Tropaeolum peregrinum, la capucine des Canaries (en anglais canary-creeper ) ou fleur-canari, vigne des Canaries, est une espèce du genre Tropaeolum (les capucines) originaire de l'ouest de l'Amérique du Sud au Pérou et peut-être aussi en Équateur .

Description

C'est une plante grimpante atteignant 2,5 m de hauteur en d'autres végétaux comme support. Les feuilles ont 2 à 5 cm de diamètre, lobées palmées avec trois à sept (principalement cinq) lobes ; elles sont subpeltées, avec le pétiole attaché à l'intérieur de la feuille (et non au bord, bien que proche de celui-ci). Les fleurs ont 2 à 4cm de  diamètre, cinq pétales volantés, jaune pâle brillant (de couleur canari, d'où l'un des noms vernaculaire), souvent avec des taches rouges à la base des pétales, huit étamines et un une poche à nectar allongée de 12 mm en forme d'éperon à sa partie postérieure.

Culture
C'est une plante vivace sensible au gel largement cultivée comme plante ornementale annuelle  dans les régions tempérées fraîches du monde.

Références

Flore (nom scientifique)
pergrinum
Plante ornementale
Plante grimpante
Flore au Pérou

Tropaeolum peregrinum


---Sidenote START---

9. yüzyıl, 801'den 900'e kadar sürmüş yüzyıldır.

Olaylar
 Bilinmeyen bir olay Maya Klasik Döneminin gerilemesine neden oldu.
 Avrupa'ya büyük çaplı Viking saldırıları başladı.
 850-875: İzlanda'ya ilk Nors göçmenleri ulaştı.
 Satranç Japonya'ya ulaştı.
 Fars bilim insanı Cabir bin Hayyan, hidroklorik asidi keşfetti.

İcat ve keşifler
 Çinliler barutu icat etti.
 Antik Hindistan'da: 0 (sayı)
 En eski basılmış kitap: Elmas Sutra
 Halk Latincesi

9. yüzyıl


Carl Schlechter (2 March 1874 – 27 December 1918) was a leading Austro-Hungarian chess master and theoretician at the turn of the 20th century. He is best known for drawing a World Chess Championship match with Emanuel Lasker.

Early life

Schlechter was born into a Catholic family in Vienna. He is sometimes deemed to be Jewish, although others dispute this. He began playing chess at the age of 13. His first and only teacher was an Austria-Hungarian chess problemist, Dr. Samuel Gold.

From 1893 onwards he played in over 50 international chess tournaments. He won or shared first at Munich 1900 (the 12th DSB Congress), Coburg 1904 (the 14th DSB Congress), Ostend 1906, Stockholm 1906, Vienna 1908, Prague 1908, Hamburg 1910 (the 17th DSB Congress), and thrice in the Trebitsch Memorial in Vienna (1911, 1912, 1913).

Schlechter played several matches. He drew with Georg Marco (+0 −0 =10) in 1893, drew with Marco and Adolf Zinkl both (+4 −4 =3) in 1894, drew with Dawid Janowski (+2 −2 =3) in 1896, drew with Simon Alapin (+1 −1 =4) in 1899, beat Janowski (+6 −1 =3) in 1902, drew with Richard Teichmann (+1 −1 =1) in 1904, and drew with Siegbert Tarrasch (+3 −3 =10) in 1911.

Lasker–Schlechter match

In 1910 Schlechter played a match against Emanuel Lasker for the World Chess Championship (in Vienna and Berlin). Schlechter was leading by one point going into the tenth and final game of the match. In the tenth game tragedy struck: after first achieving a won game, Schlechter blundered into a clearly drawn position, and then blundered again which led to his loss of the game. The match ended tied at 5–5 (+1 −1 =8) and Lasker retained his title. It is disputed as to whether Schlechter needed to score +2 to win the match and thus needed to win the tenth game. No contract for the match has ever been found and no evidence supporting this rumor has ever been produced. (For match details see World Chess Championship 1910.) Schlechter distinguished himself as the first player in 16 years to seriously challenge Lasker's world title.

Later life

Schlechter's final years were stugglesome as it was becoming increasingly difficult to make ends meet as a chess professional. During World War I, he thrice won Trebitsch Memorial in Vienna. In the last year of his life, he took third in Vienna, lost a match to Akiba Rubinstein (+1 −2 =3), took second place in Berlin (Quadrangular, Milan Vidmar won), tied for third place in Kaschau, and took third place in Berlin (Quadrangular, Emanuel Lasker won). Schlechter died of pneumonia and starvation on 27 December 1918, and was buried in Budapest on 31 December 1918.

Assessment

The Carl Schlechter–Arthur Kaufmann–Hugo Fähndrich trio propagated the Viennese chess school, founded by Max Weiss in the 19th century.

Schlechter prepared the eighth and final edition of the famous Handbuch des Schachspiels openings treatise. Published in eleven parts between 1912 and 1916, it totaled 1,040 pages and included contributions by Rudolf Spielmann, Siegbert Tarrasch, and Richard Teichmann. International Master William Hartston called it "a superb work, perhaps the last to encase successfully the whole of chess knowledge within a single volume."

He was a typical example of a gentleman chess player of old, offering courteous draws to opponents who felt unwell. If his opponent arrived late for a game, Schlechter would inconspicuously subtract an equal amount of time from his own clock. He also mentored many of his rivals, including Oldřich Duras.

List of opening variations named after Schlechter

There are several "Schlechter Variations" in the chess openings:
Schlechter Gambit of the Bird's Opening 1.f4 e5 2.fxe5 Nc6
Schlechter Variation of the French Defence 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Bd3
Schlechter Variation of the Slav Defence 1.d4 d5 2.c4 c6 3.Nf3 Nf6 4.e3 g6 (or via a Grünfeld move-order, 1.d4 Nf6 2.c4 g6 3.Nc3 d5 4.e3 c6)
Schlechter Variation of the Danish Gambit 1.e4 e5 2.d4 exd4 3.c3 dxc3 4. Bc4 cxb2 5.Bxb2 d5

Notable games
Fried–Schlechter, Vienna 1894, From's Gambit (A02), 0–1 A breezy 14-move win by Schlechter, who sacrifices his queen and mates his opponent's king in the middle of the board.
Bernhard Fleissig–Schlechter, Vienna 1893 (friendly), Polish Opening: General (A00), 0–1 One of Schlechter's most famous games, Black sacrifices both his rooks and bishops.
Schlechter–Steinitz, Cologne 1898 Vienna Game (C28), 1–0 Schlechter routs the former World Champion in 24 moves.
Schlechter–Meitner, Vienna 1899, Italian Game: Classical Variation. Greco Gambit Moeller–Therkatz Attack (C54), 1–0 A combination in the endgame: White sacrifices his queen then makes a quiet move with his king, and Black is unable to prevent a mate in two moves.

In popular culture
The central character of the 1998 novel Carl Haffner's Love of the Draw by Thomas Glavinic is closely based on Schlechter. The book presents a fictionalised account of his 1910 World Chess Championship match with Lasker.

References

External links

1874 births
1918 deaths
Austrian chess players
Chess theoreticians
20th-century deaths from tuberculosis
19th-century chess players
Game players from Vienna
Tuberculosis deaths in Austria-Hungary
Deaths from pneumonia in Hungary
Deaths by starvation
Chess players from Austria-Hungary

Carl Schlechter


Enduro motosiklet, İngilizce "endurance"den adını alan dayanıklılık sporunda kullanılan motosiklet türüdür. Ağırlıklı olarak 2 zamanlı tek silindir modeller enduroda kullanılır. Ağırlıkları 100 kg civarı, ortalama 40-60 beygir arasında iki zamanlı motosikletlerdir. Sıklıkla yüksek ve ağır tur motosikletleriyle karıştırılır. Tur motosikletleri görünüm itibarıyla enduro motosikletleri andırırken kullanım amacı tamamen geziye yöneliktir.

Ayrıca bakınız
 Alçak motosiklet
 Gezi motosikleti
 Arazi motosikleti
 Kruvazör motosiklet
 Spor motosiklet
 MotoX
 Supermoto

Türlerine göre motosikletler

Enduro motosiklet


UTC−7 er en tidszone som er 7 timer efter standardtiden UTC.

UTC−7 bruges hele året af
 Dele af Canada:
 Den del af Peace River-floddalen som ligger i delstaten Britisk Columbia
 Dele af USA:
 Delstaten Arizona med undtagelse af Navajo Nation som bruger sommertid
 Dele af Mexico:
 Delstaten Sonora og øgruppen Revillagigedoøerne med undtagelse af øen Clarión

UTC−7 bruges som standardtid (vinter på den nordlige halvkugle) af
 Dele af Canada:
 Provinsen Alberta, den sydøstlige region af provinsen Britisk Columbia, det meste af territoriet Northwest Territories, den vestlige del af territoriet Nunavut, byen Lloydminster i provinsen Saskatchewan
 Dele af USA:
 Delstaterne Colorado, Montana, New Mexico, Utah og Wyoming
 Hele Navajo Nation inkl. delen i delstaten Arizona
 Blackfeet nation i delstaten Montana
 Den sydlige del af delstaten Idaho
 De vestlige dele af delstaterne Kansas, Nebraska, South Dakota og Texas
 Sydvestlige dele af delstaten North Dakota
 Små områder i de østlige dele af delstaterne Oregon og Nevada
 Dele af Mexico:
 Delsterne Baja California Sur, Chihuahua, Nayarit (hovedparten) og Sinaloa

UTC−7 bruges som sommertid på den nordlige halvkugle af
 Dele af Canada:
 Det meste af provinsen Britisk Columbia, og territoriet Yukon
 Dele af USA:
 Delstaterne Californien, Idaho (nordlige del), Nevada (hovedparten), Oregon (hovedparten), Washington
 Dele af Mexico:
 Delstaten Baja California

Tidszoner

UTC−7


Les  (en occitan : alèas Pau Sabatièr) sont une voie publique de Toulouse, chef-lieu de la région Occitanie, dans le Midi de la France. Elles se situent à la limite du quartier Dupuy, dans le secteur 1 - Centre, et du quartier du Busca, dans le secteur 5 - Sud-Est.

Situation et accès

Description

Voies rencontrées
Les allées Paul-Sabatier rencontrent les voies suivantes, dans l'ordre des numéros croissants (« g » indique que la rue se situe à gauche, « d » à droite) :

 Square Boulingrin
 Rue des Potiers (g)
 Rue de Valenciennes (d)
 Port Saint-Sauveur
 Place Olin-Châtelet

Transports

Odonymie
En 1752, lors de son aménagement, l'allée reçut naturellement le nom d'allée du Canal, puisqu'elle conduisait du Boulingrin au canal du Midi et aux ports Saint-Étienne et Saint-Sauveur. En 1794, pendant la Révolution française, on lui donna le nom d'allée du Génie, mais il ne subsista pas. En 1806, la municipalité lui attribua le nom d'allée des Zéphirs : dans le même temps, l'allée voisine prenait le nom d'allée des Soupirs. Finalement, en 1942, on lui donna le nom de Paul Sabatier, quelques mois seulement après sa mort.

Histoire

Patrimoine et lieux d'intérêt

Personnalité
 Paul Sabatier (1854-1941) : chimiste, prix Nobel en 1912, il avait son domicile le long de l'allée des Zéphirs (actuel ).

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Pierre Salies, Dictionnaire des rues de Toulouse, 2 vol., éd. Milan, Toulouse, 1989 .

Article connexe
 Liste des voies de Toulouse

Liens externes
 Inventaire préliminaire de la ville de Toulouse, sur le site Urban-Hist, Archives municipales de Toulouse (consulté le ).
 Inventaire général du patrimoine culturel d'Occitanie, sur le site Ressources patrimoines - La médiathèque culturelle de la région Occitanie (consulté le ).
 SITE DU SOL DU GRAND-ROND ET DES ALLÉES, DREAL Midi-Pyrénées, , sur le site du ministère de la Transition écologique et solidaire (consulté le ).

Paul Sabatier
Paul Sabatier

Allées Paul-Sabatier


إسكندرية - نيويورك فيلم للمخرج يوسف شاهين أنتج عام 2004 كتابة يوسف شاهين وخالد يوسف. هو الفيلم الرابع في سلسلة أفلام يوسف شاهين التي تناول فيها سيرته الذاتية وهي «إسكندرية ليه، حدوتة مصرية، إسكندرية كمان وكمان».

قصة الفيلم
في هذا الجزء يحيي (محمود حميدة) وجنجر (يسرا) عاشقان يكملان دراستهما الجامعية في نيو يورك، ولكن بعد انتهاء دراستهما يفترقان، وبعد أربعين عاما يلتم شملهما مجددا ويبدو أن لديهم شيئا مشتركا.

تبدأ القصة بمهرجان لعرض افلام المخرج المصري «يحيى» في نيويورك حين يلتقي «جنجر» زميلة الدراسة والصديقة والحبيبة القديمة التي تخبره أن لديه منها ابنا هو الآن الراقص الأول في فرقة نيويورك سيتي باليه
تعود الأحداث إلى اللحظة التي انتهى عندها فيلم إسكندرية ليه لحظة وصول يحيى إلى نيويورك أول مرة، وكيف تعرف إلى جنجر وافترقا بعدها لاعوام طويلة، ليعود إلى الولايات المتحدة مرة أخرى بعد سنوات فيتقابلا لليلة واحدة تكون نتيجتها الابن «اسكندر» الذي يرفض الاعتراف بأبيه لأنه عربي
أظهر يوسف شاهين الكثير من الغضب تجاه أمريكا والاجيال الجديدة التي تربت على افلام الاكشن والعنف وأصبحت ترى أن العالم ينتهي عند حدود الولايات المتحدة كما أنتقد بشدة في الفيلم الرفض الغربي لكل ما هو عربي
و بالطبع كان لابد أن يشيد بالإسكندرية مرة أخرى حيث كانت في شبابه في الاربعينات مدينة للتسامح وتجمع لكل الجنسيات والأديان
لم يحقق الفيلم الإيرادات المتوقعه

بطولة

الفيلم بطولة نخبة من الممثلين ومنهم:
 محمود حميدة: يحيي شكري
 احمد يحيى (ممثل): يحيي شكري صغير- أسكندر
 يسرا اللوزي: جنجر صغيرة
 يسرا جنجر كبيرة
 ماجدة الخطيب
 هالة صدقي صديقة جنجر
 نيللي كريم راقصة البالية كارمن \ ريتا هاويري
 بشري خطيبة اسكندر
 سناء يونس
 سعاد نصر
 رمسيس مرزوق
 محمود الوزي
 محمد سليمان
 ألفت عمر
 ماهر سليم
 حمدي السخاوي

روابط خارجية

المراجع

أفلام محمود حميدة
أفلام حمدي السخاوي
أفلام دراما إنتاج عقد 2000
أفلام دراما مصرية
أفلام فرنسية
أفلام مصرية إنتاج 2004
أفلام نيللي كريم
أفلام يسرا
أفلام يوسف شاهين
أفلام هالة صدقي

إسكندرية - نيويورك (فيلم)


Das Energieleitungsausbaugesetz (EnLAG) ist ein deutsches Bundesgesetz, das seit 2009 den beschleunigten Ausbau von 22 (ursprünglich 24) 380-kV-Drehstrom-Höchstspannungs-Freileitungen im Übertragungsnetz regelt. Im Rahmen von sechs (ursprünglich vier) Pilotvorhaben ist der abschnittsweise Einsatz von Erdkabeln möglich.
Der EnLAG-Bedarfsplan, eine Liste konkreter Leitungsbauvorhaben, ist als Anlage Bestandteil dieses Gesetzes.

Eine mit dem EnLAG vergleichbare Funktion hat das 2013 verabschiedete Bundesbedarfsplangesetz, das weitere Leitungsbauvorhaben umfasst.

Hintergrund und Ziele

Das Energieleitungsausbaugesetz wurde am 7. Mai 2009 vom Bundestag und am 12. Juni 2009 vom Bundesrat verabschiedet. Im Bundestag erfolgte der Beschluss mit den Stimmen der Fraktionen CDU/CSU, SPD und FDP bei Gegenstimmen der Fraktionen Bündnis 90/Die Grünen und Die Linke sowie bei einer Gegenstimme und einer Enthaltung aus der SPD.

Die Entwicklung und Verabschiedung des Gesetzes steht im Zusammenhang mit der Liberalisierung der Energiemärkte und mit der durch die Energiewende bedingten Notwendigkeit zum Netzumbau und -ausbau.
Mit dem Gesetz wurden diejenigen Höchstspannungsleitungen definiert, die von den vier deutschen Übertragungsnetzbetreibern (ÜNB) ab 2009 vordringlich auszubauen waren bzw. sind.

Gemäß  des Gesetzes dienen die EnLAG-Leitungsbauvorhaben neben der Einbindung von Elektrizität aus erneuerbaren Energiequellen auch der Interoperabilität der Elektrizitätsnetze innerhalb der Europäischen Union (europäisches Verbundsystem), dem Anschluss neuer Kraftwerke oder der Vermeidung struktureller Engpässe im Übertragungsnetz.
Alle Vorhaben entsprechen per  EnLAG den Zielsetzungen von  des Energiewirtschaftsgesetzes (EnWG), wodurch ihre energiewirtschaftliche Notwendigkeit und der vordringliche Bedarf feststehen. Ihre Realisierung ist zudem aus Gründen eines überragenden öffentlichen Interesses und im Interesse der öffentlichen Sicherheit erforderlich. Diese gesetzliche Verankerung der Planrechtfertigung (Feststellung des Bedarfs) ist für Planungsverfahren und Genehmigungen verbindlich. Um das Ziel der Verfahrensbeschleunigung zu erreichen, legt  EnLAG ferner einen kurzen Rechtsweg fest; bei Klagen entscheidet das Bundesverwaltungsgericht (4. Revisionssenat) in erster und letzter Instanz.

Leitungsbauvorhaben des EnLAG-Bedarfsplans

Das Energieleitungsausbaugesetz in seiner 2019 geltenden Fassung umfasst 22 Vorhaben für Höchstspannungsleitungen mit einer Gesamtlänge von rund 1800 Kilometern, die in der Anlage des Gesetzes ("EnLAG-Bedarfsplan") aufgeführt sind.
Die Auswahl der Vorhaben geschah vor allem aufgrund der dena-Netzstudie I von 2005 und der Leitlinien für die transeuropäischen Energienetze (TEN-E) der Europäischen Union von 2006.
Aus der dena-Netzstudie I resultieren die EnLAG-Vorhaben-Nummern 1 bis 8 und 10; Vorhaben gemäß der TEN-E-Leitlinien sind die Nummern 1, 3, 4, 9 und 12.
Die beiden in der Erstfassung des Gesetzes enthaltenen Vorhaben Nr. 22 und 24 wurden im Anschluss an Netzentwicklungsplan-Strom-Überprüfungen zwischenzeitlich gestrichen; die fortlaufende Vorhabennummerierung blieb davon unberührt.

Nach  EnLAG sind technisch und wirtschaftlich effiziente Erdkabel-Teilabschnitte unter bestimmten Voraussetzungen zulässig bei den sechs Vorhaben mit den Nummern 2 (im Abschnitt Ganderkesee–St. Hülfe), 4 (Abschnitt Altenfeld–Redwitz), 5, 6, 14 (Rheinquerung im Abschnitt Wesel–Utfort) und 16. Die für Errichtung, Betrieb und Änderung von Erdkabeln anfallenden Mehrkosten sind auf die vier Übertragungsnetzbetreiber umzulegen.

Berichte und Monitoring

Gemäß  EnLAG prüft das Bundesministerium für Wirtschaft und Energie (BMWi) im Einvernehmen mit dem BMUB und dem BMVI den Bedarfsplan (Liste der EnLAG-Leitungsbauvorhaben) auf Anpassungsnotwendigkeiten und legt dem Bundestag regelmäßig einen Bericht darüber vor, in dem auch Erfahrungen mit dem Erdkabeleinsatz bei EnLAG-Vorhaben darzustellen sind. Anfangs galt für die Berichte ein dreijähriger Turnus (2012 und 2015). Seit 2015 ist in jedem geraden Kalenderjahr ein Bericht vorzulegen, was erstmals 2016 und danach im Herbst 2018 geschah.

Als Regulierungsbehörde überprüft außerdem die Bundesnetzagentur (BNetzA) gemäß  EnWG regelmäßig die Planungs- und Baufortschritte und erstellt quartalsweise einen Monitoring-Bericht über den aktuellen Stand der EnLAG-Vorhaben.

Im Juli 2012 äußerte die Bundesnetzagentur Kritik an der Geschwindigkeit des Netzausbaus. Ein Großteil der 2009 geplanten Vorhaben sei im Rückstand. Von insgesamt 1.834 Kilometern Leitungen seien 214 Kilometer (knapp 12 %) realisiert. Von den 24 Projekten seien zwei in Betrieb, und zwei weitere sollten bis Jahresende 2012 hinzukommen. 15 der 24 Vorhaben hätten bereits einen voraussichtlichen Zeitverzug zwischen einem und fünf Jahren. Im Juli 2014 berichtete die Bundesregierung, dass seit 2009 ca. 400 km von den insgesamt 1.877 km geplanten Stromleitungen errichtet wurden. Nach dem zweiten Quartal 2018 waren 1.150 km genehmigt und davon rund 800 km realisiert.

Literatur
 Armin Steinbach, Peter Franke (Hrsg.): Kommentar zum Netzausbau. NABEG/EnLAG/EnWG/BBPlG/PlfZV. de Gruyter, Berlin 2017. ISBN 978-3-11-052486-4

Weblinks
 Text des EnLAG
 Detaillierte Beschreibung und Monitoring-Berichte der Bundesnetzagentur

Einzelnachweise

Rechtsquelle (Deutschland)
Rechtsquelle (21. Jahrhundert)
Energierecht (Deutschland)
Elektrische Energieverteilung
Energiewirtschaft (Deutschland)

Energieleitungsausbaugesetz


La règle de saint Pacôme est un document monastique chrétien du  donnant quelques instructions pour une vie religieuse vécue en commun (cénobitisme).  D'un texte primitif rédigé en langue copte, dont saint Pacôme est l'auteur, et qui est perdu, des fragments furent traduits en grec et publiés dans l'Histoire lausiaque' de l'évêque Palladios au .  Il est considéré comme la première règle  de vie cénobitique chrétienne.

Histoire
Saint Pacôme, moine ermite copte originaire de Haute-Égypte, est disciple de saint Antoine après avoir suivi  Palémon durant plusieurs années.  Finalement installé lui-même comme ermite aux environs de Tabennèse, dans le désert d'Égypte, il attire involontairement de nombreux disciples. L'exemple de sa vie personnelle, sa direction spirituelle et son enseignement attirent de nombreux candidats à la 'Sequela Christi' dans le désert.

Ils deviennent si nombreux que le maître estime nécessaire d'organiser le groupe en lui donnant des règles de vie en commun. Le but est pratique et pragmatique mais l'inspiration est nettement évangélique surtout dans ses dimensions de pauvreté (partage de biens) et d'obéissance (soumission à un prieur).

D'origine sans doute éthiopienne saint Pacôme, qui ne connaissait pas le grec, écrit sa règle en langue copte. Le texte original est perdu mais des fragments dispersés furent recueillis, traduits en grec et incorporés dans l'Histoire lausiaque', une histoire du monachisme égyptien publiée vers 420 par l'évêque grec Palladios, qui avait lui-même visité les monastères égyptiens de Thébaïde. C'en est le chapitre 38ème.

C'est là le texte (le 'règlement') que, d'après la légende, un ange même aurait remis à saint Pacôme en l'encourageant à 'rassembler les jeunes moines et habiter avec eux'. Il fut rapidement traduit en syriaque et un peu plus tard en latin () par saint Jérôme. Cette dernière version se répandit en Occident. Elle fut l'inspiration de saint Honorat lorsqu'il écrivit sa 'règle de vie' pour ses disciples de l'île de Lérins (fondation de l'abbaye Saint-Honorat). Son influence fut indirecte sur d'autres règles monastiques occidentales, telle celle de saint Benoît.

Contenu
Si aujourd'hui () les règles et constitutions d'Ordres religieux ont souvent une valeur d'inspiration plus que de règlement il n'en était pas de même au temps de saint Pacôme. La règle de saint Pacôme est avant tout pragmatique. Les prescriptions sont brèves et péremptoires.
	Un temps de probation et d'observation (trois ans) est prescrit avant d'être admis dans le couvent (noviciat). Formation spirituelle
	Trois personnes habiteront dans une cellule
	Les possessions seront mises en commun
	L'habit est uniforme et est celui des gens simples de la région (tunique de lin et ceinture de cuir)
	Le travail est obligatoire (mais en proportion des forces). Le manger et boire s'y adaptera.
	Les prières sont prescrites, le jour, la nuit, à la neuvième heure et avant les repas
	Obéissance et respect au 'préposé'
	Ordonnance pour l'office divin : lever rapide dès qu'on appelle à la prière, méditation entre la cellule et l'église, etc
	Sanctions et punitions en cas de négligence dans la récitation des prières
	Conduite à table : repas en commun mais pas de conversation
	Attention particulière aux malades
	Les devoirs de l'hospitalité sont sacrés
	Séparation de couvent des moniales (clôture)

Bibliographie
L.-Th. Lefort: Œuvres de saint Pachôme et de ses disciples, Louvain, CSCO, n°160.
 Placide Deseille: L'Esprit du monachisme pachômien (suivi de la traduction française des 'Pachomia'), Abbaye de Bellefontaine, Bégrolles-en-Mauges, 1968, 124pp.
Règles des moines: Pacôme, Augustin, Benoît, François d'Assise, Carmel (présentation par Jean-Pie Lapierre), Paris, Seuil, 1982, 190pp.

Notes

Pacome
Paléochristianisme
Église orthodoxe éthiopienne

Règle de saint Pacôme


محمد توفيق البجيرمي (12 يناير 1938 - 27 ديسمبر 2013) إعلامي فلسطيني الأصل أقام في دمشق. حمل شهادة الدكتوراه في الأدب الإنكليزي.

حياته العلميّة
درس محمد توفيق البجيرمي في كلية الآداب في جامعة بغداد، وحاز على بكالوريوس من مرتبة الشرف في الأدب الإنكليزي عام 1960، ثم أكمل دراساته العليا في جامعة شفيلد في إنكلترا، حيث حاز على ماجستير في الأدب الأفريقي عام 1974، ثم على شهادة الدكتوراة في الأدب الإنكليزي عام 1980.

حياته العملية
عمل الدكتور البجيرمي مترجماً ومدرّساً للغة الإنكليزية، ولكن ما جعله مشهوراً في كل من سوريا والعراق هو ظهوره على شاشات التلفاز. ففي عام 1969، مثل دور الجاحظ في مسلسل تلفزيوني من 30 حلقة بعنوان البخلاء.

من عام 1962 إلى 1964 كان مقدماً لبرنامج يومي طوله 10 دقائق بعنوان نافدة على العالم من تلفزيون بغداد. كما قام بتدريس اللغة الإنكليزية في بغداد في تلك الفترة.

ومن عام 1966 إلى عام 1971 قدم في التلفزيون العربي السوري برنامجاً أسبوعياً طوله 20 دقيقة بعنوان طرائف من العالم، ومن ثم استأنف تقديم هذا البرنامج، وطوله 25 دقيقة في عام 1980، ولا يزال يذاع في الخامسة من مساء كل خميس حتى الآن. يعد برنامج طرائف من العالم من البرامج المعروفة لمعظم السوريين وهو فعلاً من رموز التلفزيون السوري والذي ألفه المشاهدون لفترة طويلة امتدت أكثر من 25 عاماً.

في أعوام 1995 و 1996 و 1997 مثل دور ابن عبد ربه الأندلسي في ثلاثة مسلسلات، كل منها من 30 حلقة مأخودة من كتاب العقد الفريد.

عمل البجيرمي بتدريس الأدب الإنكليزي بقسم اللغة الإنكليزية بجامعة دمشق وكان قد قام بتدريس اللغة الإنكليزية في المعهد العالي الصناعي بدمشق. من عام 1980 حتى التقاعد في عام 2000 قام بتدريس الشعر، والنقد الأدبي، والترجمة، والأدب المقارن، والأدب الأميركي في جامعة دمشق وبقية جامعات القطر العربي السوري، كما أشرف على أطروحتي ماجستير، وناقش أربع أطروحات في الأدب الإنكليزي.

قام البجيرمي بترجمة أكثر من 13 كتاب إلى العربية من اللغة الإنكليزية. كما عمل كمترجم ورئيس تحرير الأخبار في الهيئة العامة للإذاعة والتلفزيون بدمشق في السيتينيات من القرن الماضي.

ورغم تقاعد الدكتور محمد البجيرمي في العام 2000، إلا أنه كان يقوم بترجمة بعض الأعمال إلى العربية، وقد وافته المنية يوم الجمعة الموافق 27 / 12 /2013 م.

ذكراه
قامت شركة JoGeeks الأردنية بالإعلان عن مشروع يدعم المحتوى العربي على الإنترنت، ومن ضمن هذا المشروع موقع الكتروني وتطبيق للهواتف وصفحة على موقع الاعلام الاجتماعي فيسبوك كلها تحمل أول كلمه «تخيل» من الجملة المشهورة التي اعتاد قولها الاستاذ محمد توفيق البجيرمي والتي علقت بعقول الملايين من العرب «تخيل يا رعاك الله» كذكرى لشخص الأستاذ محمد توفيق البجيرمي وأعماله .

المراجع

أشخاص من منطقة حيفا
أعضاء هيئة تدريس جامعة دمشق
إعلاميون فلسطينيون
خريجو جامعة بغداد
خريجو جامعة شيفلد
مترجمون فلسطينيون
مواليد 1356 هـ
مواليد 1938
وفيات 2013
وفيات في دمشق

محمد توفيق البجيرمي


2005 Yaz Üniversite Oyunları'ndaki yüzme karşılaşmaları, Manisa'daki Manisa İl Özel İdaresi Yüzme Salonu'nda 12 Ağustos ile 17 Ağustos tarihleri arasında yapıldı. Yüzme, şampiyonadaki 14 spor dalından biriydi.

Erkekler

50 Metre Serbest

100 Metre Serbest

200 Metre Serbest

400 Metre Serbest

800 Metre Serbest

1500 Metre Serbest

50 Metre Sırtüstü

100 Metre Sırtüstü

200 Metre Sırtüstü

50 Metre Kurbağalama

100 Metre Kurbağalama

200 Metre Kurbağalama

50 Metre Kelebek

100 Metre Kelebek

200 Metre Kelebek

200 Metre Karışık

400 Metre Karışık

4x100 Metre Serbest Bayrak Yarışı

4x200 Metre Serbest Bayrak Yarışı

4x100 Metre Karışık Bayrak Yarışı

Bayanlar

50 Metre Serbest

100 Metre Serbest

200 Metre Serbest

400 Metre Serbest

800 Metre Serbest

1500 Metre Serbest

50 Metre Sırtüstü

100 Metre Sırtüstü

200 Metre Sırtüstü

50 Metre Kurbağalama

100 Metre Kurbağalama

200 Metre Kurbağalama

50 Metre Kelebek

100 Metre Kelebek

200 Metre Kelebek

200 Metre Karışık

400 Metre Karışık

4x100m Serbest Bayrak Yarışı

4x200m Serbest Bayrak Yarışı

4x100m Karışık Bayrak Yarışı

Dış bağlantılar
 Yüzme Yarışlarındaki Resmî Sonuçlar

Yüzme
Üniversite Oyunları

2005 Dünya Üniversite Yaz Oyunları'nda yüzme


صنسلك (المعروفة أيضًا باسم سيدال في بلدان أمريكا اللاتينية الناطقة بالإسبانية، سيدا في البرازيل، إليدور في تركيا وهازلين في الصين) هي علامة تجارية بريطانية للعناية بالشعر تنتجها شركة ينيليفر. تم تقديم العلامة التجارية في عام 1954 في المملكة المتحدة، وهي متوفرة في معظم دول العالم. إنها علامة تجارية للعناية بالشعر في الهند وبنغلاديش وسنغافورة وماليزيا وفيتنام والفلبين والبرازيل والأرجنتين وبوليفيا وسريلانكا وباكستان وإندونيسيا وتايلاند.

تاريخ
تم إطلاق صنسلك في المملكة المتحدة في عام 1954، وبحلول عام 1959 أصبح متاحًا في 18 دولة مختلفة حول العالم. في ذلك الوقت، كانت صنسلك تتمتع بميزة على أنواع الشامبو الأخرى في السوق لأنها كانت بحاجة إلى تطبيق واحد فقط، مما يعني غسل الشعر بزيوت طبيعية أقل. تم إطلاق شامبو صنسلك كريم للشعر الجاف في عام 1956.

في عام 1960، تم إطلاق شامبو صنسلك تونيك، الذي يحتوي على عنصر علاج الجلد آلانتوين المصمم للمساعدة في الحفاظ على فروة الرأس خالية من العدوى.

في عام 1961، أعيد إطلاق شامبو صنسلك السائل إلى صنسلك بيوتي، لأن «السائل» في الاسم، الذي استخدم في الأصل لتمييز المنتج عن مسحوق الشامبو أصبح بلا معنى لأن غالبية الشامبو كانت الآن في شكل سائل.

في عام 1962، تم تسويق صنسلك كمجموعة من الشامبو لأنواع مختلفة من الشعر.

قامت صنسلك بتحسين تركيبة المنتج بشكل كبير وأطلقت أنواعًا جديدة في عام 1966: أول شامبو رئيسي يحتوي على زيت الزيتون، والذي كان بمثابة مكيف لجعل الشعر ناعماً ويمكن التحكم فيه؛ شامبو للشعر الباهت، والذي يعيد لمعان الشعر الطبيعي؛ شامبو الليمون للشعر الدهني بمكونات تنظيف عميقة.

تم إطلاق رذاذ صنسلك للشعر لأول مرة في عام 1964 لدخول سوق رذاذ الشعر المتوسع، ولكن في عام 1966 تم تطوير تركيبة منتج جديدة أعطت ثباتًا، حتى في الطقس الرطب بينما مع الحفاظ على الشعر.

في عام 1969، تمت إعادة تعبئة شامبو صنسلك في زجاجات جديدة من مادة كلوريد متعدد الفاينيل، والتي كانت أكبر من الزجاجات التقليدية بنفس السعر.بحلول أوائل السبعينيات من القرن الماضي، تم تصنيع صانسيلك في 27 دولة، وكان أقرب شيء إلى علامة تجارية عالمية للعناية بالشعر.

تم إطلاق بلسم صنسلك في عام 1971 بثلاثة أنواع للشعر الجاف والعادي والدهني. في عام 1973، أطلقت شركة صنسلك غسولًا مُثبّتًا معطرًا بالهباء الجوي. تم تقديم زجاجة شامبو اقتصادية الحجم لشركة صنسلك في عام 1974.

في عام 1980، أعيد إطلاق مجموعة صنسلك بأكملها، مع تركيبات محسنة وتصميم عبوات لإدخال العلامة التجارية في الثمانينيات.

في عام 1985، تم إطلاق موس تصفيف الشعر من صنسلك وبعد ذلك بعامين تبعه موس التكييف.

في عام 1993، أطلقت شركة صنسلك مجموعة جديدة من الشامبو والبلسم، والتي تم تطويرها لتلبية احتياجات شعر النساء وتعكس الطريقة التي تفكر بها النساء بشأن شعرهن. المعهد (علامة تجارية من سيدا / سيدال) قام معهد إليدا هير بتطوير المنتجات استجابة لأبحاث السوق.

في عام 2001، دخلت صنسلك في سوق ألوان الشعر للشعر الداكن من النوع الآسيوي. تقدم صنسلك برو كولور مجموعة من سبعة ألوان دائمة من الأسود الطبيعي إلى النحاس مع الصبغات الأرجواني والأحمر والذهبي. تم إطلاقه في الهند وباكستان وتايلاند.

معالم

 1954 تم إطلاق صنسلك لأول مرة في المملكة المتحدة.
 1955 ظهر أول إعلان لشركة صنسلك على شاشة التلفزيون.
 1964 إطلاق بخاخ صنسلك للشعر.
 1968 شامبو صنسلك أعيد تعبئته في زجاجات كلوريد متعدد الفاينيل. في الوقت نفسه، تم إطلاق صنسلك في أوروبا والبرازيل وآسيا.
 1971 إطلاق مكيف صسلك.
 1975 أصبح صنسلك أكبر اسم في مجال العناية بالشعر.
 1982 صنسلك تطلق شامبو 2 في 1 مع بلسم.
 1986 بدأت حملة صنسلك بخبير/ مصفف شعر، بما في ذلك داستي فليمينغ.
 1990 إطلاق مستويات صنسلك المختلفة للتكييف في الفلبين.
 1992 قدموا لصنسلك رعاية كلاسيكية وخبيرة في الفلبين.
 1993 بدأت حملة صنسلك بمعهدها إليدا في أمريكا اللاتينية وآسيا وفرنسا وأستراليا.
 1996 أعيد إطلاق سيدا/ سيدال/ صنسلك بتغيير جديد، سيراميد للشعر الباهت والضعيف.
 1998 تم تقديم فروتامين.
 2003 تم إطلاق مجلة صنسلك اللامع في الأرجنتين.
 2008 تم تقديم موقع التواصل الاجتماعي عصابة الفتيات في الهند.
 2009 تم إعادة إطلاق صنسلك باسم صنسلك كإبداعات.

الدعاية الإعلامية
بدأت شركة صنسلك أول إعلان تلفزيوني لها في عام 1955 بحملة ركزت على قضايا معينة تتعلق بالشعر. في المملكة المتحدة، ركزت الحملة على الشعر اللامع. خلال الستينيات، ظهر إعلان تلفزيوني لصنسلك لحن من تأليف جون باري، «الفتاة ذات الشمس في شعرها»، والذي أثبت شعبيته لدرجة أنه تم إصداره لاحقًا كأغنية بوب.

تم بث إعلانات صنسلك الإذاعية في عام 1969 مع ديريك نيمو لدعم شامبو صنسلك هيرب الجديد للشعر الذي يعاني من مشاكل يسمى «حكايات الشعر». في أوائل السبعينيات، تم الإعلان عن صنسلك تحت شعار «كل ما تحتاجه هو صنسلك».

جمعيات المشاهير
مادونا وكريسدايانتي وماها سلفادور وناتاليا أوريرو وهارت إيفانغليستا وشاكيرا وماريان ريفيرا ومارلين مونرو ظهرت جميعها في الحملة الإعلانية لشركة صنسلك لعام 2008 «الحياة لا يمكن أن تنتظر» والتي تم إطلاقها مع موقع سوبر بول. كانت الفلسفة الكامنة وراء الحملة تدور حول قيام الفتيات باتخاذ خطوات إيجابية للسيطرة بشكل أفضل على حياتهن «الشعر على = الحياة على».

الممثلة والممثلة هيومايما مالك هي سفيرة العلامة التجارية لشركة صنسلك في باكستان.

الممثلة والممثلة السابقة يوريني نوشيكا هي سفيرة علامة صنسلك في سريلانكا

مراجع

وصلات خارجية
 صنسلك
 صنسلك العربية

شركات مواد التجميل
علامات تجارية ليونيليفر
منتجات عرضت في 1954
منتجات عناية بالشعر

صنسلك


Ian Wright peut faire référence à :

 Ian Wright (1963-) : joueur anglais de football ;
 Ian Wright (1961-) : rameur néo-zélandais ;
 Ian Wright, dit DJ Plague (1979-), DJ de speedcore canadien ;
 Ian Wright (1965-) : animateur de télévision britannique

Voir aussi

 Iain Wright

Homonymie de personnes
Homonymie

Ian Wright (homonymie)


Hôrka nad Váhom este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Mesto nad Váhom din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 743 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hôrka nad Váhom este atestată documentar din 1426.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hôrka nad Váhom


Osvetnici 2: Vladavina Ultrona (eng. Avengers: Age of Ultron) je američki film iz 2015. godine koji je napisao i režirao Joss Whedon.

Temelji se na Marvel Comics superjunačkom timu Osvetnici, producira ga Marvel Studios, a distribuira Walt Disney Studios Motion Pictures. Riječ je o jedanaestom filmu u Marvel Cinematic Universe-u i nastavak je filma Osvetnici iz 2012. godine.

Film je najavljen u svibnju 2012. godine, odmah nakon objavljivanja Osvetnika. U kolovozu iste godine Joss Whedon, redatelj prvog filma, potvrdio je da će biti redatelj u sljedećem filmu, nedugo nakon što je određen datum njegovog izlaska.

Radnja

U Sokoviji, istočnoeuropskoj zemlji, Tony Stark, Steve Rogers, Thor, Bruce Banner, Natasha Romanoff i Clint Barton napadaju bazu HYDRA kojom zapovijeda barun Strucker, koji eksperimentira na ljudima koristeći Lokijevo žezlo. Skupina se sukobljava s blizancima koje pokreću Struckerovi eksperimenti: Pietro, koji može trčati nadljudskim brzinama, i Wanda Maximoff, koja može manipulirati umovima i stvarati energetska polja. Nakon teške borbe, Osvetnici uspijevaju vratiti Lokijevo žezlo.

U Avengers Toweru, Stark i Banner otkrivaju da se unutar kamena žezla nalazi umjetna inteligencija i potajno je koriste za dovršetak globalnog obrambenog programa "Ultron". Međutim, tijekom zabave organizirane u povodu pobjede, Ultron se aktivira, uništava J.A.R.V.I.S.-a i napada tim. Ultron bježi s Lokijevim žezlom i skloni se u Struckerovu bazu u Sokoviji, gdje nadograđuje svoje tijelo i gradi vojsku dronova, a zatim regrutira blizance Maximoff, koji Starka smatraju krivim za smrt svojih roditelja i zajedno odlaze do trgovca oružjem Ulyssesa Klauea  kako bi dobili vibranium. Osvetnici ih uspijevaju presresti i suočiti se s njima, ali Wanda manipulira njihovim umovima tako što ih tjera da imaju vizije. Hulk, u stisku ludila uzrokovanog vizijama, počinje uništavati grad, a Stark koristi oklop Hulkbuster da ga zaustavi.

Budući da je Ultron prisutan u svim računalnim sustavima svijeta i još uvijek potresen vizijama, Osvetnici se sklone na Bartonovu farmu, gdje upoznaju njegovu suprugu Lauru i njegovu djecu. Thor, međutim, odluči otići i konzultirati se s dr. Erikom Selvigom o značenju svoje vizije, dok Romanoff i Banner, u intimnosti, planiraju zajedno pobjeći na kraju misije. Dolazak Nicka Furyja ohrabruje tim da smisli plan kako zaustaviti Ultrona koji je u međuvremenu otišao u Seul kod dr. Helen Cho, saveznici Osvetnika, prisiljavajući je da koristi sintetičku tkaninu koju je stvorila, zajedno s kamenom žezla, kako bi stvorila savršeno tijelo. Kada Ultron počne prenositi svoju svijest u novo tijelo, Wanda čita njegov um, otkrivajući tako njegove planove za eliminaciju ljudske rase te bježi zajedno s bratom. Rogers, Romanoff i Barton stižu u Seul tražiti Ultrona, trojica uspijevaju pronaći sintetičko tijelo, ali Ultron hvata Romanoffu i bježi. U međuvremenu, u Avengers Toweru, Stark i Banner odluče pokušati prebaciti J.A.R.V.I.S.-a koji se skrivao na internetu kako bi pobjegao Ultronu, u sintetičko tijelo. Thor se vraća i munjevito aktivira tijelo, objašnjavajući da je stvaranje ovog androida dio njegove vizije i da je kamen žezla "kamen uma", jedan od šest "kamena vječnosti", najmoćnijih artefakata svemira.

Zajedno s novostvorenim Visionom i Maximoffovima, koji se pridružuju timu, Osvetnici putuju u Sokoviju, gdje je Ultron koristio vibranium kako bi izgradio stroj sposoban podići grad i srušiti ga na tlo, stvarajući tako snažan utjecaj da uzrokuje globalno izumiranje. Kako grad počinje rasti, Banner spašava Romanoffa, koji budi Hulka. Osvetnici se bore protiv Ultronove vojske i istovremeno ga pokušavaju spriječiti u provedbi svog plana. Osvetnici pokušavaju evakuirati što više civila, a Nick Fury i Maria Hill, na helicarrieru, i James Rhodes im priskoče u pomoć. Peter, međutim, umire kako bi spasio Bartona i dijete, a Wanda, očajna, napušta svoj položaj da uništi androida, dopuštajući tako jednom od dronova da aktivira stroj. Grad počinje padati, ali Stark i Thor uspijevaju preopteretiti stroj i raznijeti grad u letu. Hulk, bojeći se ugroziti Romanoffu ako pobjegnu zajedno, bježi na quinjet, dok Vision zauvijek uništava Ultrona. Nešto kasnije, Osvetnici osnivaju novu bazu. Thor, vjerujući da je Kamen Uma siguran s Visionom, vraća se u Asgard kako bi saznao više o tajanstvenim silama koje su manipulirale nedavnim događajima. Stark i Barton povlače se iz tima, dok se Rogers i Romanoff pripremaju za obuku novog tima Osvetnika, koji čine Rhodes, Maximoff, Vision i Sam Wilson.

U sceni koja se pojavljuje u sredini odjavne špice, Thanos nosi Rukavicu vječnosti i navodi da će osobno vratiti kamenje.

Glumci

Glavni
 Robert Downey Jr. kao Tony Stark / Iron Man: član i direktor Osvetnika. Briljantan inženjer, playboy i filantrop tvorac visokotehnološkog oklopa koji i sam nosi.
 Chris Hemsworth kao Thor: član Osvetnika i nasljednik prijestolja Asgarda.
 Mark Ruffalo kao Hulk: član Osvetnika i briljantan znanstvenik koji se, nakon što se podvrgne gama zračenju, pretvara u ogromno zeleno biće kad god se naljuti.
 Chris Evans kao Steve Rogers / Kapetan Amerika: vođa Osvetnika, veteran je Drugog svjetskog rata pojačan eksperimentalnim serumom. Ostao je zamrznut sedamdeset godina prije nego što je pronađen u ledu.
 Scarlett Johansson kao Natasha Romanoff / Black Widow: članica osvetnika i visoko obučena bivša špijunka S.H.I.E.L.D.-a.
 Jeremy Renner kao James Burton / Hawkeye: član Osvetnika i vješt strijelac koji je intenzivno radio za S.H.I.E.L.D.
 Don Cheadle kao James "Rhodey" Rhodes / War Machine: časnik američkog ratnog zrakoplovstva i blizak prijatelj Tonyja Starka.
 Aaron Taylor-Johnson kao Pietro Maximoff / Quicksilver: Scarletin brat blizanac, trči vrlo velikom brzinom.
 Elizabeth Olsen kao Wanda Maximoff / Scarlet: Quicksilverova sestra blizanka, ima telekinetičke, telepatske i hipnotičke moći.
 Paul Bettany kao Vision: android koji je stvorio Ultron.
 Cobie Smulders kao Maria Hill: bivša visoka agentica S.H.I.E.L.D.-a koja sada radi za Starka
 Anthony Mackie kao Sam Wilson: vojnik specijaliziran za zračnu borbu zahvaljujući posebnim krilima na odijelu, prijatelj je Kapetana Amerike.
 Hayley Atwell kao Peggy Carter: časnica Strateške znanstvene rezerve, suosnivačica S.H.I.E.L.D.-a i ljubavni interes Kapetana Amerike tijekom rata.
 Idris Elba kao Heimdall: asgardski čuvar Bifrǫsta.
 Stellan Skarsgård kao Erik Selvig: briljantni Thorov astrofizičar.
 James Spader kao Ultron: umjetna inteligencija koju su razvili Stark i Banner kao svjetski obrambeni program, uspješno aktivirana zahvaljujući Kamenu Uma sadržanom u Lokijevom žezlu. On ima kompleks Boga i želi vratiti mir na Zemlju uništavajući čovječanstvo.
 Samuel L. Jackson kao Nick Fury: bivši direktor S.H.I.E.L.D.-a koji je prvi regrutirao Osvetnike.

Sporedni
 Thomas Kretschmann i Henry Goodman vraćaju se kao barun Strucker i dr. List: čelnici i znanstvenici HYDRA-e poznati po eksperimentima na ljudima, naprednoj robotici i umjetnoj inteligenciji.
 Linda Cardellini kao Laura Barton: supruga Hawkeyea.
 Claudia Kimm kao dr. Helen Cho: poznata seoulska genetičarka koja pomaže Osvetnicima.
 Andy Serkis kao Ulysses Klaue: trgovac oružjem i krijumčar, Starkov stari poznanik iz vremena kada je prodavao oružje.
 Julie Delpy kao Madame B.: učiteljica mlade Natashe u "Crvenoj sobi".
 Kerry Condon daje glas F.R.I.D.A.Y.-u: Starkov zamjenski pomoćnik umjesto J.A.R.V.I.S.-a
 Josh Brolin kao Thanos.

Cameo
 Stan Lee pojavljuje se u cameo ulozi kao veteran na zabavi Osvetnika.

Produkcija

Predprodukcija
U listopadu 2011. godine Kevin Feige, predsjednik Marvel Studiosa, tijekom New York Comic Cona, rekao je da će "Iron Man 3 biti prvi film u, kako mi to zovemo, drugoj fazi ove sage koja će kulminirati u osvetnicima 2". Na premijeri filma Osvetnici Feige je dodao da je Joss Whedon u ugovoru imao opciju vratiti se režirati nastavak, ali još nije bio siguran želi li to učiniti. U svibnju 2012. godine, nakon uspjeha Osvetnika, izvršni direktor Disneyja Robert Iger potvrdio je razvoj nastavka filma. Većina glumaca potpisala je ugovore za više filmova, ali ugovor Roberta Downeyja Jr. istekao je s Iron Manom 3. U kolovozu 2012., nakon razdoblja neodlučnosti, Joss Whedon potpisao je scenarij i režiju filma te razvoj TV serije Agenti S.H.I.E.L.D.-a. U travnju 2013. snimanje je trebalo započeti početkom 2014. u studiju Shepperton u Engleskoj. Na premijeri filma Iron Man 3 Whedon je tvrdio da je završio prvi nacrt scenarija i počeo raditi na ploči scenarija i upoznavati glumce. Dodao je da je priču s Downeyjem Jr. napisao na putu te da će među novim likovima biti par brata i sestre (misleći na Quicksilvera i Scarlet).

Tijekom iznenadnog pojavljivanja na Comic-Conu u San Diegu 2013. godine Whedon je objavio naslov filma: "Avengers: Age of Ultron". Unatoč istom naslovu, film se neće temeljiti na crossoveru stripova Age of Ultron iz 2013. godine. Feige je objasnio: "Razmišljali smo o raznim naslovima, ali onda je jednog dana izašao ovaj novi strip s velikim naslovom, Age of Ultron. Razmišljali smo o drugim naslovima koji će završiti s 'of Ultron', ali to je ostalo najbolje. Zato smo posudili naslov, ali priča će biti potpuno drugačija."

Whedon je dodao: "Napravit ćemo vlastitu verziju Ultrona. On će biti Ultron više vezan za filmski svemir nego za stripove. I ne zaboravimo da u originalnoj priči postoji Hank Pym, lik koji neće biti u našem filmu. U osnovi ćemo uzeti stvari koje volimo iz stripova, ali prilagodit ćemo ih na svoj način."

U siječnju 2014. udruga Fort Bard, u Valle d'Aosta, najavila je da će dio filma biti snimljen na Forteu i drugim mjestima u regiji. Sljedećeg mjeseca Gauteng Film Commission objavila je da će se sekvence snimati u Johannesburgu u veljači. Ubrzo nakon toga, Marvel je najavio da će Južna Koreja također biti jedna od lokacija filma.

Casting
U svibnju 2013. godine Robert Downey Jr. započeo je pregovore o produljenju ugovora s Marvelom i konačno potpisao u lipnju za sudjelovanje u Avengers 2 i Avengers 3 nastavcima.

U kolovozu 2013. objavljeno je da će negativca Ultrona glumiti James Spader. U studenom su Elizabeth Olsen i Aaron Taylor-Johnson ušli u glumačku postavu kao braća Wanda i Pietro Maximoff, superjunaci Scarlet i Quicksilver. Krajem godine službeno je potvrđen povratak Marka Ruffala, Chrisa Evansa, Samuela L. Jacksona, Chrisa Hemswortha, Jeremyja Rennera, Scarlett Johansson, Cobieja Smuldersa i Dona Cheadlea. Početkom 2014. godine Thomas Kretschmann dobio je ulogu baruna Wolfganga von Struckera a Paul Bettany, glasovni glumac J.A.R.V.I.S.-a u prethodnim MCU filmovima, pridružio se glumcima kao Vision. U kolovozu 2014. godine Stellan Skarsgård otkrio je da će se vratiti kao Erik Selvig. Dana 2. studenog 2014. glumac Idris Elba potvrdio je da je bio u filmu kao Heimdall zajedno s Tomom Hiddlestonom kao Lokijem. U veljači 2015. godine Andy Serkis potvrđen je kao Ulysses Klaw, kao i povratak Anthonyja Mackieja kao Falcona.

Snimanje
Snimanje drugog nastavka započelo je 24. veljače 2014. u Johannesburgu u Južnoj Africi, gdje su snimljene akcijske sekvence u kojima je glumio Hulka. Sredinom ožujka započela su glavna snimanja u Studiju Shepperton, gdje je ekipa snimala četiri mjeseca. 22. ožujka produkcija se preselila u Fort Bard, Aostu, Verrès i Pont-Saint-Martin gdje su snimljene akcijske sekvence u kojima glume Jeremy Renner (Hawkeye), Scarlett Johansson (Crna udovica), Aaron Taylor-Johnson (Quicksilver) i Elizabeth Olsen (Scarlet). Snimanje u Južnoj Koreji započelo je 30. ožujka i trajalo je do 14. travnja. Snimanje je započelo 8. travnja u Hawley Woodsu u Hampshireu. Sredinom travnja snimljene su scene s Hayley Atwell (Peggy Carter), smještene tijekom prisjećanja u četrdesetima. Dodatne scene snimane su u Chittagongu u Bangladešu u Royal Hollowayu London u državi New York.

Whedon je 8. kolovoza na Twitteru objavio da je završio sa snimanjem filma.

Postprodukcija
U lipnju 2014. godine IMAX Corporation objavio je da će film biti pretvoren u IMAX 3D. Nakon završetka snimanja otkriveno je nekoliko članova glumačke postave, uključujući Anthonyja Mackieja, Idris Elbu i Toma Hiddlestona, koji su se vratili iz prethodnih MCU filmova. Međutim, scene s Hiddlestonom izrezane su iz završne montaže, a Whedon je objasnio da snimljene scene "nisu uspjele" i da ne želi "previše gušiti film". Dodatne scene snimljene su u Pinewood Studiju u siječnju 2015. U prosincu 2014. otkriveno je ime lika Laure Kim, dr. Helen Cho. U veljači 2015. godine Marvel je kroz promotivni materijal potvrdio da će Serkis glumiti Ulyssesa Klauea. U travnju 2015. u filmu su otkrivene Linda Cardellini i Julie Delpy. Otprilike u isto vrijeme Whedon je otkrio da film neće imati scenu nakon odjavne špice, kao što je praksa u MCU filmovima. Whedon je objasnio da traži nešto za snimanje, ali nije mogao pronaći ništa što bi moglo odgovarati "Schwarma sceni" iz Osvetnika. Feige je kasnije ispravio Whedona, rekavši: "Bit će scena tijekom odjavne špice. Ali ne i scena nakon odjavne špice."

U svibnju 2015. godine Whedon je otkrio da je imao nekoliko poteškoća s Marvelovim rukovoditeljima oko uređivanja filma. Producenti nisu bili zadovoljni Hawkeyeovim scenama na farmi i Scarletinim induciranim Avengers snovima. Whedon je u početku snimao mnogo dužu verziju scene Thora i Selviga u špilji, ali publika na probnoj projekciji filma nije bila impresionirana. U sceni, Thor je trebao biti opsjednut Norneom, božicama sudbine, dok ju je Selvig pitao za objašnjenja o Thorovim halucinacijama. Whedon je također rekao da želi uključiti Kapetanicu Marvel i Spider-Mana na kraju filma, ali da ne može zbog nedostatka dogovora sa Sony Picturesom koristiti Spider-Mana i zato što u to vrijeme glumica za Kapetanicu Marvel još nije bila izabrana.

Film sadrži tri tisuće vizualnih efekata, koje je stvorilo deset različitih tvrtki, uključujući Industrial Light & Magic (ILM), Trixter, Double Negative, Animal Logic, Framestore, Lola VFX, Territory, Perception, Method Studios, Luma Pictures i Treći kat. Kako bi radio na filmu, ILM je otvorio nove urede u Londonu i razvio novi sustav snimanja pokreta pod nazivom Muse, koji bolje bilježi glumčevu izvedbu i kombinira različite snimke. [80] Što se tiče procesa hvatanja pokreta.

Za novu bazu Osvetnika, Method Studios stvorio je digitalnu bazu, a zatim izdvojio znakove iz stvarnog skupa, stavljajući ih u novo virtualno okruženje. Method Studios također je surađivao na Iron Manovom novom oklopu i odigrao ključnu ulogu u stvaranju Scarletovih CGI moći. Većina kompjuterskih monitora u Starkovom laboratoriju, u laboratoriju dr. Cho, u Quinjetu i drugim lokacijama nisu dodani u postprodukciji, ali su stvarno bili na setu, kako bi pridonijeli realizmu filma i uštedjeli na proračunu za postprodukciju.

Glazba
U ožujku 2014. godine Brian Tyler potpisao je skladanje soundtracka filma, čime je glazbenik potpisao treću suradnju s Marvelom nakon Iron Mana 3 i Thor: Svijet tame. Tyler je izjavio da želi odati počast glazbi Johna Williamsa za Ratove zvijezda, Supermana i Otimače izgubljenog kovčega te da će se referencirati na glazbu iz filmova Iron Mana, Thora i Kapetan Amerike kako bi se stvorio sličan glazbeni svemir. Danny Elfman također je pridonio soundtracku, preradi glavne teme Osvetnika, koju je izvorno skladao Alan Silvestri. Soundtrack je digitalno objavljen 28. travnja, a objavljen na fizičkim medijima 19. svibnja 2015.

Promocija
Rani najavni trailer za film pokazao je Joss Whedon na Comic-Conu u San Diegu 2013. godine, gdje je otkriven i naslov filma. Trailer je predstavljen u posebnom sadržaju Blu-ray izdanja Iron Mana 3. Na Comic-Conu u San Diegu 2014. glumci su sudjelovali tijekom panela Marvel Studiosa i premijerno su prikazane neke sekvence filma.

Najava za teaser trebala se emitirati 22. listopada 2014. tijekom emitiranja Agenata S.H.I.E.L.D.-a, no 20. listopada na internetu se pojavila leakana verzija koja je procurila, a ubrzo nakon toga Marvel je objavio trailer u službenoj verziji. Umjesto trailera, scena iz filma premijerno je prikazana tijekom epizode Agenti S.H.I.E.L.D.-a 22. listopada, a dodatne scene u backstageu prikazane su tijekom Marvelovog specijala 75 Years: From Pulp to Pop!, koji je emitiran 4. studenog na ABC-u.

Novi trailer emitiran je 23. prosinca 2014. na ESPN-u, tijekom utakmice NCAA College Football i ubrzo nakon toga objavljen na internetu. Treći trailer obožavatelji su "otključali" 4. ožujka 2015. na Twitteru, a zatim je emitiran sljedećeg dana tijekom premijere televizijske serije American Crime.

Distribucija

Kino
Film je objavljen u 2D, 3D i IMAX 3D-u 1. svibnja 2015., u nekim zemljama ranije kao premijera.

Home video
Film je objavljen kao digitalno preuzimanje 8. rujna 2015., a na DVD-u i Blu-rayu ga je objavio Walt Disney Studios Home Entertainment 23. rujna 2015. godine. Digitalno izdanje i Blu-ray izdanje sadrže uvide iza kulisa, audio komentare, izbrisane scene i bloopere. Film će kasnije biti objavljen u box setu s 13 diskova "Marvel Cinematic Universe: Phase Two Collection" koji sadrži sve filmove druge faze.

Nastavci

28. listopada 2014., Marvel Studios najavio je dva nastavka: Osvetnici: Rat beskonačnosti i Osvetnici: Završnica, oba u režiji Anthonyja i Joea Russoa, a napisali su ih Christophera Markusa i Stephena McFeelyja. U početku su filmovi najavljeni kao Avengers: Infinity War - 1. dio i Avengers: Infinity War - 2. dio.  Dva filma igra glumačka postava koja uključuje Downeyja Jr., Evansa, Hemswortha, Ruffala, Hiddlestona, Johanssona, Stana, Olsena, i Brolina, u ulogama Iron Mana, Kapetana Amerika, Thora, Hulka, Lokija, Crne udovice, Winter Soldiera, Scarlet Witch i Thanosa. Chris Pratt, koji glumi Petera Quilla/Star-Lorda u Čuvarima galaksije i nastavku, također će se pojaviti u filmovima.

Oba filma u cijelosti su snimana u IMAX formatu.

Vidi još
 Osvetnici
 Popis filmova Marvel Cinematic Universea

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2010-ih
Akcijski filmovi
Pustolovni filmovi
Znanstvenofantastični filmovi
Marvel Cinematic Universe filmovi

Osvetnici 2: Vladavina Ultrona


Bochum-Westenfeld, Almanya'nın batısında Kuzey Ren-Vestfalya eyaleti Bochum kentine bağlı bölge. 3,76 km² yüzölçüme sahiptir. Toplam 74.566 nüfusa sahip olan Bochum-Wattenscheid idari merkezine bağlıdır. Nüfusu 10 Kasım 2006 itibarıyla yaklaşık 10.913 olarak tespit edilmiştir. Bochum-Westenfeld bölgesinde kadınların payı yüzde 52,7, yabancı oranı ise yüzde 6,5 olarak saptanmıştır.

Bochum

Bochum-Westenfeld


Antiques Roadshow is a British television programme broadcast by the BBC in which antiques appraisers travel to various regions of the United Kingdom (and occasionally in other countries) to appraise antiques brought in by local people (generally speaking). It has been running since 1979, based on a 1977 documentary programme.

The series has spawned many international versions throughout Europe, North America and other countries with the same TV format. The programme is hosted by Fiona Bruce and it is in its 46th series.

History

The programme began as a BBC documentary that aired in 1977, about a London auction house doing a tour of the West Country in England. The pilot roadshow was recorded in Hereford on 17 May 1977 and presented by contributor Bruce Parker, a presenter of the news/current affairs programme Nationwide, and antiques expert Arthur Negus, who had previously worked on a similarly themed show, called Going for a Song. The pilot was so successful that it was transmitted and the format has remained almost unchanged ever since, though fewer and fewer antiques are featured in recent series, being replaced with Lego, Barber Dolls, modern ceramics, Star Wars and other film memorabilia. Negus appeared on Antiques Roadshow until 1983. In the original BBC programme, various towns or famous places are advertised as venues. The show has since visited a number of other countries (including Canada in 2001 and Australia in 2005) and has been imitated by other TV production companies around the world.

In the United Kingdom, annual children's Christmas specials aired from 1991 until 2006, under the title Antiques Roadshow: The Next Generation (except for the 1991 edition, which was titled Antiques Roadshow Going Live) and used a specially reworked version of the regular theme music. However, there was no children's special in 2007; instead an edition was devoted to "antiques of the future" dating from the 1950s to the present day. Since then individually themed specials have been aired, though not every year.

A spin-off programme, 20th Century Roadshow, focusing on modern collectibles, aired between April and June 2005. It was hosted by Alan Titchmarsh. Two other spin-off programmes, Antiques Roadshow Gems (1991) and Priceless Antiques Roadshow (2009–10), revisited items from the show's history and provided background information on the making of the show and interviews with the programme's experts.

The most valuable item to ever appear on the show featured on 16 November 2008. This was an original 1990s maquette of the Angel of the North sculpture by Antony Gormley, owned by Gateshead Council, which was valued at £1,000,000 by Philip Mould. Glassware expert Andy McConnell later valued a collection of chandeliers at seven million pounds (their actual insurance value), noting as he did so that this beat Mould's record; however these were fixtures of the building in which the show was being filmed (Bath Assembly Rooms) rather than an item that had been brought in. In reality, the two most expensive objects to be sold as a result of being discovered on the show are the 1932 camera found by Marc Allum, which realised over $600,000 (US) in 2013 and the Christofle et Cie Japonisme jardiniere filmed by Eric Knowles, which sold for £668,450 (including buyers premium).

Conversely, many items brought before the experts are without commercial value, if not outright counterfeits. They are seldom shown in the broadcast episodes, to spare embarrassment for the individuals involved, although counterfeit objects are sometimes included, to give experts an opportunity to explain the difference between real and fake items. Value is not the only criterion for inclusion; items with an interesting story attached, or of a provenance relevant to the show's location, will often be featured regardless of value. Items directly related to The Holocaust may have their stories featured, but are not given valuations. An episode commemorating the end of the First World War and featuring personal mementoes, included no valuations. All items are appraised, although most appraisals take place off-camera, with only the most promising items (around 50 on an average day) being filmed, of which about 20 appear in the final programme.

Some significant items have been acquired by museums after being sold once their owners were appraised of their true value. An example is the watercolour painting The Artist's Halt in the Desert by Richard Dadd, discovered and shown by Peter Nahum in 1986 and purchased the next year by the British Museum for £100,000. Another such item, later dubbed "Ozzy the Owl", is a Staffordshire slipware jug, valued by Henry Sandon on a 1990 show at £20,000 to £30,000, and subsequently acquired by Potteries Museum & Art Gallery.

The original theme music was Bach's Brandenburg Concerto No. 3 (for several years in a Moog synthesiser version by Wendy Carlos), but was changed in the early 1990s to an original piece. This theme was written by Paul Reade and Tim Gibson and published by Air Edel.

Format

Visitors (predominantly from the area being visited by the show) bring along their possessions to be evaluated for authenticity and interest (especially related to the venue) and an approximate valuation is given. The production team selects the items whose appraisal is to be televised. Often, the professional evaluators give a rather in-depth historical, craft, or artistic context to the item, adding a very strong cultural element to the show. This increases the show's appeal to people interested in the study of the past or some particular crafts, or certain arts, regardless of the monetary value of the objects. At the core, however, the focus of the production is on the interplay between the owner and the evaluator.

Presenters
Antiques Roadshow has been hosted by:

 Bruce Parker (1979)
 Angela Rippon (1979)
 Arthur Negus (1979–1983)
 Hugh Scully (1981–2000)
 Michael Aspel (2000–2007)
 Fiona Bruce (2008–)

Programme experts for 2021/2022

Antiques Roadshow has a team of experts numbering over 60. Many have areas of speciality, some of them are long tenuring experts on the programme.

Arms and militaria

 Bill Harriman
 Runjeet Singh
 Mark Smith
 Robert Tilney

Books and manuscripts

 Justin Croft
 Clive Farahar
 Matthew Haley
 Rupert Powell
 Fuchsia Voremberg

Ceramics and glass

 Alexandra Aguilar
 Serhat Ahmet
 Rosa Assennato
 John Axford
 David Battie (he retired in 2021, after 43 years on the show)
 Theo Burrell
 Will Farmer
 Andy McConnell
 Steven Moore
 Henry Sandon
 John Sandon
 Lars Tharp

Clocks and watches

 Alastair Chandler
 Richard Price
 Ben Wright

Furniture

 Lennox Cato
 Christopher Payne
 John Bly

Jewellery

 John Benjamin
 Kate Flitcroft
 Joanna Hardy
 Geoffrey Munn
 Susan Rumfitt
 Siobhan Tyrrell

Miscellaneous

 Marc Allum
 George Archdale
 Ronnie Archer-Morgan
 Paul Atterbury
 Jon Baddeley
 Cristian Beadman
 Elaine Binning
 Bunny Campione
 Wayne Colquhoun
 John Foster
 Fergus Gambon
 Sally Hoban
 Mark Hill
 Amin Jaffer
 Hilary Kay
 Eric Knowles
 Lisa Lloyd
 Judith Miller
 Adam Schoon
 Philip Taubenheim
 Jennifer Welch
 Chris Yeo
 Lee Young

Pictures and prints

 Frances Christie
 Dendy Easton
 Grant Ford
 Alexandra Gill
 Lawrence Hendra
 Rupert Maas
 Philip Mould
 Charlotte Riordan
 Suzanne Zack

Silver

 Duncan Campbell
 Alastair Dickenson
 Gordon Foster
 Ian Pickford

Locations

Episodes

Episodes are usually filmed during the spring and summer and aired the following autumn and winter (into the following year). Each location visited is covered by one or two (exceptionally even three) episodes.

International versions

Australia
In 2005, part of the BBC team visited Australia and produced six one-hour episodes in conjunction with The LifeStyle Channel (XYZnetworks). These were titled Antiques Roadshow Australia. A special was also made about the visit to Australia, entitled Antiques Roadshow Australia: Behind the Scenes.

Belgium
In Flanders, VTM has been broadcasting a local version, called Rijker dan je denkt? (Richer than you thought?) since 2012, which is hosted by Staf Coppens.

Canada

In Canada, Canadian Antiques Roadshow – a programme based on the British and American versions - debuted in January 2005 on CBC Television and CBC Newsworld. The show has also been aired on CBC Country Canada. It was hosted by Valerie Pringle.

The most expensive item featured was Henry Nelson O'Neil's "Eastward Ho!" oil on canvas. Recommended insurance: CDN$500,000, later sold at Sotheby's in London for £164,800 (about CDN$300,000 at the 2008 exchange rate).

Finland
The Finnish version, known as Antiikkia, antiikkia, (Antiques, antiques), has been running on YLE TV1 since 1997.

Germany
In Germany, various versions are broadcast regularly on the public regional channels of the ARD, the oldest being the BR production Kunst und Krempel (Art and Junk), airing since 1985. Other versions include Lieb & teuer (Near & dear), shown on NDR, Kitsch oder Kunst? (Kitsch or Art?), shown on HR, and Echt Antik?! (Genuinely antique?!), shown on SWR.

Netherlands
The show Tussen Kunst & Kitsch (Between Art & Kitsch) has been running in the Netherlands since 1984. First shown on AVRO, the programme is usually set in a museum somewhere in the Netherlands, sometimes in Belgium and Germany. Due to its popularity, special episodes have been made in which the experts take the viewers on "cultural art excursions" to places of great importance in the history of art.

In 2011, a painting of Joost van Geel with the title Het Kantwerkstertje (The Little Lacemaker) was discovered with an estimated value of 250,000 euros, the highest-appraised item on the show. The programme has been presented by Cees van Drongelen (1984-2002), Nelleke van der Krogt (2002-2015), and Frits Sissing (2015-), and it celebrated its 30th series in 2014.

Sweden

The Swedish version started out as a co-production between SVT Malmö and the BBC, whose Antiques Roadshow visited Scandinavia for two programmes. Antikrundan (Antiques Round), its Swedish version, premiered in August 1989 on TV2, and SVT has produced a new season every year since.

As of 2019, 30 seasons have been shown and most of the experts have been with the programme since its start. Jesper Aspegren was the original host. He left in 2000, and from the 2001 season onwards, Antikrundan has been hosted by Anne Lundberg.

The BBC original is also run on Swedish television, under the name Engelska Antikrundan ("English  Antiques Round").

United States

American public broadcaster PBS created a show in 1997 inspired by the Antiques Roadshow. The American version of Antiques Roadshow is produced by WGBH, a PBS member station in Boston, Massachusetts. Mark Walberg is host and Marsha Bemko is executive producer.

PBS also airs the original BBC programme, though it is called Antiques Roadshow UK to differentiate it from the PBS version. Values of items in United States dollars are often superimposed over the pound sterling values given in the original broadcast.

Related shows

Specials

Overseas specials
Hugh Scully hosted a Beaulieu based show on 3 January 1993, a Jamaican based show on 14 February 1993, a Cork based show on 13 February 1994 and a Brussels based show on 16 April 1995, all on the BBC.

Antiques Roadshow Detectives
Fiona Bruce together with individual Antiques Roadshow appraisers investigate the history of significant items, uncovering the stories that form the history of family heirlooms and finding out about their origin and authenticity.

Broadcasts
This one-season programme was broadcast in 2015 and comprises 15 episodes.

In Sweden it was shown on SVT in Autumn 2018 under the name of Engelska Antikrundan: Arvegodsens hemligheter ("English Round of Antiques: The Secrets of the Heirlooms").

Reception
Ellen E Jones of The Independent called the first episode, about a Cromwellian escutcheon, "a welcome addition to the schedules".

Literature

Magazines
The BBC published a monthly Homes & Antiques magazine until 2011, which offered behind-the-scenes insights into Antiques Roadshow, as well as offering tips and advice on buying and evaluating antiques. This magazine still exists, now published by Immediate since 2015.

There is also a spin-off magazine of the American version of the show called Antiques Roadshow Insider, which gives fans an inside look at the show as well as offering special features about antiques and collectibles from the programme itself.

Further reading

 Antiques Roadshow: Experts on Objects. Edited by Christopher Lewis. Authors include Eric Knowles, David Battie, John Bly and Anthony J Lester. BBC Books, 1987. p. 192. .

See also
 Bargain Hunt (2000–present)
 Cash in the Attic (2002–2012)
 Flog It! (2002–2020)
 Dickinson's Real Deal (2006–present)
 Antiques Road Trip (2010–present)
 Fake or Fortune? (2011–present)

References

External links

1970s British television series
1979 British television series debuts
1980s British television series
1990s British television series
2000s British television series
2010s British television series
2020s British television series
Antiques television series
BBC high definition shows
BBC Television shows
Television series by BBC Studios
British reality television series
English-language television shows
Television series produced at Pinewood Studios

Antiques Roadshow


The Cayman Islands' coat of arms consists of a shield, a crested helm and the motto. Three green stars, representing each of the three inhabited Islands (Grand Cayman, Little Cayman and Cayman Brac), are set in the lower two-thirds of the shield. The stars rest on blue and white wavy bands representing the sea. In the top third of the shield, against a red background, is a gold lion passant guardant (walking with the further forepaw raised and the body seen from the side), representing Britain. Above the shield is a green turtle on a coil of rope. Behind the turtle is a gold pineapple. The turtle represents the seafaring history; the rope, its traditional thatch-rope industry; and the pineapple, its ties with Jamaica.

The islands' motto, He hath founded it upon the seas, is printed at the bottom of the shield. This line, a verse from Psalm 24 Verse 2, acknowledges the territory's Christian heritage, as well as its ties to the sea.

The proposal for a coat of arms was approved by the Legislative Assembly in 1957, and public input was sought on its design. The Royal Warrant assigning "Armorial Ensigns for the Cayman Islands" was approved by Her Majesty's command on 14 May 1958.

See also
 List of coats of arms of the United Kingdom and dependencies

References

Cayman Islands
Cayman Islands
Caymanian culture
Cayman Islands
Cayman Islands
Cayman Islands
Cayman Islands
Cayman Islands

Coat of arms of the Cayman Islands


Isla Doumeirahttp://www.traveljournals.net/explore/djibouti/map/m2825766/doumeira_island.html es el nombre que recibe una isla africana localizada en el mar Rojo, que posee una superficie estimada en alrededor de un kilómetro cuadrado, con 1,5 kilómetros de largo por 1 de ancho, y que se encuentra deshabitada. La isla es desde la independencia de Eritrea de Etiopía en 1993 un tema de un conflicto fronterizo entre Eritrea y Yibuti que la reclaman como parte de sus respectivos territorios. El consejo de seguridad de las Naciones Unidas en 2009 exhortó a ambos países a buscar una solución pacífica.

Véase también
 Geografía de Yibuti
 Geografía de Eritrea

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Archipiélagos e islas de Eritrea
Archipiélagos e islas de Yibuti
Islas disputadas en África
Relaciones Eritrea-Yibuti

Isla Doumeira


În chimia organică, transesterificarea este un proces prin care un rest R″ dintr-un ester este substituit cu un rest R′ dintr-un alcool. Reacțiile de transesterificare sunt de obicei realizate cu ajutorul unui catalizator, care poate fi un  acid sau o bază.

Mecanism
În mecanismul transesterificării, se observă într-o primă etapă atacul nucleofil al alcoolului (în cataliză acidă) sau al ionului alcoxid (în cataliză bazică) ce are loc la grupa carbonil, obținându-se un intermediar tetraedric. Acesta poate fie să treacă în noul alcool și în noul ester (RCOOR2), fie să refacă speciile inițiale. Se poate observa că speciile ce participă în această reacție se află în echilibru chimic, iar obținerea majoritară a produșilor de reacție depinde de mai mulți factori.

Vezi și
 Biodiesel
 Poliester
 Esterificare

Referințe

Reacții de substituție

Transesterificare


Mimotonidae es una familia extinta de mamíferos Glires, muy próxima a los lagomorfos aunque no dentro de este orden.

Clasificación
Esta familia contiene los siguientes géneros:
Aktashmy (Averianov, 1994)
Anatolmylus (Averianov, 1994)
Gomphos (Shevyreva, 1975)
Mimolagus (Bolin, 1951)
Mimotona (Li, 1977)
Zagmys (Dashzeveg et al., 1987)

Referencias
 Averianov, A.O. 1994. Early Eocene mimotonids of Kyrgyzstan and the problem of Mixodontia. Acta Paleontologica Polonica 39, 4, 3934 11.
 Dashzeveg, D., Russell, D.E., & Flynn, L.J. 1987. New Glires (Mammalia) from the Early Eocene of the People's Republic of Mongolia. Part 1. Systematics and description. Proceedings of Koninklijke Nederlandse Akademie Wetenschappen, series B 90, 133-142.
 Li Chuan-kuei. 1977. Paleocene eurymyloids (Anagalida, Mammalia) of Qian-shan, Anhui. Vertebrata PalAsiatica 15, 103-1 18.
 Shevyreva, N.S., V.M. Chkhikvadze, and V.I. Zhegallo. 1975. New data on the vertebrate fauna of the Gashato Formation, Mongolian
People's Republic. Bulletin of the Georgian Academy of Science 77: 225–228.

Glires
Mamíferos del Eoceno

Mimotonidae


Die Saison 1932/33 war die vierte reguläre Saison der International Hockey League (IHL). Meister wurden die Buffalo Bisons.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Pittsburgh Yellow Jackets stellten den Spielbetrieb ein.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die sechs Mannschaften jeweils zwischen 42 und 44 Spiele. Auf die letzten beiden Spiele zwischen Cleveland und Detroit verzichtete man, da diese keinen Einfluss mehr auf die Tabelle hatten. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1932
Eishockeysaison 1932/33

IHL 1932/33


Vršitelj (v.d.), nositelj ili obnašatelj dužnosti, mandatar ili inkumbent (engl. incumbent) pojmovi su koji označavaju osobu koja obnaša neku određenu javnopolitičku ili upravljačku dužnost.

Pojmovi mandatar i inkumbent najčešće označavaju obnašatelja neke političke dužnosti, poput predsjednika, tajnika, glasnogovornika, ravnatelja i sl.

Vršitelj dužnosti ima istovrsno značenje, ali najčešće odnosi na kratkotrajno vođenje određene dužnosti, u svrhu zamjenika ili privremenog obnašatelja. To se najčešće odnosi na službenike u prijelaznom razdoblju između dvaju Vlada, za vrijeme političke krize ili u razdoblju između završetka i primopredaje dužnosti.

Izraz inkumbent prvenstveno se koristi u SAD-u i drugim državama engleskog govornog područja, i to u kontekstu izbora za javne dužnosti na koje se dolazi manje ili više neposrednim izabiranjem pojedinačnih kandidata. Stoga je taj izraz karakterističan za države s predsjedničkim sustavom ili većinskim izbornim sustavom.

Izvori

Politika
Titule

Vršitelj dužnosti


Putorieae es una tribu de plantas perteneciente a la familia Rubiaceae.

Géneros
Según NCBI
Aitchisonia - Choulettia - Plocama - Pterogaillonia
Según GRIN
 Plocama Aiton
 Putoria'' Pers.

Referencias

Enlaces externos

Putorieae

Putorieae


Belcher Adaları Kanada'nın Hudson Körfezi'nde Nunavut iline bağlı takımadalardır. Adaların jeolojik yapısı tortul kayaçlardan oluşmuştur. Takımadaların en büyükleri Kugong Adası, Moore Adası, Tukarak Adası, Innetallong Adası, Wiegand Adası, Split Adası, Snape Adası ve Mavor Adası'dır.

Belcher Adaları


هذه قائمة بآيات من العهد الجديد من الكتاب المقدس موجودة في نسخة الملك جيمس لكنها ليست موجودة في معظم ترجمات الكتاب المقدس الإنكليزية الحديثة التي أكملت بعد 1881 والتي تعتمد على أقدم المخطوطات. يعتقد معظم علماء النقد النصي هذه الآيات دخيلة مضافة، لكي يؤمن البعض بأصليتها. بقيت أرقام هذه الآيات المحذوفة في الترجمات التي حذفتها. ويلاحظ أنه بالإضافة إلى حذف آيات كاملة هناك كلمات وعبارات كثيرة محذوفة في الترجمات الحديثة ليست في هذه المقالة مثل الفاصلة اليوحناوية.

يقول عالم الكتاب بارت إهرمان إن بعض أشهر الآيات لم تكن من النص الأصلي للعهد الجديد: «توجد إضافات النساخ غالبا في مخطوطات العصور الوسطى المتأخرة، لكن لا توجد في مخطوطات القرون السابقة». ولأن نسخة الملك جيمس للكتاب اعتمدت على مخطوطات متأخرة أصبحت هذه الآيات «جزءا من تراث الكتاب المقدس في البلاد الإنكليزية اللغة.»

قائمة آيات الكتاب المقدس المحذوفة في النسخة العالمية الجديدة
معنى محذوفة هنا أن رقم الآية معدود في النص لكن نصها محذوف من النص. هذه الآيات لا توجد في نص النسخة العالمية الجديدة لكن قد توجد في الهامش. تتفق النسخة العالمية الجديدة للكتاب المقدس عامة مع طبعة نستله ألاند للعهد الجديد اليوناني وتحيل هذه الآيات إلى الحاشية.

متى 17 : 21
وَأَمَّا هذَا الْجِنْسُ فَلاَ يَخْرُجُ إِلاَّ بِالصَّلاَةِ وَالصَّوْمِ

متى 18 : 11
لأَنَّ ابْنَ الإِنْسَانِ قَدْ جَاءَ لِكَيْ يُخَلِّصَ مَا قَدْ هَلَكَ

السبب
حسب بروس متزجر «من الواضح أن النساخ استعاروها من لوقا 19 : 10»

متى 23 : 14
وَيْلٌ لَكُمْ أَيُّهَا الْكَتَبَةُ وَالْفَرِّيسِيُّونَ الْمُرَاؤُونَ! لأَنَّكُمْ تَأْكُلُونَ بُيُوتَ الأَرَامِلِ، ولِعِلَّةٍ تُطِيلُونَ صَلَوَاتِكُمْ. لِذلِكَ تَأْخُذُونَ دَيْنُونَةً أَعْظَمَ

مرقس 7 : 16
إِنْ كَانَ لأَحَدٍ أُذْنَانِ لِلسَّمْعِ، فَلْيَسْمَعْ

مرقس 9 : 44 ومرقس 9 : 46
حَيْثُ دُودُهُمْ لاَ يَمُوتُ وَالنَّارُ لاَ تُطْفَأُ.

مرقس 11 : 26
وَإِنْ لَمْ تَغْفِرُوا أَنْتُمْ لاَ يَغْفِرْ أَبُوكُمُ الَّذِي فِي السَّمَاوَاتِ أَيْضًا زَلاَتِكُمْ

مرقس 14 : 28
وَلكِنْ بَعْدَ قِيَامِي أَسْبِقُكُمْ إِلَى الْجَلِيلِ

لوقا 17 : 36
يَكُونُ اثْنَانِ فِي الْحَقْلِ، فَيُؤْخَذُ الْوَاحِدُ وَيُتْرَكُ الآخَرُ

لوقا 23 : 17
وَكَانَ مُضْطَرًّا أَنْ يُطْلِقَ لَهُمْ كُلَّ عِيدٍ وَاحِدًا

يوحنا 5 : 4
لأَنَّ مَلاَكًا كَانَ يَنْزِلُ أَحْيَانًا فِي الْبِرْكَةِ وَيُحَرِّكُ الْمَاءَ. فَمَنْ نَزَلَ أَوَّلاً بَعْدَ تَحْرِيكِ الْمَاءِ كَانَ يَبْرَأُ مِنْ أَيِّ مَرَضٍ اعْتَرَاهُ

الأعمال 8 : 17
حِينَئِذٍ وَضَعَا الأَيَادِيَ عَلَيْهِمْ فَقَبِلُوا الرُّوحَ الْقُدُسَ

الأعمال 15 : 34
وَلكِنَّ سِيلاَ رَأَى أَنْ يَلْبَثَ هُنَاكَ

الأعمال 24 : 7
فَأَقْبَلَ لِيسِيَاسُ الأَمِيرُ بِعُنْفٍ شَدِيدٍ وَأَخَذَهُ مِنْ بَيْنِ أَيْدِينَا

الأعمال 28 : 29
وَلَمَّا قَالَ هذَا مَضَى الْيَهُودُ وَلَهُمْ مُبَاحَثَةٌ كَثِيرَةٌ فِيمَا بَيْنَهُمْ

رسالة رومية 16 : 24
نِعْمَةُ رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ مَعَ جَمِيعِكُمْ. آمِينَ

مراجع

انظر أيضًا
 قارن النص اليوناني

جدالات متعلقة بالكتاب المقدس
نقد كتابي

قائمة آيات العهد الجديد المحذوفة


8868 Hjorter este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8868 Hjorter este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 12,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

8868 Hjorter


Raymond Frau (* 14. Oktober 1887 auf der Insel Gorée; † 9. Februar 1953 in Paris) war ein französischer Varieté-Künstler und Filmschauspieler.

Leben
Frau verbrachte seine Kindheit in Tunesien und Marseille. Er trat etwa ab dem Alter von 13 Jahren in Frankreich als Zirkusclown in Music Halls und Café-concerts auf. 1912 engagierte ihn die italienische Filmgesellschaft Cines als Komikdarsteller, nachdem der erfolgreiche "Tontolini"-Darsteller Ferdinand Guillaume Cines verlassen hatte. Frau verkörperte in seinen mehr als 130 italienischen Kurzkomödien für Cines die international beliebte Figur des "Kri Kri", die in Großbritannien als "Bloomer", in Frankreich und den Niederlanden als "Patachon", in Spanien und Portugal als "Kri-Kri" und in Deutschland als "Mucki", "Krikri" oder "Bliemchen" bekannt war. Die Klamauk-Komödien zogen ihren Humor aus zahlreichen Filmtricks und schräg surrealen Szenen, in denen sich Menschen selbst enthaupten, die Schwerkraft aufgehoben ist und der Protagonist von seinem Spiegelbild verfolgt wird.

Anfang 1916 kehrte Frau nach Frankreich zurück und drehte dort bis Mitte der 1920er Jahre noch etwa 10 Filme in der Figur des "Dandy" in einer Komödienreihe der Filmgesellschaft Éclair. Daneben trat er wieder in Varieté-Nummern auf. In den 1930er Jahren spielte der nur 1,52 Meter große Schauspieler unter anderem neben Jean Gabin, Marie Glory, Josette Day und Raimu.

Filmografie (Auswahl)
 1950: Miquette et sa mère

Literatur
 Ivo Blom: Frau, Raymond. In: Richard Abel (Hrsg.): Encyclopedia of Early Cinema. New York 2010, S. 259, ISBN 0415778565

Weblinks

 DANDY - DIT RAYMOND FRAU Biografie und Filmografie (franz.)

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
Stummfilmschauspieler
Franzose
Geboren 1887
Gestorben 1953
Mann

Raymond Frau


Rolim de Moura es un municipio brasileño del estado de Rondônia. Es el municipio más importante de la región de la Zona da Mata de Rondônia.

Geografía
Se localiza a una latitud 11º48'13" Sur y a una longitud 61º48'12" Oeste, estando a una altitud de 290 metros.

Posee un área de 1487,35 km².

Historia

El nombre de la ciudad fue dado en homenaje al Vizconde de Azambuja (Don Antônio Rolim de Moura Tavares), según gobernador de la capitanía de Mato Grosso, por los relevantes servicios prestados a la región del valle del Guaporé.

A mediados de la década de 1970 los gobiernos militares crearon, a través de la propaganda, con base en la Ley de Seguridad Nacional, la necesidad de ocupar la Amazonia. Fue de ahí que, en 1979, se originó el Proyecto de Colonización Rolim de Moura (destinado al asentamiento de colonos excedentes de la extensión del Proyecto Integrado de Colonización GY Paraná o Ji-Paraná), implantado en el área por el INCRA, que distribuyó lotes de tierras rurales a miles de familias. A partir de ahí las personas que llegaron en las centenas comenzaron a construir la ciudad, inicialmente formada por infraviviendas. Rolim de Moura fue elevada la categoría de municipio a través del Decreto Ley Estatal n.º 071, del 5 de agosto de 1983, separado del área de Cacoal.

Su primer prefecto fue Valdir Raupp de Arbustos, electo el 9 de diciembre de 1984, que tomó posesión el día 1 de enero de 1985.

Subdivisiones

Barrios
 Orilla Río
 Boa Esperança
 Buen Jardín
 Centenario
 Centro
 Ciudad Alta
 Industrial
 Jardín Eldorado
 Jardín Tropical
 Nueva Morada
 Olímpico
 Meseta
 Son Cristovão
 Nueva Esplanada

Distritos
Nueva Estrella de Rondônia es el único distrito de Rolim de Moura, situado en la RO-010 a 25 km de la sede del municipio. Es uno de los más modernos distritos de Rôndonia, con Puesto Policial y terminal entre las carreteras que une Rolim de Moura a la Pimenta Bueno y Cacoal.

Zona Rural
La zona rural rolimourense es realizada por rutas vecinales paralelas numeradas llamadas en la región de "líneas". La distancia entre una línea y otra es en media 4 km. En el centro de la ciudad en el sentido Norte-Sur pasa a línea 184, las demás líneas son paralelas y su numeración acompaña al kilometraje.

Economía
Es un importante polo regional, siendo la ciudad más populosa y económicamente activa de la zona, con una población de 50.648 habitantes (IBGE 2010) y un área de 1.458 km², con una región de influencia que cubre los municipios de Alta Floresta d'Oeste, Alto Alegre de los Parecis, Castanheiras, Nueva Brasilândia d'Oeste, Novo Horizonte del Oeste, Parecis, Santa Luzia d'Oeste y São Filipe d'Oeste, totalizando una población de cerca de 151.000 habitantes y un área de 19.664 km².

Las principales fuentes de recursos de la microrregión es la agropecuaria y a industria maderera, las plantaciones de relevancia son las de arroz, café, maíz y frijol, la ganadería extensiva ocupa gran espacio geográfico que alberga 1.572.113 cabezas de ganado, el crecimiento del rebaño microrregional está estancado por la sobreexplotación de los pastizales, por lo que existe un fuerte movimiento de migración del rebaño de corte al lechero debido a la instalación de nuevas industrias de procesamiento de leche.

Turismo
Un gran atractivo turístico son las fiestas que ocurren regularmente y atraen muchos jóvenes de municipios vecinos. Entre las principales fiestas podemos citar:
 Baile Años Incríveis
 Baile del Havaí
 Baile Universitario@Fest
 Piseiro Universitario
 Fiesta Universitária
 EXPOAGRO
 Fiesta Negro y Blanco
 Fiesta del Patrão
 Fiesta del Tambaqui
 Etapas Regionales de Fusca Cross y Motocross
 Copa ASPOCIROM de Futbol Suiço (Policía Civil)
 Copa Tiradentes de Futbol Suiço Nuevos y Veteranos (Policía Militar)
 Copa ROTARY de Fútbol de salón
 Copa CONECTIVA CURSOS de fútbol de salón
 Fiesta del Maíz
 Festival de Integración del Centro Educacional

Servicios

Educación superior
 Universidad Federal de Rondônia (UNIR) — pública;
 Universidad Abierta del Brasil (UAB) - pública (Bimodal)
 Facultad de Rolim de Moura (Faro) — particular;
 Universidad Norte de Paraná (UNOPAR Virtual) — particular (educación a distancia).
 Facultad São Paulo (FSP) — particular.
 Universidad del estado del Tocantins (UNITINS/EADCON) — particular (educación a distancia).

Referencias

Enlaces externos
 Página de la prefectura

Localidades de Rondonia

Rolim de Moura


Die Kanadische Badmintonmeisterschaft 1951 fand Anfang März 1951 in Québec statt.

Finalresultate

Literatur
 The Leader-Post (Regina), 12. März 1951, S. 15.

1951
Badminton 1951
Badmintonwettbewerb in der Stadt Québec

Kanadische Badmintonmeisterschaft 1951


Moskvas Jernbaner (, ) er et datterselskab af Ruslands Jernbaner.

I 2009 havde Moskvas Jernbaner omkring  ansatte., hovedkontoret ligger på Komsomolskajatorvet. Moskvas Jernbaner håndterer jernbanetjenester i store dele af Centralrusland, inklusive Moskva og Moskva oblast (alle jernbaner udover jernbanen til Sankt Petersborg, der forvaltes af Oktjabrskaja-jernbanen (),Smolensk, Vladimir, Rjasan, Tula, Kaluga, Brjansk, Orjol, Lipetsk og Kursk oblast.

Banegårde
Moskvas Jernbaner har 9 banegåde og flere stationer til passagertransport, tre af banegårdene, Kazanskij, Leningradskij og Jaroslavskij, ligger på Komsomolskajatorvet, hvor også Kalantjovskaja station og Komsomolskaja metrostation ligger:

 Belorusskij banegård
 Kazanskij banegård
 Leningradskij banegård
 Kijevskij banegård
 Kurskij banegård
 Paveletskij banegård
 Rizjskij banegård
 Savjolovskij banegård
 Jaroslavskij banegård

Galleri

Noter

Eksterne henvisninger

 Moskvas Jernbaners hjemmeside

Etableret i 1959

Moskvas Jernbaner


Erie County er navnet på 3 counties i USA:

 Erie County, New York
 Erie County, Ohio
 Erie County, Pennsylvania

Se også
 Erie Township (flertydig)
 Erie (flertydig)

Erie County


The Abingtons are a community in South Cambridgeshire consisting of two small villages: Little Abington and Great Abington, about  south east of Cambridge.

History

Though often listed as a single entity, Great and Little Abington have since early medieval times been two parishes divided by the River Granta and remain so. The southernmost of the two, Great Abington, covers  and is bounded to the south by the county border with Essex, to the west by a branch of the Icknield Way (now the A11), and to the east by the parish of Hildersham. Little Abington covers , again bordered by the Icknield Way and Hildersham to the west and east, and by the ancient thoroughfare of Wool Street to the north.

The village history dates back to the Bronze Age, some 4000 years ago. The Saxons gave the village its name, originally called "estate named after Abba", and the village was listed as Abintone in the Domesday Book. The 'Great' and 'Little' prefixes came later: the Latin magna is observed from 1218 and the Modern English great from 1523 while the Latin parva is observed from 1218 and the Middle English littel from 1336.

In the decades before the Second World War the Land Settlement Association created a site to the south of Great Abington consisting of over sixty houses and plots of land for unemployed miners mainly from the former shipyards of Tyneside and coalfields of Yorkshire and Durham.

The Cambridge to Haverhill railway line that opened in 1865 crossed Great Abington just south of the village, but closed in 1967. The medieval Cambridge to Colchester road that was the main route through the village was by-passed in the 1960s.

Churches
Great Abington's parish church has been dedicated to St Mary since at least the 16th century and comprises a chancel, nave with south aisle and porch, and west tower. The majority of the present building dates from the 13th century, possibly earlier, including the two-storey tower with short leaded spire.

Little Abington's parish church is also dedicated to St Mary, and has been since at least the 16th century. The present building consists of a chancel, nave with north chapel and south porch, and west tower. The nave is believed to date from around 1100, and the chancel was rebuilt in the 13th century. The three-storey tower is probably 14th century.

A Protestant chapel was built in Little Abington towards the end of the 19th century. It closed in late 2019 and the land has now been sold. Demolition of the chapel has been confirmed.

Village life

The village has a vibrant community with a primary school, village shop, pub, football and cricket team and a large number of local businesses, most of them at Granta Park including The Welding Institute which started in Abington Hall in 1946. In 2009 Abington cricket club played a friendly against Babraham cricket club to commemorate 150 years of the cricket team.

The village also has a village hall, called The Abington Institute, which has a café, a large main hall with video projection and an audio system allowing the showing of films and presentations. It also has a meeting room, another large room overlooking the cricket pitch and two changing rooms with showers. The Institute is used by many local clubs and organisations and also hosts regular lunches for older Abington residents.

The remaining public house, The Three Tuns in Great Abington, is a 17th-century building that was possibly open in 1687 and certainly by 1756. Former pubs in Little Abington include The Crown which closed in the late 20th century, and The Bricklayers' Arms, which opened in the mid-19th century and was sold in 1912. The Princess (later Prince) of Wales in Great Abington opened at the end of the 19th century and closed in about 1963. The King's Arms opened on the Stump Cross to Newmarket road (now the A11) just north of Bourn Bridge in the late 17th century, closing in 1850 with the advent of the railway. The antiquary William Cole was born there while his father was publican. The White Hart opened on the same road just south of the bridge in around 1750, but closed by the end of the century.

References

External links
 The Abingtons
 Great Abington Circa 1900
 Little Abington Circa 1900

Villages in Cambridgeshire
South Cambridgeshire District

The Abingtons, Cambridgeshire


The Professor est une comédie muette américaine réalisée en 1919 par Charlie Chaplin. Le film n'a jamais été projeté au cinéma, puisque la production a été arrêtée après seulement une bobine.

La seule séquence de  a finalement été incluse dans le documentaire de 1983 , puis dans le coffret Blu-Ray des Feux de la rampe sorti par The Criterion Collection.

Synopsis
Le film met en scène Charlie Chaplin non sous son rôle habituel de Charlot, mais sous celui de Professor Bosco, un forain propriétaire de puces savantes qui s'installe dans un , une sorte d'hébergement à bas prix. La nuit, les puces s'enfuient et le professeur perd le contrôle de la situation.

Fiche technique

 Titre original : The Professor
 Réalisation : Charlie Chaplin et Charles Reisner (assistant réalisateur)
 Scénario : Charlie Chaplin
 Production : Charlie Chaplin et Charles D. Hall
 Photographie : Roland Totheroh
 Montage : Charlie Chaplin
 Sociétés de production : Charlie Chaplin Productions
 Distribution : First National Pictures
 Budget :  $ (USD)
 Pays d'origine :
 Langue originale : aucune (de jure : anglais)
 Genre : Comédie, film muet
 Durée :

Distribution
 Charlie Chaplin : Le professeur Bosco
 Albert Austin : Un homme dans le flophouse
 Henry Bergman : L'homme barbu du flophouse
  : Le propriétaire du flophouse
 Tom Wilson : Un homme dans le flophouse
 Tom Wood : L'homme gros du flophouse

Articles connexes
 Filmographie de Charlie Chaplin
 Films américains sortis en 1919
 Le Flirt de Mabel, film perdu de Charlie Chaplin.

Références

Liens externes
 .

Film américain sorti en 1919
Film muet américain
Film américain en noir et blanc
Comédie américaine
Film inachevé
Film réalisé par Charlie Chaplin

The Professor (film)


Die Schlossruine von Herbsleben ist eine Ruine in Herbsleben im Unstrut-Hainich-Kreis in Thüringen. Sie liegt am Ende der Hauptstraße in Richtung Bad Tennstedt. Der Eingang zum Gelände befindet sich gegenüber der Einmündung der Schlossgasse in die Hauptstraße. Das intakte Schloss wurde zur DDR-Zeit 1958 abgerissen.

Allgemeines
Bei den im September 2000 begonnenen Ausgrabungsarbeiten des 1958 abgerissenen Schlosses fanden sich unter den Schuttmassen der ursprünglich dreigeschossigen Anlage das Kellergewölbe und beträchtliche erhalten gebliebene Teile des Erd- und ersten Obergeschosses. Man legte eine polygonale Ringmauer frei, in der eine Kapelle eingeschlossen war, deren Bausubstanz in die Zeit um 1230 datiert. Stellenweise ist das in erstaunlicher Werksteinqualität hochgezogene Mauerwerk noch bis zu acht Meter hoch. Weitere Mauerzüge und Kellergewölbe sowie ein mächtiger Erdwall mit Graben stammen aus einer Bauphase von 1555 bis 1557. Der Renaissancebaumeister Nikolaus Gromann betreute diese Erweiterungen und ließ die romanischen Burgmauern mit einem acht Meter hohen und bis zu fünfzehn Meter breiten Wall verstärken. Weitere Gewölbe kamen kurz vor 1600 hinzu. 1627, bei einem Brand während des Dreißigjährigen Kriegs, fielen Teile des Schlosses dem Feuer zum Opfer und wurden wieder errichtet. Dabei wurde der ovale Schlosshof mit einem Arkadengang versehen (1647–1690).

Unter der ehemaligen Burgkapelle St. Jakobus wurden zwei als Verlies zu deutende Räume aus dem 16. Jahrhundert freigelegt sowie ein Abort- und Kanalisationssystem. Mit der Räumung der umfangreichen Keller- und Kasemattenanlagen von Schutt und Müll ging eine Sicherung des Geländes einher.
Etwa die Hälfte der Kernburg ist bislang (2012) freigelegt, wobei die Art und der Umfang der Arbeiten (Sicherung, Konservierung, Ergänzung, Restauration der Mauern) jeweils vor Ort im Zuge der Freilegung festgelegt werden. Der Erdwall wird durch Auflegen von Gabionen gesichert, wobei durch die Verwendung von minderwertigem Füllmaterial ein dem Original nahekommendes Erscheinungsbild erreicht wird.

Der Zutritt zum Schloss erfolgt über eine wiederhergestellte dreibogige Steinbrücke über den Burggraben. Sie stammt aus der Zeit nach 1747 und überspannte einen Graben von 30 Metern Breite und sechs Metern Tiefe. Die Sanierungsarbeiten hierzu wurden 2004 abgeschlossen. 1958 wurde das Schloss, vermutlich aus politischen Gründen, abgerissen, lediglich das 1820 unmittelbar hinter dem äußeren Schlosstor als Fachwerkbau errichtete Amtshaus am inneren Brückenkopf blieb erhalten. Nach Abschluss der Sanierungsarbeiten soll es musealen Zwecken dienen.

Ausgehend von einer bisher unbekannten romanischen Burganlage über den Fundamenten und Kellern des Renaissanceschlosses aus der Bauzeit 1594–1606 bis hin zum – nach den Zerstörungen des Dreißigjährigen Krieges an gleicher Stelle errichteten – "Gothaer Schloss", konnte die Baugeschichte archäologisch untersucht und das Objekt als Bau- und Bodendenkmal gesichert werden. Das Schloss dient auch als Mahnmal und Zeugnis der DDR-Diktatur. Die aus dem Ruinenhügel freigelegten Mauer- und Kellerreste gehen auf eine politisch motivierte Zerstörung des Adelssitzes zurück, der zu DDR-Zeiten abgerissen worden war.

Geschichtliche Daten im Überblick
 um 1230: Erbauung der Niederungsburg, vermutlich unter den Herren von Herversleyben
 zwischen 1332 und 1340: Ersterwähnung der Burg Herpfersleuben
 zwischen 1394 und 1424: die Burg ist etwa 17 mal als Aufenthaltsort der wettinischen Herzöge nachweisbar
 1485: im Besitz der Albertiner
 ab 1554: im Besitz des ernestinischen Landhofmeisters und obersten Befehlshabers der Burg Grimmenstein zu Gotha, Ritter Bernhard von Mila
 1555 bis 1557: Ausbau und völlige Neubefestigung der Burg unter dem Baumeister Nikolaus Gromann
 1589 bis 1641: im Besitz derer von Kerstlingerode
 1594 bis 1598: weiterer Ausbau
 1627: Schloss und Ort fallen einem Brand fast völlig zum Opfer
 1647 bis 1709: Familie von Carlowitz; Wiederaufbau des Schlosses unter Einbeziehung des intakten Mauerwerks, Hofgestaltung mit Arkaden,
 1686 bis 1690: weiterer Ausbau
 1709: Für 85.000 Gulden erwarben die Brüder Georg von Forstern und Jacob Wilhelm von Forstern das Schloss
 1810 bis 1823: Geheimrat Menz
 1823 bis 1826: Landgraf von Hessen-Rotenburg
 1826 bis 1847: Fürsten von Hohenlohe-Schillingsfürst
 1847 bis 1907: Herzöge von Ratibor
 1907: Erwerb durch Oskar Becker, Einrichtung einer Gaststätte, Konditorei und Café im Kernschloss, sowie einer Geflügelfarm und Konservenfabrik in der Vorburg
 um 1910: Einrichtung eines Heimatmuseums über der ehemaligen Schlosskapelle St. Jacobus
 1945: Nutzung der Wohnräume für Umsiedler sowie Opfer von Flucht und Vertreibung
 1958 Abriss der Kernburg

Der Verein
Der Verein Schlossruine Herbsleben e.V. erhielt im Jahre 2004 den Thüringer Denkmalschutzpreis für sein ehrenamtliches Engagement im Bereich der archäologischen Denkmalpflege. Der Verein veranstaltet regelmäßig verschiedene Aktionen auf dem Schlossgelände, um für das Denkmal zu sensibilisieren und Aufklärungsarbeit zu leisten. Die Schlossruine ist öffentlich zugänglich. Über den Verein können Führungen gebucht werden. Veranstaltungen wie Konzerte oder Theaterveranstaltungen sind auf dem Gelände möglich.

Impressionen

Literatur
 Udo Hopf: Die Schlossruine in Herbsleben, Hrsg. Verein Schlossruine Herbsleben e.V., 2008
 Udo Hopf: Archäologie in Deutschland. Frühe Festung (Die Schloßruine in Herbsleben), Heft 6, Stuttgart 2006. S. 57

Einzelnachweise

Quellen
 Informationstafeln auf dem Gelände

Weblinks

 Website des Vereins Schlossruine Herbsleben Bilder und Texte des Schlossvereins, Ansprechpartner für Führungen und Veranstaltungen.
 Website der Gemeinde Herbsleben

Herbsleben
Herbsleben
Herbsleben

Schlossruine Herbsleben


Einschlag steht für:

 Impakt, Auftreffen eines Himmelskörpers auf der Oberfläche eines anderen
 Blitzeinschlag, als Kurzform, siehe Blitz #Blitzschlag
 Eduard Einschlag (1879–1945), deutscher Maler

 Einschlagen steht für:
 Herstellen einer Nagelung oder Verbolzung, siehe An- und Einpressen
 vor allem in Österreich gängige Bezeichnung des Lockmarsches

Siehe auch:
 Einschlagkrater (Senke auf der Oberfläche)
 Einschlagmacher (historischer Handwerksberuf)
 Holzeinschlag (Fällen von Bäumen zur Holzernte)
 Last Impact – Der Einschlag (Katastrophenfilm 2009)

Einschlag


Geokčajski rajon (azerski: Göyçay rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Geokčajski rajon se nalazi u središtu Azerbajdžana. Središte rajona je Geokčaj. Površina Geokčajskog rajona iznosi 740 km². Geokčajski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 109.018 stanovnika, od čega su 54.040 muškarci, a 54.978 žene.

Geokčajski rajon se sastoji od 41 općina.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Geokčajski rajon


José Luis Muñoz Jimeno (Salamanca, 1951) Escritor y articulista español.

Biografía
Cursó estudios de Filología Románica en la Universidad de Barcelona.

Ha escrito artículos de opinión en los periódicos El Sol, El Independiente, El Observador y El Periódico, así como dossiers en las revistas GQ, DT, Interviu, Penthouse y Cinemanía.

Escribe desde el año 2000 en su blog La soledad del corredor de fondo, reseñas literarias y cinematográficas, así como crítica social.

Sus novelas han sido traducidas al francés, italiano, checo y búlgaro y han sido elogiadas por Luis García Berlanga, Manuel Vázquez Montalbán, la RAI, medios de comunicación franceses, así como de las revistas Qué Leer, el suplemento Culturas de La Vanguardia, el blog de literatura La Tormenta en un Vaso, La Biblioteca Imaginaria, Anika entre libros, Llegir en cas d'incendi, entre otros, y han sido citadas por el New York Times.

En la actualidad (abril de 2022) colabora con artículos de opinión, reseñas literarias y cinematográficas en una serie de medios digitales: El Cotidiano, Entretanto Magazine, Culturamas, Otro Lunes, Suburbano Miami, El Destilador Cultural, Narrativas, Letralia, Calibre 38 y Literatura Abierta.

Es el director de las colecciones de novela policial La Orilla Negra y Sed de Mal, y director de las antologías hispanoargentinas Juramento Negro y El origen del mundo. Organiza como comisario el festival cultural Black Mountain Bossòst desde el 2017, que se celebra en esa localidad del Valle de Arán (Lérida). Director y fundador de la organización Lee o Muere, y de las actividades culturales en la asociación sin ánimo de lucro Qgat Negre, en Sant Cugat (Barcelona).

Bibliografía

 El cadáver bajo el jardín (Júcar, 1987)
 Barcelona negra (Júcar, 1987)
 Los ojos ajenos (Ayuntamiento de Toledo, 1988)
 El Barroco (Plaza & Janés, 1988)
 Serás gaviota (Ayuntamiento de Toledo, 1989)
 La casa del sueño (Laia, 1989)
 La lanzadora de cuchillos (Icaria, 1989)
 Pubis de vello rojo (Tusquets, 1990)
 Mala hierba (Grupo Libro 88, 1992)
 El final feliz (Ayuntamiento de Alcorcón, 1993)
 La malformación de R. Melic (El Brocense, 1994)
 La precipitación (CIMS, 1999)
 Una historia china (Ekoty, 2000)

 Lifting (Algaida, 2001)
 Guanahaní (Planeta, 2001)
 Fuerte Navidad (Planeta, 2002)
 Caribe (Planeta, 2002)
 El sabor de su piel (Alfadil, 2004)
 Lluvia de níquel (Algaida, 2004)
 Los ritos ajenos (Ayuntamiento de Jumilla, 2005)
 Último caso del inspector Rodríguez Pachón (Algaida, 2005)
 Viajeros de sí mismos (Brosquil, 2006)
 La caraqueña del Maní (Algaida, 2007)
 El mal absoluto (Algaida, 2008)
 El corazón de Yacaré (Imagine, 2009)
 La mujer ígnea y otros relatos oscuros (Neverland, 2010)

 La frontera sur (Almuzara, 2010)
 Marea de sangre (Erein, 2010)
 Tu corazón, Idoia (Corona Borealis, 2011)
 Llueve sobre La Habana (La Página Ediciones, 2011)
 Muerte por muerte (Bicho Ediciones, 2011)
 Patpong Road (La Página Ediciones, 2012)
 Bellabestia (Sigueleyendo.com, 2012)
 La invasión de los fotofóbicos (Atanor Ediciones, 2013)
 La doble vida (Suburbano Miami, 2013)
 El secreto del náufrago (Ediciones del Serbal, 2013)
 Ciudad en llamas (Neverland, 2013)
 Marero (Diputación de Álava, 2013)
 Te arrastrarás sobre tu vientre (El Humo del Escritor, 2014)

 Marero (Ediciones Contrabando, 2015)
 "Ascenso y caída de Humberto da Silva " (Ediciones Carena,  2016)
 "El hijo del diablo " (Ediciones del Serbal,  2016)
 "Cazadores en la nieve" (Ediciones Versátil,  2016)
 "Mala hierba" (Ediciones del Serbal, 2016)
 "El sabor de su piel" (Nova Casa Editorial, 2016)
 "El rastro del lobo" (Ediciones Traspiés, 2017)
 "La Manzana helada" (Bohodón Ediciones, 2017)
 "Los perros" (Canalla Ediciones, 2017)
 "El mokorero del Okavango" (Editorial Verbum, 2018)
 "La diosa de hielo" (Bohodón Ediciones,  2018)
 "El bosque sin límites" (Ediciones Atlantis, 2019)
 "El viaje infinito" (Bohodón Ediciones, 2020)
 "El mal absoluto" (Iliada Ediciones, 2020)
 "El centro del mundo" (Editorial Almuzara, 2020)
 "La muerte del impostor" (Editorial Torre de Lis, 2020)
 "Malditos amores" (Bohodón Ediciones, 2021)
 "Juramento negro" (Grupo Tierra Trivium, 2021)
 "Cuentos para Paula" (Editorial Torre de Lis, 2021)
 "Brother- Libertad" (Editorial Milenio, 2022)
 "La bahía humeante" (Editorial Traspiés, 2022)
 "La colina del Telégrafo" (Distrito 93, 2022)
 "La frontera Sur" (, Suburbano Miami, 2022)
 "La soledad de Hans Teodore Mankel" (Bohodón Ediciones, 2023)

Premios literarios

 Premio Tigre Juan (1985)
 Azorín (1985)
 La Odisea (1988)
 Ciudad de Toledo (1989)
 Premio Sonrisa Vertical (1990)

 Ángel Guerra (1992)
 Ciudad de Alcorcón (1993)
 Ciudad de Cáceres (1994)
 Premio Café Gijón (2001)
 Letra Erecta (2004)

 Francisco García Pavón (2004)
 Ciudad de Jumilla (2005)
 Diputación de Córdoba (2005)
 Ciutat de Benicassim (2006)
 Camilo José Cela (2007)

 Ciudad de Badajoz (2008)
 Villa de Seseña (2009)
 Ciudad de Carmona (2010)
 Ignacio Aldecoa (2013)
 Diputación de Córdoba (2015)

 Premio a la trayectoria Bruma Negra (2018)
 Premio Carmen Martín Gaite (2021)
 Premio a la trayectoria Castellò Negre (2022)
 Premi Vila-real a l'excel.lència literaria (2023)

Referencias

Enlaces externos
José Luis Muñoz Jimeno

Escritores de Castilla y León
Galardonados con el Premio Café Gijón
Escritores de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XXI
Nacidos en Salamanca

José Luis Muñoz Jimeno