Dvorište kuće Bevilaqua-Machiedo u mjestu Jelsi, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Sklop Bevilaqua Machiedo nalazi se na jugozapadnom kraju Jelse. Arheološki nalazi iz 1959. god. upućuju na zaključak da je sklop sagrađen na mjestu rimske ville rustice. Dvorište Bevilaqua Machiedo je djelom sačuvalo originalno popločenje, a kamena trpeza s grbom Obradića preseljena je u lapidarij župske crkve. U dvorištu se nalazi odrina podignuta na kamene stupove koji su, prema nekim autorima, dio antičkih ili kasnoantičkih nalaza na mjestu sklopa. U zapadnom dijelu je kruna cisterne koja se može pripisati sloju iz prve polovice 16. stoljeća i dijelovi tijesaka za grožđe. Dvorište Bevilaqua Machiedo samo je djelom sačuvalo ambijent iz 16. – 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom RST-0029-1962. zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "reprezentativne stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambeno-gospodarske građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Jelsi

Dvorište kuće Bevilaqua-Machiedo u Jelsi


Christina Chalon (25 mai 1748 - 18 décembre 1808) est une artiste néerlandaise, spécialisée dans le dessin et la gravure.

Biographie
Chalon est née à Amsterdam. Elle est la fille du maître de musique Hendrik Chalon (1715-1789) et de Susanna van Bullingen (1715-1777), et également la petite-fille du peintre Louis Chalon et sœur du graveur Jan Chalon. Dès l'âge de sept ans, elle prend des cours de dessin avec sa cousine Sara Troost avant d'étudier la peinture sur aquarelle sous la direction du peintre Ploos van Amstel. Par la suite, elle se spécialise cependant dans la gravure, domaine dans lequel elle acquiert une grande maîtrise.

Dans les années 1760, elle s'installe avec ses parents à Haarlem. Après la mort de sa mère en 1777, Chalon s'occupe du ménage. Elle continue en parallèle à dessiner, réalisant entre autres des scènes de genre et des scènes de rue et dépeignant la paysannerie à la manière d'Adriaen van Ostade.

En 1779, ses dessins sont publiés sous forme imprimée, dans une série de 32 estampes distinctes et sous forme d'estampes dans le livret Zinspelde gedigjes op de witige printsjes. Dans Geschiedenis der Vaderlandsche Schilderkunst, les historiens de l'art Roeland van Eijnden et Adriaan van Willigen la reconnaissent comme « une dessinatrice de qualité qualifiée qui a acquis une grande renommée ».

En 1784, elle épouse le compositeur et musicien allemand Christian Friedrich Ruppe. Ensemble, ils ont eu deux enfants mort-nés.

En 1799, Chalon tomba malade et est d'abord soignée à domicile par son mari avant d'être admise à la maison de retraite Nieuwenburg à Hazerswoude en 1808. L'artiste a alors . Elle meurt à Hazerswoude la même année et est enterrée à Leiden.

Œuvre

Au total, elle laisse une trentaine de planches, pour la plupart dans le style d'Adriaen van Ostade. Parmi ses réalisations les plus remarquables, on peut noter :
 Un intérieur, avec trois Boors .
 Une mère emmenant trois enfants à l'école.
 Une vieille femme saluant un garçon paysan.

Notes et références

Liens externes

 .
 .

Graveuse néerlandaise du XVIIIe siècle
Naissance à Amsterdam
Naissance en 1748
Décès à Leyde
Décès en décembre 1808

Christina Chalon


Jake Daniels (né le 8 janvier 2005) est un footballeur professionnel anglais qui joue comme attaquant dans le club de Blackpool dans le championnat d'Angleterre de deuxième division (EFL championship).

Carrière
Membre de Blackpool depuis l'âge de sept ans, Jake Daniels commence à jouer en U18 en 2021 et est nommé joueur de l'équipe de jeunes de Blackpool de la saison 2020-2021, marquant 30 buts. Le 25 février 2022, il signe son premier contrat professionnel et est prêté le 26 mars 2022 à Bamber Bridge (équipe de Premier League du Nord) pour le reste de la saison 2021-2022. Il fait ses débuts pour l'équipe senior de Blackpool le 7 mai lors d'une défaite 5-0 en championship contre Peterborough United , en entrant à la  minute.

Vie privée
Le 16 mai 2022, à 17 ans, Jake Daniels fait son coming out par un communiqué de son club et une interview de Sky Sport, devenant le seul footballeur professionnel masculin ouvertement gay en activité au Royaume-Uni.

Il est le premier depuis Justin Fashanu en 1990, qui dut faire face à l'époque à une campagne d'homophobie et un rejet massif par ses pairs et la communauté sportive en général, et se suicida en 1998.

Jake Daniels a cité son collègue footballeur Josh Cavallo, le manager de Thetford Town Matt Morton et le plongeur Tom Daley comme l'ayant aidé à faire son coming out.

Son annonce, faite la veille de la Journée mondiale contre l'homophobie, a été saluée notamment par le Premier ministre britannique Boris Johnson, le président de la FA, le prince William. Il a reçu une vague de soutiens de la part de son collègue footballeur Harry Kane et de l'entraîneur de Liverpool Jürgen Klopp qui déclare : « Nous vivons en 2022. Que nous devions en parler autant est fou, mais on avance ».

En France, ce discours contraste avec la polémique, née deux jours auparavant, à la suite du refus du joueur du PSG Idrissa Gueye,  de participer à Montpellier au match de la  journée de Ligue 1, pour laquelle les joueurs devaient porter un maillot aux couleurs arc-en-ciel dans le cadre de la lutte contre l'homophobie.

Statistiques

Articles connexes
 Homosexualité dans le football professionnel

Références

Liens externes

Joueur du Blackpool FC
Footballeur anglais
Personnalité ayant fait son coming out
Naissance en janvier 2005
LGBT dans le football

Jake Daniels


مصطلح يتم استخدامه للتعبير عن حدود جغرافية تضم سكاناً يتكلمون لغة واحدة.يستخدم هذا المصطلح في البلاد العربية للتعبير عن جزء من الوطن العربي بحدود مصطنعة وليست  طبيعية أوجدها الاستعمار القديم لخلق حالة من الضعف في الجسد الواحد.

إن كلمة دولة تعبر عن المصطلح السياسي الدستوري بينما كلمة قطر هي ذات طابع جغرافي.

جغرافيا سياسية
قانون دولي

القطر


Ulus, İstanbul'un Beşiktaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Daha önce Ortaköy Mahallesi sınırlarında olan ve 1988'de buradan ayrılan Ulus mahallesi Ortaköy Portakal Yokuşu'nun üst kısmı ve TRT İstanbul yönetim binası ve Etiler'de bulunan Koç köprüsü arasında yer alır. Türkiye Yahudileri cemaatinin tek okulu Ulus Özel Musevi Lisesi bu semttedir. Semtteki 2. Ulus mahallesi evvelce sürücü adaylarının talim yaptığı bölgede olduğu için talim yeri olarak da bilinir. Ünlülerin ikametgâh için tercih ettiği yerlerden biri olma özelliğine de sahiptir. Ayrıca Beşiktaş Liv Hospital hastanesi de bu semtte yer almaktadır.

Tarihi
1990'lı yıllarda kurulan mahallenin eski adı Ambarlıderedir. Mahalledeki Ambarlıdere Camii, Ambarlıdere Sokak ve Ambarlıdere Parkı adını buradan almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ulus, Beşiktaş


El reino de Cork fue un pequeño enclave hiberno-nórdico que aparece en la crónica del  Cogad Gáedel re Gallaib (guerra de los irlandeses contra los extranjeros) y otros escritos contemporáneos como los Anales de los cuatro maestros, Anales de Inisfallen y Anales de Tigernach. Debido a las constantes embestidas vikingas la ciudad fue totalmente amurallada y algunas secciones todavía permanecen en pie hoy día.

Los anales de Ulster registran las primeras incursiones vikingas en 822 y 839. En 848 los primeros colonos vikingos fundaron un longphort que entre 915 y 922 llegó a competir seriamente con el reino de Dublín. Los gobernantes hiberno-nórdicos usaban el «Black Rent» (extorsión) con el fin de evitar que atacasen la ciudad. Durante gran parte de la Edad Media, Cork era un puesto avanzado de la cultura en inglés viejo inmerso en un ambiente gaélico predominantemente hostil y aislado del gobierno de Dublín.

El caudillo vikingo Ottir Iarla está asociado con las conquistas e incursiones vikingas en Irlanda, particularmente en la provincia de Munster. La crónica Cogad Gáedel re Gallaib le describe como lugarteniente principal del poderoso caudillo Ragnall ua Ímair, y le asocia con el asentamiento vikingo de Cork, pero no está claro si gobernó como rey o estaba sujeto a la autoridad de Ragnall; los anales sin embargo ofrecen una cronología distinta.

Los anales citan a un caudillo de Cork, llamado Gnímbéolu, que fue abatido en el campo de batalla por los irlandeses de Déisi en 867.

Véase también
 Historia de Irlanda
 Longphort

Referencias

Bibliografía
 Downham, Clare, Viking Kings of Britain and Ireland: The Dynasty of Ívarr to A.D. 1014. Edimburgo, 2007.
 Forte, Angelo, Oram, Richard, & Pedersen, Frederik, Viking Empires. Cambridge University Press, 2005. ISBN 0-521-82992-5
 Hudson, Benjamin T., Viking Pirates and Christian Princes: Dynasty, Religion, and Empire in the North Atlantic. Óxford, 2005. ISBN 0-19-516237-4
 Larsen, Anne-Christine (ed.), The Vikings in Ireland. Roskilde: The Viking Ship Museum, 2001.
 Todd, James Henthorn (ed. y tr.), Cogadh Gaedhel re Gallaibh: The War of the Gaedhil with the Gaill. Longmans, 1867.
 Woolf, Alex, "Age of Sea-Kings: 900-1300",ed. Donald Omand, The Argyll Book. Edimburgo, 2004. pp 94–109.

Enlaces externos
 Viking Cork

Cork
Cork
Cork
Condado de Cork
Irlanda en el siglo X
Irlanda en el siglo XI
Irlanda en el siglo XII

Reino de Cork


මුජ්සේ දෝස්ති කරෝගේ! (පරිවර්තනය: "ඔයා මගේ යහලුවා වනවාද?") ඉන්දියානු චිත්‍රපටයක් වන මෙය එලිදක්වන ලද්දේ 2002 අගෝස්තු මස 09 වන දින වන අතර එහි අධ්‍යක්‍ෂණය කූනාල් කොහ්ලි  සහ නිශ්පාදන දායකත්වය ආදිත්‍ය චොප්රා,යශ් චොප්රා විසින් සපයන ලදි.මෙය යහලුවන් තිදෙනකුගේ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් පදනම් කර ගනිමින් නිර්මාණය වී ඇති අතර එය රිතික් රෝෂන් රානි මුකර්ජී සහ කරීනා කපූර් යන අයගේ රංගන දායකත්වයෙන් හැඩ ගැන්වී ඇත.

සාරාංශය

රාජ් කන්නා(රිතික් රෝෂන්) ,පුජා සහානි(රාණි මුකර්ජී) සහ ටීනා කපූර්(කරීනා කපූර්) යනු ළමා අවධියේ සිටම දැන හදුනා ගත් යහලුවන් තිදෙනකුය.ආරම්භයේ සිටම  සෙල්ලක්කාර හැසිරීමකින් යුත් ටීනා  රාජ්ගේ සිත් ගන්නා අතර තැන්පත් නිශ්ශබ්ද චරිතයක් වු පූජාගේ සිතෙහි රාජ් පිලිබද වු කැමැත්ත ඔහුගේ අවධානයට ලක් වන්නේ නැත.

රාජ්ගේ පියා නව රැකියාවක් සොයා එංගලන්තයට යාමට තීරණය කරන අතර මේ හේතුවෙන් රාජ්ට සිය යහළුවන් දෙදෙනාගෙන් ඇත් වීමට සිදු වේ.මේ නිසා විද්‍යුත් තැපෑල හරහා ලිපි හුවමාරු කර ගැනිමට රාජ් විසින් ටීනාව පොරොන්දු කර ගනී.තමාගේ අනෙකුත් වැඩ කටයුතු වලට වැඩි අවධානයක් යොමු කරන ටීනා රාජ්ට ලිපි ලිවිම මග හරින අතර එය තමාගේ ලෙන්ගතු මිතුරිය වන පූජාට බාර කරයි.පක්ෂපතී යෙහෙලියක වූ පූජා එම රාජකාරිය  ඉතා කැමැත්තෙන් බාර ගන්නා අතර ටීනාගේ පොරොන්දුව රැක ගනිමින්, ටීනා නමින් රාජ්ට ලිපි ලියයි.ඇතැම් අවස්ථාවල නොදැනුවත්වම ටීනාගේ නම වෙනුවට තම නම ලිපි වලට යොදන පූජා තම අතපසුවීම වහාම වටහා ගන්නා අතර එය නැවත නිවැරදි කර ටීනා නමින් රාජ් සමග සිය සිතුම් පැතුම් හුවමාරු කර ගනී.රාජ් සහ පූජාගේ සිතුම් පැතුම් බොහෝ දුරට සමාන වන අතර මේ හේතුවෙන් ලිපි මගින් තව දුරටත් ඔවුන් දෙදෙනා එකිනෙකාට ඉතා සමීප වේ.මේ අතර වසර පහළොවකට පසු නිවාඩුවක් ගත කිරීම සදහා රාජ් නැවතත් ඉන්දියාවට පැමිනේ.දැනටමත් ඔහුගේ සිතෙහි ලිපි ලියන්නිය පිලිබද ආදරයක් ඇති අතර පළමු දසුනින්ම තමන්ට ඇයව හදුනා ගැනිමට හැකි බව විශ්වාස කරයි.
තිදෙනාම මුන ගැසෙන අවස්ථාවේදී පූජාගේ සියලු බලාපොරොත්තු බිද දමමින් රාජ් පූජාව හදුනා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර ටීනාගේ රූසපුවට වශීවී ඇය තම ආදරවන්තිය යැයි සිතා ගනී. කෙසේ වූවද රාජ් තම නිවාඩු දෙසතිය තුලදී තමාට මුන ගැසුනු ටීනාත් ලිපි මගින් දැන හදුනාගත් ටීනාත් අතර බොහෝ වෙනස්කම් තිබෙන බව තේරුම් ගන්නා නමුත් එම වෙනසට හේතුව සොයා ගැනීමට අපොහොසත් වේ.තමාගේ සත්‍ය ආදරවන්තිය පූජා යැයි හදුනා නොගන්නා නමුදු රාජ් කෙමෙන් කෙමෙන් පූජා කෙරෙහි ලෙන්ගතු කමක් දැක්වීමට පටන් ගනී.

නිවාඩු දෙසතිය අවසානයේ රාජ් නැවතත් ලන්ඩන් බලා පිටත් වන අතර ඊට දින කිහිපයකට පසු පූජාද තම වැඩිදුර අධ්‍යාපනය හැදෑරීම සදහා ලන්ඩන්හි වූ විශ්විදයයලයකට ඇතුලත් වීම පිණිස සම්මුඛ පරික්ෂනයකට පෙනී සිටීමට එහි පැමිනේ.එහිදී රාජ්, සියලුම ලිපි ලියන ලද්දේ පූජා විසින් බව පසක් කර ගනී.ඔවුන් තම ආදරය එකිනෙකාට ප්‍රකාශ කරගන්නා අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දෙදෙනා විවාහ වීමට තීරණය කරයි. එනමුදු දෛවය විසින් ඔවුන් දෙදෙනාව නොසිතූ මාවතකට යොමු කරවයි.නැවතත් ඉන්දියාවට පැමිණෙන රාජ් සහ පූජා හමුවේ දක්නට ලැබෙනුයේ  තම යෙහෙලිය වූ ටීනා ඇගේ පියාගෙ හදිසි වියෝවෙන් මෙලොවෙහි සම්පූර්ණයෙන්ම තනිවී ඇති බවයි.මේ වනවිට ටීනාද රාජ්ට ආදරය කරමින් සිටී.

තම යෙහෙලියගේ සිත රිදවීමට අකමැතිවන පූජා රාජ්ව විවාහ කරගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි.රාජ්ගේ දෙමාපියන් විසින් රාජ් සහ ටීනා විවාහ කර දීමට තීරණය කරනුයේ ටීනාට මෙලොව ඉතිරිව ඇත්තේ රාජ් පමනක් වන බැවිනි.එනමුදු රාජ්ට අවශ්‍ය වන්නේ තමා පූජාට ආදරය කරන බව සියල්ලන් හමුවේ ප්‍රකාශ කිරීමටයි.මෙය ප්‍රතික්ෂේප කරන පූජා රාජ්ගෙන් ඈත් වීමට උත්සාහ දරයි.එම හැසිරීමෙන්  කෝපයට පත්වන රාජ් කියා සිටිනුයේ තමන් ටීනාව විවාහ කර ගනුයේ පූජාද එදිනම තවෙකෙකු හා විවාහ වනවානම් පමනක් බවය.

මේ අතරතුර රෝහන් වර්මා(උදය චොප්රා) නමින් රාජ්ගේ යහලුවෙකු ඔවුන් අතරට පැමිනේ.රොහාන් පූජා කෙරෙහි ඉතා ලෙන්ගතු වන අතර පවුලේ සියළු දෙනාද ඔවුන් දෙදෙනාගේ ගැලපීම අනුමත කරයි.උද්ගත වූ තත්වය හමුවේ හිස නමන පූජා, රාජ් සහ ටීනාගේ මංගල්‍ය දිනයේදීම  රෝහන්ව විවාහ කර ගැනිමට තිරණය කරයි.පූජාගේ එකම අරමුණ වනුයේ රාජ්ගේ පොරොන්දුව ඉටුකිරීමත් තවදුරටත් ටීනාගේ සතුට පැතීමත් පමණි.කෙසේ වුවද රොහාන් පූජා සිටිනා තත්වයත් පූජාගේ සිතෙහි ඔහු කෙරෙහි  ආදරයක් නොමති බවත් හදුනා ගනී.එලෙසින්ම ටීනාද ඔවුන්ගේ විවාහ දිනයේදී රාජ් සැබවින්ම ආදරය කරුනුයේ තමාට නොවන බවත්, පූජාට වන බවත් හැදින රාජ්ව පූජාටම බාරකරයි.අවසානයේ දී පූජා සහ රාජ් විවාහ ගිවිස ගනිමින් කතා පුවත නිමවේ.

නළු කැල
 රිතික් රෝෂන් ... රාජ් කන්නා
 රානි මුකර්ජී ... පුජා සහානි
 කරීනා කපූර් ... ටීනා කපූර්
 සතිශ් සාහ් ... සහානි මහතා
 හිමානි ශිව්පූරි ... සහානි මහත්මිය
 කිරන් කුමාර් ... කන්නා මහතා
 ස්මිතා ජයකර් ... කන්නා මහත්මිය
 සචින් කෙහ්දිකර් ... කපූර් මහතා
 උදය චොප්රා ... රෝහන් වර්මා
 පරික්ශත් සහ්නි ... වර්මා මහතා
 මායා අලාහ් ... වර්මා මහත්මිය

සිනමා පටයේ ශබ්දපථය

සාර්ථකත්වය
මෙම චිත්‍රපටය බොහෝ දුරට සාර්ථක වූ නමුදු එම වකවානුවෙහිදීම එලි දැක්වූ "Devdas" නැමති අති සාර්ථක චිත්‍රපටය නිසාවෙන් ඉහල ආදායමක් ලබා ගැනීම  තරමක් දුරට අපහසු විය.කෙසේ වෙතත් එය බොහෝ රටවල අති සාර්ථක අන්දමින් තිරගත වන ලදි.

බාහිර සබැදුම්
  Official Website: Mujhse Dosti Karoge

ඉන්දියානු සිනමාව
චිත්‍රපටි

මුජ්සේ දෝස්ති කරෝගේ!


Carole Landis (born Frances Lillian Mary Ridste; January 1, 1919 – July 5, 1948) was an American actress and singer. She worked as a contract player for Twentieth Century-Fox in the 1940s. Her breakout role was as the female lead in the 1940 film One Million B.C. from United Artists. She was known as "The Ping Girl" and "The Chest" because of her curvy figure.

Early life
Landis was born on January 1, 1919, in Fairchild, Wisconsin, the youngest of five children of Clara (née Sentek), a Polish farmer's daughter, and Norwegian-American Alfred Ridste, a drifting railroad mechanic who abandoned the family after Landis's birth. According to Landis's biographer E. J. Fleming, circumstantial evidence supports that Landis was likely the biological child of her mother's second husband, Charles Fenner. Fenner left Landis's mother in April 1921 and remarried a few months later.

In 1923, Landis's family moved to San Bernardino, California, where her mother worked menial jobs to support the family. At the age of 15, Landis dropped out of San Bernardino High School and set forth on a career path to show business. She started out as a hula dancer in a San Francisco nightclub, where she was described by her boss as a "nervous $35-a-week blonde doing a pathetic hula at her opening night at the old Royal Hawaiian on Bush [Street]...that'll never get her anyplace in show business". He apparently employed her only because he felt sorry for her; she later sang with a dance band. She bleached her hair blonde and changed her name to "Carole Landis" after her favorite actress, Carole Lombard. After saving $100, she moved to Hollywood.

Career

Film career
Landis made her film debut as an extra in the 1937 film A Star Is Born; she also appeared in various horse operas. She posed for hundreds of cheesecake photographs. She continued appearing in bit parts until 1940, when Hal Roach cast her as a cave girl in One Million B.C.. The movie was a sensation and turned Landis into a star. A press agent nicknamed her "The Ping Girl" (an awkward contraction of "purring").

Landis appeared in a string of successful films in the early 1940s, usually as the second female lead. In a time when the singing of many actresses was dubbed in, Landis's own voice was considered good enough and was used in her few musical roles. Landis landed a contract with Twentieth Century-Fox and began a sexual relationship with Darryl F. Zanuck. She had roles playing opposite fellow pin-up girl Betty Grable in the musical Moon Over Miami and crime drama I Wake Up Screaming, both in 1941. When Landis ended her relationship with Zanuck, her career suffered and she was assigned roles in B-movies.

Her final two films, Noose and Brass Monkey, were both made in Great Britain.

USO Tours
In 1942, she toured with comedienne Martha Raye, dancer Mitzi Mayfair and actress Kay Francis with a USO troupe in England and North Africa. Two years later, she entertained soldiers in the South Pacific with Jack Benny. Benny later said that while many entertainers were reluctant to visit wounded men in camp hospitals, Landis made a point of spending time with them, and she displayed tremendous empathy as she talked with them about their lives and families back home. Landis traveled more than 100,000 miles during the war and spent more time visiting troops than any other actress. She became a popular pin-up with servicemen during World War II.

Broadway
In 1945 she starred on Broadway in the musical A Lady Says Yes, with future novelist Jacqueline Susann in a small role. Susann is said to have based the character of Jennifer North, from her best-selling novel Valley of the Dolls, in part on Landis.

Writing
Landis wrote several newspaper and magazine articles about her experiences during the war, including the 1944 book Four Jills in a Jeep, which was later made into a movie costarring Kay Francis, Martha Raye, and Mitzi Mayfair. She also wrote the foreword to Victor Herman's cartoon book Winnie the WAC.

Personal life

Landis was married four times and had no children (she was unable to conceive owing to endometriosis). In January 1934, 15-year-old Landis married her first husband, 19-year-old Irving Wheeler. Her mother had the marriage annulled in February 1934. Landis persuaded her father, Alfred Ridste (who had left the family shortly after Landis was born and who, by coincidence, lived near the family in San Bernardino), to allow her to remarry Wheeler. He finally relented, and the two were remarried on August 25, 1934. After three weeks of marriage, Landis and Wheeler got into an argument and Landis walked out. Neither filed for divorce, and Landis began pursuing an acting career. In 1938, Wheeler reappeared and filed a $250,000 alienation of affections lawsuit against director and choreographer Busby Berkeley. Even though Landis and Wheeler were estranged, he claimed that Berkeley had enticed and otherwise persuaded Landis to transfer her affections. Landis maintained that she had not seen Wheeler in years and heard from him only the previous year when he claimed to want a divorce. Wheeler's lawsuit was later dismissed, and Landis and Wheeler were divorced in 1939. In June 1939 Berkeley proposed to Landis but later broke it off. On July 4, 1940, she married yacht broker Willis Hunt, Jr. in Las Vegas. Landis left Hunt after two months of marriage; they were divorced in November 1940.

While touring army camps in London in 1942, she met United States Army Air Forces Captain Thomas Wallace. They were married in January 1943 but separated in May 1945. They divorced in July 1945.

On December 8, 1945, Landis married Broadway producer W. Horace Schmidlapp. They separated in 1947 and Landis filed for divorce in May 1948, charging Schmidlapp with "extreme mental cruelty".
During her separation from Schmidlapp, Landis began a relationship with actor Rex Harrison, who was then married to actress Lilli Palmer. The affair became an open secret in Hollywood. After Landis's death, however, Harrison downplayed their relationship and publicly claimed that she was merely a close friend of himself and Palmer.

Death

Landis was reportedly crushed when Harrison refused to divorce his wife for her; unable to cope any longer, she committed suicide in her Pacific Palisades home at 1465 Capri Drive by taking an overdose of Seconal. Harrison was the last person to see her alive, having had dinner with her the night before she committed suicide.

The next afternoon, Harrison and Landis' maid discovered her on the bathroom floor. Harrison waited several hours before he called a doctor and the police. According to some sources, Landis left two suicide notes, one for her mother and the second for Harrison, who instructed his lawyers to destroy it. During a coroner's inquest, Harrison denied knowing any motive for her suicide and told the coroner he did not know of the existence of a second suicide note. Landis's official website, which is owned by her family, has questioned the events of Landis's death and the coroner's ruling of suicide. She is interred in Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Glendale, California, in plot 814 of the "Everlasting Love" section. Among the celebrities at her funeral were Cesar Romero, Van Johnson, and Pat O'Brien. Harrison attended with his wife.

Landis has a star on the Hollywood Walk of Fame at 1765 Vine Street.

Filmography

Radio appearances

References

Further reading

External links

1919 births
1948 suicides
20th-century American actresses
20th Century Studios contract players
Actresses from Wisconsin
American film actresses
American people of Norwegian descent
American people of Polish descent
American stage actresses
Burials at Forest Lawn Memorial Park (Glendale)
Drug-related suicides in California
Barbiturates-related deaths
People from Fairchild, Wisconsin
Female suicides
1948 deaths
San Bernardino High School alumni

Carole Landis


Ad lange veje er en dokumentarfilm, der er instrueret af Jette Bang.

Handling
En redegørelse for hvor langt man er nået i behandling af børnelammelsespatienter. Man følger to hårdt angrebne voksne fra den første tid på hospitalet til Landsforeningens klinik, hvor de sammen med andre poliopatienter, voksne og børn, trænes op til at klare sig selv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1952

Sygdomme
Dokumentarfilm fra Danmark

Ad lange veje


Eduardo Torres-Dulce Lifante (Madrid, 14 de mayo de 1950) es un fiscal, profesor de Derecho Penal y crítico cinematográfico español. Fue, desde diciembre de 2011 hasta diciembre de 2014, fiscal general del Estado. Posteriormente volvió a su plaza de Fiscal ante el Tribunal Constitucional. Con fecha 4 de junio de 2020 se publicó en el Boletín Oficial del Estado el real decreto por el que con fecha 14 de mayo de 2020 se declara su jubilación forzosa como fiscal al cumplir los 70 años. Miembro de la Asociación de Fiscales.

Biografía
Licenciado en Derecho por la Universidad Complutense de Madrid, su carrera como fiscal la ha desarrollado en Sevilla, Guadalajara y Madrid. En 1996 fue ascendido a la categoría de Fiscal de Sala y ha sido, desde entonces, entre otros cargos, Fiscal de Sala del Tribunal Supremo de España, Jefe de la Sección de lo Penal, Vocal del Consejo Fiscal y Fiscal de Sala en la Fiscalía ante el Tribunal Constitucional de España. Es hijo de Eduardo Torres-Dulce y Ruiz, que fue magistrado del Tribunal Supremo. Su tío, Antonio Torres-Dulce y Ruíz, fue presidente del Tribunal de Orden Público durante la dictadura.

Como profesor, ha impartido docencia, entre otros, en el CEU Luis Vives, en el Instituto de Empresa y de Práctica Procesal Penal en la Escuela de Práctica Jurídica de ICADE, en el Curso Prácticum en la Licenciatura de la Facultad de Derecho de la Universidad Autónoma de Madrid, en la Facultad de Ciencias del Seguro de la Universidad Pontificia de Salamanca y en el Centro de Estudios Jurídicos.

Siendo fiscal del Tribunal Constitucional —especializado en temas laborales—, fue salpicado por un escándalo cuando ejercía como presidente del Comité de Apelación de la Federación Española de Fútbol. La polémica se desató cuando, en una polémica decisión, levantó la suspensión de un partido —impuesta en primera instancia por el Comité de Competición— al jugador Hugo Sánchez del Real Madrid. Su pasado como socio madridista desde los trece años y las duras críticas recibidas le obligaron a presentar su dimisión irrevocable el 26 de febrero de 1988.

También ha colaborado con la ECAM (Escuela de Cine y Audiovisuales de la Comunidad de Madrid) impartiendo seminarios sobre el cine mudo, dentro de la asignatura de Historia del Cine que dirige Carlos F. Heredero. Fue crítico cinematográfico de la revista "Telva".

Como autor de publicaciones especializadas en Derecho, ha participado, entre otras, en la elaboración del Código Penal comentado, en la Ley Orgánica del Tribunal Constitucional, en una selección de la jurisprudencia de los Autos del Tribunal Constitucional, en unos Comentarios al Estatuto de la Autonomía de Madrid, etc.

En 2015 solicitó la excedencia de la Carrera Fiscal y se incorporó al despacho de abogados Garrigues como "of counsel". En junio de 2020 se publicó en el Boletín Oficial del Estado su jubilación como funcionario, aunque continúa vinculado profesionalmente a la firma de abogados.

Dimisión como fiscal general del Estado

El 18 de diciembre de 2014 dimitió de su cargo como fiscal general del Estado poniendo fin a casi tres años de mandato.

Crítico de cine
Es autor de libros sobre cine y ha colaborado en revistas y periódicos como Nuestro Tiempo, Nueva Lente, Contracampo, Expansión,"Fuera de serie", El Semanal, Telva y La Clave. Formó parte del Consejo de Redacción de la revista Nickel Odeon y del programa de TVE ¡Qué grande es el cine!, dirigido por José Luis Garci, que estrenó en 2012 la película Holmes. Madrid Suite 1890, con guion de ambos.
Es autor, entre otros, de los libros:
 Armas, mujeres y relojes suizos. Nickel Odeón, Madrid, 2001. ISBN 84-88370-17-2.
 Jinetes en el cielo. Notorious Ediciones, Madrid, 2011. ISBN 978-84-9388-14-0-5.
 El salario del miedo.
 Los amores difíciles (1930-1960). Notorious Ediciones, Madrid, 2017. ISBN 978-84-15606-52-9.
 El asesinato de Liberty Valance. Hatari!Books, Madrid, 2020. ISBN 9788494788543.

Desde 2018 forma parte del equipo fundador de la editorial Hatari Books. Como crítico de cine colabora los viernes en el programa Cowboys de medianoche en esRadio, junto al director de cine José Luis Garci, el escritor Luis Alberto de Cuenca y Luis Herrero.

Guionista

Torres-Dulce es autor del argumento, junto a José Luis Garci, de la película Holmes & Watson. Madrid Days, estrenada en 2012 e inspirada en las novelas del escritor escocés Arthur Conan Doyle. Aunque el guion lo escribió Garci con Horacio Valcarcel.

Premios

 Medallas del Círculo de Escritores Cinematográficos

Referencias

Enlaces externos

 Instituto Tecnológico y de Estudios Superiores de Monterrey, Directorio: «Eduardo Torres-Dulce Lifante»
 Urrero, Guzmán, «"Jinetes en el cielo", de Eduardo Torres-Dulce», cineyletras.es, 20-6-2011.

Juristas de España
Críticos de cine de España
Fiscales de España
Fiscales generales del Estado
Profesores de Derecho de España
Alumnos de Derecho de la Universidad Complutense de Madrid
Profesores de la Universidad Pontificia de Salamanca
Grandes cruces de la Orden de San Raimundo de Peñafort
Nacidos en Madrid

Eduardo Torres-Dulce


Vânătoarea () este un film danez din 2010 regizat de Thomas Vinterberg și avându-l în rol principal pe Mads Mikkelsen. Filmul a fost vizionat la Festivalul Internațional de la Toronto 2012 și a concurat la Festivalul de Film de la Cannes din 2012, unde Mikkelsen a câștigat premiul pentru Cel mai bun actor pentru rolul său. Filmul a fost nominalizat la Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin. De asemenea, a fost nominalizat la aceeași categorie la Globul de Aur 2013.

Synopsis
Într-un orașel danez de provincie, Lucas, educator de grădiniță (Mads Mikkelsen) este suspectat pe nedrept de pedofilie. Aproape întreaga comunitate se întoarce violent împotriva lui, Lucas devine un proscris și experimentează diverse forme ale calvarului social.

Distribuția
 Mads Mikkelsen ca Lucas
 Alexandra Rapaport ca Nadja, prietena lui Lucas
 Thomas Bo Larsen ca Theo, prieten al lui Lucas
 Lasse Fogelstrøm ca Marcus, fiul lui Lucas
 Susse Wold ca Grethe
 Lars Ranthe ca Bruun, fratele lui Lucas
 Anne Louise Hassing ca Agnes, soția lui Theo
 Bjarne Henriksen ca Ole
 Annika Wedderkopp ca Klara, fiica lui Theo
 Ole Dupont ca Godsejer

Premii

Note

Legături externe

Filme din 2012
Filme în limba daneză
Filme dramatice din anii 2010
Filme daneze

Vânătoarea (film)


Cynthia Yazmín Valdez (Guadalajara, Jalisco, 11 de diciembre de 1987) es una ex gimnasta rítmica mexicana, multimedallista en los Juegos Panamericanos de 2007 y 2011. Se retiró en marzo de 2015.

En los Juegos Panamericanos de 2011, la gimnasta fue la única que ganó medalla en cada una de las competencias del concurso individual.

Trayectoria

Medallas

Referencias

Enlaces externos
 Cynthia Valdez - Sitio web oficial

 Galería de imágenes – Yahoo! Deportes.

Nacidos en Guadalajara (México)
Gimnastas rítmicas
Gimnastas de México

Cynthia Valdez


La croix de Fresnoy-lès-Roye est une croix monumentale située sur le territoire de la commune de Fresnoy-lès-Roye, en France.

Localisation
La croix est située dans le cimetière, sur le territoire de la commune de Fresnoy-lès-Roye, dans le département de la Somme, en région des Hauts-de-France, en France.

Historique

La croix daterait du  mais fut gravement endommagée lors de la Première Guerre mondiale.

La croix est classée au titre des monuments historiques par arrêté du 23 octobre 1897.

Description

Le fut de la croix était composé de quatre colonnes groupées autour d'un noyau central et chaque colonne étaient surmonté de chapiteaux décorés de feuilles et de têtes d'hommes. Au sommet du fut et sur une petite pyramide, reposait une croix régulière de style grec. Elle s'inscrivait dans un losange (plutôt que dans un cercle) d'entrelacs découpés représentant neuf petits losanges ajourés. Le cadre extérieur de la croix était orné de fleurons ainsi que de deux têtes humaines, possiblement Adam et Ève. La croix de Fresnoy aurait eu « la plus grande ressemblance » avec la croix romane de Grisy, dans le Calvados

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Somme

Liens externes

Fresnoy-lès-Roye
Monument historique dans la Somme
Monument historique classé en 1897

Croix de Fresnoy-lès-Roye


Oameni și lupi (titlul original: Uomini e lupi) este un film dramatic italian, realizat în 1957 de Giuseppe De Santis și Leopoldo Savona. Filmul a fost în întregime turnat în Abruzzo, îndeosebi în satele Scanno și Pescasseroli. Filmările au coincis cu valul de frig și zăpadă care s-a abătut asupra Europei și a peninsulei italiene și care până azi mai amintesc de aceea iarnă cruntă cunoscută la italieni ca "ondata di freddo e nevicata del febbraio 1956".

Conținut

Distribuție

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1956
Filme dramatice
Filme în limba italiană
Filme regizate de Giuseppe De Santis
Filme Titanus

Oameni și lupi


Halil Fikret Kanad (1892-1974), Türk pedagog ve yazar.

Hayatı
1892 de Serfice'de (Yunanistan) doğdu. İlk ve orta eğitimini orada tamamladıktan sonra 1910'da Maarif Nezareti tarafından Almanya'ya gönderilerek; Berlin ve Leipzig Üniversitelerinde felsefe öğrenimi gördü. 1917'de Leipzig Üniversitesi'nde J.H. Pestalozzi konulu doktora tezini vererek, pedagoji doktoru olarak Türkiye'ye döndü. Türkiye'nin Pedagoji dalında doktora yapan ilk eğitimcisidir. Türkiye'nin çeşitli şehirlerinin yanında, Bakü ve Almanya'da da psikoloji ve pedagoji dersleri vermiştir.

Gazi Eğitim Enstitüsü Pedagoji Şubesi

Gazi Eğitim Enstitüsü (bugünkü ismiyle Gazi Üniversitesi) Pedagoji Şubesi (Eğitim Bilimleri Bölümü) Kurucusu olan Halil Fikret Kanad, 1926 yılından itibaren pedagoji tarihi üzerine dersler vermiş ve kitaplar yayınlamıştır.

Kanad, 26 Mayıs 1936 tarihinde Talim ve Terbiye kurulu üyeliğine getirilmiş, Haziran 1939'da Gazi Eğitim Enstitüsü'ndeki görevine dönmüş ve 17 yıl daha çalışarak 1956 yılında emekliye ayrılmıştır.

Köy Enstitüleri
Türk eğitim sisteminin geliştirilmesi konusunda Cumhuriyet Döneminin öncü eğitimcilerinden olan Kanad, okullarda temel eğitimin yanında meslek eğitiminin de verilmesi gerektiğini savunmuş ve Köy Enstitüleri'nin kurulmasında öncülük etmiştir. Türkiye tarihinde ilk kez iki ciltlik Pedagoji Tarihi'ni yazmış ve topyekûn milli terbiye kavramını ortaya atmıştır. Eğitimin aile-okul-toplum-devlet dörtlemesi ile başarılı olacağını savunmuş, "köye göre öğretmen" fikrini benimsemiştir.

Çocuk terbiyesi, pedagoji, suçlu çocukların terbiyesi, Goethe, Köy Enstitüleri ve çok amaçlı okul kavramı ile ilgili birçok eseri ve Almancadan çevirileri bulunmaktadır.

Özel hayatı
Çok yönlü bir kişilik sahibi olan Kanad, dönemin önde gelen yazar ve politikacıları ile yakın ilişkiler kurmuş ve devrin entelektüellerinin bir araya geleceği Anadolu Kulübü'nün kurucularından olmuştur. Kendisi gibi eğitimci olan Fazıla Kanad ile evli idi.

1974'te hayatını geçirdiği Ankara'da ölmüştür.

27 Kasım 2006 tarihinde Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi'nde Prof. Dr. M. Çağatay Özdemir, Cavit Binbaşıoğlu, Ömer Özcan, Yrd.Doç.Dr. Oktay Akbaş ve Yrd.Doç.Dr. Bahri Ata'nin katılımlarıyla bir anma paneli düzenlenmiştir.

Başlıca eserleri

Pedagoji ve terbiye
 Pedagoji Tarihi, C. I-II, İstanbul, 1930.
 Terbiye ve Tedris Tarihi, 1930.
 Muassır Terbiye Ülküleri ve Terbiyede Yenilikler, İstanbul, 1934.
 Pestalozzi, Ankara, 1936.
 Pedagoji, C. I. Ankara, 1938.
 Pedagoji, C. II. Ankara, 1938.
 Milliyet İdeali ve Topyekûn Terbiye, Ankara, 1942.
 Ailede Çocuk Terbiyesi, Ankara, 1947.
 Deneysel Pedagoji, C. I-II, Ankara, 1951.
 Pedagojinin Tekâmülü ve Pedagoji İlmi, Ankara, 1955.
 Terbiye Sosyolojisi, Ankara, 1958.
 Pedagoji Tarihi, Millî Eğitim Basımevi, İstanbul, 1963.
 Kısaltılmış Pedagoji, Ankara, 1966.

Çevirileri ve diğer eserleri
 İlkmektep Müfettişlerine Rehber, İstanbul, 1929.
 Coğrafyanın Tedris Usulü, Ankara, 1927.
 Şiller, İstanbul, 1929.
 Goethe, İstanbul, 1929.
 Satranç Kılavuzu, Ankara, 1936.
 Goethe ve Faust, İstanbul, 1940.
 Lise, Öğretmen Okulu ve Ortaokulların 1947 Bütçesinde Yapı Esaslı Onarım İhtiyaçları, Ankara, 1947.

Ayrıca bakınız
 Köy Enstitüleri
 Gazi Üniversitesi
 Gazi Eğitim Enstitüsü

1892 doğumlular
1974 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Pedagoglar
Türk eğitimciler
Gazi Eğitim Enstitüsü öğretmenleri
Köy enstitüleri
Türkiye'de iletişim

Halil Fikret Kanad


An Eria baniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bajrach., L.R.Shakya ngan Chettri. An Eria baniae in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Nepal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria baniae


El Torneo Mercosur (en portugués: Torneio Mercosul) fue un torneo de fútbol de carácter amistoso celebrado en los años 1995 y 1996. Nunca fue reconocido por la Confederación Sudamericana de Fútbol.

La edición de 1995 fue organizada por la Federación Catarinense de Fútbol, mientras que la de 1996 por un grupo de empresarios.

Aunque el nombre oficial era Copa Mercosur, se utiliza el término Torneo Mercosur para diferenciarlo de la Copa Mercosur, la cual se disputó entre 1998 y 2001 y no tiene relación alguna con este torneo.

Palmarés

Campeones

Títulos por club

{| class="wikitable" border=1
|-
!Club||Campeón||Subcampeón
|-
| Figueirense||1||0
|-
| Internacional||1||0
|-
| Joinville||0||1
|-
| Universidad Católica||0||1
|-
|}

Títulos por país

{| class="wikitable" border=1
|-
!Club||Títulos||Subcampeonatos
|-
| Brasil||2||1
|-
| Chile||0||1
|-
|}

Enlaces externos

Torneo Mercosur


La comuna Ciudadela del Norte antiguamente denominada comuna 5 está conformada por 9 barrios, limita con las comunas de San José, Estación y Nuevo Horizonte. Fue la comuna más poblada de la ciudad hasta que en el año 2019 la comuna Ciudadela del norte fue dividida en dos creando una nueva comuna llamada Nuevo Horizonte.

División
La comuna está conformada por 10 barrios:

Referencias
https://web.archive.org/web/20190629154002/http://www.alcaldiamanizales.gov.co/

Comunas de Manizales

Ciudadela del Norte


Sugar River may refer to:

Streams
 Sugar River (Michigan), a tributary of the Tittabawassee River
 Sugar River (New Hampshire), a tributary of the Connecticut River
 Sugar River (New York), a river in New York
 Sugar River (Wisconsin), a tributary of the Pecatonica River in Wisconsin and Illinois

Other
 Sugar River State Trail, in Wisconsin

See also
 Sugar Creek (disambiguation)
 Little Sugar River (disambiguation)
 Sugar (disambiguation)

Sugar River


Armutlu, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 47 km, Pazarcık ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Pazarcık Armutlu Köyü Web Sayfası

Pazarcık'ın mahalleleri

Armutlu, Pazarcık


El Rayo Vallecano fue un equipo español de béisbol ubicado en Madrid. Era una sección deportiva del Rayo Vallecano de Madrid.

Historia
Se creó en 1966 y competía en el Campeonato de España.

En 1968 el Rayo Vallecano se proclamaba vencedor de la Segunda división del béisbol español, ganando en la final que se disputó en Vigo, al CBS Antorcha de Valencia. En 1970 el Rayo consiguió el título de campeón de España. Meses más tarde se haría con la Copa del Turismo español y la Copa Federación.

Por quedar campeón de España el Rayo Vallecano participó en la Copa de Europa de béisbol y fue apeado de ella, en cuartos de final, por el Milano Baseball 1946, campeón de Italia.

En 1973 el Rayo Vallecano se integró en El Corte Inglés de Madrid.

Palmarés
 1 Campeonato de España: 1970

Referencias

Enlaces externos

Equipos de béisbol de España
Rayo Vallecano de Madrid
Deporte en España en 1966
Historia deportiva de Madrid
Deporte en España en 1973

Rayo Vallecano (béisbol)


The Lion and the Mouse (1914), filme com Ethel Clayton
 The Lion and the Mouse (1919), filme com Alice Joyce
 The Lion and the Mouse (1928), filme com May McAvoy

Outros
 O Leão e o Rato (século VI a.C.), fábula de Esopo

Desambiguações de cinema

The Lion and the Mouse


පකිස්තාන් ඉන්ටර්නැෂනල් එයාර්ලයින්ස් පියාසැරිය 661 (පීකේ661/පීඅයිඒ661) යනු  2016 දෙසැම්බර් 7 දිනදී චිත්‍රල් සිට  ඉස්ලාමබාද් දක්වා ගමන් කරන අතරතුර හැවේලියන් අසබඩදී බිම ඇද හැළුණු දේශීය මගී පියාසැරියකි. මගීන් හතලිස්-දෙදෙනෙකු එහි ගමන් ගත් අතර ( ස්කයි මාර්ෂල්වරුන් දෙදෙනෙකුද ඇතුළුව) පකිස්තාන ජාත්‍යන්තර ගුවන්සේවය විසින් ක්‍රියාවෙහි යෙදවුනු ඒටීආර් 42-500 යානයක්වූ ගුවන්යානයෙහි කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයෝ පස් දෙනෙකු සේවය කළහ.  යානයෙහි සිටි සියළු 47 දෙනා මිය ගිය අතර, ඒ අතර දේශකයෙකු බවට හැරුනු ගායක සහ ව්‍යවසායක ජුනයිඩ්  ජම්ෂේඩ්, සහ  චිත්‍රල් දිස්ත්‍රික්කයේ නියෝජ්‍ය කොමසාරිස්ද විය.

ගුවන්යානය
අනතුරට භාජනයවූ ගුවන්යානය ඒපී-බීඑච්ඕ අනුක්‍රමික අංකය 663 යටතේ ලියාපදිංචිවී තිබූ ඒටීආර් 42-500 ගුවන්යානයකි. එහි පළමුවන පියාසැරිය 2007 වසරෙහිදී සිදුවූ අතර එය පකිස්තාන ජාත්‍යන්තර ගුවන්සේවය වෙත බාරදෙන විට එය පෙරදී භාවිතා නොකළ නව ගුවන්යානයක් විය. 2009 වසරෙහිදී, ලාහෝරයෙහිදී ගොඩබැස්වීමෙහි උත්සාහයකදී ගුවන්යානයට හානි සිදුවිය. පසුව එය අළුත්වැඩියාකොට යළි සේවයෙහි යෙදවිණි. 2014 දී එහි එන්ජිම ඇණහිටීමක් සිදුවූ අතර, එන්ජිම වෙනුවට වෙනකක් ආදේශ කරනු ලැබුව ඉන්පසු කිසිදු ගැටළුවක් වාර්තා නොවීය. බිම ඇද හැලීම සිදුවන අවදිය වන විට, පීඅයිඒහී ගුවන්යානාඇණිය හා සම්බන්ධ වීමෙන් පසුව එය විසින් පියාසැරි පැය 18,739 වාර්තා කර තිබූ අතර එහි අවසන් සහතික කිරීම  2016 ඔක්තොම්බර් මාසයෙහිදී සිදු කර තිබුණි.

බිම ඇද වැටීම


Othmar Lux fue un escultor y pintor austriaco, nacido el año 1892 y fallecido en 1980, que residió en la localidad de Vöcklabruck

Obras
Entre las  obras de Othmar Lux se incluyen las siguientes:
 Estatua de San José Obrero en el altar lateral izquierdo de la Iglesia del Sagrado Corazón en Gmünd (1950).
 Paisaje Casas y monasterio junto al río -
Flusslandschaft mit Häusern und Klosteranlage, óleo sobre lienzo 48 x 63,5 cm - Casa de subastas Dorotheum, Viena (5 de junio de 2003).
Fausto y Mefisto
"Faust und Mephisto", óleo sobre lienzo 64 x 49  - Casa de subastas Dorotheum, Viena (19  de octubre de 2011).·

Notas y referencias

Notas

Enlaces externos

Pintores de Austria del siglo XX
Escultores de Austria del siglo XX

Othmar Lux


نار الحب فيلم مصري إنتاج 1968 بطولة حسن يوسف ،سعاد حسني وجوليا ضو وفيليب عفيفي ومن إخراج فاروق عجرمة

أفلام سعاد حسني
أفلام مصرية إنتاج 1968
أفلام حسن يوسف

نار الحب (فيلم)


උපදේශාත්මක කාව්‍යය
උපදේශාත්මක කාව්‍යයට සාහිත්‍යයෙහි විශේෂ තැනක් හිමි වී ඇත. සංස්කෘත සාහිත්‍යයෙහි පංච තන්ත්‍රය, හිතෝපදේශය, ව්‍යාසකාරය, නීතී ශතකය, ප්‍රත්‍ය ශතකය ආදී උපදේශාත්මක කාව්‍යයෝ බෙහෙවින් අගය කරනු ලබති. සිංහලයෙහි ද උපදේශාත්මක කාව්‍යාවලියක් ඇත. ලෝවැඩ සඟරාව, ලෝකෝපකාරය හා සුභාෂිතය ඉන් මුල් තැන් ගනී. මේ සිංහල උපදේශාත්මක කාව්‍ය අතුරින් දීර්ඝතම කාව්‍යය වනුයේ ලෝකෝපකාරය යි.

කතෘ
ලෝකෝපකාරයේ කතෘ පිළිබඳ ව මත භේද පවතී. කාව්‍යයෙහි අග පෙනෙන,

සිරි සර ගුණැති මහ
තෙදින් නුවණින් පරසිදු ව සිටි
සිරින් පිරි තොටගමු
වෙහෙර වැඩ සිටි බොහෝ කල් හැර.

කෙළවර කෙළෙ මෙ පොත
පුර සත්‍ය සත වස පිරි සිටි
පරපුර වණිජ කුල
රණස්ගලු තෙර නමැති යතිදා.

යන ගී දෙක අනු ව, මේ ලෝකෝපකාරය ශක වර්ෂ 1721 දී හෙවත් කිතු වර්ෂ 1799 දී තොටගමු විහාරයෙහි වැඩ විසූ රණස්ගල්ලේ සාමි යන නමින් ප්‍රසිද්ධ ව සිටි හිමි නමක විසින් කරන ලදැ යි යනු එක් මතයකි. ඒ මතය අනුව රණස්ගල්ලේ සාමීන් ශ්‍රී රාහුල හිමියන් ගේ ශිෂ්‍යයකු වන්නට ඇති බව ද කියති.

ලෝකෝපකාරයෙහි භාෂාව හා රචනා රීතිය අනුව එය එසේ විය නොහැකි යැයි යන අනෙක් මතය අනුව මෙහි කතෘවරයා බුදු ගුණ අලංකාරය, ලෝවැඩ සඟරාව සහ කව් ලකුණු මිණි මල් යන පොත ලියූ මහ නෙත් පා මූල වීදාගම මෛත්‍රෙය හිමියෝ ය.

කෙසේ වුව ද නිශ්චය වශයෙන් කතෘවරයා කවරෙක් දැ යි දැන ගැනීමට මෙතෙක් පිටුවහලක් ලැබී නැත.

අන්තර්ගතය
සුදන ගුණ සහ දුදන නුගුණ, මවු පිය අගය, සුරා පානයෙහි ආදීනව, ශිල්ප ශාස්ත්‍රයෙහි වටිනාකම, සේවනය කළ යුත්තන් හා නොකළ යුත්තන් ආදී වශයෙන් සාර්ථක ජීවිතයක් ගත කිරීමට අවශ්‍ය දහසක් උපදෙස් කාව්‍ය මාර්ගයෙන් සිත්හි තැන්පත් කරවන උපදේශ භාණ්ඩාගාරයක් බඳු මේ ලෝකෝපකාර කාව්‍ය අපේ බාල පරම්පරාවගේ ගුණ නුවණ දියුණු කර ඔවුන් යහ මඟ යැවීමට මහත් සේ උපකාර වනු නොඅනුමානය.

ලෝකෝපකාරය

නවමු මුනි සරණ

1

මුනිඳුට සරි කෙනෙක්

තුන් ලොව ම නැති මුනි තුමකු මුත්

අපමණ තරු රැසින්

සඳට සරි තරුවක් නොමැති මෙනි.

පදගතාර්ථය

මුනි තුමකු මුත් - බුදුන් වහන්සේ කෙනෙකුම විනා ; මුනිඳුට - බුදුන් වහන්සේට; සරි කෙනෙක් - සමාන තැනැත්තෙක්; තුන් ලොව ම- තුන් ලෝකයෙහි ම; නැති - නැත්තාහ; අපමණ - ප්‍රමාණ කළ නොහැකි තරම් වන; තරු රැසින්-තාරකා රාශිය අතුරෙන්; සඳට - චන්ද්‍රයාට; සරි - සමාන වූ; තරුවක් - තාරකාවක්; නොමැති මෙනි - නැත්තාක් මෙන් ය.

භාවය

අප්‍රමාණ තාරකා රාශිය අතර චන්ද්‍රයාට සමාන වන තාරකාවක් නැත්තා මෙන්, බුදු රජාණන් වහන්සේ කෙනෙකු ම විනා අන් සම කෙනෙක් තුන් ලෝකයෙහි ම නැත්තා හ.

2

සමුදුර මෙර පොළොව

තරු ද ලේ මස් හිසැ ' ස දන් දුන්

නොසරි වන කල ලොව

බුදු බව් පතනුවෝ ළ තර වෙත්.

පදගතාර්ථය

දන් දුන් - දන් දුන්නා වූ ; ලේ මස් හිසැ'ස (ලේ හිස් මස් ඇස් ද) - ඇඟෙහි ලෙය ද හිස් ද මස් ද ඇස් ද; සමුදුර මෙර පොළොව තරු - (පිළිවෙළින්) සමුද්‍රයෙහි දිය කඳට ද, මහා මේරු පර්වතයට ද, මහා පෘථිවියට ද, තාරකාවලට ද; නොසරි වන කල - සමාන නොවන කල්හි; ලොව - ලෝකයේ; බුදු බව්- බුද්ධත්වය; පතනුවෝ - පතන්නෝ; ළ තර - දැඩි සිත් ඇත්තෝ ; වෙත් - වෙති.

භාවය

බුදු බව පතන්නා වූ බෝධි සත්ත්වවරු මහා සමුද්‍රයෙහි වතුරට වඩා ලේ ද මහ මෙරට වඩා හිස් ද පොළොවෙහි පස්වලට වඩා මස් ද අහසේ තරු වලට වඩා ඇස් ද දන් දුන් හෙයින් ලෝකයේ බුද්ධත්වය පතන්නෝ දැඩි සිත් ඇත්තෝ වෙති.

3

දහම් සිතු රුවනට

වඩනා වතෙක් තුන් ලොව ම නැති

දහම් සොඬ නරනිඳු

ඉන් වද රකුසු කටට පැන්නේ ?

පදගතාර්ථය

දහම් සිතු රුවනට - ධර්මය නැමති චින්තා මාණික්‍යයට; වඩනා වතෙක් - වඩා වටිනා වස්තුවක්; තුන් ලොව ම - තුන් ලෝකයේ ම; නැති - ඇත්තේ නැත;

දහම් සොඬ නරනිඳු - දහම් සොඬ රජ තුමා; රකුසු කටට - රාක්ෂයා ගේ කටට ; පැන්නේ - පිනූවේ ; ඉන් වද ? - ඒ නිසා නො වේ ද ?

භාවය

ධර්මය නැමති චින්තා මාණික්‍යයට වඩා වටිනා වස්තුවක් මේ මුළු තුන් ලෝකයේ ම නැත. - දහම් සොඬ රජ තුමා රකුසා ගේ කටට පැන්නේ ඒ නිසා නො වේ ද ?

4

වටු පැටි ව දෙ ගුරුන්

නොනිවූ ළැවු ගිනි එනු බල බලා

කළ සත් කිරි බෙලෙන්

සිට වී ය ගං තෙරට පත් මෙන්.

පදගතාර්ථය

වටු පැටි ව - වටු පැටියකු ව ; දෙ ගුරුන් - දෙ මා පියන් ; නොනිවූ - නිවා නොදැම්මා වූ ; ළැවු ගිනි - ළැවු ගින්නක් හෙවත් කැළෑවෙහි හට ගත් ගින්නක් ; එනු බල බලා - එනවා බල බලා ; කළ - කළා වූ ; සත් කිරි බෙලෙන් - සත්‍ය ක්‍රියා බලයෙන්; ගං තෙරට - ගංගා තීරයට ; පත් මෙන් - පත් වූවා ක් මෙන් ;

සිට වී ය - නැවැත්වී ය.

භාවය

වටු පැටියකු ව ඉපදුණා වූ බෝධි සත්ත්වයන් වහන්සේ දෙ මා පියන් විසින් නොනිවන ලදු ව, තමා ඉදිරියට එමින් තිබුණු කැළෑ ගින්න දෙස බලා, තමා ගේ සත්‍ය ක්‍රියාවෙහි ආනුභාවයෙන් එම ගින්න ගං ඉවුරට පැමිණියාක් මෙන් නතර කර දැමී ය.
5

මනා වන විදුවක්

අවිදුන් මැදෙහි පාන අවියත්

අඳ දන හට දපණ

ඔවුන් වත බලන්නට දෙනු වැනි.

පදගතාර්ථය

මනා වන විදුවක් - යහපත් වූ විද්‍යාවක් හෙවත් ශාස්ත්‍රයක්; අවිදුන් මැදෙහි - නූගත් ජනයා මැද ; පාන අවියත් - දක්වන්නා වූ මෝඩ තැනැත්තා ; අඳ දන හට - අන්ධ ජනයා ට ; ඔවුන් වත - ඔවුන් ගේ මුහුණු ; බලන්නට - බලා ගැනීම සඳහා; දපණ දෙනු වැනි - දර්පණයක් හෙවත් කන්නාඩියක් දෙන්නකු හා සමාන ය.

භාවය

නූගත් ජනයා ඉදිරි පිට මනා විද්‍යාවක් හෙවත් ශාස්ත්‍රයක් ප්‍රකාශ කරන මෝඩ තැනැත්තා, අන්ධ ජනයා ට - ඔවුන් ගේ මුහුණු බලා ගැනීම පිණිස කන්නාඩියක් දෙන තැනැත්තකුට සමාන ය.

සිංහල ජනකවි

ලෝකෝපකාරය


Magistrats Européens pour la Démocratie et les Libertés (MEDEL) (Română: Magistrați europeni pentru democrație și libertate) este o asociație europeană a judecătorilor și procurorilor, înființată în 1985 pentru a promova o viziune progresivă a justiției în Europa.

MEDEL are 22 de organizații membre din 13 țări europene.

MEDEL deține statutul de observator la Consiliul Europei și participă la activitățile Consiliului Consultativ al Judecătorilor Europeni (CCJE).

Legături externe
MEDEL website

Organizații comerciale și profesionale paneuropene
Drept în Europa
Organizații înființate în 1985


المصلى حي في مدينة كركوك بالعراق، يقطنه التركمان وهو من أقدم الأحياء في كركوك ويقع في هذا الحي فلكة المصلى وشارع يشار جنكيز وهذا الحي أنجب الكثير من القادة والزعماء التركمان مثل الشهيد يشار جنكيز ونجدت قوچاق

أحياء العراق

المصلى (العراق)


An Eriochloa succincta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Eriochloa succincta in nahilalakip ha genus nga Eriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriochloa

Eriochloa succincta


John Teglgaard er en dansk guitarist, der har spillet i bands som Bifrost, Hyldemor og Lone Kellermann og Rockbandet. Spiller i dag i Drive som har rod i Spilledåsen i Vrads.

Karriere
John Teglgaard har gennem tiden medvirket i mange grupper og ofte flere ad gangen.

Han spillede oprindeligt i gruppen Take Off, der blev dannet i 1969 og spillede "syrerock". Gruppen spillede blandt andet i Thylejren i 1970.. I 1975 fortsatte Take Off i Masala Dosa med en delvis ny besætning. Gruppen indspillede i 1977 albummet Masala Dosa 77, som dog først udkom i 1979. I samme periode medvirkede han på Hyldemors Glem det hele fra 1978, og kort herefter kom han med i Bifrost, som han spillede med indtil omkring 1985.

I 1981 medvirkede Teglgaard på Lone Kellermann og Rockbandets sidste album, Fod under eget bord.

Teglgaard er fortsat aktiv i musikmiljøet og var blandt andet aktiv for at hædre Hyldemor og denne gruppes leder, Hans Vinding, som døde i 1999.

Referencer

Eksterne henvisninger
John Teglgaards webside

Guitarister fra Danmark

John Teglgaard


Yunan mitolojisinde, İno (  ;  [iːnɔ̌ː]  ) Boiotia'nın kraliçesidir ve öldükten sonra onu altında ölümünden sonra "beyaz tanrıça" anlamına da gelen Lefkothea sıfatıyla insanların tapındığı bir tanrıçaya dönüşmüştür. Alkman ona "Denizlerin Kraliçesi" adını vermiştir ( thalassomédousa), abartma olmasa bile onu Amphitrite'in eşili yapacaktır.

Aile
İno, Minyan kral Athamas'ın ikinci karısıydı, Learchus ile Melicertes'in öz annesi ve Phrixus ile Helle'nin üvey annesidir. Kadmos ve Harmonia'nın  ikinci kızıdır.  Dionysos'un annesi Semele'nin üç kız kardeşinden biriydi. Dionysos'un ilahi dadısı olan üç kardeş Agave, Autonoe ve Ino idi:İno, ilkel bir Dionysos kadınıydı, tanrının bakıcısı ve ilahi bir anaydı . (Kerenyi 1976:246)

Mitoloji
Maenadlar, çıldırarak kendi çocuklarını parçalamakla ünlüdür. Iason ve Altın Post'u anlatan Argonautika'da, Phrixus ve Helle, Athamas'ın ilk karısı Nephele'den olma ikiz çocuklarıydı, İno üvey çocuklarından nefret eder.  İno ikizlerden kurtulmak için sinsi bir plan yapar ve Boeotia'nın tüm ekin tohumlarını kavurtur. Böylece kıtlıktan korkan yerel çiftçiler, bir kahinden yardım ister. İno, kahine, gönderilen adamlara yalan söylemesi ve kıtlıktan kurtulmak için Phrixus'un kurban edilmesini gerektirdiğini söylemesi için rüşvet verir. Athamas isteksizce oğlunu kurban etmeyi kabul eder. Ancak Phrixus ve Helle kurban edilmeden önce, öz anneleri Nephele tarafından gönderilen uçan bir altın koç onları kurtarır. Helle, koçun üstünde uçarken Hellespont'a düşer (düştüğü yere Helle'nin adı dolayısıyla Helle Denizi denmiştir) ve boğulur, ancak Phrixus Kolkhis'e kadar hayatta kalır. Burada Kral Aeetes onu misafirperverce karşılar ve Phrixus'a kızı Chalciope'yi eş olarak verir. Phrixus minnetle, Aeetes'e koçun altın postunu verir ve kral postu bir ağaca asar.

Daha sonra İno, kız kardeşi Semele'nin  oğlu olan yeğeni Dionysos'u büyüterek, Hera'nın yoğun kıskançlığına neden olur. İntikam için Hera, Athamas'ı delirtir. Athamas çıldırır, oğullarından biri olan Learchus'u geyik gibi avlayarak öldürür ve ardından İno'nun peşine düşer. İno, ondan kaçmak için oğlu Melicertes ile birlikte kendini denize atar. Böylece deniz tanrıları gibi İno'ya Lefkothea ("beyaz tanrıça") olarak tapınılırken, Melicertes'e Palaemon olarak tapınılmaya başlanmıştır. Alternatif hikâyede, İno da delirir ve Melicertes'i bir kazanda kaynatarak öldürür, ardından ölü oğluyla birlikte denize atlar. Sempati duyan Zeus, İno'nun ölmesini istemez ve onu ve Melicertes'i Leucothea ve Palaemon'a dönüştürür.

Kadmos ve Harmonia'nın kızı İno'nun da en az diğer kardeşleri kadar trajik bir sonu vardır: Dionysos'a hamileyken Semele, kendi gururu yüzünden ve sevgilisi Zeus'a olan güvensizliğinden ölür; Agave, Dionysos'un etkisi ile çıldırmışken kendi öz oğlu Kral Pentheus'u parçalar; Autonoe'un oğlu Akteon kendi av köpekleri tarafından parçalanır. Ayrıca öz oğlu Learchus'u bir geyik sanarak avlayıp öldüren Athamas'ın ve İno'nun deliliği, varlığı deliliğe neden olabilecek Dionysos ile temasları sonucu açıklanabilir. Şarap tanrısı Dionysos'un güçlerinden kimse kaçamaz. Euripides, Bakkhalar oyununda hikâyeyi ele almıştır ve başlangıçta Dionysos'a tanrı olarak tapınmamaları sonucu Dionysos hepsini çıldırtır.

Athamas ikinci karısı İno'ya döndüğünde, Themisto (üçüncü karısı) çocuklarına beyaz, İno'nun çocuklarına ise siyah giysiler giydirir ve siyahlar içindeki çocukların öldürülmesini emrederek intikam almaya çalışır. İno, Themisto'nun haberi olmadan kıyafetlerini değiştirdi ve bu yüzden Themisto kendi çocuklarını öldürür.

Tanrıça Leucothea'ya dönüşen Ino, aynı zamanda Odysseia'da (5:333ff) Odysseus'a ilahi yardımda bulunur, bu İno'nun edebiyatta ilk ortaya çıkışıdır. Homeros ona "Güzel ayak bileklerine sahip Ino-Leocothea, bir zamanlar insan diliyle konuşan bir ölümlü ama şimdi tuzlu deniz sularında tanrıların ellerinde onur kazanan Kadmos'un kızı" der. Odysseus'a bir peçe vererek pelerinini ve salını atmasını söyler, ona kendini dalgalara nasıl emanet edebileceğini ve sonunda Phaeaceans'ın evi olan Scheria Adasına (Korfu) ulaşmayı nasıl başaracağını gösterir.

Thebai'den Dionysos'un hizmetindeki maenadlar, soylarını İno'ya dayandırmışlardır. Bunu biliyoruz çünkü Magnesia'daki Maeander'deki bir yazıt, Magnesia'daki Dionysos'un yeni gizemlerini yönlendirmek için Ino'nun evinden Thebai'den üç maenad çağırdı (Burkert 1992:44).

Soyağacı

Galeri

Kaynakça

Boeotia mitolojisi
Yunan mitolojisi kahramanları
Yunan mitolojisinde metamorfoz
Yunan mitolojisinde kraliçeler
Yunan mitolojisinde prensesler
Yunan tanrı ve tanrıçaları

İno


Barrklukkublóm (fræðiheiti: Pyrola chlorantha) er tegund blómplantna af lyngætt. Barrklukkublóm er ættað frá Evrasíu og N-Ameríku.

Tilvísanir

Lyngætt

Barrklukkublóm


Gustave Geffroy (1 de junho de 1855 - 4 de abril de 1926) foi um jornalista, crítico de arte, historiador e romancista francês. Ele foi um dos dez membros fundadores da organização literária Académie Goncourt em 1900.

Carreira
Geffroy é conhecido como um dos primeiros historiadores do movimento de arte impressionista com a publicação de Histoire de l'impressionnisme em 1892.  Ele conheceu e defendeu Monet , a quem conheceu em 1886 em Belle-Île-en-Mer durante uma viagem para pesquisas sobre as prisões do Segundo Império . Monet o apresentou a Cézanne, que pintou seu retrato em 1895.

Contribuiu para o jornal La Justice a partir de 15 de janeiro de 1880, e conheceu seu fundador, Georges Clemenceau, que em 1908 o nomeou diretor da fábrica de tapeçarias Gobelins, cargo que ocupou até sua morte.

Geffroy nasceu e morreu em Paris; ele está enterrado no Cimetière de Montrouge. Uma rua no 13º arrondissement de Paris, perto da Manufatura Gobelins, leva seu nome.

Principais obras

 Romances

 Le Cœur et l'esprit (1894)
 L'apprentie (1904)
 Hermine Gilquin (1907)
 La Comédie bourgeoise (1922)
 Cécile Pommier. (1) L'Éducation spirituelle (2) La Lutte des classes (2 volumes, 1923)

 Belas-Artes

 Bernard Palissy (1881)
 Le Statuaire Rodin (1889)
 La Vie artistique (8 volumes, 1892–1903)
 Rubens (1902)
 Les Musées d'Europe (11 volumes, 1906–1908)
 Claude Monet (1920)
 René Lalique (1922)
 Sisley (1923)
 prefácio de Auguste Brouet: catalogue de son œuvre gravé (2 volumes, 1923), um catálogo da obra gravada de Auguste Brouet
 Charles Meryon (1926)
 Corot
 Daumier

 História

 Histoire de l'impressionnisme (1892)
 L'Enfermé (1897)
 La Bretagne (1905)
 Clemenceau (1918)
 Constantin Guys, l'historien du Second Empire (1920)

 Outros

 Notes d'un journaliste: vie, littérature, théâtre (1887)
 Pays d'Ouest (1897)
 Les Minutes parisiennes, 2 heures. La Cité et l'île Saint-Louis (1899)
 L'Apprentie, drama histórico em 4 atos, Paris, Théâtre de l'Odéon, 7 Jan. 1908
 Les Bateaux de Paris (1903)
 Les Minutes parisiennes. 7 heures. Belleville (1903)
 Images du jour et de la nuit (1924)

Referências

Links externos

Historiadores

Gustave Geffroy


An Alocasia melo in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A.Hay, P.C.Boyce ngan Khoon Meng Wong. An Alocasia melo in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia melo


Milliyet veya uyruk, bir millete veya devlete dahil olma durumudur. Bir devletin sınırları dahilinde doğmakla, ana-baba aracıyla veya vatandaşlık işlemleri sonucunda milliyet belirlenir. Milliyetten farklı olarak vatandaşlık, kişinin oy verme ve seçimlerde aday olma hakkına sahip olmasına işaret eder.

Milliyet


Jaslowez (; ) ist ein Dorf im Rajon Tschortkiw in der Oblast Ternopil im Westen der Ukraine. Jaslowez liegt südlich der Oblasthauptstadt Ternopil am Ufer des  Wilchowez ().

Am 12. Juni 2020 wurde das Dorf ein Teil der Stadtgemeinde Butschatsch im Rajon Butschatsch; bis dahin bildete es zusammen mit den Dörfern Browari (), Nowosilka (), Peredmistja () und Poschescha () die Landratsgemeinde Jaslowez (Язловецька сільська рада/Jaslowezka silska rada) im Osten des Rajons Butschatsch.

Am 17. Juli 2020 wurde der Ort Teil des Rajons Tschortkiw.

Geschichte

Die Ortschaft entstand im 14. Jahrhundert an einem wichtigen Handelsweg von Lwiw in die Moldau, die spätere Burg Jaslowez wird 1441 erwähnt. Jaslowez lag zunächst in der Woiwodschaft Podolien als Teil des Königreichs Polen (bis 1569 in der Adelsrepublik Polen). Nach der türkischen Besetzung war sie von 1672 bis 1699 unter dem Namen Yazlofça Hauptort eines Sandschaks innerhalb des Eyâlet Podolia. Vor der türkischen Besatzung wurden Armenier im Ort angesiedelt, diese begünstigten die Entwicklung des Handels und erbauten eine eigene Kirche. Bereits 1519 erhielt der Ort das Magdeburger Stadtrecht. Von 1772 bis 1918 gehörte er, wieder unter seinem polnischen Namen Jazłowiec, zum österreichischen Galizien und war von 1854 bis 1867 Sitz einer Bezirkshauptmannschaft Später wurde der Bezirk auf die Bezirke Czortków, Zaleszczyki und Buczacz aufgeteilt.

Nach dem Zusammenbruch der Donaumonarchie am Ende des Ersten Weltkriegs im November 1918 war die Stadt kurzzeitig Teil der Westukrainischen Volksrepublik. Im Polnisch-Ukrainischen Krieg besetzte Polen im Juli 1919 auch die letzten Teile der Westukrainischen Volksrepublik. Am 21. November 1919 sprach der Hohe Rat der Pariser Friedenskonferenz Ostgalizien Polen zu. Die Stadt wurde Teil der Woiwodschaft Tarnopol (Powiat Buczacz, Gmina Jazłowiec) und verlor 1934 das Stadtrecht. Im Verlauf des Zweiten Weltkriegs wurde Jaslowez zunächst von der Sowjetunion und zwischen 1941 und 1944 von Deutschland besetzt und von diesem in den Distrikt Galizien eingegliedert. Eine aus der Mitte des 17. Jahrhunderts stammende Synagoge war im Ersten Weltkrieg schwer beschädigt worden und wurde später teilweise repariert. Im Zweiten Weltkrieg wurde sie völlig zerstört.

Nach dem Ende des Krieges wurde Jaslowez der Sowjetunion zugeschlagen und kam dort zur Ukrainischen SSR. Seit dem Zerfall der Sowjetunion 1991 ist die Ortschaft ein Teil der unabhängigen Ukraine.

Architektur

 Sankt-Nikolaus-Kirche
 Römisch-katholische Kirche Mariä Aufnahme in den Himmel (1590)
 Burg Jaslowez
 Schloss Jaslowez

Söhne und Töchter der Gemeinde
 Roman Wilhuschynskyj, ukrainischer Bildhauer
 Teofil Wiśniowski (1806–1847), polnischer Aufständischer
 Karl Witkowski (1860–1910), polnisch-US-amerikanischer Porträt- und Genremaler
 William Ebenstein (1910–1976), deutschamerikanischer Jurist und Politikwissenschaftler

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Ternopil
Butschatsch
Gegründet im 14. Jahrhundert

Jaslowez


Wimpassing peut se référer à :

Toponyme

Wimpassing, district de la commune de Beutelsbach, dans l'arrondissement de Passau ;
 Wimpassing, district de la commune de Metten, dans l'arrondissement de Deggendorf ;
 Wimpassing, district de la commune de Reut, dans l'arrondissement de Rottal-Inn ;
 Wimpassing, district de la commune de Schwarzbach, dans l'arrondissement de Straubing-Bogen ;
 Wimpassing, district de la commune de Vilsbiburg, dans l'arrondissement de Landshut.

Wimpassing, localité d'Auerbach, en Haute-Autriche ;
 , localité de Lengau, en Haute-Autriche ;
 Wimpassing, localité de Sankt Andrä, en Carinthie ;
 Wimpassing, localité de Wels, en Haute-Autriche ;
 Wimpassing an der Leitha, commune du Burgenland ;
 Wimpassing an der Pielach,  de Hafnerbach, en Basse-Autriche ;
 Wimpassing im Schwarzatale, commune de la Basse-Autriche.

Voir aussi

Homonymie de toponyme

Wimpassing


الصديق، منطقة من مناطق محافظة حولي في الكويت. وهي إحدى المناطق السكنية الجديدة الخاصة، وتبلغ مساحتها 428 هكتارا .

وسميت بهذا الاسم نسبة إلى أبو بكر الصديق.

المراجع

أماكن مأهولة في الكويت

الصديق (الكويت)


Hiroaki Morishima (født 30. april 1972) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1995||9||0
|-
|1996||11||2
|-
|1997||14||5
|-
|1998||3||0
|-
|1999||0||0
|-
|2000||10||3
|-
|2001||9||1
|-
|2002||8||1
|-
!Total||64||12
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002

Hiroaki Morishima


An Eleocharis cylindrostachys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Eleocharis cylindrostachys in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis cylindrostachys


A partir de 1620, teve início uma migração de milhares de puritanos ingleses em direção à América do Norte, principalmente para a região da Nova Inglaterra.

Maioria dos puritanos ingleses não queriam se separar da Igreja Anglicana, mas os primeiros a emigrar foram os que queriam estabelecer congregações separadas, o que não era permitido no solo da Inglaterra. Esses separatistas estabeleceram Igrejas Congregacionais.

O primeiro grupo de peregrinos se estabeleceu, a partir de dezembro de 1620, na Colônia de Plymouth, em território, atualmente, administrado pelo estado norte-americano de Massachusetts.

Depois de alguns anos, começaram a chegar grupos de puritanos que não queriam se separar da Igreja Anglicana, que se estabeleceram, principalmente:
 na Colônia da Baía de Massachusetts, a partir de 1629;
 na Colônia de Saybrook, a partir de 1635;
 na Colônia de Connecticut, a partir de 1636; e
 na Colônia de New Haven, a partir de 1638.

A Colônia de Rhode Island foi estabelecida, a partir de 1635, por colonos expulsos da Colônia da Baía de Massachusetts por causa de suas divergências religiosas, eles eram, inicialmente, liderados por Roger Williams, fundador da Igreja Batista nos Estados Unidos. Essa região, também foi o destino de Anne Hutchinson e seus seguidores, depois seu banimento da Baía de Massachusetts, em 1638, devido a acusações de Antinomianismo.

Os quakeres também foram expulsos de Massachusetts e aceitos Rhode Island.

História

Colônia de Plymouth

Na década de 1580, alguns puritanos ingleses, inspirados por escritos de Robert Browne, que lançou as bases teóricas de um movimento religioso que seria conhecido como congregacionalismo, começaram a realizar atividades religiosas fora das estruturas da Igreja Anglicana. Isso resultou em diversas prisões e, como resultado, alguns desses decidiram emigrar para a Holanda, país que não tinha uma religião oficial e que, desse modo, oferecia um grau de liberdade religiosa que viabiliza a instituição de Igrejas separadas.

Após a execução de Henry Barrowe e John Greenwood, em 6 de abril de 1593, um número maior de puritanos ingleses decidiu emigrar para a Holanda. Dentre os puritanos ingleses que emigraram para a Holanda, merece destaque a comunidade que se instalou em Leida, que, em 1620, era liderada por: John Robinson e William Brewster. Pois foram integrantes dessa congregação que fizeram a célebre viagem no "Mayflower" e que, a partir de dezembro de 1620, participariam da fundação da Colônia de Plymouth, instalada em um território, atualmente administrado pelo Estado norte-americano de Massachusetts.

Colônia da Baía de Massachusetts

No dia 24 de junho de 1629, chegou em Salem (Massachusetts), uma frota de 6 navios, liderada por Francis Higginson, que trazia cerca de 350 colonos puritanos. Essa frota trouxe consigo também cabeças de gado, cavalos, cabras e alguns coelhos, além das provisões necessárias para estabelecer famílias e sobreviver até que pudessem fazer as colheitas. Naquela época, alguns colonos já residiam em Salém, liderados por Roger Conant, um dissidente da Colônia de Plymouth, e John Endecott, que chegara à América, em 1628, com cerca de 50 pessoas.

No dia 29 de agosto de 1629, foi assinado Cambridge (Inglaterra), um acordo que estabeleceria o funcionamento da Companhia de Colonização da Baia de Massachusetts, que daria origem à Colônia da Baía de Massachusetts.

Em junho de 1630, chegou em Salem, uma frota de 11 navios, liderada por John Winthrop, que seria o primeiro governador da Colônia da Baía de Massachusetts, que trazia cerca de 700 colonos puritanos, em uma época, na qual a população de europeus na Nova Inglaterra era de cerca de 500 pessoas. Entretanto, Winthrop avaliou que o local não era adequado para estabelecer um assentamento para aquela quantidade de pessoas, razão pela qual, se estabeleceram em Boston. Esse grupo de puritanos, diferentemente daqueles que se instalaram em Plymouth, não era separatista, ou seja, não desejavam estabelecer uma Igreja formalmente separada da Igreja Anglicana. Por outro lado, esse grupo se mudou para a América para fugir das perseguições dos bispos ligados ao Rei Carlos I e, desse modo, ter um maior nível de liberdade religiosa.

Roger Williams

Em 5 de fevereiro de 1631, Roger Williams desembarcou em Nantasket. Ele era um ministro anglicano formado e, por isso, foi convidado a assumir um cargo eclesiástico na paróquia anglicana de Boston. No entanto, não aceitou o cargo, pois deseja se integrar a uma Igreja separada e, além disso, declarou que gostaria de residir em uma comunidade em que houvesse total liberdade religiosa.

Nesse contexto, foi chamado para se integrar à Igreja de Salém, que estava inclinada ao separatismo. No entanto, a oferta foi retirada, devido a pressões dos líderes da Colônia da Baía de Massachusetts residentes em Boston.

No final do verão de 1631, mudou-se para a Colônia de Plymouth, que não fazia parte da Colônia da Baía de Massachusetts, onde foi bem-vindo e passou a pregar regularmente. No entanto, depois de um tempo, passou a entender que a Igreja de Plymouth não estava suficientemente separada da Igreja Anglicana. Além disso, passou a defender que o direito a terras na América, deveria ser decorrente da compra legítima de terras pertencentes aos nativos das cartas coloniais.

Em dezembro de 1632, escreveu um longo tratado que condenava as cartas coloniais e questionava o direito à terra sem primeiro comprá-la dos nativos americanos.

No outono de 1633, se mudou para Salem, onde se tornou um assistente não oficial da congregação local.

Esse retorno não foi bem recebido pelas autoridades da Colônia da Baía de Massachusetts, residentes em Boston, razão pela qual, em dezembro de 1633, eles o convocaram para comparecer perante o Tribunal Geral em Boston, para se explicar seu tratado que atacava as cartas coloniais. Depois disso, as cópias do tratado foram destruídas e a situação se apazigou.

Em agosto de 1634, tornou-se pastor interino da Congregação de Salem.

Em março e em julho de 1635, foi novamente convocado para comparecer perante o Tribunal Geral em Boston, para responder por "opiniões errôneas" e "opiniões perigosas". Depois disso, o Tribunal finalmente ordenou que ele fosse removido de sua posição na Congregação de Salem.

Quando esta última controvérsia surgiu quando a cidade de Salem apresentou uma petição ao Tribunal Geral em Boston para anexar algumas terras em Marblehead, no entanto, o Tribunal recusou-se a considerar o pedido, a menos que a Congregação em Salem removesse Roger. A Congregação de Salem entendeu que esta ordem violava sua independência e enviou uma carta de protesto às outras Congregações da Colônia da Baía de Massachusetts. No entanto, a carta não foi lida publicamente nas outras congregações, e o Tribunal Geral recusou-se a acomodar os delegados de Salem na próxima sessão.

Nesse contexto, o apoio a Roger começou a diminuir e ele deixou de pregar na sede da Congregação de Salem e começou a se reunir com alguns de seus seguidores mais devotados em sua casa.

Em outubro de 1635, o Tribunal Geral em Boston condenou Roger por sedição e heresia e ordenou que ele fosse banido.

A execução da ordem foi adiada porque Roger estava doente e o inverno se aproximava, então ele foi autorizado a ficar temporariamente, desde que parasse de dar suas opiniões publicamente, condição que não foi cumprida.

Em janeiro de 1636, foi enviado um xerife para prendê-lo, mas quando chegou em Salem, descobriu ele havia fugido três dias antes, durante uma nevasca. Ele viajou 55 milhas através da neve profunda até Raynham (Massachusetts), onde os nativos da tribo dos Wampanoags lhe ofereceram abrigo até a primavera.

Na primavera de 1636, Roger e alguns seguidores oriundos de Salem, começaram um novo assentamento em um terreno que eles compraram de um chefe nativo em Rumford (Rhode Island). Após as primeiras construções, as autoridades da Colônia de Plymouth afirmaram que Roger e seus seguidores estavam dentro de uma área concedida à Colônia de Plymouth e expressaram preocupação de que sua presença pudesse irritar os líderes da Colônia da Baía de Massachusetts.

Nesse contexto, Roger, acompanhado por Thomas Angell, foi em busca de um novo local adequado para um assentamento. Nessa busca, chegaram em uma fonte de água doce junto a uma enseada de um rio que seria denominado como: "Providence". Depois disso, compraram a área dos chefes nativos. Esse seria o local do assentamento permanente que daria origem à Colônia Providence.

Ele queria que o lugar fosse um refúgio para os "aflitos de consciência" e logo atraiu um grupo de dissidentes e indivíduos com outras mentalidades. Desde o início, a maioria dos votos dos chefes de família governou o novo assentamento. Os recém-chegados também poderiam ser admitidos à cidadania plena por maioria de votos.

No segundo semestre de 1636, teve início um conflito entre os colonos e a tribo dos Pequots. Nesse contexto, ajudou a fazer com que a tribo dos narragansett fosse aliada dos colonos.

Em agosto de 1637, um novo acordo restringiu o governo às coisas civis.

Em 1638, juntamente com alguns poucos seguidores, formou  uma congregação que, futuramente, seria reconhecida como a Primeira Igreja Batista da América.

Em 1640, 39 homens livres (homens que tinham plena cidadania e direito de voto) assinaram outro acordo que declarava sua determinação de defender a "liberdade de consciência". Desse modo, foi o primeiro lugar na história moderna onde cidadania e religião eram separadas, proporcionando liberdade religiosa e separação entre Igreja e Estado e isso combinado com o princípio da democracia majoritária.

Em 1643, em meio a tensões com as colônias vizinhas, viajou para Londres para tentar conseguir um alvará para a colônia que estava construindo. Nessa época, estava em curso a Guerra Civil Inglesa e Londres estava sob o controle dos puritanos. Roger publicou um livro sobre as línguas algonquinas e alguns costumes dos povos nativos ("A Key into the Language of America"), que facilitaria a comunicação dos imigrantes com os nativos da região da Nova Inglaterra, fato que melhorou sua reputação e o ajudou a conseguir o alvará.

Em julho de 1644, conseguiu com que o Parlamento autorizasse a continuidade da Colônia da Providência, logo depois disso, publicou o seu livro mais famoso: "The Bloudy Tenent of Persecution for Cause of Conscience", no qual defendeu a separação entre igreja e estado.

Essa publicação, teve grande repercussão: entre 1644 e 1649, pelo menos 60 obras foram publicadas abordando os argumentos da obra de Roger.

No dia 9 de agosto de 1644, o Parlamento ordenou a destruição de todas os exemplares, mas nesse momento, Roger já estava a caminho da Nova Inglaterra, onde chegou com o alvará em setembro.

Após o retornou, passou vários anos trabalhando para unificar os assentamentos de Baía de Narragansett sob um único governo. Esse trabalho foi dificultado devido à oposição de William Coddington que liderava os dois assentamentos na Ilha Aquidneck (Newport e Portsmouth), que na época era chamada de "Rhode Island".

Em 1647, conseguiu estabelecer a Colônia de Rhode Island e Providence, instituição governamental que tinha poderes sobre a região na qual estavam quatro aldeias que dariam origem ao Estado norte americano de Rhode Island.

Desse modo, naquela região, a liberdade de consciência passou a obter amparo legal e a colônia se tornou um porto seguro para pessoas que eram perseguidas por suas crenças, incluindo batistas, quacres e judeus.

No entanto, William Coddington não aceitou essa situação e decidiu viajar para Londres para obter o reconhecimento de um governo dos assentamentos da Ilha Aquidneck independente do governo dos assentamentos de Providence e Warwick.

Desse modo, em abril de 1651, o Conselho de Estado da Inglaterra nomeou Coddington como governador da Ilha Aquidneck e da pequena ilha vizinha de Conanicut.

No entanto, em outubro de 1652, a nomeação de Coddington foi revogada.

Anne Hutchinson

Em novembro de 1637, o Tribunal Geral de Massachusetts baniu alguns dos seguidores de Anne Hutchinson, acusados de serem "antinomianos", incluindo John Clarke. Esse grupo comprou a Ilha Aquidneck (Rhode Island) dos Narragansetts e estabeleceu o assentamento de Portsmouth.

Na primavera de 1638, alguns desses colonos se separaram e fundaram o assentamento de Newport, também situado na Ilha Aquidneck.

História social dos Estados Unidos

História dos puritanos na América do Norte


Compañía Operadora de Corto y Medio Radio Iberia Express S.A.U, más conocida como Iberia Express (IATA: I2, OACI: IBS, e indicativo IBEREXPRESS) es una aerolínea española propiedad de Iberia. Se trata de una aerolínea de bajo coste que realiza vuelos de corta y media distancia. Su creación fue aprobada por el Consejo de Administración de International Airlines Group el 6 de octubre de 2011.

La compañía posee un Certificado de Operador Aéreo de categoría A, expedido por la Agencia Estatal de Seguridad Aérea, que le permite transportar pasajeros, carga y correo en aeronaves con más de 20 plazas.

Historia

La aerolínea surgió como un proyecto para operar las rutas de corto y medio radio en el mercado español y europeo desde el centro de conexión de Iberia en el aeropuerto de Madrid-Barajas, así como para nutrir las rutas de largo radio de Iberia. Según la dirección de la compañía, Iberia Express tendrá unos costes de operación más bajos, unos costes laborales que serán menores y todos los empleados de la nueva aerolínea serán de nueva contratación. Las tareas de mantenimiento y el handling serán proporcionadas, al menos inicialmente, por la matriz. Según los datos económicos anunciados por IAG, está presupuestado que Iberia Express permita ahorrar unos 100 millones de euros al año a su matriz, a partir de 2015.

Poco después del anuncio de creación de Iberia Express, desde el Sindicato Español de Pilotos de Líneas Aéreas (SEPLA), criticaron la medida ya que consideran que no es nueva. Citan que anteriores iniciativas similares como Viva Air, Binter Mediterráneo o Clickair hicieron perder cerca de 200 millones de euros a Iberia. También el SEPLA afirmó que el objetivo final que existe detrás de la creación de esta aerolínea es la entregar y regalar la matriz Iberia a la aerolínea británica British Airways. Diversos medios han recogido que durante los primeros meses desde que se hizo efectivo el proceso de integración se ha favorecido a British Airways, la cual aumentó su cuota de mercado un 23% en España, en detrimento de Iberia, que ha reducido su cuota en más un 15%, siendo la caída del 4,6% si se suman los datos de la franquicia Iberia Regional-Air Nostrum y de la aerolínea participada Vueling.

Estos hechos llevaron a las centrales sindicales de Iberia a la convocatoria de varias jornadas de huelga, que implícitamente condujeron a la cancelación de vuelos. Según los datos aportados por IAG, cada jornada de paro supuso una pérdida de 3 millones de euros en los resultados operativos de Iberia. Ante este situación, el Ministerio de Fomento de España decidió intervenir para lograr un acuerdo entre las partes, designando como mediador a Manuel Pimentel.

Destinos

Iberia Express opera desde su base principal en el aeropuerto de Madrid-Barajas los siguientes destinos:

Flota

La flota de Iberia Express está constituida únicamente por aviones Airbus A320, A321 y A321neo. Inicialmente se incorporaron a la flota cuatro aeronaves de este tipo, procedentes de la flota de Iberia, con la previsión de que fuesen 14 a finales de 2012.

Véase también
 Iberia
 Iberia Cargo
 Iberia Regional
 International Airlines Group
 Anexo:Aerolíneas de España

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial de Iberia Express

Aerolíneas de España

Iberia
Aerolíneas fundadas en 2011
Aerolíneas de bajo costo
España en 2011
Empresas de la Comunidad de Madrid

Iberia Express


Egil or Egill is a masculine given name derived from Old Norse. It may refer to:

Characters
Egil (Hymiskvida), farmer in the poem Hymiskvida
Egil, brother of Volund, hero of Völundarkviða and the Thidreks saga
Egil One-Hand, hero from the Icelandic saga Egils saga einhenda ok Ásmundar berserkjabana
Ongentheow, also known as Egil

Places
Eğil, a district of Diyarbakır Province, south eastern Turkey
Egil Peak, Sverdrup Mountains, Antarctica

Other uses
Egil (given name)
Electrical Generation and Integrated Lighting Systems Engineer, NASA flight controller

See also
Alt for Egil, a 2004 Norwegian musical film directed by Tore Rygh, starring Kristoffer Joner and Trond Høvik
Egil's Saga, 13th century Icelandic saga
Egill Skallagrímsson Brewery, an Icelandic brewery and beverage company based in Reykjavík and founded on April 17, 1913

Egil


Eleanor Chelimsky, née le  à New York et morte le le , est une pianiste, une chercheuse et une fonctionnaire américaine. . Elle était l'épouse du peintre Oscar Chelimsky. Titulaire d'une  bourse Fulbright, elle travaille ensuite comme analyste à l'OTAN et à la MITRE. Elle a ensuite été pendant 14 ans l'Assistante Contrôleur Général et la directrice de la Division de l'évaluation de programme et de la méthodologie au General Accountability Office (GAO) américain. Durant cette période, près de 300 évaluations sont produites. Elle est en particulier reconnue par le monde de l'évaluation des politiques publiques pour ses innovations méthodologiques et ses efforts pour que les évaluations soient utilisées par les membres du Congrès.

Dimension politique de l'évaluation
Eleanor Chelimsky fait très tôt l'expérience de la dimension politique de l'évaluation. Ce que professe Carol H. Weiss, elle le vit dans la pratique. Les enjeux politiques affectent tout le processus : le choix de ce qui est évalué ou pas, les données qui peuvent être collectées ou non, et aussi la façon dont les rapports d'évaluation sont reçus par les acteurs. Elle voit ainsi dans ses différentes affectations les conflits entre acteurs politiques, les gestionnaires de programme qui ignorent délibérément les évaluations. Elle remarque aussi comment les conclusions des évaluations sont interprétées de telle ou telle façon, comment des précisions essentielles sont passées sous silence, comment les résultats sont utilisés au service d'un récit bien précis... Dans ces conditions, il ne suffit pas de produire un travail indépendant et de qualité, puisqu'il peut être utilisé à mauvais escient, mais aussi chercher à "améliorer le statu quo". Évaluer, c'est ainsi concilier production de connaissance et utilité.

Chelimsky pense avec Weiss que les évaluateurs et les évaluatrices doivent être sensibles au contexte politique. Ils et elles peuvent jouer leur rôle pour rendre les évaluations plus utiles, en travaillant avec les différentes parties prenantes ; en s'accordant sur les usages qui peuvent être faits de l'évaluation ; en faisant preuve de flexibilité pour répondre parfois à des questions précises que se posent les acteurs ; ou en négociant dans le cadre de l'évaluation pour favoriser l'acceptation des résultats. C'est un travail essentiel de traduction (d'un enjeu politique à une question évaluative, puis d'une réponse évaluative à un enseignement politique) dans lequel celles et ceux qui font les évaluations ont un rôle majeur à jouer.

Eleanor Chelimsky a notamment été saluée pour l'attention qu'elle portait à faire apparaître, dans le cadre d'une évaluation, les différentes perspectives des acteurs sur un sujet donné. Son évaluation sur la guerre chimique de 1983 est citée en exemple de ce point de vue, notamment par Ernest R. House et Kenneth Howe dans leur ouvrage Values in Evaluation and Social Research. Mais cette sensibilité pour les différentes perspectives sur un sujet ne signifie pas pas en plaidoyer. Chelimsky a été confrontée toute sa carrière à des accusations de soutenir tel ou tel point de vue, et pour elle il est donc essentiel de les tenir à distance pour être crédible et avoir une chance de peser.

L'utilisation de l'évaluation, un objectif parmi d'autres ?
Mais Chelimsky est aussi attentive aux risques qu'une orientation "utilitariste" de l'évaluation peut faire courir à l'évaluation. Elle met en avant la tension qu'il y a notamment entre la volonté d'utilité des travaux et le fait de traiter de questions controversées, pour lesquels les débats et les intérêts en jeu sont tels qu'il n'est pas sûr qu'une évaluation soit d'un quelconque usage. Or, ce sont bien ces dernières questions qu'il faut traiter selon elle, et il faut du courage aux évaluateurs et aux évaluatrices pour le faire, malgré le risque d'absence d'usage — du moins à court terme :

"Ce que je veux dire, c'est que si nous recherchons trop l'utilisation, nous risquons de perdre de vue notre autre devoir, qui est de mener des évaluations qui remettent en cause la base des croyances sur les politiques publiques, de crainte que ce travail soit ignoré ou nous implique dans une controverse."Pour Chelimsky, il est certes essentiel de penser l'évaluation dans la sphère du politique, ce qui introduit de nombreuses négociations et tractations ; mais "tout ne peut pas être nuancé" dans une évaluation. "L'intégrité de notre travail doit toujours pouvoir être défendue […] dans un climat politique".

L'utilisation est donc une bonne chose, mais ne peut pas être le seul objectif des évaluations, dont l'apport doit être replacé plus globalement dans le bon fonctionnement de la société démocratique.

Plaidoyer pour la diversité des méthodes
Sur le plan des méthodes, Eleanor Chelimsky insiste sur la diversité des méthodes disponibles, qui doivent permettre aux évaluateurs et aux évaluatrices de mieux s'adapter au contexte de l'évaluation. Elle s'inquiète des « chapelles » qui se développent dans le monde de l'évaluation, soutenant une méthode ou une autre et ignorant les réflexions ou les expériences se déroulant hors de leurs murs. Pour elle, c'est la question qui est posée qui compte, et y répondre nécessite une large gamme d'approches et de méthodes ; et si cela est nécessaire, il est possible de les trouver aussi en dehors du monde de l'évaluation.

Cela l'amène à insister sur la dimension pratique de l'évaluation « dans le monde réel » et sur l'équilibre à trouver entre théorie et pratique dans l'évaluation.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet  1926
Décès en mars 2022
Pianiste américaine
Chercheuse
Décès à 95 ans
Naissance à New York

Eleanor Chelimsky


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q1337872", "properties": { "stroke": "#3b78cb", "stroke-width": 1 } }
Das Réservoir Robert-Bourassa ist ein Stausee in der kanadischen Provinz Québec. Er liegt in der Region Jamésie, staut den La Grande Rivière und ist ein Hauptbestandteil des Baie-James-Wasserkraftprojekts.

Beschreibung
Der Stausee stellt das benötigte Wasser für das Wasserkraftwerk Robert-Bourassa (früher La Grande-2 genannt) und das benachbarte Wasserkraftwerk La Grande-2-A bereit. Die beiden Speicherkraftwerke erbringen eine Leistung von 5616 bzw. 2106 MW, ihre Fallhöhen betragen 137,6 bzw. 138,5 Meter. Somit gehören diese Kraftwerke zu den größten Kanadas.

Das Réservoir Robert-Bourassa besitzt eine maximale Fläche von 2835 km² (etwas größer als Luxemburg), das Einzugsgebiet erstreckt sich über eine Fläche von 32.480 km². Ein bedeutender Teil des Wassers stammt aus Anlagen weiter östlich; dazu gehören der Caniapiscau-Stausee, der Réservoir Opinaca und die Umleitung des Rivière Eastmain. Der Stausee besitzt einen Gesamtstauraum von 61,4 Milliarden m³ und einen nutzbaren Speicherraum von 19,365 Milliarden m³.

Der zugehörige Damm Barrage Robert-Bourassa entstand ab 1974. Er ist 162 m hoch, 2836 m lang und 9 m breit, die Aufschüttmasse beträgt 23,192 Millionen m³. Um die Kosten so tief wie möglich zu halten, wurde eine bereits vorhandene Moräne in den Damm miteinbezogen. Die Hochwasserentlastungsanlage ist für eine Wassermenge von 17.600 m³/s ausgelegt. Sie umfasst acht Durchgänge von 12,2 m Breite, getrennt durch sieben Pfeiler mit einem Durchmesser von 4,3 m.

Zusätzlich zum Damm baute man 29 kleinere Deiche mit einer Gesamtlänge von über 25 Kilometern. Der mit Abstand längste ist der Digue Duncan (13,7 km) am Rivière Dessaulniers, einem Nebenfluss südöstlich der Hauptanlagen. Der Fluss fließt in einen See auf einer Höhe von 143,3 Metern, also durchschnittlich 32 Meter tiefer als der Stausee. Um die Überflutung von zusätzlichen 30 km² zu vermeiden und den Lac Dessaulniers in seiner natürlichen Form zu erhalten, entstand zum Zwecke der Wasserstandsregulierung eine Pumpstation. Sie wurde 1977 in Betrieb genommen und besitzt vier Pumpen mit einer Kapazität von je 1,7  m³/s.

Nach vierjähriger Bauzeit begann das Auffüllen des Stausees am 27. November 1978, was etwas mehr als ein Jahr dauerte. Der minimale Seespiegel von 167,6 m wurde am 2. September 1979 erreicht, der maximale Seespiegel von 175,3 m im Dezember desselben Jahres. Zu Beginn hieß der Stausee Réservoir La Grande-2. Am 13. Dezember 1996 wurde er zu Ehren des Quebecer Premierministers Robert Bourassa umbenannt, der zwei Monate zuvor verstorben war und das Wasserkraftprojekt entscheidend vorangetrieben hatte.

Siehe auch
 Liste der größten Talsperren der Erde
 Liste der größten Stauseen der Erde

Literatur

Einzelnachweise

Stausee in Nordamerika
Staudamm in Kanada
Erdschüttdamm
See in Québec
SRobertbourassa, Reservoir
Bauwerk in Québec
Erbaut in den 1970er Jahren
Stausee in Kanada
Nord-du-Québec

Réservoir Robert-Bourassa


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Lyon se déroule du 15 au  sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie ATP 250.

Faits marquants

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueurs de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Forfaits
On note les forfaits du Belge David Goffin, des Français Benjamin Bonzi et Gaël Monfils, et de l'Italien Lorenzo Musetti. Ils sont respectivement remplacés par Holger Rune, Yosuke Watanuki, Michael Mmoh et Kwon Soon-woo.

Lauréats
Le Britannique Cameron Norrie remporte le tournoi en battant en finale Alex Molčan. Il s'agit du  titre ATP de sa carrière en simple.

En double, Ivan Dodig et Austin Krajicek décrochent leur  titre ensemble en s'imposant en finale face à Máximo González et Marcelo Melo. Il s'agit de leur  et  titre respectif dans la discipline.

Primes et points

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Lyon
 Saison 2022 de l'ATP
 Tournois ATP 250

Liens externes
 Site officiel du tournoi

Lyon
ATP 2022
Tennis en France en 2022
Tennis en mai 2022
Sport en France en mai 2022

Tournoi de tennis de Lyon (ATP 2022)


Salgadinho, es un municipio del estado brasileño de Paraíba, localizado en la microrregión del Seridó Occidental Paraibano, mesorregión de la Borborema. De acuerdo al Censo del IBGE en el año de 2010, su población es de 3508 habitantes. Posee un área de 184.237 km².

Geografía
El municipio está incluido en el área de cobertura del clima semiárido brasileño, definida por el Ministerio de Integración Nacional de Brasil en 2005. Esta delimitación tiene como criterios el índice pluviométrico, el índice de aridez y el riesgo de sequía.

Referencias

Enlaces externos
 Federación de los Municipios de Paraíba

Localidades de Paraíba

Salgadinho (Paraíba)


Meta fetişizmi (metâ fetişizmi), Marksist teorinin en özgün kavramlaştırmalarından birisidir. Bu kavram Kapital'de açık bir şekilde kullanılır ve belirgin olarak tanımlanır. "Metaların fetişizmi ve Bunun Sırrı" başlıklı bölümde, hem metanın fetişist karakterinin doğası, hem de bunun neden açıkça görünür olmadığı anlatılır. Bu bölüm, Kapital'in içinde çok uzun olmayan ama çarpıcı ve etkileyici olan bir bölüm olarak yer alır.

"İlk bakışta bir meta", der Marks bu bölümün başında, "çok önemsiz ve kolayca anlaşılır bir şey gibi gelir. Oysa metanın tahlili, aslında onun metafizik incelikler ve teolojik süslerle dolu pek garip bir şey olduğunu göstermiştir". Devamında konu, metanın niteliğindeki kullanım değeri ve değişim değeri şeklinde ortaya konulan ayrım temelinde irdelenir ve açıklanır. Çünkü ürünün kullanım değeri açısından bir sorun yoktur, sorun ya da fetisiştik nitelik değişim değeriyle birlikte belirmektedir. Şöyle belirtir Marks:

Öyleyse, emek ürününün anlaşılmaz özelliği, meta biçimine girer girmez, niçin ortaya çıkıyor? Kuşkusuz bu, biçimin kendisinden geliyor. Her türlü insan emeğinin eşitliği, bu emek ürünlerinin hepsinin eşit değerde olmaları ile nesnel olarak ifade edilir; harcanan emek-gücünün, bu harcanma süresi ile ölçümü, emek ürünlerinin değerinin niceliği biçimini alır; ve en sonu, üreticilerin içerisinde emeklerinin toplumsal niteliğinin kendini gösterdiği karşılıklı ilişkiler, ürünler arasında bir toplumsal ilişki biçimini alır.

Demek ki, metanın gizemli bir şey olmasının basit nedeni, onun içinde insan emeğinin toplumsal niteliği, insana, bu emeğin ürününe nesnel bir nitelik damgalamış olarak görünmesine dayanmaktadır; üreticilerin kendi toplam emek ürünleri ile ilişkileri, onlarla kendi aralarında bir ilişki olarak değil de, emek ürünleri arasında kurulan toplumsal bir ilişki olarak görünmesindedir. Emeğin ürünlerinin, metalar haline, niteliklerinin duyularla hem kavranabilir hem de kavranamaz toplumsal şeyler haline gelmelerinin nedeni budur. Bunun gibi, bir nesneden algılanan ışın, bize, görme sinirimizin öznel etkilenmesi olarak değil de, gözün dışında bir şeyin nesnel biçimi gibi geliyor. Oysa, görme olayında her zaman, ışının bir şeyden başka bir şeye, dıştaki bir nesneden göze fiilen geçmesi söz konusudur. Fiziksel şeyler arasında, fiziksel bir ilişki vardır. Ama metalarda, bu farklıdır. Şeylerin, quâ metaların varlığı, ve bunlara meta damgasını vuran emek ürünleri arasındaki değer-ilişkisi ile bunların fiziksel özellikleri ve bu özelliklerden doğan maddi ilişkiler arasında mutlak olarak bağ yoktur. Burada, insanlar arasındaki belirli toplumsal ilişki, onların gözünde, şeyler arasında düşsel bir ilişki biçimine bürünüyor. Bu nedenle, benzer bir örnek vermek için, din âleminin sislerle kaplı katlarını dolaşmamız gerekir. Bu âlemde, insan beyninin ürünleri, bağımsız canlı varlıklar gibi görünür, ve hem birbirleriyle, hem de insanoğlu ile ilişki içine girerler. İşte metalar âleminde de, insan elinin yarattığı ürünler için durum aynıdır. Emek ürünlerine, meta olarak üretildikleri anda yapışıveren ve bu, nedenle meta üretiminden ayrılması olanaksız olan şeye, ben, Fetişizm diyorum. (Vurgular eklendi)

Bu kavramın Marksist teori içinde de özgül bir yeri vardır. Birçok farklı Marksizm anlayışı Meta fetişizminden farklı değerlendirmeler ortaya koyar. Meta fetişizmi, en genel anlamda, kapitalist pazar sistemi içinde, toplumsal ilişkilerin maddi yapısal ögelerini gösterir. Belli bir şekilde ekonomik, sosyal ve düşünsel/kültürel içerimleri olan bir kavramdır bu. Öyle ki, metaların fetişist nitelikleri sonucunda, insanlar bir yanılsama ortamında yaşamakta, kendilerine ve kendi gerçekliklerine yabancılaşmaktadırlar. Böylece Meta fetişizmi kavramı İdeoloji teorisi, toplum teorisi, ekonomo-politik teorisi ve benzeri alanların merkezi bir kavramı durumundadır.

 Metaların Fetişizmi ve Bunun Sırrı. Metanın kullanım ve değişim değeri bakımından incelenmesini takiben; Karl Marks: Kapital, Cilt: I

Marksist terminoloji
Marksist ekonomi teorisi

Meta fetişizmi


Fyrst Johan August af Anhalt-Zerbst (; 29. juli 1677 – 7. november 1742) var fyrste af det lille fyrstendømme Anhalt-Zerbst i det centrale Tyskland fra 1718 til sin død i 1742.

Eksterne links

 Slægten Askaniens officielle hjemmeside

Huset Askanien
Fyrster af Anhalt-Zerbst
Personer fra Zerbst
Tyskere i 1600-tallet
Tyskere i 1700-tallet

Johan August af Anhalt-Zerbst


رابطة دول جنوب شرق آسيا المعروف اختصارا باسم آسيان  هو اتحاد سياسي واقتصادي بين 10 دول أعضاء في جنوب شرق آسيا، بهدف تعزيز التعاون الحكومي الدولي وتسهيل التكامل الاقتصادي والسياسي والأمني والعسكري والتعليمي والاجتماعي والثقافي بين أعضائه ودول منطقة آسيا والمحيط الهادئ. تبلغ مساحة الاتحاد 4522518 كيلومتر مربع (1،746154 ميل مربع) ويقدر إجمالي عدد السكان بحوالي 668 مليون.

كان الهدف الرئيسي لرابطة أمم جنوب شرق آسيا هو تسريع التوسع الاقتصادي، والذي من شأنه بعد ذلك تسريع التقدم الاجتماعي والتنمية الثقافية. أما الأهداف الثانوية للرابطة فهي تعزيز السلام والاستقرار الإقليميين على أساس سيادة القانون وميثاق الأمم المتحدة، توسعت أهداف الرابطة لتتجاوز القطاعات الاقتصادية والاجتماعية بسبب وجود العديد من الدول الأعضاء التي لديها أسرع الاقتصادات نموا في العالم.

في عام 2003، سارت الآسيان على خطى الاتحاد الأوروبي من خلال اتخاذ قرار ببناء مجتمع آسيان الذي يتألف من ثلاث ركائز: مجتمع آسيان الأمني والمجموعة الاقتصادية لرابطة أمم جنوب شرق آسيا، والمجتمع الاجتماعي والثقافي لرابطة أمم جنوب شرق آسيا. تمثل السيقان العشرة للأرز في علم وشارة الآسيان الدول العشر في جنوب شرق آسيا المتضامنة مع بعضها البعض.

تعمل رابطة دول جنوب شرق آسيا بانتظام على إشراك دول أخرى في منطقة آسيا والمحيط الهادئ وخارجها، وهي شريك رئيسي للأمم المتحدة، ومنظمة شنغهاي للتعاون، وتحالف المحيط الهادئ، ودول مجلس التعاون الخليجي، ودول السوق المشتركة الجنوبية، ومجموعة دول أمريكا اللاتينية ومنطقة البحر الكاريبي، ومنظمة التعاون الاقتصادي. تحتفظ الآسيان بشبكة عالمية من التحالفات وشركاء الحوار ويعتبرها الكثيرون قوة عالمية، ومركزا للاتحاد والتعاون في آسيا والمحيط الهادئ ومنظمة بارزة ومؤثرة. وهي تشارك في العديد من الشؤون الدولية، وتستضيف البعثات الدبلوماسية في جميع أنحاء العالم. أصبح نجاح المنظمة القوة الدافعة لإنشاء بعض أكبر التكتلات التجارية في التاريخ مثل منتدى التعاون الاقتصادي لدول آسيا والمحيط الهادئ والشراكة الاقتصادية الإقليمية الشاملة.

رمز أسيان

نقول أسيان إن رمزها يدل على منظمة مستقرة، سلمية، دينامية ومتحدة. ألوان الرمز --الأزرق والأبيض والأحمر والأصفر—تمثل الألوان الرئيسية المستعملة في رموز دول أسيان، كما يمثل الأزرق الاستقرار والسلام، الأحمر يمثل الشجاعة والدينامية، الأبيض يظهر النقاء، والأصفر يرمز إلى الازدهار. الدائرة تمثل قوة الاتحاد في أسيان، ويمثل الشكل الذي في المركز حلم مؤسسي أسيان عن أن ترتبط دول جنوب شرق آسيا كلها مع بعضها في صداقة وتضامن.

الدول الأعضاء

هذه قائمة الدول الأعضاء وسنة الانضمام:
 المملكة العربية السعودية (2023)
 إندونيسيا (1967)
 ماليزيا (1967)
 الفلبين (1967)
 سنغافورة (1967)
 تايلند (1967)
 بروناي (1984)
 فيتنام (1995)
 لاوس (1997)
 بورما (1997)
 كمبوديا (1999)
 المغرب (2023) (شريك الحوار القطاعي)

التأسيس

تأسست رابطة دول جنوب شرقي آسيا (آسيان) في 8 أغسطس / آب 1967 في بانكوك بتايلند من خمس دول هي إندونيسيا وماليزيا والفلبين وسنغافورة وتايلند.وانضمت بروناي إلى المجموعة في يناير / كانون الثاني عام 1984، وأعقبتها فيتنام في 1995 ولاوس وميانمار في 1997 وكمبوديا في 1999.
وفي فبراير / شباط عام 1976 عقدت آسيان أول قمة لها في منتجع جزيرة بالي بإندونيسيا. ووقع قادة آسيان خلال اللقاء على اتفاق الوئام والتعاون في شرقي آسيا وإعلان معاهدة آسيان.وتطبيقا لهذه الاتفاقات، عملت دول آسيان على تدعيم تعاونها في المجالات السياسية والاقتصادية والعسكرية وتبنت استراتيجيات عملية لتحقيق التنمية السريعة في اقتصاداتها.اتفق زعماء آسيان في عام 2003 على تأسيس مجموعة آسيان استنادا إلى ثلاثة مرتكزات هي مجموعة آسيان الأمنية، والاقتصادية والاجتماعية والثقافية.وفي عام 2005 قرر قادة المنظمة وضع ميثاق الرابطة على أمل تحقيق هدف طويل الأمد للآسيان وهو أن تصبح كيانا إقليميا موحدا.وخلال الاجتماع الوزاري للآسيان في يوليو / تموز 2007 بمانيلا بالفلبين اتفق جميع المشاركين على التوقيع على الميثاق في القمة التي عقد فيما بعد في نوفمبر / تشرين الثاني 2007 في سنغافورة.

المقر

يوجد مقر الرابطة داخل وزارة الخارجية الإندونيسية بجاكارتا.

الأهداف

تؤكد آسيان أن من بين أهدافها تسريع النمو الاقتصادي وتحقيق التقدم الاجتماعي والتنمية الثقافية في جنوب شرق آسيا من خلال عمل مشترك يقوم على روح التعاون والتكافؤ، والمشاركة من أجل تعزيز قواعد مجتمع مزدهر يسوده السلام.وذلك إلى جانب تحسين مستوى المعيشة للأعضاء وتقوية الحماية الاجتماعية، وتشجيع روابط التعاون في التدريب والبحث، ودعم الأنشطة الزراعية والصناعية والتجارية، وتوطيد العلاقات مع المؤسسات الدولية.كما توضح المنظمة أنها تشتغل أيضا على تعزيز السلام والاستقرار السياسي والاقتصادي في المنطقة، ووضع الآليات الكفيلة بتجنيب دول الرابطة أي نزاعات أو صراعات.ومن أهدافها كذلك إقامة منطقة تجارة حرة بين الأعضاء وحتى الجيران، يتم خلالها إلغاء كافة القيود الجمركية.

الهيكلة

تُعَد قمة آسيان أعلى هيئة لصنع القرار. ولدى المنظمة أمانة عامة مهمتها تنسيق العمل بين أعضاء المجموعة، والسهر على تنفيذ مقرراتها.يعين الحاضرون في اجتماع القمة الأمين العام لفترة خمس سنوات غير قابلة للتجديد، ويُختار الأمين العام بالتناوب بين الدول الأعضاء عبر احترام الترتيب الأبجدي. يشرف الأمين العام على عدة إدارات مكلفة بالدعم والتقييم والتخطيط والتنسيق الاستراتيجي، ويحق له أن يقترح ويوصي وينسق وينفذ أنشطة آسيان.وتسيِّر تلك الإدارات عدة أقسام تتنوع مهامها ما بين المجالات الاقتصادية والأمنية والعسكرية والسياسية والمالية والإدارية.تتسلم كل دولة عضو رئاسة المنظمة بشكل دوري، وكانت ميانمار الدولة التي ترأست المنظمة عام 2014.دشنت آسيان في بداية التسعينيات التعاون الإقليمي مع شرقي آسيا، حيث حضرت كل من الصين واليابان وكوريا الجنوبية عددا من اجتماعاتها، لتصبح قنوات رئيسية للتعاون بين المنطقتين.كما فتحت آسيان أبواب الحوار مع الولايات المتحدة واليابان وأستراليا ونيوزيلندا وكندا والاتحاد الأوروبي وكوريا الجنوبية والصين وروسيا والهند.ولم تقم آسيان فقط بتأسيس منطقة تجارة حرة داخلية، وإنما وقعت على اتفاقيات تجارة حرة مع الصين وكوريا الجنوبية ونيوزيلندا وغيرها من الدول، وأظهرت طموحها وثقتها في أن تلعب دورا أكثر أهمية في التجارة الدولية.

انظر أيضا

 منتدى التعاون الاقتصادي لدول آسيا والمحيط الهادئ
 الشراكة عبر المحيط الهادي
 الشراكة الاقتصادية الإستراتيجية عبر المحيط الهادئ
 الشراكة الاقتصادية الإقليمية الشاملة
 المنتدى الاقتصادي العالمي
 اتفاق الشراكة الشاملة والتقدمية عبر المحيط الهادئ

مراجع

وصلات خارجية

 موقع أسيان الرسمي (بالإنجليزية)

اتحادات فوقومية
جنوب شرق آسيا
حائزو جوائز رامون ماجسايساي
مراقبو الجمعية العامة للأمم المتحدة
منظمات أسست في 1967
منظمات حكومية دولية
منظمات مقرها في جاكرتا

أسيان