Çatak (Kürtçe: Şax), Van ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
İlçenin esas adı olan Şatak veya Şatakh 1960 yılına dek kullanılmış, daha sonra Türkçe anlam yüklenerek Çatak adı verilmiştir. Eski bir Ermeni yerleşimi olan yörenin adı en erken 870 yılı civarında yazılmış olan Ermenice vekayinamelerde geçer. 7. yüzyıl ortalarından itibaren bir müddet Arap egemenliği altında kalmış, 10. ve 11. yüzyılda Van'da bulunan Vaspuragan Ermeni krallığı/beyliği döneminde gelişerek çok sayıda kilise ve kale ile donatılmıştır. Herhangi bir tarihte Bizans egemenliğine girmemiştir.

Çeşitli Türk ve Moğol istilalarından çok etkilenmeyen bölge, 1350 yılı dolayında güçlenen Hakkâri Beyliği'nin kontrolüne girmiştir. 1548 yılındaki Osmanlı-İran savaşından sonra teorik olarak Osmanlı Devleti'nin hakimiyeti altına girmiş ise de Osmanlı merkezi idari sistemi 19. yüzyıl ortalarına dek kurulamamış, dolayısıyla Osmanlı egemenliği daha çok kâğıt üzerinde kalmıştır.

İlçe merkezinin eski adı Tağ veya Tağı Hakkari olup, 1865 yılında kaza (ilçe) teşkilatı kurulduğunda merkez olarak seçilmiştir.

Osmanlı Devleti bu dağlık bölgede egemenliğini kurarken bölgedeki çeşitli Kürt unsurlardan faydalanmıştır. Kürt ve Ermeni halk arasında gitgide artan gerginlik, 1895'te çok sayıda Ermeni'nin öldürülmesi ve Çatak'taki Ermeni köylerinden çoğunun boşalarak Kürt aşiretlerin eline geçmesiyle sonuçlanmıştır.

İlçede giderek sayıları azalan Ermeniler 1915 olaylarında daha da eksilmiştir. 1915 olayları sırasında bazı Çataklılar şimdiki Karşıyaka ile Alaçam Mahallelerini ele geçirerek Ermenilerin İlçeyi terk etmeleri için zemin hazırlamışlardır.

1915-1916 ve tekrar 1916-1918 döneminde Çatak ilçesi Rus işgaline uğramıştır. İşgal sırasında Rus ordusuna bağlı bazı Ermeni milis kuvvetleri Çatak'ta terör yaratmış, Kürt halktan bazı kişileri öldürmüşlerdir. 1917 yılında Rusya'da çıkan ihtilal ile Çarlık idaresi devrilip yerine Bolşevik idaresi kurulunca, Rusya yurdumuzdaki askeri birliklerini çektiği sırada Ermenilerin bir kısmı İran'a bir kısmı Rusya'ya, bir kısmı da Irak'a olmak üzere İlçeyi terk etmişlerdir.

İlçenin sınırlarında tarihi eser olarak Ermeni yapımı olan üç kemer köprü vardır. Bu köprülerden birisi ilçenin içerisinde olup Sorkin Çayı üzerinde geçit vermekte ve hâlen kullanılmaktadır. Diğer iki köprü Hurkan ve Zırıl, Norduz Deresi üzerinde olup, dere üzerinde hâlen geçit veren yerlerdir.

Tırşin'de büyük taşlar üzerine yapılmış kaya resimleri bulunmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Çatak


Akihiko Takeshige (født 21. august 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Yokohama FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akihiko Takeshige


Le nerf naso-palatin (ou nerf sphéno-palatin interne de Hirschfeld ) est un nerf situé dans le crâne et une des branches du ganglion ptérygopalatin.

Trajet
Le nerf naso-palatin est une branche du ganglion ptérygopalatin, prolongement du nerf maxillaire (nerf crânien V2 ), lui-même branche du nerf trijumeau.

Il pénètre dans la cavité nasale par le foramen sphéno-palatin accompagné par l'artère sphénopalatine. Il traverse le toit de la cavité nasale sous l'orifice du sinus sphénoïdal pour atteindre la cloison nasale.

Il s'étend ensuite obliquement vers le bas et vers l'avant entre le périoste et la membrane muqueuse de la partie inférieure de la cloison nasale. Il descend par le canal incisif jusqu'au palais dur.

Le nerf naso-palatin communique avec le nerf correspondant du côté opposé et avec le nerf grand palatin.

Zone d'innervation
Le nerf naso-palatin innerve les structures antérieures du palais et partiellement la membrane muqueuse de la cloison nasale.

Aspect clinique
Le nerf naso-palatin peut être anesthésié afin de réaliser un acte chirurgical du palais dur ou du palais mou.

Histoire
Le nerf naso-palatin a été identifié pour la première fois par l'anatomiste italien Domenico Cotugno.

Galerie

Notes et références

naso-palatin

Nerf naso-palatin


Institut Max-Planck d'optique quantique
Un laser à atomes est un état cohérent d'atomes se propageant. Ils sont créés à partir d'un condensat d'atomes Bose-Einstein qui sont couplés en sortie à l'aide de diverses techniques. Tout comme un laser optique, un laser à atome est un faisceau cohérent qui se comporte comme une onde. Il y a eu certains arguments selon lesquels le terme « laser à atomes » est trompeur. En effet, "laser" signifie "Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation" qui n'est pas particulièrement lié à l'objet physique appelé laser à atome et décrit peut-être plus précisément le condensat de Bose-Einstein (BEC). La terminologie la plus largement utilisée dans la communauté aujourd'hui est de distinguer le BEC, généralement obtenu par évaporation dans un piège conservateur, du laser à atomes lui-même, qui est une onde atomique se propageant obtenue par extraction à partir d'un BEC réalisé précédemment. Certaines recherches expérimentales en cours tentent d'obtenir directement un laser atomique à partir d'un faisceau d'atomes « chauds » sans faire d'abord un BEC piégé.

Introduction
Le premier laser à atomes pulsés a été démontré au MIT par le professeur Wolfgang Ketterle en novembre 1996. Ketterle a utilisé un isotope de sodium et a utilisé un champ magnétique oscillant comme technique de couplage de sortie, laissant la gravité retirer des morceaux partiels ressemblant beaucoup à un robinet qui goutte (Voir la vidéo dans les liens externes).

Depuis la création du premier laser à atomes, il y a eu une augmentation de la recréation des lasers à atomes ainsi que de différentes techniques de couplage de sortie et de recherche générale. Le stade de développement actuel du laser à atomes est analogue à celui du laser optique lors de sa découverte dans les années 1960 : les équipements et les techniques en sont à leurs premières phases de développement et restent strictement du domaine des laboratoires de recherche.

Le laser à atomes le plus brillant à ce jour a été démontré à l'IESL-FORTH, en Grèce.

Physique
La physique d'un laser à atomes est similaire à celle d'un laser optique. Les principales différences entre un laser optique et un laser à atomes sont que les atomes interagissent avec eux-mêmes, ne peuvent pas être créés comme les photons peuvent le faire et possèdent une masse contrairement aux photons (les atomes se propagent donc à une vitesse inférieure à celle de la lumière).  L'interaction van der Waals des atomes avec les surfaces rend difficile la fabrication des miroirs atomiques, typiques des lasers conventionnels.

Un laser à atomes fonctionnant en pseudo-continu a été démontré pour la première fois par Theodor Hänsch, Immanuel Bloch et Tilman Esslinger à l'Institut Max Planck d'optique quantique à Munich. Ils produisent un faisceau continu bien contrôlé couvrant jusqu'à 100 ms, alors que leur prédécesseur ne produisait que de courtes impulsions d'atomes. Cependant, cela ne constitue pas un laser à atomes continu puisque la reconstitution du BEC appauvri dure environ 100 fois plus longtemps que la durée de l'émission elle-même (c'est-à-dire que le rapport cyclique est de 1/100).

Applications
Les lasers atomiques sont essentiels pour l'holographie atomique. Semblable à l'holographie conventionnelle, l'holographie atomique utilise la diffraction des atomes. La longueur d'onde de De Broglie des atomes est beaucoup plus petite que la longueur d'onde de la lumière, de sorte que les lasers à atomes peuvent créer des images holographiques à une résolution beaucoup plus élevée. L'holographie atomique pourrait être utilisée pour projeter des motifs de circuits intégrés complexes, à seulement quelques nanomètres, sur des semi-conducteurs.

Une autre application, qui pourrait également bénéficier des lasers à atomes, est l'interférométrie atomique. Dans un interféromètre atomique, un paquet d'ondes atomiques est divisé de manière cohérente en deux paquets d'ondes qui suivent des chemins différents avant de se recombiner. Les interféromètres atomiques, qui peuvent être plus sensibles que les interféromètres optiques, pourraient être utilisés pour tester la théorie quantique et avoir une précision si élevée qu'ils pourraient même être capables de détecter des changements dans l'espace-temps. C'est parce que la longueur d'onde de de Broglie des atomes est beaucoup plus petite que la longueur d'onde de la lumière, les atomes ont une masse, et parce que la structure interne de l'atome peut également être exploitée.

Voir également

 Condensat de Bose-Einstein
 Institut Max-Planck d'optique quantique

Références

Liens externes

 Vidéo d'un laser à atomes
 Lasers à atomes sur physicsweb.org
 Groupes de recherche travaillant avec des pièges à atomes

Application de la mécanique quantique
Laser

Laser à atomes


Petr Chelčický (; c. 1390 – c. 1460) was a Czech Christian spiritual leader and author in the 15th century Bohemia, now the Czech Republic. He was one of the most influential thinkers of the Bohemian Reformation. Petr Chelčický inspired the Unitas Fratrum, who opposed transubstantiation and monasticism, insisting on pacifism and the primacy of scripture. There are multiple parallels with the teachings of the Anabaptists and Petr Chelčický.  Czech Baptists have also expressed continuity with the Bohemian reformation by identifying with Petr Chelčický.

His published works critiqued the immorality and violence of the contemporary church and state. He proposed a number of Bible-based improvements for human society, including nonresistance, which influenced humanitarians Tolstoy, Gandhi, and Martin Luther King. Paradoxically, the main part of the Hussite movement rejected his teachings of nonviolence, which eventually led to much violence among the Hussite movement. Chelcicky's teachings laid the foundation of the Unity of the Brethren.

Early life

Petr Chelčický is thought to have been born in southern Bohemia in about 1390, although one theory puts his birth as early as 1374. Very little is known about his personal history. Different historians have called him a serf, an independent farmer, a squire, a nobleman, a cobbler, a priest, and a Waldensian. On one occasion, Chelčický called himself a peasant, but this description is at odds with his ability to live in Prague from 1419 to 1421, his rudimentary knowledge of Latin, and the time he was able to devote to literary, political, and religious pursuits.

It is certain that he was unusually literate for a medieval man without a regular academic education. After 1421, he lived and farmed in the village of Chelčice, near Vodňany. He produced 56 known works, but the majority remain unpublished and inaccessible except in the original manuscripts. His thinking was influenced by Thomas of Štítný, John Wycliffe, Jan Hus, and the Waldensian tradition. He died around 1460.

Teachings
Petr Chelčický's teachings included ideas later adopted by the Moravians, Anabaptists, Quakers, and Baptists. He was the first pacifist writer of the Renaissance, predating Erasmus and Menno Simons by nearly 100 years.

Scripture
Petr Chelčický believed in a strict adherence to the principle of sola scriptura and read the bible in the vernacular. His strict adherence to sola scriptura caused Petr Chelčický to occasionally contradict John Wycliffe and other Hussites. He rejected the papacy and Catholic hierarchy, believing that the early church had no pope, kings, lords, inquisitions or crusaders.

Peter believed that purgatory is an example of the Church corrupting the New Testament by adding traditions, thus he denied the doctrine of purgatory.

Church and state
Chelčický called the Pope and the emperor (the church and the state) "whales who have torn the net of true faith" because they established the church as the head of a secular empire. Chelčický believed that Christians should follow the law of love and so should not be compelled by state authority. He taught that the believer should not accept government office or even appeal to its authority, as for the true believer to take part in government was sinful. He argued that capital punishment and other forms of violent punishment were wrong. His positions on government are similar to the Christian anarchist principles of Leo Tolstoy. Tolstoy praised Chelčický's work in his 1894 book The Kingdom of God is Within You.

"The man who obeys God needs no other authority (over him)." — Petr Chelčický

Nonviolence and war

As early as 1420, Chelčický taught that violence should not be used in religious matters. Chelčický used the parable of the wheat and the tares () to show that both the sinners and the saints should be allowed to live together until the harvest. He thought that it is wrong to kill even the sinful and that Christians should refuse military service. He argued that if the poor refused, the lords would have no one to go to war for them.

Chelčický taught that no physical power can destroy evil, and that Christians should accept persecution without retaliating. He believed that even defensive war was the worst evil and thought that soldiers were no more than murderers. He believed the example of Jesus and the Gospel was an example of peace.

Communal living
Chelčický believed that there must be complete equality in the Christian community. He said there should be no rich or poor since the Christian relinquished all property and status. He maintained that Christians could expel evil persons from their community but could not compel them to be good. He believed in equality but that the state should not force it upon society and went so far as to proffer that social inequality is a creature of the state and rises and falls with it.

According to Karl Kautsky in Communism in Central Europe in the Time of the Reformation, "The nature of the first organisation of the Bohemian Brethren is not at all clear, as the later Brothers were ashamed of their communistic origin, and endeavoured to conceal it in every possible way." Some of Chelčický's statements tend to indicate that he thought only the poor were genuine Christians.

Priesthood of the believer
Chelčický criticized the use of force in matters of faith. He taught that the Christian should strive for righteousness of his own free will but must not force others to be good and that goodness should be voluntary. He believed that the Christian must love God and one's neighbor and that is the way to convert people rather than by compulsion. He maintained that any type of compulsion is evil and that Christians should not participate in political struggles.

Sacraments
Petr Chelčický advocated for baptism to be generally administered to those who are of later age. However he did not completely forbid infant baptism, allowing it if the parents would assure their education in the faith. He additionally did not propose re-baptism. Petr Chelčický did not believe that baptism by itself could save but is a part of the process of salvation which included instruction, confirmation and discipleship.

He additionally rejected transubstantiation but did not hold to memorialism which was taught by radical Hussites.

Other teachings
Petr Chelčický based his teaching on the Sermon on the Mount, renouncing violence, bearing arms and oaths. He also supported ascetism and believed celibacy to be a holier state than marriage.

Chelčický opposed indulgences and paying masses for the dead. Later he protested against the Utraquists making compromises with the Catholic church, seeing it as a reunion with the Antichrist.

Chelčický held that apostolic succession is not determined by laying on of hands but it is a matter of the clergy following the teaching of Christ.

Author
Chelčický is the author of approximately 50 treatises that have survived until today. All are written in Czech.

 ("On Spiritual Warfare"), written in 1421, was his first major work. In it, Chelčický argued that the Taborites had participated in violence through the devil's deceit and the lust for the things of the world. He also criticized the chiliasts, opposed physical warfare and noted that obligations of debts gave lenders power over debtors.

In  ("On the Triple Division of Society") Chelčický criticized the nobility, the clergy and the middle class. He describes how they subjected the common people and rode them "as if they were beasts".

His most comprehensive work, written around 1443 and one of his last, was  ("The Net of True Faith"). He shows how the apostles treated all people as equals, and considered Christ as the only head. It was in this book that he argued that the emperor and the pope were the two great whales that burst the net of faith. He also includes extensive commentary on the Council of Basel.

Influence

Chelčický has been called "the foremost thinker of the 15th-century Czech Hussite Reformation movement." He certainly was an influential thinker among the Bohemian brethren of his day. Beyond his own time, his influence can be seen in the Moravians (Unitas Fratrum), Unity of the Brethren (Jednota Bratrská), and even the Baptist Union in the Czech Republic (also known as the Unity of Brethren Baptists). Important similarities can be seen between his teachings and the Continental Anabaptists, and, to a lesser extent, the English Baptists, though no direct connections have been shown to exist. He emphasized the New Testament as the exclusive and final source to know the will of God. He held two sacraments: baptism and the Lord's Supper. He encouraged people to read and interpret the Bible for themselves.

Chelčický's work, specifically The Net of Faith, influenced Leo Tolstoy and is referenced in his book The Kingdom of God Is Within You. His name appears as Helchitsky in many English translations (following the Russian transliteration "Хельчицкий").

See also

 Christian libertarianism
 Christian pacifism
 Nonviolence
 The Slav Epic (Painting: Petr Chelčický at Vodňany: Do not repay evil with evil)

Notes

External links

Chelcicky's Nonviolence
The Bohemian Brethren – from Karl Kautsky's Communism in Central Europe in the Time of the Reformation
The Birth, Life, and Death of the Bohemian Revival – A historical overview of the revival that generated the Unitas Fratrum

1390s births
1460s deaths
People from Strakonice District
Writers of the Moravian Church
Czech male writers
Czech Christian pacifists
Year of birth uncertain
Year of death uncertain
Czech farmers

Petr Chelčický


Dunwoody College of Technology is a private technology school in Minneapolis, Minnesota. It offers Bachelor of Science (B.S.), Bachelor of Architecture (B. Arch) and Associate of Applied Science (A.A.S.) degrees.

History
Dunwoody College was founded as a technical institute in 1914, when Minneapolis businessman William Hood Dunwoody left three million dollars in his will to "provide for all time a place where youth without distinction on account of race, color or religious prejudice, may learn the useful trades and crafts, and thereby fit themselves for the better performance of life's duties."<ref>History, Dunwoody College of Technology, Accessed Feb. 5, 2007.</ref> When his widow, Kate L. Dunwoody, died a year later she left additional funds to the school.

In the spring of 1916, the Dunwoody Trustees purchased six city blocks, 3 long and 2 deep, facing the parade grounds. The Minneapolis City Council closed the streets and alleys that traversed the area creating a site of approximately . Hewitt and Brown Architects and Engineers were contracted to design a school building. Their draft included nine buildings: six shop buildings and a three-story administration facility with an auditorium on one side and a gymnasium on the other.

The first two buildings opened in August 1917 and still exist. The Minneapolis Public Library had a branch on campus. Located across from St. Mary's Basilica and Loring Park, just west of downtown, the new facility was dedicated on October 31, 1917, and the space at Minneapolis Central High School was left empty. University of Minnesota President Marion L. Burton gave the address. Prosser's May 1918 commencement address contrasted the new facility with the old one used in cooperation with the Minneapolis school district: "Roughly four years ago we were quartered in an old, tumble-down building that, with the kindness of the board of education, served us well in time of need."

When the University of Minnesota perceived a need to prepare instructors to teach in the emerging area of vocational education, it began to look for partnerships. On April 22, 1920, U of M President Fred Snyder entered into a cooperative agreement with Dunwoody Institute allowing students enrolled at the University in teacher training courses to spend part of their class time at Dunwoody to observe and practice all types of trade and industrial education. This reciprocity allowed Dunwoody instructors to enroll in and receive credit for courses offered by the College of Education at the University that were part of the teacher training authorized by the Smith Hughes Act. These matriculations were considered scholarships and did not encumber the University or the Institute in monetary exchanges, only the awarding of credits. There were no other recognizable post-secondary technical institutes or colleges at this time in Minnesota.In 1953 the Ford Foundation gave Dunwoody a grant to send representatives to consult with the Indonesian Ministry of Education. Under the leadership of Dunwoody's second director, J. R. Kingman, an Indonesian Technical Teacher Training Institute was to be established in Bandung, Java. An American, Milton G Towner, was its advisor and director. He was on leave as director of the Staff College of the Federal Civil Defense Administration in Washington, DC. Six American teachers from Dunwoody were sent with Towner to work with indigenous Indonesians to make training available to prospective and interested teachers in the Indonesian technical school system. Seven Indonesian teachers were sent to Dunwoody for training so they could return and support Towner's efforts. On November 27, 1953, K. Nagaraja Rao, a graduate of the University of Mysore in India, became the head of Dunwoody Industrial Institute's new International Services Division. He had previously taught at the Illinois Institute of Technology and Korean Technical Institute, where he opened a department of chemical engineering. His job was to be the liaison between the Indonesia project and the Ford Foundation. Since 1951, he had been a consultant to the Indonesian government on the development of indigenous industries.

Phillip S. Van Wyck became the senior advisor of the Government Technical Institute in Insein, Kale, Burma. The institute's development and operation was funded by the Ford Foundation and assisted with staffing from Dunwoody. In 1956 Dunwoody began its third technical assistance program, in the Union of Burma, establishing the first technical high school in Rangoon. In a government-sponsored building, four Dunwoody employees assisted the Burmese in developing shops, curriculum and demonstration materials. Burmese instructors were delivered the curriculum. The Annual Report of the Ford Foundation noted Dunwoody Institute's efforts in Insein and Rangoon. It also noted that a second Teacher's Institute was started in Jakarta.

The Central Training Institute in Bombay, India, opened in March 1963 with the assistance of a five-member team from Dunwoody, the Indian government and the US Department of Education. The March 29, 1963 issue of the Dunwoody News'' contains a facsimile of the formal invitation indicating that Prime Minister Nehru of India would address the institute's inauguration ceremony. That year another project began in Khartoum, Sudan, to establish the Khartoum Senior Trade school. It opened in December 1964. Rao left Dunwoody in 1965 to become a program officer for the Ford Foundation's Latin American program after a 12-year tenure. Robert R. Minarik, a graduate of the Dunwoody electronics program and the University of Minnesota, replaced Rao, bringing his experience from Burma and Saudi Arabia.

In 1967 Dunwoody began overseas programs with funding from private industries rather than foundations or U.S. government sponsorship. The first initiative was with the Alumina Partners of Jamaica (ALPART). ALPART asked the institute to organize and implement a training school for construction and maintenance workers. This ALPART Training Center for Industrial Skills was to serve the ALPART aluminum plant in Nain, Jamaica. A senior team of Dunwoody employees would begin to train and set in place Jamaican personnel as trainers. Time-release training aimed at select job targets dovetailed with on-the-job training and specifically customized training manuals. This partnership came to a successful conclusion in the fall of 1972. During this time, a nine-member Dunwoody team worked with Esso Standard Libya Inc at the Marsa el Brega terminal in Libya. This refinery and production complex provided an opportunity to develop curricula for and operate ESSO's Industrial Training Center. In Saudi Arabia, the Arabian American Oil Company (ARAMCO) began a long-term training relationship that lasted into the '80s. New hardware and software for basic and mid-level electric and electronic training at the Ras Tanura Industrial Training shops were targeted. The curriculum developed there was transferable to two other sites: one in Dhahran and the other in Abqaiq. Freeport Indonesia Inc hired a Dunwoody team to help with its copper mining project in Irian Jaya. The objective was to assist in training the indigenous Indonesian workforce as electrical, mechanical, and mobile machinery operators at the townsite of Tembaga Pura. These mining facilities were remote, the Indonesians from jungle tribes and the size of the enterprise larger than Dunwoody had ever attempted before.

In 2000 Jane Plihal, associate professor and chair of the Department of Work, Community and Family Education at the College of Education and Human Development, reevaluated the 1920 "Cooperative Agreement Between Dunwoody Industrial Institute and the University of Minnesota." She proposed termination of the agreement, seeing it as anachronistic and no longer expressive of the ways in which the two institutions had been cooperating or could cooperate. A notice of termination for this agreement signed on December 28, 2000, by Robert H. Bruininks, Executive Vice President and Provost, voided the reciprocity agreement between the two institutions at the end of summer session 2001.

In 2003 Dunwoody merged with NEI College of Technology of Columbia Heights, Minnesota, which specialized in electronics and computer technology. NEI's operations were moved to the Dunwoody campus and the old campus sold and demolished. The combined institution was renamed the Dunwoody College of Technology.

In 2004 Dunwoody took decisive steps to diversify a student body that had long been almost exclusively white and male, hiring a director of diversity and increasing the percentage of students of color to 20%.

In 2007, the college sponsored a new charter high school in North Minneapolis, Dunwoody Academy.

See also

 List of colleges and universities in Minnesota
 Higher education in Minnesota
 Dunwoody Village#William Hood Dunwoody

References

External links
 Official website

Universities and colleges established in 1914
Universities and colleges in Minneapolis
Private universities and colleges in Minnesota
1914 establishments in Minnesota

Dunwoody College of Technology


Cet article détaille le bilan saison par saison de Neuchâtel Xamax FCS, de Neuchâtel Xamax, des clubs qui ont fusionné FC Xamax et FC Cantonal Neuchâtel et du FC Neuchâtel.

Neuchâtel Xamax FCS, depuis 2013, est créé en 1912, sous le nom de FC Xamax. Le club fusionne ensuite avec le FC Cantonal Neuchâtel, donnant naissance à Neuchâtel Xamax, qui en 2012 fait faillite.

Les tableaux suivants regroupent les statistiques du club dans les différents championnats et coupes nationales et internationales. Le club a remporté trois fois la Super League et la Supercoupe de Suisse et deux fois la Coupe Intertoto et la Coupe Horlogère.

FC Neuchâtel

FC Cantonal Neuchâtel

FC Xamax

Neuchâtel Xamax

Neuchâtel Xamax FCS

Légende des tableaux

Les changements de divisions sont indiqués en gras et la relégation du club en cinquième division après sa faillite en 2012, en italique et gras.

Abréviations
Pour les différentes sections en-dessous du championnat : Pos = Position finale / Pts = Points / J = Matchs joués / V = Victoires / N = Neutres / D = Défaites / BP = Buts pour / BC = Buts contre

Première division = Série A (jusqu'en 1930),  (de 1930 à 1931), Ligue nationale (de 1931 à 1932), Challenge national (Coupe) et Ligue nationale (Championnat) (de 1932 à 1933), Ligue nationale (de 1933 à 1944), Ligue nationale A (de 1944 à 2003) puis Super League (depuis 2003)
Deuxième division = Série B (jusqu'en 1922), Série Promotion (de 1922 à 1930),  (de 1930 à 1931),  (de 1931 à 1932), Challenge de  (Coupe) et  (Championnat) (de 1932 à 1933),  (de 1933 à 1944), Ligue nationale B (de 1944 à 2003) puis Challenge League (depuis 2003)
Troisième division = Série C (jusqu'en 1922), Série B (de 1922 à 1930),  (de 1930 à 1931),  (de 1931 à 1944),  (de 1944 à 2012),  (de 2012 à 2014) puis Promotion League (depuis 2014)
Quatrième division = Série C (jusqu'en 1930),  (de 1930 à 1931),  (de 1931 à 1944),  (de 1944 à 2000)  (de 2000 à 2012),  (de 2012 à 2014) puis  (depuis 2014)
Cinquième division = Division 1 (jusqu'en 1925), Série D (de 1925 à 1930),  (de 1930 à 1931),  (de 1931 à 1944),  (de 1944 à 1984),  (de 1984 à 1989),  (de 1989 à 2000),  (de 2000 à 2012) puis  (depuis 2012)
CLS = Coupe de la Ligue suisse
SCS = Supercoupe de Suisse
C1 = Coupe des clubs champions (jusqu'en 1992) puis Ligue des champions (depuis 1992)
C2 = Coupe des vainqueurs de coupe (de 1960 à 1999)
C3 = Coupe des villes de foires (de 1955 à 1971), Coupe UEFA (de 1971 à 2009) puis Ligue Europa (depuis 2009)

Voir aussi

Liens externes
 Historique des résultats des championnats de Suisse de football de 1898 à 1930, RSSSF
 Historique des résultats des championnats de Suisse de football de 1931 à 2000, RSSSF
 Liste des champions par année du championnat de Suisse de football, RSSSF
 Historique des résultats de la coupe de Suisse de football, RSSSF
 Liste des champions par année de la coupe de Suisse de football, RSSSF
 Historique des résultats de la coupe de la Ligue suisse de football, RSSSF
 Historique des résultats de la supercoupe de Suisse de football, RSSSF
 Historique des résultats de la coupe Romande de football, RSSSF
 Historique des résultats de la coupe Horlogère de football, RSSSF
 Historique des résultats de la coupe des Alpes de football, RSSSF
 Historique des entraîneurs par club, RSSSF
 Neuchâtel Xamax Football Club : historique en championnat, Transfermarkt
 Neuchâtel Xamax Football Club : historique en coupe, Transfermarkt
 Neuchâtel Xamax Football Club : historique des meilleures buteurs, Transfermarkt
 Neuchâtel Xamax Football Club : historique des entraîneurs, Transfermarkt
 Neuchâtel Xamax Football Club : historique de l'affluence, Transfermarkt

Notes

Références

FC Neuchâtel
FC Cantonal Neuchâtel
FC Xamax
Neuchâtel Xamax
Neuchâtel Xamax FCS
Neuchâtel

Bilan saison par saison de Neuchâtel Xamax FCS


Troilo y Crésida (Troilus and Cressida) es una ópera en tres actos con música de William Walton y libreto de Christopher Hassall (Christopher Vernon Hassall: 1912 - 1963) basado en el poema de Geoffrey Chaucer Troilus and Criseyde (1385).

La ópera se estrenó el 3 de diciembre de 1954 en el Covent Garden de Londres con dirección de Malcolm Sargent.

Se trata de una ópera poco representada en la actualidad. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010.

Personajes
 Crésida (soprano)
 Troilo, príncipe de Troya (tenor)
 Calcas, sumo sacerdote (bajo)
 Antenor, capitán (barítono)
 Evadne, sirviente (mezzosoprano)
 Pándaro, hermano de Calcas (tenor)
 Horaste (bajo)
 Diomedes, príncipe de Argos (barítono)

Argumento
Crésida, hija del sumo sacerdote de Troya, renuncia a convertirse en sacerdotisa animada por su amante Troilo y su tío Pándaro.

Notas y referencias

Enlaces externos

 CHAUCER, Geoffrey: Troilo y Crésida (Troilus and Criseyde, 1385).
 Texto español  en PDF: trad. de Laura Cerrato.
 Texto en inglés medio en Wikisource.
 Criseida es otro personaje.

Óperas de William Walton
Óperas de 1954
Óperas en inglés
Óperas estrenadas en Londres
Guerra de Troya en la ópera

Troilo y Crésida (ópera)


La Commission nationale du développement et de la réforme (en chinois 中华人民共和国国家发展和改革委员会, dont la transcription pinyin est Guójiā Fāzhăn hé Găigé Wěiyuánhuì) est une agence chinoise de gestion macroéconomique placée sous l'autorité du Conseil des affaires de l'État.

Historique
Le Comité d'État pour le Plan est fondée le  ; il est rebaptisé Comité de planification du développement de l'État en 1998. En 2003, cette nouvelle structure fusionne avec, d'une part, la Commission du Conseil d'État de restructuration des structures économiques, et d'autre part une section de la Commission d'État pour l'économie et le commerce pour donner la structure actuelle.

Mission
La commission gère huit missions principales.

Sa première mission est de formuler et de mettre en œuvre des stratégies de développement économique et social national, une planification à long terme et annuelle, ainsi que des politiques industrielles et de fixation de prix.

Sa deuxième mission est la surveillance et l'ajustement des performances de l'économie nationale, le maintien de l'équilibre des agrégats économiques et l'optimisation des principales structures économiques.

Sa troisième mission est l'examen et l'approbation des grands projets de construction.

Sa quatrième mission est la restructuration du système économique.

Sa cinquième mission est le réajustement stratégique et à la mise à niveau de la structure industrielle, ainsi que le développement de l'agriculture et de l'économie rurale.

Sa sixième mission est le développement du secteur de l'énergie et la gestion de la réserve nationale de pétrole. À ce titre, c'est par exemple elle qui décide de l'exemption de la taxe à l'achat d'une automobile pour les acheteurs de véhicules électriques, hybrides rechargeables et à pile à combustible.

Sa septième mission est la stratégie de développement durable, de développement social et de développement coordonné de l'économie régionale, ainsi que la mise en œuvre du programme de développement de la région occidentale. C'est par exemple à ce titre qu'elle promulgue le  une circulaire visant à instituer cent villes pilotes de l'économie circulaire en Chine, mais aussi à fournir à ces dernières une aide administrative, politique et financière.

Enfin, sa huitième mission est la soumission du plan de développement économique et social national au assemblée nationale populaire au nom du Conseil des affaires de l'État, conformément à la Constitution.

Organisation
La commission nationale du développement et de la réforme compte  répartis en vingt-six départements différents.

Liste des dirigeants

Notes et références

Liens externes

Fondation en 1952
Gouvernement de Chine
Planification économique


Olaylar

Doğumlar
 23 Şubat - II. Paulus, papa (ö. 1471)
 29 Eylül - Sejo, Joseon Hanedanlığı'nın 7. kralı (ö. 1468)
 tarihi bilinmeyen
 Hasan Ertuşi, Kürtçe mevlidin yazarı Kürt edebiyatçısı, şair ve alim (ö. 1491)

Ölümler
 5 Mart - III. Manuil, Trabzon İmparatorluğu imparatoru (d. 1364)
 15 Eylül - I. İbrahim, Şirvanşahlar Devleti şahı
 18 Ekim - XII. Gregorius, papa (d. y. 1325)
 17 Kasım - Gazi Evrenos Bey, Osmanlı Devleti'nin kuruluş döneminden bir kumandan (d. 1288)
 tarihi bilinmeyen
 İmadeddin Nesimî, Türk divan şairi (d. 1369)

1417


Kami (jap. kanji 神, hiragana かみ, izgovor: [kaꜜmi]), duhovi ili fenomeni koje se štuje u šintoističkoj religiji. Mogu biti elementi krajobraza, prirodne sile, kao i bića i kvalitete koja ta bića izražavaju. Mogu biti duhovi veneriranih mrtvih osoba. Za mnoge kamije se smatra da su drevni predci cijelih seishija (japanskih klanova, kanji 姓氏 hiragana せいし). Neki predci postaju kamiji nakon smrti ako su bili sposobni utjeloviti vrijednosti i vrline kamija za života. Tradicijski, veliki vođe poput japanskog cara mogu biti ili postati kami.

U šintoizmu kamiji nisu odvojeni od prirode, nego su oni priroda, posjedujući pozitivne i negativne, dobre i zle osobine. Oni su iskaz musubija (結び), međupovezujuću energiju univerzuma, i smatra ih se primjerom čemu bi ljudska vrsta trebala težiti. Za kamije se vjeruje da su "skriveni" od ovog svijeta te da nastanjuju komplementarno postojanje zrcalne slike nas samih: shinkai (神界, "kamijski svijet"). Za biti u harmoniji sa strahopoštovanju nadahnjujućim aspektima prirode treba biti svjestan kannagara no michi (随神の道 ili 惟神の道, "put kamija").

Značenje riječi kami teško je prevesti na nejapanske jezike, jer nemaju prikladnu riječ koja bi u potpunosti pokrila značenje te riječi. Dvojnost značenja kamija neophodna je, jer iskazuje dvojnu narav samog kamija.

Ainui imaju jedan animistički koncept sličan kamiju, kamuy. Značenje korijena riječi predmetom je znanstvene debate. Glede sličnosti riječi, vjerojatno je da je japanska riječ posuđena iz jomonskog odnosno ainuskog, ili su rođaci preko vrlo dalekog zajedničkog pretka.

Izvori

Šintoizam

Kami


Francis Coates Jones, né le  à Baltimore et mort le  à New York, est un peintre américain.

Biographie
Francis Coates Jones naît le  à Baltimore. Il étudie auprès de Boulanger et de J. Lefebvre à Paris puis à l'École des Beaux-Arts. Il devient membre de la National Academy of Design en 1894. Il est médaillé en 1901 à Buffalo, et en 1904 à Saint Louis.

Francis Coates Jones meurt le  à New York.

Références

Liens externes

Naissance en juillet 1857
Naissance à Baltimore
Décès en mai 1932
Décès à New York
Peintre américain du XIXe siècle
Peintre américain du XXe siècle
Décès à 74 ans

Francis Coates Jones


Brun barkløber () er en spurvefugl, der lever i Australiens østlige del.

Noter
Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Australien
Spurvefugle

Brun barkløber


خافي لوبيز  (مواليد 21 يناير 1986 في أشونة - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 2007 في مركز الجناح الأيمن .<ref></ref.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أشونة
رياضيون إسبان مغتربون في أستراليا
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو إسبانيول
لاعبو إسبانيول بي
لاعبو ريال بيتيس
لاعبو كرة قدم أندلسيون
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في أستراليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في أستراليا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة إشبيلية
لاعبو مراكز متعددة كرة قدم رجالية
لاعبو نادي أديلايد يونايتد
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1986
مواليد في أشونة

خافي لوبيز


Miyamoto Musaşi (宮本 武蔵 c. 19 Mayıs 1584 - 13 Haziran 1645), ergenlik döneminde Miyamoto Bennosuke ya da Miyamoto Musana, ünlü Japon kılıç üstadı. Tarihte en yetenekli kılıç üstatları arasında yer aldığına inanılır. Çok genç yaştan itibaren girdiği birçok düello sayesinde kılıç kullanımı konusunda efsane haline geldi. Hiyoho Niten İçi-riyu veya Nito Riyu stilinin babasıdır. Strateji, taktik ve felsefe hakkındaki Beş Çember Kitabı (Go Rin No Şo), bugün bile birçok kesim tarafından okunmaktadır.

Hayatı

Doğumu
Miyamoto Musaşi'nin hayatına ilişkin birçok kaynak günümüze kadar ulaşmış olmasına rağmen, hayatı ile ilgili birçok konu hâlâ esrarını korumaktadır. Genel kabul görmüş olasılık; büyük abisi Sirota (1578 - 1660) ve Musaşi'nin, Mimasaka eyaletinin Miyamoto köyünde yaşayan, Hiratalar olarak bilinen bir samuray ailesinin çocukları olarak dünyaya geldiği yönündedir. Bununla birlikte, Banşu köyü olma ihtimali de vardır. Ailesi Şinmen boyuna bağlıydı. Musaşi daha sonra Beş Çember isimli kitabında Şinmen boyuna atıfta bulunarak tam adının Şinmen Musaşi no Kami Fujivara no Genşin olduğunu ifade etmiştir.

Musaşi'nin doğumu ile ilgili belirsizlikler de bulunmaktadır. Doğduğu yer ve zamana ait bilgiler kesin değildir. Elimizdeki kaynaklarda babasının Hirata Munisayi (ya da Miyamoto Munisayi veya Miyamoto Muninosuke) olduğu geçmektedir. Hirata Munisayi, Şinmen efendisine bağlı, jitte silahı konusunda üstat olarak ün yapmış yetenekli bir dövüşçüydü. Aynı zamanda kılıç konusunda da ustaydı. Gençliğinde, şogun olan Aşikaga Yoşiyaki'nin önünde kılıç ustalarından biri olan Yoşiyoka ile yaptığı müsabakayı kazanması üzerine, şogun tarafından kendisine "Japonya'nın En İyisi" unvanı verildi. Munisayi, yerel bir dojoda ailesine jitte teknikleri konusunda eğitim verdi. Munisayinin mezarında 1580 yılında öldüğünü yazılmıştır ki bu tarih, Musaşi'nin doğum tarihi olarak kabul edilen 1584 yılıyla uyuşmamaktadır. Suları bulandıran bir diğer durum ise; Miyamoto ailesinin günümüze kadar gelen genolojisine göre Musaşi 1583 yılında doğduğu ifadesidir. Kenji Tokitsu Go Rin No Şonun edebi yorumuna dayanarak Musaşi'nin kabul edilen doğum tarihi olarak bilinen 1584 yılının yanlış olduğuna işaret etmektedir.

Munisayi'nin ölüm tarihi, Musaşi'nin babası olup olmadığı gibi nedenler, eşinin -doğal olarak Musaşi'nin annesinin de- kim olduğu durumunu belirsizleştirmektedir. Olasılıklar aşağıda yer almaktadır:

 Munisayi'nin mezarı doğrudur. 1580 yılında geride iki kız bırakarak ölmüştür. Eşi, Akamatsu boyundan yeni doğmuş bir çocuğu jitte okulunda Munisayi'nin yerini almak üzere evlat edinmiştir. Munisayi'nin dul eşi Omasa, Musaşi'nin gerçek annesi değildir.
 Mezar doğru değildir. Munisayi muhtemelen 1590'dan daha uzun yaşamıştır. Musaşi, Munisayi'nin ilk eşi Yoşiko'dan (1578'de Yamanaka Sikanosuke ile girdiği savaşı kaybedene kadar Hirafuku köyünü yöneten Besşo Şigeyaru'nun kızı) olmuştur. Munisayi, Musaşi'nin doğumundan sonra eşinden boşanmış ve Yoşiko ailesinin yanına dönmüştür. Musaşi, Munisayi'nin ikinci eşi Omasa (Lord Şinmen'in kızı) tarafından büyütülmüştür. Bu ikinci senaryo Tasumi ailesinin genoloji kayıtlarında bulunmaktadır.
 "Besşo Şigeharu'nun kızı önce Hirata Muni ile evlenmiş, birkaç yıl sonra boşanmıştır. Boşandıktan sonra Tasumi Masahisa ile evlenmiştir.
 Tasumi Masahisa'nın ikinci eşi Miyamoto Musaşi'nin annesidir.
 Musaşi'nin çocukluk adı Hirata Den idi. Kılıç kullanımı konusundaki yeteneği sayesinde ünlendi. Çocukluk döneminde gerçek annesini bulmak için Hirafuku'ya gitti. Tasumi ailesinin yanına yerleşti. "
 İkinci teorinin bir başka değişik biçimi de mezar taşındaki bilgilere dayanmaktadır. Mezar taşında Omasa'nın Musaşi'yi 4 Mart 1584 tarihinde doğururken öldüğü yazılıdır. Bundan sonra Munisayi, Yoşiko ile tekrar evlenmiştir. İkinci teoride olduğu gibi, boşandıktan sonra Yoşiko, Musaşi'yi yanına alarak Tasumi Masahisa ile evlenmiştir.
 Kenji Tokitsu; mezar taşının yanlış olduğu varsayımını kabul etmek yerine doğum tarihini 1580 olarak kabul etmektedir (buna karşın Musaşi'nin dövüş sanatlarını kimden öğrendiği sorusu cevapsız kalmaktadır).

 Eğitimi
İsmini, Minamoto no Yoşitsune'ye hizmet etmiş savaşçı rahip Musaşibö Benkeyi'den aldığı düşünülen ancak henüz kanıtlanmamış bu büyük savaşçı silah ustası (Dokuz veya daha fazla silahı ustaca kullanabilme) olarak kabul edilmektedir. Soyu hakkındaki gerçekler ne olursa olsun, ilk eğitimi amcası tarafından verilmiştir. Yedi yaşına geldiğinde amcası Dorinbo (ya da Dorin) tarafından Hirafuku'ya üç kilometre uzaklıktaki budistlere ait bir tapınak olan Şoriyan'a götürülmüş, burada Budizm ve okuma-yazma üzerine eğitim alması sağlanmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere kılıç ve aile sanatı olan jitte konusundaki eğitimlerini Munisayi'den almıştır. 1589 yılında Şinmen Sokan, Munisayi'ye öğrencisi Honiden Gekinosuke'yi öldürme emrini verdi. Honiden ailesi bu durumda çok kızdı ve Munisayi dört kilometre uzaktaki Kavakami köyünde taşınmak zorunda kaldı. Böylece Munisaşi'nin eğitimi sona ermiş oldu.

Söylenenlere göre Musaşi, Yoşiyoka riyu okulunda çalışmıştır. Kesin olmamakla beraber Musaşi'nin sonraki yıllarda tek elle yendiği bir okuldur.Bu okul pek çok Japon Kılıç usta sını daha çıkarmıştır.

 İlk düello
"Gençliğimden beri strateji yolunda eğitim aldım, on üç yaşında ilk düellomu yaptım. Rakibim Arima Kiheyi, Şinto riyu kılıç üstadıydı ve onu yendim. On altı yaşında Tajima bölgesinden gelen Akiyama isimli güçlü bir üstadı yendim. Yirmi bir yaşımda Kiyoto'ya gittim ve çeşitli kılıç okullarından üstadlar ile düellolara girdim ama hiç kaybetmedim.." -Miyamoto Musaşi, Go Rin No Şo

Beş Çember Kitabı'nın giriş bölümüne göre Musaşi'nin ilk başarılı düellosu; Sukara Bokuden tarafından keşfedilmiş olan Şinto-riyu stili ile dövüşen Arima Kiheyi isimli düşük seviyedeki bir samuray ile gerçekleşmiştir. Düellonun ana kaynağı "Merhum Üstad Hakkındaki Anektodlar"dır (Yoho senşi denki). Özetle, izahat aşağıdaki gibidir:

1596 yılında Musaşi henüz 13 yaşındayken sanatını geliştirmek için seyahat eden Arima Kiheyi, Hirafuku-mura'da genel bir meydan okuma ilan etti. Musaşi meydan okuma ilanına adını yazdı. Musaşi'nin kalmakta olduğu Dorin Tapınağı'na gelen bir haberci düellonun Kiheyi tarafından kabul edildiğini bildirdi. Dorin bu duruma çok şaşırdı ve Musaşi'nin adına özür dilemeyi denedi. Düellodan vazgeçmesi istenildiğinde Kiheyi; onurunun sadece düello günü Musaşi'nin kendisinden özür dilemesi ile mümkün olacağı şeklindeki inatçı tavrını sürdürdü. Düello zamanı geldiğinde rahip Musaşi adına özür dilemeye başladığı sırada Musaşi düello alanına elinde kılıç şeklinde bir tahta parçasıyla atlayarak Kiheyi'ye meydan okudu. Kiheyi vakizaşi ile saldırdı ama Musaşi, Kiheyi'yi üzerinden atarak saldırıyı savuşturdu ve Kiheyi yerden kalkmaya çalışırken Musaşi gözlerinin arasına vurdu ve öldürünceye kadar dövdü.

Musaşi'nin Arima ile düello etmesine neden izin verildiği, özür dilemenin bir dalavere olup olmadığı ve en başından beri Arima'nın neden orada olduğu gibi cevapsız sorular düelloyu tuhaf kılmaktadır.

 Yolculuklar ve düellolar
Üç yıl sonra, 1599'da (her ne kadar  Tanji Hokin hikki 1599 yılında 16 yaşında olduğunu yazsa da   "Sakuşu bölgesinin kayıtları" Tosakişu'''ya göre 15 yaşında idi) Musaşi köyünden ayrıldı. Ailesinin mobilya, silah, soy ve diğer kayıtları gibi malları  Hirayo Yoğimon ile evli kızkardeşine bıraktı.

Bütün zamanını gezerek ve düellolara girerek geçirdi. Örneğin Tajima şehrinden Akiyama isimli bir üstad ile.

1600 yılında Toyotomi ve Tokugava arasında bir savaş başladı. Görünüşe göre Musaşi, Şinmen boyu (ailesinin bağlı bulunduğu boy) yani Toyotomi'nin -Batının Ordusu"- tarafında yer aldı. Özellikle 1600 yılının Temmuz ayında Fuşimi Kalesi'ni alma girişimine, Ağustos ayında kuşatma altındaki Gifu kalesinin savunmasuna ve ünlü Sekigahara Savaşına dahil oldu. Musaşi'nin son savaşı hakkında Hiyoho senşi denkide bazı şüpheler vardır. Herhangi bir efendiye bağlı olmayan Musaşi'nin babasının yanında (Efendi Utika'nın taburunda) savaşmayı reddettiği aktarılmaktadır. Ancak Musaşi'nin bu savaştan çıktığı varsayımı Beş Çember Kitabı'nda Musaşi'nin altı savaşa girdiği ifadesi ile çelişmektedir.

Ne olursa olsun Batı'nın Ordusu kesin bir yenilgi almış ve Şinmen Sokan Kiyuşu şehrine kaçmıştır. Ayrıca Musaşi'nin de kaçtığı ve zamanının bir kısmını eğitim ile geçirdiği ifade edilmektedir.

Sekigahara savaşından sonra Musaşi kayıtlarda görünmemektedir. Bir sonraki kayıt Musaşi'nin 20 (ya da 21) yaşında Kiyoto'ya gelişi ve Yoşiyoka okuluna karşı girdiği ünlü düellolar serisine başlaması ile ilgilidir.

Daha önce de belirtildiği gibi Musaşi'nin babası Yoşiyoka okulundan bir üstad ile dövüşmüş ve "Japonya'nın En İyisi" unvanını almıştır. Yoşiyoka okulu (Şinto riyu veya Kiyo haçi riyu soyundan gelmektedir) Kiyoto'daki sekiz büyük dövüş sanatları okulunun ("Kiyo riyu"/"Kiyoto'nun okulları") en başında yer almaktaydı. Efsaneye göre bu sekiz okul kutsal dağ Kurama'da bulundan neredeyse efsanevi bir dövüşçü tarafından eğitilen sekiz keşiş tarafından kurulmuştur. Yoşiyoka ailesi sadece kılıç sanatı konusunda isim yapmaya başlamakla kalmamış, aynı zamanda kendilerine ait olan tekstil ve boyama işi üzerine de ün kazanmışlardır. 1614 yılında Tokugava İyeyasu'ya karşı Batının Ordusu'nda yer alarak kaybettikleri Osaka Savaşı sırasında kılıç konusunda eğitim vermeyi bırakmışlardır. Ancak 1604 yılında Musaşi düellolara başladığında hâlâ üstündüler. Düellolar hakkında çeşitli kayıtlardan biri olan Yoşiyoka ailesinin evrakları, Musaşi'nin sadece bir düelloyu -Yoşiyoka Kenpo'ya karşı- kaybettiğini belirtmektedir.

Musaşi, Yoşiyoka okulunun başı Yoşiyoka Seyijuro'ya meydan okumuştur. Seyijuro düelloyu kabul etmiş ve 8 Mart 1604 tarihinde Rendaji Tapınağı dışında karşılaşmak için anlaşmışlardır. Musaşi geç gelmiş ve Seyijuro'yu çok sinirlendirmiştir. Anlaşmalarına göre Musaşi karşılaşmada tek bir hamle yapmıştır. Bu hamle Seyijuro'nun sol omzuna isabet etmiş, bayıltmış ve sol kolunu sakat bırakmıştır. Görünüşe göre okulun başkanlığını Musaşi'den intikam almak için hemen düello talep eden kardeşine devretmiştir. Düello, Kiyoto dışında ve Sanjusangen-do isimli tapınakta yapılmıştır. Musaşi ikinci kez geç gelirken, Denşiçiro çelik halkalarla güçlendirilmiş bir asa (ya da muhtemelen bir top ve zincir eklenmiş) taşımaktaydı. Musaşi, Denşiçiro'nun silahını elinden almış ve yenmiştir. Bu ikinci zafer sonucunda liderleri 12 yaşındaki Yoşiyoka Maraşiçiro olan Yoşiyoka boyunu öfkelendirmiştir. Okçular, tüfekli ve kılıçlı adamlar toplayarak Musaşi'ye Kiyoto dışında, İçiyoji tapınağı yakınlarında tekrar meydan okumuşlardır. Musaşi geç gelme adetini bu sefer bozarak birkaç saat önceden tapınağa gizlenmiş, adamlara saldırmış ve Mataşiçiro'yu öldürerek kaçmıştır. Mataşiçiro'nun ölümü üzerine Yoşiyoka okulu yok olmuştur.

Bazı kaynaklara göre Musaşi, Kiyoto'yu terk ettikten sonra Nara bölgesindeki Hozoyin'deki mızrak konusunda uzman olduğu bilinen keşişlerle düello etmeye ve eğitim almaya gitmiştir. Tada Hanzaburo'nun kardeşi olan baş-keşişe eğitim verdiği Banşu'daki Enkoji Tapınağı'nda kalmıştır. Daha sonra Hanzaburo'nun torunu Ensu riyu temelli Enmeyi riyu öğretileri ve iyağijutsuyu geliştirmiştir.

1605'den 1612'ye kadar çeşitli düellolar ile yeteneğini pekiştirerek Japonya'da seyahatler yapmıştır. Gerçek düellolarda bokken ya da bukoto kullandığı söylenmektedir. Bu zamandaki düellolarda iki taraf aksine anlaşmamış ise karşı tarafı öldürmeye çalışılmazdı. Ancak çoğu düelloda Musaşi'nin strateji konusunda uzman olması sebebiyle rakibinin silahını önemsemediği bilinir.

Miyamoto Munisayi'nin öğretilerinin nakli olduğunu bildiren 1607 yılının 9. ayının 5. gününe ait bir evrak Munisayi'nin en azından bu tarihe kadar yaşadığını göstermektedir. Bu yılda Musaşi Nara'dan Edo'ya doğru yola çıktığı sırada Şişido Bayiken isimli bir kusari gama pratisyeni ile düelloya girmiş ve öldürmüştür. Edo'da, daha sonraları nüfuzlu bir kurmay okulu olan Şinto Muso Riyu okulunu kuran Muso Gonnosuke'yi yenmiştir.

Musaşi'nin 60'ın üzerinde düelloya girdiği ve yenilmediği söylenmektedir ancak büyük savaşlarda girdiği ölümle sonuçlanan dövüşler muhtemelen bu ılımlı tahmine dahil edilmemiştir. Japon tarihçileri girdiği bütün düelloları yalnız başına, öğrencilerinden yardım almadan kazanabileceğine inanmamalarına rağmen Musaşi'nin öğrencileri üstündeki eşsiz hakimiyeti nedeniyle bu pek mümkün görünmemektedir. Kendi kitaplarında da belirttiği üzere çoğu öğrencisi Musaşi'nin tekniklerini zor bulmaktadır.

1611 yılında Musaşi Miyoşinji Tapınağında zazen çalışmaya başlamıştır. Burada efendi Hosokava Tadayoki'ye bağlı Nagayoka Sado ile karşılaşmıştır. Sekigahara savaşında kuzey Kiyuşu'nın yönetimini alan Tadayoki güçlü bir efendiydi. Munisaşi kuzey Kiyuşu'ya taşınarak Tadayoki'nin öğretmeni oldu. Nagayoka, Sasaki Kojiro isimli bir üstada düello teklif etmiştir. Tokitsu, bu düellonun Tadayoki'nin toprakları üzerindeki hakimiyetini sağlamlaştırmak gibi politik bir amaç taşıdığına inanmaktadır.

 Sasaki Kojiro ile düello

14 Nisan 1612 tarihinde aşağı yukarı 28 yaşına gelmiş olan Musaşi, nodaçi (iki elle kullanılan bir çeşit uzun kılıç) kullanan rakibi Sasaki Kojiro ile en ünlü düellosunu yapmıştır. Musaşi belirlenen yere — uzaktaki Funajimu adası, Kiyuşu'nun kuzeyi, saçları dağınık bir halde ve geç gelmiştir. Düello çok kısa sürmüştür ve Musaşi rakibini kürekten yaptığı nodaçiden daha uzun bir bokken ile bir samuray veya kılıç ustasının standartlarının üzerinde bir ustalık ile öldürmüştür.
Musaşi'nin geç gelişi tartışmalıdır. Sasaki'nin öfkeli taraftarları bunun onursuz ve saygısız bir hareket olduğunu düşünürken diğerleri rakibinin cesaretini kırmak için uygun bir davranış olduğunu düşünmekteydi. Başka bir teori ise Musaşi'nin geliş saatini akıntıya göre ayarlamış olmasıdır. Akıntı onu adaya taşıdıktan sonra değişmiştir. Musaşi'nin dövüşü bittikten sonra hemen sandalına atlamış ve akıntı sayesinde kendisinden intikam almak isteyen Sasaki taraftarlarından kurtulmayı başarmıştır.

 Hizmet
1614-1615 yıllarında Musaşi, Toyotomi ve Tokugava arasındaki savaşta yer aldı. Savaşın nedeni Ayeyasu'nun Toyotomi ailesini Japonya'yı yönetmesine engel olarak görmesiydi. Tarihçilerin çoğu Musaşi'nin Toyotomi tarafında yer aldığına inanmaktadır. Osaka Kalesi savaşın merkeziydi. İlk savaş (Osaka'nın Kış Savaşı; Musaşi'nin dördüncü savaşı) antlaşma ile sonuçlandı ve ikincisi (Osaka'nın Yaz Savaşı; Musaşi'nin beşinci savaşı) 1615 Mayısında Hideyori'nin ordularının yenilgisiyle sonuçlandı. Söylenenlere göre Musaşi, Ayeyasu ile düelloya girmiş fakat Ayeyasu düelloyu sezince Musaşi'yi yanına almıştır.

Diğer bilgilere göre Musaşi, Tokugava'nın yanında yer almıştır. Sasaki Kojiro ile olan düellosunda Tokugava'ya bağlı olanlar ile yakın bir ilişki içinde olsa da bu kanıtlanamamış bir iddiadır.  Kaybeden tarafta olduğu için rahatsız edileceği düşüncesinin aksine takip eden yıllarda Musaşi ortadan kaybolmamış, Lord Ogasavara ve Hosokava tarafından desteklenmiştir.

1615 yılında Harima eyaletinden Lord Ogasavara Tadanayo'nun davetiyle sanatta hüner kazandıktan sonra "İnşaat Denetçisi" olarak Ogasavara'nın hizmetine girmiştir. Akaşi Kalesi'nin inşası ve Himeji kasabasının organizasyonuna yardım etmiştir. Kaldığı süre zarfında dövüş sanatları konusunda eğitim vermiş ve bir erkek çocuğu evlat edinmiştir.

1621 yılında Musaşi, Lord Himeji'nin önünde Miyake Gunbeyi ve diğer üç Togun riyu üstadını yenmiştir. Bu sıralarda Musaşi Enmeyi Riyu için birkaç mürit edinmiş olmasına karşın ilk okulunu çok önceleri 22 yaşında iken açmıştı. Enmeyi Riyu öğretilerini kaleme aldığı "Kılıç Tekniği Enmeyi Riyu Üzerine Yazılar" (Enmeyi riyu kenpo şo)isimli eserinde yazılı hale getirmişti. "En", daire veya mükemmellik; "meyi", ışık veya berraklık ve "riyu", okul manasına gelmektedir. Bu isim iki kılıcı ışığa doğru çember oluşturacak şekilde tutma fikrinden esinlenilerek ortaya çıkmış gibi görünmektedir. Okulun temel amacı samurayların kullandığı çift kılıcı etkin bir şekilde kılıç ve jitte gibi kullanma eğitimini vermektir.

1622 yılında Musaşi'nin evlatlık edindiği oğlu Miyamoto Mikinosule Himeji derebeyliğine bağlı bir hizmetli oldu.  Muhtemelen bu olay Musaşi'nin ayrılmasını teşvik etti. Böylece Musaşi yeni yolculuklarına başlayıp 1623 yılında Konfiçyüsçü bir akademisyen olan Hayaşi Razan ile arkadaş oldu. Musaşi Şoguna kılıç ustası olarak başvurdu ancak halihazırda iki adet kılıç ustası (Ono Jiroemon ve Yagyu Munenori) olması sebebiyle başvurusu reddedildi. Musaşi Edo'yu terk etti ve Yamagata'ya geldiğinde Miyamoto Iyori isimli ikinci evlatlığı edindi. Daha sonra ikisi yola devam ettiler ve yolculukları Osaka'da noktalandı.

Miyamoto Mikinosuke 1626 yılında junşi geleneğini takip ederek bağlı bulunduğu lord öldüğü için seppuku yaptı. Bu yıl Miyamoto Iyori Lord Ogasavara'nın hizmetine girdi. Diğer denemelerinde olduğu üzere Musaşi'nin Lord Ovari'nin hizmetine girme denemesi başarısız oldu.

Musaşi 1627 yılında tekrar seyahat etmeye başladı. 1634 yılında Iyori ile birlikte Kokura'ya yerleşti ve sonradan Şimabara İsyanın'da büyük rol oynayacağı Ogasavara Tadazane'nin hizmetine girdi. Iyori isyanı bastırmada mükemmel bir hizmet sergiledi ve karo rütbesine (politik başkana eşit bir rütbe) yükseldi. Söylendiğine göre Musaşi ön saflarda keşfe çıktığı sırada atılan bir kaya parçası nedeniyle sakatlandı ve böylece yararlılık gösteremedi.

 Öğretileri
 (1798-1861).
Musaşi niten'içi (二天一, "İki cennet tek gibi") veya nitoyiçi (二刀一,  "iki kılıç tek gibi") ya da "Ni-Ten İçi Riyu" (Kongen Budist Sutra iki cennete Buda'nın koruyucusu olarak atıfta bulunmaktadır) adı verilen çift-kılıçlı bir kenjutsu tekniği geliştirdi ve bu teknikte ustalaştı. Bu teknikte dövüşçü katana ve vakizaşi gibi bir uzun kılıç ve bir eş kılıcı beraber kullanmaktadır.

Söylendiğine göre bu stil; tapınaktaki davulcuların çift elli hareketlerinden ilham almıştır. Ne var ki Musaşi'nin dövüş tecrübesi nedeniyle doğal olarak gelişmiş ya da babasından aldığı jitte eğitimi sayesinde ortaya çıkmıştır. Yaşadığı dönemde sol eldeki uzun kılıç gyaku nito olarak nitelendirilirdi. Bugün Musaşi'nin kılıç kullanma stili Hiyöhö Niten İçi-riyü olarak bilinir.

Musaşi aynı zamanda atıcılık konusunda da uzmandı. Kısa kılıcını sıklıkla atardı ve Kenji Tokitsu vakizaşi için şuriken metotlarının Niten İçi Riyunun gizli teknikleri olduğuna inanır. Doğrusu Meyji dönemi öncesi çok-yönlü yetenekler bir gereklilikti. Dolayısıyla bu bilgiler tutarlıdır.

 Efsaneler
Ölümünden sonra birçok efsane ortaya çıkmıştır. En fazla bahse konu olan kenjutsu ve diğer dövüş sanatları üzerine olan ustalığı hakkındadır. Bazıları; insanları 1,5 metre uzaklığa tersine fırlatıp atması, bazıları da hızı ve tekniği hakkındadır. Diğer efsaneler Musaşi'nin dev kertenkeleleri öldürmesini anlatır. Başka bölgelerde de nüleri öldürmesi anlatılır. Kılıçtaki ustalığından dolayı Kenseyi "kılıç azizi" unvanını kazanmıştır. Bazıları insan ötesi hızlarda koşabildiğine, havada ve suda yürüyebildiğine hatta bulutların arasında uçabildiğine inanır.

 Kitapları
 Kılıç Ustalığının 35 Maddesi Dokkodo (Öz Güven Yolu)
 Go Rin No Şo (Beş Çember Kitabı; Zen Budizminin Beş Çemberine Referans)

 Kurgusal yapıtlarda Musaşi
Altı tanesi "Miyamoto Musaşi" olmak üzere toplam otuz altı adet film ve bir adet televizyon dizisi Musaşi hakkındadır. Musaşi döneminde bile çizgi romana benzer hikâyeler vardı. Musaşi hakkında gerçek ve kurguyu ayırmak, özellikle internet ortamında çok zordur. Eiji Yoshikawa'nın romanı bu konuya öncülük etmiş, hatta Musaşi'nin hayatını anlatan kaynak olarak görülme hatasına bile düşülmüştür.

 Ayrıca bakınız
Miyamoto Musashi'nin 11ci halefi Iwami Toshio soke ile :
  Kiliçlarimizi ruhumuzun derinliklerinden çekmeliyiz , Karate-Bushido 2011.02, ed. Européenne de Magazines
 Musashi's principles , Dragon n°13, January 2006, ed. Mathis ; French original text: Les principes de Musashi
 Musashi's teachings – philosophy first: translation in English , Dragon'' n°7, January 2005, ed. Mathis ; French original text: L'enseignement de Musashi est d'abord une philosophie
 Wilson, William Scott (2004). The Lone Samurai. Kodansha International. ISBN 4-7700-2942-X.
 Eiji Yoshikawa (1995). Musashi, reprint edition, Kodansha International.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Aşağıdaki Dış bağlantılar İngilizcedir
 Miyamoto Musaşi İle İlgili Filmler
 Go Rin No Şo Kitabı hakkında bilgi ve İngilizce çevirisi"
 Hiyoho Niten İçiriyu - Musaşi'nin kılıç stili
 Musaşi & "Beş Çember Kitabı"
 "Go Rin No Şo"

1584 doğumlular
1645 yılında ölenler
Japon kılıç ustaları
Japon ressamlar
Japon yazarlar
Japon savaş sanatçıları
Samuraylar

Miyamoto Musashi


الولادة والنشأة
الشهيد نور الدين قاسم: نور الدين قاسم صالح السروري من مواليد مدينة الشيخ عثمان إحدى ضواحي عدن في الثامن عشر من أكتوبر 1929م في أسرة محافظة كان عميدها السيد قاسم صالح السروري رحمه الله الذي تتلمذ على يديه العديد من العلماء المعروفين وكان رحمه الله إمام وخطيب مسجد العيدروس بمدينة الشيخ عثمان.

تلقى نورالدين قاسم دراسته الابتدائية بمدينة الشيخ عثمان وأكمل دراسته في مدرسة القديس يوسف العالية st.joseph high school (البادري) بكريتر. التحق بمعهد مصافي الزيت البريطانية ضمن طلاب متدربين apprentice عام 1954م وعندما أعلن عمال الشركة موقفهم العمالي السياسي بالاضراب عام 1956م والذي أججه العدوان الثلاثي على مصر اتخذت الشركة البريطانية اجراءات عقابية قاسية من ضمنها الفصل من الخدمة وكان نورالدين قاسم أحد الذين تأثروا بذلك الاجراء.

نورالدين يواجه قراراً بالفصل عند منعطف آخر
التحق نورالدين قاسم بسلك التعليم النظامي الرسمي بعد فصله من الخدمة مع شركة الزيت البريطانية بسبب نشاطه السياسي وعين مدرسا في المدرسة الوسطى الحكومية للبنين الخاصة بطلاب الشيخ عثمان وشغلت المدرسة حيزا من المبنى الذي ضم طلاب متوسطة كريتر خلال العام الدراسي 1956/1957م (المعروفة حاليا بثانوية لطفي أمان بكريتر) بصورة مؤقتة وانتقل الطلاب بعد ذلك إلى مبنى مدرستهم المتوسطة الجديد بالشيخ عثمان وانتقل معهم مدرسوهم ومن ضمنهم الاستاذ نورالدين قاسم وكان مدير المدرسة الاستاذ حامد الصافي ونائبه الاستاذ عبده سعيد الشيباني رحمهم الله جميعا.

في العام 1958م أعلنت نقابة المعلمين الاضراب فاتخذت إدارة المعارف اجراءات صارمة ضد المعلمين المشاركين في الاضراب حيث قامت بفصلهم من الخدمة ففتحت رابطة أبناء الجنوب صدرها للراغبين منهم للدراسة في الجمهورية العربية المتحدة (جمهورية مصر العربية حاليا) وابتعث امديب صالح أحمد وعبد الرحمن فخري وعلي فخري، كما فتح الشيخ الجليل محمد بن سالم البيحاني رضوان الله عليه صدره واستوعب نورالدين قاسم ومحمد مرشد عباد وعلي أحمد ناصر سلامي وآخرين للتدريس في المعهد العلمي الإسلامي بكريتر.

نورالدين قاسم ورحلة اقلاع من الرابطة القومية إلى الجبهة القومية
ارتبط الاستاذ نورالدين قاسم بالدوائر الاجتماعية إلى درجة الإدمان والتي تقولبت في أطر متنوعة فكان رحمه الله من رواد نادي الشباب الثقافي في الشيخ عثمان الذي تأسس يوم الأحد 21 ديسمبر 1947م وتأثر هذا النادي كثيرا بالتيار القومي وتداول رواده كتب مفكرين قوميين مثل الحكم دروزة وساطع الحصري وتحول إلى مركز من مراكز استقطاب حركة القوميين العرب التي عملت في اطار جبهوي مع قوى أخرى لتأسيس الجبهة القومية وكان عبد الباري قاسم وشقيقه الاصغر نورالدين قاسم من رموز تلك الجبهة. أعلن في الأول من يناير 1962م عن تأسيس «الرابطة القومية للكتاب العرب» وأعضاؤها المؤسسون: محمد سالم علي وعبد الله عبد المجيد الاصنج ومحمد سعيد مسواط وطه أحمد مقبل ونورالدين قاسم وأحمد المروني ومحمد سالم باسندوة وعبد الملك إسماعيل وعبد القادر باصالح وسالم زين محمد ومحمد أحمد ثابث الصباغ وسعيد الجناحي. شكلت هيئتها التنفيذية من: محمد سالم علي وطه أحمد مقبل ومحمد سالم باسندوة وعبد القادر باصالح ومحمد أحمد ثابت الصباغ.نورالدين قاسم في عمادة مبارز القات:

انتشرت ظاهرة المبارز (م.مبرز) بشكل ملحوظ في عدن في الفترة السابقة على الاستقلال الوطني في 30 نوفمبر 1967م ويطلق على مبارز القات هذه الايام «منتديات» وكانت مبارز القات أيام زمان منابر يتنفس الناس من خلالها. كان الاستاذ نور الدين قاسم من سكان قسم أ (section A) في الشيخ عثمان وتحديدا في حافة اليهود وعلى مقربة من بيته كان مبرزه في دور أرضي من عمارة عبد الرحيم الدبعي في ركن الشارع (الحافة) وعلى مقربة منه «مبرز دغبوس» و«مبرز عبد الله بكر» و«مبرز عبد الباري الدبعي» و«مبرز باسويد» و«الشلة الاشتراكية».

العميد محمد علي باشراحيل يستوعب الاستاذ نور الدين قاسم، زخرت عدن بالعديد من النوادي والمنتديات الادبية منذ بواكير العشرينات من القرن الماضي وتحملت على كاهلها رسالة التنوير والتواصل والاتصال وظهرت الصحافة في مطلع الاربعينات كوسيلة اتصال ثانية وظهرت في أسرة السيد العلامة قاسم صالح السروري خامتان صحفيتان وهما عبد الباري نجله الأكبر ونورالدين نجله الاصغر. تواصل نورالدين قاسم مع الصحافة مقتديا بأخيه الأكبر عبد الباري قاسم وكاتب عددا من الصحف منها «النهضة» و«اليقظة» و«الأيام» واحتضنه عميد «الأيام» محمد علي باشراحيل رحمه الله وأسند اليه تحمل مسؤولية صفحة الشباب ومجلدات «الأيام» في فترة الستينات من القرن الماضي وثقت للاستاذ نورالدين قاسم دوره الصحفي في تلك الفترة إلى جانب كتاباته الصحفية الأخرى.

سجن الإنجليز أرحم بكثير من رصاص الثوار
اعتقلت سلطات الأمن البريطانية الاستاذ نورالدين قاسم في يناير 1964م واحتجزته في معتقل رأس مربط للتحقيق معه وتعرض هناك لصنوف التعذيب الجسدي والنفسي وأودعته بعد ذلك في سجن المنصورة المركزي بمدينة المنصورة وأطلق سراحه في يناير 1966م ليخرج من جحيم إلى جحيم أكبر منه حيث تعرضت رموز الاحزاب المتناحرة للتصفيات الجسدية، فقرر الاستاذ نورالدين قاسم ان ينجو بجلده فنزح إلى مدينة تعز.

نور الدين قاسم ووظائف قيادية لفترات قصيرة: يلاحظ من تقصي الوظائف القيادية التي شغلها الاستاذ نور الدين قاسم ان افتقار النظام السياسي للبلاد إلى عنصر مهم اسمه الاستقرار قد عكس نفسه على استقرار الاستاذ نورالدين وظيفيا، ونأخذ على سبيل المثال ان وظيفة محافظ عدن شغلها بعد الاستقلال الوطني الاستاذ أبوبكر علي شفيق، أمد الله عمره ومتعه بالصحة لم يستمر في مهام منصبه أكثر من خمسة أشهر (راجع سيرته في رجال الذاكرة- العدد رقم 4059 - 2003/12/28م) ليشغل الوظيفة بعده الاستاذ نورالدين قاسم رحمه الله.

لو أخذنا مثالا آخر وهي وظيفة مدير عام إذاعة عدن لوجدنا ان الذين شغلوا ذلك المنصب منذ عام 1954م حتى 1967م هم: توفيق إيراني وأحمد محمد زورقري وحسين محمد الصافي، أما الذين شغلوا ذلك المنصب في الأشهر التي سبقت الاستقلال الوطني حتى عام 1973م هم: علوي محمد السقاف وعبد الملك إسماعيل وجعفر علي عوض ونورالدين قاسم وأحمد محمد قعطبي وعمر عبد الله الجاوي وراشد محمد ثابت.

نور الدين قاسم والقرار الجمهوري الذي أصدره سالم ربيع علي
أصدر الرئيس الاسبق الشهيد سالم ربيع علي القرار الجمهوري رقم 9 في 22 فبراير 1972م قضى بتعيين الاستاذ نور الدين قاسم رئيسا لمجلس إدارة المؤسسة العامة للفنادق وبعد مدة وجيزة صدر قرار آخر بتعيين الاستاذ نورالدين قاسم مديرا لقسم الاعلام بوزارة الخارجية، ومارس مهام عمله حتى الواقعة الكارثة في 30 أبريل 1973م.

نورالدين قاسم في «طائرة الموت»
وجهت قيادة الحزب والدولة الدعوة لرؤساء البعثات الدبلوماسية لليمن الديمقراطية في الخارج لحضور لقاء في عدن طابعه تشاوري وتثقيفي في أواخر أبريل 1973م، وبعد اقلاع الطائرتين اللتين أقلتاهم من شبوة إلى حضرموت يوم الاثنين الموافق 30 ابريل 1973م انفجرت احداهما وراح ضحيتها كوكبة من خيرة الرجال وكان في مقدمة أولئك الشهداء محمد صالح عولقي، وزير الخارجية. كان من ضحايا طائرة الموت الشهيدان عبد الباري قاسم ونور الدين قاسم صالح السروري الشقيقان اللذان جمعهما تاريخ وفاة واحد أو قل شهادة وفاة واحدة ويفصلهما 3 أعوام، أي ان الأول من مواليد عام 1926م والثاني من مواليد عام 1929م.

نقلا عن موضوع الكاتب نجيب محمد يابلي

سياسيون يمنيون مغتالون
ضحايا حوادث الطيران في اليمن
كتاب يمنيون
مواليد 1348 هـ
مواليد 1929
وفيات 1973

نور الدين قاسم


Bad Boys har fler betydninger:

 Bad Boys (film fra 1983) - en amerikansk film fra 1983, instrueret af Rick Rosenthal.
 Bad Boys (film fra 1995) - en amerikansk film fra 1995, instrueret af Michael Bay.
 Bad Boys II - opfølger til 1995-filmen fra 2003.
 Bad Boys II (soundtrack) - soundtracket til Bad Boys II.
 Bad Boys III - film fra 2020, der følger op på handlingen i de to foregående film. Den er ikke instrueret af Michael Bay, som den første film i serien.

Bad Boys


Na mitologia grega, Calírroe (/kəˈlɪroʊiː/; também Callirhoe) era filha do deus do rio Aqueloo. Ela foi noiva de Alcmeão, de Argos, e teve dois filhos, Anfótero e Acarnan.

Por causa da paixão sem sentido de Calírroe pelo manto e Colar de Harmonia, Alcmeão tentando pegá-los foi morto. Ela então pediu a Zeus que seus filhos pequenos Anfótero e Acarnan pudessem crescer imediatamente para vingar o assassinato de seu pai pelas mãos dos filhos do rei Fegeu.

Referências

Ninfas
Mitologia grega

Calírroe (filha de Aqueloo)


Det udvidede tekstbegreb er et tekstvidenskabeligt og danskdidaktisk begreb, der slår fast, at danskfagets tekster ikke kun er litterære tekster, men at også film, musikvideoer, tv-serier er relevante teksttyper at studere i undervisningsmæssige og akademiske sammenhænge. Begrebet blev udviklet i 1960'erne inden for litteratur- og sprogvidenskaben. I gymnasiet blev begrebet formelt introduceret med en bekendtgørelse fra 1971. Den faglige inspiration til begrebet kom fra strukturalismen og semiotikken, der så/ser alle kulturelle udtryksformer som en for tekster.

Referencer

Humaniora

Det udvidede tekstbegreb


TEN is Network 10's flagship station in Sydney. It was originally owned and operated by United Telecasters Sydney Limited (UTSL), and began transmission on 5 April 1965 with the highlight of the opening night being the variety special TV Spells Magic. It also serves as the Australian headquarters of Paramount.

History
Ten commenced broadcasting on 5 April 1965 after United Telecasters was granted a Sydney commercial broadcasting licence. Shareholders in United Telecasters included Amalgamated Wireless, Colonial Sugar Refining and Email with 14% each, Bank of New South Wales with 7.5% and the NRMA with 2.5%.

TEN often lagged in the ratings behind the more established commercial channels TCN (Nine) and ATN (Seven) who had dominated viewing habits in Sydney for eight years. The turning point came in 1972 with the premiere of the raunchy soap opera series Number 96 which immediately lifted TEN's overall profile and helped raise the ailing network to No. 1 position by 1973.

TEN launched Australia's first metropolitan nightly one-hour news bulletin in 1975, while NBN-3 in Newcastle was first to air a one-hour news service in Australia in 1972. In 1978, Katrina Lee became only the third female TV newsreader on Australian TV – the first being Melody Iliffe on QTQ-9. The current anchor for the 10 News First 5pm Sydney news bulletin on weeknights is Sandra Sully.

TEN commenced digital television transmission on 1 January 2001, broadcasting on VHF Channel 11 while maintaining analogue transmission on VHF Channel 10.

The analogue signal for TEN was shut off at 9.00am AEDST, Tuesday, 3 December 2013.

Since 2021, the Pyrmont premises also houses office facilities for Network 10 sister channels MTV and Nick.

Digital multiplex

Studio facilities
TEN's broadcast facilities have been in the inner city suburb of Pyrmont since 1997. These studios feature a large open plan newsroom and news-set where all Ten's national and local Sydney news bulletins are produced. This facility is also the network's head office and broadcasts the network signal to other cities. When TEN-10 opened in 1965, it operated from newly built studio facilities at North Ryde, these were sold in the 1990s when the network underwent financial turmoil. The North Ryde complex, which was used by Global Television in recent years, was demolished in September 2007. Following the move from North Ryde in 1991, TEN relocated to a small warehouse in Ultimo, and then to new studios in nearby Pyrmont in May 1997. Most series are produced on location or at external studios by external companies, but a few programs are made in-house by TEN.

 North Ryde (1965–March 1991)
 Ultimo (March 1991–May 1997)
 Pyrmont (May 1997–present)

Current programs produced at Ten's Pyrmont Studios
 10 News First (Sydney Edition)
 10 News First (Queensland Edition) (Sep 2020–present)
 10 News First (Adelaide edition) (2023–present)
 10 News First (National Weekend Edition)
 10 News First: Midday (Weekdays, 2023–present)
 Studio 10 (2013–present)
 The Sunday Project (2017–present, shared with Melbourne studios)
MotoGP coverage (2019–2023)

Past productions at Ten's Sydney Studios
 10 News First (Perth Edition) (2001–2008, Sep 2020–2023)

 Rugby coverage (2019–2020)

 Supercars coverage (1997–2006, 2015–2020)
 Rugby World Cup Live Coverage (1995, 2007, 2019)
 Sports Tonight (1993–2011, 2018–2019
 Hughesy, We Have a Problem (2018–2021)
 Celebrity Name Game (2019)
 The Loop on 10 Peach (2012–2020)
 The Living Room (2012–2019)
 Pointless (2018–2019)
 Show Me the Movie! (2018–2019)
 Family Feud (2017–2018; 2020)
 Cram! (2017)
 Rugby coverage (2013–2016, moved to ATV Melbourne 2017–2019)
 Formula One coverage (2003–2017)
 Wake Up (2013–2014)
 Ten Eyewitness News Early (2006–2012, 2013–2014)
 Ten Eyewitness News Morning (1980–1990, 1994–2012, 2013–2014)
 Ten Eyewitness News Late (1991–2011, 2012–2014)
 Revealed (2013)
 Wanted (2013)
 The Bachelor Australia: After the Final Rose Special (2013)
 Ready Steady Cook (2005–2012)
 Breakfast (2012)
 6.30 with George Negus (2011)
 The Game Plan (NRL) (2011–2013)
 World Football News (2009–2011, ONE HD)
 The Pro Shop (2009–2011, ONE HD)
 Overtime (2009–2011, ONE HD)
 MVP (2009–2010, ONE HD)
 Thursday Night Live (2009–2010, ONE HD)
 Friday Night Download (2008)
 The Ronnie Johns Half Hour (2005–2006)
 Big Brother: Uncut (2003–2004)
 Big Brother: The Insider (2003)
 RPM (1997–2008, 2011–2012, 2015–2020)
 Cheez TV (1995–2005)
 Meet the Press (1992–2011, 2013–2014)
 Video Hits (1987–2011)
 Good Morning Australia (1981–1992)
 Number 96 (1972–1977)
 Aweful Movies with Deadly Earnest (1966–1970)

Station slogans

 5 Apr. 1965: Turn To Ten Tonight
 1965: Turn To Ten
 1969: One of Australia's Great Television Stations!
 1973–1975: MacArthur Park
 1974–1975: First in Colour
 1977–1978: I Like It!
 1978: Channel TEN is the Great Entertainer!

 1979–1980: Come Up, Come Up to TEN
 1981: Star Station Ten
 1982–1983: You're on Channel Ten
 1983–1984: You're Home When You're Home on Ten
 1985–1988: 10 out of 10 Australia!
 1994: That's Sydney!
 5 April 1995: Happy Birthday, Give Me Ten!

News and current affairs

TEN-10 produces a 90-minute local news program on weeknights from its studios at Pyrmont. 10 News First Sydney is presented by Sandra Sully on weekdays and Chris Bath on weekends with sport presenters Matt Burke (Monday-Friday) and Scott Mackinnon (Saturday and Sunday), weather presenters Josh Holt (weekdays) and Amanda Jason (weekends) and traffic reporter Vic Lorusso.

The 5pm bulletin was presented for almost eleven years by Ron Wilson and Jessica Rowe, between 1996 and 2005, when Rowe moved to present the Nine Network's Today. She was replaced by the network's US correspondent Deborah Knight from 2006. Wilson anchored the nightly Sydney news until January 2009 when he became a presenter of the national Early News and was replaced by Bill Woods. Knight was replaced by Sully in October 2011 following the axing of the network's long-running late night news program, as a result with Knight's decision to move to the Nine Network. Sully became sole anchor after Woods' departure on 30 November 2012, following the network's decision not to renew his contract.

Fill-in presenters include Scott Mackinnon (Sport) and Amanda Duval or Amanda Hart (Weather).

As of September 2020, TEN-10 also oversees studio production of the Brisbane edition of 10 News First. The Brisbane and Sydney bulletins are presented by Sandra Sully, combining local opt-outs for news, sport and weather with some shared content. For three years TEN-10 also produced the Perth edition for viewers in WA until production returned to Perth in 2023, and instead co-produces the Adelaide edition for audiences in South Australia.

Presenters and reporters

News presenter
 Sandra Sully (weeknights, 2011–present)
 Chris Bath (weekends, 2019–present)

Sports presenter
 Matt Burke (weeknights, 2013–present)
 Scott Mackinnon (weekends)

Weather presenter
 Josh Holt (weeknights, 2020–present)
 Amanda Jason (weekends)

Fill-in presenters
 Scott Mackinnon (Sport)
 Amanda Duval
 Amanda Hart (Weather)

Reporters

 Melinda Nucifora
 Daniel Sutton
 Kimberley Soekov
 Amanda Hart
 Joe Hill
 Jessica Turner (Health)
 Hannah Maguire
 Angela Bishop (Entertainment)
 Adam Walters

See also
 Television broadcasting in Australia

References

Network 10
Television stations in New South Wales
Television stations in Sydney
Television channels and stations established in 1965
1965 establishments in Australia

TEN (TV station)


is a town located in Kumage District, Yamaguchi Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 11,064 in 5394 households and a population density of 320 persons per km². The total area of the town is .

Geography
The town extends approximately 11 kilometers north to south and 9 kilometers east to west, and is located on the coast of the Seto Inland Sea in southeastern Yamaguchi Prefecture. Parts of the town are within the borders of the Setonaikai National Park.

Neighbouring municipalities
Yamaguchi Prefecture
 Yanai
 Kaminoseki
 Tabuse

Climate
Hirao has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with very warm summers and cool winters.  The average annual temperature in Hirao is 16.0 °C. The average annual rainfall is 1678 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in July, at around 26.2 °C, and lowest in January, at around 6.6 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Hirao has been steady for the past 50 years.

History
The area of Hirao was part of an ancient Suō Province. During the Edo Period, the area was part of the holdings of Chōshū Domain. Following the Meiji restoration,  the village of Hirao within Kumage District, Yamaguchi was established with the creation of the modern municipalities system on April 1, 1889.  Hirao was elevated to town status on April 1, 1903. On January 1, 1955 Tabuse annexed the villages of Ono, Saga and Sone.

Government
Hirao has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 12 members.  Hirao, together with the towns of Kaminoseki and Tabuse contributes one member to the Yamaguchi Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of the Yamaguchi 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Hirao has a rural economy based on agriculture and commercial fishing. There is one small industrial park.

Education
Hirao has two public elementary schools and one public junior high school operated by the town government, and one public high school operated by the Yamaguchi Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
Hirao has no passenger railway service. The nearest station is the JR West Sanyo Main Line Yanai Station or Tabuse Station.

Highways

Noted people from Hirao
Genki Abe, lawyer, police bureaucrat and cabinet minister in early Shōwa period Japan.

References

External links

Hirao official website

Towns in Yamaguchi Prefecture
Populated coastal places in Japan

Hirao


الفكر السياسي الإسلامي هو ذلك النشاط العقلي الذي يضم الآراء والمبادئ والأفكار لمجموعة بشرية معينة هم المسلمين منذ أن نشأ لهم مجتمع سياسي وتكونت للإسلام دولة منذ عهد النبي (صل الله عليه وسلم) حتى عصرنا الحالي بما يعني أن هذا الفكر له مراحله وله تاريخ يشمل هذه المراحل ويضم الكتابات حول الأفكار والمبادئ والنظريات التي تخص حياة وأهداف المسلمين السياسية والقواعد التي تحكم وتنظم وما يطلق عليه سياسي ويخص المسلمين كأمة ومجتمع سياسي. أنه حقل معرفي ينطوي على دلالات معرفية هي خلاصة مفهوم مركب من ثلاثة مفاهيم فرعية: الموصوف وهو الفكر والصفتان له:السياسي والإسلامي وكل مفهوم منها تختلف تعريفاته بقدر ما تتشابه وتتنافر بقدر ما تتجاذب.

تعريف
عملية تعريف الفكر السياسي الإسلامي ليس عملية موضوعية بشكل مطلق فهو كغيره من الحقول المعرفية الاجتماعية يصعب تحديده وضبطه اسماً ومسماً ضبطاً جامعاً مانعاً نظراً لما يكتنف هذا التعريف من صعوبات يضاف لهذا أن علوم الأمة بحكم علاقتها التكاملية تتأبى على وضع الفواصل القاطعة والجامعة بصورة يصعب معها الادعاء باستئثار علم معين واختصاصه بموضوع معين بشكل مطلق وإذا كان الفكر لابد له من مفكرين فإن كثيراً من شوامخ الفكر السياسي الإسلامي كانت لهم إبداعاتهم وريادتهم في علوم أخرى بصورة يصعب أن نشدهم إلى هذا الحقل ونخصهم به فقد كانوا دائمأ يوصفون بالفلاسفة والفقهاء والمحدثين.

ويستدعي هذا ضرورة ضبط العلاقة بين مفهومي الشرع والفقه وبين مفهوم الفكر عامة والفكر السياسي خاصة لما لذلك من أثر على تحديد حقل الفكر السياسي الإسلامي ضيقاً واتساعاً
إن الفكر السياسي الإسلامي يصعب فهمه حقلاً معرفياً دون فهمه مصطلحاً معرفياً سياسياً مركباً لابد من فهمه من خلال التوقف عند كل مفردة من مفرادته الثلاث لمعرفة كيف تأتلف وتتكامل لتكون المفهوم فيه (أي الفكر)

الفكر

فالفكر كما يقول اللغويون مقلوب عن الفرك لكن الفرك للأمور الحسية والفكر هو للأمور المعنوية لكن لما كانت الألفاظ تنطلق من المحسوس للمجرد فإن يمكن ملاحظة معنى التدقيق في الكلمتين ويقولون فكر يفكر بالتشديد وهو يعني إعمال الخاطر في موضع معين بما يستتبعه من التدبر والنظر والاعتبار وغير ذلك من عمليات ذهنية وعقلية تجريدية ولم ترد مادة فكر بصيغة الاسم في القرآن الكريم ولكنها جاءت بصيغة الفعل والفعل لغة هو مادل على حدث وذات فحينما يقال يفكر فهي كلمة تدل على حدث هو الفكر وتدل على الذات الفاعلة لهذا الحدث التي تسمى بالمفكر كما أنها لابد أن تدل على مفعول هذا الفعل وهو مفعول الفعل ذاته الذي تعلق به هذا الفعل ويستدل من استخدام القرآن الكريم لكلمة فكر بصيغة الفعل أنه يعني في المقام الأول هذا العمل الذهني العقلي الذي يسمى بالفكر إنما هو عمل مرتبط بذات فكلما وجد فكر وجد مفكر والفكر لايكون فيما لا طائل من ورائه وإنما ينبغي أن يكون له موضوع يدور حوله هذا الفكر والفكر بهذا هو خاصية من خواص الإنسان لا يشترك معه فيها مخلوق آخر ولا يطلق الفكر إلا على العمليات الذهنية التي يقوم بها الإنسان أما الحيوانات فإن المظاهر الموجودة لديها التي تشبه عملية الفكر عندها فلا تسمى فكراً بل تسمى التوجيه الغريزي لذلك كان المناطقة يعرفون الإنسان بأنه حيوان ناطق أي مفكر وقد تناول العديد من كتب التراث مفهوم الفكر وهي تشير إليه إجمالاً على أنه اسم لعملية تردد القوى العاقلة المفكرة في الإنسان سواء أكان قلباً أو روحاً أو ذهناً بالنظر والتدبر لطلب المعاني المجهولة من الأمور المعلومة أو الوصول إلى الحكام أو النسب بين الأشياء كما قيل أن الفكر هو إحضار معرفتين في القلب ليستخرج منها معرفة ثالثة أي تهيئة مقدمتين للوصول منهما إلى النتيجة أما قاموس وبستر فيعرف الفكر بأنه الأراء والمبادئ والأفكار السائدة لدى مجموعة بشرية معينة خلال فترة زمنية معينة فالمقصود هنا الأمم والشعوب التي يتكون لديها عبر سنين حياتها الطويلة أراء وأفكار ومبادئ إزاء الكون والإنسان والحياة ما الفكر السياسي إلا تلك الفكار والمبادئ التي تخص حياتها السياسية ويميز البعض بين الفكر والتفكر باعتبار أن الفكر عملية عقلية فطرية في الإنسان في حين أن التفكير عملية تنطوي على بعد إرادي يمكن للإنسان استدعاؤها والتحكم فيها وبهذا المعنى يكون أصدق في التعبير عما أنتجه العقل السياسي المسلم فهو كان تفكراً كما يتضح من سياقاته التاريخية وخاصة من قبل العلماء الذين كانت لهم مناهجهم ومعاكهم الفكرية لكن لصعوبة التحقق من هذا الفصل بين التفكر والفكر فليس لنا إلا المحصلة النهائية من الفكر المودع في كتاباتهم
كما يثير آخرون العلاقة بين الفكر السياسي الإسلامي والأفكار السياسية الإسلامية وهي علاقة الأبوة بالبنوة فكما يقول ابن منظور بنات الفكر أي النتاج العام له وخلفه وربما تظهر أهمية هذه التفرقة عند الحديث عن مرجعية الفكر والجانب الذاتي والموضوعي فيه.

السياسي

أما وصف السياسي فهي صفة مانعة لكل فكر غير سياسي تحدد الفكر بما كان له صلة بالظاهرة السياسية أخذاً في الاعتبار تميز فهم السيا سي في الأصول والخبرة الإسلامية والراجح أن كلمة السياسة عربية الأصل فالسياسة هي فعل السائس ويقال هو يسوس الدواب إذا قام عليها وعلى راحتها والوالي يسوس رعيته والسياسة أيضاً هي الرياسة وهي ترويض الأمر وتذليله ومن ثم فإن معناها في اللغة يتطابق مع معناها الاصطلاحي بأنها القيام على الأمر بما يصلحه القيام بما يشمله من معاني الحفظ والرعاية والصيانة والأمر بمعنى مطلق الأمر سواء في الفرد والجماعة والصلاح الذي يشير للغاية التي تبرر الوجود الجماعي في هيئة اجتماعية فالسياسة كما قال التهنوي في كشاف اصطلاحات الفنون مصدر ساس وأساس الوالي الرعية أي أمرهم ونهاهم فالسياسة إصلاح الخلق بإرشادهم إلى الطريق المنجي في الدنيا والآخرة والسياسة المدنية من أقسام الحكمة العملية وتسمى الحكمة السياسية وعلم السياسة وسياسة الملك والحكمة المدنية وهي علم تعلم منه أنواع الرياسة والسياسات الاجتماعية المدنية وأحوالها وموضوعه المراتب المدنية ويذكر المقريزي في خططه أن السياسة من ساس الأمر سياسة بمعنى قام به... ثم رسمت بأنها القانون الموضع لرعاية الآداب والمصالح وانتظام الأحوال والسياسة نوعان سياسة عادلة تخرج الحق من الظالم الفاجر فهي من الأحكام الشرعية والنوع الآخر سياسة ظالمة فالشريعة تحرمها وهنا إشارة مهمة إلى تمييز التراث السياسي بين السياسة الشرعية وغيرها فيقصد بالسياسة الشرعية تدبير مصالح العباد على وفق الشرع كما عبر البعض عن السياسة بالعلم المدني وبوصف السياسة المدنية كما في رسالة الفارابي حيث يدور معنى السياسة حول تدبير المور والتعامل معها من منطلق الحكمة المصلحة والمصلحة تقضي بإصلاح ما فسد والمحافظة على ما هو سليم فالسياسة هنا هي السياسة الفاضلة التي يحقق السائس عن طريقها نوعاً من الفضيلة لا يتحقق إلا بها فتلك هي الفضيلة العظمى التي تنال عن طريقها السعادة في الدنيا والآخرة وهي الشرعية أو العادلة أما غير هذه من السياسات فلا يطلق عليها لفظ سياسة إلا من باب الاشتراك في اللفظ دون المعنى وبذلك تدور السياسة في فلك واحد مع الدين والأخلاق في شمول لا يعرفه فهوم السياسة الغربي فوصف الفكر بأنه سياسي يجعله متعلقً بالظاهرة السياسة بالوصف السابق لها لذلك إن كا التأليف المستقل في السياسة قد تأخر فإن مبحث الإمامة بما تنطوي عليه من أبعاد ينية ودنيوية كان من المباحث الهامة والأولى في الفكر السياسي الإسلامي.

التعريفات السابقة منقولة من كتاب الدكتورة نيفين عبد الخالق مصطفي، مدخل في الفكر السياسي الإسلامي مكتبة الملك فيصل الإسلامية طبعة أولي عام 1997.
الدكتورة نيفين عبد الحالق هي أستاذ الفكر السياسي الإسلامي والنظرية السياسية بكلية الاقتصاد والعلوم السياسية جامعة القاهرة.

الإسلامي
أما وصف الإسلامي فتأتي أهمية تحديده من أنه برغم تخصيصه لمفهوم الفكر السياسي فإنه مفهوم إشكالي يثير معيار الحكم على فكر ما بأنه إسلامي لأن كلمة إسلامي قد تستخدم لوصف أفكار وممارسات لا ينطبق عليها هذا الوصف.
ولما كان الإسلامي نسبة إلى أسلم أي انقاد وأخلص الدين لله تعالى وأسلم أمره إلى الله أي فوضه ورضي بحكمه فإن الإسلامي في صورته المثلى ما كان هدفه وغايته وسلوكه منهجا متوافقاً مع الأصول الإسلامية التي أجمع عليها القرآن والسنة فهناك أحداث في التاريخ الإسلامي تتناقض مع هذه الأصول ولكنها قد تنسب إلى الإسلام باعتبار أنها وقعت في دولة الإسلام أو في حضارة الإسلام وكذلك الأفكار المنسوبة إلى مفكرين مسلمين باعتبار الديانة لكنها تتضمن خروجاً على أصول الإسلام كأفكار بعض الفلاسفة فالفكر السياسي الإسلامي لابد أن تكون مرجعيته الإسلام معبراً عنه بالقرآن والسنة.

انظر أيضاً
 فلسفة إسلامية
 إسلام سياسي
 أيديولوجية الثورة الإيرانية

مراجع

الإسلام والسياسة
إسلاموية
وزارات شؤون دينية

فكر سياسي إسلامي


Metro 2035 (în ) este un roman post apocaliptic scris de Dmitri Gluhovski. Este o continuare a Metro 2033, setată însă după evenimentele din Metro 2034, și este parțial inspirată de Metro: Last Light. Romanul a fost publicat în Rusia pe 12 iunie 2015.

Note

Metro 2033
Romane post-apocaliptice
Cărți din 2015

Metro 2035


İstriya veya İstra (Hırvatça: Istarska županija; İtalyanca: Regione istriana) Hırvatistan'ın İstriya Yarımadası'nın büyük bölümünü kaplayan, Slovenya ve Hırvatistan arasında kalan bir bölgedir. Bölge çiftdilli bir yapıya sahip olup Hırvatça ve İtalyanca resmî statüdedir. Bölgenin idari merkezi Pazin/Pisino şehridir ve toplam yüzölçümü 2.820 km²dir.

Özerklik talebi
Bölgede yaşayan vatandaşlar özerklik talebinde bulunmaktalar. Özellikle bölgede özerklik, ülke genelinde ise merkezi yönetim yetkilerinin yerel yönetimlere devredilmesini Istria Demokratik Meclis Partisi istiyor.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Piemonte d'Istria Community (İt.)

İstirya

Istria