray Fontane. According to Martino, after being stripped of the role, he went to Russell Bufalino, his godfather and a crime boss, who then orchestrated the publication of various news articles that claimed Coppola was unaware of Martino being awarded the part by Ruddy. Damone eventually declined the role because of a salary dispute and also because he did not want to provoke the mob or anger Frank Sinatra, whom Damone profoundly respected. Ultimately, the part of Johnny Fontane was given to Martino.

In January 1991, Damone appeared in a television commercial for Diet Pepsi first broadcast during Super Bowl XXV. Damone and other stars, including Jerry Lewis, Tiny Tim, Charo and Bo Jackson, attempt to sing Diet Pepsi's theme song, "You've Got the Right One Baby (Uh-Huh)", which was performed by Ray Charles.

Damone's final album was issued in 2002, while some of his previous albums were being repackaged and reissued. In 2003, Vic decided to issue some previously unreleased material and formed Vintage Records with his son, Perry Damone. He originally planned to issue a 7 CD series called The Vic Damone Signature Collection, and in May 2003 released Volume 1, produced by Perry and Frank Sinclair. In May 2004, Vic released his second CD in the Signature Series, again produced by Perry and Sinclair. After this disc was issued, Damone decided to cancel the release of the rest of the collection. During his entire career, Damone recorded over 2,000 songs. He garnered new fans following the launch of the Vic Damone website www.vicdamone.com, in 2002. The website was created by Damone's sons Perry and Sinclair and was ultimately managed by Damone's son-in-law, William "Bill" Karant.

On January 19, 2002, Damone made one of his final public performances at the Raymond F. Kravis Center for the Performing Arts in Palm Beach, Florida. Damone suffered a stroke later in the same year and subsequently retired. Damone did, however, step out of retirement on January 22, 2011, when he once again performed at the Kravis Performing Arts Center in Palm Beach, to a sold-out crowd. He dedicated this performance to his six grandchildren, who had never seen him perform live. Damone stated that "I don't need the money ... But, you know, my six grandkids have never seen me on stage. It will be the first time. I will introduce them. It's going to be exciting for me. Before I die, I want them to have heard me perform at least once".

In Brett Ratner's movie Money Talks, Chris Tucker's character sees a commercial about Vic Damone and then pretends to be Damone's son. At the time, Vic's real-life son, Perry, had some laughs about that "15 minutes of fame," and made mention of it on his midday radio show on Phoenix radio station KEZ.

On June 12, 2009, Vic Damone released his autobiography titled Singing Was the Easy Part from St. Martin's Press. In the book, Damone claimed he had been held dangling out of a window of a New York hotel by a "thug". Damone claimed he had been engaged to the thug's daughter, but ended the relationship when she insulted Damone's mother. He wrote that his life was spared when, during a Mafia meeting to determine the singer's fate, New York mob boss Frank Costello ruled in Damone's favor.

In 2010, Damone called Canadian crooner Michael Bublé talented but "cocky" and criticized him for smoking and drinking "straight alcohol" after a show, believing that it would damage his vocal cords. Bublé responded by saying that he knew what he was doing, but promising that from now on he would always mix his alcohol with soda or orange juice.

In 2020, Damone appeared in one of a series of interviews for the documentary Jay Sebring....Cutting to the Truth.

Personal life
Damone suffered a stroke in 2002 and another health scare in 2008. He recovered from both, and lived until 2018. Damone was married five times and divorced four:
 Pier Angeli (1954–1958), actress, singer (one son – Perry Damone, 1955–2014)
 Judith Rawlins (1963–1971) (three daughters – Victoria, Andrea and Daniella)
 Becky Ann Jones (1974–1982), entertainer
 Diahann Carroll (1987–1996), actress, singer
 Rena Rowan-Damone (1998–2016), fashion designer, businessperson, philanthropist

Damone had six grandchildren from his daughters (Tate, Paige, Sloane, Rocco, Daniella, Grant).

Damone's first wife, Pier Angeli, was previously in a well-publicized relationship with James Dean, but was forced to leave him to marry Damone, a move that garnered great media attention. It was reported that Dean had watched the wedding from across the road on his motorcycle, even gunning the engine during the ceremony, although Dean later denied doing anything so "dumb". Six years after divorcing Angeli, Damone was arrested on October 15, 1964, on Angeli's charge that he had kidnapped their 9‐year‐old son Perry (named for Perry Como) and taken him from New York to Los Angeles. He was released three hours later after having pled not guilty to being a fugitive from a kidnapping charge. At the same time, a California judge awarded him custody of Perry. However, Angeli ultimately gained custody of Perry and left Hollywood for her native Italy, taking Perry with her. Perry however returned to California after Angeli's death. Perry died of lymphoma aged 59, on December 9, 2014.

He married actress Diahann Carroll in 1987. The union, which Carroll admitted was turbulent, had a legal separation in 1991, reconciliation, and divorce in 1996.

Damone was raised Roman Catholic and served as an altar boy, claiming to have never found deep meaning in his original faith. In the late 1950s, he was introduced to the Bahá'í Faith by a drummer in his band. Damone said his rendition of "On the Street Where You Live" incorporates gestures meant to summon a sustaining vitality from ʻAbdu'l-Bahá. He officially joined the religion in the early 1960s.

Damone met his Polish-born wife Rena Rowan (born Irena Aurelia Jung on January 4, 1928, in Lida, then part of Poland) in 1996, after she asked him to perform at an event to raise money for her Rowan House charity in Philadelphia, which provides housing for homeless single women with children. Rowan, a breast-cancer survivor, was a clothing distributor who started the Jones New York clothing store chain in the mid-1970s.

Damone lived in Palm Beach County, Florida in his later years. In January 2015, Damone and Rena sold their La Casita home for $5.75 million. Damone and Rena moved to a smaller residence, a townhouse in the Sloans Curve Drive neighborhood of Palm Beach. She suffered a stroke in 2011. In 2013, Damone was involved in a tug-of-war in a Palm Beach County court with Rowan's two daughters, Nina and Lisa Rowan, for control over the destiny of Rowan and her fortune, which was reportedly worth more than $50 million. The court ultimately sided with Damone, ruling that Rena Rowan was capable of making her own decisions. Rowan died on November 6, 2016, at home in Palm Beach, Florida, from complications of pneumonia. She was 88.

Damone died on February 11, 2018, from complications of respiratory illness at the age of 89.

Awards
In 1997, Damone received his high school diploma from Lafayette High School in Brooklyn when officials with the school granted credits for life experience and asked him to give the commencement address, in which he advised students to "Have spiritual guidance. Don't lose God. There is a God. Trust me."

In 1997, Damone received the Sammy Cahn Lifetime Achievement Award from the Songwriters Hall of Fame.

Frank Sinatra said that Damone had "the best set of pipes in the business."

For his contribution to the recording industry, Damone has a star on the Hollywood Walk of Fame at 1731 Vine Street in Los Angeles, California.

In 2014, Damone received the Society for the Preservation of the Great American Songbook's first Legend Award in recognition of those who have made a significant contribution to the genre.

Discography

References

External links
Archived Official Website
Vic Damone's autobiography from St. Martin's Press

VH1 page on Vic Damone
Songwriters' Hall of Fame page on Vic Damone

1928 births
2018 deaths
20th-century Bahá'ís
21st-century Bahá'ís
United States Army personnel of the Korean War
American Bahá'ís
American crooners
American male film actors
American people of Italian descent
Big band singers
Capitol Records artists
Converts to the Bahá'í Faith
Former Roman Catholics
Mercury Records artists
Military personnel from New York City
Singers from Brooklyn
People of Apulian descent
RCA Victor artists
Traditional pop music singers
Lafayette High School (New York City) alumni
Deaths from respiratory failure

Vic Damone


Jagoda Kumrić (Split, 26. veljače 1992.) je hrvatska glumica.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Kumovi" kao Vedrana Crljen (2022.)
 "Drugo ime ljubavi" kao Irena Novosel (2019.)
 "Kud puklo, da puklo" kao Snježana Mamić  (2014. – 2016.)
 "Zora dubrovačka" kao Paulina (2014.)
 "Nikol, povjerljivo" kao Nikol Zlatar (2012.)
 "Larin izbor" kao Nikol Zlatar (2011. – 2013.)
 "IN Magazin" (2011. - danas)

Filmske uloge
 "Sobe su pijani" kao Goga (2013.)
 "Larin izbor: Izgubljeni princ" kao Nikol Zlatar (2012.)

Vanjske poveznice

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski televizijski glumci

Jagoda Kumrić


Nicoline Haugård Sørensen (født 15. august 1997) er en dansk fodboldspiller, angriber, der spiller for Everton i FA Women's Super League. Hun har tidligere spillet for Brøndby IF, Linköpings FC in den svenske Damallsvenskan og for FC Rosengård i Damallsvenskan. I 2016 blev hun udtaget til Danmarks A-landhold for kvinder for første gang. Inden det havde hun spillet for alle ungdomslandsholdene fra U16 til U23.

Karriere

Klub
I ungdomsårene spillede hun for Måløv. Derefter spillede hun for BSF, indtil hun i august 2013 som 15-årig skiftede til den svenske klub FC Rosengård, der spillede i Damallsvenskan. Hun fik en professionel kontrakt forud for 2014 sæsonen som 16-årig. Hun spillede ni kampe i Damallsvenskan for klubben og vandt det svenske mesterskab. Hun var holdkammerat med nogle af verdens bedste kvindelige fodboldspillere, bl.a. med brasilianske Marta Vieira da Silva. I februar 2015 vendte Sørensen tilbage til Danmark, for at spille med Brøndby IF, for at få mere spilletid og for bedre at kunne afslutte gymnasiet, som hun gik på, også mens hun boede i Sverige. Efter to succesfulde år i Brøndby, hvor hun også kunne kalde sig ligatopscorer i sæsonen 2019-20 med 16 mål, skiftede Sørensen i juli 2020 til den engelske ligaklub Everton.

International

Efter at hun havde vist imponerende for hos Brøndby, blev Sørensen indkaldt til A-landsholdets trup til en turnering i Kina i oktober 2016. Hun kom med i stedet for Nadia Nadim, som var skadet. Hun har pr. april 2021, scoret 8 landskampmål og spilet i alt 39 landskampe.

Meritter

Klub
 Brøndby
Vinder
 Elitedivisionen: 2014-15, 2016-17, 2018-19
 DBUs Landspokalturnering for kvinder: 2018

 FC Rosengård
Vinder
 Damallsvenskan: 2014

 Linköpings FC
Vinder
 Damallsvenskan: 2017

Referencer

Eksterne henvisninger

 Profil hos Sveriges fodboldforbund

Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra FC Rosengård
Midtbanespillere (fodbold)
Personer fra København

Nicoline Sørensen


Kalvemavernes anatomi er en dansk dokumentarfilm fra 1983.

Handling
Filmen viser mavernes placering hos en kalv og en kvie, så man kan se de ændringer, der er sket i mavernes placering under opvæksten.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Kalvemavernes anatomi


La Ruta Estatal de California 85, y abreviada SR 85 (en inglés: California State Route 85) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 38,1 km (23.7 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 85 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 85 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Santa Clara
Transporte de San José (California)

Ruta Estatal de California 85


Arthrocardia, maleni rod crvenih algi smješten u potporodicu Corallinoideae, dio porodice Corallinaceae. Postoji deset priznatih vrsta.

Rod je opisan 1842.

Vrste
 Arthrocardia anceps (Yendo) H.W.Johansen
 Arthrocardia carinata (Kützing) H.W.Johansen
 Arthrocardia corymbosa (Lamarck) Decaisne
 Arthrocardia duthieae H.W.Johansen
 Arthrocardia filicula (Lamarck) H.W.Johansen
 Arthrocardia flabellata (Kützing) Manza
 Arthrocardia palmata  (J.Ellis & Solander) Areschoug
 Arthrocardia setchellii Manza
 Arthrocardia variabilis (Harvey) Weber Bosse
 Arthrocardia wardii (Harvey) Areschoug

Izvori

Koralinske alge

Arthrocardia


La bocona er en dansk tegnefilm fra 1994, der er instrueret af Elina Cullen.

Handling
En kort tegnefilm om magtmisbrug og besættelsen af magt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Tegnefilm fra Danmark

La bocona


An Chasmanthium nitidum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Baldwin ngan Stephen Elliott, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Harris Oliver Yates. An Chasmanthium nitidum in nahilalakip ha genus nga Chasmanthium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chasmanthium

Chasmanthium nitidum


الخطوط الجوية الفلبينية ، تعرف اختصارا باسم الخطوط الجوية الفلبينية)، عرفت تاريخيًا (حتى عام 1970) باسم خطوط الفلبين الجوية، هي الناقل الوطني لدولة للفلبين. يقع مقرها الرئيسي في المركز المالي للبنك الوطني الفليبيني في باساي، تأسست الشركة في عام 1941 وهي أول وأقدم شركة طيران تجارية في آسيا من حيث الاحتفاظ الأصلي للشركة.

انطلاقا من محاورها في مطار نينوي أكينو الدولي في مانيلا، ومطار كلارك الدولي في أنجيليس، ومطار ماكتان سيبو الدولي في سيبو، ومطار فرانسيسكو بانجوي الدولي في دافاو، تخدم الخطوط الجوية الفلبينية 31 وجهة محلية في الفلبين و 54 وجهة خارجية في جنوب شرق آسيا وشرق آسيا والشرق الأوسط وأوقيانوسيا وأمريكا الشمالية وأوروبا وتشغل الخطوط الجوية الفلبينية أسطولًا مختلطًا من طائرات إيرباص وبوينغ حيث توجد في الخدمة طائرات إيرباص إيه 320 وإيرباص إيه 321 وإيرباص إيه 320 نيو وإيرباص A330 وإيرباص إيه 350 بوينغ 777.

التاريخ
تأسست الخطوط الجوية الفلبينية في 26 فبراير 1941. اعتبرت الخطوط الجوية الفلبينية في السابق واحدة من أكبر شركات الطيران الآسيوية، ولكنها تأثرت بشدة بالأزمة المالية الآسيوية عام 1997. في واحدة من أكبر إخفاقات الشركات في الفلبين، اضطرت الخطوط الجوية الفلبينية إلى تقليص حجم عملياتها الدولية عن طريق قطع الرحلات الجوية إلى أوروبا والشرق الأوسط تمامًا، وقطع جميع الرحلات الداخلية تقريبًا باستثناء المسارات التي يتم تشغيلها من مانيلا، مما قلل من حجم أسطولها، وتسبب بتسريح الآلاف من الموظفين.

وضعت شركة الطيران تحت الرقابة القضائية في عام 1998، وأعادت تشغيل عملياتها تدريجياً إلى العديد من الوجهات. بعد خروج الخطوط الجوية الفلبينية من الحراسة القضائية في عام 2007، شرعت الخطوط الجوية الفلبينية في تجديد مستمر للإدارة. ومع ذلك، فإن رؤية الخطوط الجوية الفلبينية لإعادة تأسيس نفسها كواحدة من شركات النقل الرئيسية في آسيا لا تزال مسألة ذات أهمية قصوى.

الإدارة

شركة الخطوط الجوية الفلبينية مملوكة لشركة (PSE)، وهي شركة قابضة مسؤولة عن عمليات شركة الطيران. وهي بدورها جزء من مجموعة شركات مملوكة لرجل الأعمال لوسيو تان. تمتلك شركة خطوط كل اليابان الجوية، الشركة القابضة لشركة خطوط كل اليابان الجوية، حصة 9.5٪ في الخطوط الجوية الفلبينية وتعتبر الخطوط الجوية الفلبينية تاسع أكبر شركة في الفلبين من حيث إجمالي الإيرادات، كما هي ضمن أكبر 1000 شركة في الفلبين لعام 2017.

اعتبارًا من ديسمبر 2018، توظف الخطوط الجوية الفلبينية ما مجموعه 6689 موظفًا، بما في ذلك 999 طيارًا و2647 من طواقم الطائرات. حملت الخطوط الجوية الفلبينية تقريبًا 12 مليون مسافر في عام 2014  و16 مليونًا في عام 2016. حصلت شركة الطيران على جائزة «أفضل شركة طيران لعام 2019» من موقع airlineratings.com في 15 نوفمبر 2018، وهو أحد مواقع تصنيف المنتجات.

الوجهات
عملت الخطوط الجوية الفلبينية إلى وجهات في عام 1989 في أوروبا مثل أمستردام وأثينا وفرانكفورت ولندن وروما. في أعقاب الأزمة المالية الآسيوية عام 1997، ألغت الشركة بعض رحلاتها الطويلة المدى.

حظر الاتحاد الأوروبي (EU) شركات الطيران الفلبينية في عام 2010 حتى عام 2013. بعد أن رفع الاتحاد الأوروبي الحظر، استأنفت الخطوط الجوية الفلبينية رحلاتها إلى أوروبا. اعتبارًا من عام 2021، تشغل الخطوط الجوية الفلبينية 43 خطًا دوليًا و31 خطًا محليًا. تخدم شركة الخطوط الجوية الفلبينية إكسبريس التابعة لها معظم الرحلات الداخلية في الفلبين.

اتفاقيات الرمز المشترك
لدى الخطوط الجوية الفلبينية اتفاقية الرمز المشترك مع شركات الطيران التالية:

 طيران ماكاو
 خطوط كل اليابان الجوية
 طيران بانكوك
 كاثي باسيفيك
 الخطوط الجوية الصينية
 غارودا إندونيسيا
 طيران الخليج
 خطوط هاواي الجوية
 الخطوط الجوية الماليزية
 الخطوط الجوية الفلبينية إكسبريس (Subsidiary)
 خطوط رويال بروناي الجوية
 الخطوط الجوية التركية
 الخطوط الجوية الفيتنامية
 WestJet
 خطوط زيامن الجوية

الأسطول
اعتبارًا من أكتوبر 2022، تشغل الخطوط الجوية الفليبنية 45 طائرة.

العلامة التجارية
خضع شعار الخطوط الجوية الفلبينية إلى أربعة أشكال على طول تواجدها. احتوى الشعار الأول على شكل بيضاوي أزرق مع أحرف "PAL" متراكب بأحرف بيضاء، ونجمة رباعية الرؤوس تتقاطع نقاطها خلف الحرف الأول "A" في الأحرف الأولى من الخطوط الجوية الفلبينية، وجناح يختلف موقعه حسب موقع الشعار (الجناح يشير إلى اليمين إذا كان موجودًا على الجانب الأيسر من الطائرة، اليسار إذا كان على الجانب الأيمن). استخدم أحد أشكال هذا الشعار كرة أرضية بدلاً من الشكل البيضاوي الأزرق مع تركيبة الأحرف الأولى من الخطوط الجوية الفلبينية. هذا الشعار كان قيد الاستخدام من الخمسينيات وحتى منتصف الستينيات عندماتم استبداله.

اعتمد الشعار الثاني على مثلث أزرق (بدون النقطة السفلية) ومثلث أحمر متراكب عليه، محاط بدائرة ؛ كان الهدف من ذلك استحضار العلم الوطني معروض رأسيًا (يتشكل اللون الأبيض من المسافة السلبية بين أطراف المثلثين). في منتصف السبعينيات، تم تقديم شعار ثالث أزال الدائرة وبسط الأشكال. تم تطبيق الخط المستخدم في الشعار الثالث لاحقًا على الشعار الثاني، والذي ظل شعار الخطوط الجوية الفلبينية الرسمي حتى عام 1986 عندما تم استبداله بالشعار الحالي.

يحتوي شعار الخطوط الجوية الفلبينية الحالي على نفس المثلثين المبحرين باللونين الأزرق والأحمر المستخدم في الشعارين الثاني والثالث.

الأحداث والحوادث
على الرغم من أن طائرات الخطوط الجوية الفلبينية تعرضت لسلسلة من الحوادث منذ تأسيسها في عام 1941، إلا أن غالبية هذه الحوادث وقعت مع الطائرات المروحية خلال السنوات الأولى من العمليات. تعرض عدد قليل من طائرات الخطوط الجوية الفلبينية النفاثة لحوادث، أبرزها الانفجار على متن رحلة الخطوط الجوية الفلبينية 434، الذي دبره تنظيم القاعدة، من خلال مشروع بوجينكا.

السلامة
تشتهر الخطوط الجوية الفلبينية بكونها شركة الطيران الوحيدة في الفلبين التي اعتمدها من الاتحاد الدولي للنقل الجوي بعد اجتيازها تدقيق السلامة التشغيلية (IOSA) التابع لـإياتا في فبراير 2007

حيث حصلت الخطوط الجوية الفلبينية على أعلى تصنيف أمان 7/7 وفقًا لموقع AirlineRatings.com وصنفت على أنها شركة الطيران الأكثر أمانًا بين نظيراتها في جنوب شرق آسيا  مثل الخطوط الجوية الماليزية (5/7)، جارودا إندونيسيا (3/7)،  الخطوط الجوية التايلاندية (4/7)، والخطوط الجوية الفيتنامية (5/7).

المنافسة
ظلت الخطوط الجوية الفلبينية لأكثر من 20 عامًا محتكرتا صناعة النقل الجوي في الفلبين. وانتهى ذلك في عام 1995 من خلال تمرير الأمر التنفيذي رقم 219 الذي يسمح بدخول شركات طيران جديدة في الصناعة. أدى تحرير صناعة الخطوط الجوية الفلبينية إلى حدوث منافسة في صناعة النقل الجوي المحلي مما أدى إلى انخفاض أسعار الطيران وتحسين جودة الخدمة والكفاءة في الصناعة بشكل عام. في الوقت الحالي، تتنافس ثلاث شركات طيران في الخطوط الدولية والمحلية الرئيسية: الخطوط الجوية الفلبينية وسيبو باسيفيك والخطوط الجوية الفلبينية إكسبريس وشركات الطيران الصغيرة الأخرى.

انظر أيضا
 قائمة المطارات في الفلبين
 النقل في الفلبين

المراجع

روابط خارجية

 الموقع الرسمي
 الموقع الرسمي لـ الخطوط الجوية الفلبينية Express
 برنامج مكافآت الخطوط الجوية الفلبينية

أعضاء إياتا
شركات طيران أسست سنة 1930
شركات طيران أسست سنة 1941
شركات طيران حكومية
شركات مدرجة في بورصة الفلبين
شركات مقرها في باساي
علامات تجارية فلبينية

الخطوط الجوية الفلبينية


National Steel may refer to:

 National Steel Corporation (1929), a defunct steel production company in the United States
 National Steel Company (1899), part of the 1901 merger that created U.S. Steel
 National Steel and Shipbuilding Company, a shipyard in San Diego, California
 National Steel (album), a blues album by Colin James
 National Steel, a type of guitar made by the National String Instrument Corporation
 "National Steel", a song by Kathleen Edwards on the album Failer

National Steel


Gershom Scholem (5 Aralık 1897–21 Şubat 1982), Almanya doğumlu İsrailli filozof ve tarihçi. Yahudi mistisizmi olan Kabala'yı akademik alanda çalışılan konulardan biri haline getirmesiyle tanınmıştır.

Almanya'da büyüyen Scholem, İbrani Üniversitesi'nde Yahudi mistisizmi üzerine profesörlük yapan ilk kişiydi. Tüm konuşma ve denemeleri "On Kabbalah and its Symbolism" adlı eserle yayımlandı.

Hayatı
Betty Hirsch Scholem ve Arthur Scholem'in çocuğu olarak Berlin'de doğdu. Babası, bir Ortodoks Yahudi ve basımcı olan Scholem, Berlin'de İbranice, matematik ve felsefe okudu. 1919'da Münih Üniversitesi'nde semitik dillerdeki başarısı sayesinde derecelendirildi.
Sefer ha-bahir yani bilinen erken dönem Kabala metinlerinden biri hakkında doktora tezini verdi. İsrail'de İbrani Üniversitesi'nde öğretim görevlisi oldu ve bu şehirde öldü.

Eserleri
 Major Trends in Jewish Mysticism (1941)
 Sabbatai Sevi: The Mystical Messiah (1973)
 On Kabbalah and its Symbolism (1965)
 Origins of the Kabbalah
 Zohar: İhtişamın Kitabı, Dharma Yay. (1994)

Kaynakça

1897 doğumlular
1982 yılında ölenler
Yahudi asıllı Almanlar

Gershom Scholem


Louis-Jean-François Lagrenée (født 30. december 1724 i Paris, død 19. juni 1805 i samme by) var en fransk historiemaler fra rokokotiden, bror til Jean-Jacques Lagrenée og far til Anthelme-François Lagrenée. Han malede primært mytologiske scenerier i en stil beslægtet med François Bouchers.

Han var elev af Carle van Loo, blev 1749 indehaver af Rom-prisen (på værket Josef tolker Faraos drøm, som er gået tabt), vendte i 1753 hjem fra sit ophold i Rom, blev 1755 medlem af og 1758 professor ved Académie royale de peinture et de sculpture, virkede nogle år som hofmaler for kejserinde Elisabeth og direktør for Det kejserlige kunstakademi i Sankt Petersborg, fra 1781 som direktør for Det Franske Akademi i Rom og endte, efter adskillige genvordigheder i revolutionsårene, som rektor for École des Beaux-Arts i Paris og konservator ved Louvre.

Den 15. juli 1804 blev han udnævnt til Ridder af Æreslegionen af kejser Napoleon.

Talrige arbejder af Lagrenée findes i franske museer, i Louvre-samlingen Retfærdighed og nåde og Dejaneiras rov, et portræt af den russiske kejserinde Elisabeth i museet i Douai, nogle værker i Nationalmuseum i Stockholm. Han raderede også.

Kilder

Louis-Jean-Francois
Malere fra Frankrig
Rokokomalere
Historiemalere
Franskmænd i 1700-tallet
Franskmænd i 1800-tallet
Personer fra Paris
Medlemmer af Académie royale de peinture et de sculpture
Hofmalere fra Rusland
Raderere fra Frankrig
Museumsfolk fra Frankrig
Riddere af Æreslegionen
Modtagere af Prix de Rome for maleri

Louis-Jean-François Lagrenée


A music director, musical director or director of music is the person responsible for the musical aspects of a performance, production, or organization. This would include the artistic director and usually chief conductor of an orchestra or concert band, the director of music of a film, the director of music at a radio station, the person in charge of musical activities or the head of the music department in a school, the coordinator of the musical ensembles in a university, college, or institution (but not usually the head of the academic music department), the head bandmaster of a military band, the head organist and choirmaster of a church, or an organist and master of the choristers (the title given to a director of music at a cathedral, particularly in England).

Orchestra
The title of "music director" or "musical director" is used by many symphony orchestras to designate the primary conductor and artistic leader of the orchestra. The term "music director" is most common for orchestras in the United States. With European orchestras, the titles of "principal conductor" or "chief conductor" are more common, which designate the conductor who directs the majority of a given orchestra's concerts in a season. In musical theatre and opera, the music director is in charge of the overall musical performance, including ensuring that the cast knows the music thoroughly, supervising the musical interpretation of the performers and pit orchestra, and conducting the orchestra.

In the 20th century, the title and position typically brought with it an almost unlimited influence over the particular orchestra's affairs. As implied by the name, the music director not only conducts concerts, but also controls what music the orchestra will perform or record, and has much authority regarding hiring, firing, and other personnel decisions over an orchestra's musicians. Such authoritarian rule, once expected and even thought necessary for a symphonic ensemble to function properly, has loosened somewhat in the closing decades of the 20th century with the advent and encouragement of more power sharing and cooperative management styles (with the orchestra musicians themselves, the administrative staff, and volunteer board of directors). The music director in American lingo also assists with fund-raising, and also is the primary focus of publicity for the orchestra, as what is often called its "public face".

The term "music director" or "musical director" became common in the United States in the middle of the 20th century, following an evolution of titles. Early leaders of orchestras were simply designated as the "conductor." In the 1920s and 1930s, the term musical director began to be used, in order to delineate the fact that the person in this position was doing much more than just conducting, and to differentiate them from guest conductors who simply led one particular program or concert. George Szell, for instance, was appointed as "musical director" of the Cleveland Orchestra in 1946, and his position was so named until his death in 1970. His successor, Lorin Maazel, was given the title "music director." Other major American orchestras kept more current with the times and began using the simpler term in the 1950s and 1960s.

The term can also refer to the person who directs a school band or heads the music program.

Film and theatre
Alternatively, the term "music director" used to appear in the film credits for a professional hired to supervise and direct the music selected for a film or music documentary, but today the more common designation is music supervisor.

India

In India, where many films are produced as musicals, the term "music director" is commonly used for the composer and music producer of the songs and score used in the film. Their roles also entail arranging, mastering, mixing and supervising recording of film music with conducting and orchestration. Usually, another artist will receive the credit for the lyrics of the songs.

Theatrical productions
The "music director" for a theatrical production or Broadway or West End musical often serves as rehearsal pianist and conductor. This music director is often also the vocal coach, may also be involved in arranging material for new works, or collaborate on underscoring. There was a Tony Award category for Best Musical Director beginning in 1948, but it was discontinued in 1964 in part due to the fluid responsibilities of musical directors.

Broadcasting
A music director of a radio station is responsible for interacting with record company representatives, auditioning new music, offering commentary, and making decisions (sometimes in conjunction with the program director) as to which songs get airplay, how much and when. In college radio, there may be more than one music director, as students usually volunteer only a few hours each per week, and most stations have a diverse and extensive library of several different music genres.

Military

In the British Armed Forces, a director of music is a commissioned officer, always a musician commissioned from the ranks, who leads a military band. A non-commissioned officer or warrant officer who leads a band is called a bandmaster.

Pop music
In pop music, a musical director or "MD" is responsible for supervising the musical arrangements and personnel for a touring artist. This can include festivals and televised performances as well as those at traditional on-stage venues. In the modern era, the sound of a studio recording is often impossible or impractical to reproduce on stage, and it is the music director's job to assemble musicians and arrangements to adapt that material to a live setting (which may or may not include playback of prerecorded tracks). The music director generally leads rehearsals as well as each performance, allowing the lead artist to focus on performing.

Germany and Austria
 (GMD, general music director) is a German title for the artistic director of an orchestra, an institution or a town.

A music director (Latin: director musices) was originally the title of the person responsible for music in a town in Germany and Austria. Johann Sebastian Bach was music director in Leipzig, Georg Philipp Telemann and later Carl Philipp Emanuel Bach were music directors in Hamburg, Robert Schumann was music director in Düsseldorf.

Generalmusikdirektor is a title given by larger towns to a person typically responsible for a symphony orchestra and the opera. The first person with this title was Gaspare Spontini in Berlin in 1819. Daniel Barenboim has been Generalmusikdirektor of the Staatsoper Unter den Linden in Berlin from 1992 to 2023.

Other uses
Brass bands, wind bands, choirs, opera companies and other ensembles may also have musical directors.

See also
Kapellmeister
Category:Music directors (opera)

References

External links

For Generalmusikdirektor:
 Orchestermanagement
 Josef Müller-Marein: Was ist ein Generalmusikdirektor? / Wolfgang Sawallisch und sein neues Amt in Hamburg, Die Zeit, 21 November 2012
 Dirk Kruse, Thomas Schulz: Der Generalmusikdirektor, Bayerischer Rundfunk, 1 April 2016

Directors
Artistic directors
Positions of authority
Occupations in music
Broadcasting occupations
Education and training occupations

Music director


Stark County may refer to:

Stark County, Illinois
Stark County, North Dakota
Stark County, Ohio

See also
Starke County, Indiana

Stark County


Vitinha est un diminutif du prénom portugais  (correspondant au français ), notamment employé comme surnom de :
 Vítor Machado Ferreira (2000-), un footballeur portugais évoluant au poste de milieu de terrain au Paris Saint-Germain ;
 Vítor Manuel Carvalho Oliveira (2000-), un footballeur portugais évoluant au poste d'attaquant à l'Olympique de Marseille ;
 Vítor Tiago de Freitas Fernandes (1986-), un footballeur portugais évoluant au poste de défenseur au .

Vitinha


Giannis Skondras (, * 21. Februar 1990 in Trikala) ist ein griechischer Fußballspieler.

Giannis Skondras wechselte in der Jugend 2005 von Asklepios Trikala zu Atromitos Athen. In der Saison 2008/09 gab er für die erste Mannschaft von Atromitos Athen sein Debüt in der Beta Ethniki und stieg am Saisonende mit seiner Mannschaft in die Super League auf.

Im Januar 2017 wechselte er zu Hamilton Academical nach Schottland.

Weblinks
 Giannis Skondras auf uefa.com

Einzelnachweise

Fußballspieler (Atromitos Athen)
Fußballspieler (PAOK Thessaloniki)
Fußballspieler (Hamilton Academical)
Grieche
Geboren 1990
Mann

Giannis Skondras


Eclipsă totală (titlu original: Total Eclipse) este un film realizat de Agnieszka Holland în anul 1995, după un roman de Christopher Hampton. Filmul tematizează relația dintre poeții Arthur Rimbaud (Leonardo DiCaprio) și Paul Verlaine (David Thewlis) în faza cea mai creatoare a activității lor.

Cei doi scriitori simboliști din secolul al XIX-lea au exercitat un rol însemnat asupra literaturii franceze a secolului al XX-lea.

Prezentare

Distribuție
 Leonardo DiCaprio - Arthur Rimbaud
 David Thewlis - Paul Verlaine
 Romane Bohringer - Mathilde Mauté
 Dominique Blanc - Isabelle Rimbaud
 Felicie Pasotti Cabarbaye - Isabelle, copilă
 Nita Klein - mama lui Arthur Rimbaud
 James Thiérrée - Frédéric
 Emmanuelle Oppo  -  Vitalie
 Denise Chalem - doamna Mauté de Fleurville
 Andrzej Seweryn - domnul Mauté de Fleurville
 Christopher Thompson - Carjat
 Bruce Van Barthold - Aicard
 Christopher Chaplin - Charles Cros
 Christopher Hampton - Judecătorul
 Mathias Jung - André

Dispute asupra filmului
La sfârșitul lunii mai 2017 conducerea Colegiului Național Mihai Viteazul din Turda a sancționat o profesoară care a recomandat elevilor vizionarea acestui film. Ulterior s-a dovedit că directoarea colegiului a confundat această peliculă cu filmul de groază Full Eclipse, din anul 1993, clasificat de Centrul Național al Cinematografiei ca film 18+. O lună mai târziu profesoara sancționată a primit o distincție simbolică din partea Festivalului Internațional de Film Transilvania.

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme dramatice din anii 1990

Filme americane
Filme dramatice
Filme istorice din anii 1990
Filme regizate de Agnieszka Holland
Filme britanice
Filme italiene
Filme franțuzești
Filme belgiene
Filme biografice
Filme independente americane
Filme independente
Filme despre scriitori
Filme cu teme LGBT

Eclipsă totală (film)


බ්‍රහ්මචාරිනී යන්නෙහි අර්ථය ආශ්‍රමයක සිය ගුරුන් සහ අනෙකුත් සිසුන් සමග දිවිගෙවන භක්තිමත් ශිෂ්‍යාව යන්නයි. මෙම වදන දුර්ගා (පාර්වතී) දෙවඟනගේ දෙවන ස්වරූපය සඳහා ද වහරනු ලබයි. නවරාත්‍රී (නවදුර්ගාවන්ගේ දිව්‍යමය රාත්‍රී නවය) උත්සවයේ දෙවන දිනයේ ඇය වන්දනාවට පාත්‍ර වේ. බ්‍රහ්මචාරිනී දෙවඟන සුදු පැහැ වස්ත්‍රයෙන් සැරසී සිටින අතර සිය දකුණතින් ජප මාලාවක් ද, වමතින් කාමණ්ඩල් නම් ජල කෙණ්ඩියක් ද දරා සිටියි.

උත්සවය

බ්‍රහ්මචාරිනී දෙවඟන වන්දනා කිරීම නවරාත්‍රී උත්සවයේ දෙවන දිනයේ සිදුවේ.

ආශ්‍රේයයන්

හින්දු දෙවඟනෝ

බ්‍රහ්මචාරිනී


An Zeuxine amboinensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jacobus Smith. An Zeuxine amboinensis in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine amboinensis


Foram realizadas eleições gerais em Angola a 24 de Agosto de 2022 para os cargos de Presidente e de deputado da Assembleia Nacional.

Apesar da Comissão Nacional Eleitoral (CNE) dar a vitória ao Movimento Popular de Libertação de Angola (MPLA) por 51%, o resultado foi contestado pela União Nacional para a Independência Total de Angola (UNITA) e pela Convergência Ampla de Salvação de Angola - Coligação Eleitoral (CASA–CE), sendo alegadas irregularidades na contagem dos votos. A despeito de tais reclamações, tanto a CNE como o Tribunal Constitucional, respectivamente órgão executivo e órgão judiciário da matéria eleitoral angolana, declararam improcedentes e insuficientes as alegações e recursos apresentados, ratificando o resultado e marcando a data de posse do Presidente e da Vice-Presidente para dia 15 de setembro de 2022 e dos deputados para o dia seguinte.

Sistema eleitoral
Os 220 membros da Assembleia Nacional são eleitos por dois métodos; 130 são eleitos por representação proporcional de lista fechada em uma única circunscrição nacional, com assentos distribuídos proporcionalmente. 90 são eleitos em 18 círculos eleitorais de cinco lugares, usando o método D'Hondt. Os eleitores devem ter pelo menos 18 anos de idade e não ter uma condenação por falência, condenação criminal, dupla cidadania ou ter sido declarado com perturbações mentais. Os candidatos devem ter no mínimo 35 anos. Pela primeira vez, os angolanos residentes no estrangeiro têm direito de voto.

O presidente é eleito por votação dupla simultânea — no qual vários cargos, como o de presidente e os membros de uma legislatura, são eleitos por meio de um único voto para uma lista partidária —, em voto maioritário unipessoal de maioria simples, e pode cumprir no máximo dois mandatos. Cada partido participante indica um candidato presidencial no topo de sua lista, que deve ser claramente identificado no boletim de voto. O principal candidato do partido mais votado é eleito presidente de acordo com a constituição de 2010.

Cenário anterior
Na eleição de 2017 o Movimento Popular de Libertação de Angola venceu de forma esmagadora, obtendo 61% dos votos. Embora o partido tenha perdido 25 assentos, manteve a sua maioria na Assembleia Nacional, garantindo 150 assentos. O maior partido da oposição, a União Nacional para a Independência Total de Angola, ganhou 51 lugares, acrescentando 19 novos assentos no parlamento com um total de 26% dos votos. A Convergência Ampla de Salvação de Angola - Coligação Eleitoral conquistou 16 cadeiras, o Partido de Renovação Social ganhou duas e a Frente Nacional de Libertação de Angola garantiu uma.

Candidaturas
Estiveram nas listas eleitorais de 2022:

Campanha
A 5 de Outubro de 2021, os partidos de oposição UNITA, Bloco Democrático e PRA JÁ Servir Angola anunciaram a formação de uma coligação denominada Frente Patriótica Unida. Adalberto Costa Júnior da UNITA foi anunciado como candidato da FPU para desafiar o presidente João Lourenço em coletiva de imprensa do porta-voz do grupo Amândio Capoco. Capoco a descreveu como "uma aliança de angolanos ansiosos por mudanças". Adalberto Costa Júnior respondeu anunciando que estaria pronto para desafiar João Lourenço, declarando que "a nossa pátria clama por mudanças", descrevendo o país como "assolado pelo desespero e pelo empobrecimento". Em março de 2022 a FPU não pôde se inscrever como coligação por não cumprimento de requisitos eleitorais, muito embora tenha continuado a existir como plataforma oposicionista durante a campanha eleitoral. Os membros dos partidos Bloco Democrático e PRA JA-Servir Angola optaram por se inscrever na lista da UNITA, ficando fora da eleição.

A campanha também foi ofuscada pela morte do antigo presidente José Eduardo dos Santos em 8 de julho de 2022. No entanto, havia uma briga em andamento entre os membros da família Dos Santos e entre parte da família e o Estado angolano acerca do sepultamento.

Apesar do clima de crispação, a campanha também ficou marcada pela participação dos líderes dos três principais partidos (MPLA, UNITA e CASA-CE) num culto ecuménico, no domingo anterior às eleições, pela primeira vez na história.

O MPLA, por sua vez, indicou pela primeira vez uma mulher, Esperança da Costa, como vice-cabeça de lista.

Resultados oficiais
Os resultados divulgados pela Comissão Nacional Eleitoral (CNE), o órgão máximo das eleições angolanas, encontram-se na tabela abaixo. Apesar da Comissão Nacional Eleitoral (CNE) dar a vitória ao MPLA por 51%, o resultado não foi reconhecido pela UNITA e pela CASA-CE, que contestaram o número de mandatos atribuídos a cada partido, sendo alegadas várias irregularidades na contagem dos votos, em particular na soma dos resultados das actas-síntese. Do mesmo modo, os delegados da UNITA que fazem parte da CNE ensaiaram demarcar-se dos resultados apresentados, tendo a própria CNE reconhecido que poderia haver alterações aos resultados finais.

A 29 de agosto, a CNE anunciou ter aprovado o resultado final. Após o anúncio, os partidos teriam 72 horas para reclamar dos mesmos junto do Tribunal Constitucional.

Em 7 e 8 de setembro de 2022 o Tribunal Constitucional, verificando os documentos da CNE, julgou que eram insuficientes e improcedentes as alegações e recursos apresentados pelas agremiações políticas UNITA e CASA-CE, ratificando o resultado e marcando a data de posse do Chefe do Executivo para dia 15 de setembro de 2022 e dos membros do Legislativo para o dia seguinte.

Resultados por província
Os resultados por província divulgados pela Comissão Nacional Eleitoral (CNE), o órgão máximo das eleições angolanas, encontram-se nas tabelas abaixo:

Bengo

Benguela

Bié

Cabinda

Cuando Cubango

Cuanza Norte

Cuanza Sul

Cunene

Huambo

Huíla

Luanda

Lunda Norte

Lunda Sul

Malanje

Moxico

Namibe

Uíge

Zaire

Eleições em Angola
Eleições em 2022
Eventos de agosto de 2022

Eleições gerais de Angola de 2022


علم النفس الدينامي هو أحد فروع علم النفس، وهو يقوم على نظرية التحليل النفسي ونظرية الجشطلت، وهو عكس الاتجاه الوظيفي في علم النفس.

فروع علم النفس

علم النفس الدينامي


An Eremurus ludmillae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Igor Germanovich Levichev ngan Szaniszló Priszter. An Eremurus ludmillae in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eremurus

Eremurus ludmillae


Clinton Mua N'Jie (født 15. august 1993) er en camerounsk fodboldspiller, der spiller som angriber for den franske fodboldklub Olympique de Marseille og Camerouns nationale fodboldlandshold. Inden opholdet i Marseille spillede han i Tottenham Hotspur.

Landsholdsstatistik

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Cameroun
Fodboldspillere fra Olympique Lyon
Fodboldspillere fra Tottenham Hotspur F.C.
Personer fra Buea

Clinton N'Jie


The Southern League is a football competition featuring semi-professional clubs from East Anglia, the South and Midlands of England, and South Wales. Together with the Isthmian League and the Northern Premier League it forms levels seven and eight of the English football league system.

The structure of the Southern League has changed several times since its formation in 1894, and currently there are 84 clubs which are divided into four divisions. The Central and South Divisions are at step 3 of the National League System (NLS), and are feeder divisions, mainly to the National League South but also to the National League North. Feeding the Premier Divisions are two regional divisions, Division One Central and Division One South, which are at step 4 of the NLS. These divisions are in turn fed by various regional leagues.

The league has its administrative head office at Eastgate House in the City of Gloucester.

History

Football in the south of England
Professional football (and, indeed, professional sports in general) developed more slowly in Southern England than in Northern England. Professionalism was first sanctioned by The Football Association as early as 1885, but when The Football League was founded in 1888 its member clubs were based entirely in the North and Midlands, as the county football associations in the South were firmly opposed to professionalism.

Woolwich Arsenal (nowadays simply Arsenal) were the first club in London to turn professional in 1891 and were one of the prime motivators behind an attempt to set up a Southern League to mirror the existing Northern and Midlands based Football League. However, this venture failed in the face of opposition from the London Football Association, and Woolwich Arsenal instead joined the Football League as its only representative south of Birmingham in 1893. Additionally, an amateur league, the Southern Alliance, was founded in 1892, with seven clubs from the region, but that folded after one incomplete season.

Formation of the Southern League
Nonetheless, another attempt was made to form the Southern League, and this time it was successful. A competition for both professional and amateur clubs was founded in 1894 under the initiative of Millwall Athletic (now simply Millwall). Initially only one division was envisaged, but such was the enthusiasm for the idea, that eventually two divisions were formed. The sixteen original founder members were:

2nd Scots Guards withdrew before the first season started and were replaced by Southampton St Mary's. Woolwich Arsenal attempted to add their reserve side to the second division but this application was refused due to the club's existing membership of The Football League.

Success of the Southern League
The Southern League soon became the dominant competition below The Football League in Southern and Central England, and by the turn of the century a few of the Southern League sides began to seriously rival the Football League in the FA Cup. A preview of the 1900–01 season in the Daily News described the league as "now, without a doubt, second only in importance and the strength of its clubs to the Football League itself. With the exception of Woolwich Arsenal, who prefer to remain members of the Second Division of the Football League, all the best professional teams in the South are now enrolled in the ranks of the Southern League".

Two Southern League clubs, Southampton (in 1900 and 1902) and Tottenham Hotspur (in 1901) reached the final of the FA Cup around the turn of the twentieth century. Tottenham Hotspur remain the only club from outside the Football League (and since its inception, also the Premier League) to have won the FA Cup.

Several of the best players in England moved from the Football League to the Southern League around this time, due to the restrictions on their freedom of movement and wages implemented by the Football League between 1893 and 1901, and the failed efforts of the Association Footballers' Union (the AFU) to relax the restrictions. This ended in 1910 when the League came to a reciprocal agreement with the Football League.

The champions of the two leagues during this period met in the annual Charity Shield. Out of the six meetings the respective league champions had in the Shield, however, only one was won by the Southern League champions – Brighton & Hove Albion, in 1910, and this remains their only top level national honour. Up until World War I, the league also organised several representative 'inter-league' matches, against the Football League XI and the Scottish Football League XI. They won the inaugural inter-league equivalent of the British Home Championship in 1910, defeating the Football League 3–2, Scottish League 1–0 and the Irish League 4–0.

In 1907, it accepted newly converted-to-Association and future Football League club Bradford, a northern club, as a member, reflecting its senior position at the time. Stalybridge Celtic and Stoke also joined before the First World War.

In 1920, virtually the entire top division of the Southern League was absorbed by the Football League to become that league's new Third Division. A year later the Third Division was expanded and regionalised. The Third Division clubs from the previous season became the Third Division South, with the addition of the Third Division North.

Of the original founder members, six – Gillingham (formerly New Brompton), Luton Town, Millwall, Reading, Southampton and Swindon Town – went on to be Football League clubs.

A feeder league
For the next six decades, the Football League and Southern League would occasionally exchange a limited number of clubs as a result of the older league's re-election process. From 1920 onward, the Southern League's status as a semi-professional league was firmly established. In 1977, Wimbledon became the last Southern League club to successfully achieve election into the Football League.

With its clubs seeking a more regular means of advancing to the Football League, in 1979 the Southern League became a feeder to the new Alliance Premier League along with the Isthmian League and the Northern Premier League, and the top Southern clubs of the day joined the new league. In turn, the APL (renamed Football Conference in 1986 and National League in 2015) would eventually succeed in becoming a feeder to the Football League. The league lost more of its top clubs in 2004 when the Conference added two regional divisions below the existing National League, the Conference South and Conference North.

In May 2017, the FA chose the Southern League to add an additional division at step 3 as part of another restructuring in the NLS; the two Premier Divisions were set at 22 clubs each. The new Central Division started playing in the 2018–19 season.

Sponsorship
The first sponsor of the Southern League was Beazer Homes who sponsored the league from 1987 to 1996. The sponsors after Beazer Homes to the present day are: Dr Martens (1996–2004), British Gas (2006–2009), Zamaretto (2009–2011), Evo-Stik (2011–2013), Calor Gas (2013–2014), Evo-Stik (2014–2019) and BetVictor (2019–2020). From the 2020–21 season the league has been sponsored by Pitching In, Entain's grassroots sports investment programme. At the time of announcement, Entain went by its former name GVC Holdings. Under this partnership, the Southern League is marketed as one of the three Trident Leagues, alongside its Isthmian and Northern Premier counterparts.

Current members

Premier Central

Premier South

Division One Central

Division One South

Champions
This section lists the past winners of the Southern League. Winners to 1993 source:

For the 1898–99 season, Division Two was divided into London and South-West sections, with a playoff contested between the winners of each section.

For the 1899–1900 season, the league reverted to the old format, after all the members of the South-West section resigned.

For the 1909–10 season, Division Two was split into an 'A' section and a 'B' section, with the winners of each section contesting a play-off for the Division Two championship.

For the 1910–11 season, the league again reverted to the previous format.

At the end of the 1919–20 season, the majority of the clubs in the First Division moved into the new Third Division of the Football League. The Southern League was therefore split into two sections for England and Wales, with the winners of each section contesting a playoff for the Southern League championship.

For the 1923–24 season, the league was split into two regional sections, with the winners of each section contesting a playoff for the Southern League championship.

For the 1933–34 season an extra section, the Central Section was introduced to provide additional fixtures. The Central included clubs from the other two sections and did not contribute to the overall championship.

For the 1936–37 season, the Eastern and Western sections were merged into a single division. Additional fixtures were obtained through the Midweek Section which did not contribute to the overall championship.

For the 1945–46 season, the Midweek Section was not played due to power restrictions after the Second World War.

For the 1958–59 season the Southern League was again divided into two sections: North-Western and South-Eastern. The winners of each section contested a playoff for the Southern League championship.

The following season saw the two sections merged to form a Premier Division, and a new Division One introduced.

For the 1971–72 season Division One was regionalised.

For the 1979–80 season, thirteen Premier Division clubs joined the newly formed Alliance Premier League. The Premier Division and Division One were subsequently merged, and two regional divisions formed.

For the 1982–83 season, the Premier Division was re-introduced, above the regional divisions.

For the 1999–2000 season, the regional divisions were renamed the Eastern and Western divisions.

For the 2006–07 season, the two regional divisions were renamed Division One Midlands and Division One South & West.

For the 2009–10 season, Division One Midlands was renamed Division One Central.

For the 2017–18 season, the Central and South & West divisions were renamed back into East and West respectively.

For the following season, the Premier Division was regionalised, becoming the South Division, and a Central Division was added. The East and West divisions were realigned into Central and South again.

Promoted
Since the league's formation in 1894, the following clubs have won promotion to higher levels of the English football league system -

Asterisk indicates club was promoted via play-offs

League Cup winners

League structure
The league structure has changed several times over the years and currently consists of Central and South Divisions at step 3 of the National League System with Division One South and Division One Central at step 4.

Due in large part to the presence of the Isthmian League, the geographical footprint of the Southern League actually extends further north than the National League South. Therefore, while the winners of the Central and South Divisions are promoted to the National League South, those clubs in the most northerly locales are promoted to the National League North. In the past, the majority of the winners of the former Premier Division, together with the winners of a playoff, were promoted to the higher league.

Clubs relegated from the Southern League can theoretically be placed in any of fourteen lower-level leagues, but in practice it is likely to be one of the following (based on geography):

Combined Counties League
Hellenic League
Midland Football League
Spartan South Midlands League
United Counties League
Wessex League
Western League

From time to time, clubs outside the promotion and relegation positions based at the geographical edges of the Southern League will be compelled to leave the League by the NLS Committee, should it be necessary for them to compete in the Northern Premier League or Isthmian League so as to correct any imbalances brought on by the geographical distribution of the clubs promoted and relegated to this level. Clubs in the Northern Premier League or Isthmian League have also been entered into the Southern League for the same reason. In general, there has been a drift southwards, with clubs in the Midlands moving into the Northern Premier League.

See also
Isthmian League
Northern Premier League

References

External links
Official website

7
Sports leagues established in 1894
1894 establishments in England
Southern England
Eng

Southern Football League


Casa bântuită se poate referi la:

Literatură
 Casa bântuită, un roman din 1959 de Shirley Jackson

Film
 Casa bântuită (film din 1959) (în engleză House on Haunted Hill), un film din 1959  regizat de William Castle
 Casa bântuită (film din 1963) (în engleză The Haunting), un film din 1963  regizat de Robert Wise
 Casa bântuită (film din 1995) (în engleză Haunted), un film din 1995 regizat de Lewis Gilbert
 Casa bântuită (film din 1996) (în engleză The Uninvited), un film din 1996 regizat de Larry Shaw
 Casa bântuită (film din 1998) (în engleză I've Been Waiting for You), un film din 1998 regizat de Christopher Leitch
 Casa bântuită  (film din 2003) (în engleză The Haunted Mansion), un film din 2003 regizat de Rob Minkoff
 Casa bântuită  (film din 2012) (în italiană Magnifica presenza), un film din 2012 regizat de Ferzan Özpetek

Casa bântuită (dezambiguizare)


Šiljkovača je naseljeno mjesto u općini Velika Kladuša, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 565

 Muslimani - 376
 Srbi - 91
 Hrvati - 87
 Jugoslaveni - 8
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 3

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 425

 Bošnjaci - 346
 Hrvati - 36
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 43

Izvori

Naselja u Unsko-sanskoj županiji
Velika Kladuša

Šiljkovača (Velika Kladuša, BiH)


Michael Dorman (Auckland, 26 de abril de 1981) es un actor neozelandés, conocido principalmente  por haber interpretado a Christian Hayden en la serie The Secret Life of Us y a Dan Sinclair en Wild Boys.

Biografía
Michael nació en Auckland, donde vivió hasta los diez años de edad, poco después junto a su familia se mudó a Bundaberg en Queensland.

En 2006 comenzó a salir con Aimy Chin, la pareja tiene un hijo, la relación terminó tiempo después.

En el 2011 se casó con Tessa Richardson en Maleny.

Carrera
En el 2004 apareció en un episodio de la serie australiana Rescue Special Ops donde interpretó a Will.

En el 2002 se unió al elenco de la segunda temporada de la serie The Secret Life of Us donde interpretó a Christian Hayden hasta el final de la serie en el 2005.

En el 2009 interpretó al cazador de vampiros Frankie Dalton en la película Daybreakers. Frankie es el hermano de Edward Dalton (Ethan Hawke).

En el 2011 se unió al elenco de la serie Wild Boys, donde interpretó a Dan Sinclair; sin embargo la serie fue cancelada después de la primera temporada debido al bajo rating. Ese mismo año apareció en películas como How to Make a Monster, The Premonition, Post Apocalyptic Man, Blood Brothers, Sleeping Beauty y en Killer Elite protagonizada por Jason Statham, Robert De Niro, Yvonne Strahovski, Clive Owen y Grant Bowler.

En el 2012 apareció en la película de fantasía y misterio Cradlewood donde interpretó a Walter junto a Ian Somerhalder y Diana Glenn.

En el 2013 se unió al elenco de la serie Serangoon Road donde interpreta a Conrad Harrison, un agente de la CIA, hasta ahora.

En abril del mismo año se unió al elenco principal de la serie dramática Wonderland donde interpretó al encantador e inteligente Tom Wilcox, hasta el final de la serie en el 2015.

En el 2015 se anunció que Michael se había unido al elenco de la nueva serie estadounidense The Patriot donde dará vida al espía John Tavner.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Wild Boys > Cast > Michael Dorman
 Michael Dorman on TV.com

Actores de televisión de Australia
Actores de televisión de Nueva Zelanda
Nacidos en Auckland

Michael Dorman


Symaskinen er en dansk dokumentarfilm fra 1955 instrueret af Kirsten Bundgaard.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1955
Syning

Symaskinen


ගුංන්යෝ (සාහිත්‍යමය "මාලිග ස්ත්‍රීන්") යනු සම්ප්‍රදායික කොරියානු සමාජයේ රජු සහ අනෙක් රාජකීයයන් වෙනුවෙන් නැවතී සිට සේවය සලසනු ලැබූ කාන්තාවන් සඳහා යොදන කොරියානු වදනකි. මෙය "ගුංජුංයෝග්වන්" යන වදනෙහි කෙටි යෙදුමක් ලෙස සැලකේ. මෙහි අරුත "රාජ මාලිගයේ නිලධාරිණිය" යන්නයි. ගුංන්යෝ යටතට සංගුං (මාලිග පාලිකාව) සහ නාඉන් (සහායක පාලිකාවන්) යන නිලධාරිණියන් පිරිස අයත් වූහ. නමුත් පුළුල්ව මෙම වදන නාඉන් සහ සංගුංවරියන්ට අමතරව මාලිගයේ මට්ටමක් නොමැති පහත් පාන්තික ස්ත්‍රීන් වූ මුසුරි (විවිධ කාර්යයන් සඳහා සිටි පහත් සේවිකාවන්), ගක්සිමි, සොන්නිම්, උයින්යෝ (කාන්තා වෛද්‍යවරියන්) සඳහා ද භාවිතා විය.

ස්ථාපනය

පළමුවරට "ගුංන්යෝවරියන්" පිළිබඳ පළමුවරට සඳහන් වන්නේ ගෝර්යෝහි ඉතිහාසය පිළිබඳ වාර්තාවක් වූ ගෝර්යෝසාහි ය. ජොසොන් රාජවංශය ස්ථාපනයෙන් පසු ජෝ ජුන් (趙浚) සහ අනෙකුත් නිලධාරීන්ගේ යෝජනා මත 1392දී පළමුවරට තේජෝ රජු විසින් මෙම තනතුර ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරන ලදී.

1428දී මහා සේජොං විසින් නිලධාරිණියන් සහ ගුංග්වන් (මාලිග නිලධාරීන්), නේග්වන් (මාලිගයේ කටයුතු භාර අභ්‍යන්තර කාර්යාල) සඳහා වර්ග කරමින් ගුංන්යෝවරියන් පරිපාලනය සවිස්තරාත්මක නීති පද්ධතියක් සකස් කළේ ය. එසේම එමගින් ඔවුන්ගේ මට්ටම්, තනතුරු, සහ සමාජ තත්ත්වය තීරණය කරන ලදී. මීට අමතරව ඔහු විසින් ග්යොංගුක් දේජොන්හි (සම්පූර්ණ නීති පද්ධතිය) ප්‍රතිශෝධන සමග සංස්ථාගත කරන ලදී.
ගෝර්යෝ යුගයේ ගුංන්යෝවරියන් නිසි ලෙස අර්ථ දක්වා නොතිබූ අතර ඔවුන් මාලිගයේ සේවයට පැමිණියේ කෙසේද යන්න සහ ඔවුනට පැවරුණු කාර්යයන් මොනවාද යන්න පැහැදිළි නැත. එම යුගයේ භාවිතා වූ මෙම පදය මාලිගයේ රජු සඳහා සේවය කළ සියලු ස්ත්‍රීන් සඳහා භාවිතා වී ඇත. ගෝර්යෝ සමය හා සම්බන්ධ වාර්තා අනුව, ගුංන්යෝගේ සමාජ තත්ත්වය සාමාන්‍යයෙන් සාමාන්‍ය ජන හෝ වහලුන්ගේ දියණියන්, උපභාර්යාවන් හෝ චොන්මින් (ගැරහුමට ලක්වූවන්) වැනි පහත් තත්ත්වයක් ලෙස සැලකිණි. උයිජොං රජුගේ 22වන වර්ෂයේ දී ගුංන්යෝ තනතුරු සංගුං (尙宮, මාලිග කටයුතු සංවිධානය), සංචිම් (尙寢, යහන් පිළියල කිරීම), සංසික් (尙食 ආහාර සංවිධානය), සහ වෙනත් ආකාරයක සංචිම් (尙針, මැහුම් කටයුතු සංචිධානය) ලෙස වර්ග කෙරිණි. යොඅක් නම් වූ සංගීතඥවරියන් ද ගුංන්යෝවරියන්ගේ කොටසක් ලෙස සැලකිණි.
ජොසොන් රාජවංශ යුගයේ දී, රජු වටා මාලිග දිවිය සංකේන්ද්‍රගත වූ නිසා මාලිග ස්ත්‍රීන් විශාල පිරිසක් බඳවා ගැනිණි. ඔවුනව මාලිගයේ දේජොන් (大殿; මහා ශාලාව), නේජොන් (內殿, රාජකීය පෞද්ගලික ඇතුළු ශාලාව), දේබිජොන් (මව්බිසවගේ ගෘහය), හෝ සේජාජොන් (කිරුළහිමි කුමරුගේ ගෘහය) වෙත අනුයුක්ත කරන ලදී.

තෝරා ගැනීම සහ අධ්‍යාපනය

ගුංන්යෝවරියන් බඳවා ගැනීම වසරකට දසදෙනකු බැගින් සිදු විය. නමුත් මේ පිළිබඳ වෙනස් අදහස් ද ඇත; එසේම ගුංන්යෝවරියන් පත්කිරීමේ ක්‍රමවේදය සහ ඔවුන්ගේ සමාජ තත්ත්වය කාලයෙන් කාලයට වෙනස් වූ නිසා මෙය නිසි පද්ධතියකට අනුව සිදුනොවිණි. සාමාන්‍යයෙන් ගුංන්යෝවරියන් තෝරාගැනුණේ ප්‍රධාන වශයෙන්ම පාලන පක්ෂයට අයත් වහලියන් සහ සුළුවශයෙන් සංමින් (සාමාන්‍ය මට්ටමේ ජනයා) ජනයාගේ දියණිවරුන් නමුත් ඇතැම් අවස්ථාවල රජු වටා සිටි ජනයාට සාමාන්‍ය ජනයාගේ දරුවන් අතරින් ගුංන්යෝවරියන් පත්කිරීමට අවශ්‍ය වූ අතර මෙය සිදුවූයේ වයස දහයට වඩා වැඩි දියණියක් සහිත නිවෙස්වල විවාහ චාරිත්‍රයක් පැවැත්වීමෙනි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ග්යොංජොං රජුගේ සමයේ සිට පහත් පාන්තිකයන්ගේ දියණියන් ගුංන්යෝ ලෙද බඳවා ගැනීම තහනම් කෙරිණි. සොක්දේජොන් (ජතික නීති පද්ධතිය සඳහා ඌනපූරණය) අනුව, යොංජෝ රජුගේ සමයේ සිට සෑම රාජ්‍ය කාර්යාලයකම සිටි ඇතැම් වහල් ස්ත්‍රීන්ව ද, ගුංන්යෝ සඳහා තෝරා ගැනිණි.

"සාමාන්‍ය ගුංන්යෝ" සඳහා මෙසේ සීමා පැවතුණ ද, රජු සහ අගබිසව අසල නැවතී සිටීම (උදාහරණ ලෙස ජිමිල් නාඉන් වැනි) වැනි වැදගත් තනතුරු සඳහා පත්කළ අයුරු මීට වෙනස් විය. ජිමිල් නාඉන් තෝරාගැනීම ඉහළ අයුරින් පැවැත්වුණු අතර සංගුංවරියනට එම තනතුරට තෝරාගැනීම සඳහා අපේක්ෂිකාවන්ගේ පෞද්ගලික සම්බන්ධතා සහ පවුල් සම්ප්‍රදායයන් සොයාබැලීමට සිදු විය. සේවයේ සිටි බොහෝ ගුංන්යෝවරියන් විසින් එම තනතුර සඳහා සිය ඥාතීන් නිර්දේශ කරන ලදී. ජිමිල්, චිම්බං (මැහුම් අංශය), සහ සුබං (ගෙත්තම් අංශය) සඳහා තෝරා ගැනුණු ගුංන්යෝවරියන් චුංගින් නැමැති සමාජ පන්තියට (සාහිත්‍යමය "මධ්‍යම පන්තිය") අයත් වූ අතර සෙස්සන් බොහෝමයක් "සාමාන්‍ය පාන්තික" ස්ත්‍රීන් විය. සාමාන්‍ය ගුංන්යෝවරියක් වයස අවුරුදු දොලහ සිට දහ තුනේ දී මාලිගයට ඇතුළත් වෙයි. නමුත් ජිමිල් නාඉන් සඳහා වයස අවුරුදු හතරේ සිට අට දක්වා ද, මැහුම් සහ ගෙතුම් අංශයේ නාඉන් සඳහා අවුරුදු හයේ සිට දහතුන දක්වා වූ දැරියන් ඇතුළත් කරගන්නා ලදී.

එවැනි "පුහුණුවන ගුංන්යෝවරියක්" ගුංන්යෝවරියක බවට පත් වීම සඳහා නිසි අධ්‍යාපනයක් ලබා දීම සිදු විය. එහි දී මාලිග භාෂාව, එදිනෙදා චර්යාවන් සහ හැසිරීම්, සහ ගුංචේ ලිවීම (මාලිග-ආරේ අක්ෂර) උගන්වන ලදී. සමහර ගුංන්යෝවරියන් හංගුල් (කොරියානු වර්ණමාලාව) බසින් ලියැවුණු ගුංචේහෝ ග්යේචුක් ඉල්ගි (ග්යේචුක් වර්ෂයේ දිනපොත, 1613) සහ ඉන්හ්යොන් වංඝුජොන් (ඉන්හ්යොන් අගබිසවගේ කථා) වැනි "මාලිග සාහිත්‍යයේ" විශිෂ්ට කෘති රචනාකොට ඇත.

ගුංන්යෝ ප්‍රභේද

පටු අරුතින්
ගුංන්යෝ තනතුර සංගුං සහ නාඉන් තනතුරුවලින් වෙනස් වන්නේ එහි සමාජ තත්ත්වය සහ කාර්යයන් බෙහෙවින් වෙනස් බැවිනි. මෙහි පසුව සඳහන් කළ කාණ්ඩ නැවත ආකාර තුනකට බෙදේ; එනම් පුහුණුවන නාඉන්, නාඉන්, සහ සංගුං වේ. අත්දැකීම්, මාලිගයේ සේවා කාලය සහ අනුයුක්ත අංශය අනුව ඔවුනට වෙනස් අයුරින් සැලකිණි. නමුත් අත්දැකීම් අනුව සංගුං කාණ්ඩය ද නැවත මට්ටම්වලට බෙදුණ ද, සමාන මට්ටම්වල සංගුංවරියනට සැමවිටම සමාන සමාජ පිළිගැනීමක් හිමි නොවිණි. පුහුණුවන නාඉන් යනු ග්වල්යේ (冠 වයස් සපිරීමේ උත්සවය) පසුනොකළ දැරියකි.ඔවුනව නැවත සෙංගක්සි සහ ගක්සි ලෙස වර්ග කෙරිණි. මෙම සෙංගක්සි යන වදන එම දැරියන් සතුව පැවති සෙංමොරි නැමැති කොණ්ඩා මෝස්තරය අනුව බිහි විණි. ජිමිල්, චිම්බං, සහ සුබං යන අංශ ත්‍රිත්වය සතුව පමණක් සෙංගක්සිවරියන් සිට ඇත. මාලිගයේ වසර 15ක සේවාවෙන් පසු පුහුණුවන නාඉන්, නිල වශයෙන් නාඉන් තනතුරට පත් වේ. නාඉන්වරියෝ ජේඩ්-පැහැති දංගුයි (ජොගොරි වර්ගයකි, කෙටි සැට්ටයකි) සහ නිල් පැහැ චිමා (විශාල සායක්) යන වස්ත්‍ර පැළඳි අතර සිය හිස ගෙඹි-හැඩැති චොප්ජි (කොණ්ඩා කටුවක්) මගින් සැරසූහ.

පුළුල් අරුතින්
ගක්සිමි යන වදන ගෘහසේවිකාවන්, මුළුතැන්ගෙයි සේවිකාවන්, මසන්නියන් හෝ සංගුංවරිය දිනයේ වැඩ නිම වී සිය පුද්ගලික නිවහනට පැමිණි පසු එහි සේවයේ යදුණු සේවිකාවන් සඳහා ව්‍යවහාර වී ඇත. ඔවුන්ගේ මාසික වැටුප රජයෙන් ගෙවනු ලැබූ අතර එනිසා ඔවුන් "බැංජා" ලෙස ද හැඳින්විණි. බැංජා යන්නෙහි අරුත රජයේ කාර්යාලයක සේවයේ නියුතු ලිපිකරුවා යන්නයි. මෙය චුන්හ්යෑංජොන්හි (චුන්හ්යෑංගේ කථාව) සඳහන් පිරිමි චරිතයට ඇමතූ බංජා යන වදනම වේ. මුසුරි යන වදන මාලිගයේ විවිධ ගෘහයන්හි විවිධ කාර්යයන්හි නියැළුණු ස්ත්‍රීන් (ජලය ගෙන ඒම, ගිනි දැල්වීම, ආදී) සඳහා භාවිත විණි.

සොන්නිම් යනු රජුගේ උපබිසෝවරුන්ගේ නවාතැන් භාරව කටයුතු කළ ගෘහසේවිකාවන් ප්‍රභේදයකි. ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් උපබිසවගේ පවුලට සම්බන්ධ පුද්ගලයන් වූ අතර ඔවුනගේ වැටුප් උපබිසවගේ ජීවන වියදම්වලින් ගෙවනු ලැබිණි. මෙම වදන මගින් මාලිගයෙන් පිටත පුද්ගලයන් නිරූපණය වූ අතර ඔවුනට මුසුරි සහ ගක්සිමි මෙන් නොව ගෞරව නාමයක් හිමි විය.

උයින්යෝ යන්නෙහි සාහිත්‍යමය අරුත "වෛද්‍ය ස්ත්‍රිය" යන්න වූ අතර ඔවුහු සාමාන්‍යයෙන් කටු චිකිත්සාව උපයෝගී කරගෙන ගුංන්යෝවරියනට ප්‍රතිකාර කිරීම සහ රජුගේ අගබිසව හෝ උපබිසෝවරුන්ගේ දරු ප්‍රසූතියේ දී වින්නඹු ස්ත්‍රියක් ලෙස කටයුතු කිරීම සිදු කළහ. මාලිගයේ භෝජන සංග්‍රහ පැවැත්වෙන විට ඔවුන්ව ගිසෙංවරියන් (විනෝදය ගෙනදෙන්නියන්) ලෙස යොදා ගන්නා ලදී. එවැනි උත්සව සඳහා ඔවුහු වොන්සම් (කාන්තා උත්සව ඇඳුමක්), හ්වාග්වන් (විසිතුරු ශීර්ෂාභරණයක්) හිස සැරසීමට යොදා ගත් අතර ඇඳුමේ අත් සඳහා නාට්‍යාංගනාවන්ගේ මෙන් වර්ණවත් තීරු සහිත හන්සම් (ඇඳුමේ අත් සඳහා එකතු කළ විසිතුරු සළු) පැළඳූහ. මේ නිසා ඔවුහු යක්බං ගිසෙං ලෙස හඳුන්වන ලදහ. මෙම යක්බං යන්න නේඋයිවොන් (රාජකීය සෞඛ්‍ය සායනාගාරය) සඳහා භාවිතා වූ අන්වර්ථ නාමයක් ලෙස ද සැලකෙයි. උයින්යෝවරියන් නේඋයිවොන් වෙත අනුයුක්ත කළ ද, ඔවුන්ගේ පූර්වජයන් ගිසෙංවරියෝ වූහ. උයින්යෝ පද්ධතිය මුලින්ම ස්ථාපනය කරන ලද්දේ තේජොං රජ සමයේ ය. එයට හේතුව එකල කොන්ෆියුසියානුවාදයේ පැවති දැඩි නේඊබොප් (ලිංගික විසංගමන) ප්‍රතිපත්තිය නිසා රෝගී වූ අගබිසෝවරුන්, උපබිසෝවරුන් සහ ගුංන්යෝවරියන් පිරිමි වෙදැදුරන්ගේ සහාය ලබා ගැනීමට වඩා මිය යාම සැපතක් යැයි සිතූ නිසායි.
මේ හේතුවෙන් රාජ්‍ය කාර්යාල සහ ගබඩාවල සිටි වහල් දැරියන්හට නාඩි බැලීම, කටු චිකිත්සාව වැනි විවිධ වෛද්‍ය පුහුණු ලබා දෙන ලදී. මෙම ස්ත්‍රීන් නූගත් චොන්මින් පන්තියට අයත් වූ නිසා මෙම උයින්යෝ පද්ධතිය එතරම් සාර්ථක වූයේ නැත. යොන්සන්ගුන් රජ සමයේ ඕනෑම රජයේ කාර්යාලයක් උත්සවයක් පැවති විට, ගිසෙංවරියන් ලෙස හැඩගැන් වූ උයින්යෝවරියනට එයට සහභාගී වීමට නියෝග කෙරිණි. මෙම පද්ධතිය රාජවංශයේ අවසානය දක්වාම පැවති අතර ගෝජොං රජුගේ සමයේ උයින්යෝවරියන් 80ක් පමණ සේවය කර ඇත. බටහිර වෛධයවරුන් රාජ මාලිගයට ඇතුළු වූ පසු මෙම උයින්යෝ පද්ධතිය වියැකී ගියේ ය.

ගුංන්යෝගේ භූමිකාව

ගුංන්යෝවරියන් රාජකීය පෞද්ගලික දිවිය සඳහා උපකාරී වූ සුඛෝපභෝගී වහලියන් ලෙස ද අර්ථ දැක්විය හැක. ඔවුන් වස්ත්‍ර, මුළුතැන්ගෙය, ගෘහ පාලනය වැනි විවිධ අංශ සඳහා යෙදවිණි. එවැනි අංශ අතර ජිමිල් ("අති අභ්‍යන්තර ගෘහය", රාජකීයයන් අසලින් රැඳී සිටීම), චිම්බං (මැහුම් අංශය), සුබං (ගෙත්තම් අංශය), සෝජුබං ද්විත්වය වූ; නේසෝජොබං සහ ඊසෝජුබං (එකක් දිනපතා ආහාර පිළියෙල කිරීම සඳහා සහ අනෙක් උත්සව සඳහා ආහාර පිළියෙල කිරීම භාරව පැවති), සෙංග්වාබං (අතුරුපස අංශය), සහ සෙදප්බං (රෙදි සේදුම් අංශය) යන අංශ ප්‍රධාන විය .

ඉහත ප්‍රධාන අංශ 7ට අමතරව, තවත් අංශ 4ක් පැවතිණි: සෙසුගන් (洗手間, රජු සහ අගබිසවගේ සේදුම් සහ ස්නාන කටයුතු භාර අංශය), තොඑසොංගන් (退膳間; ආහාර සැකසුම් කුටිය), බොගිචෝ (僕伊處, ගිනි දැල්වීමේ අංශය), ද්‍යුංචොක්බං (燈燭房 ලන්තෑරුම් සහ ඉටිපන්දම් ආලෝක අංශය).

ගුංන්යෝ සමාජය තුළ ඉහළම පිළිගැනීම හිමි වූ ජිමිල් නාඉන් සිය ස්වාමි දියණිය සඳහා පෞද්ගලික සේවිකාවක් ලෙස ක්‍රියාකළා ය. චිම්බං, සහ සුබංහි සේවය කළ නාඉන්වරියෝ (සහායක පාලිකාවන්) මසන්නියන් පෙස කටයුතු කළහ. සෝජුබං සහ සෙංග්වාබංහි සේවය කළ නාඉන් මුළුතැන්ගෙයි සේවිකාවන් ලෙස කටයුතු කරන ලදී. සෙදාප්බං මලින් රෙදි සේදීම මෙහෙයවන ලදී. මෙකල බොහෝ සාමාන්‍ය පවුල්වල වහල් ස්ත්‍රීන් විසින් සාමාන්‍යයෙන් පිරිසිදු කිරීම සිදු කළ නමුත් ඇඳුම් මැදීම සහ සෝදන රෙදිපිළිවලට පහර දී ඒවා සුමට කිරීම සිදු කළේ පළපුරුදු ගෘහණියන් විසිනි. ජිමිල් නාඉන් හට ඉහළම සමාජ තත්ත්වය හිමි වූ අතර, චිම්බං සහ සුබං හි නාඉන්වරියන්ගේ තත්ත්වය එයට පසුපසින් විය. ඔවුනට යැංබැන් ස්ත්‍රීන් මෙන් චිමා (විශාල සායක්) ඇඳීමට සිදු විය. එසේම ඒප්‍රනයක් නොඇඳ ඒ වෙනුවට එය පහළට දිගට වැටෙන පරිදි ඇඳීමට අවසර හිමි විය. බිමක හෝ කාමරයක සේවය කළ නිසා මෙම නාඉන්වරියනට සෝජුබං, සහ සේදාප්බං නාඉන්වරියන් මෙන් සිය සාය හැකිලීමට අවශ්‍ය නොවී ය. සෙසු අංශවල නාඉන්වරියෝ සිය සාය අකුලා ඒප්‍රනයක් පැළඳූහ. එසේම මුල් අංශ තුනට පමණක් ''සෙංගක්සිවරියන් (생각시, "සෙං" හෝ "සයාං" යනුවෙන් හැඳින් වූ කොණ්ඩා මෝස්තරයක් සහිත ලාබාල නාඉන්වරියකි) හිමි විය. සෙසු අංශවල ලාබාල නාඉන්වරියනට සිය කෙස්කලඹ සෙං පරිදි බැඳීමට අවසර නොතිබූ අතර ඔවුනට එයට දිගට ගෙතීමට සිදු විය.

 ගුංන්යෝගේ නිලය
ගුංන්යෝ සමාජයේ පරිපාලනය සිදුකරන ලද්දේ ගුංන්යෝ කණ්ඩායමේ ප්‍රධානියා, සහ සිය රැකියාවේ වැදගත්කම අනුව විශේෂ වරප්‍රසාද හිමි වූ සංගුංවරියන් විසිනි. ජේජො සංගුං (提調尙宮), හෙවත් ක්‍යුන්බැං සංගුං ගුංන්‍යෝවරියන් අතුරින් ජ්‍යෙෂ්ඨතමයා වූ අතර ඇය විසින් රජුගේ නියෝග භාරගැනීම සහ අගබිසවගේ මාලිගයේ කටයුතු සංවිධානය කිරීම සිදු කරන ලදී. එකල ඔවුනට දේශපාලන බලය ද හිමි විය. බුජේජො සංගුං හෙවත් අරිගෝ සංගුං (阿里庫) අගබිසවගේ මාලිගයේ ගබඩාවන්හි භාණ්ඩ භාරව සිටියා ය. ජිමිල් සංගුං හෙවත්  දේර්යොං සංගුං විසින් රජු ආසන්නයේ රැඳී සිටින ලදී. බොමෝ සංගුං කුමාරවරුන් සහ කුමරියන් රැකබලා ගත් අතර, ඔවුන් අතුරින් කිරුළහිමි කුමරුන් රැකබලා ගත් තැනැත්තියට විශාල බලයක් හිමි විය. සින්යෝ සංගුංවරියන් ජාතික තේ උත්සවයක් හෝ භෝජන සංග්‍රහයක් පැවැත්වෙන විට රජුට, අගබිසවට සහ මව්බිසවට සහාය වන ලදී. එසේම ඔවුන් විසින් ජිමිල් සංගුංගේ පොත් සහ ලේඛන කළමනාකරණය කිරීම සිදු කරන ලදී. එසේම ඔවුහු ගෝක්‍යුප් (විලාපනැගීම සහ හඬ නගා කෑගැසීම) සිදු කරන ලදී. ගම්චල් සංගුං විසින් ගුංන්යෝවරියනට ත්‍යාග පිරිනැමීම සහ දඬුවම් දීම සිදුකරන ලද අතර පරිපාලන නිලධාරිණියන් ලෙස කටයුතු කළ ඔවුනට සෙසු ගුංන්යෝවරියන්ගේ ගෞරවය හිමි විය. රජු‍ගේ ප්‍රසාදය දිනූ ගුංන්යෝවරියනට සිය දේශපාලන බලය වැඩි කරගනිමින් සිය තත්ත්වය වැඩිදියුණු කරගත හැකි විය.

මාලිග ස්ත්‍රීන් අගබිසවගේ යටත්වැසියන් වූ අතර ඔවුන්ගේ තත්ත්වය රාජකීය උපබිසෝවරුනට (නේ-ග්වන් 내관) වඩා පහළින් විය. ගුංන්යෝවරියන්ගේ තත්ත්වය සැලකූ විට 5වන මට්ටමට ළඟාවන ගුංන්යෝවරිය උසස්ම තැනැත්තිය වූ අතර සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන් සිය දිවිය අරඹන්නේ 9වන මට්ටමේ සිට ය.

මාලිග ස්ත්‍රීන් (පාලිකාවන්) සඳහා මට්ටම් 5ක් පැවති අතර ඒ සෑම මට්ටමක්ම නැවත කොටස් දෙකකට බෙදිණි.

 පස්වන මට්ටම ඉහළ - රාජකීය උපබිසව (සං-ගුං 상궁) රජු සමග ලිංගික සම්බන්ධයක් පැවති විශේෂ ස්ත්‍රියකි. ඇයගේ පත්කිරීම ප්‍රකාශයට පත් කළේ අගබිසව විසිනුයි.
 පස්වන මට්ටම පහළ - පළමු මාලිග ස්ත්‍රිය (රාජකීය/අගබිසවගේ ලේකම්වරිය තනතුර උසුලන): සං-බොක් (상복) සහ සං-ෂික් (상식)
 හයවන මට්ටම ඉහළ - ප්‍රධාන මාලිග ස්ත්‍රිය (රාජකීය මුළුතැන්ගෙයි ප්‍රධාන පාලිකාව වැනි): සං-චිම් (상침) සහ සං-ගොං (상공)
 හයවන මට්ටම පහළ - සං-ජොං (상정) සහ සං-ගි (상기)
 හත්වන මට්ටම ඉහළ - ප්‍රමුඛ මාලිග ස්ත්‍රිය (විශේෂ කටයුතු භාර): චොන්-බින් (전빈), චොන්-උයි (전의) සහ චොන්-සොන් (전선)
 හත්වන මට්ටම පහළ - ජොන්-සොල් (전설), ජොන්-ජේ (전제) සහ ජොන්-ඉයොන් (전언)
 අටවන මට්ටම ඉහළ - ජොන්-චන් (전찬), ජොන්-ෂික් (전식) සහ ජොන්-යක් (전약)
 අටවන මට්ටම පහළ - ජොන්-ද්‍යුං (전등), ජොන්-චේ (전채) සහ ජොන්-ජොං (전정)
 නවවන මට්ටම ඉහළ - ජු-ගුං (주궁), ජුං-සං (주상) සහ ජු-ගක් (주각)
 නවවන මට්ටම පහළ - ජු-බ්යොන්-චි (주변치), ජු-චි (주치), ජු-ඌ (주우) සහ ජු-බ්යොන්-ගුං (주변궁)

මෙම මාලිග ස්ත්‍රීන් යටතේ පහළ මට්ටමැති පරිවාර කතුන් (පාලිකා අපේක්ෂිකාවන්), සේවිකාවන් සහ වහල් ස්ත්‍රීන් පාලනය විණි.

 ගුංන්යෝ සංඛ්‍යාව
සම්පූර්ණ ගුංන්යෝවරියන් සංඛ්‍යාවට රජු වාසය කළ ප්‍රධාන මාලිගයේ වූ ගුංන්යෝවරියන් මෙන්ම ජෙසාගුං, එනම් ජෙසාමාලිග, (පූරවජයන් සඳහා ගරුසැලකිලි ලෙස) සහ බ්යොල්ගුං, (ඈඳුණු මාලිගා) ආදී ස්ථානවල සේවය කළ තැනැත්තියන් ද අයත් විය. ප්‍රධාන මාලිගයේ සේවය කළ ගුංන්යෝවරියන් විසින් ඈඳුණු මාලිගාවල සේවය කළ අයට අවමන් කළ අතර, ඔවුන්ව අමතන ලද්දේ ගුංගොට් (මාලිගයේ කෙනා) ලෙස ය. ප්‍රධාන මාලිගය තුළ රජුගේ ගෘහය ස්වාධීනව පාලනය වූ අතර රජුගේ, අගබිසවගේ, සහ මව්බිසවගේ ගෘහයන්හි සේවය කළේ සමාන ගුංන්යෝ පිරිසකි. සම්පූර්ණ ගුංන්යෝ සංඛ්‍යාව 90ක් වන්නට ඇතැයි සැලකේ. ඉහත සෑම නවාතැනකම විස්සේ සිට විසි හත දක්වා වූ ජිමිල් නාඉන්වරියන් පිරිසක් සේවය කර ඇත. සෙසු ස්ථානවල පහළොවේ සිට විස්ස දක්වා වූ පිරිසක් සිටින්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

කාලයත් සමග මොවුන්ගේ සංඛ්‍යාව වෙනස් විය මාලිගයේ සිදුවීම් අනුව ඔවුන්ගේ සංඛ්‍යාව අඩු හෝ වැඩි විය. ජොසොන් රාජවංශයේ මුල් කාලයේ ගුංන්යෝවරියන් විශාල සංඛ්‍යාවක් සිට නැත. කාලයත් සමය එය වැඩිවිණි. සියොංජොං රජ සමයේ (1469–1494), මාලිගයේ සේවය කළ සම්පූර්ණ ගුංන්යෝවරියන් සංඛ්‍යාව 105ක් වූ අතර ඉන් 29ක් පෙර සිටි රජුගේ මව සඳහාත්, 27ක් වැන්දඹු අගබිසව සඳහාත්, 49ක් රජුගේ ගෘහය සඳහාත් යෙදවිණි. ගෝජොං රජ සමයේ (1863–1907) සිටි සම්පූර්ණ ගුංන්යෝ සංඛ්‍යාව 480ට ළඟා විය. ඉන් 100ක් රජුගේ ගෘහය සඳහා ද, 100ක් මව්බිසවගේ ගෘහය සඳහා ද, 100ක් අගබිසව සඳහා ද, 60ක් කිරුළහිමි කුමරු සඳහා ද, 40ක් කිරුළහිමි කුමරුගේ බිසව සඳහා ද, 50ක් අනුප්‍රාප්තික කුමරුගේ පුත්‍රයා වූ සෙසොන් සඳහා ද, 30ක් සෙසොන්ගේ බිරිඳ සඳහා ද යෙදවිණි.

 රැකියාවෙහි නියුතු කාලය සහ වැටුප
මාලිගයට ඇතුළු කරගැනීමෙන් පසු සියලු ගුංන්යෝවරියෝ මාලිගය හැරයන තෙක්ම මාලිගයේ සේවයට බැඳී සිටිති. වරක් සේවයට ඇතුළු වූ පසුව ඇයට සමහර විශේෂ අවස්ථාවලදී හැර මුළු ජීවිත කාලයම මාලිගය තුළ ගෙවීමට සිදු වේ. රජු සහ රජුගේ ළඟම පවුලේ සාමාජිකයන් හැර සෙසු සියල්ලන්ට, රජුගේ උපබිසෝවරුනට පවා මාලිගය තුළ මිය යා නොහැකි විය. එම නිසා ගුංන්යෝවරියක් මහලු හෝ රෝගී වූ විට ඔවුනට මාලිගය හැර දා යා යුතු විය. මීට අමතරව ගුංන්යෝවරියන් මාලිගයේ සේවයෙන් නිදහස් වූ තවත් අවස්ථා ද පැවතිණි. සිය ප්‍රධානියා රෝගී විට, හෝ නියං තත්ත්ව පැමිණි විට ස්වභාවික විපත සංසිඳුවීමට ගුංන්යෝවරියන් ස්වල්ප දෙනෙක් සේවයෙන් නිදහස් කෙරිණි. පසුව සඳහන් කළ කාරණය මත නිදහස් කළ ගුංන්යෝවරියකට නීති කිහිපයක්ම පණවන ලදී. ඒ අතර විවාහවීම තහනම් විය. එම නීති කඩකළහොත් දැඩි දඬුවම් පමුණුවනු ලැබිණි. එම නිසා ගුංන්යෝ ගතකළේ පිටත ජීවිතයෙන් බොහෝ හුදකලා දිවියකි. ඔවුනට සේවයෙන් නිදහස් වූ අවස්ථාවල දී හැර පුරුෂයන් මෙන්ම ස්ත්‍රීන් සමග ද, සම්බන්ධතා පැවැත්වීම තහනම් විය. ජොසොන් රාජවංශ සමයේ අඥාත කර්තෘවරයකු විසින් ලියන ලද උන්යොංජොන් (雲英傳) නැමැති නවකතාව තුළ ගුංන්යෝ දිවිය නිරූපණය කොට ඇත.ගුංන්යෝ'' හට සිය වේතනය වශයෙන් නිලය අනුව මාසික වැටුපක් සහ ජීවත් වීමට අවශ්‍ය දෑ සපයන ලදී. නමුත් එම මුදල නිශ්චිත අගයයක් නොවී ය. එය එම කාලයේ ආර්ථික තත්ත්වය අනුව විචලනය විය. මෙම සේවය දිවා මුර ක්‍රමයක් මත පදනම් වී ඇතැයි සැලකේ.

මේවාත් බලන්න
පරිවාර කත
අදාළ චිත්‍රපට: දේ ජං ගුම්, ෂැඩෝස් ඉන් ද පැලස්, දොං යි
ජොසොන් රාජවංශයේ දේශපාලනය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

 TV clip for the program, Gungnyeo during the Joseon Dynasty were professionals at Women's History Knowledge System
 ගුංන්යේ තනතුරු at MBC|

කොරියානු ස්ත්‍රීන්
ස්ත්‍රීන්ගේ සමාජ තත්ත්වය
ගෝර්යෝ
ජොසොන් රාජවංශය

ගුංන්යෝ


Cyklen er en dansk dokumentarfilm fra 1980 instrueret af Claus Bering efter eget manuskript.

Handling
I filmens indledning beskriver Claus Bering de mange glæder og fordele ved at cykle: "Cyklen er så simpel en maskine, at enhver kan lære sig at reparere den – skille den ad og samle den igen. At kunne det giver tryghed – og uden at kunne det får man aldrig den rigtige cykelglæde – derfor handler resten af denne beretning om cyklen som maskine." Filmen går i detaljer og rummer også råd, hvis man fejler som amatørcykelsmed: "Skulle det endelig gå i fisk for dig – så kan du jo altid putte delene i en plastpose og bære dem hen til cykelsmeden og bede ham om at hjælpe dig."

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1980

Cyklen (dokumentarfilm)


Johann Georg Hamann auch George bzw. Haamann (* zwischen 10. Juli und 25. November 1697 in Wendisch-Ossig, heute Osiek Łużycki; † 14. Juli 1733 in Hamburg) war ein deutscher Librettist und Schriftsteller.

Leben
Hamann entstammte wie sein berühmter, gleichnamiger Neffe Johann Georg Hamann aus einer Lausitzer Pastorenfamilie. Nach einem juristischen Studium an der Universität Leipzig und Mitglied der dortigen "Deutschen Gesellschaft" wandte sich Hamann nach Hamburg. Hier war er Hauslehrer bei Hans Statius von Hagedorn, dem Vater von Friedrich von Hagedorn. In der Zeitschrift "Vernünftigen Tadlerinnen", die von Johann Christoph Gottsched herausgegeben wurde, veröffentlichte er Beiträge. Im Jahre 1721 veröffentlichte er eine Fortsetzung des beliebten Barockromanes "Die asiatische Banise", dessen ersten Teil Heinrich Anselm von Ziegler und Kliphausen geschrieben hatte. Er gab in Hamburg mehrere Wochenschriften heraus und war 1731 bis 1732 Redakteur des "Hamburgischen Correspondenten". Auch war er mit Barthold Heinrich Brockes befreundet und schrieb Libretti für Opern von Georg Philipp Telemann.

Werke (Auswahl)
 Die Asiatischen Banise 2. Teil. Leipzig 1721, neue verb. Aufl. 1766 (Digitalisat)
 Nützlicher und brauchbarer Vorrath von allerhand poetischen Redensarten, Beywörtern, Beschreybungen, scharfsinnigen Gedanken und Ausdrücken Großische Handlung, Leipzig, 1725.
 Libretto zur Oper Margaretha, Königin von Castilien. Musik: Georg Philipp Telemann. Hamburg 1730
 Übersetzung der Rezitative der Oper Didone abbandonata für die Oper Der Streit der kindlichen Pflicht, oder, Die Flucht des Aeneas nach Latien, die Telemann dann vertonte, Hamburg 1731.
 Libretto zur Oper Der Weiseste in Sidon. Musik: Georg Philipp Telemann. Hamburg 1733

Literatur (Auswahl)
 Gottlieb Friedrich Otto: Lexikon der Oberlausitzischen Schriftsteller. 2. Bd. 1. Abschnitt Görlitz 1802, S. 18
 Lexikon der Hamburgischen Schriftsteller III, S. 78–81

Autor
Schriftsteller (Hamburg)
Literatur (Deutsch)
Deutscher
Geboren 1697
Gestorben 1733
Mann

Johann Georg Hamann (der Ältere)


Tchimbélé (en francés: Chute de Tchimbélé) es una cascada en la zona Woleu-Ntem al noroeste del país africano de Gabón. La cascada es alimentada por el río Komo, y está situada al oeste de la localidad de Anzem.

Un reservorio se encuentra en la zona.

Véase también
Geografía de Gabón
Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización de la cascada

Cascadas de Gabón

Cascada de Tchimbélé


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine
 Sagrađena Crkva sv. Marije u Žrnovnici

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1363.


Prvenstva Hrvatske u bowlingu u disciplini "petorka" održavaju se od 1992. godine.

O natjecanju
Bowling prvenstvo Hrvatske održava se od 1992. godine. Natjecanje se obično održi u jednom danu. Uz muškarce, nastup je dozvoljen i ženama. U slučaju kad u Hrvatskoj nije bilo bowling kuglane ili su bile neuvjetne, prvenstva su održavana u susjednim zemljama poput Slovenije ili Mađarske.

Klubovi na prvenstvu za petorke znaju sudjelovati s više ekipa.

Prvaci i doprvaci

Povezani članci
 Hrvatska bowling liga
 Kup Hrvatske u bowlingu za klubove
 Prvenstvo Hrvatske u bowlingu za trojke
 Hrvatski kuglački savez

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr
 bowling-hrvatska.weebly.com
 zg-kuglanje.hr, Vijesti iz bowlinga
 bowling-hr.com, wayback arhiva

Izvori

 bowling-hrvatska.weebly.com, Prvenstva, pristupljeno 6. rujna 2020.
 kuglanje.hr, Bowling natjecanja, pristupljeno 6. rujna 2020.
 bowling.hr, "BOWLING" PRVENSTVO HRVATSKE - PETORKE, wayback arhiva od 7. travnja 2019.
 Hrvatski športski almanah, ARS Media, Zagreb, ISSN 1330-2523, (urednik Kruno Sabolić)
 purgerbowl.netfirms.com, POVIJEST BOWLINGA, wayback arhiva

bowling

Prvenstvo Hrvatske u bowlingu za petorke


Torsten Rossmann (* 29. Juli 1963 in Flensburg) ist ein deutscher Journalist und Medienmanager.

Leben
Rossmann studierte Politische Wissenschaft und Skandinavistik an der Universität Hamburg und arbeitete dort in der Arbeitsstelle Medien und Politik. Als Journalist war er ab 1983 als freier Mitarbeiter für den NDR-Hörfunk und verschiedene Zeitungen tätig und wurde 1993 Leiter des Bereichs Elektronische Medien beim Branchendienst text intern. Seit 1995 arbeitete Rossmann für die ProSiebenSat.1-Gruppe als Kommunikationschef, wo er nach der Fusion von Sat.1 und der ProSieben Media im Jahr 2000 Konzernsprecher der neu gegründeten ProSiebenSat.1 Media wurde. 2003 übernahm er die Geschäftsführung des Nachrichtensenders N24. Von 2008 bis 2009 war er zusätzlich SAT.1-Geschäftsführer für die Bereiche Information & Magazine, Marketing und Controlling.

Im Juni 2010 kaufte Rossmann gemeinsam mit Partnern im Rahmen eines Management-Buy-out den Sender N24 und gründete die N24 Media GmbH, deren Vorsitzender der Geschäftsführung er war. Nachdem die N24-Gruppe Ende 2013 an die Axel Springer SE verkauft wurde, ist Rossmann seit 2014 Geschäftsführer der neugegründeten WeltN24 GmbH, in der der Nachrichtensender N24 und die WELT-Gruppe zusammengeführt wurden.

Mitgliedschaften in Aufsichtsräten
Seit 2006 ist Rossmann Vorsitzender des Aufsichtsrats der VG Media. Von 2006 bis 2020 war er Mitglied des Aufsichtsrates der Deutschen Presse-Agentur  und 2017 Mitglied des Aufsichtsrats der AGF Videoforschung.

Schriften (Auswahl)
 Rundfunkpolitik in Dänemark. Hörfunk und Fernsehen zwischen Kultur, Kommerz und nationaler Identität, Univ. Hamburg, 1991.
Die Pressearbeit der Umweltschutzorganisation Greenpeace. Ergebnisse einer Nachrichtenfluß- und Resonanzanalyse, Hamburg, 1992
 Rundfunkpolitik in Dänemark. Eine Analyse kleinstaatlicher Entwicklung im gemeinsamen europäischen Fernsehmarkt. LIT Verlag, Münster 1994, ISBN 978-3-89473-893-8.
 mit Hans J. Kleinsteuber: Europa als Kommunikationsraum: Akteure, Strukturen und Konfliktpotentiale in der europäischen Medienpolitik, Leske + Budrich, Opladen 1994, ISBN 3-8100-1280-7.

Weblinks

Einzelnachweise

Manager
Journalist (Deutschland)
Person (Sat.1)
Person (Medien, Berlin)
Deutscher
Geboren 1963
Mann
Person (WeltN24)

Torsten Rossmann (Journalist)


The Settlers II: Veni, Vidi, Vici (original Tysk titel: Die Siedler II: Veni, Vidi, Vici) er et real-time strategy computerspil, udgivet af Blue Byte Software i 1996. Selve spilletes gameplay er temmelig ens med forløberen, The Settlers, omend med en romersk tema og forbedret grafik. Det er det andet spil i The Settlers serien. Selve spillets popularitet gjorde at Blue Byte udviklede en remake, The Settlers II 10th Anniversary til Windows og Nintendo DS port.

Eksterne henvisninger
 The Settlers II: Veni, Vidi, Vici på Moby Games

Computerspil fra 1996
DOS-spil
Macintosh-spil
Nintendo DS-spil
2
Strategispil

The Settlers II


Atsushi Ichimura (født 18. november 1984) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kamatamare Sanuki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Atsushi Ichimura


Shigemaru Takenokoshi (15. februar 1906 - 6. oktober 1980) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1925||1||0
|-
|1926||0||0
|-
|1927||2||1
|-
|1928||0||0
|-
|1929||0||0
|-
|1930||2||0
|-
!Total||5||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Shigemaru Takenokoshi