Andrew Peter Vovides Papalouka (Londres, 30 de marzo de 1944) es un botánico, y profesor británico, naturalizado mexicano. Es investigador titular en el "Laboratorio de Biología Evolutiva de Cycadales", del Jardín Botánico Francisco Javier Clavijero, Campus II del Instituto de Ecología, A.C. Desarrolla líneas de investigación sobre:
 estudios sistemáticos de citotaxonomía, anatomía y morfología de Cícadas, conservación de las mismas por proyectos de manejo sustentable. Además, en colaboración con colegas nacionales e internacionales existe un equipo de trabajo sobre genética de poblaciones, sistemática molecular y citotaxonomía.

 flora y vegetación, y en la taxonomía de la familia Zamiaceae de México y de Centroamérica.

En 1988, obtuvo su doctorado en Botánica, defendiendo la tesis: Studies on Mexican Cycads, por la Universidad de Gales (Prifysgol Cymru), Cardiff, Gales. Y su maestría, en 1983, con Estudios biosistemáticos sobre la familia Zamiaceae, INIREB, Xalapa, Veracruz.

Algunas publicaciones
 Andrés p. Vovides, john r. Etherington, p. Quentin Dresser,andrew Groenhof, Carlos Iglesias, jonathan Flores Ramírez. 2002. CAM-cycling in the cycad Dioon edule Lindl. in its natural tropical deciduous forest habitat in central Veracruz, Mexico. Botanical Journal of the Linnean Society 138 (2): 155. doi:10.1046/j.1095-8339.2002.138002155.x
 ---------------------. 1990. Spatial Distribution, Survival and Fecundity of the Dioon edule (Zamiaceae) in Tropical Deciduous Forests in Velacruz, Mexico with Notes on its Habitat. The American Journal of Botany 77 : 1532-1543

Libros
 Andrés p. Vovides, roy Osborne. 2007. Proceedings of Cycad 2005: the 7th International Conference on Cycad Biology, 8-12 January 2005, Jardín Botánico Fco. J. Clavijero, Instituto de Ecología, A.C., Xalapa, Veracruz, México. Volumen 97 de Memoirs of the New York Botanical Garden, New York Botanical Garden. Edición ilustrada de New York Botanical Garden Press, 646 pp. ISBN 0893274909
 ---------------------. 1999a. Microscopía óptica: para las Ciencias Biológicas. Editor Universidad de Ciencias y Artes del Estado de Chiapas, 104 pp. ISBN 968514902X
 ---------------------. 1999b. Flora del Bajio y de regiones adyacentes: 'Zamiaceae. Volumen 71 de Flora del Bajio. Editor	Instituto de Ecología, 17 pp. ISBN 9687863412
 ---------------------, graciela Calderón de Rzedowski, eleazar Carranza González, emmanuel Pérez-Calix, José a. Villarreal Q., Miguel a. Carranza P., alejandro Novelo, jaime Bonilla-Barbosa, jerzy Rzedowski. 1999c. Familia Zamiaceae: Familia Menispermaceae. Parte 77 y 71-90 de Flora del Bajío y de regiones adyacentes. Editor Instituto de Ecología A.C., Centro Regional del Bajío. 13 pp. ISBN 9687863501
 ---------------------. 1993. Familia Zingiberaceae. Flora del Bajio y de regiones adyacentes. Editor Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo, 14 pp.
 ---------------------. 1983. Zamiaceae. Editor Instituto Nacional de Investigaciones sobre Recursos Bióticos, 31 pp. ISBN 848960004X
 ---------------------, elvia Esparza A.. 1977. Jardín Botánico Francisco J. Clavijero, guía infantil: cuaderno para iluminar. Editor Instituto de Investigaciones sobre Recursos Bióticos, 26 pp.

 Capítulos de libros
 Andrés p. Vovides, c.c. Hernández. 2006a. Concepto y tipos de jardines botánicos. En: Lascurain, M., O. Gómez, O. Sánchez & C. C. Hernández (eds.) pp. 15-19. Jardines Botánicos: conceptos, operación y manejo. Asociación Mexicana de Jardines Botánicos, Publicación Especial No. 5. Mérida
 ---------------------. 2006b. Aspectos curatoriales de un jardín botánico. En: Lascurain, M., O. Gómez, O. Sánchez & C. C. Hernández (eds). Pp. 105-110. Jardines Botánicos: conceptos, operación y manejo. Asociación Mexicana de Jardines Botánicos, Publicación Especial No. 5. Mérida
 ---------------------, v. Luna. 2004a. Jardín Botánico Francisco Javier Clavijero. 2004. En: G. C. Fernández-Concha, V. Sosa, J.L. León de la Luz, & J.L. Cortés (eds). Colecciones Biológicas. Pp. 56-59. CONACYT, México, D.F.
 ---------------------, m.a. Pérez-Farrera, d. González, s. Avenzaño. 2004b. Relationships and phytogeography in Ceratozamia (Zamiaceae). In: T. Walters and R. Osborne (eds.) Cycad Classification: Concepts and Recommendations. Pp. 109-125. CABI Publishing, Wallingford, United Kingdom.
 ---------------------, -----------------------, r. Hernández-Jonapá, j. de la Cruz–Rodríguez. 2004c. Conservación de cycadas y palmas amenazadas de la Reserva de la Biosfera El Triunfo por medio del uso sustentable. En: La Reserva de la Biosfera El Triunfo: tras una década de conservación. Pérez-Farrera et al. (eds). P.p. 297-313, UNICACH, Tuxtla Gutiérrez
 m.a. Pérez-Farrera, Andrés p. Vovides, r. Hernández-Jonapá. 2004d. Ecología de cycadas amenazadas del al Reserva de la Biosfera El Triunfo. En: La Reserva de la Biosfera El Triunfo: tras una década de conservación. Pérez-Farrera et al. (eds.) pp. 191-214, UNICACH, Tuxtla Gutiérrez
 -----------------------, ---------------------, d. González, l. Hernández-Sandoval, mahinda Martínez. 2004e. A morphometric analysis of the Ceratozamia norstogii complex (Zamiaceae). In: T. Walters and R. Osborne (eds.) Cycad Classification: Concepts and Recommendations, pp. 127-136. CABI Publishing, Wallingford, RU
 d.w. Stevenson, Andrés p. Vovides, j. Chemnick. 2003a. Regional overview: New World. En: Cycads Status Survey and Consevation Action Plan. J. Donaldson. Gland, IUCN: 31-38
 j.s. Donaldson, b. Dehgan, Andrés p. Vovides, w. Tang. 2003b. Cycads in trade and sustainable use of cycad populations. En: Cycads Status Survey and Consevation Action Plan. J. Donaldson (ed.). Gland, IUCN: 39-47
 c. Iglesias, m.a. Pérez-Farrera, m. Vázquez Torres, u. Schippmann. 2002. Peasant nurseries: A concept for an integrated conservation strategy for cycads in Mexico. En: Plant Conservation in the Tropics: perspectives and practice. M. Maunder, C. Clubbe, C. Hankamer, & M. Groves (eds). Londres, Royal Botanic Gardens, Kew: 421-444
 ---------------------, e. Linares-M. 2000. Historia e importancia de los jardines botánicos. En: El Jardín Botánico Dr. Alfredo Barrera Marín. O. Sánchez-Sánchez, & G.A. Islebe (eds). México, D.F., CONABIO: 1-13

 Honores
 Fundador de la Colección Nacional de Cycadas, iniciada en el año 1979
 1989-1990: Beca Post doctoral. Fundación Montogomery
 1998-99 Beca Sabático Nacional, CONACYT
 Premio Estatal (Gobierno Estado de Veracruz) de Medio Ambiente 2003 en la categoría Académico Sociedades científicas
Miembro vitalicio de
 Sociedad Botánica de México
 International Association for Plant Taxonomy (IAPT)
 American Society of Plant Taxonomists (ASPT)
 1984: Sociedad Linneana de Londres

Eponimia
 (Zamiaceae) Ceratozamia vovidesii'' Pérez-Farr. & Iglesias

Referencias

Enlaces externos
 Extenso currículo del autor

Científicos de Londres
Botánicos de México
Profesores de México
Escritores en español
Escritores en inglés
Alumnado de la Facultad de Ciencias de la Universidad Nacional Autónoma de México
Nacidos en Londres
Emigrantes ingleses hacia México

Andrew P. Vovides


Apollonia getur átt við um:
 Apollonia sem var hafnarborg í Illyríu
 Apollonia Schwartzkopf, norsk mektarkona

Apollonia


Sivriler, Kırklareli ilinin Demirköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Sivri olarak geçmektedir. Daha önceleri Demirköy ilçe merkezine bağlı Sivrikulübeler mahallesi iken, 15 Ağustos 1952'de Sivriler adıyla köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 94 km, Demirköy ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır. Köy, Demirköy'ün güneydoğusunda ve İğneada Longoz Ormanları Millî Parkı yakınındadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demirköy belde ve köyleri

Sivriler, Demirköy


Oğuzlu, Samsun ilinin Terme ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun il merkezine 75 km, Terme ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Terme'nin mahalleleri

Oğuzlu, Terme


Hypnose () est un film italien réalisé par Paolo Bianchini et sorti en 1967.

Synopsis

Fiche technique
 Titre français : Hypnose ou La Folie du massacre ou Teledrome
 Titre original italien :
 Réalisation : Paolo Bianchini (sous le nom de « Paul Maxwell »)
 Scénario : Paolo Bianchini, Max Corot
 Photographie :  (sous le nom de « Enry Marchall »)
 Montage :  (sous le nom d'« Angel Coly »)
 Musique : Carlo Savina
 Sociétés de production : Cinecris
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor - 2,35:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 86 minutes ()
 Genre : Science-fiction
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 Robert Woods : Henry Spengler
 Rada Rassimov : Nicole Bouvier
 Giovanni Cianfriglia (sous le nom de « Ken Wood ») : l'inspecteur Griffi
 Fernando Sancho : Professeur Kennitz

Production
Hypnose est le troisième et dernier film réalisé par Paolo Bianchini pour le producteur Gabriele Crisanti, après  et Superargo contre les robots.
Le film a été tourné en huit semaines à Rome et dans ses environs, entre février et mars 1967.

Parmi les acteurs figurait Robert Woods. Woods a décrit le scénario comme étant improvisé, déclarant que « c'était presque toujours un travail collectif où presque toutes les personnes impliquées ont apporté leur contribution ». Woods a parlé positivement de son travail sur le film, en particulier du fait qu'il s'éloignait des westerns et qu'il « adorait la ressemblance à la bande dessinée » de Hypnose.

Style
Dans son livre sur les films italiens inspirés par les bandes dessinées et leurs conventions, Roberto Curti décrit le film comme « souvent étiqueté comme un film d'espionnage, Hypnose est en fait beaucoup plus proche des films de super-héros de l'époque, dont il représente une version plus sombre, et très italienne aussi ». Curti a estimé que le film était « un étrange mélange de science-fiction, de thriller et d'aventure de style bande dessinée ».

Exploitation
Hypnose a été soumis à la commission de censure italienne en octobre 1967, un mois après Superargo contre les robots, mais il est finalement sorti plus tôt que ce dernier film. Le titre italien du film est Hipnos follia di massacro et est parfois mal orthographié Hypnos dans les ouvrages de référence. Le producteur Gabriele Crisanti a qualifié la sortie du film de « bide », reconnaissant avoir « commis l'erreur de le confier à un distributeur - Vecchioni, le propriétaire de United International Films - qui a fait faillite avant la sortie du film ».

Le réalisateur Paolo Bianchini n'avait pas une haute opinion du film, déclarant qu'« il avait été invité à des conventions et des écoles de cinéma pour [Hypnose]. Mais chaque fois que je le regarde à nouveau, c'est affreux. Peut-être que les gens remarquent qu'il y a un certain artisanat dans ces films, car ils ont été littéralement faits à partir de rien ».

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Film italien sorti en 1967
Film réalisé par Paolo Bianchini
Film de science-fiction italien
1967 en science-fiction
Film tourné à Rome
Film en italien
Film avec une musique composée par Carlo Savina

Hypnose (film, 1967)


Štapići za jelo kratki su šiljasti štapići, koji se koriste u parovima jednake duljine kao tradicionalni pribor za jelo u Kini, Japanu, Vijetnamu i na Korejskom poluotoku. Također se koriste u dijelovima Nepala, kao i u područjima Tajlanda, Laosa, Filipina, Singapura i Mijanmara, gdje živi značajan broj Kineza.

Štapići potječu iz drevne Kine, iako je točno razdoblje njihova nastanka još uvijek predmet rasprave među povjesničarima i arheolozima. Najstariji sačuvani štapići potječu iz dinastije Shang (1766.-1122. pr. Kr.), ali su se koristili za kuhanje i posluživanje hrane, a ne kao pribor za jelo. Pretpostavlja se da su se štapići kao pribor za jelo počeli koristiti za vrijeme dinastije Han, dok su u široku upotrebu ušli za vrijeme dinastije Ming.

Standardni štapići dugi su oko 20 cm. Postoje i veći štapići koji su dugi između 30 i 40 cm. Takvi štapići se u Japanu nazivaju ryoribashi, dok se štapići koji se koriste za prijenos hrane u jela za posluživanje nazivaju saibashi.

Štapići se izrađuju od raznih materijala, najčešće od bambusa, drveta i plastike, ali i od metala, porculana, žada, slonovače, kosti itd.

Pravilno se drže štapići, tako da prvi štapić leži u korijenu palca, između prstenjaka i srednjeg prsta. Prilikom uzimanja hrane ovaj štapić ne treba pomicati. Drugi štapić drži se s tri prsta kao olovka i samo se njime treba pomicati pri uzimanju hrane. Kad se ne koriste, štapići se ostavljaju s desne strane ili ispod tanjura, prema kineskom običaju.

Samo u Kini, prema procjenama, godišnje se proizvede oko 45 milijardi pari jednokratnih štapića koji se nakon upotrebe bacaju. Za njihovu proizvodnju potrebno je posjeći preko 25 milijuna stabala. Kineska vlada pokušava smanjiti proizvodnju jednokratnih štapića za jelo, pozivajući restorane da koriste štapiće za višekratnu upotrebu. Kako bi se smanjila proizvodnja, uveden je porez od 5% na jednokratne štapiće.

Izvori

Galerija

Pribor za jelo i piće
Kineska kultura

Štapići za jelo


O desenvolvimento econômico baseado em infraestrutura, também chamado de desenvolvimento orientado por infraestrutura, combina características políticas fundamentais herdadas da tradição progressista rooseveltiana e da economia neo-keynesiana nos Estados Unidos, o planejamento econômico centralizado gaullista e neo-colbertiano da França, a social-democracia escandinava, assim como o capitalismo estatal de Singapura e da China: defende que uma proporção substancial dos recursos de uma nação deve ser sistematicamente direcionada para ativos de longo prazo, como transporte, energia e infra-estrutura social (escolas, universidades, hospitais) em nome da eficiência econômica de longo prazo (estimulando o crescimento em regiões economicamente atrasadas e fomentando a inovação tecnológica) e da equidade social (fornecendo educação gratuita e cuidados de saúde acessíveis).

Embora os benefícios do desenvolvimento baseado em infra-estrutura possam ser debatidos, a análise da história econômica dos EUA mostra que pelo menos em alguns cenários o investimento baseado em infra-estrutura contribui para o crescimento econômico, tanto nacional quanto local, e pode ser lucrativo, medido por taxas de retorno mais elevadas. Os benefícios do investimento em infra-estrutura são mostrados tanto para as economias do estilo antigo (portos, rodovias, ferrovias) quanto para a nova era (ferrovias de alta velocidade, aeroportos, telecomunicações, internet...).

Um modelo alternativo de desenvolvimento?
Alguns economistas europeus e asiáticos sugerem que "economias experientes em infraestrutura "  como Noruega, Singapura e China rejeitaram parcialmente a subjacente "ortodoxia financeira" neoclássica que costumava caracterizar o 'Consenso de Washington' e iniciou, em vez disso, um caminho de desenvolvimento pragmatista de seus próprios com base em investimentos sustentados e em grande escala financiados pelo governo em projetos estratégicos de infraestrutura: "Países bem-sucedidos como Cingapura, Indonésia e Coréia do Sul ainda se lembram dos rígidos mecanismos de ajuste impostos abruptamente pelo FMI e pelo Banco Mundial durante a 'Crise Asiática' de 1997-1998 [...] O que eles conseguiram nos últimos 10 anos é ainda mais notável: eles abandonaram silenciosamente o "consenso de Washington" investindo maciçamente em projetos de infra-estrutura [...] esta abordagem pragmática provou ser muito bem sucedido."

Pesquisa conduzida pelo World Pensions Council (WPC) sugere que, enquanto a China investiu cerca de 9% de seu PIB em infraestrutura nas décadas de 1990 e 2000, a maioria das economias emergentes ocidentais e não asiáticas investiram apenas 2% a 4% de seu PIB em ativos de infraestrutura . Essa considerável lacuna de investimento permitiu que a economia chinesa crescesse em condições quase ideais, enquanto muitas economias sul-americanas, sul-asiáticas e africanas sofriam de vários gargalos de desenvolvimento: redes de transporte precárias, redes elétricas antigas, instalações escolares inadequadas, entre outros problemas.

No Ocidente, a noção de investimento de fundos de pensão em infraestrutura surgiu principalmente na Austrália e no Canadá na década de 1990, principalmente em Ontário e Quebec, e atraiu o interesse de formuladores de políticas em jurisdições sofisticadas como Califórnia, Nova York, Holanda, Dinamarca e o Reino Unido.

Na esteira da Grande Recessão que começou depois de 2007, economistas liberais e neokeynesianos nos Estados Unidos desenvolveram argumentos renovados em favor de políticas econômicas " rooseveltianas " removidas da ortodoxia 'neoclássica' dos últimos 30 anos - notavelmente um grau de gastos federais com estímulos em infraestruturas públicas e serviços sociais que "beneficiariam a nação como um todo e colocariam a América de volta no caminho do crescimento de longo prazo".

Ideias semelhantes ganharam força entre os formuladores de políticas do FMI, Banco Mundial e Comissão Europeia nos últimos anos, principalmente nos últimos meses de 2014 e início de 2015: Reuniões Anuais do Fundo Monetário Internacional e do Grupo do Banco Mundial (outubro de 2014) e adoção do  "Plano de Investimento da Comissão Europeia para a Europa" (dezembro de 2014) de 315 bilhões de euros.

O modelo de Aschauer e outras abordagens acadêmicas
De acordo com um estudo de D. A. Aschauer, há uma correlação positiva e estatisticamente significativa entre o investimento em infra-estrutura e o desempenho econômico. Além disso, o investimento em infra-estrutura não só aumenta a qualidade de vida, mas, com base nas séries cronológicas do período pós-II Guerra Mundial nos Estados Unidos, a infra-estrutura também tem um impacto positivo tanto na produtividade da mão-de-obra quanto na produtividade de múltiplos fatores. A produtividade dos multifatores pode ser definida como a variável na função de saída não diretamente causada pelos insumos, capital privado e público. Assim, o impacto do investimento em infra-estrutura sobre a produtividade multifatorial é importante porque a maior produtividade multifatorial implica em maior produção econômica e, portanto, maior crescimento.

Além do trabalho de Aschauer, o papel de Munnell apóia o ponto de que o investimento em infra-estrutura melhora a produtividade. Munell demonstra que a diminuição do crescimento da produtividade de múltiplos fatores durante os anos 70 e 80 em relação aos anos 50 e 60 se deve mais à diminuição do estoque de capital público do que ao declínio do progresso tecnológico. Ao mostrar que o capital público desempenha um papel importante na produção do setor privado, Munnell ajuda Aschauer a estabelecer que o investimento em infra-estrutura foi um fator-chave para "o desempenho robusto da economia na 'era de ouro' dos anos 50 e 60".

Para provar seu ponto, Aschauer constrói um modelo, usando os dados do período de 1953 a 1988, para simular o efeito de um maior investimento público na economia agregada. Sua simulação mostra que, na rede, o aumento do investimento em infraestrutura básica pode ter melhorado muito o desempenho da economia.

Aschauer usa a função de produção:

, onde:

Y = nível de produção

K = capital fixo privado

G = nível de serviços produtivos do governo

N = população ou força de trabalho

Z = índice de progresso tecnológico

α e β são constantes determinadas pela tecnologia disponível.

Ele estima a relação da função de produção usando os dados médios de 1965 a 1983 para os 50 estados. Isso permite que Aschauer conclua que o nível de produção per capita está positiva e significativamente relacionado aos investimentos em infraestrutura básica, ou seja, um aumento nos investimentos em infraestrutura básica leva a um aumento no nível de produção per capita.

No entanto, a infraestrutura tem um impacto positivo não apenas no nível nacional. Ao implementar o estudo transversal de comunidades em um estado, Janet Rives e Michael Heaney confirmam que "as ligações identificadas em estudos de nível nacional entre infraestrutura e desenvolvimento econômico"  também estão presentes localmente. Como a infraestrutura entra na função de produção e aumenta o valor da terra urbana atraindo mais empresas e construção de casas, a infraestrutura principal também tem um efeito positivo no desenvolvimento econômico local.

De acordo com uma visão geral de vários estudos de Louis Cain, os investimentos em infraestrutura também foram lucrativos. Por exemplo, Fogel estimou a taxa de retorno privado na Union Pacific Railroad em 11,6%, enquanto a taxa social que representa os benefícios sociais, como maior eficiência das empresas e subsídios do governo, foi estimada em 29,9%. Em outro estudo, Heckelman e Wallis estimaram que as primeiras 500 milhas de ferrovia em um determinado estado levaram a grandes aumentos no valor das propriedades entre 1850 e 1910. Eles calcularam o ganho de receita da valorização da terra em US$ 33.000 a US$ 200.000 por milha, enquanto a construção os custos eram de $ 20.000 a $ 40.000 por milha. Assim, em média, a receita de construção de uma nova ferrovia superou os custos. Embora os retornos iniciais da construção fossem altos, a lucratividade diminuiu após as primeiras 500 milhas.

Mesmo que os fluxos de receita em investimentos em construção de infraestrutura caiam devido a retornos decrescentes, Edward Gramlich indica que a taxa de retorno em novos projetos de construção foi estimada em 15%. Além disso, a taxa de retorno da manutenção das rodovias atuais foi estimada em 35%. Isso significa que, mesmo sem novas construções, o investimento na manutenção da infraestrutura principal é muito lucrativo.

Roller e Waverman, utilizando dados de 21 países da OCDE, incluindo os Estados Unidos, durante um período de 20 anos, de 1970 a 1990, examinaram a relação entre os investimentos em infraestrutura de telecomunicações e o desempenho econômico. Eles usaram um micromodelo de oferta-demanda para investimentos em telecomunicações em conjunto com a equação macro de produção, levando em conta os efeitos fixos específicos de cada país, bem como simultaneidade . Eles concluem que existe uma relação causal entre o investimento em infraestrutura de telecomunicações e a produção agregada.

Shane Greenstein e Pablo T. Spiller examinaram os efeitos da infraestrutura de telecomunicações no desempenho econômico dos Estados Unidos. Eles concluem que o investimento em infra-estrutura responde por uma fração significativa do crescimento do excedente do consumidor e da receita das empresas em serviços de telecomunicações, os quais indicam o crescimento do desempenho econômico.

Ásia

"One Belt, One Road" e o Banco Asiático de Investimento em Infraestrutura
O Banco Asiático de Investimento em Infraestrutura (AIIB), com sede em Pequim, criado em julho de 2015 e corolário da iniciativa One Belt, One Road liderada pela China, demonstra a capacidade do governo da RPC de angariar os recursos financeiros e políticos necessários para "exportar" seu modelo de desenvolvimento econômico, principalmente por persuadir as nações asiáticas vizinhas a ingressar no AIIB como membros fundadores: "como a Ásia (excluindo a China) precisará de até US$ 900 bilhões em investimentos em infraestrutura anualmente nos próximos 10 anos (o que significa que há um déficit de 50% nos gastos com infra-estrutura no continente), muitos Chefes de estado [asiáticos] expressaram com prazer seu interesse em ingressar nesta nova instituição financeira internacional focada exclusivamente em 'ativos reais' e crescimento econômico impulsionado por infraestrutura. "

Cazaquistão e Plano Nurly Zhol
O plano Nurly Zhol ou 'Nova Política Econômica', anunciado em 11 de novembro de 2014 durante o discurso do presidente do Cazaquistão sobre o estado da nação, introduziu uma série de medidas destinadas a desenvolver a infraestrutura do país para sustentar o crescimento econômico. O programa Nurly Zhol se aplica a setores de infraestrutura como transporte e logística, turismo, habitação e serviços comunitários, educação, apoio à exportação, agricultura, etc.

América do Norte

Plano de infraestrutura "America First" de Trump
Em maio de 2015, um mês antes de lançar sua campanha presidencial, Donald Trump expressou seu desejo de "consertar" a infraestrutura envelhecida dos Estados Unidos. Ele vê a modernização da infraestrutura americana como uma extensão de sua carreira como incorporador imobiliário e um item concreto a acrescentar ao seu legado como presidente. Ele também considera os investimentos em infraestrutura uma ferramenta para gerar empregos e estimular o crescimento econômico.

Um aspecto fundamental dessa política é que ela relega a responsabilidade primária de financiamento às autoridades locais e ao setor privado. O objetivo de Trump com essa política de financiamento é cumprir sua promessa durante a campanha presidencial de 2016 de trazer empregos para as áreas rurais, onde as perspectivas de emprego são sombrias, e transferir riqueza de estados que tendem a votar nos democratas para aqueles que o ajudaram a vencer a eleição. Em 20 de junho de 2017, no SelectUSA Investment Summit em Washington, o secretário do Tesouro, Steven Mnuchin, disse que a ajuda financeira de investidores estrangeiros provavelmente será necessária para que o plano de infraestrutura de US$ 1 trilhão do presidente Trump "atualize estradas, pontes, aeroportos e outros serviços públicos dos EUA". funciona", para ter sucesso.

A candidatura presidencial bem-sucedida de Trump baseou-se em grande parte em um plano econômico 'não ortodoxo', reunindo políticas do lado da oferta e planejamento de desenvolvimento baseado em infraestrutura: A década de 1980 acabou alimentando um descontentamento popular generalizado que voltou para assombrar Hillary Clinton e o establishment republicano. Donald Trump foi rápido em aproveitar a questão para dar um tapa mais amplo contra a complacência laissez-faire do governo federal: 'quando vejo as estradas e pontes em ruínas, ou os aeroportos em ruínas ou as fábricas se mudando para o México, ou para outro Aliás, sei que todos esses problemas podem ser resolvidos' (Discurso em Nova York, 22 de junho de 2016: 'Construiremos a maior infraestrutura do planeta Terra')."

Essa combinação de políticas não convencionais (pelos padrões americanos) que favorece o envolvimento renovado do governo federal em investimentos em infraestrutura e coinvestimento em todos os setores (nos níveis nacional, estadual, municipal e local) é conhecida como Trumponomics Em 31 de janeiro de 2019, o presidente Trump emitiu uma ordem executiva incentivando a compra de materiais de construção fabricados nos EUA para projetos de infraestrutura pública, especialmente aqueles que precisam de financiamento do governo federal. Isso seguiu sua ordem executiva "Buy American, Hire American" de 2017, restringindo a contratação de trabalhadores estrangeiros e endurecendo os padrões para aquisições federais. Em fevereiro de 2019, as autoridades canadenses estavam negociando uma isenção para seu país.

A posição do presidente Donald Trump em relação à independência energética é semelhante à de seus antecessores desde a década de 1970. O presidente Barack Obama, seu antecessor imediato, levantou uma proibição de 40 anos sobre as exportações de petróleo e concedeu mais de duas dúzias de licenças de exportação de gás natural liquefeito. O objetivo de Trump é alcançar o "domínio energético" ou a maximização da produção de combustíveis fósseis para uso doméstico e para exportação.

Confiança na "infraestrutura como uma classe de ativos" para investidores privados
As políticas de Donald Trump visam aproveitar o capital privado para alavancar os gastos do governo em infraestrutura nos níveis federal, estadual e local. Essa abordagem se baseia na noção de "infraestrutura como uma classe de ativos" para investidores institucionais, que foi inicialmente desenvolvida no norte da Europa, Canadá e Austrália

Fundo de infraestrutura The Blackstone Group - Arábia Saudita
Em 20 de maio de 2017, durante a visita de estado oficial do presidente Donald Trump à Arábia Saudita, assinou-se um acordo militar de $ 110 bilhões. A Arábia Saudita e os Emirados Árabes Unidos anunciaram que iriam "doar US$ 100 milhões para um fundo do Banco Mundial para mulheres empresárias", um projeto inspirado por Ivanka Trump; e a Arábia Saudita "uniram forças" com o The Blackstone Group, uma empresa global de private equity para "construir um baú de guerra de $ 40 bilhões para privatizar a infraestrutura dos EUA". O CEO da Blackstone é Stephen Schwarzman, lidera o conselho de negócios de Trump, "aconselhando-o sobre "questões políticas que vão do comércio à infraestrutura", revelou um fundo de $ 40 bilhões que investirá principalmente em infraestrutura nos Estados Unidos. Blackstone, que tem "$ 360 bilhões em ativos" está entrando em projetos de infra-estrutura em que "grandes investidores" plantam "seu dinheiro nas engrenagens da economia global, como estradas com pedágio, aeroportos, obras públicas, edifícios, portos, infra-estrutura sem fio, oleodutos, e ferrovias". A Arábia Saudita fornecerá US$ 20 bilhões de seu Fundo de Investimento Privado (PIF) para o fundo de infraestrutura Blackstone. Os sócios limitados contribuirão com US$ 20 bilhões. "Com o financiamento da dívida, a Blackstone espera eventualmente elevar o total para US$ 100 bilhões" em "investimentos totais em infraestrutura de forma alavancada".

Projeto de lei de infraestrutura de Joe Biden

Financiamento público sem precedentes
A Lei de Investimentos e Empregos em Infraestrutura, também conhecida como Bipartisan Infrastructure Bill, é um estatuto federal dos Estados Unidos promulgado pelo 117º Congresso dos Estados Unidos e sancionado pelo presidente Joe Biden em 15 de novembro de 2021. Inclui aproximadamente US$ 1,2 trilhão em novos gastos, desbloqueando financiamento sem precedentes para transporte, banda larga e serviços públicos nos Estados Unidos.

Considerações geoeconômicas
A mídia estatal chinesa, que havia ignorado amplamente os debates políticos anteriores no Capitólio, zombou do projeto de lei de infraestrutura recém-aprovado como uma "imitação fraca" das realizações de sua nação: "o Global Times, um jornal produzido pelo Partido Comunista Chinês, criticou o Investment and Jobs Act em um editorial."

Comentando a aprovação do projeto de lei, Nick Sherry e outros especialistas do Fórum Econômico de Cingapura argumentaram que a Lei de Infraestrutura é um reflexo da percepção bipartidária, embora tardia, na América de que a China está ultrapassando os Estados Unidos em infraestrutura após quatro décadas de negligência neoliberal:"Em Washington e em Wall Street, até recentemente, havia um ceticismo acentuado quanto à conveniência de investimentos governamentais sustentáveis em infraestrutura de transportes. A rápida ascensão geoeconômica da China, exemplificada pelo estabelecimento bem-sucedido do Banco Asiático de Investimento em Infraestrutura (AIIB), foi, na verdade, o único fator forte o suficiente para forçar uma reavaliação por parte dos pensadores políticos dos EUA, sejam eles republicanos de Trump ou democratas de Clinton. sejam eles republicanos de Trump ou democratas de Clinton, estes últimos constituindo o verdadeiro centro de gravidade da Casa Branca de Biden: 'Os chineses estão investindo muito dinheiro, estão investindo bilhões de dólares e lidando com uma série de questões relacionadas a transporte, meio ambiente e uma série de outras coisas, [...] a China vai 'comer nosso almoço' se os EUA não se mexerem na infraestrutura'!"

Ver também

 Abertura econômica da China
 Economia circular
 Green New Deal
 Iniciativa Cinturão e Rota
 New Deal

Referências

Filosofia social
Desigualdade social
Social-democracia
Políticas públicas
Ideologias políticas
Infraestrutura
Ideologias econômicas

Desenvolvimento baseado em infraestrutura


Bülent Emin Yarar est un acteur et metteur en scène turc.

Biographie
Né à Ankara, il s'intéressa au théâtre dès son plus jeune âge après avoir regardé plusieurs pièces avec sa famille. Comme son père était violoniste, il s'est également intéressé à la musique et s'est inscrit au conservatoire de l'université Mimar Sinan Start pour apprendre le chant. Tout en apprenant l'opéra, il rejoignit les  en tant qu'acteur et commença à travailler sur scène. La première pièce dans laquelle il a eu un rôle était İstanbul Efendisi.

En raison des pressions exercées par sa famille, il finit par s'inscrire au département de théâtre de l'université où il étudiait et obtint son diplôme en 1989. La même année, il commença à travailler au . Entre 1994 et 1995, il fit partie du .

Après son retour à Istanbul, il mit en scène les pièces Ada et Getto pour le . En 1998, il rejoignit les studios Tiyatro et obtint le rôle principal dans Le Balcon de Jean Genet, et en 1999, il eut le rôle principal dans une adaptation de Cyrano de Bergerac. Après avoir commencé à travailler pour le , il joua dans Ermişler ya da Günahkarlar aux côtés de Haluk Bilginer et . Avec , il a mis en scène la pièce Mem ile Zin pour la .

En dehors de sa carrière sur scène, il est apparu dans diverses productions cinématographiques et télévisuelles.

Filmographie sélective
 2006 : Des temps et des vents
 2013 : 20 Dakika
 2021 : Hey there!

Références

Liens externes

Acteur turc de cinéma
Acteur turc de théâtre
Acteur turc de télévision
Metteur en scène turc
Naissance à Ankara
Naissance en janvier 1961
Acteur ayant incarné Cyrano de Bergerac
Étudiant de l'université des beaux-arts Mimar-Sinan

Bülent Emin Yarar


Rockbitch was a British, mostly female, lesbian and bisexual metal band, who performed nude and incorporated sexual acts and Pagan rituals into their performances.

History
Rockbitch was originally formed in 1984 as Cat Genetica by bassist Amanda Smith-Skinner ("the Bitch") and guitarist Tony Skinner ("the Beast"). The band was later renamed Red Abyss, in 1989, and drew band members from the matriarchal, polyamorous, pagan, feminist community of which Smith-Skinner was a member.

Musically, Red Abyss drew on jazz, funk and rock influences dominated by singer Julie Worland's Janis Joplin–influenced vocals. In time, their music took on harder punk and metal influences. Red Abyss became Rockbitch with the lineup change of Jo Heeley on drums. The lineup varied over the years to include 'Luci the Stage Slut', 'The Haema-Whore', and Kali and Erzulie—the 'Sex Magik Priestesses'.

The former two were primarily a combination of sexual performance artists and gonzo-camera team, capturing closeups of stage action projected on the wall behind the band while performing. They were also responsible for the cued playing of prepared art videos of subject matter relating to the songs. This included female genital mutilation, eating disorders, body dysmorphia, and menstruation taboos.

The band toured Germany, France, Switzerland, the Netherlands, Sweden, Denmark, the UK (but were banned from venues in Scotland), Italy, Spain, Finland, Slovenia, Czech Republic and Estonia, as well as a promotional tour in Canada.

Rockbitch became infamous not only for performing live sex acts but also doing so with audience members via "The Golden Condom". During their shows, a condom was tossed into the crowd; whoever caught it (male or female) was taken backstage for sexual acts with  band members.

The members of the band lived together as a polyamorous commune in a house in France.

In 1997, Rockbitch made tabloid headlines after they played at a school for pre-teen children, although for this particular concert they changed their name to "Rocky Beaches", wore modest clothes, and sang non-sexual songs.

Rockbitch toured widely from approximately 1998 until 2002, meeting increasing resistance from authorities, particularly English, German and Norwegian town councils who often banned their concerts. The band were often forced to find alternative venues to perform.

After an event in Almelo, Netherlands, TVAmsterdam arranged a concert in Zaandam, recording the experience and adding extra footage to create the documentary "Bitchcraft".

The Rockbitch line-up became entirely female in 2000. Original lead guitarist Tony "The Beast" Skinner retired, taking over management/production. Lisa "Babe" Wills took lead guitar duties, while Luci, previously "Stage Slut" (one of the nude dancers and sexual band/crowd liaisons), took over rhythm guitar.

Babe stated in 2002, "Rockbitch had no problem with lads out for seeing breasts, as they were a component of the audience, there were always others seeing the deeper meaning and both groups had a good time. They generally made up for a great combined atmosphere".

In 2003, the band received a Lifetime Achievement award from the Sexual Freedom Awards.

Activism and philosophy
Members lent their voices to female and sexual issues, were winners of the yearly prize at the Sex Maniacs Ball (now Night of the Senses) founded by Tuppy Owens, openly voiced their admiration for sexual politics icons such as Annie Sprinkle and Betty Dodson, and generally advocated for open female sexuality as a healthy part of human nature. In an extension of the 1970s feminist statement that 'the personal is the political', they stated that no feminist movement was complete without female sexuality being re-examined, redefined and expressed in whatever shape it took by women themselves. They saw rock music as the perfect medium to do so, as it had been the arena for the expression of masculine sexuality for so long, whereas women's bodies were often a marketing spice to add interest to a product rather than a source of personal empowerment.

The group described themselves as having a free-love and pansexual communal philosophy.

Dissolution
After the release of its first studio album, Motor Driven Bimbo, Rockbitch were increasingly pressured to censor their stage performances by their record company. They refused and successfully negotiated a release from their contract.

A second, goth-influenced album, titled Psychic Attack, was never released.

The band took care never to break any laws regarding the content of their stage shows in any country or territory. Continued attention from British police about their sexually driven themes and performances combined with local council opposition to their adult-only shows. Underhanded pressure on venue owners regarding liquor and performance licenses resulted in difficulties performing live—even when venue owners were positive towards the band. Tours were booked and then dates pulled with only days to spare. The frustration and problems this created led to Rockbitch ceasing performing live in 2002.

Rockbitch were the subject of many documentaries and featured in many shows. Amongst others, Rockbitch were the subject of a 30-minute documentary on BBC Choice the same year. A further, hour-long documentary was broadcast on Channel 5 in the UK in 2003. Award-winning director Norman Hull made 'This is Rockbitch' in 2003. They can still be spotted in repeats of 'Sexcetera'.

In 2005, the entire latter-day Rockbitch lineup emerged under the name MT-TV. This was a music-only project—no sex or nudity of the Rockbitch days—but it incorporated stage theatrics and provided sociosexual-based political comment through its lyrics.  After a UK tour in summer 2005, they performed throughout the United States. The first part of their US tour was documented on the DVD 'Shevolution', released by Blackwing Films in 2006.

The most recent program, released in 2017, is a Swedish documentary on the rise in popularity of witchcraft and its feminist connections. The first film crew to be allowed access behind the commune walls since the cessation of the Rockbitch live performances, the documentary contains a recap of their musical career, and provides insight into their pagan/witchcraft roots with how it underpinned their music and interviews with Babe.

Amanda and Jo subsequently went on to form the band Syren with singer/songwriter Erin Bennett, who joined the Rockbitch commune in 2006.
In 2012, Jo died of breast cancer. Amanda gave up her musical career shortly after. Erin Bennett subsequently continued as a solo artist with a backing band that contains some ex-members of Rockbitch, discarding the name Syren and performing as Erin Bennett and the EB Band. In the last two years, the band have undergone a complete rebranding and are now touring as a ProgRock band under the name EBB.

Julie, the lead singer of Rockbitch, continues her musical career under the name Krow, creating hard dance music in the style of Noise Terror Punk EDM. Her music and video were also featured in the Swedish documentary.

Personnel

The personnel were as follows:
 Julie Worland: Vocals
 "Luci": Guitar (from 2000, previously dancer and sex performer)
 Amanda Smith-Skinner ("the Bitch"): bass
 Nikki Fay: piano, flute
 Joanne Heeley (2 November 1972 – 11 January 2012): drums
 Lisa Wills ("Babe"): lead guitar, backing vocals (also webmistress)
 Tony Skinner ("the Beast"): guitar on Motor Driven Bimbo and producer of both studio albums
 "Chloe": dancer, sex performer
 Suna Dasi ("Kali"): dancer, sex performer
 Martina ("Erzulie"): dancer, sex performer

Discography and videography
Luci's Love Child (as Red Abyss) (1992) (Eurock)
Rockbitch Live In Amsterdam (1997) (Crystal Rock Syndicate – doCD)
Bitchcraft (concert and documentary video, 1997, subsequently released on DVD) not available in countries like USA, Japan
The Bitch O'Clock News (reports and clips video, 1998) made for audiences in USA and Japan
Motor Driven Bimbo (1999) (Steamhammer)
Psychic Attack (unreleased) (2002)
Sex, Death and Magick (concert/documentary video, 2002)
This is Rockbitch (documentary video, 2003)

References

External links

Official website
Rockbitch lyrics

2017 Swedish documentary

1984 establishments in the United Kingdom
All-female bands
Articles containing video clips
Bisexual musicians
British alternative metal musical groups
English gothic metal musical groups
English heavy metal musical groups
Feminist musicians
Free love
British industrial metal musical groups
LGBT culture in the United Kingdom
LGBT-themed musical groups
Modern pagan musical groups
Modern paganism in the United Kingdom
Musical groups established in 1984
Nudity
Polyamorous culture
Sex-positive feminism
Sexuality in the United Kingdom

Rockbitch


Vevais ist ein Dorf, das zur Gemeinde Bliesdorf im Landkreis Märkisch-Oderland gehört.

Geographische Lage
Das Dorf liegt drei Kilometer südlich von Wriezen und zwei Kilometer westlich von Bliesdorf. Durch den Ort führt die B 167.

Geschichte
Vevais wurde ab 1752 angelegt. Hier sollten 14 Kolonistenfamilien, vorrangig Hugenotten, siedeln. Elf der Familien kamen aus Neuchâtel, und zwei aus Frankreich. Im August 1820 zerstörte ein Brand 16 Gehöfte des Dorfes. Vevais wurde wieder aufgebaut, 1822 entstand eine neue Schule. In den Jahren 1865 bis 1867 wurden die Ackerflächen neu aufgeteilt.

Der Name Vevais stammt wahrscheinlich von Ort Vevey am Genfersee ab. Der Ort hatte am 1. Januar 2005 132 Einwohner.

Baudenkmale
Drei Baudenkmale stehen in Vevais unter Denkmalschutz.

 Die Dornbuschmühle wurde das erste Mal im Jahre 1300 erwähnt. Die jetzige Mühle entstand im Jahre 1840. Im Jahre 1930 kam ein Gebäude für den Betrieb der Mühle hinzu. 1957 wurde eine Lagerhalle gebaut. Die Mühle wurde bis in die 1970er Jahre betrieben.

 Der Privatfriedhof der Familie Bochow liegt etwa einen Kilometer südwestlich der Dornbuschmühle und südlich von Friedrichslust. Auf dem Friedhof befinden sich zehn Grabstellen der Familie Bochow. Drei Gräber sind mit einem Eisengusskreuz versehen.

 Wohnhaus in der Hauptstraße 11. Das Haus wurde 1820 erbaut, der Vorgängerbau ist abgebrannt. Es handelt sich um ein eingeschossiges Gebäude mit Krüppelwalmdach. Das Stallgebäude wurde 1850 erbaut.

Literatur
 Rudolf Schmidt: Die Herrschaft Eckardstein. Band 1: Beiträge zur Entwicklungsgeschichte von Prötzel, Prädikow, Grunow, Reichenow, Sternebeck, Harnecop, Bliesdorf und Vevais. (= Oberbarnimer Heimatbücher. Band 5). hrsg. vom Kreisausschuss Oberbarnim, Bad Freienwalde (Oder) 1926.

Einzelnachweise

Literatur
 Ilona Rohowski, Ingetraud Senst: Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Denkmale in Brandenburg. Band 9.1: Landkreis Märkisch-Oderland. Teil 1: Städte Bad Freienwalde und Neulewin, Dörfer im Niederoderbruch. Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms am Rhein 2006, ISBN 3-88462-230-7, S. 391–393.

Ort im Landkreis Märkisch-Oderland
Bliesdorf
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Märkisch-Oderland)

Vevais


La American Journal of Sociology, creada por Albion Small en 1895, es la revista académica de sociología más antigua de Estados Unidos. Está adscrita al Departamento de Sociología de la Universidad de Chicago y es publicada  bimestralmente por la University of Chicago Press. Su actual  editora jefe es Elisabeth S. Clemens.

Presenta estudios sobre teoría, métodos, práctica e historia de la sociología. También publica trabajos de sociológica escritos por académicos de otras especialidades que se dirigen a sociólogos, científicos sociales y el lector sociológico general. Según Journal Citation Reports, su factor de impacto en 2009 fue de 3.476, lo que la ubicó en el 2º puesto de 114 revistas en la categoría «Sociología».

Antiguos editores

De 1926 a 1933, la revista fue coeditada por varios miembros del profesorado de la Universidad de Chicago, incluyendo a Ellsworth Faris, Robert E. Park, Ernest Burgess, Fay-Cooper Cole, Marion Talbot, Frederick Starr, Edward Sapir, Louis Wirth, Eyler Simpson, Edward Webster, Edwin Sutherland, William Ogburn, Herbert Blumer y Robert Redfield.

Métricas de revista
2022
 Web of Science Group : 4.688
 Índice h de Google Scholar: 191
 Scopus: 4.643

Referencias

Bibliografía

Revistas de sociología
Publicaciones fundadas en 1895
Revistas publicadas por University of Chicago Press
Revistas científicas bimestrales
Revistas científicas de Estados Unidos
Revistas científicas en inglés

American Journal of Sociology


مخطوطة ليننغراد (Leningrad Codex): وهي أقدم وأتمُّ مخطوطة للعهد القديم، تؤرخ لعام 1008 للميلاد، أي بعد ألف عام تقريبا على كتابة مخطوطات البحر الميِّت. وكُتبت هذه المخطوطة بالاعتماد على النص الماسوري للعهد القديم.

مراجع

انظر أيضاً
 مخطوطة حلب

كتب 1008
مخطوطات
مخطوطات الكتاب العبري
مخطوطات كتابية القرن 11
مخطوطات مذهبة القرن 11
مخطوطات مذهبة يهودية
مواقع جذب سياحي في سانت بطرسبرغ

روس يهود وتاريخ سوفيتي
اليهود واليهودية في سانت بطرسبرغ

مخطوطة ليننغراد


Richard Burpee Hanson,  (March 20, 1879 – July 14, 1948) was a Canadian politician who served as interim leader of the Conservative Party from May 14, 1940, until November 11, 1941.

Early life and education
Hanson was born on March 20, 1879, in Bocabec, Charlotte County, New Brunswick, to parents Richard B. and Hannah Hanson. He was educated in public schools in St. Andrews, New Brunswick, Mount Allison University, and Dalhousie Law School.

Career
Hanson was admitted to the Bar of New Brunswick in November 1902 and was created a King's Counsel by the Government of New Brunswick in January 1917. From 1918 to 1920, he was Mayor of Fredericton.

First elected as a Conservative Member of Parliament (MP) for the New Brunswick electoral district of York—Sunbury in the 1921 general election, Hanson served continuously in the House of Commons of Canada until his defeat in the 1935 election. He was appointed to the Cabinet of R. B. Bennett in 1934 as Minister of Trade and Commerce.

In the 1940 election, he returned to Parliament despite the poor showing of the Conservatives in that election and the personal defeat of Robert Manion. Since Manion resigned two months after the election, the Conservative caucus chose Hanson as interim leader and he served as Conservative Party Leader until Arthur Meighen was appointed the party's new leader in November 1941. As Meighen did not have a seat in the House (and then failed to win a seat through a by-election), Hanson continued as Leader of the Opposition until 1943.

Death and legacy
Hanson died on July 14, 1948, due to illness. The University of New Brunswick hands out the Richard Burpee Hanson Prize to a Faculty of Arts male student with the highest grades in English and History in the Sophomore level.

Archives
There is a Richard Burpee Hanson fonds at Library and Archives Canada.

Electoral history

References

Bibliography

1879 births
1948 deaths
Leaders of the Conservative Party of Canada (1867–1942)
Mayors of Fredericton
Members of the House of Commons of Canada from New Brunswick
Members of the King's Privy Council for Canada
Leaders of the Opposition (Canada)
Canadian King's Counsel

Richard Hanson (Canadian politician)


Richard Wilson may refer to:

Academia
 Richard Wilson (scholar) (born 1950), British Shakespeare scholar
 Richard Wilson (physicist) (1926–2018), British born American physicist
 Richard Guy Wilson (born 1940), architectural historian and University of Virginia faculty member
 Richard K. Wilson (born 1959), American professor of genetics and molecular microbiology
 Richard L. Wilson (1905–1981), American journalist
 Richard F. Wilson, president of Illinois Wesleyan University
 R. M. Wilson (born 1945), American mathematician (combinatorics), professor at Caltech
 Richard Ashby Wilson, American-British social anthropologist

Arts and music
 Richard Wilson (sculptor) (born 1953), British sculptor and musician
 Richard Wilson (author) (1920–1987), American science-fiction writer
 Rich Wilson (journalist), contemporary UK based freelance rock writer
 Richard Edward Wilson (born 1941), American composer
 Richard Wilson (painter) (1714–1782), Welsh landscape painter

Businessmen
 Richard Thornton Wilson Jr. (1866–1929), American businessman and prominent figure in horse racing
 Richard Wilson (businessman) Australian businessman, notable managing director for Melbourne Victory
 Richard Wilson (born 1968) UK businessman, CEO of TIGA
 Richard Thornton Wilson (1829–1910), American investment banker

Film and television
 Richard Wilson (Australian actor) (born 1984), British-born Australian actor
 Richard Wilson (director) (1915–1991), American director and producer involved with Orson Welles' Mercury Theatre and other Hollywood films
 Richard Wilson (Scottish actor) (born 1936), British actor who played the character Victor Meldrew in the sitcom One Foot in the Grave

Military
 Richard G. Wilson (1931–1950), American soldier and Medal of Honor recipient
 Richard Wilson (general) (born 1955), Australian general

Politics
 Richard Wilson, Baron Wilson of Dinton (born 1942), member of the British House of Lords and former Cabinet secretary
 Richard Wilson (Irish politician) (died 1957), Irish Farmers' Party politician, 1922–1936
 Richard Wilson (Barnstaple MP) (c. 1750–1815), Member of Parliament for Barnstaple, 1796–1802
 Richard Wilson (Ipswich MP) (1759–1834), Member of Parliament for Ipswich, 1806–1807
 Richard B. Wilson (1904–1991), Mayor of Victoria, British Columbia, Canada, 1961–1965
 Rick Wilson (Australian politician) (born 1966), member of the Australian House of Representatives
 Rick Wilson (Canadian politician) (born 1950s), member of the Legislative Assembly of Alberta
 Rick Wilson, candidate in the United States House of Representatives elections in Michigan, 2010
 Rick Wilson (political consultant) (born 1963), American Republican political strategist and media consultant known as one of the co-founders of The Lincoln Project

Sports
 Rick Wilson (basketball) (born 1956), basketball player
 Richard Wilson (cricketer) (born 1869), Australian cricketer
 Richard Wilson (footballer, born 1956), New Zealand football goalkeeper
 Richard Wilson (footballer, born 1960), English football player
 Rick Wilson (racing driver) (born 1953), NASCAR driver
 Rick Wilson (ice hockey) (born 1950), ice hockey player
 Rick Wilson (jockey) (born 1953), American jockey
 Rick Wilson (wrestler) (1965–1999), American professional wrestler best known as "the Renegade" in World Championship Wrestling
 Richard Wilson (rugby union) (born 1953), New Zealand rugby union player
 Richard  Wilson (sailor) (born 1950), Round the World Sailor

See also
 Dick Wilson (disambiguation)
 Ricky Wilson (disambiguation)

Richard Wilson


Olaylar
 Illinois 21. eyalet olarak ABD birliğine katıldı
 12 Şubat – Şili bağımsızlığını ilan etti
 20 Ekim – ABD ve Birleşik Krallık, ABD ile Kanada arasındaki sınırı belirledi
 İlk mürekkep fabrikasını Fransız matbaacısı Pierre Lorilleux tarafından kuruldu.

Doğumlar
 5 Mayıs - Karl Marx, Alman filozof ve ekonomist (ö. 1883)
 11 Temmuz - William Edward Forster, İngiliz siyaset adamı (ö. 1886)
 13 Eylül - Gustave Aimard, Fransız yazar (ö. 1883)
 26 Ekim - İvan Sergeyeviç Turgenyev, Rus yazar (ö. 1883)

Doğum tarihi bilinmeyen
 ? - Abdullah Ramiz Paşa, Osmanlı Devleti asker ve dilci (ö.1878)
 ? - İbrahim Ethem Paşa (ö. 1893)

Ölümler
 5 Ocak - Marcello Bacciarelli, İtalyan ressam (d. 1731)
 4 Ekim - Josef Abel, Avusturyalı ressam (d. 1764)

1818


أدوبي فوتوشوب لايت رووم  هو برنامج معالجة بعد التصوير

تم تطويره من قبل أدوبي سيستمز لأنظمة ماك أو إس عشرة ومايكروسوفت ويندوز ليساعد المصورين المحترفين في إدارة وتعديل الصور الرقمية والقيام بأعمال ما قبل الإنتاج من تصحيح التعريض وموازنة الأبيض والتعديل في قنوات الألوان والتشبع والانحراف اللونى ومعادلة تشويه العدسات ومعالجة عيوب البشرة. كما يحتوى على ميزة الاحتفاظ بالتعديلات على الملف لاسترجاعها أو تغيير هذه القيم فيما بعد كما يمكن اعتباره مساعد في عرض وتنسيق الصور الرقمية بما في ذلك إنشاءالنسخ الاحتياطية على الوسائط المختلفة.

انظر أيضا

 أدوبي فوتوشوب
 أدوبي بريدج
 أدوبي كريتيف سويت

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة أدوبي فوتوشوب لايت رووم الرئيسية

أدوبي فوتوشوب
برامج مونتاج صور
برمجيات 2007
برمجيات لوا
برنامج صور
محررات رسوميات نقطية

أدوبي لايت رووم


Başdoğan, Kahramanmaraş ilinin Andırın ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 90 km, Andırın ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kaynakça

Andırın'ın mahalleleri

Başdoğan, Andırın


الطائرة!  هو فيلم كوميدي ساخر تم إنتاجه في الولايات المتحدة وصدر في سنة 1980. كتبه وأخرجه ديفيد زاكر، وجيم أبراهامز، وجيري زوكر، وصدر عن باراماونت. للنجم روبرت هايز وجولي هاغرتي والميزات ليزلي نيلسن، وروبرت ستاك، ولويد بريدجز، بيتر غريفز، كريم عبد الجبار، ورنا باترسون. والفيلم هو محاكاة ساخرة لأفلام الكوارث، وهو في جوهره وطبعة جديدة من فيلم بارامونت ساعة الصفر! والفيلم معروف في أستراليا ونيوزيلندا بالطيران عاليا.

الطائرة! كان له نجاح مالى كبير، محققا أرباحا تقدر بـ 130 مليون دولار. حقق 83 دولار في أمريكا الشمالية وحدها، من ميزانية قدرها 3.5 مليون دولار فقط. ونالو مبدعين الفيلم من نقابة الكتاب الأمريكية جائزة أفضل فيلم كوميدي، والترشيحات لجائزة جولدن جلوب لأفضل فيلم (موسيقية / كوميديا) وجائزة بافتا لأفضل سيناريو.

الميزانية والإيرادات
بلغت تكلفة إنتاج الفيلم حوالي 3.5 مليون دولار بينما حقق أرباحا تقدر بـ 130 مليون دولار.

وصلات خارجية

مراجع

أفلام الأرشيف الوطني الأمريكي السينمائي
أفلام المخرج جيم أبراهامز
أفلام أخرجها جيري زاكر
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية ساخرة
أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام إثارة كوميدية أمريكية
أفلام إخراجية أولى
أفلام إنتاج 1980
أفلام باراماونت بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تدور أحداثها في طائرة
أفلام تدور أحداثها في مطار
أفلام تعكس الذات
أفلام تقع أحداثها في شيكاغو (إلينوي)
أفلام تقع أحداثها في لوس أنجلوس
أفلام سجلها إلمر بيرنشتاين
أفلام طيران أمريكية
أفلام عن اضطراب الكرب التالي للصدمة النفسية
أفلام عن حوادث الطيران
أفلام كتب نصها السينمائي جيري زاكر
أفلام كتب نصها السينمائي جيم أبراهامز
أفلام كوارث أمريكية
أفلام كوارث عقد 1980
أفلام كوارثية كوميدية
أفلام كوميدية 1980
أفلام كوميدية تهريجية كوميدية أمريكية
أفلام مبنية على تكييفات
أفلام محاكاة ساخرة أمريكية
أفلام محاكاة ساخرة إنتاج عقد 1980
أفلام مصورة في لوس أنجلوس
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أفلام مصورة في مقاطعة لوس أنجلوس

الطائرة!


Bernd Kappelhoff (* 22. April 1949 in Emden) ist ein deutscher Historiker und Archivar. Von 2005 bis 2014 war er Präsident des Niedersächsischen Landesarchivs in Hannover.

Leben
Bereits Kappelhoffs Vater Anton interessierte sich für die Geschichte Ostfrieslands und arbeitete besonders an der Münzgeschichte seiner Heimatregion. Das Standardwerk Anton Kappelhoffs, Die Münzen Ostfrieslands vom frühen 14. Jahrhundert bis 1628, wurde aber erst nach dessen Tod 1982 von seinem Sohn Bernd unter Mitwirkung von Karl Kennepohl herausgegeben.

Bernd Kappelhoff studierte von 1970 bis 1978 an der Universität Hamburg, wo er in jenem Jahr promoviert wurde. Anschließend folgte ein Archivreferendariat am Staatsarchiv Osnabrück und an der Archivschule Marburg (1978 bis 1980). In den folgenden 24 Jahren war Kappelhoff abwechselnd am Staatsarchiv Stade und in der Staatsarchivverwaltung in Hannover tätig: zunächst als Referent in Stade, dann in Hannover, schließlich von 1991 bis 1999 als Leiter des Staatsarchivs Stade und bis Ende 2004 als Leiter des Referats Staatsarchivverwaltung der Niedersächsischen Staatskanzlei. Zum 1. Januar 2005 wurde Kappelhoff zum Präsidenten des Niedersächsischen Landesarchivs ernannt. Im Juni 2014 trat er in den Ruhestand.

Kappelhoff ist Mitglied der Historischen Kommission für Niedersachsen und Bremen und des Wissenschaftlichen Beirats der Johannes a Lasco Bibliothek in Emden.

Werke (Auswahl)
 Als Autor
 Absolutistisches Regiment oder Ständeherrschaft? Landesherr und Landstände in Ostfriesland im 1. Drittel des 18. Jahrhunderts (= Untersuchungen zur Ständegeschichte Niedersachsens. Band 4). Lax, Hildesheim 1982, ISBN 3-7848-2524-9 (teilweise zugleich: Dissertation, Universität Hamburg, 1978).
 Emden als quasiautonome Stadtrepublik. 1611 bis 1749. (= Geschichte der Stadt Emden. Bd. 2; = Ostfriesland im Schutze des Deiches. Band 11). Rautenberg, Leer 1994, ISBN 3-7921-0545-4.
 Die 125jährige Geschichte der als "Spar- und Leih-Casse des Altenlandes" gegründeten Altländer Sparkasse 1873–1998. Altländer Sparkasse, Jork 1998.
 Der Handel in den Küstenregionen des Königreichs Hannover. In: Karl Heinrich Kaufhold, Markus A. Denzel (Hrsg.): Der Handel im Kurfürstentum / Königreich Hannover (1780–1850) (= Studien zur Gewerbe- und Handelsgeschichte der vorindustriellen Zeit. Band 22). Steiner, Stuttgart 2000, ISBN 978-3-515-07630-2.
 Mit Jan Lokers: Verdener Gerichts- und Geschichtsquellen (1663–1909). Quellenverzeichnis zur Haus-, Hof- und Familiengeschichte im Verdener Raum. Staatsarchiv, Stade 2006, ISBN 3-926948-04-3.

 Als Herausgeber
 Mit Thomas Vogtherr: Immunität und Landesherrschaft: Beiträge zur Geschichte des Bistums Verden. Landschaftsverband der Ehemaligen Herzogtümer Bremen und Verden, Stade 2002, ISBN 3-931879-09-7.
 Archivalische Quellen zum Seeverkehr und den damit zusammenhängenden Waren- und Kulturströmen an der deutschen Nordseeküste vom 16. bis zum 19. Jahrhundert. Ein sachthematisches Inventar. Teil 1: Archive im Elbe-Weser-Raum und in Bremen. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2011, ISBN 3-525-35548-3.

Weblinks

Einzelnachweise

Archivar (Niedersachsen)
Historiker
Person (Emden)
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Bernd Kappelhoff


Roman Prodius () este un atlet moldovean specializat pe maraton.

Carieră
S-a apucat de atletism la școală sub îndrumarea lui Constantin Fiodorov, apoi a continuat la Universitatea de Stat de Educație Fizică și Sport, unde s-a specializat pe distanțe lungi. În 2009 a fost numit maestru al sportului de clasă internațională. În anul următor și-a stabilit recordul personal cu timpul de 2:12:31.

S-a calificat la Jocurile Olimpice de vară din 2012 cu timpul de 2:14:27 din cadrul Maratonului Internațional de la Mainz. La Londra a abandonat cursa după km 25. În anul următor a participat la Campionatul Mondial de Atletism din 2013, unde s-a clasat pe locul 45 cu timpul de 2:29:08.

În aprilie 2015 s-a clasat pe locul 8 la Maratonul Internațional de la Viena. Astfel a devenit primul sportiv moldovean calificat la Jocurile Olimpice din 2016 de la Rio de Janeiro. În anul următor a ocupat locul 7 la Semi-Maratonul Internațional de la Roma-Ostia. La Campionatul Mondial din 2016 de la Beijing a parcurs distanță cu timpul de 2:26:46, clasându-se pe locul 31.

Referințe

Legături externe

 Roman Prodius, Comitetul Național Olimpic și Sportiv din Republica Moldova

Nașteri în 1981
Oameni din raionul Cimișlia
Atleți olimpici moldoveni
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Maratoniști
Sportivi moldoveni în viață

Roman Prodius


Acheron er en kortfilm instrueret af Amalie Schjønning efter manuskript af Lizandra Pultz og Uffe H. Rasmussen.

Handling

Acheron er et drama, der handler om et parforhold, der ender i et jalousidrab med referencer til den græske mytologi.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2011

Acheron


Besættelsesfilmen - Krigens Spor i dansk Natur er en dansk dokumentarfilm fra 1946.

Handling
Optagelser af modstandskæmpere i København, ødelæggelser efter krigen, militær - tyskere og allierede, Montgomery, krigens spor i reservater og terræner, Gneisenau-stillingen på Fanø, kanoner, bunker indefra, kanonerne fra det sænkede slagskib Admiral Tirpitz og den aldrig fuldførte Tirpitz-stillingen ved Blåvandshuk, Ål plantage, flaskemine, Flygtningelejren i Oksbøl, flygtningebørn, tysk kirkegård og grav, Nymindegab, bunker, Vestkysten, fra stillingen ved Houvig, ødelagt tysk radaranlæg (slut spole 1).
Ved strand, klitter, krigsefterladenskaber, sprængningskratere ved Fjand, Karup flyveplads, falske maskiner af krydsfiner spredt i en lille plantage skulle narre angribere, Gedhus plantage ved Karup, Tirstrup flyveplads på Djursland, Århus-Grenå landevej, det store reservat ved Hanstholm og Hanstholm by, barakkerne ved Ræer med den tvangsevakuerede danske befolkning, tyskernes biograf til 1600 mand, minefelter og græssende får, ammunitionslagre i klitterne, tysk radartårn, skyttegrave, kanonstillinger, strand.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1946


Rio Gavin Ferdinand  oftast kallaður, Rio Ferndinand (fæddur 7. november 1978) er enskur fyrverandi knattspyrnumaður. Hann lék sem bakvörður en hefur nú lagt knattspyrnuskóna á hilluna. Hann spilaði með mörgum liðum, enn er þekktastur fyrir afrek sín, sem leikmaður  Manchester Unitedog Leeds United. Hann lék einnig 81  landsleiki fyrir enska karlalandsliðið í knattspyrnu og skoraði 3 mörk.

Árangur með félagsliðum

Enskir knattspyrnumenn

Rio Ferdinand


Fadima Kambou, née le  à Ouagadougou est l'initiatrice du programme Go Paga qui accompagne les veuves et les orphelins des militaires burkinabè tombés au front pour la Nation.

Biographie

Enfance et études
Fadima est née à Ouagadougou. Après ses études supérieures à l'université de Ouagadougou, elle se rend en France. Passionnée des ressources humaines, elle travaille dans plusieurs structures en France et en Afrique de l'Ouest notamment à l'association Sel France. En 2019, elle décide de s'installer à Ouagadougou pour venir en aide aux veuves et enfants des soldats tombés au front avec le Go Paaga ( Aller Femme) en langue mooré. Parallèlement à ses engagements pour les veuves et orphelins, elle développe une initiative dénommée Ouaga Job Challenge, un projet d'innovation sociale sur l'employabilité des jeunes actifs du Burkina et de la diaspora.

Carrière

Veuves et orphelins des soldats burkinabès
Les attaques terroristes sont quotidiens au Burkina Faso depuis 2016. Plus de 1000 soldats burkinabè sont tombés au front dans la lutte contre le terrorisme.  L'État burkinabè a mis en place des initiatives de soutien à l'endroit des familles. Des vivres, des maisons, et de l'argent comptant sont parfois octroyés aux veuves et orphelins des soldats tombés sur les champs de bataille. Près de 500soldats sont des militaires tués dans les attaques terroristes depuis 2015.

Le lieutenant-colonel Paul-Henri Sandaogo Damiba, président du Faso est solidaires aux veuves et orphelins de ses frères d'armes tombés au front.

Notes et références

Naissance en septembre 1982
Naissance à Ouagadougou

Fadima Kambou


Asphaltoglaux es un género extinto de búhos que vivieron en lo que ahora es California, en Estados Unidos durante finales de la época del Pleistoceno. La especie tipo es Asphaltoglaux cecileae. Eran similares a Aegolius.

Referencias

Aves extintas de América del Norte
Strigidae
Aves del Pleistoceno

Asphaltoglaux


අන්දමන් දූපත් යනු නැගෙනහිරින් බෙංගාල බොක්ක හා ඉන්දියාවත් බටහිරින් මියන්මාරයටත් මායිම්ව ඇකි කොදෙවු දූපත් සමූහයකි.

අන්දමන් දූපත් බොහෝ අදිවාසී ජනකණ්ඩායම්වල නිජභූමියකි.

ඉතිහාසය

නිරුක්තිය
අතීතයේදී මෙම දිවයින් සමූහයට හනුමන්තා නම් හින්දු දෙවියකු සදහා සංස්කෘත භාෂාවෙන් හදුන්වන අනඩොමන් යන නමින් හදුන්වා ඇත.  තවද ඉතාලියානු දේශ ගවේශකයෙකුවන නිකොලා ද කොන්ටි මෙම දූපත් සමූහය හදුන්වා ඇත්තේ රන් දිවයින නමිනි.

අතීත ජනාවාස
අන්දමන් දූපත් වසර දහස්ගණනක සිට ජනාවාසවී පැවතිණ.පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක අනුව මීට වසර 2,200 කට පෙර අන්දමන් දූපත් ජනාවාසව තිබී ඇත.කෙසේ වෙතත් ඇතැම් අධ්‍යනයන්ට අනුව මෙම දූපත් මධ්‍යම පිලියොලිතික යුගයේ සිටම ජනාවාසවී පවතින්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. අන්දමන් දූපතිවාසී ආදිවාසීන් ලෝකයෙන් හුදෙකලාව මහා සමාජයෙන් ඈත්ව වාසය කිරීම 18 වන සියවස දක්වාම පැවතින.

මෑත ඉතිහාසය තුල අන්දමන් දූපත්වලට පිටස්තර පුද්ගලයන් ඇතුළු වන්නට විය.ඒ අතර අප්‍රිකානු ජාතිකයන් අරාබි ජාතිකයන් බටහිර ජාතීන් හා ඈත පෙරදිග ජාතීන්ද වෙයි

චෝල අධිරාජ්‍ය
ක්‍රිස්තු වර්ෂ 800 ත් 1200 අතර කාලයතුල චෝල අධිරාජයේ බලය අන්දමන් දූපත් කරාද ව්‍යාප්තව පැවතිණ. රාජේන්ද්‍ර චෝල (1014 - 1042) අධිරාජ්‍යයා අන්දමන් හා නිකොබාර් දූපත් අතුළු විශාල භූගෝල කලාපයක් තම අණසකට නතුකරගත්හ.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත යුගය
1789 දී එවක පැවති මහා බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයන් විසින් අන්දමන් දූපත් අශ්‍රීතව නාවික හමුදා කඳවුරක් නිර්මාණය කරන ලදී.මෙින් වසර දෙකකට පසු මහා අන්දමන් දූපතේ පැවති නාවුක කඳවුර එම දූපතේ ගිණිකොණ දෙසට ගෙනයන ලදී.කෙසේ වෙතත් මෙම අවධියේදී අන්දමන් නාවික හමුදා කඳවුරේ සිටි බොහෝ නාවුක භටයන් රෝගවලට ගොදුරුවී මියගියයේය.

1824 දී රහස් හමුදාවක් යටත් විජිත සොල්දාදුවන්ට ප්‍රහාර එල්ල කළහ.1830 සහ 1840  අන්දමන් දූපත් වලට ගොඩබසිනලද නැවු මුහුදුබත්විය මෙම නැවියන්ට අන්දමන් ආදිවාසීන් විසින් පහරදී ඔවුන් ගේ මාංශ ආදිවාසීන් අනුභව කරඇති බව පැවසේ. 1844 දී බ්‍රිතාන්‍යයට අයත් මගි ප්‍රවාහන හා භාණ්ඩ ප්‍රවාහන නැවක් අන්දමන් දූපත් අසළ දී කුණාටුවකට හසුවී මුහුදුබත් විය.මේ අතර යටත් විජිත හමුදාවන්ට නැවතත් ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමට අදිවාසීන්ට හැකිවිය. මෙලෙස අන්දමන් දූපත්වාසී අදිවාසීන්ගෙන් යටත් විජිත හමුදාවන්ට නොයෙක් බාධක ඇතිවිය.

1859 මැයි 17  තවත් විශේෂ දිනයක්විය. එදින මහා අන්දමන් ගෝත්‍රිකයන් හා බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව අතර ගැටුමක් ඇතිවිය.මෙහිදී ආදිවාසීන් රැසක් මරණයට පත්විය තවත් පිරිසක් සිරගතවිය සිරගතකල ඇතැම් ආදිවාසීන් පසුව මරණයට පත් කරනලදී.

1867 දී උතුරු සෙන්ටිනල් දූපතට බ්‍රිතාන්‍ය නැවක් ගොඩබැසීය.ඔවුන් බොට්ටුවල නැගි වෙරළට සේන්දුවිය.තුන්වන දිනයේදී යකට පොලු අතැතිව පැමිණි නිරුවත් ආදිවාසීන් ඔවුන්ට පහර දුන්හ.එක් අයකුට බෝට්ටුවෙන් පැනයාමට හැකිවිය.අනෙත් පිරිස පසුව බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය නැවක් මගින් බේරා ගැනීමට හැකිවිය.

මෙයාකාරයෙන් අන්දමන් දූපත්වාසී අදිවාසීන් හා බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත හමුදාවන් අතර නිතර ගැටුම් ඇතිවිය. මෙයින වඩාත් අගතියට පත් වන්නේ අන්දමන් ස්වදේශික ජනයායි,බ්‍රිතාන්‍ය සමයේම අැෆ්පනිස්ථානයේ සිට පැමිණි මුස්ළිම් ජාතික ෂ(ර්) අලි අන්දමන් හා නිකොබාර් දූපත් වලට පැමිණේ.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත සමයේ මෙහි දේශපාලන සිරකරුවන් සදහා වූ බන්ධනාගාරයක්ද ස්ථාපිතව පැවතිණ.ඉන්දියානුවන් මෙම බන්ධනාගාරය කළු වතුර ලෙස හදුන්වා ඇත; 1996 දී කාලපනි හෙවත් කළු වතුර නමින් චිත්‍රපටයක්ද මේ අශ්‍රිතව නිපදවිය. මෙම බන්ධනාගාර යේදී සිරකරුවන් දහස් ගණනක් මිය ගියබව පැවසේ. බොහෝ දෙනා මෙම බන්ධනාගාරය තුල පැවති අමානුෂික වද බන්ධන හමුවේ මියගොස් ඇත.වයිපර් දූපතේ පැවති බන්ධනාගාරය තුලදී සිරකරුවන් එල්ලා මාරා දැමීම සිදුකර ඇත.

ජපන් බලපෑම

අන්දමන් හා නිකොබාර් දූපත්වල බලය දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී තමා යටතට ගැනීමට ජපානයට හැකිවිය. ජපාන් අධිරජ්‍ය යටතේ පැති අන්දමන් හා නිකොබා දූපත් පසුව බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රමුඛ මිත්‍ර පාර්ෂවීය රටවල් ලෝක යුද්ධයෙන් ජයග්‍රහනය කිරීමත් ජපානය ලෝක යුද්ධයෙන් පරාජය වීමත් නිසා යලින් අන්දමන් දූපත්වල බලය බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිතයට අයිතිවිය.කෙසේ වෙතත් පසුව මහා බ්‍රිතන්‍ය විසින් තම යටත් විජිතයන්ට නිදහස ලබාදීමට තීරණය කිරීමත් සමග ඉන්දියාවටද 1947 දී නිදහස ලැබීම සමග අන්දමන් හා නිකොබාර් දූපත් ඉන්දියාවට අයත්විය.

මෑතකාලීන ඉතිහාසය
1998 අප්‍රියල් මාසයේදී ජෝන් එස් කැලහන් නම් ඡායාරූප ශිල්පියකු අන්දමන් දූපත අශ්‍රිත දියමත ලිස්සායෑමේ ක්‍රීඩා වැඩසටහනස් සංවිධානය කළේය.එය තායිලන්තයේ පුකේට් දිවයිනේ සිට ඇරඹිණි.ඔවුන් දින දහයක් පුරා අන්දමන් දූපත් සමූහයේ විවිධ ස්ථාන කරා දියමත ලිස්සා යමින් තොරතුරු ගවේශනය කළහ.ඔවුන් එහි සිටි ආදිවාසීන් ගැනද තොරතුරු රැස් කළහ.ජනමාධ්‍යවේදියකුවන සැම් ජෝර්ජ් පළමු වරට අන්දමන් දූපත ආශ්‍රිත දියමත ලිස්සා යෑම සිදුකලහැකි පෙදෙස් වල සිතියමක් ජාතත්‍යන්තර සගරාවක පළ කළේය.. ජැක් ජොනසන් ගේ Thicker than Water  නම් සිනමා පටයට පසුබිම වන්නේ අන්දමන් දූපත් ආශ්‍රිත වෙරළ තීරයයි

2004 දෙසැම්බර් 26 දින සිදුවූ සුනාමි ව්‍යසනය නිසා අන්දමන් දූපත් ආශ්‍රීතව දැඩි මුහුදු කෑමක් ඇතිවිය. මෙම සුනාමි ව්‍යසනයෙන් 2,000 අධික අන්දමන් දූපත්වාසින් පිරිසක් මරණයට පත්විය.4,000  අදික ළමුන් පිරිසක් අනාථවිය.40,000  පමණ දෙනාට නිවාස අහිමිවිය.. නැවත 2009 අගෝස්තු මාසයේදී රික්ටර් මාපකයේ 7  ඉක්මවූ භූමි කම්පාවක් නිසා අන්දමන් දූපත්වලට දැඩි බලපෑමක් ඇතිවිය.2010 මාර්තු 30 දිනද රික්ටර් මාපකයේ 6.9  ඉක්මවූ භූමිකම්පාවක් වාර්ථාවිය.

භූගෝලීය පිහිටීම

අන්දමන් දූපත් සමූහය ඉන්දියන් සාගර කලාපයට අයත් අන්දමන් මුහුද අශ්‍රිතව බෙංගාල බොක්ක තුල පිහිටා ඇත.අන්දමන් දූපත් සමූහයට උතුරින් බංගලා දේශයත් ඊශාන දෙසින් මියන්මාරයත් නැගෙනහිරින් තායිලන්තයත් ගිණිගොණ දෙසින් මලයාසියාව හා සිංගප්පූරුවත් නිරිත දෙසින් ශ්‍රී ලංකාවත් පිහිටයි.

නිවර්තන කලාපීය දේශගුණයක් පවතින අන්දමන් දූපත් තුල උණුසුම් හා වියලි දේශගුණ තත්වයක් පවතී.මෙම දූපත්වලට ඊශානදිග සහ නිරිතදිග  මෝසම් සමය තුල වර්ෂාපතනය හොදින් ලැබේ.බොහෝවිට නිරිතදිග මෝසමෙන් වර්ෂාව හොදින් ලැබෙන අතර ඊශානදිග මෝසමෙන් ලැබෙන්නේ අඩු වර්ෂාපතනයකි.

වෘක්ෂලතා
මධ්‍යම අන්දමන් දූපත් තෙත් පතන වෘක්ෂ ලතාවලින් පිරි වාන්තර ප්‍රදේශයන්ය.අන්දමන් දූපත්වල උතුරු පෙදෙසේ තෙත් සදාහරිත වනාන්තර පිහිටා ඇති අතර මෙහි වටිනා දැව වර්ග වලින් සමන්විතය.

අන්දමන් දූපත් ස්වභාවික වෘක්ෂලතාවලින් පිරි නිවර්තන වනාන්තර සහිත භූමියකි.වෙරළාශ්‍රිත බිම් කඩොලාන ශාක ප්‍රජාවගෙන් පොහොසත්ය. මෙම වැසි වනාන්තර බුරුමයේ ඇති වැසි වනාන්තර වලට සමානය.බොහෝ වනාන්තර සදාහරිතය,එහෙත් උතුරු අන්දමන් දූපත් මධ්‍යම අන්දමන් දූපත් ඇතැම් දකුණු අන්දමන් දූපත් කිහිපයක් ආශ්‍රිත පතනශ්‍රීලී වනාන්තර හමුවේ. දකුණු අන්දමන් දූපත් ආශ්‍රිතව බොහෝවිට  අපිශාක මීවන හා උඩවැඩියා වර්ග දක්නට ලැබේ.

අන්දමන් දූපත් ආශ්‍රිත වනාන්තර බොහෝමයක් මිනිස් ක්‍රියාකාරනම් වලින් නිදහස්ව ස්වභාවිකව වැඩුණු වනාන්තර වෙයි.මෙහි වැඩි වශයෙන් ආදිවාසීන් ජීවත් වුවද ඔවුන් ශිෂ්ට මිනිසුන් මෙන් වනාන්තර විනාශ කිරීම පමණ ඉක්මවා දඩයම් කිරීස සිදු නොකරයි.එම නිසාම මෙහි ස්වභාවික පරිසරය ආරක්ෂාවී පවතී.කෙසේ වෙතත් මෙහි මෑතකදී සංක්‍රමණයවූ  ජන කොටස් නිසා අන්දමන් දූපත් ආශ්‍රිත පරිසරය දූශනයවීම වැළැක්වීමට කටයුතු යොදා ඇත.

දැව

අන්දමන් දූපත් තුල දැව සදහා යොදාගතහැකි ශාක වර්ග 200 පමණ පවතී.මෙයින් විශේෂ 30 පමණ ආර්ථිකමය වශයෙන් ඉතා වටිනා ශක වර්ගවේ.:
 මාබල් (Diospyros marmorata)
 පඩුක් (Pterocarpus dalbergioides)
 සිල්වර් ග්‍රේ (a special formation of wood in white utkarsh)
 චෝලිi (Sageraea elliptica)
 කොක්කෝ (Albizzia lebbeck)
පඩුක් දැව ලී භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය සදහා යොදා ගනී.

සත්වසංහතිය

අන්දමන් දූපත් යනු බොහෝ සත්ව වර්ගයනට නිජ භූමියකි.

ක්ෂීරපායින්
මෙම දූපත් වලට ආවේණික ක්ෂීරපායින් කිහිපයක් සිටී
 අන්දමන් ස්පිනි ෂෘෘ (Crocidura hispida)
 අන්දමන් ෂෘෘ (Crocidura andamanensis)
 ජර්කින් ෂෘෘ (Crocidura jenkinsi)
 අන්දමන් හොර්ෂෘෘ වවුලා (Rhinolophus cognatus)
 අන්දමන් මීයා (Rattus stoicus)
අන්දමන් වල් ඌරා ද මෙම දූපත් වලට ආවේණික සත්වයෙකි,

අතීතයේ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් අන්දමන් දූපත් තුල ඇති දැව ප්‍රවාහනයට යොදාගත් අලියන් පසුව අන්දමන් දූපත් තුල දමා යාම නිසා මධ්‍යම අන්දමන් දූපත් තුල අලින්ද දක්නට ලැබේ.

කුරුල්ලන්
අන්දමන් දූපත් වලට ආවේණික කුරුළු විශේෂ කිහිපයක්ම දක්නට ලැබේ
 Spilornis elgini, a serpent-eagle
 Rallina canningi, a crake (endemic; data-deficient per IUCN 2000)
 Columba palumboides, a wood-pigeon
 Macropygia rufipennis, a cuckoo dove
 Centropus andamanensis, a subspecies of brown coucal (endemic)
 Otus balli, the scops owl
 Ninox affinis, a hawk-owl
 Aceros narcondami, the Narcondam hornbill
 Dryocopus hodgei, a woodpecker
 Dicrurus andamanensis, a drongo
 Dendrocitta bayleyii, a treepie
 Sturnus erythropygius, the white-headed starling
 Collocalia esculenta, the glossy swiftlet
 Aerodramus fuciphagus, the edible-nest swiftlet
අන්දමන් දූපත්වල ඇති හිරිගල් ගුහා තුල විවධ කුරුළු විශේෂ නවාතැන් ගනී.විශේෂයෙන් මේතුල වසන වැහි ලිහිණියන් මෙම හිරිගල් හුහා තුල කැදලි තනා ගනී.මෙම කැදලි ආර්ථිකමය වටිනාකමෙන්ද ඉහලය..

සර්පයන් හා උරගයන්
අන්දමන් දූපත් තුල මෙම දූපත්වලටම ආවේණික උරග හා උභයජීවින් කිහිපයක් සිටී.මේ අතරට අන්දමන් දූපත් වලට ආවේණික ගෙම්බන් මැඩියන් සහ දකුණු අන්දමන් කරවලා (Bungarus andamanensis) අන්දමන් දිය කබරයා (Varanus salvator andamanensis) මේ අතර වෙයි.

අන්දමන් දූපත්තුල කිඹුලන් බොහොවිට දැකිය හැක.ඇතැම් අවස්ථාවල මෙම කිඹුලන් සංචාරකයන්ට පහරදීම් හා ඇතැම්විට කිඹුලන්ට ගොදුරුවී මියගිය අවස්ථාද අසන්නට ලැබේ.කෙසේ වෙතත් කිබුලන් බහුලව ගැවසෙන ස්ථානවල අනතුරු ඇඟවීමේ පුවරුසවිකර ඇත.

ආගම
අන්දමන් දූපත්වාසී ආදිවාසීන් අතර ඒකදේවවාදී බහුදේවවාදී හා සර්වාත්මකවාදී ආගම් පවතී. මෙම දූපතේ ආදිවාසීන් පලුගා නමින් හදුන්වන සර්වබලදාරී දෙවි කෙනෙකු අදහති. පලූගා නම් සර්වබලදාරී දෙවියන් වහන්සේගේ නිවහන අන්දමන් දූපත් බව ඔවුන් අදහති. පලූගා අකමැති ක්‍රියාවන් සිදු නොකිරීමට අන්දමන් දූපත්වාසීන් ප්‍රවේසම්වේ.ඇතැම් ආදිවාසීන් මියගිය අයගේ ආත්ම භූතයන් යක්ෂයන් ආදී අධිමානුෂික බලවේගයන් පිළිබද ඇදහීම් විශ්වාස කරයි.සිහින පිළිබද වූ මිත්‍යා විශ්වාසද ඔවුන් අතර බහුලව පවතී.

මීට අමතරව හින්දු ක්‍රිස්තියානි ඉස්ලාම් සිඛි බෞද්ධ හා ජෛන දර්මය අදහන බැතිමතුන්ද සිටිතී.

ජනගහනය

අන්දමන් දූපතේ ජනගහණය ආසන්න වශයෙන් 343,125 පමණය අන්දමන් දූපත්වාසීන්ට අමතරව සංක්‍රමණයවන ජනතාව සමග ජනගහණය වෙනස් වෙයි.

අන්දමන් ආදිවාසීන්
අතීතයේ සිට අන්දමන් දූපත් තුල ආදිවාසීන් ජීවත්විය.වර්තමානය වනවිට මෙම ස්වදේශිකයන්ගේ ප්‍රමාණය ඉතා අඩුවී ඇත.අන්දමන් දූපත් නිජබිම කරගත් ආදිවාසීන් කිහිපයක් මෙසේය.
 මහා අන්දමන්වරු(Great Andamanese)
 ජරාව ගෝත්‍රිකයන්(Jarawa)
 ජන්ගිල්වරු(Jangil) (or Rutland Jarawa)
 ඔන්ගේවරු(Onge)
 සෙන්ටිනලීස්වරු(Sentinelese
මෙම ආදිවාසීන් බොහෝ පිරිසක් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත සමයේදී ඇතිවූ ගැටුම් නිසා මියගියහ.මීට අමතරව විවිධ වසංගත නිසාද ඔවුන් මෙලොව හැරදා ගියහ.මහා අන්දමන් ජනගහනය 5000 පමණවේ.ඔන්ගේ ජනගහනය 100 පමණය.

සංස්කෘතිය

ප්‍රවාහනය
අන්දමන් දූපත් අශ්‍රිතව ඇති එකම ගුවන්තොටුපල වියර් සවකාර් ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපලයි,මෙම ගුන්තොටුපලේ සිට කල්කටා වෙන්නායි නවදිල්ලි බෙන්ගලුරු විශාඛපට්නනම් බුබනේසවරු දක්වා පියාසර කරයි. මෙම ගුනක්තොටුපල ඉන්දීය රජය යටතේ පලනයවෙයි. කුඩා ගුවන් ගමන් කිහපයක්ම අන්දමන් වෙරළ ආශ්‍රිත ප්‍රදේශවල සංචාරක කටයුතු සදහා යෙදවේ.

මෙම දූපත් ආශ්‍රිත මහා මාර්ග අවම වීමත් ගුවන් ගමන් සදහා අධික වියදමත් නිසා සංචාරය තරමක් අපහසු කටයුත්තකි, කෙසේ වෙතත් මෙම ගැටළුවට ප්‍රතිකර්ම සොයාගැනීම කෙරේ රජයේ අවධානය යොමුවී ඇත.

මේවාත් බලන්න

සටහන්

යොමුව

 History & Culture. The Andaman Islands with destination quide
 India Home Department. The Andaman Islands: with notes on Barren Island. C.B. Lewis, Baptist Mission Press, 1859 read online or download

බාහිර යොමු
 Official Andaman and Nicobar Tourism Website
 Andaman District (official site)

අන්දමන් දූපත්


الدبلوم  هي شهادة ممنوحة من جهة جامعية تفيد تخطي الطالب لمرحلة دراسية في تخصص معين. والشهادات الدراسية عدة أنواع؛ منها ما هو أدنى من درجتي الليسانس أو البكالوريوس، مثل: الدبلوم المتوسط والدبلوم فوق المتوسط، ومنها ما هو أعلى من درجتي الليسانس أو البكالوريوس، مثل: الدبلوم العالي، ومنه الدبلوم العام والدبلوم الخاص. ويعد الدبلوم أول مراحل السلم الجامعي إذ ياتي بعده الليسانس.

هناك برنامج التسجيل للدبلومات في السعودية وبعض الدول العربية لإكمال الدراسة والحصول على درجة البكالورويوس.

الأصل اللغوي
كلمة دبلوما يرجع أصلهاإلى اللغة اليونانية (δίπλωµα)، وتعني حرفياً:

دبلوم متوسط
تعتبر شهادة الدبلوم من الشهادات المعتمدة من جميع الجامعات ويتم منح شهادة الدبلوم من المعاهد بعد سنتين من الدراسة وثم يتم منح هذه الشهادة للطالب.

دبلوم فوق متوسط

ينتظم في الدراسة في الدبلوم فوق المتوسط الحاصلون على شهادة الثانوية العامة أو ما يعادلها، وتكون مدة الدراسة فيه سنتين دراسيتين. مثل دبلوم الموسيقى ودبلوم الحاسب الآلي.
وبعض الجامعات تعتبر الحصول على دبلومين فوق متوسطين معادلا للحصول على درجة البكالوريوس، مثل الجامعة العمالية في مصر، والتي تعادل الحصول على دبلوم الميكانيكا أو الكهرباء ودبلوم العلاقات الصناعية بدرجة البكالوريوس في رقابة الجودة أو إدارة الأعمال، وفي العُرف يعتبر اجتياز الطالب الجامعي لسنتين دراسيتين في مرحلة الليسانس أو البكالوريوس معادلا للحصول على دبلوم فوق متوسط.

الشهادة الجامعية المتوسطة
الشهادة الجامعية المتوسطة هي بكالوريوس ثلاثة سنوات ونصف وينتظم في الدراسة فيه الحاصلون على شهادة الثانوية العامة أو ما يعادلها، وتكون مدة الدراسة فيه ثلاثة سنوات دراسية ونصف.

دبلوم عالي

الدبلوم العالي هو دبلوم يلتحق به الحاصل على درجة الليسانس أو درجة البكالوريوس لمزيد من التخصص في إحدى مجالات دراسته الجامعية، وفي بعض الكليات يعادل الحصول على دبلومين عاليين درجة الماجستير، وفي كليات أخرى يؤهل الحاصل على درجة الليسانس أو درجة البكالوريوس بتقدير عام مقبول للانتظام في السنة التمهيدية للماجستير، والتي يشترط الانتظام فيها الحصول على تقدير عام (جيد) على الأقل في درجة الليسانس أو درجة البكالوريوس، وفي العُرف يسمى الحصول على السنة التمهيدية للماجستير -دون مناقشة رسالة الماجستير- بالحصول على الدبلوم العالي، ومن أنواع الدبلومات العالية الدبلوم العام والدبلوم الخاص الذين يمنحان من كليات التربية.
 الدبلوم العام: وهو تخصص تربوي تمنحه كليات التربية في الوطن العربي للحاصلين على درجة الليسانس أو البكالوريوس للتأهيل للعمل في مجال التدريس
 الدبلوم الخاص: و هو أيضاً تخصص تربوي يلتحق به الطالب الذي اجتاز الدبلوم العام في العلوم التربوية لمزيد من التخصص وللتأهيل للالتحاق بالسنة التمهيدية للماجستير.

انظر أيضًا
 ليسانس
 شهادة جامعية
 شهادة الدراسات المعمقة

 مشروع بولونيا

 أطروحة
 شهادة الدراسات المعمقة
 جامعة وهمية
 Diploma of Biblical Studies
 Diploma of Education
 Diploma of Imperial College
 دبلوم صحافة
 Diploma in Computer Science
 Diploma in Engineering
 High school diploma
 Postgraduate Diploma in Education
 Professional Graduate Diploma in Education

المراجع

درجات أكاديمية
مؤهلات
وثائق

دبلوم


Supercoupe de la CAF 2021, compétition de football jouée en mai 2021
Supercoupe de la CAF 2021, compétition de football jouée en décembre 2021

Supercoupe de la CAF 2021


L'akukem est une langue parlée dans la province de Madang en Papouasie-Nouvelle-Guinée.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Langue en Papouasie-Nouvelle-Guinée

Akukem


Macarlar, Macaristan'da ve Orta Avrupa'da yaşayan, Macarca konuşan halk.
 Macarlar (film), Macar yönetmen Zoltán Fábri'nin yönettiği 1978 yapımı sinema filmi.
 Macaristan (Macaristan Cumhuriyeti), Orta Avrupa'da bir ülke.
 Macaristan Krallığı, 1000-1944 yılları arasında Orta Avrupa'da hüküm sürmüş bir krallık.
 Macarca, Ural Dillerinden, Macaristan ve çevre ülkelerde konuşulan bir dil.
 Macar Rapsodileri, Franz Liszt'in 1846-1853 yılları arasında bestelediği 19 piyano eseri.
 Macar Dansları (Brahms), Johannes Brahms'ın 1869'da beselediği 21 orkestra eseri.
 Macar Dansları (Dvorak), (Slav Dansları) Antonin Dvorak'ın Macar ezgileri üzerine bestelediği 16 orkestra eseri.
 Macar Salamı, az tuzlu baharatlı bir tür salam.

Macar (anlam ayrımı)


Ele Güne Karşı Yapayalnız, Türk pop grubu Mazhar Fuat Özkan'ın 20 Ocak 1984'te Balet Plak tarafından yayınlanan ilk stüdyo albümüdür. 1983 yılının ikinci yarısında İstanbul'daki İstanbul Gelişim Stüdyosu'nda Mazhar Alanson, Fuat Güner ve Özkan Uğur yapımcılığında kaydedildi. Albüm, çığır açan tekli Ele Güne Karşı başlıklı şarkının yanı sıra Bu Sabah Yağmur Var İstanbul'da, Deli Deli, Bodrum, Yalnızlık Ömür Boyu ve Güllerin İçinden gibi hitleri içeriyor. Birçok dergi ve müzik eleştirmenleri dahil olmak üzere yayınlar, albümü Türk pop müzik tarihin en büyük ve en benzersiz albümlerinden biri olarak nitelendirdi.

MFÖ kurulmadan önce 1970'li yılların sonunda çeşitli aşamalarda ilk albümlerinin materyalleri üzerinde çalışıyordu. Albümün kaydı, grubun pop, klasik, ve pop rock müzik gibi çok çeşitli müzikal etkilerini oluşturdu. Albüm, diğer çalışmalara ilham kaynağı olarak kabul edilirken, büyük ölçüde pop müzik evriminin önemli bir parçası olarak görüldü. Sezen Aksu'nun aynı yıl yayınlanan Sen Ağlama albümüyle birlikte Türk pop müziğinin kırılma albümlerinden birisi oldu. Grubun ilk albümü olmasına rağmen haftalarca liste başı olan albüm, yıllar sonra da ilgi görmeye devam etti. 2017 yılında Hürriyet Gazetesi tarafından yayınlanan Türkiye'nin En iyi 100 Albümü listesinde ilk sırada yer aldı.

Hazırlık dönemi
1970'lerin sonunda bir üçlü olarak çalışmaya karar veren müzisyenler Mazhar Alanson, Fuat Güner ve Özkan Uğur, tamamen kendi bestelerinden oluşan bir albüm yayınlamak için çalışmalara başladı. 1983 yılının ikinci yarısında şarkıların çoğu İstanbul Gelişim Orkestrası ile kaydedildi. Grup bu şarkılarla yapımcı Yeşil Giresunlu'ya gitti. Giresunlu, bu şarkıların tutmayacağını iddia edip albümü basmaya yanaşmasa da ısrarlar sonucu kararını değiştirdi. Albümdeki bütün şarkılar Mazhar Alanson ve Fuat Güner tarafından bestelendi. Bu şarkıların birçoğu daha önce farklı versiyonlarla aranje edilerek yayınlanmıştı. Bu şarkılardan Ele Güne Karşı ve Yalnızlık Ömür Boyu, aslen Fuat Güner tarafından Ferhan Şensoy'un Şahları da Vururlar oyunu için bestelenmiş ve farklı sözlerle söylenmişti.

Şarkılar daha sonra Mazhar Alanson'un yeni sözleri ile bilinen hallerine getirildi. "Güllerin İçinden" ilk olarak 1974 yılında çıkan Mazhar - Fuat albümü Türküz Türkü Çağırırız'da farklı bir düzenleme ile yayınlanmıştı. Bu şarkı ve Bu Sabah Yağmur Var İstanbul'dada Erkan Oğur, perdesiz gitar sololarıyla gruba katkıda bulunmuştur. Olmuyor Olamıyor Fuat Güner tarafından Ben başlığıyla, Ondan Şikayet Bundan Şikayet ve Sen ve Ben Mazhar Alanson tarafından, Bodrum ise Mazhar ve Fuat tarafından TRT 1 kanalında 1970'lerde yayınlanmıştı. Taner Öngür'ün mandolini ile eşlik ettiği Bodrum bu kaydı ile albüme alınmıştır.

Kayıt
1979 yılında Fuat Güner, STFA'daki görevinden istifa ederek tamamen müzikle ilgileniyor ve Ferhan Şensoy'un isteği üzerine Şahları da Vururlar adlı oyununun müziklerini yazıyor. Mazhar Alanson ise, o tarihlerde Ankara'da bir tiyatro oyununda sahne alıyor. Fuat Güner ve Özkan Uğur, Şensoy'un Orta Oyuncularıyla birlikte, sahnenin bir köşesinde Şahları da Vururlar'ın müziklerini seslendiriyor. İlerleyen dönemde oyunda hem müzisyen, hem de oyuncu olarak yer alıyorlar.

"Ele Güne Karşı" o dönemde tiyatro oyununda "Döndü Pervaneler" adıyla seslendiriliyor. Şarkıyı duyan Mazhar Alanson çok beğeniyor ve söz yazıp başka bir sanatçıya satmayı teklif ediyor. Şarkı yeni adı Ele Güne Karşı Yapayalnız olarak İpucu Beşlisi günlerinden yakın oldukları Seyyal Taner'e gidiyor. Anlaşma olarak ise Seyyal Taner şarkıyı yorumlayıp plak yapacak. Fakat, Taner sadece birkaç televizyon programında Ele Güne Karşı Yapayalnız'ı söylemekle yetiniyor. Mazhar-Fuat-Özkan 1980 yılından sonra çeşitli konserlerde, sahne işlerinde Ele Güne Karşı Yapayalnız adlı şarkıyı ufak ufak söylemeye başlıyor ve 1983'te Eurovision Türkiye elemelerine şarkıyı gönderiyor ama şarkı finali göremiyor. Bu arada, Alanson'un askerden dönüşünden sonra Mazhar-Fuat-Özkan adıyla gazinolarda, konserlerde ve müzikallerde Ajda Pekkan ve Sezen Aksu'ya vokal yaparak para kazanmaya başlıyorlar. Bu dönemlerde üçlü olarak albüm yayınlamak isterken dönemin aranbesk ortamında çizgilerini fazla batılı bulan plak şirketleri prodüksiyonu üstlenmek istemiyor. Fuat, diğer gruplarına haber vermeden, biriktirdikleri tüm parayı gidip stüdyoya yatırıyor. Bu nedenle aralarında tartışmalar çıksa da, 1983 yılının ikinci yarısında albümün kayıtları tamamlanıyor.

Albümün yapımcılığını ve düzenlemelerini grup üyeleri üstlenirken, düzenlemelerde Garo Mafyan'da yer aldı. Garo Mayfan ayrıca piyano ve klavyede yer alırken, perdesiz gitarda Erkan Oğur, perdesiz bas gitar Onno Tunç, davulda Asım Ekren, mandolinde Taner Öngür ve saksafonda Yalçın Ateş yer aldı. Duyal Karagözoğlu albümde tonmaister olarak yer aldı. İstanbul Gelişim Stüdyosu'nda kaydedilen albümdeki dokuz parçanın sözleri Mazhar Alanson'a, ikisi de Fuat Güner'e aittir. On bir parça bulunan albümdeki parçaların müziklerini ikili ayrı ayrı, bazılarını ise birlikte besteledi. 20 Ocak 1984 tarihinde Mazhar-Fuat-Özkan üçlüsü Ele Güne Karşı Yapayalnız adını verdikleri ilk albümlerini yayınlıyor. Lokomotif parça Ele Güne Karşı ile birlikte yıllardır köşede birikmiş parçalar, o dönemde arabesk müziğe teslim olan yerli olan pop ve rock müzik için bütün zamanların en başarılı ürünlerinden biri oluyor. Dibe vurmuş piyasada umut albümü diye dile getiriliyor. Piyasada adından bile söz edilmeyen ve tek tük sanatçının albüm yayınladığı pop ve rock müzik için bir milat olarak değerlendirildi. Albüm müthiş bir satış başarısı gösterdi ve tam 26 hafta boyunca 1 numarada kaldı. Devamında Mazhar-Fuat-Özkan'ın bu çıkışı diğer sanatçıları cesaretlendirdi ve yeni isimler piyasaya çıkmaya başladı

Müzik ve sözler
Albüme adını veren şarkı, Ele Güne Karşı olmuştur. Bu şarkı haricinde, iki hareketli şarkı yer almaktadır. Bu parçalar Deli Deli ve Ondan Şikayet Bundan Şikayet olmuştur. Albümdeki diğer sekiz parça ise slow şarkılardır. Özellikle Yalnızlık Ömür Boyu, Bu Sabah Yağmur Var İstanbul'da, Bodrum ve Güllerin İçinden adlı parçalar albümün ön plana çıkan ve en beğenilen eserleri olmuştur. Albümde yer alan yedi parçanın sözlerini Mazhar Alanson yazmıştır. İki parçanın sözlerini ise Fuat Güner yazmıştır. Yalnızlık Ömür Boyu ve Neye Niyet Neye Kısmet başlıklı şarkıların sözlerini ise ikili birlikte yazdı. Altı şarkının müziklerini Mazhar Alanson bestelerken, beş parçanın müziklerini ise Fuat Güner besteledi. Grubun tüm üyeleri albümün prodüktörlüğünü yaparken ayrıca düzenlemelerini de yapmıştır.

Albümde yer alan rhodes, prophet, string ve yamaha grand piyano olmak üzere tüm tuşlu çalgılarda Garo Mafyan yer aldı. Garo Mafyan ayrıca albümün düzenlemelerini de yaptı. "Güllerin İçinden" adlı parçanın bas gitar solosu Erkan Oğur'a aittir. MFÖ'nün bazı konserlerinde de kendisi yer alarak parçanın solosunu çalmıştır. Ayrıca Güllerin İçinden şarkısı Mazhar ve Fuat ikilisinin 1973 yılında yayınladıkları Türküz Türkü Çağırırız! adlı ilk albümlerinde de vardı. Grup üyeleri 1970'li yıllar boyunca pop tarzının yanı sıra Anadolu rock ve rock tarzlarında da müzikler yapsa da ilk albümlerini tamamen pop ve pop rock tarzında müzikler yaptılar. Mazhar Alanson, Bu Sabah Yağmur Var İstanbul'da adlı parçayı annesinin evinde kaldığı bir günün sabahında yazmıştır. Albümde yer alan Bodrum adlı parça ise ilk kez Mazhar ve Fuat tarafından 1976 yılında Bir Yaz Gecesi televizyon programı için seslendirildi.

Etkileri
MFÖ üyeleri 1970'li yıllar boyunca yer aldığı birçok grupla yaptığı müziklerle başarılı oldu. 1970'li yılların sonundan itibaren aşırı popülerleşen arabesk ortamında Sezen Aksu, Nilüfer, Kayahan, Zerrin Özer gibi çok az pop sanatçısı albüm yayınlıyordu. MFÖ, 1984 yılının başında yayınladığı Ele Güne Karşı Yapayalnız albümüyle birlikte birçok kişinin müzik sektöründeki görünüşü ve duruşu değiştirdi ve aynı anda hem artistik, hem de kazançlı olabilmeyi başardı. Albümün yayımlandığı sıralarda MFÖ, pop müzik sektörünün gelişmesinde önemli rol oynadı. Arabesk müzik sektörünün hakim olduğu dönemde albüm milyonluk satış rakamına ulaşmasıyla Unkapanı'nda zirveye yerleşmiştir.

Basının albüm üzerindeki yoğun ilgisi de albüm satışları üzerinde büyük bir etken yaratmıştır. Popüler müzik piyasası, 1980'lerin ortalarına doğru hareketlenmiş, değişen ve gelişen teknoloji müziği de etkilemişti. Albümdeki parçalar radyo ve televizyonda yayınlanmaya başladıktan sonra albüm listelere girerek tam 26 hafta listelerin zirvesine yerleşmiş ve o döneme kadar görülmemiş bir etki yaratmayı başarmıştı. 1980'li yıllardaki arabesk havasını dağıtmaya başaran albümün yayınlanmasıyla birlikte sanatçılar art arta pop ve rock müzik tarzındaki albümlerini piyasa çıkartarak yüksek satış grafiklerine erişmiştir. 1980li yıllar boyunca altın çağını yaşayacak olan arabesk müzik ortamını etkileyen albüm, 1990'lı yıllardaki pop müzik patlamasının işaretini verdi. Sadece müzikte değil yaşamın her yönünde bir salgın yaşanmaya başlandı. MFÖ albümündeki birçok parçayı video klip olarak yayınlarken ülke çapında vermeye başladıkları konserlerle birlikte de yoğun ilgiyle karşılandılar. Albüm, aradan yıllar geçmesine rağmen halen olumlu eleştiriler almaktadır. Albümdeki melodiler hala en iyilerin içinde yer alır ve albümdeki neredeyse tüm parçaların hit olduğu üzerinde durulmaktadır. Albümün yıllar süren etkisinin ardından, Türkiye'nin en iyi ve en çok satan albümleri arasında yer almıştır. Albüm, 2017 yılında Hürriyet gazetesi tarafından yayınlanan ve birçok müzisyeninde jüri olarak yer aldığı Türkiye'nin en iyi 100 albümü listesinde ilk sırada yer aldı..

Parça listesi

Yapım görevlileri

 Mazhar Alanson: Vokal, akustik gitar, aranjör, prodüktör
 Fuat Güner: Vokal, elektro gitar, akustik gitar, aranjör, prodüktör
 Özkan Uğur: Vokal, bas gitar, aranjör, prodüktör
 Garo Mafyan: Rhodes, Prophet, String, Yamaha Grand piyano, aranjör
 Erkan Oğur: Perdesiz gitar
 Onno Tunç: Perdesiz bas gitar
 Asım Ekren: Davul
 Taner Öngür: Mandolin
 Yalçın Ateş: Saksafon

 Duyal Karagözoğlu: Ses mühendisi
 Ayhan Sicimoğlu: Fotoğraf

Kaynakça

Mazhar Fuat Özkan albümleri
Pop albümleri
Pop rock albümleri
1984 albümleri
Balet Plak albümleri

Ele Güne Karşı Yapayalnız


جورج كولاصو (Jorge Colaço) هو فنان تشكيلي برتغالي ولد في مدينة طنجة المغربية، وقد درس لاحقا في لشبونة ومدريد وباريس بعد محاولته عمل ال كاريكاتور، استعمل الصباغة في محاولاته الأولى لكنه كان يقوم بعمل رسومات من ال زليج المصنوع في لشبونة.

 Estação de São Bento - Porto (1903)
 Hotel de Buçaco - Luso (1907)
 Pavillons des Déporté - Lisboa (1922)
 Exterieur de Igreja de Santo Ildefonso - Porto (1932)
 La maison d'Alentejo (Palácio Alverca) - Lisboa
 Le Palais de Bemposta (Academia Militar) - Lisboa

مراجع

أشخاص من طنجة
برتغاليون مغتربون في المغرب
رسامون برتغاليون في القرن 19
رسامون برتغاليون في القرن 20
رسامون ذكور برتغاليون
فنانون تشكيليون برتغاليون
فنانون ذكور في القرن 19
فنانون ذكور في القرن 20
مواليد 1868
مواليد في طنجة
وفيات 1942
وفيات في أويرس
رسامو كاريكاتير برتغاليون

جورج كولاصو


Wakefield es un centro administrativo y principal población del distrito metropolitano de Ciudad de Wakefield, West Yorkshire, Inglaterra.

El término Wakefield también puede referirse a:

Lugares
Inglaterra
Ciudad de Wakefield,  municipio metropolitano del condado de West Yorkshire.
Estados Unidos
Wakefield (Kansas), ciudad en el condado de Clay, Kansas.
Wakefield (Massachusetts), pueblo en el condado de Middlesex, Massachusetts.
Wakefield (condado de Middlesex, Massachusetts), lugar designado por el censo en el condado de Middlesex, Massachusetts.
Municipio de Wakefield (condado de Gogebic, Míchigan)
Wakefield (Míchigan), ciudad en el condado de Gogebic, Míchigan.
Municipio de Wakefield (condado de Stearns, Minnesota)
Municipio de Wakefield (condado de Dixon, Nebraska)
Wakefield (Nebraska), ciudad en el condado de Dixon, de Nebraska.
Wakefield (Bronx), sector del barrio de Bronx, Nueva York.
Wakefield–Calle 241 (línea White Plains Road), estación elevada de la línea White Plains Road del metro de Nueva York.
Wakefield (Nuevo Hampshire), pueblo en el condado de Carroll, Nuevo Hampshire.
Wakefield (Pensilvania), lugar designado por el censo en el condado de Lancaster, Pensilvania.
Wakefield (Rhode Island), villa en el pueblo de South Kingstown, condado de Washington, Rhode  Island.
Wakefield-Peacedale, lugar designado por el censo en el condado de Washington, Rhode Island.
Wakefield (Virginia), pueblo en el condado de Sussex, Virginia.

Historia
Batalla de Wakefield, el 30 de diciembre de 1460 entre las fuerzas de Ricardo, duque de York y el ejército real comandado por la reina Margarita de Anjou.

Personas
Elsie Maud Wakefield, docente, naturalista, micóloga y fitopatóloga inglesa.
G. E. C. Wakefield, político inglés.
Gilbert Wakefield, maestro y controversialista inglés.
H. Russell Wakefield, novelista, cuentista, editor y funcionario inglés.
Mark Wakefield, cantante estadounidense.
Myles Wakefield, tenista sudafricano.
Rhys Wakefield, actor australiano.
Norman Arthur Wakefield, docente, naturalista y paleontólogo australiano.
William Wakefield Baum, cardenal estadounidense, penitenciario mayor emérito y arzobispo emérito de la arquidiócesis de Washington.

Personajes de ficción
Nicole des Jardins Wakefield, personaje de ficción y protagonista principal de las tres novelas que forman la secuela a la novela Cita con Rama escrita por Arthur C. Clarke y Gentry Lee.

Wakefield (desambiguación)


Wanderson Maciel Sousa Campos, mais conhecido apenas como Wanderson (São Luís, 7 de outubro de 1994) é um futebolista belgo-brasileiro que atua como ponta-esquerda. Atualmente joga pelo Internacional.

Carreira

Início
Nascido em São Luís, no Maranhão, Wanderson começou sua carreira na base do Ajax em 2002, aos oito anos, mesmo clube onde seu pai, o ex-jogador Wamberto, atuava na época. Em 2009, seguindo novamente seu pai, entrou nas categorias de base do clube belga Beerschot.

Beerschot
Depois de atuar em todas as categorias de base do clube, Wanderson fez sua estreia profissional em 31 de outubro de 2012, sendo titular da derrota por 3–1 sobre o Cercle Brugge.

Wanderson atuou em seis jogos do Campeonato Belga pelo for Beerschot antes do clube ser rebaixado e declarar falência. Com isso, em 20 de junho de 2013, foi anunciado como novo reforço do Lierse, também da Bélgica.

Lierse
Fez sua estreia pelo clube em 27 de julho de 2013, na derrota de 2–1 sobre o Zulte-Waregem, e fez seu primeiro gol pelo clube em 23 de novembro do mesmo ano, fazendo o primeiro da vitória de 4–2 sobre o Cercle Brugge. Em outubro de 2014, foi apontado como alvo de vários clubes como Celtic, Swansea City, West Ham United, Queens Park Rangers, Sunderland e Aston Villa, mas nenhum desses clubes fez uma proposta formal por Wanderson.

Após o rebaixamento do Lierse em 2015, Wanderson não disputou a pré-temporada com o clube, tendo o Lierse afirmado que o jogador ainda tinha contrato a ser cumprido, enquanto seu pai dizia que o atleta não tinha mais vínculo com o clube e que recebeu a confirmação da FIFA.

Getafe
Após o episódio, Wanderson foi fazer um teste no Getafe em julho de 2015, foi aprovado e assinou contrato com o clube espanhol para integrar o time B do clube.

Apesar de assinar contrato para fazer parte do time B do Getafe na Segunda División B, Wanderson foi tão bem que foi chamado para integrar o elenco do time principal na pré-temporada, tendo inclusive feito um dos gols num empate de 2–2 durante um amistoso contra o Port Vale. Fez sua estreia pela La Liga em 30 de agosto de 2015, entrando no segundo tempo como substituto de Emi Buendía na derrota por 2–1 para o Granada. Ao todo, fez 21 jogos pelo time principal e cinco pelo time B.

Red Bull Salzburg

Em 1 de julho de 2016, Wanderson assinou por três anos com o Red Bull Salzburg e escolheu utilizar a camisa 94, em uma transferência sem custos. Seu primeiro gol pelo Salzburg foi em 3 de agosto de 2016, na vitória de 2–0 sobre o Partizani Tirana, no jogo de ida dos playoffs Liga dos Campeões, sendo essa também sua estreia no torneio.

Em 19 de dezembro de 2016, o Salzburg anunciou que Wanderson foi suspenso das suas atividades por quatro meses pela FIFA e que so retornaria em 27 de fevereiro de 2017, por causa  de uma infração nos termos contratuais  durante sua transferência do Lierse para o Getafe na janela de verão de 2015. Wanderson teve uma boa passagem pelo clube austríaco, tendo feito cinco gols e concedido onze assistências em 28 partidas, além de conquistar o Campeonato Austríaco e a Copa da Áustria na temporada.

Krasnodar

Em 26 de junho de 2017, Wanderson foi anunciado pelo Krasnodar, da Rússia, assinando  contrato por cinco anos. Renovou por mais quatro anos com o clube em 17 de agosto de 2020. Em 3 de março de 2022, durante a invasão da russa na Ucrânia, o Krasnodar anunciou que seu contrato foi suspenso e que o jogador não iria mais treinar com o time, mas que ainda era válido e que ainda não havia terminado.

Internacional
Após ser liberado pela FIFA para procurar outro clube, Wanderson chegou a ser especulado em outros clubes como Flamengo e Botafogo, mas acabou acertando e foi anunciado como novo e sétimo reforço do Internacional por empréstimo em 11 de março, ficando até o final da temporada. Ao fim do empréstimo, o preço fixado para a compra dos direitos econômicos são de cerca de 4,5 milhões de euros (cerca de R$ 25 milhões de reais). Foi apresentando no dia 15 de março de 2022 e escolheu a camisa 11, anteriormente usada por Yuri Alberto.

Após sofrer um edema ainda em abril e adiar sua primeira partida pelo colorado, fez sua estreia em 24 de abril de 2022 na vitória por 1–0 sobre o Fluminense na 3ª rodada do Campeonato Brasileiro. Sua atuação foi elogiada, tendo Wanderson sido uma boa válvula de escape e velocidade pelas pontas, mas acabou pedindo substituição aos 16 minutos do segundo tempo por ter cansado devido ao longo tempo sem atuar em um jogo oficial, desde maio de 2021.

Seu primeiro pelo colorado foi em 5 de maio de 2022, no empate de 1–1 com Guaireña na 4ª rodada da fase de grupos da Sul-Americana. Em 14 de maio, participou do primeiro gol e fez o segundo do Inter no empate de 2–2 com Corinthians na 6ª rodada do Campeonato Brasileiro. Com esse gol feito e desde sua estreia pelo clube, Wanderson havia participado diretamente de cinco dos seis gols feitos pelo time no período (equivalente a 83% de participação). Ao fazer dois gols na vitória por 3–1 sobre o Flamengo pela 11ª rodada em 11 de junho, Wanderson assumiu a artilharia do time na temporada com cinco gols feitos.

Em 21 de dezembro, o Internacional anunciou a compra de Wanderson por 4,5 milhões de euros (cerca de 24,8 milhões de reais). Wanderson assinou um contrato válido por três temporadas e se tornou a segunda compra mais cara da história do clube gaúcho.

Seleção nacional
Apesar de nascido no Brasil, adquiriu cidadania belga na época em que atuou no país e chegou a atuar pela Seleção Belga Sub-16.

Estatísticas
Atualizadas até dia 14 de junho de 2022.

Clubes

 a. Jogos da Copa da Bélgica, Copa do Rei, Copa da Áustria, Copa da Rússia e Copa do Brasil
 b. Jogos da Liga dos Campeões da UEFA, Liga Europa da UEFA e Copa Sul-Americana
 c. Jogos do Campeonato Gaúcho

Títulos
Red Bull Salzburg
 Campeonato Áustriaco: 2016–17
 Copa da Áustria: 2016–17

Vida pessoal
Wanderson é filho do ex-futebolista Wamberto, que foi notável por suas atuações pelos clubes Standard Liège e Ajax. Seu irmão mais velho, Danilo Sousa Campos, também é um futebolista e atua como meio-campista, tendo também sido formado na base do Ajax. Além de ser brasileiro, também tem nacionalidade belga.

Ligações externas

Naturais de São Luís (Maranhão)
Pessoas com dupla nacionalidade
Futebolistas do Maranhão
Futebolistas da Bélgica
Futebolistas do Koninklijke Football Club Germinal Beerschot
Futebolistas do Lierse SK
Futebolistas do Getafe Club de Fútbol
Futebolistas do FC Red Bull Salzburg
Futebolistas do Futbolniy Klub Krasnodar
Futebolistas do Sport Club Internacional
Futebolistas brasileiros expatriados
Belgas de ascendência brasileira
Brasileiros expatriados na Bélgica
Brasileiros expatriados na Espanha
Brasileiros expatriados na Rússia

Wanderson Maciel