IV. Murad, dîvân edebiyatındaki mahlası Murâdî (Osmanlı Türkçesi: مراد رابع, Murâd-ı râbi) (27 Temmuz 1612; İstanbul - 8 Şubat 1640; İstanbul), 17. Osmanlı padişahı ve 96. İslam halifesi. 1623 ile 1640 yılları arasında hüküm sürdü. Revan ve Bağdat fatihidir. IV. Murad İstanbul'da, Sultan I. Ahmed'in ve Kösem Sultan'ın oğlu olarak dünyaya geldi. Ağabeyi II. Osman'ın Yedikule Zindanları'nda bir grup isyancı tarafından öldürülmesi üzerine amcası I. Mustafa tahta geçmişti. Aklî dengesi bozuk olan amcası I. Mustafa'nın yerine 11 yaşındaki IV. Murad padişah yapıldı.

Yaşamı

Saltanatının ilk yılları

Osmanlı Padişahı II. Osman'ın tahttan indirilerek öldürülmesi üzerine yerine akli dengesi bozuk olan I. Mustafa tekrar tahta çıkarılmıştı. I. Mustafa akli dengesindeki bozukluktan ötürü devleti yönetemeyecek bir durumda olması nedeniyle alınan karar gereği tahttan indirildi. Yerine ise 10 Eylül 1623 tarihinde tahta oturtulan IV. Murad geçti. Eyüp Sultan Türbesi'nde Aziz Mahmud Hüdayi'nin elinden kılıç kuşanan IV. Murad, tahta çıktığında sünnetsiz olduğu için cülûsunun 5. günü sünnet edildi. Çeşitli olumsuz olaylar sebebiyle kargaşa dolu bir ortamın olduğu dönemde tahta çıktı. Osmanlı'da can ve mal güvenliği neredeyse kalmamış ve hazine tükenme noktasına gelmişti. Çözülmesi gereken en önemli iç ve dış meseleler arasında Abaza Paşa İsyanı ve Bağdat'ın Safeviler'den geri alınması konusu önde geliyordu. IV. Murad'ın henüz çocuk yaşta olması ve tecrübesizliğinden dolayı devlet yönetiminde Sadrazam Kemankeş Kara Ali Paşa kısa bir dönem öne çıktıysa da sorunları çözme noktasında yetersiz kaldı. IV. Murad'ın saltanatının ilk 9 yılı annesinin kontrolü altında geçti.

Abaza Paşa isyanı

II. Osman'ın öldürülmesi üzerine bulunduğu yerlerdeki yeniçerileri öldürterek cezalandırmaya başlayan Abaza Mehmed Paşa, IV. Murad devrinin de önemli bir sorunuydu. I. Mustafa'nın ikinci padişahlığı devrinde ayaklanan yeniçeri düşmanı Abaza Mehmed Paşa durdurulmak isteniyordu. Yeniçeriler diz kapağındaki yanık üzerinden tanınmaya çalışılınca ilgisiz halk da yeniçeri oldukları iddiasıyla Abaza Mehmed Paşa'nın adamlarınca öldürülüyordu. Ele geçirilen yeniçerilerin boyunlarını vurduran Abaza Mehmed Paşa, 1626'da Dişlenk Hüseyin Paşa'yı da öldürttü. Esir aldığı yayabaşı ve bölükbaşılarından ise dördünü dörder parça ettirip Erzurum Kalesi burçlarına astırdı. Abaza Mehmed Paşa sorunu ile meşgul olan Damat Halil Paşa bu hususta bir başarı elde edemeyince 1628 yılında IV. Murad tarafından görevden alındı. Bu sırada Abaza Mehmed Paşa'nın iki adamı İstanbul'da yakalanınca IV. Murad'ın emri üzerine oyulan omuz başlarına mumlar dikilip çarmıha gerilerek binek hayvanları üzerinde İstanbul sokaklarında teşhir edildiler. Sonrasında ise birinin başı kesildi, diğeri de çengele vurularak öldürüldü. Yeni sadrazam Hüsrev Paşa'nın 1628'de düzenlediği sefer neticesinde teslim olan Abaza Mehmed Paşa, IV. Murad tarafından yine de bağışlandı ve Bosna beylerbeyliğine atandı. Böylelikle Osmanlı için yıllardır sorun olan bir meseleye son verilmiş olundu.

Kösem Sultan iktidarı

IV. Murad tahta geçtikten sonra hızlı bir eğitime tabi tutuldu. Bu süre içerisinde padişah adına annesi Kösem Sultan "saltanat naibesi" adıyla devleti yönetmek zorunda kaldı. Padişah adına devleti annesinin yönetecek olması Osmanlı tarihinde bir ilktir. Bu süre içinde imparatorluk anarşiye ve büyük iç karışıklıklara sürüklendi. Safeviler, Irak'ı ele geçirdi, Bağdat başta olmak üzere birçok yerde Sünniler kılıçtan geçirildi. Safevi orduları Mardin'e kadar ilerledi. Orta Doğu'daki Sünni - Şii dengesi bozuldu. Kırım, Yemen, Lübnan ve Mısır'da ciddi isyanlar çıktı. Abaza Mehmed Paşa, Doğu Anadolu Bölgesi'nde iki kez isyan çıkardı. Askerlere verilen maaşlar arttırılırken, vergi sistemi bozulduğundan gelirlerde azalma görüldü. Kuzey Anadolu'da işlevsizleşen tımar sistemi ve buna bağlı artan yolsuzlukları öne süren halk isyan başlattı. Safeviler'e karşı yürüttüğü seferde başarısız olan Sadrazam Hüsrev Paşa'nın azli üzerine 1632 yılında yeniçeriler sarayı basarak sadrazam ile 17 devlet yöneticisinin kellesini istedi. Yeni sadrazam Hafız Ahmed Paşa yeniçerilerce öldürdü, birçok devlet adamının evi yağmalandı. İkinci bir isyana kalkışarak padişaha güvenmediklerini söyleyen yeniçeriler, ileride padişah olacak şehzadelerin hayatlarından şüphe ettiklerini, sağ olduklarının bir ispatı olarak şehzadelerin kendilerine gösterilmesini hatta bazı şehzadelerin yeniçeri ocağında kendi himayelerinde kalması gerektiğini söylemişlerdir. Padişah, şeyhülislam ve veziriazamın kefil olması ile yeniçerileri bu isteklerinden vazgeçirmiştir. Asilerin ayak divanına çıkartıp yaptıkları pazarlıklarla genç padişahı zor durumda bırakması, acizliği, yaşı itibarıyla sürekli küçümsenmesi ve annesinin himayesinde kaldığı düşüncesi onun ileride sert bir mizaca bürünmesine neden olmuştur.

Kösem Sultan Anadolu'daki isyanları bastırmak için birçok girişimde bulunmuş ve en dikkat çekici olan Abaza Mehmed Paşa İsyanı son bulmuştur. Kendisi anarşi döneminde ülkeyi toparlama konusunda yoğun bir çaba sarf etti. Dokuz yıllık saltanat naibeliği boyunca Kösem Sultan 8 veziriazam, 9 defterdar değiştirmiştir. Bunun yanında muhtaçlar için aşevleri açtı, hayır kurumları yaptırdı, borçları yüzünden hapishaneye düşmüş olan mahkûmların borçlarını ödeyerek onları hapisten kurtardı ve fakir kızların çeyizlerini düzerek onları evlendirdi. Bu icraatları ilk döneminde toplum ve bürokrasi çevrelerinde takdir görmüştür.

Mutlak saltanat yılları

İdareyi ele alışı
Bir çeşit saltanat naibi gibi devleti yöneten annesi Kösem Sultan ve bazı devlet adamlarının etkisi altında geçen saltanatının ilk yıllarında idareye etkisi kısıtlı olan IV. Murad, 1632'den itibaren yönetimde gücünü gösterir oldu.

Yasaklar
Tütün ve kahveyi yasakladı. Yasağın sebebinin 1630'ların başındaki büyük İstanbul yangını olduğu bilinir ve yangın sonrası çıkabilecek bir ayaklanmaya karşı tedbir olarak İstanbul'daki kahvehaneler yıktırılır. Tütün içenlerin ise öldürülmelerine dair fetva çıkarılır. Tütün içenlerden orduya mensup kişiler tespit edilince eli, ayağı kırılıp boyunlarının vurulduğu da oluyordu. Tütün yasağı nedeniyle evlerin bacaları dahi koklatılıyor, tütün kokusu gelen evlerdeki kimseler ceza olarak öldürülüyordu. Ayrıca meyhane ve kahvelerin yeniçeri ve isyancıların toplanma mekânı haline gelmesi padişahı düşündürmüştü. Yasak, kaybolan devlet otoritesinin de bir nevi tekrar tesisinin bir göstergesi olacaktı. Padişah kendi yasağına ne derece uyulduğuna bağlı olarak otoritesini ölçtü. Bu nedenle yasak çok katı bir şekilde uygulandı. IV. Murad, yasağa uymayanların öldürülmesini emretti. Bizzat kendisi özellikle geç saatlerde kıyafet değiştirerek yasağa uyulup uyulmadığını kontrol etti ve bulduğu şüphelileri öldürttü. Bu tebdil-i kıyafet teftiş uygulamasını sıklıkla yapmış ve birçok meyhaneyi gece kendisi bizzat baskınlar ve infazlarla kapattı. Padişahın üstün ve kutsal bir figür olarak Topkapı Sarayı'nda bulunmasına alışık İstanbul halkı halk arasına karışan ve doğrudan gücünü sergileyen IV. Murad'a bu yüzden farklı bir gözle bakmıştır. Sultanın ölünceye kadar sürdüğü bu uygulaması sonucu hiçbir padişaha karşı üretilmeyen efsane ve menkıbelere neden olmuştur. IV. Murad'ın sözlü kültürdeki zengin konumu onun özlenen otoriter bir padişah figürünün bir tecellisi olarak yorumlanmıştır. IV. Murad içkiyi de halka yasaklamış, ancak kendisi içki içmeyi sürdürmüş ve bu içki bağımlılığı ölümünün bir nedeni olmuştu.

IV. Murad dönemindeki bir diğer yasak ise yatsıdan sonra fenersiz dışarı çıkma yasağı idi. Kıyafet değiştirerek yatsıdan sonra sokakları gezen IV. Murad, fenersiz gezenlerle karşılaşınca ceza olarak onları öldürtmekteydi. Sabah olduğunda bu nedenle cezalandırılan kişilerin ölü bedenleri yerlerde görülüyordu. Yasağa uymayanları ölümle cezalandıran IV. Murad, bir defasında kıyafet değiştirip gezerken, camiden geç saatte çıkıp fenersiz evine giden bir imamın çocuğunu yakalamış ve onu yasağa uymadığı için öldürtmüştü.

Dini bir hareket olan Kadızadelilerin IV. Murad'ın yasaklarına destek ve etkileri olmuştu. IV. Murad'ın tütün yasağını getirmesi ve kahvehaneleri yıktırması gibi kararlarında ona destek veren Kadızadeliler ile bir birlikteliği vardı. Tütün ve kahvenin haram olduğunu ileri süren Kadızadeliler hareketi, yeniliklere karşı katı bir pozisyon almış ve ateşli vaazları ile halk kitlelerini peşlerinden sürüklemişlerdi.

Devrin olayları
1634 yılında IV. Murad Bursa'ya giderken yoldaki karları temizletmediği gerekçesiyle soruşturma yapmadan İznik kadısını astırır. Yaklaşık iki yıl şeyhülislamlık yapan dönemin şeyhülislamı Ahizade Hüseyin Efendi'nin bu olayı eleştirmesi ise şeyhülislamın sonunu hazırladı. İznik kadısının öldürülmesi İstanbul'da duyulunca Şeyhülislam Ahizade Hüseyin Efendi bu olayı eleştirmekten geri durmaz. Bu eleştirinin cezası ise her ne kadar başta "derhal Kıbrıs'a sürgün" kararı olduysa da IV. Murad sürgünle yetinmedi ve Şeyhülislam Ahizade Hüseyin Efendi'yi boğdurtarak öldürttü. Cesedi bulunmaması için kumsala gömüldü. Ahizade Hüseyin Efendi'nin oğlu ise bindiği farklı gemi denize açılmış olduğundan dolayı öldürülmekten kurtuldu.1638 yılında ise dönemin etkili isimleriyle anlaşmazlık yaşayan Osmanlı hekimbaşı Emir Çelebi, hakkında afyon kullandığı söylenerek IV. Murad'a ihbar edilir. Bunun üzerine IV. Murad'ın bir satranç oyunu sırasında Emir Çelebi'ye zorla fazla miktarda afyon yutturması üzerine Emir Çelebi zehirlenerek ölür.

Hafız Ahmed Paşa'nın isyancılarca öldürülmesi

1631 yılında Hüsrev Paşa'nın yerine ikinci defa sadrazamlığa getirilen Hafız Ahmed Paşa, ilk iş olarak bulundukları yerlerde rahatsızlığa neden olan serbest durumdaki askerleri İstanbul'a getirtmeye çalıştı. Bu sebeple devlet erkanının davet edildiği bir toplantı yapılarak konu görüşüldü ve alınan karar gereği davet mektupları yazılarak askerler İstanbul'a çağrıldı. Böylelikle çok kalabalık bir asker topluluğu İstanbul'da birikmiş oldu. Hafız Ahmed Paşa'nın makamına göz diken Topal Recep Paşa ise İstanbul'a gelenlerle temas kurarak Hafız Ahmed Paşa'yı onların hedefi haline getirmeye uğraştı. Şubat 1632'de kışkırtmaların sonucu öfkeli sipahiler At Meydanı'nda ayaklanarak Hüsrev Paşa'nın azline neden olanları IV. Murad'dan istediklerini beyan ettiler. Bu olaylar sırasında İstanbul'daki dükkanlar, çarşılar kapandı ve insanlar kapılarını kapatarak evlerine çekildi. Ayaklanan askerleri durduracak bir güç bulunmadığından herkes ne yapacağını şaşırmıştı.

Nihayet ayaklananlara sonraki gün bir yanıt verileceği duyuruldu. Hafız Ahmed Paşa da başına geleceklerden çekinmeyerek yola koyuldu. Saray kapısının önü koynu ve cebi taşlarla dolu olan sipahilerce tutulmuştu. At üzerinde geçerken kendilerine selam veren Hafız Ahmed Paşa'ya içlerinden biri taş atınca diğerleri de ona uyarak Hafız Ahmed Paşa'yı taş yağmuruna tutup atından düşürdüler. Paşa'nın muhafızları derhal onu kaldırarak Bab-ı Hümayun'dan geçirip bir odaya kaçırdılar. Paşa'yı koruyanlardan birinin göğsüne hançer saplayıp öldürdüler. IV. Murad'ın huzuruna çıkan sadrazam Hafız Ahmed Paşa, mühri hümayunu eliyle teslim ederek sadrazamlıktan çekildi. IV. Murad ise ona kaçıp saklanmasını söyleyince kıyafet değiştirip kayığa binerek Üsküdar tarafına geçti.

Bâbüssaâde önünde ayak divanı isteyen isyancı askerlere karşı enderun halkını silahlandıran IV. Murad ne istediklerini sordu. Verdikleri listedekileri öldürmek isteyen isyancılar, IV. Murad'a doğru hamlede bulununca padişah hızla geri çekilerek içeri girdi. Sarayda bulunan Topal Recep Paşa, Hafız Ahmed Paşa'nın geri getirtilmesini tavsiye etti. Hafız Ahmed Paşa gelince padişah ikinci kez ayak divanına çıktı ancak kalabalık isteğinden vazgeçmiyordu. Hafız Ahmed Paşa da bunun üzerine, "Padişahım ! Hezar Hafız kulun yoluna fedadır ancak ricam budur, beni sen öldürtme, bunlar öldürsün, şehit olayım!" diyerek isyancılara doğru yürüyüp gitti. Hafız Ahmed Paşa pala ve kılıç darbeleriyle öldürüldü.

Mevlevi Şeyhi Ebubekir Çelebi'nin sürgün edilişi

Revan seferine giderken Mevlevi Şeyhi Ebubekir Çelebi ile de görüşen IV. Murad, ona iltifatta bulunup tekkesi için ödenek verdi. Padişahın yakınlığını kazanan Ebubekir Çelebi, bu sayede çevresinde daha güçlü ve sözü geçer bir hale geldi. Konya'daki hükûmet adamları ve kadılar ona başvurmadan bir iş göremez oldular. Bu durumundan rahatsız olanlar da IV. Murad Konya'ya tekrar geldiğinde şikayette bulundular. IV. Murad şikayetler dolayısıyla Ebubekir Çelebi'nin öldürülmesini emrettiyse de araya giren bazı kimselerin ricası üzerine Ebubekir Çelebi'yi bağışlayıp sürgüne gönderdi.

Nakşibendi Şeyhi Mahmud Urmevi'nin öldürülmesi

IV. Murad döneminin etkili Nakşibendi şeyhlerinden biri olan Mahmud Urmevi, IV. Murad'ın emri üzerine idam edilmiştir. Mahmud Urmevi'nin 40.000 kadar müridinin bulunduğu kaynaklarda yer alır. "Rumiyye şeyhi" olarak da bilinen Mahmud Urmevi, Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nde şöyle geçer: "Murad Han Diyarbakır'a geldiğinde Kimyacı Maanoğlu kızını ve Rumiyye şeyhi Aziz hazretlerini bir günde şehit edip İstanbul'a hicri 1048 tarihinde girdi ve yedi gün yedi gece şenlikler oldu."

Sakarya Şeyhi'nin cezalandırılması

Ilgın'da "Sakarya Şeyhi" diye tanınan Ahmed isminde bir şeyh mehdiliğini ilan ederek kendine inandırdığı köylüleri etrafında toplamıştı. İnsanlar para ve adaklarını ona veriyor, onun için canlarını vereceklerini söylüyorlardı. Durdurulması için üzerine asker gönderildiğini haber alan Sakarya Şeyhi, yaklaşık sekiz bin kişiyi toplayıp çarpışmaya karşı hazır bulundu. IV. Murad'ın Sakarya Şeyhi'nin üzerine yollattığı askerî kuvvet yenilince üç bin kişilik ek bir kuvvet daha gönderildi. Ancak bu kuvvet de mehdi olduğunu iddia eden Sakarya Şeyhi Ahmed'i ele geçiremeyince, anlaşmaya varılan bir yerli sayesinde baskınla yakalandı. IV. Murad'ın huzuruna çıkarılan şeyh, padişah tarafından azalarlandı. Parmakları kesilen Sakarya Şeyhi başında siyah bir sarık ile çıplak bırakılıp eşeğe bindirilerek teşhir edildikten sonra burnu, kulağı, elleri ve ayakları kesildi. Böylelikle Sakarya Şeyhi orada can verdi.

Bilim ve sanat
IV. Murad'ın devrinde Nef'i, Hezarfen Ahmet Çelebi, Lagari Hasan Çelebi, Bekri Mustafa, Evliya Çelebi, Zekeriyazade Yahya Efendi gibi kişiler yaşamıştır. Şair Nef'i hicivleriyle ünlü divan şairidir, döneminin devlet adamlarını çarpık düzenini hicvetmektedir. Bazen hicivleri yüzünden başı derde giren Nef'i padişah tarafından defalarca uyarılmıştır, ancak padişaha söz vermesine rağmen hiciv yazmaya devam edip Veziriazam Bayram Paşa hakkında hiciv kaleme alınca IV. Murad'ın emriyle 1635 yılında boğdurularak idam edilmiştir.

Hezarfen Ahmet Çelebi ve Lagari Hasan Çelebi'nin uçuş denemeleri bu dönemin en dikkat çeken bilimsel gelişmeleri olmuştur. Sultan IV. Murad'ın izni ve bilgisi dahilinde önce Hezarfen Ahmet Çelebi kendi yaptığı dev kanatlarla Galata Kulesi'nden Üsküdar'daki Doğancılar meydanına bir uçuş gerçekleştirmiştir. Bu uçuşun Galata Kulesi'nden Kız Kulesi'ne yapılması planlanmışsa da rüzgâr uçuş rotasını etkilemiştir. Bu uçuş zannedildiği gibi padişaha rağmen değil bizzat padişahın da (Bağdat Köşkü'nün bulunduğu yerden) seyrettiği planlı bir faaliyettir ve uçuşun ardından Hezarfen yine padişah tarafından takdir ve yeni çalışmalar için destek görmüştür. Uçuş dünya havacılık tarihi açısından önemli bir yere sahiptir. Eğer gerçekliği genel kabul görürse Hezarfen o güne kadar gökyüzünde en uzun süre kalan, süzülen ve uçan ilk havacıdır. Dahası uçuşu kıtalararası ilk uçuştur. Ancak bugün yapılan bazı bilimsel çalışmalar Hezarfen'in sadece süzülerek boğazın bir yakasından diğerine kadar uçabilmesini şüpheli görür. Hem Galata Kulesi'nin yüksekliği hem de boğazdaki mevcut hava akımı bu uçuşu zora sokmaktadır. Sadece süzülerek mi uçtuğu, birikimini nereden sağladığı, nerede ve nasıl çalıştığı ya da taktığı kanatların mahiyeti bugün tam olarak bilinememektedir. Ayrıca bu uçuşun Hezarfen'in ilk deneyimi olup olmadığı da tartışmalıdır. Bazı deneme uçuşları yapmış olması muhtemeldir. Kendisi hakkındaki bilgiler çok kısıtlıdır ve çoğu söylence ve dedikodudan ibarettir.

Hezarfen'e gösterilen bu ilgiden cesaret alan Lagari Hasan Çelebi de yine IV. Murad'ın izni ve denetiminde uçuş çalışmaları için destek görmüştür. En önemli ve kayıtlara geçen uçuşu padişahın kızı İsmihan Kaya Sultan'ın doğum günü ya da düğün merasiminde 1633 yılında Topkapı Sarayı'nda, bugünkü Sarayburnu'nda gerçekleşmiştir. Lagari kendi yaptığı ve içinde bulunduğu bir füze ile tüm davetlilerin gözü önünde gökyüzüne dikey olarak uçmuş ve barutu tükenmeye yakın da kendi yapımı olan bir paraşütle boğaza atlamıştır. Bu uçuşu da doğru kabul edersek Lagari Hasan Çelebi yerden gökyüzüne bu derece yükselmeyi başarabilen ilk insandır. Dahası füzeciliğin ve roketli uçuşun da babasıdır. Kendisi de padişahın desteğini almış olmasına rağmen sonraki dönemlerde sürgüne gönderilmiştir. İddialara göre bu ilk uçuş denemelerine sempatiyle yaklaşan Sultan IV. Murad, hem Hezarfen'den hem de Lagari'den tedirgin olmuş ve ikisini bir daha bir araya gelemeyecek şekilde İstanbul'dan uzaklaştırmıştır. Hezarfen Ahmet Çelebi Fizan'a Lagari Hasan Çelebi ise Kırım'a sürgün edilmiştir. Fakat padişahın bu iki bilim insanına ilk aşamada gösterdiği destek gözden kaçmakta ve sürgün nedenlerinin üzerinde durulmamaktadır. Denemelerinin boyutları ve rahatsızlık nedeni tam olarak bilinememektedir. İddialar göre padişaha bazı devlet adamlarının telkinlerde bulunduğu ve "Allah insanların uçmasını isteseydi onları zaten kanatlarıyla birlikte yaratırdı, bu kişiler Allah'a karşı gelmektedirler." diyerek etkiledikleri söylenir. Padişahın bu iki kişiden tedirgin olması ve onları iktidarına karşı bir tehdit olarak algılaması da tartışmalı bir konudur. Çünkü Hezarfen ve Lagari Hasan Çelebi'ler İstanbul'da bulunmakta ve denetim ve destek görerek çalışmaktadırlar. Bundan başka bazı tarihçiler bu iki denemeye de şüpheli yaklaşır. Nedeni kaynaklardan teyit edilemiyor olmasıdır. Abartılı üslubuyla dikkat çeken Evliya Çelebi'nin seyahatnamesi'nin bu derece önemli bir iddiayı referans almak için güvenilir bulanamamasıdır. Çünkü uçuşlarla ilgili tek kaynak Seyahatname'dir. Günümüzde bu olaylarla ve kişilerle ilgili yanlış bilinen birçok bilginin ve iddianın Seyahatname'de yer almadığı ve tamamen kurgudan ibaret olduğu unutulmamalıdır. Tarihçi Erhan Afyoncu ise Evliya Çelebi'nin güvenilir bir kaynak olduğunu iddia eder. Ona göre Seyahatname'deki birçok bilgi, anlatı devrin başka kaynaklarıyla örtüşmekteyken Lagari Hasan Çelebi'nin tamamen uydurma olarak değerlendirilmesini doğru ve samimi bulmaz. Ona göre bu iki bilim insanı ve uçuş denemeleri gerçek kabul edilmelidir.

Kişiliği
Oldukça sert, disiplinli bir kişiliği olan IV. Murad, emirlerinin kesin olarak yerine getirilmesini bekler ve verdiği emirlerin uygulanışını takip ederdi. Emirlerine uyulup uyulmadığını tespit etmek için kıyafet değiştirerek halk arasında gezerdi. Kızdığı zaman kolaylıkla birini ölümle cezalandırabildiği için etrafındakilerin yanı sıra halk üzerinde de büyük bir korku yaratmıştı. IV. Murad bir gün Beşiktaş'tan geçerken öküz arabasıyla oradan geçen bir köylü nedeniyle yolu kapanınca sinirlenerek köylüyü ok ile vurarak yaralamış, bununla da hırsını alamayarak öldürülmesini isteyince, yanında duran Duçe Mehmed'in köylüyü kurtarmak için öldüğünü söylemesi sayesinde köylü ölümden kurtulmuştu. Osmanlı tarihinde ilk defa bir Şeyhülislam Ahizâde Hüseyin Efendi onun emriyle öldürülür. Kuvvetli bir hafızaya sahip olduğu kabul edilir. Sporcu kişiliği ve güçlü bir yapıya sahip oluşu ile bilinen IV. Murad, ata binip dolaşmayı severdi. Tütün ve afyondan nefret ederdi. Mehmet Halife adlı bir Osmanlı tarihçisi, Tarih-i Gılmâni adlı eserinde Sultan IV. Murad ile ilgili şöyle söylemektedir: Düşmanın kökünü kesti, eşkıyadan intikam aldı. O güruhun hiçbiri elinden canını kurtaramadı.
Revan ile Bağdat'ı alıp Kızılbaş'ı kahretti Sağ kalaydı eğer bütün İran'ı ve Turan'ı alırdı. Cihanda on yedi yıl saltanat sürdükten sonra sonunda Allah'ın emriyle onun da devri son buldu.
Merhum Sultan Murat gayet yiğit, boylu boslu ve heybetli idi. Öylesine iyi cirit ve ok atardı ki, akranı bulunmazdı. Ciritine kimse dayanamazdı. Merhum, cirit ile sekiz Arnavut kalkanını delip Budin'e göndermiştir. Bir okla on iki zırhı delip Mısır'a göndermiştir. IV. Murad Arapça ve Farsça bilmekteydi.

Fiziksel kuvveti
IV. Murad Osmanlı sultanları arasında fiziksel kuvvetiyle ünlüdür. Kaynaklarda geniş omuzlu, heybetli bir kimse olarak anlatılan IV. Murad'ın oldukça kuvvetli olduğu bilinir. Silâhdar Mûsâ Paşa'yı kuşağından tutup kaldırarak Has Oda'yı birkaç kez dolaştırdıktan sonra yere indirdiği söylenir. Devrin tanınmış pehlivanlarıyla güreştiği, 200 okkalık gürz kullandığı, kılıç, ok gibi silâhları kullandığı belirtilir. Ata binmeyi seven IV. Murad'ın cirit oyununa merakı vardı. Padişahın tek kolla 60 kilogramlık gürzleri ve 50 kilogramlık yayları ustalıkla kullandığı, Revan Seferi'nde top güllelerini tek başına topa sürdüğü, İran'dan hediye olarak gelen ve esneklik mukavemeti az olduğu için tek kişinin çabasıyla kurulamaz olarak kendisine takdim edilen bir yayı çok kişiye denetmiş, ancak tek başına kimsenin kuramaması üzerine yayın iki ucunu içe doğru esneterek yay telini diğer ucada yetiştirerek tek başına 2 kez kurduğu söylenir. Bir gece Bağdat'ta onu öldürmek için odasına giren 4 cellatı kendisinin öldürdüğü iddia edilir. Konya'da ağabeyi Genç Osman'ın infazında rol oynadığı iddia edilen iki eski yeniçeriyi kalabalığın arasında tanımış ve gürzüyle öldürmüştür.Hindistan'dan gelen bir elçi heyeti IV. Murad'a çok sağlam ve her darbeye karşı dayanıklı bir kalkan hediye etmiştir. Kalkanın sağlamlığını denemek isteyen Padişah adamlarına kalkanı bir yere asmalarını söyler, kalkan asıldıktan sonra bu kalkana ok atışları yapmış bu kalkanı defalarca delmiştir. IV. Murad'ın gürzü ve yayı şu an Topkapı Sarayı'nda sergilenmektedir.

Askerî başarıları
IV. Murad devrindeki en önemli askerî olay Safevîler'e karşı girişilen 1623-1639 Osmanlı-Safevî Savaşı'dır. Bu savaşta Osmanlı orduları Revan Seferi ile Doğu Anadolu Bölgesi, Ahıska, Revan ve Kafkaslar'ın önemli bir bölümünü ele geçirmiştir. Anadolu'da bozulan otoriteyi sağlamak adına bu seferi ve Bağdat seferini bir fırsat olarak görmüştür. Bu yüzden geçtiği birçok yerde hakkında şikayette bulunulan birçok devlet görevlisini, isyancıyı ve Safevi ajanını infaz ettirmiştir. Anadolu, Kanuni Sultan Süleyman'dan beri ilk defa padişahı Anadolu'da görme fırsatını bu seferlerle bulmuştur. 1638 yılındaki Bağdat Seferi ile 1624'ten beri İran işgali altında bulunan bu şehri yeniden Osmanlı topraklarına katmıştır. Bağdat Seferi, Osmanlı tarihinin en gösterişli seferlerinden birisi olmuş ve padişah büyük bir komutan edasıyla Doğuda varlık göstermiş, uzun ve kanlı bir kuşatmadan sonra Sünni üstünlüğünü doğuda tekrar tesis etmiş kendisi de Bağdat Fatihi olarak anılmıştır. Kuşatma 40 gün sürmüştür. Sefer Genç Osman marşına konu olmuş ve dahası birçok efsane ve menkıbeyle süslenmiştir. Bağdat'ta kuşatma devam ederken tahrip edilen İmam Azam'ın türbesine yüzü olmadığını söylerek ziyarette bulunmamış, Bağdat'ı Şiiler'den almadıkça da huzuruna çıkmaktan haya ettiğini söylemiştir. Fetihle beraber ilk burasını ziyaret etmesi Sünni İslam çevrelerinde onu bir kahramana dönüştürmüş ve Selahaddin Eyyubi ile kıyaslanmıştır. Sefer sırasında, Anadolu'daki tüm isyanları ve isyan etmesi muhtemel unsurları yok etti. Böylece devlet otoritesi yeniden ve kesin bir şekilde sağlandı. Safeviler, kesin Osmanlı zaferi karşısında çaresiz kalınca barış istemek zorunda kaldılar ve 1639 mayısında Kasr-ı Şirin Antlaşması imzalandı. Antlaşma neticesinde Mezopotamya Osmanlı egemenliğine girdi ve I. Dünya Savaşı'na kadar Osmanlı'nın toprağı olarak kaldı. IV. Murad, İstanbul'a döndükten sonra saygın devlet adamlarına, imparatorluğun eski parlak günlerine dönmesine yönelik ekonomik ve siyasi projeler hazırlanması emrini verdi. Ama hastalığı ve erken ölümü, onun imparatorluğu dönüştürme fikirlerine ve çalışmalarına engel oldu.

Ölümü

IV. Murad, Revan Seferi sırasında ortaya çıkan hastalığı (siroz veya nikris) nedeniyle ciddi sağlık problemleri yaşar. Her ne kadar kısa bir dönemliğine düzeldiyse de 1639 Kasım'ında durumu tekrar kötüleşir. Sağlık durumu git gide kötüleşen IV. Murad, kardeşi Şehzâde Kasım'ı boğdurduğu odada henüz 27 yaşında iken 1640 yılında öldü.

IV. Murad dönemi Osmanlı İmparatorluğu'nun duraklama döneminde toparlandığı bir dönem olarak kabul edilir. Bu toparlanma ölümü ile bozulmuş ve 1656 yılında Köprülü Mehmet Paşa'nın sadrazam olmasına kadar da tekrar sağlanamamıştır. IV. Murad'a devlet idaresinde yol gösterici olması için Koçi Bey tarafından risaleler hazırlanmıştır. Bu risalelerde padişahın isteği üzerine devletin gücündeki zayıflamanın ve bozulmanın nedenleri ortaya konmuş ve çözüm için öneriler üretilmiştir. "Muradi" mahlasıyla hem divan hem aşık tarzı şiirler yazmıştır. Döneminde halk edebiyatı büyük gelişme göstermiş, manzumelerine şairler tarafından nazireler yazılmıştır. Yazdığı divan şiirlerini düzenlemesi için Vehbi Osman Çelebi'ye emanet etmiş fakat ölümüyle birlikte bu divan ortadan kaybolmuştur. Hattattır. talik yazıda kendi geliştirmiştir. İcazetini hat hocası Tulumcuzade Abdurrahman Efendi'den almıştır. Güzel yazıya ve musikiye ilgi duymuştur. Mehter müziğinin önde gelen bestekârları arasında sayılan IV. Murad'ın sözlü eserleri yanında saz eserleri de bestelediği bilinmektedir. Yılmaz Öztuna onun bestelediği 15 eserinin listesini vermiştir. Sözleri de kendisine ait olan "Uyan Ey Gözlerim Gafletten Uyan" ilahisi de bu bestelerden birisi olarak kaydedilir. (Bazı araştırmacılar bu ilahinin IV. Murad'a değil III. Murad'a ait olduğunu ileri sürer.) Dönemin önemli simalarından Evliya Çelebi, onun huzurunda yapılan edebiyat ve musiki cemiyetlerinden genişçe söz etmektedir. Bunlar arasında Kör Hasanoğlu Mehmet Çelebi'nin haftada iki gece padişahın huzurunda hayal oyunu sergilemesi de vardır. İtalyan düşünürü Machiavelli'nin "Prens" adlı eserini Türkçeye çevirtmiştir. Okçuluğa ve topçuluğa ilgi duymuştur. Hobi olarak yay ve kiriş imal eder, seferlerde kendisi top atışları yapardı. Cirit atardı. Matrak oyununa (eski bir savaş sporu) ilgi duyar ve iyi bir icracısı (matrakbaz) sayılırdı. Saray ahırında 300'den fazla seçme binek, 50'ye yakın da yarış atı bulundurmuştur. Kendi şahsına mahsus 9 atı vardı. Bu atlar öldüğü zaman gelenek icabınca cenazesinde ters bir şekilde eğerlenerek kortejde yürütülmüştür. Revan ve Bağdat seferleri boyunca gördüğü vakıf eserlerini tamir ettirmiştir. Fırat Nehri'nin Elazığ'ın kuzeyinde kalan bölümü bugün onun adını taşır. Topkapı Sarayı'na Revan ve Bağdat köşklerini yaptırmıştır. Bizzat kendisinin komuta ettiği iki büyük sefer icra etmiştir. Bu seferlerine sorguçlu bir miğfer ve zırh giyerek gitmiş ve aynı kıyafetlerle geri dönmüştür. Bağdat Seferi'nden yine aynı kıyafetlere ek olarak bir pars postu giyerek dönmesi dikkat çekici bulunmuştur. Doğu'ya yaptığı iki büyük sefer ve İstanbul dışındaki gezileri IV. Murad'ın haremden uzak kalmasını gerektirmiştir. IV. Murad donanmaya da büyük yatırımlar yapmış ve Otuz Yıl Savaşları'ndan faydalanarak Venedik üzerine bir sefer hazırlığı yaptırmıştır. Hazırlanan donanma Girit'in fethinde büyük faydalar sağlamıştır. Başarıları ve askerliğe yatkınlığıyla ordu ve halk tarafından saygı duyulan bir padişah olmuştur. Özlenen karizmatik padişah figürünü fazlasıyla sergilemiş bu yüzden de hakkında birçok menkıbe üretilmiş ve Anadolu'da birçok yerel yapıya adı verilmiştir. İlber Ortaylı, IV. Murad'ı "Prens Eugen ile birlikte 17. yüzyılın en büyük iki mareşalinden biri" ölümünü de "büyük bir kayıp" olarak tarif eder.

Ailesi

Eşi
 Ayşe Haseki Sultan

Çocukları
Evliya Çelebi Sultan IV. Murat'ın çocuklarına dair özel bir malumat vermemekle beraber sadece tek bir kızından bahseder. O da Kaya Sultan'dır. İstanbul seyahatnamesinde Kaya Sultan'ın doğumunda İstanbul'da yapılan şenliklerde atılan havai fişeklerden bahseder. Ayrıca boğazda yine Kaya Sultan'a ait bir yalıyı tarif eder. Çok genç yaşta vefat eden Sultan IV. Murat'ın erkek çocuğunun olmayışından ötürü tahta kendisinden sonra, veliahtı olan en küçük erkek kardeşi Sultan İbrahim'in geçtiği malum olmakla beraber çeşitli kaynaklar ona başka çocuklar da isnat etmişlerdir. Bunların isimleri şöyledir;
 Şehzade Süleyman
 Şehzade Ahmet
 Şehzade Mehmet
 Şehzade Alaattin
 Safiye Sultan
 Gevher Sultan
 İsmihan Kaya Sultan
 Rukiye Sultan
 Bedia Sultan (Ayşe Bedia Sultan)
 Hafsa Sultan

Görseller

Ayrıca bakınız
 1633-1634 Osmanlı-Lehistan Savaşı
 1623-1639 Osmanlı-Safevî Savaşı
 Emir Çelebi

Popüler kültürdeki yeri
 IV. Murat dizisinden IV. Murad saltanatını konu alan 1981 tarihli televizyon dizisidir, IV. Murad'ı Cihan Ünal canlandırmıştır (1981).
 IV. Murat Gürz ve Zafer- IV. Murad'ın hayatını ve Bağdat seferini konu alan Okay Tiryakioğlu'nun yazdığı romandır.
 İstanbul Kanatlarımın Altında- IV. Murad dönemini ve Hezarfen Ahmet Çelebi ile Lagari Hasan Çelebi'nin bilimsel çalışmalarını konu alır (1995). Filmde IV. Murad'ı Burak Sergen canlandırmıştır.
 Muhteşem Yüzyıl Kösem dizisinin 1. sezonunda IV. Murad'ın şehzadelik dönemi Çağan Efe Ak tarafından canlandırıldı. 2. sezonda ise Metin Akdülger tarafından canlandırmıştır.

Kaynakça
Özel

Genel

  s. 234-254

 Celal Tomrukoğlu Osmanlı Hanedanı

Dış bağlantılar

|}

1612 doğumlular
1640 yılında ölenler
Osmanlı İmparatorluğu duraklama dönemi
17. yüzyılda Osmanlı padişahları
17. yüzyıl dini liderleri
Üsküdar doğumlular
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Çocuk hükümdarlar
İki kutsal caminin hizmetkârları

IV. Murad


Jaco Venter ist der Name folgender Personen:

* Jaco Venter (Sänger), südafrikanischer Sänger (Bariton)
 Jaco Venter (* 1987), südafrikanischer Radrennfahrer, siehe Jacobus Venter

Jaco Venter


Onthophagus pseudoundulans é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Zunino & Halffter em 1988.

Referências

Ligações externas

pseudoundulans
Coleópteros descritos em 1887

Onthophagus pseudoundulans


Save Me est une série dramatique télévisée britannique, écrite, créée et interprétée par Lennie James. Elle a été diffusée pour la première fois sur Sky Atlantic le 28 février 2018, les six épisodes étant diffusés via Sky Box Sets et Now TV le même jour. La deuxième série, intitulée Save Me Too, est sortie le 1 avril 2020.

Description
Sky Vision a distribué la première série dans le monde entier, mais les droits de distribution de la deuxième série ont été repris par la société sœur de Sky, NBCUniversal. Aux États-Unis, la série a été reprise par Starz, où la série est disponible sur Starz on Demand depuis le 6 septembre 2018. Il est sorti sur Starz Cinema le 11 mai 2019.

La série met en vedette Lennie James dans le rôle de Nelson "Nelly" Rowe, un homme malheureux dont la vie est bouleversée lorsque Jody, la fille qu'il a eu il y a treize ans, disparaît mystérieusement. Il commence une quête déterminée pour aller au fond des choses et retrouver sa fille, mentant, implorant des faveurs et jouant de ses amitiés. Suranne Jones joue le rôle de Claire McGory, la mère de Jody. Outre James et Jones, Stephen Graham et Jason Flemyng sont également crédités en tant que membres principaux de la distribution.

Accueil et critiques
Après un bon accueil critique pour la première série, une deuxième série est sortie en 2020, avec le titre modifié Save Me Too. Un DVD de la première série est sorti via Acorn Media le 7 mai 2018. Elle a remporté le British Academy Television Award de la meilleure série télévisée dramatique.

Références

Liens externes

Série télévisée britannique des années 2010
Série télévisée créée en 2018
Série télévisée dramatique
Série télévisée se déroulant à Londres
Série télévisée avec famille dysfonctionnelle

Save Me (série télévisée britannique)


El agar endo (también llamado medio endo) es un medio de cultivo microbiológico de color rosa pálido. Fue originalmente desarrollado para el aislamiento de Salmonella typhi, pero ahora es usado mayormente como un medio para coliformes. La mayoría de los organismos gram negativos crecen bien en este medio, mientras que otros organismos gram positivos son inhibidos. Los organismos coliformes fermentan la lactosa en este medio produciendo un color rojo (por ejemplo Escherichia coli) mientras que los no fermentadores de lactosa producen colonias claras y sin color, por ejemplo Salmonella sp.

Composición típica
El agar endo típicamente contiene (en porcentaje peso/volumen):
 1.0 % peptona
 0.25 % fosfato dipotásico – ácido fosfórico (K2HPO4)
 1.0 % lactosa
 0.33 sulfito de sodio anhidro (Na2SO3)
 0.03 % fucsina
 1.25 % agar.

Referencias

Enlaces externos
 Bd.com
 Cátedra de microbiología UVC.

Técnicas microbiológicas
Medios de cultivo

Agar endo


Le tournoi Squash Open Black Ball 2022 est l'édition féminine 2022 du tournoi Black Ball Squash Open qui se déroule du 12 au 17 mars 2022 au Caire. Le tournoi fait partie de la catégorie PSA Platinum et il est doté de  de prix.

Le tableau est composé de 24 participantes dont huit joueuses têtes de série et une wild card Nour El-Sharkawy.

La finale oppose les deux meilleures joueuses du monde et c'est Nouran Gohar qui l'emporte sur la championne du monde Nour El Sherbini, celle ci abandonnant sur blessure.

Dotation et points
En 2022, la dotation est de . Les points sont répartis suivant le tableau suivant.

Têtes de série

Tableau final

Demi-finale, finale

Tableau supérieur

Tableau supérieur 1

Tableau supérieur 2

Tableau inférieur

Tableau inférieur 1

Tableau inférieur 2

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Saison 2021-2022 de la PSA

Liens externes
 Page PSA

2022
Sport en Égypte en 2022
Squash en 2022
Sport en mars 2022

Black Ball Squash Open 2022


Eduardo Hochschild Beeck (Lima, 4 de diciembre de 1963), es un ingeniero y empresario peruano líder del Grupo Hochschild.

Biografía

Eduardo Hochschild es hijo de Ana Beeck Navarro y Luis Hochschild Plaut. Asimismo, es sobrino nieto del barón del estaño Moritz Hochschild. Realizó sus estudios universitarios en la Universidad Tufts, cerca de Boston, EE.UU., obteniendo el título de ingeniero mecánico y físico.

En mayo de 1998, fue interceptado por delincuentes en el vehículo en que se encontraba junto a su padre. Luis Hochschild Plaut falleció, mientras Eduardo fue secuestrado por seis días.

Está casado con Mariana Correa Sabogal, hija de Gustavo Correa Miller y Dolores Sabogal Morzán,  sobrina de la ex-primera dama Violeta Correa Miller y nieta del exministro de Relaciones Exteriores Javier Correa Elías.

Vida profesional

En 1987, ingresó al Grupo Hochschild Mining, empresa minera con sede en Londres, como asistente de seguridad en la Mina Arcata. En 1998, se convirtió en jefe del Grupo Hochschild Mining, sucediendo a su padre. El Grupo se expandió internacionalmente hacia Argentina, México y Chile, ingresando en el 2006, a la Bolsa de Londres, el mismo año en que Eduardo Hochschild fue elegido presidente ejecutivo de Hochschild Mining. Es Presidente y accionista principal de Cementos Pacasmayo, fundada por su padre en 1949 y la segunda cementera más importante del Perú, que en el 2012, se convirtió en la primera cementera peruana en ingresar a la Bolsa de Valores de Nueva York.

Eduardo Hochschild es, desde el 2003, director del Banco de Crédito del Perú, del El Pacífico-Peruano Suiza Compañía de Seguros y Reaseguros y Presidente ejecutivo de TECSUP, institución fundada por su padre. Es también consultor del foro económico para la Conferencia Episcopal en el Perú.

En el 2007, según Perú Top 10.000, se ubicó en el noveno lugar de los grupos económicos del Perú. En el 2012, Hochschild ingresó a la lista de Forbes con una fortuna estimada en US$2.200 millones, siendo el único peruano de la lista junto a Carlos Rodríguez Pastor. La lista era cuestionada dado que desde hacía muchos años no aparecía en ella ni Hochschild ni empresarios peruanos como Pedro Brescia Cafferata, Mario Brescia Cafferata, Dionisio Romero Seminario, Alberto Benavides de la Quintana o Roque Benavides Ganoza.

Sin embargo, según el ranking de Forbes del 2022, su fortuna actualmente está valorizada en US$1.100 millones.

Véase también
 Minería en el Perú
 Banco de Crédito del Perú

Referencias

Nacidos en Lima
Empresarios de Perú
Ingenieros de Perú

Eduardo Hochschild


Apple juice is a fruit juice made by the maceration and pressing of an apple. The resulting expelled juice may be further treated by enzymatic and centrifugal clarification to remove the starch and pectin, which holds fine particulate in suspension, and then pasteurized for packaging in glass, metal, or aseptic processing system containers, or further treated by dehydration processes to a concentrate.

Due to the complex and costly equipment required to extract and clarify juice from apples in large volume, apple juice is normally produced commercially. In the United States, unfiltered fresh apple juice is made by smaller operations in areas of high apple production, in the form of unclarified apple cider. Apple juice is one of the most common fruit juices globally, with world production led by China, Poland, the United States, and Germany.

Production
Apples used for apple juice are usually harvested between September and mid-November in the Northern Hemisphere and between February and mid-April in the Southern Hemisphere. A common cultivar used for apple juice is the McIntosh. Approximately two medium McIntosh apples produce around  of juice. After the apples are picked, they are washed and transported to the processing facility. The apples are then pressed and juiced right away to avoid spoilage. Depending on the company and end-product, the apples can be processed in different ways before pressing. Apple juice is then filtered, with the number of solid particles remaining partly defining the difference between apple juice and apple cider. In cases where the apple juice is treated enzymatically, the typical class of enzymes used are pectinases.

Pasteurization
Because apple juice is acidic, typically with a pH of 3.4, it can be pasteurized for less time or at lower temperatures than many other juices. For this purpose, the U.S. Food and Drug Administration recommends the following thermal processing times and temperatures in order to achieve a five-log reduction of Cryptosporidium parvum as this parasite is more heat resistant than E. coli 0157:

  for at least 6 seconds
  for at least 2.8 seconds
  for at least 1.3 seconds
  for at least 0.6 second
  for at least 0.3 second

Unpasteurized juice and foodborne illnesses
From 2000 to 2010, there were over 1700 cases in North America of illnesses related to drinking unpasteurized juice and ciders. The pathogens related to these food-borne illnesses included parasites, bacteria, and viruses. The most common pathogens were E. coli 0157 and 0111, Salmonella, Cryptosporidium, Clostridium botulinum, and hepatitis A. Pathogens can be spread in a number of ways, such as contamination where the fruit is grown, being carried in contaminated containers, or due to poor handling and washing.

Composition and nutrition
Apple juice is 88% water and 11% carbohydrates (including 9% sugars), with negligible content of protein or fat. A 100 ml reference amount of unsweetened apple juice supplies 46 calories and no significant content of any micronutrients.

Storage
Fresh apple juice requires refrigeration.  Sealed bottles of canned apple juice can be stored in a dark, cool place, such as a pantry or cupboard, to delay the degradation of the product. The appearance, texture, or taste of the juice might change over time.

Once the juice package is opened, or if it was not sealed and shipped without needing refrigeration by the manufacturer, it must be resealed tightly and refrigerated to avoid contamination from microorganisms such as bacteria. The ideal storage temperature for apple juice is between  and .

Apple cider

While apple juice generally refers to the filtered, pasteurised product of apple pressing, an unfiltered and sometimes unpasteurized version of the juice is commonly known as "apple cider" in the United States and parts of Canada.  Seeking to capitalize on this, some makers of filtered and clarified juice (including carbonated varieties) label and sell their product as "apple cider."  Legal distinctions are not universal and elusive to apply.

Elsewhere in the world, particularly in New Zealand, Australia, and the United Kingdom, the simple term cider refers to fermented fruit juice, usually made from apples but also from pears; this alcoholic beverage is known as hard cider in much of North America.

See also

 Juicing
 List of juices
 Malic acid

References

External links

Apple drinks
Fruit juice

Apple juice


Agrilus albizziae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1935.

Referências

albizziae

Agrilus albizziae


Ceci est une liste des représentations diplomatiques de Slovénie, à l'exclusion des consulats honoraires.

Représentations actuelles

Afrique

Amérique

Asie

Europe

Océanie

Organisations internationales

Galerie

Représentations fermées

Amérique

Europe

Futures représentations

 Séoul (ambassade)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Politique étrangère de la Slovénie
 Représentations diplomatiques en Slovénie

Liens externes
 Ministère des Affaires étrangères slovène

Ambassade de Slovénie
Slovénie

Représentations diplomatiques de la Slovénie


Sam Hanks ( Ohio, SAD, 13. srpnja 1914. -  Pacific Palisades, Kalifornija, SAD, 27. lipnja 1994. ) bio je američki vozač automobilističkih utrka.

Prvi naslov osvojio je 1937. u prvenstvu American Motorcyclist Association. Godine 1940. osvaja naslov u VFW Motor City Speedway prvenstvu. AAA prvenstvo osvojio je 1949. i 1953. Hanks je nastupao čak 13 puta na utrci 500 milja Indianapolisa, a tek iz zadnjeg pokušaja 1957. pobijedio je u utrci. Iako je nakon 1956. odlučio da se neće više natjecati na Indianapolisu 500, ipak ga je George Salih, vlasnik Hanksove momčadi, uspio nagovoriti za nastup na sljedećem izdanju, te se Hanks upisao na listu pobjednika Indianapolisa 500.

Sam Hanks je 1984. primljen u National Midget Auto Racing Hall of Fame. Godine 1998. primljen je u National Sprint Car Hall of Fame, a dvije godine kasnije u Motorsports Hall of Fame of America.

Indianapolis 500

  Bolid je dijelio s Duaneom Carterom.

Vanjske poveznice
Sam Hanks na racing-reference.info

Američki vozači Formule 1
Američki vozači IndyCar serije

Sam Hanks


Abdülkadir Meragi (, veya Türkçe: Maragalı Abdülkadir; 1360, Meraga - 1435, Herat), Fars veya Türk kökenli besteci ve müzik bilginidir.

İslam dünyasının müzik alanında en büyük isimlerinden olan Abdülkadir Meragi (Hace İbn ül-Gaybi de denir), Sultan Ahmet Celayir, Timur ve Şahruh'un saraylarında yaşamış, R. Uslu'nun tespit ettiği gibi oğlu Abdülaziz'i, kendisine ithaf ettiği Makasıd adlı eseriyle birlikte II. Murat'ın sarayına göndermiş, yüzlerce müzik eseri bestelemiştir. Müzik eserleri beş asrı aşkın zamanı aşarak, 17. yüzyıla kadar meşkle, ondan sonra yazılı kültürle birlikte günümüze ulaşmıştır. Halen TRT repertuvarında Abdülkadir Meragi'ye ait, kayıtlı 25 eser mevcuttur. Yılmaz Öztuna'nın Büyük Türk Musikisi Ansiklopedisi'nde verdiği sayı ise 29'dur. Abdülkadir Meragi'ye ait olduğu kabul edilen günümüze ulaşmış eserlerin pek çoğu şaheser olarak değerlendirilebilecek türdendir. Bunlar arasında özellikle Mahur Kâr, Nihavend-i Kebir Kâr, Rast Kâr-ı Muhteşem, Rast Kâr-ı Haydarname, Segah Kâr-ı Şeş-Âvâz yüksek sanat değeri taşımaktadır. En fazla tanınan eseri ise "Âmed nesîm-i subh-dem" sözleriyle başlayan Rast makamındaki nakış bestesidir. Kitapları zamanın müzik teorisiyle ilgilidir.

Kitapları
 Câmi ül-Elhân (Nağmeler Derlemesi-1405)
 Mekâsıd ül-Elhan (Nağmelerin Maksadı-1421)
 Kenz ül-Elhan (Nağmeler Hazinesi)
 Şerh ül Edvâr (Musiki Makamları Şerhi)
 Kitab ül-Edvâr (Makamlar Kitabı)

Ayrıca bakınız
 Azerbaycan kültüründe hattatlık

Dış bağlantılar
 Murat Bardakçı - Maragalı Adülkadir
 Kubilay Kolukırık - Abdülkadir Meragi Hayatı Kişiliği ve Musiki Yönü

Kaynakça

1360 doğumlular
1435 yılında ölenler
İranlı besteciler
Klasik Türk müziği bestecileri

Abdülkadir Meragi


d'Alexandrie est un  patriarche melkite d'Alexandrie  de 848 à 860.

Contexte
Selon L'Art de vérifier les dates dans ses écrits, Eutychius d'Alexandrie, le qualifie « d'homme sage et de philosophe » lorsqu'il succède à Christophore. Sous son pontificat les chrétiens d'Égypte sont persécutés sur ordre du calife Al-Mutawakkil  qui leur fait interdire de monter à cheval et leur impose des vêtements particuliers afin de les distingués des musulmans. Le gouverneur d'Egypte veut même également les empêcher de célébrer leur culte publiquement. Il meurt vers 859.

Sophrone avait entretenu une correspondance avec l'empereur Théophile de Constantinople et lorsqu'éclate la querelle des images il prend le parti de Saint Ignace contre Photios.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du IXe siècle
Décès en 860
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Patriarche du IXe siècle

Sophrone Ier d'Alexandrie


Andrés Cerón (Popayán, Colombia, 1822-Bogotá, Colombia, 15 de junio de 1879) fue un político, abogado y militar colombiano. Primogénito de Juan Cerón y Juana Serrano, Cerón recibió el título de abogado en 1847 en la Universidad del Cauca. Casado con Mercedes Castillo.

Biografía
Durante el ejercicio de su profesión desempeñó importantes cargos públicos: jefe político del Cantón de Popayán en 1850, y en ese carácter, gobernador interino de la provincia en 1851; juez letrado del Atrato; fiscal del tribunal de Popayán en 1852; procurador del Estado; magistrado de la Corte Suprema; procurador general de la Nación; magistrado de la Corte de Cuentas; diputado a la Cámara Provincial de Popayán, en 1853 y 1855; Senador caucano en 1859 y 1863, y de la Legislatura del Estado en 1875; Congresista en 1863, 1864 y 1865; senador durante el período 1872-1875 y presidente del Congreso en 1872; diputado a la Convención de Rionegro en 1863; miembro de la Junta de Crédito Público del Cauca; y profesor de la Universidad del Cauca

En 1854 Cerón asumió el título de gobernador por la revolución melista, jefe de la primera sección de la Secretaría General del Estado, encargado del despacho en 1857, secretario de Gobierno de la misma entidad en 1860; secretario de Guerra del general Tomás Cipriano de Mosquera en la campaña del 60, gobernador del Distrito Federal de Bogotá en la misma época, presidente del Cauca del 15 de agosto de 1869 a igual fecha en 1871.

Por su actuación en la campaña de 1860, estuvo en Manizales, Segovia, La Barrigona, Chaguaní, Subachoque, Usaquén y San Diego. Siendo Cerón presidente del Consejo de Secretarios encargados de los asuntos locales del poder ejecutivo, en ausencia del general Mosquera, le tocó actuar en primer término por la defensa de los cuarteles de San Agustín, cuando fueron sitiados por el general Leonardo Canal, en febrero de 1860. Obtuvo el grado de general el 18 de abril de 1860. Su paso por el gobierno del Cauca marcó una administración pacífica, tolerante y progresista, durante la cual se llevaron a cabo importantes obras públicas y creció especialmente la prensa, ya por el establecimiento de talleres tipográficos en ciudades que antes carecían de ellos, como Ipiales y Buenaventura, ya por mejora de los existentes en otras localidades y consiguiente fundación de hojas periodísticas de mayor aliento. Cerón dotó al gobierno de una imprenta que en aquella época mereció el calificativo de magnífica. Falleció en Bogotá, en 1879, siendo secretario de Guerra y Marina del general Julián Trujillo Largacha.

La descendencia de Andrés Cerón Serrano se encuentra principalmente en las ciudades de Bogotá y Popayán, donde encontramos al periodista Silvio Cerón Escobar y al médico Rafael Cerón Escobar, de ilustre familia ganadera y empresarial, por línea de su hermano Manuel Maria Cerón Serrano, además del Dr. Rodrigo Cerón Valencia, exgobernador del departamento del Cauca.

Véase también
 Gobernantes de Colombia
 Estado Soberano del Cauca
 Popayán
 Presidentes de Colombia
 Universidad del Cauca

Referencias

Bibliografía
 La revolución de 1860. Batalla de San Agustín. La espada del General Mosquera, publicado en el libro "Recuerdos Históricos, 1840-1895" de Aníbal Galindo
 Autor: Méndez Valencia, María Alexandra en Biblioteca Luis Ángel Arango del Banco de la República
 Parte de: Biografías Gran Enciclopedia de Colombia del Círculo de Lectores

Nacidos en Popayán
Fallecidos en Bogotá
Diplomáticos de Colombia
Abogados de Colombia
Alumnado de la Universidad del Cauca
Militares de Colombia
Ministros del Interior de Colombia
Presidentes de Colombia
Ministros de Defensa de Colombia
Gobernadores de Cundinamarca
Gobernadores de Cauca
Masones de Colombia

Andrés Cerón Serrano


FremantleMedia er et britisk internationalt tv-produktionsselskab, som er et datterselskab af Bertelsmanns RTL Group, der er Europas største tv, radio og produktionsselskab. Hovedkvarteret ligger i London.

Virksomheden har overtaget flere britiske, australske og amerikanske produktionsselskaber som Talkback, Thames Television (som senere fusionerede til Talkback Thames), Reg Grundy Organisation, Crackerjack Productions (nu fusioneret og en del af FremantleMedia Australia), Carruthers Company (Press Your Luck, Second Chance) og Goodson-Todman Productions (senere Mark Goodson Productions, nu en del af FremantleMedia North America). Tidligere fusionerede virksomheden med Tysklands største tv-produktionsselskab UFA.

Rettigheder
Fremantlemedia ejer rettigheder til at producere tv-underholdning som The X Factor, Pop Idol, American Idol, Neighbours, America's Got Talent og Family Feud.

RTL Group
Tv-produktionsselskaber fra Storbritannien
Virksomheder i London

Fremantle


Torje Olsen Solberg (n. 11 februarie 1856 - d. 1 octombrie 1947) a fost un politician norvegian pentru Partidul Liberal.

S-a născut în localitatea Holt și a petrecut cea mai mare parte a vieții sale ca fermier. A fost membru al Consiliului municipal Holt din 1896 până în 1898 iar din 1904 până în 1919, servind ca primar adjunct în anii 1904-1910, 1913 și 1916. El a fost un reprezentant adjunct la Parlamentul norvegian în anii 1916-1918.

Nașteri în 1856
Nașteri pe 11 februarie
Politicieni norvegieni
Anul decesului lipsă

Torje Olsen Solberg


Amadis de Gaule o Amadis des Gaules (título original en francés; en español, Amadís de Gaula) es una ópera en tres actos con música de Johann Christian Bach. El libreto es una revisión efectuada por Alphonse-Marie-Denis de Vismes de Saint-Alphonse del Amadis de Philippe Quinault, musicado en origen por Jean-Baptiste Lully en 1684 que a su vez se basó en el romance sobre el caballero errante Amadís de Gaula (1508). La ópera de Bach se estrenó en la Académie Royale de Musique, París el 14 de diciembre de 1779. Siguió la moda francesa de la época de volver a musicar libretos de Quinault (Armide de Gluck y Roland de Piccinni son otros ejemplos de esta tendencia). La obra no tuvo éxito con el público parisino, principalmente debido a que no complacía ni a los seguidores de Gluck ni a los de Piccinni, los dos principales compositores de ópera rivales en Francia en aquella época. Fue la última ópera que compuso J. C. Bach.

Esta ópera se representa muy poco. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Argumento
Arcalaus y Arcabonne, hermano y hermana, ambos magos, persiguen a Amadis y su amada Oriane debido a que Amadis ha matado a su hermano Ardan Canile. Después de muchas complicaciones los amantes al final superan a sus enemigos con la ayuda de la maga buena Urgande.

Grabación
Amadis des Gaules (cantada en alemán en lugar del francés original) James Wagner, Ulrike Sonntag, Ibolya Verebics, Bach-Collegium Stuttgart; Gächinger Kantorei, dirigido por Helmuth Rilling (Hänssler, 1993)

Referencias
The Viking Opera Guide ed. Holden (Viking, 1993)
Del Teatro (en italiano)
Amadeus Online

Óperas en francés
Óperas de 1779
Óperas de Johann Christian Bach
Óperas estrenadas en París
Materia de Bretaña en la ópera

Amadis de Gaule (Bach)


Iris foetidissima, biljka cvjetnica, zimzelena trajnica iz porodice perunikovki. Izvorni areal ove vrste su Azori, zapadna Europa do zapadnog i središnjeg Sredozemlja, odnosno od Velike Britanije na jug preko zapadne Europe do Maroka, Alžira i Tunisa. To je rizomatski geofit i prvenstveno raste u umjerenom biomu.

Raste do 1 m (3ft 3in). Nije osjetljiva na mraz. Cvate od svibnja do srpnja, a sjeme dozrijeva od listopada do veljače. Vrsta je hermafrodit (ima i muške i ženske organe) i oprašuju je pčele. Biljka je samooplodna.

Voli otvorene šume, živice i sjenovita mjesta, obično na vapnenačkim tlima. Odgovaraju joj: laka (pješčana), srednja (ilovasta) i teška (glinasta) tla i preferira dobro drenirano tlo. Prikladan pH: blago kisela, neutralna i bazična (blago alkalna) tla i može rasti na vrlo alkalnim tlima.

Može rasti u punoj sjeni (duboka šuma), polusjeni (svijetla šuma) ili bez sjene. Preferira suho vlažno ili mokro tlo i podnosi sušu. Biljka može tolerirati izloženost moru, pa se često nalazi i na morskim hridima.

Korijenje ove biljke je otrovno za sisavce koji pasu. Biljke mogu izazvati iritacije kože i alergije kod nekih ljudi.

Izvori

Perunika
Flora Hrvatske
Flora Italije

Iris foetidissima


Aurea ou Oria de San Millán ou de Villavelayo (1043, Villavelayo - 11 mars 1070, San Millán de la Cogolla), est une moniale bénédictine ayant vécu comme recluse dans son monastère. Le Poème de Gonzalo de Berceo, au , a participé à rendre son nom célèbre. Reconnue comme sainte par l'Église catholique elle est commémorée le 11 mars.

Biographie

Toutes les données principales de la vie de cette  sont connues à travers l'œuvre de Gonzalo de Berceo, Poème ou Vie de sainte Oria, inspirée par un récit en latin d'un frère, Munio (ou Muño). Elle est aussi évoquée au  par le moine bénédictin et historien Gregorio de Argaiz dans son livre La solitude louée par saint Benoît et ses fils dans les Églises d'Espagne.

La sainte, dont le nom évoque l'or (du latin : aurum), est née dans le village de Villavelayo, dans l'actuelle communauté autonome de La Rioja. Ses parents étaient nommés García et Amuña, et ont beaucoup prié afin de pouvoir la concevoir. Au tendre âge de neuf ans, elle s'est retirée avec sa mère au monastère de San Millán de Suso qui abritait également à cette époque un monastère féminin, et où elle a demeuré jusqu'à sa mort. Déjà durant son enfance, elle avait fait montre d'un détachement du monde matériel. Dans sa jeunesse, elle eut l'occasion de participer à la romería (fête de pèlerinage) en direction du nouveau monastère bénédictin de San Millán de Yuso durant lequel on a déplacé les restes de saint Émilien, depuis le monastère de Suso, juste à côté.

Elle a été acceptée comme religieuse bénédictine. Peu de temps après, elle affirma que ses trois saintes préférées -  Agathe de Catane, Eulalie de Mérida et Cécile de Rome -  l'avaient visitée dans sa cellule, et l'avaient encouragée à suivre la vie monacale avec plus de zèle. Sainte Eulalie lui donna une colombe (qui est resté son attribut principal) en lui disant : . Ainsi, elle voulut vivre dans la solitude, lire les Saintes Écritures, et faire du tissage et du filage. Pendant les derniers années de sa vie, Oria a joui de visions célestes de la Vierge Marie. En accord avec la tradition, elle aurait réalisé beaucoup de miracles et les gens des environs l'auraient visité pour lui demander conseils et prières. Mais peu d'années après, elle contracta une douloureuse maladie qui lui fut fatale. Après sa mort, elle serait encore apparue en rêve à sa mère.

Ainsi, les données fournies par Gonzalo de Berceo et Gregorio de Argaiz révèlent qu'elle est née en l'an 1043, et se serait recluse en 1052 ; elle aurait eu sa première vision en 1063, lorsqu'elle avait 20 ans, et elle serait morte le 11 mars 1070, à 27 ans, entourée de sa mère et de l'abbé du monastère. De Berceo nous rapporte que son corps a été enterré dans la grotte où elle vit pour la première fois la Vierge Marie, derrière le monastère de Suso.

Ses reliques ont demeuré dans la grotte jusqu'à ce qu'en 1609, elles soient  déplacées à la paroisse de son village natal Villavelayo, où il a été créé une chapelle en son honneur, dans la maison où elle est née. Une confrérie se soucie de l'y payer des tributs et de continuer à la vénérer.

Notes et références

Liens externes

  Áurea (Oria ou Auria), vierge, archidiocèse de Madrid
  Sainte Oria de San Millán, Infovaticana
  Glossaire sur la Vie de sainte Oria de Don Gonzalo de Berceo, frère Joaquín Peña du monastère de San Millán de la Cogolla
  Poème de sainte Oria de Gonzalo de Berceo, édition et commentaire d'Isabel Uría Maqua, Biblioteca Gonzalo de Berceo

Naissance en 1043
Décès en 1070
Ermite espagnol
Religieuse espagnole
Bénédictin espagnol
Poésie espagnole

Oria de San Millán


Lipót Herman (n. 24 aprilie 1887, Sânnicolau Mare – d. 1 iulie 1972, Budapesta) a fost un pictor maghiar, elev al lui Ede Balló.

Studiile

Nașteri în 1887
Decese în 1972
Oameni din Sânnicolau Mare
Pictori

Lipót Herman


William Strickland (1er baronnet) (c. 1596 - 1673), député anglais ;
 William Strickland (3e baronnet) (1665 - 1724), propriétaire terrien anglais et homme politique whig ;
 William Strickland (4e baronnet) (1686 - 1er septembre 1735), propriétaire terrien anglais et homme politique whig ;
 William Strickland (1788-1854), architecte américain.

William Strickland (homonymie)


بلدية المُدّوَّر أو (نقحرة: المودوفار ديل كامبو) ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة والمنجى وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 6.790 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام

 يوحنا الافيلي
 خوان باتيستا ريكو

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
المدرجات الرومانية في إسبانيا
بلديات سيوداد ريال

المودوفار ديل كامبو


An Carlephyton madagascariense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henri Lucien Jumelle. An Carlephyton madagascariense in nahilalakip ha genus nga Carlephyton, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carlephyton

Carlephyton madagascariense


Venom, på dansk kendt som Krybet og Giften, er en fiktiv karakter, der er en antihelt/skurk, stærkt forbundet med Spider-Man. Som så mange andre superhelte er en af Venoms styrker et fravær af byrden ved at have et moralkodeks, især hvis den er delvist aktiv i træfningen af beslutninger i løbet af en aktiv kamp.

Til forskel fra størstedelen af superhelte, antihelte, guder og væsener i Marvel Comics, består Venom af en udenjordisk parasitisk livsform i symbiose på godt og ondt med en vært-karakter. En antihelt som lider af flere lignede egenskaber er Spawn, som i modvillig symbiose med en parasiterende sort masse som agerer både på kommando og intuition såvel som som for disciplinering eller afstraffelse.

Med andre ord, er væsenet en symbiot, et følende væsen med en slimet, næsten væskelignende form der har brug for en vært, sædvanligvis et menneske, at binde sig til for at overleve, ligesom virkelighedens parasitter, og giver værten forstærkede kræfter. Dette giver parasitten bevidsthed og dermed behovet for selvbekræftelse, for eksempel ved at adoptere et navn - Venom.

Symbiotens første kendte vært var Spider-Man, som til sidst lykkedes at adskille sig fra væsenet, da han opdagede dens sande natur. Symbioten fortsatte med at binde sig til andre værter, som Eddie Brock, dens anden og mest kendte vært, og tilsammen blev de Venom, samt en af Spider-Mans ærkefjender.

Tegneseriejournalisten og historikeren Mike Conroy skriver dette om Venom: "Det der begyndte som en erstatningsdragt til Spider-man forandredes til en af Marvels netskyderers værste mareidt." Venom blev rangeret som #22 på "Greatest Comic Book Villain of All Time" på IGN's top 100-liste over serieskurke, og nummer 33 på Empires "50 Greatest Comic Book Characters" liste.

Ophavsmand og idé
Den oprindelige idé om en ny dragt til Spider-Man, som senere skulle blive karakteren Venom, opstod fra en Marvel Comics-læser fra Norridge, Illinois ved navn Randy Schueller. Marvel købte idéen for 220 dollar efter at den daværende chefredaktør, Jim Shooter, sendte et brev til Schueller hvori han beskrev Marvels ønske om at købe idéen af ham. Schueller's design blev senere modificeret af Mike Zeck, og blev symbiotdragten.

Kræfter og evner
På trods af at den kræver en levende vært for at overleve, har Venom-symbioten vist sig at være dygtig til at klare sig selv, uafhængighed af en vært. Symbioten kan skift form, inklusive muligheden for at forme søm eller udøve dens størrelse, samt skade andre humanoiders udseende efter at det har erhvervet en vært. Organismen kan desuden anvende sin formskiftende evne til at camouflere sig selv gennem at ændre dens farve eller gennem at blive helt usynlig. Den indeholder også en lille "dimensionel åbning", som tillader sine værter at bære genstande uden at tynge dragten ned. Symbioten viser endda telepatiske evner, hovedsageligt når den behøver at kommunikere med sin vært.

På grund af dens kontakt med Spider-Mand, giver symbioten alle sine efterfølgende værter heltens kræfter men kan ikke udløse hans edderkoppe sanser. Eftersom Spider-Mands kampteknik delvis er afhængighed af hans edderkoppe sanser og fabrikeret spindelvævs kaster, hæmmedes hans effektivitet når han kæmper mod Eddie Brock.

Andre versioner
Venom har, som en fiktiv karakter, medvirket i et antal medier, fra tegneserier til film og tv-serier. Hver version af karakteren opretter normalt set en egen kontinuitet, og introducerer ofte parallelle universer, til det punkt at distinkte forskelle i fremstillingen af karakteren kan identificeres.

I andre medier

Fjernsyn
 Venom medvirker i Spider-Man: The Animated Series, med stemmeskuespil af Hank Azaria. Eddie Brock forvandles til Venom i slutningen af "The Alien Costume: Part Two", efter at Spider-Man har afvist symbioten. Han besejres i slutningen af "The Alien Costume: Part Three". Venoms sidste medvirken var i sæson 3, hvor han slår sig sammen med Spider-Man og Iron Man for at bekæmpe Carnage, Dormammu og Baron Mordo.

 Venom medvirker som en antagonist i Spider-Man Unlimited, med stemmeskuespil af Brian Drummond.
 Venom medvirker som en af skurkene i et afsnit af Phineas og Ferb.

Film
 Venom medvirker som protagonisten i 2018-filmen Venom, spillet af Tom Hardy.
 Eddie Brock/Venom medvirker som hovedantagonisten i 2007-filmen Spider-Man 3, spillet af Topher Grace. I filmen binder symbioten sig, efter at blevet afvist af Peter Parker, til Eddie Brock efter at Brock, en konkurrerende freelancefotograf, afsløres at have anvendt forfalskede fotografier, hvilket koster ham hans job. Venom bygger en alliance med Sandman for at dræbe Spider-Man, men hans plan misslykkedes, og han bliver dræbt af en af New Goblins kastebomber.

Musik
 Venom optræder i Eminem's sang af samme navn

Referenser

Fiktive personer
Figurer fra Marvel Comics
Spider-Man
Fiktive skurke

Venom (Marvel)


إبراهيم الحساوي (6 نوفمبر 1964 -)، ممثل وشاعر ومخرج ومنتج سعودي. شارك في الكثير من الأعمال الفنية، من أبرزها: فيلم عايش. وهو حاصل على جائزة «الأفلام» من مبادرة الجوائز الثقافية الوطنية عام 2023م.

حياته الفنية
كانت بدايته من خلال المسرح وتحديداً من خلال مسرح نادي العدالة السعودي وكان ذلك سنة 1980، ثم شارك في أول عمل تلفزيوني، وكان في سنة 1989 عبر مسلسل خزنة.

أعماله

المسلسلات

المسرحيات

الأفلام

التأليف
 أخوات موسي 2007
 محبوب في ثوب مقلوب ـ مسرحية
 سليم لكن مصاب
 الفضيحة

الإخراج

المشاركات
شارك في لجنة تحكيم مهرجان البحرين السينمائي في دورته الأولى عام 2021.

الجوائز
حصل على جائزة «الأفلام» من مبادرة الجوائز الثقافية الوطنية في دورتها الثالثة 2023.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الأحساء
شعراء سعوديون في القرن 20
شعراء سعوديون في القرن 21
شيعة سعوديون
ممثلو أفلام سعوديون
ممثلو تلفزيون سعوديون
ممثلو مسرح سعوديون
ممثلون وممثلات سعوديون
مواليد 1384 هـ
مواليد 1964
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21
مسرحيون سعوديون
مخرجو مسرح سعوديون

إبراهيم الحساوي


Linospadix, rod palmi smješten u podtribus Linospadicinae, dio tribusa Araceae., potporodica Arecoideae. Sastoji se od sedam vrsta sa Nove Gvineje i australskih država Novi Južni Wales i  Queensland .

Vernakularno ovaj rod poznat je kao 'štap za hodanje' (walking stick palms), jer se stabljike vrste Linospadix monostachyus koriste u tu svrhu.

Vrste
 Linospadix albertisianus (Becc.) Burret
 Linospadix apetiolatus Dowe & A.K.Irvine
 Linospadix caninus (Becc.) Burret
 Linospadix microcaryus (Domin) Burret
 Linospadix minor (W.Hill) Burret
 Linospadix monostachyus (Mart.) H.Wendl.
 Linospadix palmerianus (F.M.Bailey) Burret

Sinonimi
 Bacularia F.Muell.

Izvori

Areceae

Linospadix


Daleko od očiju, američka kriminalistička komedija iz 1998. godine.

Sažetak
Iz jednog floridskog zatvora bježi zatvorenik Jack Foley. U blizini se slučajno zatekla detektivka Karen Sisco u isto vrijeme. Zatečena, nije se snašla pa su ju razoružali Foley i njegov partner i strpali u prtljažnik automobila. Ondje joj se pridružio Foley da ga policija ne bi opazila. Premda po mnogo čemu su na na suprotnim stranama, i za očekivati je bilo svadljivo držanje ili veliku šutnju, među dvoje se razvio razgovor pa i simpatija. Sisco je logično pobjegla prvom prigodom.

Vanjske poveznice

Daleko od očiju Box Office Mojo
Daleko od očiju Rotten Tomatoes
Daleko od očiju Metacritic

Američki filmovi 1990-ih
Filmovi 1990-ih

Daleko od očiju (1998.)


Ladalen Station (Ladalen holdeplass) var en jernbanestation på Nordlandsbanen, der lå ved industriområdet i bydelen Lade i Trondheim i Norge.

Stationen blev oprettet som trinbræt 29. maj 1989 og blev betjent af lokaltog fra NSB. Den blev nedlagt 15. juni 2008. Strækningen mellem Trondheim og Hell, hvor stationen lå, var det meste af stationens levetid en del af Meråkerbanen, men kort før nedlæggelsen, 6. januar 2008, overgik den formelt til Nordlandsbanen.

Stationen bestod af en kort perron med et læskur.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Nordlandsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Jernbanestationer i Trondheim
Etableret i 1989
Ophørt i 2008

Ladalen Station


Die Zaubergeige (título original en alemán; en español, El violín mágico) es una ópera en tres actos con música de Werner Egk y libreto del compositor y de Ludwig Andersen basado en el teatro de marionetas de Franz Graf von Pocci. Se estrenó el 22 de mayo de 1935 en Fráncfort del Meno.

Enlaces externos

Óperas de Werner Egk
Óperas de 1935
Óperas en alemán
Óperas estrenadas en Fráncfort del Meno

Die Zaubergeige


Brenda Milner (født 15. juli 1918 i Manchester, England) er en britisk-født canadisk neuropsykolog.

Neuropsykologer
Psykologer fra Storbritannien
Hundredårige

Brenda Milner


Die Egge als landwirtschaftliches Gerät hat sich ihren Platz auch in der Heraldik als Wappenfigur erobert. Dargestellt wird ein Gitterviereck oder Gitterdreieck mit mehr oder weniger langen metallischen Dornen an den Gitterkreuzpunkten. Eine bevorzugte Farbe ist nicht festzustellen. Die Wappenfigur ähnelt dem Rost des heiligen Laurentius. Die Darstellung der Egge wird gern als Bezug zur Landwirtschaft genommen, die Stadt oder Ort geprägt hat.

Nach Oswald eignet sich die Egge auch für ein redendes Wappenbild. Hier werden die Eggers und Ämilius erwähnt.

Galerie

Literatur
 Walter Leonhard: Das große Buch der Wappenkunst. Entwicklung – Elemente – Bildmotive – Gestaltung. Lizenzausgabe. Bechtermünz, Augsburg 2001, ISBN 3-8289-0768-7.

Einzelnachweise

Weblinks

Werkzeug (Heraldik)

Egge (Heraldik)


ثيرمي (Θέρμη) هي ضاحية ومقر بلدية بنفس الاسم في محافظة سالونيك. تقع جنوب شرق سالونيك على ارتفاع 65 مترًا وعلى بعد 15 كيلومترًا من المدينة. تأسس مجتمع ثيرمي في عام 1918 وتم الاعتراف بها كبلدية في عام 1994. وفي عام 1998، في إطار تنفيذ القانون 2539/97 ("كابودسترياس")، تم دمجها مع مجتمعات نيا ريديستوس وتاغارادس ونيوس ريسيوس. وبلغ عدد سكان ثيرمي 16,004 نسمة بحسب تعداد 2011، مقابل 5,998 نسمة خلال تعداد عام 1991.

توأمة
لثيرمي اتفاقيات توأمة مع:
 كوندوفوري

المراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
بلديات إقليم مقدونيا الوسطى
مدن اليونان

ثيرمي


Florin Gheorghe Borța ()

În iunie 2022, a fost împrumutat la Petrolul Ploiești, de la Universitatea Craiova, până la finalul sezonului 2022-23. Este a doua oară când Borța evoluează la Petrolul la care a jucat și în stagiunea 2018-2019.

Note

Legături externe

 Florin Borța  at lpf.ro

Nașteri în 1999
Nașteri pe 21 iunie
Oameni din Râmnicu Vâlcea
Sportivi români în viață
Fotbaliști români
Fundași
Fotbaliști ai Petrolului Ploiești
Fotbaliști ai CSU Craiova
Fotbaliști ai CS Concordia Chiajna

Florin Borța


Carl Gsellhofer grafiat și Karl Gsellhofer (n. 28 octombrie 1779, Viena – d. 17 mai 1858, Viena) a fost un pictor și desenator austriac.

A studiat la Akademie der bildenden Künste (Academia de Arte Vizuale) din Viena la clasa lui Heinrich Füger.

S-a preocupat în special de desene cu temă istorică, materie pe care a predat-o în perioada 1819-1851, ca profesor, care i-a urmat la catedră lui Hubert Maurer. A fost și pictorul curții arhiducelui Carol Ludovic al Austriei.

Ca pictor, s-a aplecat inițial spre miniaturi, ulterior a trecut la pictura pe teme istorice și la peisaje.

Note

Bibliografie
Österreichisches biographisches Lexikon 1815–1950. Hg. von der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. Wien: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften / Wien/Graz: Böhlau 1954-lfd.
Ulrich Thieme / Felix Becker [Hg.]: Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. 37 Bände. Leipzig: Engelmann 1907-1950
Walther Buchowiecki / Margarethe Poch Kalous: Geschichte der bildenden Kunst in Wien: Geschichte der Malerei in Wien. Das Wiener Kunsthandwerk seit der Renaissance. Wien: Verein für Geschichte der Stadt Wien 1955 (Geschichte der Stadt Wien, Neue Reihe 7/2), S. 112

Pictori austrieci

Carl Gsellhofer


بلدية فيا دي فيس (بالإسبانية: Villa de Ves) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية فيا دي فيس 56 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية فيا دي فيس

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

فيا دي فيس


Cümbüş, Zeynel Abidin Cümbüş tarafından 20. yüzyıl başlarında geliştirilmiş olan telli bir müzik aletidir. Sap kısmı gövde ile bağlandığı noktadan ayrılabilmektedir. Bu şekilde yalnız telleri değiştirilerek mandolin, gitar gibi birçok enstrümana çevrilebilir. Genel yapısı banjoya ve uda benzer. Gövdesinin bazı kısımları alüminyumdan yapılır. Göğüs tahtası deriden bir sazla kaplıdır. Diğer telli sazlar gibi mızrapla çalınır.

Görünüm
Teknesi yuvarlaktır ve metaldendir. 12 teli vardır (yani altı çift tel). Sapı perdesizdir. Teller çeliktendir.

Bazı cümbüş çeşitleri
 Standart cümbüş
 Extra cümbüş
 Saz cümbüş (sazbüş)
 Cura-cümbüş
 Tambur cümbüş
 Yaylı tambur
 Gitar cümbüş
 Mandolin cümbüş
 Ahenk (Ahşap cümbüş)
 Strat cümbüş

Kaynakça

Telli çalgılar
Müzik aletleri
Türk icatları

Cümbüş


Singapore Botanic Gardens er en 156 år gammel, tropisk botanisk have, placeret i udkanten af Singapores primære shopping-område Orchard Road. Haven er på UNESCOs Verdensarvsliste, og rangeret som Asiens bedste park af TripAdvisor siden 2013.

Singapore Botanic Gardens blev grundlagt i 1859 og spillede en betydelig rolle i forskning i dyrkning af gummitræet (Hevea brasiliensis) og dermed i boomet i produktion af og handel med gummi tidligt i 1900-tallet. I 1920'erne udgjorde produktionen på Malayahalvøen således halvdelen af verdens gummiproduktion.

Efter at Singapore var blevet selvstændigt hjalp ekspertisen fra Singapore Botanic Gardens til ved anlæg af grønne områder, bevarelse af eksisterende natur og beplantning i det hele taget rundt om i byen med det formål at omdanne Singapore til "The Garden City", et kendt billede på og symbol for Singapore. Haven er den eneste i verden der har åbent hver dag, året rundt, fra 5.00 om morgenen til midnat. Haven har mere end 10.000 arter, og modtager over 4 mio. besøgende om året.

Temahaver
Inden i haven ligger en række temahaver der bl.a. omfatter National Orchid Garden, Ingefærhaven, Regnskoven og Evolutionshaven.

National Orchid Garden er en af verdens største samlinger af orkidéer omfattende mere end 1.200 arter og 2.000 sorter og hybrider. Her finder man også "The Coolhouse", hvor der findes et køligt og fugtigt klima ligesom i tropiske bjergområder mellem 1000 og 3000 m højde som de findes i f.eks. Sydøstasien, Mellem- og Sydamerika. Huset er dermed en forløber for "Cloud Forest Dome" i Gardens by the Bay. Det er også her man finder samlingen af bromeliacéer.

Ingefærhaven omfatter et stort udvalg af de mere end 1.200 arter der findes i Ingefær-familien, som ud over ingefær også omfatter kardemomme og palmen de rejsendes træ.

Regnskoven omfatter ca. 6 ha og er meget ældre end haven selv. Dette lille stykke regnskov og det større Bukit Timah Nature Reserve, er en del af den oprindelige regnskov som tidligere dækkede øen, og de to områder er det eneste oprindelige regnskov, der er tilbage i Singapore (som dog har en del sekundær regnskov, dvs. regnskov der er genopvokset efter at et område blev beskyttet).

Evolutionshaven viser planternes udvikling fra livet opstod til i dag. Planterne fra Kultiden er modeller, men ellers er det alt sammen levende planter ("levende fossiler") omfattende Mosser, Ulvefodsplanter, Bregner, Padderokplanter, Psilotum, Koglepalmer og andre primitive frøplanter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Botanic Gardens

Singapore Botanic Gardens


Nytorv kan henvise til:

 Nytorv – torv i det indre København
 Nytorv (Flensborg) – torv i Flensborg
 Nytorv (Slagelse) – torv i Slagelse
 Nytorv (Viborg) – torv i Viborg
 Nytorv (Aalborg) – gade og torv i Aalborg

Nytorv (flertydig)


Baban bezeichnet:
 Baban, Fürstentum

Baban ist der Familienname folgender Personen:
 Jószef Babán (* 1935), ungarischer Eishockeyspieler
 Marcel Băban (* 1968), rumänischer Fußballspieler
 Marian Băban (* 1976), rumänischer Kanute
 Rasem Baban (* 1966), deutscher Architekt und Zoodirektor

Baban (Begriffsklärung)


تشعيع الأغذية أو تعريض الأغذية للإشعاع أوالمعالجة المؤينة وتتم بتعريض المنتجات الزراعية والغذائية إلى الأشعة المؤينة عديمة الكتلة، عديمة الأثر، ذات الطاقة العالية في صورة جرعة مقننة مرخص بها ولفترة زمنية معينة داخل وحدة تشعيع محكمة الإغلاق.
طبيعة الأشعة المستخدمة في تقنية التشعيع (المعالجة المؤينة) بهدف حفظ الأغذية لا تتسبب في اكتساب الأغذية المعرضة لها ظاهرة إشعاعية أو استحداث مواد مشعة فيها، كما أن طاقة المنابع المستعملة مثل الكوبالت 60 غير كافية لتكوين نظائر ضمن الغذاء.

آلية التشعيع وطرائقه
أ ـ الأشعة المؤينة: وهي طاقة كهرمغناطيسية تسبب إنتاج جسيمات مشحونة كهربائياً في المواد التي تصيبها. وقد بينت التجارب الأولى قدرة هذه الأشعة على قتل البكتريا، إلا أن استخدامها في معالجة الغذاء تأخر إلى نهاية القرن العشرين، حيث صممت وطورت آلات توليد الأشعة المؤينة وبكلفة مقبولة.

ب ـ جرعة الأشعة: هي كمية الطاقة الإشعاعية التي يمتصها الجسم المعرض لها. وتعدّ العامل الأهم في تشعيع الغذاء، وتسمى الوحدة الخاصة بالجرعة الممتصة غري Gray ورمزها Gy. وتعرَف بأنها متوسط الطاقة التي تمتصها وحدة كتلة المادة من الأشعة، والغري الواحد يساوي جولاً Joule واحداً لكل كيلوغرام من المادة. أما الوحدة القديمة التي كانت تستعمل في قياس الجرعة فهي الراد rad وهي تساوي 0.01 من الغري. إن مقدار الجرعة التي ينصح بها في الدليل الغذائي الدولي FAO/WHO Codex Alimentarius Commission لتشعيع الغذاء لا تتجاوز 10 كيلوغري. ويعادل مقدار الطاقة الحرارية اللازمة لرفع درجة حرارة 1 كغ من الماء 2.4 درجة مئوية ويتوقع أن يكون التغير الذي تحدثه هذه الطاقة في الغذاء محدوداً، إذ يبقى الغذاء المشعع مأموناً للاستهلاك البشري. ويجب أن يؤخذ في الحسبان تحديد وقت الجرعة الممتصة ونوع المصدر المشع وقوة خروج الأشعة منه ونظامها وسرعة مرور العينات أمامه.

ج ـ آلية التشعيع: يجب معرفة طاقة المنبع وحساب العلاقة الفراغية بين المنبع والهدف ومدة التعريض، وتراوح الجرعة الإشعاعية المستعملة في تصنيع الغذاء بين 50 غري و 10 كيلوغري.

يختلف تصميم منشآت التشعيع وتنظيمها بحسب الغرض من استعمالها ويوجد نموذجان أساسيان هما نظام الدفعة والنظام المستمر. وتركب فيهما منابع الطاقة في حجرة مدرعة shielded room ومصممة لحماية العاملين من الأشعة، وتعمل أدوات التحكم خارج حجرة التشعيع لمراقبة المنشأة وتوجيه عملها. وتكون وحدات التشعيع ثابتة في مواقع محددة أو متنقلة.

فائدته

يكفل تشعيع الأغذية نفس الفوائد التي تتحقَّق عند تسخين الأغذية أو تبريدها أو تجميدها أو معالجتها بالمواد الكيميائية، ولكن دون تغيير درجة حرارتها أو ترك مخلفات فيها. وتعمل هذه التقنية على مكافحة تلف الأغذية والكائنات الدقيقة المسبِّبة للأمراض أو الآفات الحشرية الموجودة في الأغذية، دون تأثير يُذكر في المذاق أو الرائحة.

تقدر نسبة الفاقد في الأغذية بسبب الفساد الذي تلحقه بها الميكروبات والإصابة بالحشراتوالآفات بحوالي 25-30% أو أكثر في بعض الأغذية لذلك يلجئ الإنسان إلى معالجتها بالأشعة.

الهدف من عملية تشعيع الأغذية
 القضاء على الأطوار الحشرية المختلفة في الحبوب المخزونة والتمور والبقوليات والتوابل وغيرها ( مكافحة حشرات التخزين التي تصيب الحبوب و المكسرات والثمار المجففة) .

 خفض الحمولة الميكروبية والقضاء على الميكروبات الممرضة في الأغذية ذات المصدر الحيواني، وتخليص البهارات والنباتات الطبية من حمولتها الميكروبية .

مراجع

أمراض منقولة بالغذاء
إشعاع
حفظ الأغذية
خلافات بيئية
خلافات علمية
زراعة صناعية
علم الأحياء الإشعاعي

تشعيع الأغذية


Die Konica Cup 1989 im Badminton fand im Februar 1989 in Singapur statt. Es war die dritte Auflage dieser Veranstaltung.

Finalergebnisse

Referenzen
 The Straits Times, 27. Februar 1989
 The Straits Times, 21. Februar 1989

1989
Badminton 1989

Konica Cup 1989


Zwoos, polnisch: Zwóz ist ein zur Ortschaft Glowtschütz gehörender Weiler in Oberschlesien.

Geografie

Lage
Zwoos liegt in der Gemeinde Guttentag (Dobrodzień) im Powiat Oleski (Kreis Rosenberg O.S.) in der polnischen Woiwodschaft Oppeln.

Nachbarorte
Nachbarorte von Zwoos sind im Westen Rzendowitz (Rzędowice), im Norden Rendzin (Rędzina), im Südosten Glowtschütz (Główczyce) und im Südwesten Goslawitz (Gosławice).

Geschichte
Im Topographischen Handbuch von Oberschlesien aus dem Jahr 1865 werden Zwoos und der Ort Rendzin unter dem Namen Zwoos-Rendzin als zusammengehörend erwähnt. Zusammen hatten beide Orte acht Freibauern-, neun Freigärtner- und zehn Häuslerstellen.

Bei der Volksabstimmung in Oberschlesien am 20. März 1921 stimmten 27 Wahlberechtigte für einen Verbleib bei Deutschland und 83 für Polen, im Gutsbezirk Zwoos stimmten 79 Personen für Deutschland und 40 Personen für Polen. Zwoos verblieb beim Deutschen Reich. 1933 lebten im Ort 282 Einwohner. Am 22. Juli 1936 wurde der Ort in Ahndorf/Oberschlesien umbenannt. 1939 hatte der Ort 266 Einwohner. Bis 1945 befand sich der Ort im Landkreis Loben (zwischenzeitlich im Landkreis Guttentag).

1945 kam der bisher deutsche Ort unter polnische Verwaltung und wurde in Zwóz umbenannt und der Woiwodschaft Schlesien angeschlossen. 1950 kam der Ort zur Woiwodschaft Oppeln. Von 1975 bis 1998 befand sich der Ort in der Woiwodschaft Częstochowa. 1999 kam der Ort zur Woiwodschaft Oppeln und zum Powiat Oleski. Am 4. Juli 2008 erhielt der Ort zusätzlich einen amtlichen deutschen Ortsnamen, statt Zwoos wurde jedoch fehlerhaft der Name Zwoss eingetragen. Am 13. Mai 2009 wurde in der Gemeinde Guttentag, der Zwoos angehört, Deutsch als zweite Amtssprache eingeführt. 2012 beantragte die Gemeinde Guttentag eine Änderung des deutschen Namens in Zwoos.

Einzelnachweise

Gemeinde Guttentag
Ort in Schlesien
Ort der Woiwodschaft Opole

Zwoos


Gautier may refer to:

People
  Gautier or Walter of Pontoise (c. 1030 – c. 1099), French saint
 Gautier le Leu, thirteenth-century French poet
 Gautier (surname)

Places
Gautier, Dominican Republic, a municipal district in the San Pedro de Macorís province
Gautier, Mississippi, a city in Jackson County, Mississippi, United States

Other uses
Gautier furniture, French furniture manufacturer
Gautier-Languereau, French publishing house founded by Gautier and Maurice Languereau

See also
Gaultier (disambiguation)
Gauthier
Gotye (born 1980), Belgian-Australian musician, singer, songwriter
Vautier

Gautier


روبرت براون (1773-1858)  هو عالم نبات اسكتلندي. وهو أحد علماء النظرية الخلوية والذي لاحظ وجود النواة في الخلية درس الطب في أدنبره وكان مهتما بالدراسات الطبيعية فاشترك في حملة فلندر إلى أستراليا سنة 1800 فجمع أربعة آلاف صنف من النباتات عاد إلى وطنه ، ألف براون كتابا في التاريخ الطبيعي لهولندا الجديدة وفان ديمن عند مدخل خليج أرافورا في المنطقة الشمالية من أستراليا وقد كان براون أول كاتب بريطاني يستعمل النظام الطبيعي في التصنيف بدلا من نظام لينيوس نسبة إلى كارولوس لينيوس السويدي.

اختير براون زميلا في الجمعية الملكية ثم أصبح قيما لقسم النبات في المتحف البريطاني . وقد لاحظ براون حركة الحبيبات الغروية في المحاليل وأطلق أسمه على هذه الحركة وسماها الحركة البراونية وقد أدى هذا الاكتشاف إلى توفير دليل علمي على البيئة الجزيئية للسوائل وإلى كشوف هامة أخرى وقد حصل براون على ميدالية كوبلي.

مطلع حياته

وُلد براون في مدينة «مونتروز» يوم 21 ديسمبر عام 1773. كان والده «جيمس براون» قسًا بالكنيسة الأسقفية باسكتلندا، وكان مُدانًا بتأييده للحركة اليعاقبية بشكل قوي في عام 1788، إذ إنه رفض قرار الكنيسة بتقديم الولاء للملك «جورج الثالث». وكانت والدته «هيلين تايلور» ابنةً لقس مشيخي. درس براون في طفولته بمدرسة القواعد اللغوية بمدينته (وتُعرف الآن باسم اكاديمية مونتروز)، ودرس بعدها في كلية «ماريسكال» بمدينة «أبردين»، ولكنه تركها في السنة الرابع بسبب انتقال عائلته للعيش في مدينة «إدنبره» عام 1790. وفقد براون والده في السنة التالية.

التحق براون بجامعة إدنبره لدراسة الطب، ولكنه كان مهتمًا بعلم النبات، إذ قضى أغلب وقته في دراسة علم النبات بدلًا من دراسة الطب. حضر براون محاضرات «جون ووكر»، الذي قام بعدد من البعثات الاستكشافية للنباتات بالمرتفعات الاسكتلندية، بمفرده أو برفقه عدد من أصحاب المشاتل مثل «جورج دون»، وكتب ووكر عدد من الأوصاف الدقيقة الخاصة بعلم النبات على الأنواع التي اكتشفها. بدأ براون أيضًا بمراسلة «ويليام ويزيرينج» وجمع له العينات، والذي كان من رواد علماء النبات في ذاك الوقت. كان من أهم أعمال براون خلال هذه الفترة اكتشافه لأنواع جديدة من الأعشاب مثل «الثعلبة الألبينية»، وقرئت أولى أوراقه البحثية «تاريخ النباتات في أنغوس» بجمعية التاريخ الطبيعي بإدنبره في يناير عام 1792، ولكن لم تُنشر نسخة مطبوعه منها خلال حياة براون.

انقطع براون عن دراسته للطب في عام 1793. والتحق بأفواج الدفاع التابعة لمدينة «فايفشاير» في أواخر عام 1794، وأُرسل الفوج التابع له براون إلى أيرلندا فور التحاقه به. عمل براون مساعدًا للجراحين في البحرية الملكية في يونيو 1795. لم يواجه فوجه الكثير من الأحداث، وحصل براون على بعض من أوقات الفراغ، قضى أغلبها في دراسة علم النبات. لم يرض براون بحياة الترحال هذه، والتي منعته من بناء مكتبته الخاصة وجمع العينات كما كان يريد. ومنعته حياة الترحال هذه أيضًا من متابعة أغلب المُعشبات الهامة والذهاب للمكتبات.

كان براون مهتمًا بشكل خاص بالنباتات اللازهرية خلال هذه الفترة، وكانت هذه النباتات هي موضوع أول بحث يُنشر له، رغم أنه نُشر بدون اسم صاحبه. بدأ براون في مراسلة «جيمس ديكسون»، وأرسل له بعض العينات والمعلومات عن الطحالب. وأضاف ديكسون أوصاف براون بكتابه المسمى «كتاب النباتات اللازهرية البريطانية»، وذلك بعد أخذ الإذن من براون، ولكنه لم يضف اسمه بالكتاب.

حظى براون بمكانة مرموقة بين علماء النبات الأيرلنديين بحلول عام 1800، وكان يراسل عدد من علماء النبات البريطانيين والأجانب مثل «ويزيرينج»، وديكسون، «جيمس إدوارد سميث»، و«خوسيه كوريا دا سيرا». رُشح براون للجمعية اللينيانية اللندنية؛ فقد ساهم في كتاب ديكسون، وعُرف في عدد من الأعمال الأخرى أيضًا، وسُمي أحد أنواع الطحالب تيمنًا باسمه بواسطة «لويس ويستون ديلوين» وهو طحلب «الكونفيرفا البراونية». كان يجري براون تجاربه باستخدام المجهر أيضًا. كانت احتمالية لفت براون للأنظار كي يحصل على وظيفة في مجال علم النبات ضئيلةً، وذلك لأنه كان جراحًا بالجيش أثناء تواجده بأيرلندا وقتها.

الرحلة إلى أستراليا على متن سفينة «المفتش»
في عام 1798، سمع براون بانسحاب المستكشف «مونغو بارك» من البعثة الاستكشافية لهولندا الجديدة (قارة أستراليا الآن)، وبالتالي ترك بارك مكانًا شاغرًا بالبعثة لعالم طبيعة. وبناءًا على طلب براون، كتب «كوريا» إلى السير «جوزيف بانكس» ليرشح براون ليشغل مكان بارك بالبعثة.

لم يُختير براون، ولم تقم هذه البعثة وفقًا لما هو مخطط، هذا بالرغم من إرسال «جورج كالي» إلى «نيوساوث ويلز» بأستراليا ليجمع بعض العينات النباتية لجوزيف بانكس. قدم «ماثيو فليندرز» عام 1800 اقتراحًا إلى بانكس بقيام بعثة استكشافية لتنهي الجدل القائم حول ما إذا كانت هولندا الجديدة جزيرةً واحدةً أو عدة جزر. وافق بانكس على اقتراح فليندرز في ديسمبر عام 1800، وكتب إلى براون يعرض عليه أن يكون عالم الطبيعة بالبعثة. ووافق براون على هذا العرض فورًا.

الاستعداد للرحلة
أُخبِر براون أن يتوقع الإبحار بنهاية عام 1800، أي بعد بضع أسابيع من معرفته باشتراكه بالبعثة. ولكن تعطلت الرحلة حتى شهر يوليو عام 1801. قضى براون هذه المدة في التحضير للرحلة بدراسة العينات النباتية الأسترالية الخاصة ببانكس وكان ينسخ الملاحظات والأوصاف الخاصة بها ليأخذها معه في رحلته.

كانت مهمة براون جمع العينات العلمية من مختلف الأنواع، وطُلب منه أن يركز على النباتات، والحشرات، والطيور، وأن يهتم بالمجالات الأخرى مثل الجيولوجيا على أن تكون مهمةً ثانوية. بالإضافة لبراون، كان الفريق العلمي بالبعثة يضم كل من: الرسام النباتي الشهير «فرديناند باور»، والجنائني «بيتر غود» الذي كُلف بجمع النباتات الحية والبذور الصالحة للزراعة لزراعتها في حدائق النباتات الملكية «كيو»، وخبير التنقيب عن المعادن «جون آلين» الذي عُين باعتباره متخصصًا في المعادن، وفنان التصوير الطبيعي «ويليام ويستول»، وعالم الفلك «جون كورسلي» الذي أُصيب بالمرض خلال الرحلة وترك السفينة عند رأس الرجاء الصالح، ثم استُبدل في مدينة «سيدني» بعالم الفلك «جيمس إنمان». أُعطيت لبراون سلطة على «باور» و«غود»، وكُلف كل منهما بإعطاء أي عينات نباتية يحصلان عليها لبراون حتى لا تكون العينات في مجموعات منفصلة. وكان كل منهما رفيقًا نشيطًا ومجتهدًا لبراون، وبهذا تعتبر مجموعات العينات الخاصة ببروان محتويةً على عينات جُمعت بواسطتهم الثلاثة.

جزر «ديزرتاس»، و«ماديرا» ورأس الرجاء الصالح

أبحرت سفينة البعثة التي سُميت «المفتش» يوم 18 يوليو. رست السفينة لفترة من الوقت بعد بلوغها اليابسة عند جزر «ديزرتاس» و«ماديرا»، ولكن كان براون محبطًا من هذا، إذ لم يتمكن من جمع أي عينات أو ملاحظات من هذه الجزر. وصلت البعثة إلى رأس الرجاء الصالح يوم 16 من أكتوبر، وبقت هناك لمدة تعدت الأسبوعين، وقام براون خلالها ببعثات استكشافية نباتية واسعة، وصعد جبل «تيبل» مرتين على الأقل. وبعد العديد من السنوات، كتب براون إلى «ويليام هنري هارفي» الذي كان يفكر في الهجرة هناك أن أفضل التجارب التي مرت عليه لدراسة النباتات كانت على «جبل الشيطان» بالقرب من مدينة «كيب تاون»، وأنه لم يحظ بمجال آخر للدراسة أكثر متعةً مما حظى به هناك. وكان من الأنواع النباتية التي جُمعت في رأس الرجاء الصالح النوعان الجديدان من جنس النباتات الزهرية المسمى بـ«السيروريات»، وهما النوع (S. foeniculacea) والنوع (S. flagellaris).

أستراليا

وصلت «المفتش» عند مضيق الملك «جورج» الموجود في المنطقة المعروفة الآن بأستراليا الغربية في ديسمبر عام 1801. قام براون بالعديد من الأبحاث النباتية الواسعة بأستراليا لمدة ثلاثة أعوام ونصف، جمع خلالها قرابة 3400 نوع منهم 2000 نوع لم يُعرفوا من قبل. فُقد جزء كبير من مجموعته عند تحطم السفينة «بربوز» في طريقها لإنكلترا.

بقى براون في أستراليا حتى شهر مايو عام 1805، وعاد بعدها إلى بريطانيا حيث قضى خمسة أعوام أخرى في العمل على العينات التي جمعها خلال رحلته. نشر براون العديد من الأوصاف عن الأنواع النباتية التي اكتشفها؛ إذ اكتشف 1200 نوع من النباتات في أستراليا الغربية وحدها.

طالع أيضاً

 قائمة علماء النبات

مراجع

روابط خارجية

أطباء إسكتلنديون في القرن 18
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الملكية الهولندية للفنون والعلوم
أعضاء شرفيون في أكاديمية سانت بطرسبرغ للعلوم
أمناء إسكتلنديون
أمناء مكتبات إسكتلنديون
إسكتلنديون في القرن 19
براون روبرت
جراحون إسكتلنديون
حائزون على وسام كوبلاي
خريجو جامعة أبردين
خريجو جامعة إدنبرة
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء الجمعية الملكية
عاملون في نظرية الاحتمالات
علماء سرخسيات بريطانيون
علماء تصنيف بريطانيون
علماء طبيعة إسكتلنديون
علماء نبات إسكتلنديون
علماء نبات ذوو مختصرات اسمية
علماء نباتات بريطانيون في القرن 19
كتاب باللغة اللاتينية في القرن 19
مجندون إسكتلنديون
مدفونون بمقبرة كنسل غرين
مواليد 1773
نباتات وصفها روبرت براون
وفيات 1858
وفيات في لندن
أشخاص من مونتروز
رؤساء الجمعية اللينيانية اللندنية
علم النبات في أستراليا الغربية
علماء نباتات إسكتلنديون في القرن 19

روبرت براون


La statue de Notre-Dame de Fontenelle est une statue de la Vierge à l'Enfant du début du XIVe siècle en pierre blanche calcaire de la vallée de la Seine se trouvant dans le cloître de l'abbaye Saint-Wandrille de Fontenelle à Saint-Wandrille-Rançon en Seine-Maritime, Normandie.

Description
La statue, d'une grande délicatesse, était polychrome à l'origine et l'on y trouve des restes de peinture en maint endroit. Le visage de la Vierge porte la trace des restaurations qui durent lui être appliquées après que la statue a été endommagée lors du pillage de l'abbaye par les huguenots en 1562.

Culture
 En septembre 1999 les éditions Fontenelle, émanation de l'abbaye, publient un CD de vingt-et-un chants en l'honneur de Notre-Dame de Fontenelle. Le CD, d'une durée totale de 64 minutes, est intitulé Hommage à Notre-Dame de Fontenelle et est composé d'un récital d'hymnes mariales par divers compositeurs (parmi lesquels Jean-Sébastien Bach, Pierre d'Andrieu, Ludwig van Beethoven, Charles Gounod et Camille Saint-Saëns) et interprétées par Sophie-Alice Pinchard (soprano), Michel Baumel (orgue) et Guillaume Willie (violoncelle).

Notes et références

Références

Voir aussi
 Abbaye Saint-Wandrille de Fontenelle
 Église Saint-Michel de Saint-Wandrille-Rançon

f
f
f
f
f

Notre-Dame de Fontenelle


Maynard C. Krueger (January 16, 1906 – December 20, 1991) was an American socialist politician and an economics professor at the University of Chicago. He is best remembered as the 1940 Vice Presidential nominee of the Socialist Party of America.

Biography

Early years

Maynard Krueger was born January 16, 1906, on a farm near Alexandria, Missouri, in 1906.

A gifted student, Krueger completed his high school work at the age of 15. He entered the  University of Missouri, from which he received a Bachelor of Arts degree in 1926 and a Master's degree in 1927.

Career

An instructor at the University of Pennsylvania from 1928 to 1932, Krueger also spent time at the universities of Berlin, Paris, and Geneva. His leftist associates in Paris included George Orwell.

In 1932, Krueger accepted a position at the University of Chicago as an assistant professor, initially lecturing in Sociology under Edward Shils.  Soon moving to the Economics Department, Krueger became an associate professor in 1947, a full professor in 1965, and emeritus in 1977. He gained a measure of public recognition during the 1930s as a frequent participant in the University of Chicago's regular Round Table radio broadcasts.

Krueger was involved with many left-wing organizations such as the Socialist Party of America and the Chicago Workers Committee on Unemployment. During the election campaign of 1932, Krueger served as the national director of research for the Socialist Party. Krueger was also active in the trade union movement, serving three times as a vice president of the American Federation of Teachers during the decade of the 1930s. He was also active in the Chicago Federation of Labor during 1936 and 1937.

During the Socialist Party's faction fight of the 1930s, Krueger was an active member of the so-called "Militant" faction of young Marxists who sought to turn the SP to the left. In August 1933, he was a delegate at the Socialist International Congress at Paris, where he advocated arming the proletariat.

In 1940, Krueger was the Socialist Party's candidate for Vice President of the United States, running with Norman Thomas. Although Krueger was 34 at the time of the November 1940 election, younger than the constitutional age of 35 for someone seeking to be in line for the U.S. presidency, he was able to point out that by Inauguration Day on January 20, 1941, he would be 35 years and 4 days old.  In November 1940, the Thomas-Krueger ticket received 116,599 votes (0.2% of the total).

Krueger was on the Executive Committee of the Socialist Party for many years, serving as the SP's National Chairman from 1942 to 1946.  In 1948, Krueger ran as an Independent candidate for U.S. Representative from Illinois's 2nd congressional district, receiving 4,566 votes (2.52%).

In 1958, Krueger won the University of Chicago's Quantrell Award, believed to be the nation's oldest prize for undergraduate teaching.

Death and legacy

Krueger died on December 20, 1991. He was 85 years old at the time of his death.

Footnotes

Works

 Inflation: Who Wins and Who Loses? Chicago: Socialist Party of America, 1934.
 "Economic and Political Radicalism," American Journal of Sociology, v. 40, no. 6 (May 1935), pp. 764–771.
 End Hunger in the Midst of Plenty! Jobs and Security for All the People! New York: Socialist Party National Campaign Committee, n.d. (1940).

1906 births
1991 deaths
American Marxists
Marxian economists
People from Clark County, Missouri
Socialist Party of America politicians from Illinois
1940 United States vice-presidential candidates
Writers from Chicago
Writers from Missouri
20th-century American economists
Socialist Party of America vice presidential nominees
University of Missouri alumni

Maynard C. Krueger


Nikita den Boer, née le  à Haarlem (Hollande-Septentrionale), est une athlète handisport néerlandaise concourant en T54 pour les athlètes en fauteuil roulant. Elle remporte le marathon de Londres 2020.

Carrière
Nikita de Boer est née avec une spina bifida et se déplace en fauteuil depuis l'âge de .

Lors des Mondiaux 2019, elle finit au pied du podium du  T54, sa première course dans un grand championnat.

En 2020, elle remporte le marathon de Londres en 1 h 40 min 07  devant la Suissesse Manuela Schär et l'Américaine Jenna Fesemyer.

Pour le dernier jour des Jeux de 2020 en septembre 2021, den Boer rafle la médaille de bronze du marathon T54 derrière l'Australienne Madison de Rozario et la Suissesse Manuela Schär. Quelques jours auparavant, elle avait également terminé  du  T54 et  du  T54.

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
  marathon T54

Championnats d'Europe

 Championnats d'Europe 2021 à Bydgoszcz :
   T54
   T54
   T54

Références

Voir aussi

Liens externes

Athlète handisport néerlandaise
Coureuse de demi-fond néerlandaise
Coureuse de fond néerlandaise
Marathonienne
Coureuse de 800 mètres
Coureuse de 1 500 mètres
Coureuse de 5 000 mètres
Médaillée de bronze paralympique néerlandaise
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en janvier 1991
Naissance à Haarlem

Nikita den Boer