Pleonotoma bracteata, também conhecido como cipó-quira, é uma espécie do gênero Pleonotoma. Caracteriza-se pela combinação de profilos da gema axilar foliáceos, inflorescência curtíssima e bastante "bracteada", e frutos pequenos (<10 centímetros), oblongos e vernicosos (brilhantes como verniz). O eixo do racemo encontra-se bastante contraído, não permitindo, assim, clara distinção do ponto de inserção dos pedicelos. Além disso, os ferofilos basais são bastante desenvolvidos e praticamente encobrem a inflorescência racemosa.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1980 por Alwyn Howard Gentry.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e trepadeira.

Descrição

O caule possui uma seção râmulo tetragonal com arroxeada crista e um perfilo das gemas axilares foliáceo com glândula. A crista do râmulo interpeciolar é desenvolvida. As folhas são do tipo triternada ou ternado bipinada. A inflorescência apresenta um tipo simples racemo, axilar, terminal e congesto. A flor possui um cálice cupuliforme, com ápice denticulado em 5 pontos e glândulas agrupadas próximas ao ápice. A corola tem cor creme, claro amarelo ou rosado amarelo, formato infundibuliforme e lobos pubescentes com glândula. A antera é inclusa e o ovário possui duas séries de óvulos. O fruto é uma cápsula achatada, menor que 10 centímetros de comprimento, oblonga, de textura sublenhosa, com glândulas esparsas na superfície e indumento glabro. As sementes são de formato transversal oblongo com duas alas.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Pará.

Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Floresta Amazônica, em regiões com vegetação de áreas antrópicas e floresta de terra firme.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Gomes, B.M. Pleonotoma  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Pleonotoma bracteata no projeto Flora e Funga do Brasil
 Pleonotoma bracteata no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Pleonotoma
Espécies descritas em 1980
Plantas
Flora do Brasil

Pleonotoma bracteata


Türkiye'deki Yahudilerin tarihi, Yahudilerin Anadolu'da bulundukları yaklaşık 2400 yılı kapsar. Anadolu'da en az MÖ beşinci yüzyıldan beri Yahudi toplulukları bulunuyordu ve Elhamra Kararnamesi ile 15. yüzyılın sonlarına doğru İspanya'dan sürülen İspanya ve Portekiz Yahudilerinin birçoğu Osmanlı İmparatorluğu'na kabul edildiler ve Osmanlı Yahudilerinin çoğunluğunu oluşturdular. Bugün Türkiye Yahudilerinin büyük çoğunluğu İsrail'de yaşarken günümüz Türkiye'si, mütevazı bir Yahudi nüfusuna ev sahipliği yapmaya devam etmektedir.

Tarih
Ege Bölgesi eski kent kazılarında bulunan bazı kalıntılarda yörede MÖ 4. yüzyılda yaşamış Yahudilere ait bilgilere ve yerleşim bölgelerinin varlığına rastlanmıştır. Tarihçi Jozef Flavius, ünlü düşünür Aristo'nun "... Ön Asya seyahatlerinde kendileriyle görüş alış verişinde bulunduğu Yahudilerle konuştuğunu... " yazar . Anadolu'nun değişik yörelerinde, Ege Bölgesinde (Sard, Afrodisias, Milet, Foça vs.), Bursa ve Ankara civarında, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde eski çağ Yahudi yerleşim kalıntılarına rastlanmıştır. Ankara civarında bulunan bir bronz sütun üzerinde İmparator Augustus'un Ön Asya Yahudilerine tanıdığı haklar yazılı idi.

Roma ve Bizans İmparatorluğu dönemi
Tevrat'a göre Nuh'un gemisi, Ağrı Dağı'nın tepesine indi. Yeni Ahit'e göre, Anadolu'daki Yahudi nüfusu, bütün coğrafyaya dağılmıştı: Iconium (Konya) bir sinagoga sahipti (Acts 14:1) ve Efes'te de bir sinagog vardı (Acts 19:1). Galatlara Mektuplar'da da Anadolu'da yaşayan Yahudilerin olduğu belirtilmiştir. Somut kanıtlara göre, İsa'dan önce 4. Yüzyılda, özellikle Manisa'da Yahudilerin olduğu bilinir.

Sonraki dönemde, Roma ve Bizans İmparatorlukları, kayda değer miktarda Yunanca konuşan Yahudi nüfusuna sahipti Anadolu'daki topraklarında. Bu nüfus topluma iyi entegre olmuş olup, belirli yasal korumalara sahiptiler. Dönemin Yahudi nüfusu, Bizans İmparatorlarının, girişimlerine rağmen, din değiştirmedi . Bizans döneminde Anadolu'da yaşayan Yahudilerin durumları, tarihçiler tarafından hâlâ araştırılmakta. Bazı düşmanlık belirtilen kanıtlara rağmen, Bizans İmparatorluğu sınırlarında yaşayan Yahudilerin, Batı Avrupa'daki Yahudilerden daha iyi durumda olduklarına inanılır.

Osmanlı dönemi

Osmanlı yönetimiyle ilk bağı olan, Bursa'daki ilk sinagog Etz Ha-Hayim (Hayat ağacı) 1324 yılında, Osmanlı yönetimine geçti. Sinagog günümüzde hâlâ kullanılmakta fakat Bursa'daki Yahudi nüfusu 140 civarına düştü . Osmanlı İmparatorluğu'nda Yahudilerin durumu, Sultan'ın keyfine kalmıştır. Örneğin, 3. Murat, gayrimüslimlerin boyun eğen ve sefillikle yaşayanlar olmasını istemiştir. Cami ve yüksek binaların yakınlarında yaşamamalarını ve kölelere sahip olmamalarını emretmiştir. Fakat diğer Sultanlar daha toleranslıydı .
Türk yönetimi altında gerçekleşen ilk büyük olay, İmparatorun Konstantinopolis'i hükümranlığına katmasıydı. Sultan 2. Mehmed Konstantinopolis'i ele geçirdikten sonra, şehri bir karmaşa içinde buldu. 1204'te Haçlılar tarafından birçok kuşatma ve işgale maruz kalması ve 1347'deki Kara ölümle birlikte, şehir eski görkeminden kalan bir gölge gibiydi . Mehmed şehri başkent yapmak istediğinden, şehri tekrar yapılandırmaya karar verdi  ve bunu gerçekleştirmek için İmparatorluğun her tarafından, Müslüman, Hristiyan ve Yahudilere yeni başkente gelmelerini emretti . Aylar içinde Balkanlar'dan (Romanyotlar) ve Anadolu'dan birçok Yahudi Konstantinopolis'e yerleşti. Şehrin toplam nüfusunun 10% u oluşturdular . Toplumun bu yeni üyelerinin birçok etkisi oldu toplumun gelişmesinde.
Yerli Yahudi nüfusunun sayısı, 1421–1453 arası Osmanlı İmparatorluğuna göç eden Aşkenaz Yahudilerle arttı . Bu Aşkenaz Yahudiler arasında, Fransız kökenli, Almanya doğumlu, Haham İzak Sarfati (İbranice צרפתי – Sarfati, Fransız) da vardı (15). Sarfati, Edirne Baş Hahamı oldu ve Avrupa'daki Yahudilere mektup yazarak, Osmanlı İmparatorluğuna yerleşmeleri için davet etti. Mektubunda Osmanlı'da eksiklerin olmadığını belirtti ve "Müslümanların yönetimi altında yaşamak Hristiyanların kontrolü altında yaşamak iyi değil mi diye sordu .

Yahudilerin Anadolu'ya göçlerinin en yoğun olduğu dönem, 2. Mehmet'ten sonra gelen 2. Beyazıt dönemi oldu (1481-1512). İspanya ve Portekiz'den kovulan Yahudiler, Sultan'ın gönderdiği resmî davetiyeyle büyük sayılarda İmparatorluğuna yerleştiler. 1492 yılında Yahudi-Türk ilişkilerinde kilit noktalardan biri yaşandı. İspanya'daki engizisyondan kaçan 150.000 Yahudi'nin birçoğu Osmanlı İmparatorluğuna yerleşti. Bu olay, şehrin nüfusunun yeniden yapılanması için önemliydi, çünkü Haçlılar döneminde ve Kara ölüm'den dolayı nüfus 70.000 civarındaydı. Sefarad Yahudilerin bir kısmı da Selanik şehrine yerleşti. Gelen Yahudiler Osmanlı İmparatorluğu'nun birçok işine yaradı. Müslüman Türkler ticari girişimlerle pek ilgili değildi ve doğal olarak ticari işleri azınlık grupların ellerine bıraktı. Ayrıca Müslüman Türkler, Hristiyanlara pek güvenmediklerinden Musevileri tercih ettiler alış-verişlerinde . İspanyol Yahudiler, İmparatorluğun zengin şehirlerinde yaşama iznine sahipti. Daha çok, Avrupa şehirlerini (İstanbul, Saraybosna, Selanik gibi) Batı ve Kuzey Anadolu şehirlerini (Bursa, Aydın, Tokat ve Amasya) ve Akdeniz kıyılarındaki şehirleri (Kudüs, Şam ve Mısır) tercih ettiler.

İzmir uzun bir süre boyunca İspanyol Yahudiler tarafından yerleşim yeri olarak kullanılmadı. Kudüs'teki Yahudi nüfusu 1488'de 70 aileden 16. Yüzyılın başında 1.500'e çıktı. Şam'da 500 ailelik bir cemaat vardı. İstanbul'da 30.000 Yahudi ve 44 sinagog vardı. Beyazıt Yahudilerin Haliç kıyısında yaşamalarına izin verdi. Mısır'ın Kahire şehri çok sayıda sürgün Yahudiye kapılarını açtı, bir süre sonra sonradan gelen Yahudiler yerel Yahudi nüfusunu geçti. Selanik'te Yahudilerin sayısı diğer milletlerden, dinlerden olan kişilerden ve hatta orijinal yerel halktan daha fazla oldu ve Selanik, Sefaradların merkezi haline geldi.
Osmanlı İmparatorluğu yönetimi altındaki durumları her ne kadar abartılsa da , Yahudilerin toleransla yaşadıkları inkâr edilemez. Millet sisteminde, Yahudiler dinleriyle tanınan bir topluluk olarak, diğer milletlerle (Ortodoks Millet, Ermeni Millet, vs.) bir arada yaşadı. Yahudilerin iş edinmelerinde kısıtlamalar yoktu. Diğer gayrimüslimler gibi Yahudiler de haraç (vergi) vermek zorundaydı ve diğer gayrimüslimler gibi giyimlerinde, at sürmelerinde, orduya katılmalarında bazı kısıtlamalara tabiiydiler ama bu tür yasaklar ve kısıtlamalar zaman zaman göz ardı edilirdi .

Klasik Osmanlı döneminde (1300-1600) Yahudiler, imparatorluğun diğer topluluklarıyla birlikte, belirli bir zenginlik içindeydi. Diğer Osmanlı unsurları göz önünde bulundurulduğunda, Yahudiler, ticaret, diplomasi ve diğer önemli kurumlarda güç sahibiydi.
Araplar ve Yahudiler arasında pek fazla problem yoktu ama Yahudilerin kendi aralarında birlik problemi vardı. Osmanlı'ya birçok farklı yerden, kendilerine özel gelenek, fikir ve kültürlerini getirerek geldiler ve bu getirdiklerine inatçı bir şekilde bağlı kalıp farklı cemaatler kurdular.

Türkiye'deki Yahudilerin tarihi, 18. ve 19. yüzyılda etkilerinin ve güçlerinin yitirildiği bir kronoloji haline geldi. Ticaretteki güçlü pozisyonlarını Yunanlara yitirdiler.

Türkiye Cumhuriyeti dönemi
20. yüzyılın başında, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Yahudilerin sayısı 200.000'e ulaştı (27). 1829-1913 tarihleri arasında yeni Hristiyan Balkan devletlerine kaybedilen toprakların, bu sayının üzerinde etkisi oldu. 20. yüzyıldaki Türkiye'nin problemli tarihi ve 1923 sonrası, imparatorluktan, modern batılı ulus-devletine dönüşme dönemi, geriye kalan azınlıkların nüfusları üzerinde negatif bir etkiye neden oldu.

Osmanlı İmparatorluğu'nun yarı özerk iç örgütlü azınlık sistemi yeni kurulmuş Türkiye Cumhuriyeti'nde yer almamaktadır. Azınlık olsun veya olmasın, kişiler cemaat yoluyla değil, din, dil, ırk farkı gözetmeksizin doğrudan devlete bağlıdırlar. Bu durum karşısında Yahudilerin özerkliği kalmadığı gibi yasalar karşısında Yahudi Türk'le Müslüman Türk'ü ayırmak olanaksızlaşmıştır. Cumhuriyet'e geçiş döneminde doğan sancılı aşamalarda Türk Yahudileri ulusculuk anlayışının karşısında değil, yanında yer almıştır. Bu yeni kurulmuş devletin her alanını Türkleştirme çabaları, dil eksiği olan azınlıklar üzerinde zorluklar yaratmıştır. Araştırmacı Mücahit Düzgün'e göre bu Yahudilere karşı yapılmış bir yaptırım değil, devlet oluştururken gereken bir aşamadır. Dil eksikliği Yahudileri siyasi ve toplumsal yaşamda sekteye uğratacağından Yahudi aydınları Türkçenin Yahudi cemaatinde yayılması için çabalar gösterip dernekler kurdular.

Yeni kurulan bu devlette Yahudilerde görülen bir özellik ise Atatürk'e bağlılıklarıdır. Bir Türk Yahudisi olan ünlü yazar ve siyasetçi Avram Galanti'nin yazılarından birinde şöyle der:

Türk Yahudileri 1922-1923'teki savaşlarda hep Türk davasına sadık kaldılar. Yahudi aydınlardan Davit Fresko Yahudilerin daha da iyi bir vatandaş olmalarına ve onları Türkiye'ye sadakatin devamına davet etmiştir:

1920'li yılların başında devletle Yahudiler arasındaki sevgi ve sadakat karşılıklı idi; Cenevre Yahudileri tarafından İsmet İnönü ve Türk heyeti şerefine düzenlenen bir şölende İnönü Türk Yahudilerinin yasa ve düzeni, çalışmayı, ilerlemeyi ve uyumu sevdiklerini söylüyordu. Lozan Anlaşması imzalanıp azınlıklara yeni haklar tanınınca, Yahudi cemaatleri bu gibi hakların Türk devletinin hakkaniyetine aykırı olacağına karar vermiştir ve bu haklardan vazgeçmiştir. Profesör Mişon Ventura ve Avukat Kalev Gabay meselenin hukuki yanlarını inceleyip bu kararı aldıktan sonra, Yahudilerin bu tutumunu İsmet Paşa'ya duyurmuştur. İsmet Paşa da bundan duyduğu memnuniyeti dile getirmiştir.

1933 yılında, Nazi Almanyası, Aryan ırktan olmayan memurların zorunlu isten çıkarılmaları kanunu yürürlüğe koydu. Bu kanunla, Yahudi bilim insanları da işlerinden kovulmuş oldular. Albert Einstein'ın lider olduğu işsiz bilim insanları, İsviçre'de bir birlik oluşturdular. Birliğin sözcüsü, Profesör Schwartz, Türk Millî Eğitim Bakanıyla görüştü ve 34 Yahudi bilim insanına, özellikle İstanbul Üniversitesi olmak üzere, birkaç Türk üniversitesinde iş buldu .

1942 yılındaki Varlık Vergisi teoride bütün zengin Türkleri içerse de, etkisi en çok gayrimüslimler üzerinde oldu. Varlık Vergisi, Türkiye'deki gayrimüslimler arasında hâlâ büyük bir facia olarak bilinir ve Yahudi topluluğunun sayısı üzerinde zararlı bir etkiye sahip olmuştur. Birçok kişi vergiyi ödeyemedi ve çalışma kamplarına gönderildi. 30.000 civarında Yahudi göç etti . Verginin, azınlıkların ekonomik gücünü hedef aldığını ve bu bağlamda ırkçı olduğu düşünüldü .

1922-1927 arasında basında Yahudiler
1922-1927 yılları arasında, sadece basında olmak üzere beş yıl sürecek olan Yahudi aleyhtarı kampanyalar başladı. Bu durum Türk liderlerin Yahudiler lehine söylediği sözlerle dengeleniyordu. Ebuzziya Tevfik'in Tasvir-i Efkar Gazetesi'nde İzmir hahambaşısı Ribi Moşe ile yaptığı alaycı görüşme antisemit kampanyanın başlangıcı oldu. Bu kampanya İleri gazetesinin Kanımızı Emenler başyazısıyla Yahudileri ikiyüzlülükle suçlayarak devam etti. Hahambaşı vekili Ribi Becerano, o günlerin İstanbul Askerî Valisi Refet Paşa'yı ziyaret etti ve İleri Gazetesi'nin bir nüshasını vererek müdahalesini rica etti. Şubat 1923'te Karagöz mizah dergisinde Yahudiler alay konusu edilip aşağılayıcı bir terim olan "çıfıt" diye hitap ediliyordu. Edirne'nin Paşaeli gazetesi Müslümanları sömüren ve hile ile ticaret yapan Yahudilerden bahsediyordu.

1927-1933 arasında
Yeni kurulmuş Türkiye Cumhuriyeti'nde rejimin sağlamlaşması ile toplum da daha huzurlu olmaya başladı. 1927'ye kadar Yahudileri tehlike olarak gören basın bundan böyle azınlıkları zararsız görmeye başladı. Bu dönemde Yahudiler de yurttaşlık haklarından daha çok yararlanır oldular; örneğin:
 Elza Niyego Olayından sonra yürürlüğe giren Yahudilerin serbest dolaşım yasağı kaldırıldı.
 Yahudi çocukların Türk okullarına gitmesine izin verildi.
 Trakya'daki Yahudi okullarına diğer Türk okulları gibi devlet bütçesinden yardım edildi.
 Sami Ginzburg Olayı sonucunda mahkeme Sami Ginzburg'u suçsuz bulup bir vatansever olduğuna hüküm kıldı ve İstiklal Madalyası'na aday gösterdi.
 "Türklüğe hakaret"ten yargılanan üç Yahudi genç beraat etti.
 Galata'da Yahudi nüfusun artması üzerine Neve Şalom Sinagogu'nun yapımı başladı.

İkinci Dünya Savaşı Dönemi
Türkiye, 1930'lar ve 1940'larda, Nazi zulmünden kaçan Avrupalı Yahudilere geçit oldu . Türkiye'nin İkinci Dünya Savaşı döneminde tarafsız kalmasına ve Alman Yahudilere vize yasağı koyulmasına rağmen, Türk diplomatlar (Necdet Kent, Namık Kemal Yolga, Selahattin Ülkümen ve Behiç Erkin), bireysel olarak, sıkı bir şekilde çalışıp, Yahudileri Holokost'tan kurtarmak için ellerinden geleni yaptılar . Stanford Shaw, Türkiye'nin 100.000 Yahudiyi kurtardığını iddia etmektedir . Tarihçi Rıfat Bali, Türkiye'nin 15.000 Yahudiyi kurtardığını iddia etmektedir ve İsrailli Balkanlar ve Orta Doğu Uzmanı Tuvia Friling ise Türkiye'nin 20.000 Yahudiyi kurtardığını belirtmiştir .
Rıfat Bali'ye göre, Türkiye Struma gemisinin, bütün mürettebatı ve içinde bulunan Yahudilerle birlikte batmasından sorumludur. Sebebi, Yahudi mültecilerinin Türkiye sınırlarında karaya çıkmalarına izin verilmemesiydi . Rubenstein, konuyu bir adım öne alarak, İngilizlerin Türkler üzerinde baskı kurduklarını, bunun sebebinin de Filistin'e daha fazla Yahudi'nin gelmesini engellemek istekleri olduğunu belirtti .

Trakya Olayları

Avrupa'da her ülkede olduğu gibi antisemitizm ile birlikte faşizm dalgası yayıldı ve Türkiye'de de taraftar topladı. Bunun en somut örneklerinden bir tanesi 1934 Trakya Olayları'dır.

Türkiye'de tek parti dönemine denk gelen bu süreçte büyük gazeteler Nazizm'e karşı çıkmalarına rağmen az da olsa bazı kişiler Nazizm'e sempatiyle baktılar. Türkiye'deki Nazi sempatizanlarının en önemlilerinden biri Cevat Rıfat Atilhan'dı. Turancı olan Atilhan I. Dünya Savaşı'nda Sina cephesinde yüzlerce Yahudi casusu yakalayıp onlarcasını kendi elleriyle astığını iddia etmiştir. [[Anadolu (dergi)|Anadolu']]' dergisini çıkarıp antisemitizmi yaymaya çalıştı. Atilhan, birkaç aylığına misafiri olduğu Nazi Julius Streicher'den güç kullanma ve yıldırma teknikleri öğrendi. Naziler onu "Herr Major" diye çağırıyorlardı.

İstanbul'da Milli İnkılap dergisini çıkarmaya başladı. Bu dergi ile Türk tarihinde ilk defa bir yayın kuruluşu antisemit olduğunu kabul ediyor ve Yahudilerden reklam almayacağını açıklıyordu. Dergide Nihal Atsız gibi ünlü Pan-Türkçüler vardı. Milli İnkılap dergisinin birçok sayfası Türk Yahudileri'ne ayrılmıştı.

Haber gazetesinden Vala Nurettin ve Vakit gazetesinden Mehmet Asım Milli İnkılapı ve antisemitizmi yazılarında protesto edip, Yahudilerin Türk kültürüyle bütünleştirilmelerini ve hizmetlerinden faydalanılmasının gereğini savundular.

Öte yandan Nihal Atsız Orhun dergisinde Yahudilere karşı bir ihtar yazısı yazdı:

Bu tür antisemit yazıların önüne geçebilmek için Yahudi heyeti 23 Mayıs 1934'te Başbakana yardım isteme amaçlı bir dilekçe sundu. Dilekçe iki gün sonra Başbakan Müşaviri'nin eline geçti, sonra İçişleri Bakanlığı'na havale edildi, sırasıyla Emniyet Genel Müdürlüğü, Adalet Bakanlığı ve en son Matbuat Müdürlüğü'ne ulaştı; kısacası bürokrasiye takılıp kaldı.

Aynı dönemde Mecburi İskân Yasası çıkarıldı. Bu yasa bazı halk kesimlerini göçe veya belli yerlerde oturmamaya zorunlu kılıyordu. Daha çok Doğu ve Güneydoğu Anadolu için hazırlanmış bu yasa Trakya'lılar tarafından Yahudiler aleyhine kullanıldı. İsmet Paşa'nın adının arkasına sığınarak yapılan propagandada "Hükümet ve İsmet Paşa bütün Trakya Yahudilerinin İstanbul'a sürgünlerini istiyorlar" dendi.

Çanakkale'de Yahudilere yapılan ekonomik boykotun dozu kaçınca fiziki saldırılara dönüştü. Yağma, dayak, ırza geçme, imzasız tehdit mektupları gönderme olayları oldu. Kırklareli'nin valisi bu sırada tatildeydi ve Çanakkale'de olanların aynısı bu şehirde de oldu. Kırklareli'den kaçan Yahudilerin bir kısmı Edirne'ye varınca olayın ciddiyetini anlayan Edirneli Yahudiler de mallarını mülklerini bırakıp İstanbul'a kaçtılar. Edirne, Tekirdağ, Kırklareli, Çanakkale, Uzunköprü, Silivri, Babaeski, Lüleburgaz, Çorlu ve Lapseki'de olayların aynı gün içinde başlaması bu işin birkaç çapulcunun işi olmadığı anlamına geliyordu. Bu olaylardan sonra Trakya'daki Yahudi nüfusu azaldı, çoğunluğu İstanbul'a ve bir kısmı da yurtdışına kaçtı.

 İkinci Dünya Savaşı'na girmeden Türk Yahudilerinin durumu
 1934: Herkesin bir soyadı taşıması gerektiğini hükmeden Soyadı Kanunu yürürlüğe girdi. Birçok azınlığın Türk soyadları aldığı görüldü; örneğin Yahudi şair Abraham Naon adını İbrahim Nom'a, gazeteci ve düşünür Moiz Kohen adını Munis Tekinalp'e değiştirdi.
 1935: TBMM'de Yahudiler aday olarak gösterildiler. Dr. Abravya Marmares ve İbrahim Nom liberal görüşleriyle TBMM'ye girmeyi başardılar.
 1936: Cemiyetler Kanunuyla Yahudi kurumlarının çalışması sınırlanmış oldu ve bazı Yahudi kurumları da bu yüzden kapanmak zorunda kaldı.
 1938: Milletvekili Sabri Toprak Filistin ve Avrupa'dan Türkiye'ye Yahudi göçünün sınırlanmasını ve azınlıkların Türkçeden başka bir dil kullanmayıp, adlarının Türk isimleriyle ve dinlerinin Müslümanlığa değiştirilmesinin yasaklanmasını içeren öneri sundu. Bu tasarılar diğer meclis üyelerince reddedildi.

26 Ocak 1938 tarihli Ulus gazetesi'nde geçen haberde Celal Bayar'ın Yalova ziyaretinde söylediği sözler aktarılmıştır:

 İkinci Dünya Savaşı ve sonrasında Türk Yahudileri
1940'ların başında Türkiye'ye yabancıların girmesine sınırlamalar getirilmesine rağmen Türkiye Yahudi mültecilerine kapılarını açık tuttu. 1942'de para değerini yitirip ekonomi zayıflayınca Varlık Vergisi yürürlüğe kondu. Bu durum Yahudileri derinden yaraladı ve bir kısmı ülkeyi terk etmek zorunda kaldı.

II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası ile çok iyi ilişkiler geliştiren Türkiye'de en çok Yahudiler paniğe kapıldı. Fakat Türkiye, II. Dünya Savaşında tarafsızlık kararı alınca Türk Yahudileri açısından durum biraz rahatladı. 1944 yılında ise Reich yıkılma eşiğine geldi. Bu durum Türkiye'nin Balkan Yahudileri için yaptığı yardımların açık ve kitlesel olmasına olanak sağladı. Avrupa'dan binlerce Yahudi kurtarıldı ve Filistin'e geçiş olanakları sağlandı.

Daha önce din ve ırk şartı arayan Türk Harp Akademileri bu koşulları kaldırdığını açıklayınca iki Yahudi genci Harp okuluna başvurdu. Bu haber üzerine sevincini saklamayan Orhan Seyfi Orhon şunları söyledi:

Trakya olayları ve Varlık vergisiyle sarsılan Yahudilerin devlete olan güveni, 1946'da yeni CHP'li Başbakan Recep Peker'in antisemitizm için "20. Yüzyılın yüz karasıdır!" demesi ile tekrar güçlenmeye başladı.

1947'de Urfa'nın Kendirli mahallesinde yaşayan 7 kişilik Yahudi ailesinin ölü bulunması neticesinde katliamdan Yahudi cemaati sorumlu tutuldu. Kentte yaşayan tüm Yahudi erkekler tutuklandı ve 3 yıl sonra salıverildi. Bu süre boyunca halk Yahudilere karşı boykot uyguladı. Olay sonrasında kentteki Yahudi nüfusu azalma gösterdi.

1948'de İsrail devletinin kurulmasıyla patlak veren 1948 Arap-İsrail Savaşı üzerine her ne kadar Türkiye hükûmeti tarafsız kalmışsa da kamuoyu ve basın Arapların yanında yer aldı, Bomba, Dava, Davar mizah dergilerinin yanı sıra Mücadele ve Milli İnkılap'' gazeteleri İsrail ile Türk Yahudileri arasında fark gözetmeden savaşın gelişmesini gerçeklerden uzak tek taraflı ve Yahudileri alçaltıcı bir şekilde verdiler.

Arap-İsrail savaşının sona ermesiyle dört bin Yahudi İsrail'e göç etti. Bunun üzerine Hasan Saka hükûmeti Yahudilerin Türkiye'den çıkışını yasakladı fakat daha sonra bu yasak İsrail hariç olmak üzere kaldırıldı. Türk Yahudisi olan Dr. Eli Şaul, Demokrat İzmir gazetesinde İsrail'e göç eden Yahudilerin birer Türk propagandacısı olacağını ve Türkiye'nin bundan fayda göreceğini belirtti.

1949'da Şemsettin Günaltay İsrail'e direkt geçiş yasağını kaldırdı. 20. yüzyılda Türkiye'de iki yüz bin Yahudi vardı, bu sayı 1950'lerde kırk bine düştü.

Türkiye'den İsrail'e göç
Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda, İsrail'e göç Yahudiler arasında pek popüler değildi ve Filistin'e göç oldukça azdı . Göç, Yahudilere karşı düşmanlık belirtisi olarak görülen olaylarla artmaya başladı. Ayrımcılık, bu olayların başında yer aldı. 1934 yılındaki Trakya şiddet olayları, Filistin'e göçü oldukça artırdı. Tahminlere göre 1934 yılında 521, 1935 yılında 1445 Yahudi Türkiye'den Filistin'e göç etti . Varlık Vergisi, 1943-1944 arasında 4000 Yahudi'nin Filistin'e göç etmesine sebep oldu .
Türkiye'deki Yahudiler, İsrail Devleti'nin kurulmasını destekledi. 1948'de İsrail Devleti'nin kurulmasıyla, Türkiye'den göç oldukça arttı. Bu göçler diğer zorunlu göçlerden farklıydı çünkü Yahudiler, kendi istekleri ile İsrail'e göç ettiler. Kasım 1948'de İsrail'e göçlerde duraksama yaratıldı, çünkü Türkiye, Arapların baskısıyla göç hakkını kaldırdı. Fakat İsrail devleti Türkiye tarafından tanındığında, bu yasak kaldırıldı ve göçler devam etti.
1951 sonrasında, Türkiye'den göç azaldı fakat günümüze kadar hiç bitmedi. 1950'lerin ortasında, İsrail'e göç edenlerin %10'u Türkiye'ye geri döndü. Genel olarak, Türk Yahudiler, İsrail'deki diğer topluluklarla iyi bir şekilde kaynaştı , ama Türk kültürünü ve Türkiye ile bağlantılarını korudular. Bu kişiler aynı zamanda güçlü İsrail-Türkiye ilişkilerini savunurlar .

Demokrat Parti dönemi
6-7 Eylül olayları her ne kadar Yunanları hedeflese de, İstanbul'un Yahudi ve Ermeni toplumları da bir ölçüde hedef alınmıştır. Zarar genelde mal varlıklarına oldu (Yahudi, Ermeni ve Rumlara ait 4000 dükkân ve 1000 ev yok edildi). Olaylar azınlıkları şoka uğrattı ve ülkenin her yanından 10.000 Yahudi Türkiye'yi terk etti .

Bugün
Kudüs İbrani Üniversitesi'ne göre, Türkiye'de 15.000 civarında Yahudi yaşamaktadır. Dünya Yahudi Kongresi'nin 2010 yılı verilerine göre Türkiye'de 23.000 civarında Yahudi yaşamaktaydı. Türkiye'de Yahudilerin %95'i İstanbul'da yaşamakta, 2.500 civarında Yahudi İzmir'de yaşamakta ve çok daha küçük gruplar olarak, Adana, Ankara, Bursa, Çanakkale, İskenderun ve Kırklareli'nde yaşamaktadır. Sefarad Yahudiler, Türkiye'deki Yahudilerin %96'sını oluşturmaktadır ve geri kalanlar ise genelde Aşkenaz Yahudilerdir.
Türk Yahudiler, Hahambaşı tarafından yasal olarak temsil edilir. Rosh Bet Din ve üç Haham tarafından oluşan dini konsey, Rav İshak Haleva'ya yardımcı olurlar. Yahudi toplumunun laik işlerinden sorumlu 35 danışman vardır ve 14 kişiden oluşan komite ise günlük işlerle ilgilenir.
2001 yılında, 500. Yıl Vakfı, Türk Musevileri Müzesi'ni kurmuştur. 500. Yıl Vakfı, 1982 yılında 113 Yahudi ve Müslüman Türk vatandaşın kurduğu, Sefarad Yahudilerin Osmanlı İmparatorluğuna gelişlerinin beş yüzüncü yılını anan bir vakıftır .

Türkiye'de antisemitizm
Osmanlı Devleti'nde, Avrupa'ya nazaran popülist antisemitizm, oldukça nadirdi. 1948 yılında İsrail'in kurulmasıyla birlikte antisemitizmin arttığı görüldü. Şiddetin oldukça az ve nadir olmasına rağmen, antisemit his oldukça yaygındır. Antisemitizm, genelde kitaplarda, gazetelerde ve dergilerde görülür ve bunların çoğu genelde İslamcı kesimden çıkar. Tel Aviv Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, kitap ve dergilerdeki antisemitizmin, eğitimli insanların, İsrail ve Yahudiler hakkındaki fikirlerini negatif etkilediğini belirttiler . Yahudilere karşı gösterilen şiddet arasında, 2003 yılında bir Yahudi dişçinin Yahudi olduğundan dolayı biri tarafından öldürülmesi, 2009 yılında Yahudi öğrencilerin sözlü saldırıya uğramaları ve bir Yahudi askerin saldırıya uğraması vardır.
İstanbul'daki Neve Şalom Sinagogu üç defa saldırıya uğradı. İlk saldırıda, 6 Eylül 1986'da Arap bir terörist 22 Yahudiye silahla saldırdı. Saldırıyı Filistinli militan Abu Nidal gerçekleştirdi . 1992 yılında Hizbullah bombalı saldırıda bulundu fakat kimse yaralanmadı . 15 Kasım 2003'te Bet İsrael Sinagogu ile Neve Şalom Sinagogu'na düzenlenen bombalı intihar saldırılarında yılında, saldırganlar dahil 28 kişi öldü ve 300'ün üzerinde kişi yaralandı.

Türkiye'deki Yahudiler, nadiren gerçekleşen şiddete rağmen Türkiye'de güvende hissetmektedirler. 2000'lerde artan antisemitizme rağmen, İsrail'e göç az sayıda gerçekleşti. 2008 yılında sadece 112 Yahudi göç etti ve 2009 yılında bu sayı sadece 250'ye çıktı. Buna rağmen, 2010 yılındaki Gazze Yardım Filosu'na yapılan müdahalelerle birlikte antisemitizm arttı ve daha açıkça bir şekilde gösterildi. Müslümanlar, Yahudi işyerlerinden herhangi bir şey almama kararı verdiler (özellikle tekstil ürünleri). İsrail'e göç arttı. 2010 Eylül'ünde Yahudi vatandaş nüfusu 23.000'den 17.000'e düştü . Bu yıl, bazı araştırmalara göre, Yahudilerin İsrail'e göç etmek istekleri %100 arttı .

Basında Antisemitizm
Türkiye basılı ve görsel basınında antisemitik yorum ve söylemlerle sıkça karşılaşılmaktadır . Hrant Dink Vakfı'nın yayınladığı Medyada Nefret Söylemi ve Ayrımcı Söylem 2017 Raporu'na göre 2017 yılında ulusal ve yerel basında yer alan etnik, ulusal ve din temelli nefret söylemi içeren toplam 5296 metnin 1251 tanesi (%24) Yahudileri hedef almıştır. Bu sayı, 2018 yılında 4839 antisemitik yazı içinde 1133 olmuş ve oran aynı (%24) kalmıştır . Raporlara göre, ulusal basında Yeni Akit ve Milli Gazete, yerel basında ise Yeni Konya ve İstiklal gazeteleri en çok antisemitik içerik üreten gazeteler olmuştur. Başka bir araştırmaya göre, 2013 basında yer alan antisemitik haberlerin %58'i abartma, çarpıtma ve yükleme, %33'ü küfür, hakaret ve aşağılama, %9'u ise savaş söylemi ve düşmanlık üzerine kurulmuştur.

2003 yılında düzenlenen Neve Şalom ve Bet İsrael Sinagogları saldırıları suçlularından İlyas Kuncak'ın oğlu Nurullah Kuncak ile gerçekleştirilen ve Milliyet gazetesinde yayınlanan bir röportajda yer alan antisemitik ifadeler sebebiyle, ifadelerin sahibi Nurullah Kuncak, mülakatı yapan gazeteci Elif Korap ve Milliyet'in eski Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Eren Güvener'e İstanbul Bağcılar Basın Savcılığı tarafından dava açılmıştır. Davanın bir kamu kurumundan açılması, Türk Ceza Kanunu'nun nefret söylemi karşıtı şekilde yorumlanabileceğine dair umutlara sebep olmuş ve basında "Türk hukuk sisteminin ilk anti-semitizm davası" olarak yer almıştır.

2004 yılında Vakit gazetesindeki köşesinde Adolf Hitler yanlısı beyanlarda bulunan Abdürrahim Karakoç 2007 yılında sonuçlanan dava neticesinde mahkeme 1 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırılmıştır.

1835'ten beri hahambaşları

Ayrıca bakınız
 500. Yıl Vakfı Türk Musevileri Müzesi
 Aşkenaz
 Bizans Yahudileri
 Bursa'daki gayrimüslimler
 Elza Niyego Olayı
 Gözlem Kitap
 Ladino
 Yahudi
 Yahudilik
 Osmanlı Yahudileri
 Sabetaycılık
 Sefarad
 Şalom Gazetesi
 Türkiye'de antisemitizm
 Türkiye'deki sinagogların listesi
 Türkiye-İsrail ilişkileri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Türkiye Musevi Cemaati (resmî site) (Türkçe ve İngilizce)
 500. Yıl Vakfı Türk Musevileri Müzesi (Türkçe ve İngilizce)
 Neve Şalom Sinagogu (Istanbul, Türkiye) resmî site  (Türkçe ve İngilizce)
 Şalom Gazetesi
 Osmanlı-Türk Sefarad Kültürü Arastırma Merkezi  (Türkçe, İngilizce ve Ladino)
 Türkiye Yahudileri özel sayısı, Görüş Dergisi, Eylül-Ekim 2003, TÜSİAD, İstanbul
 Türkiye, Yahudiler ve Holokost
 İstanbul'da Yahudi yaşamı: "İyimser olmalıyım"
 "Hayalet Evler: Türk-Yahudi Mimarisinden Örnekler", Beyaz Arif Akbas,Ekim 2012, YGY, isbn: 978-1480206502

Türkiye'de Yahudilik


El marquesado de la Gracia Real es un título nobiliario español creado el 10 de marzo de 1832 por el rey Fernando VII a favor de María del Carmen Álvarez de Faria y Pelliza, habiendo fallecido su segundo esposo, por lo que era en ese momento marquesa viuda de la Constancia.

Marqueses de la Gracia Real

Historia de los Marqueses de la Gracia Real

María del Carmen Álvarez de Faria y Pelliza (1777-1842),  marquesa de la Gracia Real.
Casó con Joaquín Manuel de Villena y Mendoza.
Casó Antonio de Vargas y Laguna, marqués de la Constancia.
Casó con Ramón José de Arce. Le sucedió:

José María Narváez del Águila (1854-1915),  marqués de la Gracia Real,  duque de Valencia
Casó con María Luisa Pérez de Guzmán el Bueno y Gordón. Le sucedió su hijo:

José María Narváez y Pérez de Guzmán el Bueno (1885-1941),  marqués de la Gracia Real,  duque de Valencia.
Casó con María del Carmen Macías y Ramírez de Arellano. Sin descendientes varones. Le sucedió, por rehabilitación, su hermano.

Rehabilitado en 1917 por:

Ramón María Narváez y Pérez de Guzmán el Bueno (1895-1958),  marqués de la Gracia Real,  marqués de Espeja,  conde de Cartago.
Casó con María del Campanar de Melgar y Hernández. Le sucedió su hijo:

Ramón María Narváez y de Melgar (1925-2004),  marqués de la Gracia Real.
Casó con Paloma Méndez de Vigo y del Arco. Le sucedió su hijo:

Ramón María Narváez Méndez de Vigo (n. en 1958),  marqués de la Gracia Real.

Pedro de Castro y Figueroa y Salazar, duque de la Conquista y marqués de Gracia Real (San Julián de Cela, 8 de diciembre de 1678 - México, 22 de agosto de 1741) fue un militar español, presidente del reino de Sicilia entre 1735-371 y virrey de Nueva España entre el 17 de agosto de 1740 y el 22 de agosto de 1741.

Notas

El marquesado de Gracia Real''', creado en 1832 por Fernando VII, es diferente y sin ninguna relación con el marquesado de Gracia Real de Ledesma, creado en 1729 por Felipe V,

Referencias

Gracia Real, de la

Marquesado de la Gracia Real


Nirvana Studios é um centro cultural em Portugal, fundado em 2004 num antigo paiol militar situado em Oeiras. Também designado por Centro Cultural Alternativo, constitui-se como um polo cultural em Barcarena. Foi fundado por Rui Gago, Michel Gigolo e Daniela Sousa.

Este centro cultural tem as suas origens no Custom Circus, organização que realizava (e continua a realizar) espectáculos em Portugal e, depois, passou a trabalhar com um circo itinerante. Após vários anos de investimento, serviram-se da venda de cerca de 30 dos seus veículos para obter capital para fundar o centro, que começou a ser construído em 2003. O espaço ocupa cerca de 3 hectares, com diversos projectos culturais e infraestruturas para o trabalho artístico, mas também para outros eventos como, por exemplo, de culinária (Congresso dos Cozinheiros de 2022) ou eventos desportivos.

Com uma infraestrutura para centenas de artistas, serve como base para poderem desenvolver projectos, ensaiar, gravar ou atuar e realizar espectáculos. Para além das bandas residentes, pelo espaço já passaram artistas como Mickael Carreira. Das bandas outrora residentes, destaca-se como exemplo os D'Zrt.

Ligações externas

Arte em Portugal do século XXI
Construções de Portugal
Oeiras (Portugal)
Centros culturais

Nirvana Studios


Claus Loof (født 19. august 1939 i København, død 20. april 1994) var en dansk filmfotograf, der stod bag kameraet i omkring 70 spillefilm og en række tv-produktioner i perioden 1958-1994, blandt andet flere Olsen-banden-film og andre komedier, men han stod også bag kameraet i mere ambitiøse film som Der var engang en krig og Dansen med Regitze. Desuden var han fotograf på en række dokumentarfilm.

Loof var i begyndelsen af sin karriere assistent og fotograf på Nordisk Film og Danmarks Radio, inden han blev freelance-fotograf. Blandt de film, han fotograferede, var Stine og drengene, hvor han mødte Sisse Reingaard, som han senere blev gift med.

Filmografi

 Andre folks børn (assistent, 1958)
 Duellen (assistent, 1962)
 Danmarks u-landshjælp - Giro nr. 9 (dokumentarfilm, 1962)
 Næsbygaards arving (1965)
 Mor bag rattet (1965)
 Halløj i himmelsengen (1965)
 Krybskytterne på Næsbygaard (1966)
 Tre små piger (1966)
 Kamp nr. 7 (dokumentarfilm, 1966)
 Der var engang en krig (1966)
 Gift (1966)
 Det er ikke appelsiner - det er heste (1966)
 Historien om Barbara (1967)
 Cirkusrevyen 67 (1967)
 I den grønne skov (1967)
 Det var en lørdag aften (1968)
 Olsen-banden (1968)
 Stine og drengene (1969)
 Tænk på et tal (1969)
 Sjov i gaden (1969)
 Ska' vi lege skjul? (1970)
 Forbryderisk elskov (1970)
 Nøglen til Paradis (1970)
 Præriens skrappe drenge (1970)
 Løgneren (1970)
 Hvor er liget, Møller? (1971)
 Narko - en film om kærlighed (1971)
 Guld til præriens skrappe drenge (1971)
 Præsten i Vejlby (1972)
 På'en igen Amalie (1973)
 Mig og mafiaen (1974)
 Den kyske levemand (1974)
 Mafiaen - det er osse mig! (1974)
 Bertram og Lisa (tv-dramatik, 1975)
 Olsen-banden på sporet (1975)
 Kassen stemmer (1976)
 Julefrokosten (1976)
 Affæren i Mølleby (1976)
 Huset på Christianshavn (tv-serie, 35 afsnit, 1974-1976)
 Olsen-banden deruda' (1977)
 Firmaskovturen (1978)
 Lille spejl (1978)
 Matador (tv-serie, 6 afsnit, 1978)
 Olsen-banden overgiver sig aldrig (1979)
 Danmark er lukket (1980)
 Jeppe på bjerget (1981)
 Thorvald og Linda (1982)
 Pengene eller livet (1982)
 Kidnapning (1982)
 Een stor familie (tv-serie, 1982)
 Tre engle og fem løver (1982)
 Kurt og Valde (1983)
 Hole in one (kortfilm, 1983)
 Midt om natten (1984)
 Smuglerkongen (1985)
 Sneakers - Back Stage (dokumentarfilm, 1985)
 Når engle elsker (1985)
 Mord i mørket (1986)
 Walter og Carlo - yes, det er far (1986)
 Sidste akt (1987)
 Negerkys og labre larver (1987)
 Kampen om den røde ko (1987)
 Ved vejen (1988)
 Mord i Paradis (1988)
 Pigen i gyngen (1988)
 Dansen med Regitze (1989)
 Walter & Carlo i Amerika (1989)
 Nobody's Perfect (1990)
 Høfeber (1991)
 Snøvsen (1992)
 De frigjorte (1993)
 Min fynske barndom (1994)
 Kærlighed ved første desperate blik (1994)
 Snøvsen ta'r springet (1994)
 Landsbyen (tv-serie, 1994-1995)

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmfotografer fra Danmark

Claus Loof


රංගනය
මාලිනී ෆොන්සේකා
ලකී ඩයස්
ලයනල් දැරණියගල
බන්දු සමරසිංහ
රංජිත් පෙරේරා
විමල් කුමාර් ද කොස්තා
රිචාඩ් වීරක්කොඩි
ජී. ගුණවර්ධන
ජයලත් මනෝරත්න
සුජානි මේනකා
දමයන්ති ෆොන්සේකා
දෙනවක හාමිනේ
සමන්ති ලැනරෝල්
සුරේනි සෙනරත්
ලලිත් කුමාර
තමරා රෝහිණි
ධම්මිකා වැදිවෙල
අනුර බණ්ඩාර රාජගුරු

ගීතයන්
ගීත ප්‍රබන්ධය - සෝමපාල ලීලානන්ද, සුනිල් ආර්.ගමගේ
රට ජාතිය හොඳ ජාතිය - අනුර සේනානායක, ග්‍රේෂන් ආනන්ද, මර්වින් පෙරේරා
කළුවර කළු නැතුවා ඔබ ඇත්නම් - විශාරද චන්ද්‍රිකා සිරිවර්ධන
ජීවය මායාවෙකි යන සත්‍යය - චන්ද්‍රිකා සිරිවර්ධන
රෑ තරුවක - වික්ටර් රත්නායක, චන්ද්‍රිකා සිරිවර්ධන

නිෂ්පාදනය
කැමරා සහාය - ජී.නන්දසේන, ඩබ්. මාටින්, එම්. ඇරෆන්, නිලන්ත, ඇන්ටන්, ලලිත් තෝමස්, ඒ. ඩි. ප්‍රේමදාස, පියසේන, අනුර, සුජිත්, ප්‍රියන්ත
සහාය අධ්‍යක්ෂණය - ප්‍රියානන්ද විජේසුන්දර
අංග රචනය - රෝහණ මුදන්නායක
කලා අධ්‍යක්ෂණය - කමල් තිලකරත්න
ශබ්ද පරිපාලනය - ජෝර්ජ් මනතුංග
ශබ්ද සහාය - අබේසිංහ අල්විස්, පර්සි ගුණවර්ධන, පාලිත සිල්වා, සරත් සිරිබද්ධන, සුනිල් මල්ලිකාරච්චි
වර්ණ විශ්ලේෂණය සහ පිරියෙදුම් - ඊ. ඒ. ජයරත්න පෙරේරා, කේ. ඒ. එම්. පෙස්ටස් රූපසිංහ
කාර්මික උපකරණ - සමරසිංහ චිත්‍රපට, ටී. කේ. චිත්‍රපට, සෙවන් ආට්ස් චිත්‍රපට
ශබ්ද උපකරණ - ප්‍රේමසිරි වැලිකඩ
ගීත පටිගත කිරීම - රංජිත් සිල්වා (ටරිටා), ජෝර්ජ් මනතුංග (ටී. කේ. චිත්‍රාගාරය)
නිෂ්පාදන කළමනාකරණය - උපතිස්ස කොළඹගේ
නාමාවලිය - ඩික්ෂන් ෆොන්සේකා

150 මුල්ලේරියාව


බැද්දේගම යනු ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පළාතේ පිහිටි ග්‍රාමයකි.

බාහිර සබැදි
ශ්‍රී ලංකා ජන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුව

බැද්දේගම


Freden i Lunéville blev sluttet den 9. februar 1801, da Joseph Bonaparte underskrev på vegne af Frankrig, mens greve Ludwig von Cobenzl (tidligere østrigsk ambassadør i København) underskrev på vegne af Østrig og Det tysk-romerske Rige.

På det europæiske fastland var Frankrig krigens vinder, mens Det tysk-romerske Rige var den store taber.

Afslutning på Anden koalitionskrig
Den 25. marts 1802 sluttede Første franske republik også fred med Det Forenede Kongerige Storbritannien og Irland, der var Frankrigs anden hovedmodstander.

Dette skete ved Freden i Amiens, hvor Joseph Bonaparte skrev under for Frankrig, mens Charles Cornwallis skrev under for Storbritannien.

Tilsammen afsluttede de to fredstraktater den Anden koalitionskrig.

Frankrigs kontrol med Nederlandene, Schweiz og Italien
I fredstraktaten anerkendtes Frankrigs kontrol med Nederlandene, Schweiz og Italien. Desuden blev Det tysk-romerske Rige tvunget til at afstå alt land på den venstre bred af Rhinen. Dvs. at områderne vest og syd for Rhinen blev indlemmet i Frankrig. Derved blev det legaliseret, at Belgien, det sydvestlige Nederlande, Luxembourg og Alsace-Lorraine var blevet franske.

Desuden blev en række rent tyske områder (hele Saarland, størstedelen af Rheinland-Pfalz og store dele af Nordrhein-Westfalen) omdannet til franske departementer.

De små stater i Frankrig og Schweiz forsvinder
Efter freden konfiskerede (mediatiserede) den franske stat de tyske rigsridderes territorier på venstre bred af Rhinen. Det skete uden erstatning.

Det samme skete med de gejstlige stater og med de tidligere frie rigsstæder. Frankrig havde allerede sekulariseret det belgiske Fyrstbispedømmet Liège, og nu kom turen til det franske Fyrstærkebispedømmet Bisanz (Besançon ærkebispedømme), Chur bispedømme (i Graubünden i Schweiz) og Sitten bispedømme (i Wallis i Schweiz).

De små stater i Tyskland forsvinder
Gennem «Slutrapporten fra den ekstraordinære rigsdeputation» i 1803 fik de tyske fyrster, der havde mistet områder vest for Rhinen erstatning. Dette skete ved, at de fleste mindre tyske stater blev indlemmede i større stater. De små stater blev mediatiserede eller sekulariserede.

Kilder

Eksterne henvisninger
 Teksten  på fredstraktaten.

Luneville, Freden i
Østrig i 1800-tallet
Tyskland i 1800-tallet
Begivenheder i 1801

Freden i Lunéville


56041 Luciendumont este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
56041 Luciendumont este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Blauvac de René Roy. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 7,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 56001-57000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

56041 Luciendumont


كبار النفط  هو مصطلح يوضح أضخم ست أو سبع شركات نفط ليست مملوكة للدولة، حسب وسائل الإعلام المالية fالعالمية. وتتاجر بأسماء تجارية مختلفة وهي: إكسون موبيل ورمزها (XOM)، شل ورمزها (RDS)، بي بي ورمزها (BP)، شيفرون ورمزها (CVX)، كونوكو فيلبس ورمزها (COP)، توتال ورمزها (TOT)، وإني ورمزها (ENI). المصطلح مشابه لغيره مثل مصطلح كبار التكنولوجيا الذي يصف الصناعة التي يهيمن عليها عدد قليل من الشركات العملاقة.

بدأت تلك الشركات بالظهور في أواخر التسعينات، بسبب الانكماش الحاد في أسعار النفط. فبدأت شركات النفط الكبرى بالاندماج في محاولة لتحسين وضعها الاقتصادي، والتحوط من تقلبات أسعار النفط، وتقليل الوفرة الاحتياطية المالية وذلك من خلال إعادة استثمارها.
كبير النفط لدمج الشركات وبدأت في كثير من الأحيان في محاولة لتحسين وفورات الحجم، والتحوط ضد تقلبات أسعار النفط، وتخفيض كبير من الاحتياطيات النقدية من خلال إعادة استثمار.

تم دمج شركتي بي بي وأموكو عام 1998، ثم إكسون وموبيل عام 1999، وتوتال مع بتروفينا البلجيكية 1999 ثم مع شركة ألف عام 2000، وشفرون مع تكساكو 2001، وآخر اندماج تم بين كونوكو وفيليبس بتروليوم عام 2002. جميع تلك الاندماجات تمت ما بين عامي 1998 و2002. ونتيجة لهذه النزعة الاندماجية فقد خلقت أضخم شركات تجارية بالعالم حسب تسلسل مجلة فوربس المسمى تقرير فوربس العالمي لعام 2000 وكذلك عام 2007 حيث احتلوا المراتب ال25 الآولى. فاحتلت اكسون موبيل المرتبة الأولى بتاريخ 1 ديسمبر 2006 على كبار النفط حسب القيمة السوقية من حيث السيولة النقدية والإيرادات والأرباح خلال 12 شهرا.

وتمتلك تلك المجموعة  حوالي 5% من الناتج الاحتياطي من النفط والغاز العالمي، وتحتل اكسون موبيل المرتبة 14. أما الباقي وهو 95% من الاحتياطي العالمي فتمتلكه شركات النفط الوطنية المملوكة للدولة، وتقع بشكل أساسي بمنطقة الشرق الأوسط.

شركات النفط الكبرى
يشار أحيانا إلى تلك الشركات النفطية بإشارة (Big Oil)، وهو مصطلح استهزائي يصف القوة الاقتصادية لمصنعي النفط والغاز وملاحظة تأثيرهم السياسي خاصة بالولايات المتحدة، وهذا المصطلح مرتبط بشكل وثيق بمصطلح لوبي الطاقة. وعادة ماتستخدم لعرض تلك الصناعة ككل بتلك الطريقة الاستهزائية، فتلك الشركات أتت لتشمل التاثير الهائل الذي يمارسه النفط الخام على مجتمع العالم الأول الصناعي. كما أن المصطلح يستخدم ليناقش المستهلك في العلاقة ما بين إنتاج النفط واستخدامه، إذ أصبح المستهلكون في الولايات المتحدة وأوروبا يميلون للاستجابة لطفرات أسعار النفط من خلال شراء السيارات ذات كفاءة الوقود أفضل خلال هذه الفترات.

محور الخلاف
بدأ هذا المصطلح (Big Oil) باستخدامه بشكل منتظم بالإعلام منذ عام 2005 عندما بدأت الولايات المتحدة برفع سعر جالون البنزين الخالي من الرصاص فوق 2.00$ دولار، ثم 3.00$ دولار بداية الخريف، حتى وصل سعر برميل النفط الخام إلى 147$ في يوليو 2008، قبل أنهياره في الصيف من نفس العام. وقد عللت الزيادة إلى عدة عوامل، منها: زيادة الطلب عليه من دول ذات اقتصاديات متنامية، فأصبح الطلب أعلى من العرض، وعدم الاستقرار السياسي والتوتر لبعض الدول المصدرة للنفط مثل عراق وإيران ونيجيريا، وبعض الأحيان بسبب الأعاصير التي تضرب السواحل الأمريكية.

فالقضية الحالية تكمن ماإذا كان هناك نوع من الإستغلالية والجشع بصناعة النفط خلال فترة الأحداث الكارثية وعدم الاستقرار السياسي. فقد تأثرت صناعة النفط بسبب الزيادة في كلفة الوقود بأنواعه والذي يعزى تقريبا بأجمله إلى زيادة في تكلفة النفط الخام، ومجموعة الست الكبار ليس لهم إلا هيمنة محدودة على ذلك بسبب صغر حجمهم مقارنة مع الشركات النفطية الأخرى والتي تمتلكها الحكومات. ويشير أيضا إلى أن هامش الربح الصناعي يعتبر أقل بكثير من أرباح الصناعات الأخرى، مثل الصناعات الدوائية والمصرفية. وملخص تكلفة المصروفات، وعدم ضمان السوق، وجهود التوعية العامة لشرح خلفية تلك الصناعة، العرض والطلب، وتأثير نظام البيع الآجل على الأسعار.

لقيت تلك الصناعة الدعم من صناعيين ورجال مال من المحافظين والتي رأوها أنها مثال على اقتصاديات السوق الحر. بينما ركز المنتقدون على بيانات الأرباح ومحاولة لفرض ادعاءات بأن صناعة النفط تستفيد من الاضطرابات للإثراء غير المشروع. وقد قامت لجنة التجارة الفدرالية (Federal Trade Commission) بعمل تحقيق، ولكنها لم تجد أي سوق سوداء أو غير مشروع للتلاعب بأسعار الوقود في الولايات المتحدة.

وصلت إجمالي أرباح تلك الشركات الستة ما بين عامي 2004 و2007 إلى 494.8 مليار دولار أمريكي.

انظر أيضا
 الوقود الأحفوري
 احترار عالمي
 النفط
 البترول
 الأخوات السبع (نفط)

المراجع

انظر أيضا
 Yergin، دانيال. الجائزة: ملحمة البحث عن النفط والمال والطاقة. نيويورك: فري برس، 1993. ردمك 0671799320.
 بلير وجون مالكولم إن السيطرة على النفط (غلاف فني). الناشر: كتب الناس المهمين؛ 1st الطبعة (1 يناير 1976) ردمك 0394494709

وصلات خارجية
 «الصحوة الخام» الآن (سلسلة تلفزيونية) ، أسبوع من الآن 16 يونيو [] 2006.
 «شركات النفط الكبرى bigtime's نهب»)، والتحرير من'' بوسطن غلوب ' '، [2 سبتمبر] [] [2005].
 «شركات النفط الكبرى تتحمل العبء الأكبر حول اسعار الغاز»، رويترز، 23 أكتوبر 2005.
 «ساخنة في جلسات الاستماع، والدفاع عن اصحاب النفط الكبيرة في الأرباح»، وكالة انباء اسوشيتد برس) عن طريق سي إن إن)، 9 نوفمبر، 2005.

اقتصاديات النفط
شركات نفط
نشاط ضد الشركات

كبار النفط


Annie Homasi est une femme politique de Tuvalu.

Biographie
Elle reçoit l'Ordre de l'Empire britannique le  janvier 2003 pour services rendus à la communauté.

En août 2006, Annie Homasi se présente à l'élection pour le poste de membre du parlement pour représenter l'atoll de Nanumea, sans succès.

En 2008, elle se consacre au combat contre le tabagisme à Tuvalu, y dirigeant la Convention-cadre de l'OMS pour la lutte antitabac. Elle représente en parallèle le TANGO, Tuvalu Association of Non-Governmental Organisations ; elle a encore ce poste en 2019.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Femme politique tuvaluane
Officier de l'ordre de l'Empire britannique

Annie Homasi


Olaylar
 Gaius Caesar, Yaşlı Drusus ve Küçük Antonia'un kızı ve akrabası olan Livilla ile evlendi.

Doğumlar

Ölümler
 Dong Xian
 İmparator Ai of Han
 İmparatoriçe Fu
 İmparatoriçe Zhao Feiyan

MÖ 1


NXT North American Championship é um campeonato de luta profissional criado e promovido pela promoção americana WWE, defendido em sua divisão de marca NXT. É um dos três campeonatos secundários da WWE, junto com o Campeonato dos Estados Unidos no Raw e o Campeonato Intercontinental no SmackDown. Wes Lee é o atual campeão em seu primeiro reinado. Ele derrotou Carmelo Hayes, Oro Mensah, Nathan Frazer e Von Wagner em uma luta de cinco homens em 22 de outubro de 2022 em Orlando, Flórida, no Halloween Havoc.

Em  de  de , foram 17 reinados entre 14 campeões e duas vagas. O campeão inaugural foi Adam Cole. Velveteen Dream tem o reinado mais longo como campeão em 231 dias (209 dias reconhecidos pela WWE devido ao atraso da fita, mas ainda o mais longo). Johnny Gargano tem mais reinados em três, com seu primeiro reinado sendo o mais curto em 4 dias (devido ao atraso na fita, no entanto, a WWE reconhece que o primeiro reinado de Gargano durou 25 dias, reconhecendo assim o reinado de Solo Sikoa como o mais curto em 7 dias). Dream é o campeão mais jovem com 23 anos, enquanto Damian Priest é o mais velho com 37.

Reinados

Reinados combinados
Em  de  de .

Referências

Ligações externas

 História do título

WWE NXT

Lista dos Campeões Norte-Americanos do NXT


Chūbu (Japansk: 中部地方, Chūbu-chihō) er en region fra Japan.

Geografi
Vest for Chubu ligger regionen Kansai og i øst ligger regionen Kantou. I Chubu er følgende præfekturer:

Chubu sommetider også inddelt i:
 Hokurikuregionen (北陸地方), det nordvestlige Chubu og ligger langs det Japanske Hav.
 Koshinetsuregionen (甲信越), det nordøstlige Chubu. Den største by er Nagano.
 Tokairegionen (東海), det sydlige Chubu og ligger langs Stillehavet.

Området omkring Nagoya er undertiden regionen Chukyo (中京地方 Chūkyō-chihō) kaldet. Dette er imidlertid ikke et officielt navn. Til denne region beregner man de 3 præfekturer:

Vigtigste byerne
 Nagoya, hovedstaden i Aichi-præfekturet
 Niigata, hovedstaden i Niigata-præfekturet
 Hamamatsu
 Shizuoka, hovedstaden i Shizuoka-præfekturet
 Kanazawa, hovedstaden i Ishikawa-præfekturet
 Toyama, hovedstaden i Toyama-præfekturet
 Gifu, hovedstaden i Gifu-præfekturet
 Nagano, hovedstaden i Nagano-præfekturet
 Fukui, hovedstaden i Fukui-præfekturet
 Kofu, hovedstaden i Yamanashi-præfekturet

Galleri

Andre større byer
 Toyota
 Okazaki
 Toyohashi
 Ichinomiya
 Kasugai
 Nagaoka
 Fuji
 Matsumoto
 Joetsu
 Numazu

Galleri

Se også
 Japans regioner

Eksterne henvisninger
 Nussbaum, Louis-Frédéric (2002 [1996]). Japan Encyclopedia. Trans. by Käthe Roth. Cambridge, Mass.: Harvard University Press. ,

Regioner i Japan

Chuburegionen


Slađan Ćosić (Teslić, 1973.), hrvatski katolički svećenik iz BiH, vatikanski diplomat, chargés d'affaires u Kini sa sjedištem u Taipeiju, od 2016.

Životopis
Rodio se je u Tesliću. Godine 1998. primio sveti red i inkardiniran u Vrhbosanskoj nadbiskupiji. Godine 2002. počeo se pripremati za diplomatsku službu na Papinskoj crkvenoj akademiji. Godine 2004. počeo je službovati u vatikanskoj diplomaciji kao tajnik nuncijatura: u Zambiji (2004. – 2007.), Brazilu (2007. – 2010.) i pri Vijeću Europe (2010. – 2013.). Godina 2013. – 2015. bio je u nuncijaturama u Čadu i Srednjoafričkoj Republici. Od 2016. je chargés d'affaires u Kini.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini
Vatikan
Diplomati

Slađan Ćosić


Super Bowl XX je bio završna utakmica 66. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici AFC konferencije New England Patriotsi i pobjednici NFC konferencije Chicago Bearsi. Pobijedili su Bearsi rezultatom 46:10, kojima je to bio prvi osvojeni naslov u eri Super Bowla, a deveti ukupno u povijesti NFL-a.

Utakmica je odigrana na stadionu Louisiana Superdome u New Orleansu u Louisiani, kojem je to bilo šesto domaćinstvo Super Bowla, treće na ovom stadionu (zadnje Super Bowl XV 1981. godine).

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

1985

Super Bowl XX


أيمن إبراهيم الحبيل هو كاتب سيناريو كويتي، كان قد تعاون كثيرًا مع الفنان طارق العلي وعبدالعزيز المسلم في أعمال عديدة.

أعماله

مسرحيات

 البيت بيتك
 حاميها حراميها
 عايلة قرقيعان
 خاربة خاربة
 بخيت وبخيتة
 الطرطنجي
 الطار مقلوب

مسلسلات

 هذا ولدنا
 زمن مرجان
 صج حظوظ
 الفلتة 1-2-3
 قرمش
 عتيق الصوف
 سوق الحريم
 جلثم وميثة

برامج

 برنامج وسع صدرك
 برنامج طول بالك
 كما عمل مع شركات إنتاج أخرى عدة أعمال منها:
 مثلث برمودا
 برنامج عيني عينك 5

مراجع

وصلات فنية

كتاب سيناريو كويتيون

أيمن الحبيل


An Panicum phragmitoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Panicum phragmitoides in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum phragmitoides


Reuvén «Rubi» Rivlin (; Jerusalén, 9 de septiembre de 1939) es un abogado y político israelí, que ejerció como presidente de Israel desde el 24 de julio de 2014 hasta el 7 de julio de 2021. Forma parte del partido político conservador Likud.

Biografía

Reuven Rivlin nació en Jerusalén en el año 1939. Desde muy joven ha estado identificado con el movimiento juvenil Beitar y con la ideología de Zeev Jabotinsky, representados por el partido político Likud. Licenciándose en derecho por la Universidad Hebrea de Jerusalén, comenzó posteriormente una carrera profesional como abogado. Es descendiente de Vilna Gaon y miembro de la familia Rivlin.

Rivlin pertenece a una extensa familia que llegó a la Palestina otomana a principios del , y cuyos miembros ocupan, dos siglos después, varios estratos de las élites israelíes.

Amante del fútbol, fue presidente de la Asociación Deportiva Beitar de Jerusalén.

Carrera política
Entró en la política en 1978 como concejal de Jerusalén, en 1988 es diputado del Likud en la Knesset, donde centró su actividad pública hasta 1993. Al Parlamento entró por primera vez en la decimosegunda legislatura (1988-1992) y con la única excepción del período comprendido entre 1992 y 1996, siendo diputado hasta el año 2014.

También ha ocupado el cargo de ministro de Comunicación (2001-2003) y, en dos ocasiones, el de presidente del poder legislativo (2003-2006 y 2009-2013), tribuna desde la que consolidó su imagen de demócrata a ultranza, en contraste con su fuerte ideología nacionalista. Durante sus dos mandatos como presidente del Parlamento, Rivlin se ganó muchos aliados pero también enemigos. Sobre todo porque no dudó en enfrentarse a la coalición de Netanyahu y al sector más nacionalista del Likud e Israel Beitenu.

En el 2007 fue candidato a la presidencia sin embargo se retiró en la primera ronda de votaciones debido al inminente triunfo de su rival Shimon Peres.

Presidente de Israel
En el 2014 postula nuevamente a la presidencia. Aunque inicialmente aparecía como el principal candidato a suceder a Shimon Peres, la apuesta de Rivlin por la presidencia se complicó por la pulseada personal y amarga que mantiene con Netanyahu, cuyos denodados esfuerzos para buscar otro candidato fueron prolijamente contados por la prensa. Sólo en el último momento, cuando sus esfuerzos habían fracasado, Netanyahu ofreció a regañadientes su apoyo a Rivlin. Tras las elecciones presidenciales de Israel, ninguno de los cinco candidatos iniciales obtuvo la mayoría absoluta en la primera votación, en la que Rivlin, del partido Likud, terminó en primer lugar, con 44 votos, mientras que Sheetrit, del HaTnuha, obtuvo el apoyo de 31 de los 120 diputados de la Knesset.

En segunda vuelta Rivlin se impuso con 63 votos a su rival, el centrista Meir Sheetrit, quien recibió el apoyo de 53 de los 120 diputados del Parlamento.

Referencias

Enlaces externos

 Familia de Reuven Rivlin
 Biografía de Reuven Rivlin por CIDOB (en español)

Nacidos en Jerusalén
Miembros de la Knéset
Políticos del Likud
Políticos de Israel del siglo XX
Asquenazíes
Presidentes de Israel
Judíos de Israel
Grandes cruces de la Orden El Sol del Perú
Doctores honorarios de la Universidad Hebrea de Jerusalén

Reuven Rivlin


Five ships of the Royal Navy have been named HMS Calcutta, after the Indian city of Calcutta (now Kolkata).

 The first  was a 54-gun fourth rate, originally the East Indiaman Warley and purchased in 1795, captured by the French in 1805 and destroyed by British ships in 1809.
 The second  was an 84-gun second rate launched in 1831, converted to a gunnery training ship in 1865 and sold in 1908.
 The third  was the former battleship Hercules, renamed in 1909.
 The fourth Calcutta was the gunboat , renamed Calcutta in 1916.
 The fifth  was a light cruiser launched in 1918 and sunk in action in 1941.

See also

Royal Navy ship names

HMS Calcutta


NGC 3628, denumită și Galaxia Hamburger sau Galaxia lui Sarah, este o galaxie spirală. Alături de galaxiile M65 și M66 formează faimoasa "Tripletă din Leu".

Referințe

Vezi și
 New General Catalogue

Galaxii
Galaxii spirale
3628
Obiecte astronomice descoperite în 1780
Obiecte UGC
Constelația Leul

NGC 3628


Experimentul Rosenhan a fost un celebru experiment făcut în scopul de a determina validitatea diagnozei psihiatrice, realizat de psihologul David Rosenhan, profesor la Universitatea Stanford, și publicat de revista Science în 1973, sub titlul "Despre a fi sănătos în locuri nesănătoase/nebune". Studiul este considerat un criticism important și influent al diagnozei psihiatrice. În timp ce asculta una din prelegerile lui R. D. Laing , Rosenhan s-a întrebat dacă exista o modalitate în care fiabilitatea diagnozelor psihiatrice ar putea fi testate experimental.

Impact și controverse
Rosenhan a publicat concluziile sale în Science, criticând fiabilitatea diagnozei psihiatrice și natura de dezputernicire și înrăire a îngrijirilor pacientului, experiate de către asociații din studiu. Articolul său a generat o explozie de controverse.

Vezi și
 Diagnostic medical
 Nellie Bly, autorul cărții Zece zile într-o casă de nebuni (1887)
 Zbor deasupra unui cuib de cuci
 Psihiatrie
 Schizofrenie

Referințe

Note

Bibliografie

Legături externe
 Despre a fi sănătos în locuri nebune
 Experimentul Rosenhan: rezumat
 BBC Radio 4, "Schimbători de minte", Seria 4 Episod 1: Studiul Pseudo-Pacienților

1973 în știință
Diagnostic psihiatric
r

Experimentul Rosenhan


Tabatha Avetand, née le 9 juin 2005, est une nageuse française.

Carrière
Tabatha Avetand est sacrée championne de France du 4 x 100 mètres 4 nages avec le relais des Dauphins du TOEC aux Championnats de France de natation 2021 à Montpellier.

Elle est sacrée championne de France du 200 mètres papillon aux Championnats de France de natation 2022 à Limoges. Titre de championne de France qu'elle conserve aux Championnat de France de natation 2023 à Rennes, battant son propre record de France sur cette épreuve.

Elle termine en deuxième position aux championnats d'Europe Juniors 2022 sur 200m papillon en 2.12.06

Notes et références

Liens externes

Nageuse française
Nageuse de papillon
Naissance en juin 2005

Tabatha Avetand


Das Cairns Base Hospital ist ein Krankenhaus der Schwerpunktversorgung in Cairns, Australien. Es wurde 1884 gegründet und liegt unmittelbar im Zentrum der Stadt an der Esplanade.
Neben der Stadt Cairns und ihrer Umgebung stellt es die medizinische Versorgung von etwa 260.000 Menschen aus weiten Teilen des Hinterlandes, Far North Queensland, der südlichen Region um Cairns bis hin zum Cape York, der Torres-Straße und Teilen Papua-Neuguineas sicher.

Aktuell verfügt das Krankenhaus über 450 Betten und beschäftigt 2097 Mitarbeiter, darunter 233 Ärzte und 1101 Pflegekräfte.

Fachbereiche
 Allgemein- und Viszeralchirurgie
 Unfallchirurgie
 Orthopädie
 Anästhesie
 Innere Medizin (Kardiologie, Nephrologie, Gastroenterologie)
 Onkologie
 Strahlenklinik
 Pädiatrie
 Gynäkologie
 Notfallambulanz
 Radiologie

Das Krankenhaus verfügt über eine moderne interdisziplinäre Notfallambulanz (Emergency Department) mit einer 24-stündigen Aufnahmebereitschaft.
Der Royal Flying Doctor Service ist ebenfalls in der Stadt situiert und versorgt von hier aus den Norden Australiens und angrenzende Länder wie Papua-Neuguinea. Viele Patienten der Flying Doctors werden im Base Hospital weiterversorgt. Der Stützpunkt des RFDS in Cairns ist der größte Standort der Flying Doctors in Australien.

Medizinische Ausbildung
An das Cairns Base Hospital ist die Clinical School for Medicine and Dentistry der James Cook University angegliedert, die Medizinstudenten des vierten bis sechsten Studienjahres ausbildet.
Aktuell studieren etwa 70 Studenten am Krankenhaus in Cairns. Der Hauptcampus der James Cook University befindet sich in Smithfield, etwa 10 Kilometer nördlich der Stadt.

Geschichte des Krankenhauses
Im Jahr 1878 hatte sich die Einwohnerzahl der Stadt auf 500 Bewohner erhöht, was die Einrichtung eines Krankenhauses erforderlich machte. Zunächst wurde daher an der Esplanade zwischen der Shields Street und der Aplin Street ein kleines Krankenhaus mit 3 Betten eingerichtet, das von 5 Krankenschwestern betreut wurde. Da das kleine Krankenhaus schon bald nicht mehr den Erfordernissen der Zeit gerecht wurde, wurde 1885 ein neues Krankenhaus etwas weiter nördlich an der heutigen Stelle errichtet. 1912 wurde das Krankenhaus erweitert. 1935 verfügt das Krankenhaus bereits über 136 Betten und 36 Pflegekräfte – bis in die 50er Jahre steigt die Anzahl der Pflegekräfte auf 84 Mitarbeiter an. 1997 verfügte das Haus über 352 Krankenbetten und 543 Pflegekräfte.

2006 wurde das erste Herzkatherlabor im Cairns Base Hospital eröffnet und ein neuer Computertomograph angeschafft. Im Jahr 2007 wurde die Abteilung für Nierenkrankheiten für 1,43 Millionen Dollar erweitert. 2009 wurde das Base Hospital mit einem Magnetresonanztomographen ausgestattet. Zwischen 2009 und 2012 wurde das gesamte Emergency Department modernisiert und in neuen Räumlichkeiten untergebracht sowie das Herzkatheterlabor erneut modernisiert.

Zahlen und Fakten

Alle Angaben Stand 2009.

Fotogalerie

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Internetseite des Cairns Base Hospital - Queensland Health
 Bericht einer deutschen Medizinstudentin, die Teile des letzten Studienjahres (Praktisches Jahr) in Cairns verbracht hat

Cairns
Krankenhaus in Australien
Bauwerk in Queensland
Gegründet 1884

Cairns Base Hospital


Burgrain ist ein Gemeindeteil des Marktes Garmisch-Partenkirchen im gleichnamigen Landkreis (Oberbayern, Bayern). Die Siedlung liegt circa drei Kilometer nördlich des Hauptortes links der Loisach und nördlich des Schwaiggrabens. Etwa 500 Meter weiter westlich befindet sich auf einem Felsensporn die Ruine der Burg Werdenfels und 1,5 Kilometer weiter nördlich der Ort Farchant.

Geschichte
Die Idee zur Schaffung einer Siedlung am Ortsrand von Garmisch entstand 1932, als sich Arbeiter keine Wohnung in den Ortschaften leisten konnten. Nach der Machtergreifung der Nationalsozialisten wurden die Pläne jedoch schnell verworfen und erst im Jahr 1935 wieder aufgegriffen, als eine Verordnung zur Unterstützung des Siedlungsbaus in Kraft trat. Im Jahr 1938 begann die Rodung am "Farchanter Gröben" an der Straße zwischen Garmisch und Farchant und im Juli 1939 zogen die ersten Siedler ein. Den Namen "Burgrain" erhielt die Siedlung erst zehn Jahre später – er war ein Vorschlag des Kaplans Matthias Brenner in Erinnerung an seine Heimat Isen, wo das Schloss Burgrain steht.

Beim Eisenbahnunfall bei Burgrain am 3. Juni 2022 starben fünf Personen und 68 wurden verletzt, als eine Regionalbahn entgleiste.

Religion
In Burgrain hat die römisch-katholische Pfarrei St. Michael (heute im Pfarrverband Zugspitze) ihren Sitz. Früher hatte hier zudem eine evangelisch-lutherische Kirchengemeinde ihren Sitz, die mittlerweile der Kirchengemeinde Garmisch-Partenkirchen angegliedert ist. Es bestehen zwei Kirchen: Die katholische Pfarrkirche St. Michael und die evangelische Friedenskirche.

Widmung
Nach der Siedlung benannte Ernst Hoffmann die Burgrainer Polka.

Weblinks

 Alois Schwarzmüller: Burgrain – der dritte Ortsteil von Garmisch-Partenkirchen. Chronik des Ortes auf gapgeschichte.de.

Einzelnachweise

Geographie (Garmisch-Partenkirchen)
Ort im Landkreis Garmisch-Partenkirchen
Gegründet 1939

Burgrain (Garmisch-Partenkirchen)


Gorkoslad (paskvica, gorka pomoćnica; lat. Solanum dulcamara, od lat. dulcis = sladak i lat. amarus = grk, gorak), otrovna biljka trajnica iz porodice pomoćnica čija su domovina Europa i Azija, a ima je i po sjevernoj Africi (Maroko, Alžir, Tunis), dok je u Sjevernu Ameriku naknadno stigla. Gorkoslad raste na sjenovitim i vlažnim mjestima, u šumama, grmlju i živicama, te uz rijeke, potoke i kanale.

Opis
Gorkoslad je penjačica koja može narasti od 30 cm do dva metra, često povijenom ili poleglom stabljikom, pri dnu odrvenjelom i s puzavim podankom. Listovi su jajoliki, šiljasta do ušiljena vrha, pri dnu srcoliki ili razdijeljeni u 1 ili 2 isperka. Cvjetovi su dvospolni, ljubičasti, s 5 žutih prašnika. Plod je ovalna otrovna boba crvene boje, mekana i sočna. Okus bobe je na početku gorak a kasnije slatkast, po čemu je biljka i dobila ime u hrvatskom jeziku, pa i cijeli red biljaka kojemu pripadaju i pomoćnice.

Uporaba u narodnoj medicini
Prema opatijskom travaru Ivanu Lesingeru, preminulom 2016 godine, korijen paskvice se u novije vrijeme rabi za liječenje karcinoma i jakih nadimanja trbuha.

U narodnoj medicini, za terapeutske svrhe, mladi izbojci s lišćem koriste se za bolesti kože, osobito za ekcem i upalu sa svrbežom, za bronhijalnu astmu, prehladu, upalu mokraćnog mjehura, proljev, neredovitu menstruaciju, za zacjeljivanje rana i kao antihelminitik.  Plodovi - za spolno prenosive bolesti, epilepsiju, napadaje migrene .

Otrovnost

Cijela biljka je izuzetno otrovna, a plodovi nezreli. Uz solanin sastojci su joj i dulkamarin, solamin, solacein, tomatin, atropin ili diosgenin, tigogenin i jamogenin. Biljka se širi uz pomoć ptica koje jedu njene otrovne plodove i tako raznose sjemenke.

Dodatna literatura
Grodzinski,A.M. Likarske roslini - enciklopedični dovidnik,Kijev 1991.

Vanjske poveznice

Izvori

Pomoćnica
Otrovne biljke
Ljekovito bilje

Gorkoslad


The Girl Most Likely este un film de comedie muzical american din 1958 regizat de Mitchell Leisen. În rolurile principale joacă actorii Jane Powell, Cliff Robertson și Keith Andes.

Actori
 Jane Powell — Dodie
 Cliff Robertson — Pete
 Keith Andes — Neli Patterson, Jr.
 Kaye Ballard — Marge
 Tommy Noonan — Buzz
 Una Merkel — Mother
 Kelly Brown — Sam Kelsey
 Judy Nugent — Pauline
 Frank Cady — Pop
 Joseph Kearns — Mr. Schlom, Bank Manager

Referințe

Legături externe

Filme din 1958
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme de comedie din anii 1950
Filme de comedie americane
Filme de comedie
Filme regizate de Mitchell Leisen
Filme Universal Pictures
Filme muzicale
Filme de dragoste

The Girl Most Likely


Bu liste Macaristan'daki şehirleri içermektedir.

Şehirler
 Bács-Kiskun (Kecskemét)
 Pécs
 Békés (Békéscsaba)
 Borsod-Abaúj-Zemplén
 Csongrád (Szeged)
 Fejér (İstolni Belgrad)
 Győr-Moson-Sopron (Győr)
 Hajdú-Bihar (Debrecen)
 Heves (Eger)
 Jász-Nagykun-Szolnok (Szolnok)
 Komárom-Esztergom (Tatabánya)
 Nógrád (Salgótarján)
 Pest (Budapest)
 Somogy (Kaposvár)
 Szabolcs-Szatmár-Bereg (Nyíregyháza)
 Tolna (Szekszárd)
 Vas (Szombathely)
 Veszprém (Veszprém)
 Zala (Zalaegerszeg)

Avrupa'daki şehir listeleri

Macaristan'daki şehirler listesi


Atmosfera do solo (também ar do solo, gases do solo ou gás do solo) é a designação dada nas ciências do solo aos gases encontrados nos espaços entre os componentes da matriz do solo. Os espaços entre as partículas sólidas do solo, se não contiverem água, são preenchidos com ar atmosférico modificado pela atividade biológica (respiração do solo e decomposição) e geoquímica no solo, pelo que os principais gases, reflectindo a composição da atmosfera terrestre, são azoto, oxigénio e dióxido de carbono. O teor em oxigénio é crítico porque permite a respiração das raízes  das plantas e dos organismos do solo. Entre os outros gases presentes no solo contam-se o óxido nítrico, o óxido nitroso, o metano e a amónia. Alguns contaminantes ambientais localizados abaixo ou no interior do solo produzem gases que se difundem através do solo, como os lixiviados de aterros sanitários, resíduos de atividades de mineração e contaminação por hidrocarbonetos (que produzem compostos orgânicos voláteis no interior do solo).

Descrição
A atmosfera do solo é a parte gasosa do solo. Os espaços entre as partículas sólidas do solo, a menos que contenham água, são preenchidos com ar. Essa fase gasosa, apesar de estar em contato com a atmosfera terrestre, é aprisionada por partículas sólidas e água. Para ambos os casos, existem condições de pressão e de composição típicas dependendo das características do solo. Os gases que preenchem os poros presentes na estrutura do solo vão sendo movimentados à medida que a água drena ou é removida de cada poro do solo por evaporação ou absorção pelas raízes. A rede de poros dentro do solo areja, ou ventila, o solo. Essa rede de arejamento fica bloqueada quando a água penetra nos poros. Não só o ar do solo e a água do solo são partes muito dinâmicas do solo, mas ambos estão frequentemente inversamente relacionados.

A fase gasosa no solo é um sistema complexo que é influenciado por muitos fatores ambientais. Esses fatores podem ser de natureza climática, geológica ou biológica, entre outros. As intervenções antropogénicas geralmente levam à alteração da camada superficial do solo pelas práticas culturais e à compactação por máquinas agrícolas. Uma fase gasosa saudável é uma condição necessária para a respiração do solo para os processos de vida no solo, sendo de particular importância a difusão do oxigénio necessário para grande parte do biota do solo e para eliminação dos produtos metabólicos resultantes. Apenas uma atmosfera do solo saudável garante que a diversidade biológica no solo seja preservada.
 Composição
A composição dos gases presentes nos poros do solo, referidos em geral como a «atmosfera do solo», é semelhante à da atmosfera da Terra. Além disso, ao contrário da atmosfera, a composição do gás do solo é menos estável devido aos vários processos químicos e biológicos que ocorrem no solo. As mudanças resultantes do efeitos desses processos na composição da atmosfera do solo podem ser definidas pelo seu tempo de variação (ou seja, diário vs. sazonal). Apesar dessa flutuação dependente do espaço e do tempo, os gases do solo normalmente possuem maiores concentrações de dióxido de carbono e vapor de água em comparação com a atmosfera. Além disso, a concentração de outros gases, como metano e óxido nitroso, são relativamente menores, mas significativos na determinação do fluxo de gases com efeito de estufa e do impacte antropogénico sobre os solos.

No respeita ao balanço de gases, devem ser mencionadas as variações regulares do teor de gás no solo, intimamente relacionadas com o decorrer das estações. A mudança no teor de ar é causada pelo aumento ou diminuição do teor de água no solo. O teor de água é relativamente alto no final da estação húmida (na primavera no caso das regiões de clima temperado), apenas para diminuir ao longo do verão e com o desenvolvimento progressivo da vegetação. Em troca, o conteúdo de ar aumenta.

A fase gasosa não se limita apenas ao espaço acima do nível freático, pois também podem ser encontrados gases abaixo desse nível. Nas zonas saturadas por água, os gases geralmente estão presentes na forma dissolvida em água ou em bolhas envolvidas pela água. Os movimentos de difusão do oxigénio e do dióxido de carbono também desempenham um papel no equilíbrio dos gases. A concentração de oxigénio diminui com o aumento da profundidade, enquanto a concentração de dióxido de carbono aumenta analogamente.

Quando o teor de ar no solo cai para cerca de 4 a 6% do volume total, o volume de gás começa a se decompor em inclusões individuais. Este teor de gás também forma o limite abaixo do qual a pressão parcial de O2 cai abaixo de 18%, ou seja, o teor de O2 na atmosfera terrestre. Abaixo desse limite, surgem processos anaeróbios. Este limite de 4-6% de teor de ar no solo também se aplica à sobrevivência das raízes da maioria das plantas cultivadas.
Processos
As moléculas dos gases presentes no solo estão em movimento térmico contínuo de acordo com a teoria cinética dos gases, ao mesmo tempo que ocorre a colisão entre as moléculas - um processo de passeio aleatório. No solo, o gradiente de concentração existente ao longo do perfil do solo causa um movimento líquido das moléculas das regiões com alta concentração para aquelas onde a concentração é menor, o que origina a movimentação dos gases do solo por difusão. Numericamente, é explicado pela lei da difusão de Fick. A migração de gases do solo, especificamente moléculas de hidrocarbonetos com um a cinco átomos de carbono, também pode ser causada por microinfiltração.

A composição variável e o movimento constante da atmosfera do solo podem ser atribuídos a processos químicos como a difusão, a decomposição e, em algumas regiões do mundo, ao descongelamento do solo, entre outros processos. A difusão do ar do solo para a atmosfera causa a substituição preferencial dos gases do solo por ar atmosférico. Mais significativamente, além disso, a variação da composição da atmosfera do solo devido a mudanças sazonais, ou mesmo diárias, de temperatura ou humidade pode influenciar a taxa de respiração do solo.

De acordo com o USDA, a respiração do solo corresponde à quantidade de dióxido de carbono libertado do solo. Este excesso de dióxido de carbono é criado pela decomposição de material orgânico por organismos microbianos, na presença de oxigénio. Dada a importância do teor destes gases para a vida do solo, flutuações significativas de dióxido de carbono e oxigénio podem resultar em mudanças na taxa de decomposição, enquanto mudanças na abundância microbiana podem influenciar inversamente a composição da atmosfera do solo.

Em regiões do mundo onde o congelamento de solos ou a seca sejam frequentes, o descongelamento e o re-humedecimento devido a sazonal ou mudanças meteorológicas influenciam o fluxo de gases do solo gás. Ambos os processos hidratam o solo e aumentam a disponibilidade de nutrientes levando a um aumento na atividade microbiana. Isso resulta em maior respiração do solo e influencia a composição dos gases do solo.
 Investigação
Os gases do solo têm sido usados em vários estudos científicos para explorar tópicos como a microinfiltração (microseepage), sismologia, e trocas gasosas entre o solo e a atmosfera. Microinfiltração (ou microseepage) refere-se à libertação limitada de hidrocarbonetos na superfície do solo e pode ser usado para procurar depósitos de petróleo com base na suposição de que os hidrocarbonetos migram verticalmente para a superfície do solo em pequenas quantidades.

A variação na taxa de migração de gases do solo, especificamente do radão, também pode ser examinada como fenómeno eventualmente precursor de sismos. Além disso, para processos como o descongelamento do solo e re-humedecimento, por exemplo, grandes mudanças repentinas na respiração do solo podem causar aumento do fluxo de gases do solo, como dióxido de carbono e metano, que são gases de efeito estufa. Esses fluxos e interações entre gases do solo e o ar atmosférico podem ser ainda analisados em função da distância à superfície do solo.

Referências

Pedologia
Geoquímica
Solo
Química ambiental

Atmosfera do solo


The  is a festival held annually in Sapporo, Japan, over seven days in February. Odori Park, Susukino, and Tsudome are the main sites of the festival.

In 2007 (57th festival), about two million people visited Sapporo to see the hundreds of snow statues and ice sculptures at the Odori Park and Susukino sites, in central Sapporo, and at the Satoland site. An International Snow Sculpture Contest has been held at the Odori Park site since 1974, and 14 teams from various regions of the world participated in 2008.

The subject of the statues varies and often features an event, famous building or person from the previous year. For example, in 2004, there were statues of Hideki Matsui, the famous baseball player who at that time played for the New York Yankees. A number of stages made out of snow are also constructed and some events including musical performances are held. At the Satoland site, visitors can enjoy the long snow and ice slides as well as a huge maze made of snow. Visitors can also enjoy a variety of regional foods from all over Hokkaidō at the Odori Park and Satoland sites, such as fresh seafood, potatoes, corn, and fresh dairy products.

Every year the number of statues displayed is around 400 in total. In 2007, there were 307 statues created at the Odori Park site, 32 at the Satoland site and 100 at the Susukino site. A good view of the creations can be had from the TV Tower at the Odori Park site.

History
The Snow Festival began as a one-day event in 1950, when six local high school students built six snow statues in Odori Park. In 1955 the Japan Self-Defense Forces from the nearby Makomanai base joined in and built the first massive snow sculptures, for which the Snow Festival has now become famous. Several snow festivals existed in Sapporo prior to the Sapporo Snow Festival, however, all of these were suspended during World War II.

On 4 February 1966, a flight from Sapporo to Tokyo crashed into Tokyo Bay killing all 126 passengers and 7 crew on board. Many of the passengers were returning to Tokyo after visiting the snow festival. Owing to the Energy crisis of 1974, snow statues were built using drums. This was due to the shortage of gasoline caused by the crisis and unavailability of trucks used to transport snow to the site. In the same year, the International Snow Statue Competition started and since that year many snow statues built by teams from other countries have featured; especially from sister cities of Sapporo such as Munich.

In years when the accumulated snowfall is low, the Self-Defense Force, for whom participation is considered a training exercise, brings in snow from outside Sapporo. The Makomanai base, one of three main sites from 1965, hosted the largest sculptures, with an emphasis on providing play space for children. Use of the Makomanai site was suspended in 2005 and moved to the Sapporo Satoland site located in Higashi-ku from 2006. In 2009, the Satoland site was moved to the  site. The Tsudome, located close to the Sapporo Satoland, is a dome for multiple sports events.

Nakajima Park was established as one of the festival sites in 1990. However, it was removed as a site in 1992. The third site, known as the , is situated in the night-life district of Susukino and includes predominantly ice carvings. The site was approved as one of the festival sites in 1983. Every year, the Susukino Queen of Ice, a female beauty contest, is held at the site.

On 7 February 2012 (63rd Festival), a snow sculpture of Snow Miku (Hatsune Miku) collapsed on the Odori Park 6th Venue, where a female tourist was injured. This accident was the first injury in the history of the Snow Festival from the collapse of a snow sculpture. The collapse was likely due to imbalance caused by disproportionately thin supporting legs to the main mass of the sculpture. Additionally, the temperature on February 6 was 3.3 degrees Celsius, and the temperature on 7th was 2.2 degrees Celsius, likely causing it to become brittle and more prone to collapse. In response to this, the executive committee demolished all or part of the heavy snow sculptures and 10 civilian snow sculptures as there was a risk of collapse.

See also
 Winter festival

References

External links

Higashi-ku, Sapporo
Chūō-ku, Sapporo
Winter festivals in Japan
Outdoor sculptures in Japan
Recurring events established in 1950
February events
Festivals in Hokkaido
1950 establishments in Japan
Tourist attractions in Sapporo
Snow sculpture

Sapporo Snow Festival


Onthophagus roubali é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Balthasar em 1935.

Referências

Ligações externas

roubali
Coleópteros descritos em 1935

Onthophagus roubali


En iodid-ion er ionen I−. Forbindelser med jod i det formelle oxidationstrin −1 kaldes iodider. I dagligdagsliv ses iodid normalt som en bestanddel i jodsalt, som mange regeringer kræver. På verdensplan lider to milliarder mennesker af jodmangel, og det er den største forebyggelige årsag til udviklingshæmning.

Fodnoter

Eksterne henvisninger
 Iodider på pro.medicin.dk

Anioner

Iodid


I Am the Club Rocker ist das zweite Studioalbum der rumänischen Dance-Sängerin INNA.

Veröffentlichung
Die erste Single Sun Is Up, die bereits Ende Februar 2011 erschien, erreichte in den deutschen Singlecharts am 13. Mai 2011 Platz 26 und damit die beste Chartplatzierung eines INNA-Songs in Deutschland. Die zweite Single Club Rocker, eine Kollaboration mit dem amerikanischen Rapper Flo Rida, erreichte am 3. Februar 2012 Platz 55.

Das Album selbst wurde in Deutschland bereits am 16. September 2011 veröffentlicht. Eine Doppel-CD-Version von I Am The Club Rocker erschien am 2. Dezember 2011 und enthält neben den 13 neuen Titeln und einigen Remixen auch alle Lieder des ersten Albums Hot.

Stil
In den Songs wird Englisch und/oder Spanisch gesungen. Alle Songs wurden vom rumänischen Produzenten-Trio Play & Win geschrieben und produziert. Musikalisch wird das Album den Genres Eurodance und Dance-Pop zugerechnet, wobei auch House-Elemente und akustische Gitarren zum Einsatz kommen.

Rezeption
Während die ausgekoppelten Singles sich gut verkauften und Chartplatzierungen erreichte, erhielt das Album selbst von der Kritik überwiegend schlechte Bewertungen. So hieß es im Onlinemagazin Laut.de: "Das Schema ist nahezu bei allen Songs identisch: Galoppierende Offbeat-Keyboards treffen sich zunächst mit innovationslosen Allerwelt-Beats, ehe sich Innas dünnes Stimmorgan die nächsten drei oder vier Minuten auf nahezu ein und derselben Tonlage bewegt und sich dabei die Reime aus einem Dictionary für Sechstklässler zusammenschustert". Ebenso kritisierte auch das die Nachrichtenagentur teleschau, die Lieder der Sängerin klängen "alle gleich" und bewertete das Album als "enttäuschend". Der Radiosender BB Radio fand es hingegen erstaunlich, wie "harmonisch und kompatibel" die alten und neuen Songs zusammenpassen, lobte den "unglaublich tanzbaren und fröhlichen Diskosound" und fand, Inna sei ihrem Stil treu geblieben. Übergreifendes Lob gab es vor allem für den Song "Endless", der sich den Kritikern zufolge musikalisch und gesanglich positiv von den anderen Songs abhebe.

Titelliste
 "Un Momento" (feat. Juan Magán)
 "Club Rocker" (feat. Flo Rida)
 "House Is Going On"
 "Endless"
 "Sun Is Up"
 "W.O.W"
 "Senorita"
 "We're Going in the Club"
 "July"
 "No Limit"
 "Put Your Hands Up"
 "Moon Girl"
 "Club Rocker" (Play & Win Remix)

Weblinks
 www.iamtheclubrocker.com

Einzelnachweise

Album 2011
Album (Pop)
Album (Dance)

I Am the Club Rocker


West Riverfront (anteriormente conocida como Joe Louis Arena) es una estación del Detroit People Mover (DPM), administrada por el Departamento de Transporte de Detroit. Se encuentra en la calle Tercera y la avenida Jefferson en Detroit, Míchigan (Estados Unidos). Fue inaugurada en 1987.

Descripción
La estación West Riverfront cuenta con 1 plataforma lateral. Alberga el mosaico Voyage del artista estadounidense Gerome Kamrowski, que mandó a elaborar a Italia las piezas de vidrio para su composición. Debe su nombre original Joe Louis Arena al recinto multiusos Joe Louis Arena, que se encontraba adyacente a la estación hasta que fue demolido en el primer semestre de 2020.

El DPM cerró temporalmente el 30 de marzo de 2020 debido a la disminución del número de pasajeros en medio de la pandemia de COVID-19. Después de la demolición de la arena, la estación pasó a llamarse West Riverfront cuando reabrió con el reinicio del sistema el 20 de mayo de 2022. Este nombre se debe al Detroit Riverfront, un proyecto de 75 millones de dólares para revitalizar el Downtown mediante la extensión de 8 ha de la ribera sobre el río Detroit.

Véase también

 Anexo:Estaciones del Detroit People Mover

Referencias

Enlaces externos

Estación Joe Louis Arena

Estaciones de ferrocarril de Estados Unidos inauguradas en 1987
Estaciones del Detroit People Mover

West Riverfront (Detroit People Mover)


is a town located in Kimotsuki District, Kagoshima Prefecture, Japan.

Demographics
As of 2005, the town has an estimated population of 7,122 and in 2003 the density was measured at 265.22 persons per km². The total area is 27.69 km². Approximately 2,367 of the residents are elderly or senior citizens, while 877 children live in Higashikushira. Slightly more than half of the population (3,771 people) are women. As of 2005 (Heisei 平成 17) there are 3,265 households in Higashikushira. Over the last 20 years the population has decreased by about 1,000 people, down from 8,119 in 1991.

Geography
Higashikushira is located on the east coast of the Ōsumi Peninsula in Kagoshima Prefecture. While the town itself is located on flat land, it is bordered to the south by mountains and to the east by Shibushi Bay. The highest point, at 77.5 meters above sea level, is on the Iwahiro Plateau, located in the northern portion of the town. The lay of the land is such that, from north to south, the elevation gradually declines.

The climate is subtropical with an average high temperature of 32 degrees Celsius in the summer and an average winter low of 0 degrees.

History
The area of present-day Higashikushira was first settled by peoples of the Jōmon and Yayoi cultures in the prehistoric period. Numerous archaeological sites in the town date from this period, including the "Tōjinkofun," the ancient tomb of Tojin.

Higashikushira was classified as a village until October 1, 1932, when it was re-classified as a town. Despite the recent national trend of towns and cities merging to form larger administrative units, the residents of Higashikushira voted to remain an independent township. Although various proposals were discussed, ranging from a merger with several local towns to absorption into the greater Kanoya city area, residents declined all options in favor of retaining local administration.

Agriculture and Industry

Agriculture, fishing and animal husbandry comprise the greatest portion of Higashikushira's economic activity. Higashikushira produces Japanese radishes (daikon 大根), rice, goyas, tomatoes, Satsuma sweet potatoes (Satsuma imo 薩摩芋) and is famous for its green peppers.

As of 2005, 1816 people worked in agriculture, including 816 full-time farmers.

Events, Places of Interest and Persons of Note
There are 132 archaeological sites in Higashikushira, dating from the prehistoric Jōmon and Yayoi periods. Among the most famous is the "Ancient Tomb of Tojin" (Tōjinkofun). Archaeological digs and research are an ongoing process in the town.

Among the town's 'famous sons' are Setoue Kenjiro and Kiyoshi Nakakura. Setoue Kenjiro was a noted doctor in Japan, while Nakakura Kiyoshi was a kendo master who traveled as far as Brazil in his efforts to promote the martial art.

Public Institutions

The Higashikushira town office (yakuba 役場) is located in the Kawanishi (川西) section of town. The town also has four medical clinics, four fire brigades and two small police stations (kōban 交番). There is also the Sogo sentā, a town cultural center, a town gymnasium and a public athletic field.

Education

There are three preschools, one kindergarten, two elementary schools and one junior high school in Higashikushira. These are all managed through the Town Board of Education (Kyōikuiinkai 教育委員会).

Junior High (Chūgakkō 中学校)

Higashikushira's Junior High School was founded in 1947 and had 792 students by 1962. Currently 160 students are attending the school in three grades.

The school sports teams include soccer, tennis, karate, basketball, judo, kendo, baseball and volleyball. There is also a student brass band. Notably, the basketball team won the Ōsumi Girls' Basketball Tournament in 2010, making it the top-ranked team in the region.

A number of events are organized at the school in the course of the year, including a sports day, a cultural festival and a chorus contest.

Ikenohara Elementary School (Ikenohara Shōgakkō 池之原小学校)

Ikenohara Elementary School was founded in 1892. There are 229 students currently in attendance, divided into six grades.

The school has eight sports teams, including kendo, volleyball, basketball, soccer and a swimming team. There are also six clubs, music, chemistry and comic illustration clubs among them.

The school's yearly events include a sports day, a marathon, a swimming tournament and an inter-school race.

Kashiwabaru Elementary School (Kashiwabaru Shōgakkō 柏原小学校)

Kashiwabaru Primary School was founded in 1873. There are currently 117 students in six grades attending the school.

The school has four sports teams: soccer, volleyball, softball and kendo. In 2010 the Kashiwabaru softball team was the top-ranked team in Kagoshima Prefecture. Students also participate in science and music clubs.

The school hosts a number of events for the students, including a field day and marathon.

Ikenohara Kindergarten (Ikenohara Yōchien 池之原幼稚園)

Eighteen children, aged three to six years, currently attend Ikenohara Kindergarten. Here they learn how to count, write hiragana script and acquire basic English skills. Among the highlights of the school year are a dance recital, a sports festival and a potato harvest.

Preschools (Hoikuen 保育園)

Higashikushira's three preschools educate children and aid parents during the early developmental years, starting from infancy until age three.

Notes

References
(1980 / Shōwa 昭和 55) 東串良郷土誌 (Higashikushira Historical Record), Kagoshima, Japan: 東串良郷土誌編纂委員会 (Higashikushira Historical Record Compilation Committee)
(2010)  町勢要覧 2010年 (Town Census Report, 2010), Higashikushira, Japan: 役場企画課 (Town Hall Planning Section)
http://www.japan-zone.com/omnibus/climate.shtml (Information concerning climate and weather)

External links

Higashikushira official website

Towns in Kagoshima Prefecture

Higashikushira, Kagoshima


Biserica Sfinții Arhangheli din Tiur este un monument istoric aflat pe teritoriul localității Tiur, municipiului Blaj. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 1400.02.

Localitatea
Tiur, alternativ Șoimușa, (în , în , în trad. "Satul secetos"), este o localitate componentă a municipiului Blaj din județul Alba, Transilvania, România. Localitatea este atestată documentar din anul 1350, cu denumirea Tyry.

Istoric și trăsături
Biserica a fost construită în anul 1730. Este o biserică-sală cu spațiile consacrate: altar, naos și pronaos. Altarul semicilindric este străpuns de două goluri de fereastră, încheiate în arc. Trei ferestre de aceeași dimensiune străpung laturile de sud și nord ale naosului și pronaosului. Nava are colțurile zidului rotunjite și articulate pe verticală cu două perechi de lesene.

Partea superioară a navei este decorată cu o cornișă în consolă, alcătuită din două retrageri drepte. Pe latura vestică se află un turn cu parter și două etaje. Parterul este străpuns de un portal încheiat semicilindric, fără ancadramente. Deasupra portalului simplu al turnului, într-o nișă, sunt reprezentați Sfinții Arhangheli Mihail și Gavriil. Al doilea nivel al turnului este străpuns de o mică deschidere dreptunghiulară, pe trei dintre laturi. Ultimul nivel al turnului este străpuns de patru mari goluri de fereastră, încheiate în arc semicilindric. Partea superioară a turnului este decorată cu o cornișă în consolă. Muchiile turnului sunt rotunjite, iar de o parte și alta a acestor muchii, perechi de lesene articulează pe verticală turnul. Turnul este acoperit cu un coif cu învelitoarea din tablă.

Între preoții care au slujit la această biserică s-a numărat Aurel Florianu, fratele generalului Dionisie Florianu.

Note

Imagini

Monumente istorice din județul Alba
Biserici din județul Alba
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Mihail

Biserica Sfinții Arhangheli din Tiur


Pochmann ist der Familienname folgender Personen:

 Alfred Pochmann (1916–1982), deutscher Protistologe und Phykologe
 Eduard Pochmann (1839–1904), deutscher Theaterschauspieler
 Ferdinand Pochmann (1841–1905), deutscher Theaterschauspieler
 Henry A. Pochmann (1901–1973), US-amerikanischer Literaturwissenschaftler
 Stefan Pochmann, deutscher Speedcuber
 Traugott Leberecht Pochmann (1762–1830), deutscher Bildnis- und Geschichtsmaler und königlich-sächsischer Hofmaler

Siehe auch:
 Plochmann
 Bochmann

Pochmann


Technorati, İnternetteki blogları tarayan bir arama motorudur. Nisan 2006 itibarıyla 34.5 milyon ağ güncesini taramaktadır.

Dave Sifry tarafından kurulan şirketin merkezi San Francisco'dadır. Tantek Çelik şirketin teknoloji müdürüdür.

Technorati SXSW 2006'da "Teknik Dalda En İyi Proje" ve "Şovun En İyisi" ödüllerine layık görülmüş, 2006 Webby Ödülleri için "En İyi Yaklaşım" ödülüne aday gösterilmiştir.

Dış bağlantılar
 Technorati* Technorati'nin kendi blogu

Blog arama motorları
İnternet reklamcılığı ve tanıtım

Technorati


فاطمة هو فيلم مصري يعد آخر أفلام كوكب الشرق أم كلثوم، وفيه التقت لأخر مرة مع ألحان محمد القصبجي ، كما أنها لن تغني من ألحان زكريا أحمد إلاّ أغنية هوّى صحيح الهوى غلاّب عام 1960.

قصة الفيلم
فاطمة (أم كلثوم) شابة حسنة الخلق تعيش في إحدى الحارات، يعجب بها فتحي (أنور وجدي)، وهو ابن أحد الباشوات (يدعى سليمان نجيب)، ثم يتزوجها عرفياً، بعد أن فشل في إغراءها. يغضب أبوه من هذا الزواج. فيما بعد، يلتقي بفتاة من الطبقة الارستقراطية ميرفت، ويعدها بالزواج ثانيةً بعد أن وعد من قبل. ويحاول فتحي الحصول على ورقة الزواج العرفي بطلب من أبيه لكي يقطع علاقته بفاطمة، وينجح في ذلك، إلاّ أن فاطمة تحتفظ بنسخة من تلك الورقة. ورغم أن فاطمة أنجبت طفلاً منه لكنه ينكره.

أغاني الفيلم
جُمعت أغاني الفيلم في ألبوم واحد طرح للتداول التجاري، وهي:

روابط خارجية

مصادر

أفلام مصرية إنتاج 1947
أفلام باللغة العربية
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام سليمان نجيب
أفلام أنور وجدي
أفلام عبد الفتاح القصري
أفلام حسن فايق

فاطمة (فيلم)


Aderus ceylonicus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1912.

Referências

ceylonicus
Insetos descritos em 1912
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus ceylonicus


Lägerdorf er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Breitenburg under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Lägerdorf ligger omkring fem kilometer sydøst for Itzehoe ved motorvejen A23 fra Hamborg til Itzehoe. Byens omgivelser er præget af cementindustri og kridtgruberne Kreidegrube Schinkel, Kreidegrube Heidestraße, Kreidegrube Saturn og enkelte ældre opfyldte gruber.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Lägerdorf


Yarbaşı, Artvin ilinin Yusufeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe

Yarbaşı köyünün eski adı Korta'dır. Gürcüce bir yer adı olan Korta (ქორთა), mesken/ev ve atmaca anlamına gelen "kori" (ქორი) kelimesinden türemiş olmalıdır. Bu durumda Korta adı, "meskenler" veya "atmacalar" anlamına gelir. Bu yer adı Türkçeye de aynı biçimde, Korta (کورته) olarak girmiştir.

Korta köyünün bulunduğu Tao, orta çağda Gürcistan'ı oluşturan bölgelerden biridir. Nitekim Osmanlılar bu bölgeyi ve köyü, 16. yüzyılın ortalarına doğru Gürcülerden ele geçirmiştir. Korta adı ve köyde Boseleti (ბოსელეთი), Nakeravi (ნაკერავი), Dzelieti (ძელიეთი), Samtagara (სამთაგარა gibi yer adları buranın eski bir Gürcü yerleşimi olduğunu göstermektedir. Nitekim Korta adı, Grigol Hantsteli'nin Yaşamı adlı 9. yüzyıla tarihlenen elyazmasında da geçer. Bu kaynakta verilen bilgiye göre Gürcü bir din adamı Ança'dan ayrılıp Korta'ya gitmiştir.

Korta, 1835 Osmanlı nüfus defterinde Çıldır Eyaleti'ne bağlı Livane-i Ulya sancağının köylerinden biriydi. Bu tarihte köyde 51 hanede 121 erkek yaşıyordu. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, Korta köyünün nüfusunun yaklaşık 242 kişiden oluştuğu ortaya çıkar.

Korta köyü, 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesine göre Lazistan sancağının Livana kazasına bağlıydı. Köyün nüfusu 45 hanede yaşayan 169 kişiden oluşuyordu. Salnamede belirtilmemiş olmakla birlikte, bu tarihte de Osmanlı idaresi sadece erkek nüfusunu tespit ediyordu. Bunun sonucunda Korta'nın toplam nüfusunun 338 kişiden oluştuğu söylenebilir. Doksanüç  Harbi'nin (1877-1878) ardından Livana kazasının büyük bölümü Osmanlı Devleti tarafından Rusya'ya bırakılınca Korta köyü de Kiskim kazasına bağlandı.

Korta, 1928 tarihli köy listesinde, Artvin vilayetinin Yusufeli kazasının merkez nahiyesine bağlı bir köydü. Ancak adı sehven Korna (كورنە) olarak kaydedilmiştir. 1935 nüfus sayımında Erzurum vilayeti içinde aynı idari konuma sahipti ve "Körte" olarak yazılmış olan köyde 389 kişi yaşıyordu. Korta ya da Körte, "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Yarbaşı olarak değiştirilmiştir. Yarbaşı köyünde 1965 genel nüfus sayımında 533 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 181 kişi okuma yazma biliyordu.

Coğrafya
Yarbaşı köyü, Artvin il merkezine 68 km, Yusufeli ilçe merkezine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yusufeli belde ve köyleri

Yarbaşı, Yusufeli


Die LaFayette Township ist eine von 24 Townships im Ogle County im Norden des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die LaFayette Township liegt im Norden von Illinois rund 135 km westlich von Chicago. Die Grenze zu Wisconsin liegt rund 75 km nördlich; der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, befindet sich rund 85 km westlich.

Die LaFayette Township liegt auf 41°54′30″ nördlicher Breite und 89°13′37″ westlicher Länge und erstreckt sich über 45,32 km².

Die LaFayette Township liegt im Süden des Ogle County und grenzt im Süden an das Lee County. Innerhalb des Ogle County grenzt die LaFayette Township im Westen an die Taylor Township, im Nordwesten an die Oregon-Nashua Township, im Norden an die Pine Rock Township und im Osten an die Flagg Township.

Verkehr
In Nord-Süd-Richtung führt die Illinois State Route 38 durch die Township. Alle weiteren Straßen sind County Highways sowie weiter untergeordnete und zum Teil unbefestigte Fahrwege.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 15 km östlich der Township gelegene Rochelle Municipal Airport.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 170 Einwohner. Es existiert keine Siedlung, die Bevölkerung lebt verstreut über die gesamte Fläche der LaFayette Township.

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Lafayette Townschip
 Histopolis - Lafayette Township

Marie-Joseph Motier, Marquis de La Fayette als Namensgeber

LaFayette Township (Ogle County, Illinois)