Saint-Louis-de-l'Isle-aux-Coudres (officiellement Saint-Louis) est un village compris dans le territoire de la municipalité de L'Isle-aux-Coudres dans Charlevoix au Québec (Canada). Le village est la plus ancienne agglomération de l'île aux Coudres. Situé sur la pointe sud de l'île, il fait face au fleuve Saint-Laurent.

Toponymie
Le village est nommé en l'honneur de Louis Chaumont ou Chaumonot de La Jaunière, La Jeannière ou encore La Joannière, curé de Baie-Saint-Paul de 1736 à 1767 et missionnaire sur l'île aux Coudres au milieu du . Le nom rappelle Louis IX, roi de France de 1226 à 1270 et canonisé par l'Église catholique en 1297.

Géographie
Le village est situé sur la partie ouest de l'île aux Coudres, à  en aval de Québec sur le fleuve Saint-Laurent, vis-à-vis Baie-Saint-Paul, sur la rive.

Le village de Saint-Louis est constitué de deux pôles (ou « petits villages ») reliés par un corridor urbanisé le long du littoral :
 Le village de l'Anse, au sud, le plus dense et le plus ancien noyau villageois de l'île. Son organisation spatiale désordonnée témoigne de son occupation primaire;
 Le Cap-à-Labranche, à l'ouest, dont les bâtiments sont implantés de façon plus régulière.

Le ruisseau Rouge et le ruisseau de la Mare, alimentés par des tourbières localisées au centre de l'île, drainent le territoire.

Jusqu'au , l'économie repose sur les secteurs primaire et secondaire ; l'agriculture, la navigation et construction navale et, surtout, la chasse au béluga (dite « pêche au marsouin ») occupent l'essentiel de la main d'œuvre. Le potentiel agricole de l'île demeure faible, surtout à Saint-Louis, avec une gamme de culture possible plutôt restreinte. La production des fruits (pommes, fraises, prunes) est la plus rentable.

Depuis la seconde moitié du , le tourisme est l'industrie principale de Saint-Louis-de-l'Isle-aux-Coudres. La villégiature est bien présente, avec environ un logement sur quatre qui n'est pas occupé par des résidents habituels.

On recense en 2021 342 habitants permanents répartis dans les secteurs du village de l'Anse et du Cap-à-Labranche.

Histoire
L'île aux Coudres est accordée en 1687 au Séminaire de Québec lors de la concession de la seigneurie de Beau-Pré. Les premières terres sont cependant concédées en 1728. La paroisse Saint-Louis-de-France ou Saint-Louis-de-l'Isle-aux-Coudres est fondée en 1741 (elle n'est érigée canoniquement qu'en 1827) ; auparavant, les missionnaires transportent les actes de baptême, de mariage et de décès sur la côte. En 1762, les terres de l'île sont entièrement concédées à des colons ; la population est de 40 ménages ou 237 habitants.

Le long du ruisseau Rouge, des moulins banaux à eau et à vent sont construits en 1826 et 1836 par la famille Tremblay pour le compte des seigneurs de l'île. Afin de perpétuer le rite des processions de la Fête-Dieu hérité de la France médiévale, une chapelle, la chapelle de procession Saint-Isidore, est construite à l'extrémité sud-ouest du village en 1836. Une seconde chapelle, la chapelle de procession Saint-Pierre, est construite l'année suivante à l'autre extrémité du village.

Une municipalité de paroisse nommée Saint-Louis-de-l'Isle-aux-Coudres et couvrant l'ensemble de l'île est établie en 1845. Elle est abolie en 1847, puis érigée de nouveau en 1855.

En 1869, Alexis Mailloux rapporte qu'on ne trouve pas de village sur l'île aux Coudres. La construction en 1885-1886 d'une église conçue par l'architecte David Ouellet, et la constitution conséquente d'un îlot paroissial change la donne.En 1936, l'établissement à demeure d'une infirmière à Saint-Louis vient améliorer considérablement le bilan sanitaire de la paroisse, alors que le manque de soins, l'éloignement des hôpitaux, l'hygiène déficiente et la consanguinité résultent en une surmortalité. Un premier médecin s'établit en 1950. Entre 1900 et 1950, le taux de mortalité est passé de 20,2 à 9,3. On compte 716 habitants à Saint-Louis en 1951.

Une caisse populaire est fondée en 1944. Saint-Louis a aussi compté pendant un temps une succursale de la Banque canadienne nationale.

La municipalité de Saint-Louis-de-l'Isle-aux-Coudres est fusionnée à Saint-Bernard-de-l'Isle-aux-Coudres en 1994 pour former la municipalité de L'Île-aux-Coudres. La Baleine y est annexée en 2000, et la municipalité adopte la graphie de L'Isle-aux-Coudres.

Services
L'économie reposant surtout sur le tourisme, le village est doté d'auberges et d'hôtels pouvant accommoder les visiteurs.

La seule école de l'île aux Coudres, l'école Saint-Pierre, est située à Saint-Louis. Elle offre une éducation pour les niveaux pré-scolaire, primaire et secondaire. On comptait autrefois au Cap-à-Labranche un couvent de deux classes.

Un cinéma de  opérait dans les années 1950.

Le village est desservi par le téléphone depuis 1894. L'électricité est arrivée , en 1954.

Notes et références

Annexes

Liens externes

Village au Québec
Ancienne municipalité au Québec
Charlevoix

Saint-Louis-de-l'Isle-aux-Coudres


Ksantofil (grč. ξανϑός: žućkast, smeđ) je žuti do smećkasti pigment, oksidacijski produkt karotena, s kojim zajedno čini skupinu karotenoida. Molekula ksantofila sastoji se od dvaju iononskih prstenova koji nose po jednu –OH skupinu, a povezani su konjugiranim (povezanim) dvostrukim vezama. Poznat je žuti violaksantin u laticama maćuhice ili anteraksantin na prašnicama ljiljana. Zbog dobre topljivosti u mastima, često zajedno s karotenima, daju boju jestivim biljnim uljima. Jedan je od najraširenijih ksantofila lutein, koji se nalazi u kloroplastima listova u kojima apsorbira Sunčevu energiju (valna duljina od 400 do 500 nm) i dalje ju predaje klorofilima za reakcije fotosinteze, a prekomjernu apsorbiranu energiju oslobađa kao toplinu i time zaštićuje strukture kloroplasta.

Izvori

Vanjske poveznice

Botanika
Pigmenti

Ksantofil


Izgubljena olovka je nagrađivani hrvatski i jugoslavenski film iz 1960. te prvi srednjometražni igrani film za djecu redatelja Fedora Škubonje, snimljen po scenariju njegove žene Stanislave Borisavljević samo s tri profesionalna glumca i fantastičnom djecom naturščicima iz bosanskohercegovačkih sela Đimrija nedaleko Han Pijeska i Sokolovići u blizini Sokolca. U izuzetno skromnim produkcijskim uvjetima Fedor Škubonja je ostvario remek djelo dječjeg filma koje je i dan danas razumljivo djeci i inspirativno kao primjer u medijskom i filmskom opismenjavanju djece i mladih u  Republici Hrvatskoj. Za današnje redatelje posebno je inspirativan rad Fedora Škubonje s djecom koja su sva, bez iznimke, ostvarili odlične i višeslojne uloge.
Izgubljena olovka snimljena je u produkciji Zora filma, a scenarij je, kao i za sve ostale njegove filmove, napisala Škubonjina supruga Stanislava Staša Borisavljević (rođena 1931. u Prijepolju, Srbija), koja je radila na ovom filmu i kao asistentica redatelja. Snimatelj je bio Hrvoje Sarić (Knin, 1922.- Zagreb, 2007.), nagrađivani filmski redatelj i snimatelj koji je surađivao i s Antom Babajom, Zvonimirom Berkovićem, Obradom Gluščevićem i Matom Reljom, a od početka šezdesetih snimio i desetak vlastitih kratkometražnih filmova, od kojih mnoge u produkciji Zora filma. Zanimljivu i funkcionalnu glazbu napisao je skladatelj i dirigent Miro Belamarić (Šibenik, 1935.- Beč, Austrija, 2017.), autor tri opere i brojnih orkestralnih, zborskih i komornih djela, dok je montažer zvuka je bio Anđelko Klobučar.

Sadržaj

Mlada, još neiskusna seoska učiteljica preuzima posao u lokalnoj školi. Jedan od najboljih učenika Diko, zaljubljuje se u nju i čini sve ne bi li joj privukao pažnju, što nju izuzetno nervira. Dikinom kolegi nestane olovka, a učiteljica optužuje malog Dika da je on ukrao olovku. Zbog toga Diko od jednog od najboljih učenika postaje izopćenik i inkriminirani lopov. Kada tu olovku slučajno pronađe školski poslužitelj, učiteljica traži priliku da se učeniku ispriča ...

Uloge
 Boško Gašević kao Diko (učenik)
 Mira Nikolić kao učiteljica
 Marija Paro Aljinović || druga učiteljica (njena kolegica)
 Mate Ergović kao domar škole

Nagrade i recepcija
Film je 1960. godine u Puli osvojio posebnu glumačku nagradu za malog naturščika Boška Gaševića u ulozi Dike te nagradu Kekec kao najbolji film za djecu. U Veneciji, na Smotri 1961. godine osvojio je  Zlatnog lava u kategoriji igranog filma za djecu, godinu poslije i nagradu za dječji film na Festivalu u Mar del Plati u Argentini. Četiri godine nakon snimanja film je osvojio i nagrade publike i kritike te drugu nagradu stručnog žirija na Četvrtoj smotri omladinskog filma u Cannesu, a 1966., na jubilarnom, Dvadesetom filmskom festivalu u Cannesu uvršten je među deset najboljih filmova za djecu.
Film je bio distribuiran u Italiji ("La matita perduta"), Argentini ("El lápiz perdido"), Istočnoj Njemačkoj ("Der verlorene Bleistift"), Finskoj ("Kadonnut kynä"), Švedskoj ("Den förlorade pennan"), Francuskoj ("La crayon predu"), Sjedinjenim američkim državama ("Lost pencil") i drugdje. Glavna glumica Mira Nikolić dobila je UNICEF nagradu za ulogu u filmu i za njegov doprinos međuljudskom razumijevanju.

Izvori

Vanjske poveznice
 Izgubljena olovka na portalu IMDb
 Izgubljena olovka na portalu Mediji

Hrvatska filmska umjetnost
Hrvatski filmovi za djecu

Izgubljena olovka (1960.)


ජුවාම් පාවුළු පාප්වහන්සේ යනු රෝමානු කතෝලික සභාවෙහි මෙම පාප්වහන්සේලා දෙදෙනාගේ ගේ නාමය වෙයි:
පළමුවන ජුවාම් පාවුළු පාප්වහන්සේ (1978), තමන්ගේ පූර්වපාප්තිකයන් වූ, විසිතුන්වන ජුවාම් පාප්වහන්සේ සහ හයවන පාවුළු පාප්වහන්සේ තුමන්ලාට ගරු කරනු පිණිස තමන් නම් කරගන්නා ලදි. පළමුවන ජුවාම් පාවුළු පාප්වහන්සේ ධූරය දැරුවේ දින 33 ක් පමණි.
දෙවන ජුවාම් පාවුළු පාප්වහන්සේ (1978–2005), පළමු පෝලන්ත ජාතික පාප්වහන්සේය.  එතුමා තමන් නම් කර ගත්තේ තම පූර්වප්‍රාප්තිකයාට ගරු කරනු පිණිසය.

ජුවාම් පාවුළු

id:Paulus#Paus Katolik Roma

ජුවාම් පාවුළු පාප්වහන්සේ


Rade Bogdanović (Sarajevo, Yugoslavia —actual Bosnia-Herzegovina—, 21 de mayo de 1970) es un exfutbolista serbio que se desempeñaba como delantero-centro; se retiró en 2004 jugando para el Al-Wahda.

Clubes

Nacidos en Sarajevo
Futbolistas de la selección de fútbol de Yugoslavia en los años 1990
Futbolistas nacionalizados en Serbia
Futbolistas del FK Željezničar Sarajevo
Futbolistas del Football Club Pohang Steelers
Futbolistas del JEF United Ichihara Chiba
Futbolistas del Club Atlético de Madrid en los años 1990
Futbolistas del NAC Breda
Futbolistas del Werder Bremen en los años 1990
Futbolistas del Werder Bremen en los años 2000
Futbolistas del Arminia Bielefeld en los años 2000
Futbolistas del Al-Wahda (Abu Dabi)
Serbobosnios

Rade Bogdanović


Australija je svoj debi na Pjesmi Eurovizije ostvarila na natjecanju 2015. godine na poziv EBU-a kao specijalni gost na 60. godišnjicu natjecanja i trebala je sudjelovati samo te godine. Dana 17. studenog 2015. EBU je objavila o ponovnom natjecanju 2016. a od te godine se pozivi samo produžuju makar do 2023. godine.

Predstavnici Australije su do 2018. godine birani internim putem, a u rujnu 2018. SBS je odlučio kako će organizirati nacionalni izbor pod nazivom Eurovision - Australia Decides

Sudjelovanje

Države na Pjesmi Eurovizije
Australska glazba

Australija na Pjesmi Eurovizije


Merzifon, Amasya'nın bir ilçesi.

İlçenin adı
İlçenin adının kökeni hakkında çeşitli varsayımlar mevcuttur:
 MÖ 700'lü yıllarda Merzifon'un 4 km doğusunda, bugün Marınca diye anılan köyün bulunduğu yerde, bölge valisi Barsevinç kendi ismini taşıyan bir kasaba inşa ettirmiştir. Bu kasabanın adı zamanla Marsevinç, Mersuvan ve Merzifon şeklini almıştır.
 MÖ 222'de bölge valisi 5. Mihridat tarafından, bugünkü Merzifon'un yerinde, Merzpond adında bir kale inşa ettirilmiş ve adı Merzban, Merzifon şeklinde değişmiştir. Merz kelimesi Farsçada "sınır, mahal, sükûn", fon sözcüğünün de pontun Arapçalaştırılmış hali olduğu, dolayısıyla Merzifon sözcüğünün "Pond karargahı" anlamına geldiği açıklanmıştır.
 Yazar Özhan Öztürk Pontus adlı çalışmasında Marsıpıli (sınırkenti) ve Marsipont (Pontus sınırı) gibi ihtimalleri sıraladıktan sonra Marsivan eşeği, Marsıvan ayısı, Marsıvan otu gibi kelimelerin varlığının yanı sıra Ali Cevat (1897) ve Abdizade'nin de notlarına da dayanarak kent adının halk ağzında Marsıvan (Merz-i Van) olduğunu bununda Farsça ve Ermenice "sınır kenti" anlamına geldiğini iddia etmiştir..

Tarihçe
Bölge tarih boyunca birçok uygarlığa ev sahipliği yapmıştır. Yediler namı ile anılan gölleri, bereketli toprakları ile avcılık ve tarıma uygun bu ova yaklaşık 7 bin sene önce de insanlara yurt olmuştur. Karadeniz sahiline ve orta Anadolu'ya giden yollar Merzifon'da kesişmektedir. Bu nedenle coğrafyacı ve tarihçi Strabon bu bölgeyi "Bin köy" bölgesi olarak tanımlamıştır.

Strabon'un bin köy olarak belirttiği bölgede yapılan arkeolojik araştırmalarda yüzlerce höyük ve yerleşim yerinin varlığı saptanmıştır. Bu höyüklerden elde edilen seramik ve buluntulara göre Merzifon tarihinin  MÖ 5500'lere kadar uzandığı anlaşılmıştır.

Frigler
Karanlık çağ sonrası MÖ 8. yüzyılda bölgedeki Hitit kentleri üzerine yerleşen Frigler başta Merzifon kalesi (şehir merkezi) olmak üzere çevredeki diğer Hitit yerleşim yerlerini de onarımdan geçirerek kullanmışlardır. Ayrıca Oymaağaç, Onhoroz, Büyük ve Küçük Küllük höyükleri de Frig yerleşim izleri taşımayan höyüklerdir.

Kimmer ve İskit
MÖ 600'lerde Kafkaslardan gelen Kimmer ve İskit akınlarıyla birlikte Anadolu'da Frig siyasi egemenliği son bulmuştur. Merzifon ve Gümüşhacıköy civarında İskit hakimiyetinin çok kısa süreli de olsa varlığı bulunmaktadır. Bu döneme ait buluntular Gümüşhacıköy-İmirler köyündeki bir mezardan çıkarılmış olup, Amasya müzesinde sergilenmektedir.

Pontus devleti
Pontusluların başkenti Amasya'dır. 200 yıl Amasya başkentlik yapmıştır. Amasya'daki kral mezarları bunlara aittir.

Pontus'un Amasya dışında diğer iki büyük şehri Trabzon ve Sinop'tur. Başkentin Amasya olması ile birlikte Merzifon'da önemli ticaret merkezi olmuştur. Merzifon, askeri savunma ve ticaret yolu güvenliği açısından önemli bir yer tutmuştur. Yaklaşık 200 yıllık Pontos (Mitridatlar) dönemi MÖ 47'de Roma Generali Sezar ile Pontos devlet kralı II. Pharnakes arasında, antik Zile (Zela) ile Amasya arasındaki Bacul köyünde yapılan savaşta Pontos askerlerinin yenilmesi ile son bulmuştur. Bölgede Pontos Devleti hakimiyeti zayıflamış ve bu tarihten itibaren Roma hakimiyeti dönemi başlamıştır.

Roma dönemi
Pompeius ve Lukullus savaşları esnasında Pontos şehirleri tahrip olmuştur. Anadolu'yu, 131 yılının sonbaharında ziyaret eden imparator Hadrianus, Amasya şehri ve çevresinin harap halini görmüş kentlerin imarı emrini vermiştir. Özellikle antik çağda yoğun iskan görmüş Merzifon ve civarındaki Roma köylerini de ziyaret ederek bölgede eski tapınakların onarımını, ayrıca yeni tapınakların da yapımı emrini vermiştir.

Bugünkü Karşıyaka (Neopolis) köyünde Zeus Stratios adına bir tapınak inşa ettirmiştir. Bu tapınağa ait sütun başlıkları ve sunak yazıtı Amasya Müzesi bahçesinde teşhir edilmektedir.

Bölgede huzur ve sükunetin sağlanması ile ekonomik hayat yeniden canlanmış, Merzifon şehrini çevreleyen şehir surları ve kalesi yeniden tamir edilmiş, şehir nüfusunun artmasıyla yeni mahalleler eklenmiştir.

Yine bu dönemde Merzifon'a bağlı olan Aktarla (Nureni) Köyü de önemli bir Roma yerleşmesi olup, 1994 Yılında Müze müdürlüğünce yapılan arkeolojik kazıda M.S.3. yüzyıla ait, Akroterli, Bezemeli bir lahit çıkarılmıştır. Lahit müze müdürlüğünde teşhir edilmektedir.

Roma İmparatorluğu 395'te Doğu ve Batı olmak üzere ikiye ayrılmış, Merzifon ve civarı Doğu Roma İmparatorluğu (Bizans) sınırları içerisinde kalmıştır.

Bizans İmparatorluğu
Roma'nın bir devamı olan Bizans İmparatorluğu'nda eski yerleşmeler aynen devam etmiş, Merzifon şehri de bu dönemde önemli bir kültür merkezi olmuştur.

Emeviler
8. yüzyılın başlarında Merzifon ve civarı Arap akınlarına (Emevi) maruz kalmış, şehir kısa bir süre Arap hakimiyetinde kaldıktan sonra tekrar Bizans hakimiyetine geçmiştir.

Merzifon ovasına hakim olan ve Alıcık köyü yakınlarında bulunan  bu bölgedeki ticaret yolu üzerinde yer alan Bulak Kalesi yol güvenliğini sağlamak için kurulmuştur.

Danişmentler
11. yüzyılda bölge ile birlikte Merzifon da Danişmentler'in hakimiyetine girmiştir. Şehrin İslam hakimiyetine girmesiyle, şehirdeki Bizans  eserlerinin bir kısmının cami ve medreseye dönüştürüldüğü bilinmektedir.

Selçuklu
Merzifon 12. yüzyılda Selçuklu egemenliğine (II. Kılıç Arslan zamanı) girmiş ve 14. yüzyıla dek bir Selçuklu şehri olarak kalmıştır.

İlhanlı
Şehir 14. Yüzyılda İlhanlı hakimiyetine girmiştir. Bu dönemde Merzifon ve havalisine yönetici olarak Moğol kökenli valiler tayin edilmiştir. İlhanlı Hükümdarı Ebu Sait Bahadırhan bu bölgenin idaresini Moğol Beyi Emir Çobanoğlu Demirtaş'a vermiştir.

Eratna Beyliği
İlhanlı yönetiminden sonra bölge, Eratna Beyliği hakimiyetime girmiştir (1335 – 1341). Eratna Beyi Şadgeldi Paşa Amasya ve Merzifon civarını  da idaresi altına almış, daha sonra Şadgeldi Paşa'nın oğlu Emir Ahmet ile Kadı Burhaneddin arsında bir dizi savaşlarda sürekli el değiştirmiştir.

Taşanoğulları
1353-1396 tarihleri arasında Merzifon ve civarı Türkmen Beylerinden Taşanoğulları'nın hakimiyetinde kalmıştır.

Osmanlı
Taşanoğulları Hasan ve Ali Bey zamanında, 1393 yılında Yıldırım Bayezid'in Amasya'yı fethetmesiyle birlikte yaklaşık 3 yıl süren mücadele sonucunda Merzifon bölgesi de Osmanlı hakimiyetine girmiştir.

Osmanlı döneminde, Sivas eyaletine bağlı Amasya Sancağının kazası olan Merzifon önemli bir kültür merkezi olmaya devam etmiştir.

1402 yılında Yıldırım Bayezid ile Timur arasındaki savaşta dağılan Osmanlı birliğini Amasya şehzadesi I. Mehmed yeniden sağlayarak Osmanlı tahtına çıkmıştır. Bölgede sükunetin sağlanması ile Merzifon şehri de eski önemine kavuşmuştur. Osmanlı hakimiyetine giren şehir İstiklal Savaşı'na kadar Osmanlı hakimiyetinde kalmıştır. Osmanlı sadrazamlarından Merzifonlu Kara Mustafa Paşa 1634 yılında Merzifon'un ilçeye en yakın köylerinden biri olan Marinca (Narinciye-Bahçekent-Karamustafapaşa) köyünde dünyaya gelmiştir.

I. Dünya Savaşı
I. Dünya Savaşı'ndan sonra Merzifon 15 Mart 1919'da İngilizler tarafından işgal edildi. İşgal altındaki Merzifon'da 16 Haziran 1919'da büyük bir miting düzenleyerek İzmir'in işgali protesto edildi. O sırada Amasya'da bulunan Mustafa Kemal Paşa, mitingi bir telgrafla İstanbul'daki Harbiye Nezareti'ne bildirdi. Merzifonluların işgal boyunca sürdürdükleri şuurlu tepki sonucu İngilizler 27 Eylül 1919'da Merzifon'u terk etmişlerdir.

Yerel örgütlenme için Mustafa Kemal Paşa'nın verdiği buyruklar üzerine Müftü Vehbi Efendi'nin başkanlığında, Belediye Başkanı Hacı Ömer, Mahami Kardeşlerden Avukat Sadık Bey, Ganizade Hacı Hafız, belediye Doktoru Hakkı ve Siryalı Rıza Efendi tarafından "Merzifon Müdafaa-i Hukuk Derneği" kurulmuştur.

Höyükler
Ortaova köyü Onhoroz, Büyük-Küçük Küllük höyükleri (tepeleri) ve Hayrettin köyü höyükleri en önemli Kalkolitik ve Eski Tunç Çağı yerleşmeleridir. Merzifon bölgesinin Hitit döneminde de başkent Hattusaş'a sınır olması nedeni ile önemli bir merkez ve yerleşim yeri olduğu görülmektedir. Bu dönemde (MÖ1700-700) bölgeden iki adet tabii yol geçmektedir.

Bunlar:
 Çorum - Merzifon - Havza - Kavak - Samsun yolu (bugünkü kara yolu).
 Çorum - Merzifon - Havza - Vezirköprü - Oymaağaç güzergahıdır.

Nüfus
İlçe merkeze bağlı olmak üzere; 70 köy ve 20 mahalleden  oluşmaktadır.

Sağlık Kuruluşları

 Merzifon Kara Mustafa Paşa Devlet Hastanesi
9 adet Aile Sağlığı Merkezi
1 adet Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi

Merzifon Havalimanı
Amasya-Merzifon Havalimanı olarak adlandırılan meydan, 2008 yılında iç hat sivil hava trafiğine açılmış olup Merzifon'a 5 km mesafededir. 05R/23L pisti 3232x45 metre boyutunda olup kompozit kaplamadır. Yolcuya açık olan alanlar 457 m² olup yıllık 120.000 yolcu kapasiteli terminale ve 132 araç kapasiteli otoparka sahiptir. Uçuşlar İstanbul'a iki havayolu firması ile yapılmaktadır. İstanbul'dan Merzifon'a yapılan uçuşlar saat 12.25'de, Merzifon'dan İstanbul Yeni Havalimanı'na Türk Hava Yolları ile yapılan  uçuşlar her gün saat 14.50'de gerçekleştirilmektedir. Ayrıca Pegasus Hava Yolları firması ile; pazar, salı ve perşembe günleri karşılıklı seferler yapılmaktadır. Pegasus Hava Yolları ile yapılan seferler Sabiha Gökçen Havalimanı'na yapılmaktadır.

Merzifon'da Yerel Medya
Merzifon'da bulunan yerel basın ve yayın kuruluşları

Merzifon'da yerel televizyon Kanalı bulunmamaktadır. İlçede yerel radyo istasyonları ve günlük yerel gazeteler vardır.

Yerel Radyolar

 Esinti FM (88.8)
 Radyo Hayat (95.5)
 Radyo5 (96.3)
 Sıla FM (98.0)
 Radyo İksir (100.5)
 Merzifon Tempo FM (102.1)

Yerel Gazeteler

 Merzifon Pusula Gazetesi
 Merzifon Olay Gazetesi
 Merzifon Bilgi Gazetesi

İnternet Yayıncılığı

 Merzifongazete.com
 Merzifontv

Mutfak
Merzifon Keşkeği 30.12.2014 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Merzifon Kaymakamlığı
 Merzifon Belediyesi
Nüfusu

Amasya ilinin ilçeleri

Merzifon


Backdraft (conocida en España como Llamaradas y en Hispanoamérica como Marea de fuego o Llamarada) es una película estadounidense de 1991, dirigida por Ron Howard y escrita por Gregory Widen, protagonizada por Kurt Russell, William Baldwin, Scott Glenn, Jennifer Jason Leigh, Rebecca De Mornay, Donald Sutherland, Robert De Niro, Jason Gedrick y J.T. Walsh.

La película cuenta la historia de un cuerpo de bomberos de Chicago que van tras la pista de un pirómano en serie que causa incendios con una sustancia química de ficción, "trychtichlorate".

Argumento
La película cuenta la historia de un joven bombero llamado Brian McCaffrey (William Baldwin) y su hermano mayor, el bombero veterano Stephen McCaffrey (Kurt Russell). Brian comienza a trabajar nuevamente con su hermano en el departamento 17, uno de los más viejos y complicados de la ciudad de Chicago, pero al poco tiempo decide abandonar presionado por su hermano y la dificultad de ser bombero. Por mediación de su amiga y exnovia Jennifer Vaitkus (Jennifer Jason Leigh) recibe una oferta del jefe de esta, el concejal Martin Swayzak (J. T. Walsh), para trabajar junto a Donald Rimgale (Robert De Niro) en la investigación para tratar de aclarar los incendios provocados por un pirómano en diferentes lugares de la ciudad.

El teniente Stephen "Bull" McCaffrey, el mayor, tiene experiencia, mientras que Brian ha trabajado bajo la sombra de su hermano toda su vida. Brian regresa a los bomberos después de que una serie de otras carreras se desvanezcan, aunque Stephen tiene dudas de que Brian esté en condiciones de ser bombero. En 1971, Brian presenció la muerte de su padre, el capitán Dennis McCaffrey, mientras lo acompañaba en una llamada de emergencia que luego se convierte en incendio y una explosión descontrolada.

El miembro de mayor edad de todos los hombres en la compañía de bomberos 17, John "Axe" Adcox, sirvió bajo el padre de los McCaffreys, y era como un tío para los niños cuando su padre murió. Ataca los incendios de frente, pero le preocupan los métodos poco ortodoxos de Stephen y la falta de respeto por los procedimientos de seguridad. Helen McCaffrey es la esposa separada de Stephen y la madre de su hijo, Sean. Helen ha temido la dedicación de Stephen a combatir incendios y los riesgos que él toma, mientras todavía están enamorados, ella se separó de Stephen para protegerse a sí misma y a su hijo Sean para que no se repita la historia de sufrimiento de su familia y la muerte de su padre.

Martin Swayzak es un ambicioso y corrupto concejal en el Ayuntamiento de Chicago. Swayzak espera ser elegido alcalde en las próximas elecciones, pero ha apoyado los recortes presupuestarios del departamento de bomberos de la ciudad. Muchos de los bomberos de rango y voluntarios, creen que los recortes están poniendo en peligro la vida de los bomberos. El capitán del Departamento de Bomberos Donald "Shadow" Rimgale es un dedicado investigador de incendios y un veterano bombero. Se le llama para investigar, porque una serie de incendios recientes en la ciudad se asemejan a los incendios provocados anteriormente por el pirómano Ronald Bartel, quien ha estado encarcelado durante años.

Brian es reasignado como asistente de Donald Rimgale después de una pelea con su hermano Stephen en la estación de bomberos 17, cuando decide retirarse del trabajo de bombero viluntario. Donald Rimgale manipula la obsesión del pirómano Ronald Bartel con el fuego, para garantizar que se rechace la solicitud anual de libertad condicional de Ronald. Se reveló durante una investigación que el concejal Swayzak fue pagado por los contratistas para cerrar las viejas estaciones de bomberos, de modo que pudieran convertirse en nuevos centros comunitarios, y los contratistas recibieron los contratos para la construcción. Brian también reaviva una relación con Jennifer Vaitkus, la secretaria asistente de Swayzak.

Cuando la estación 17 responde a una llamada en un edificio de gran altura, Stephen les pide que se muevan rápidamente para apagar el fuego a pesar del consejo de Adcox de esperar una copia de seguridad. El amigo y compañero de Brian, novato bombero voluntario Tim Krizminski, abre una puerta sin revisar primero si estaba caliente, creando un backdraft, marea de fuego. Su rostro está quemado más allá del reconocimiento, y apenas sobrevive. Adcox y Brian culpan de la condición de Tim a las tácticas imprudentes de Stephen, su jefe y responsable de su seguridad.

Rimgale y Brian van a la casa de Swayzak para enfrentarlo después de enterarse de su conexión con las víctimas. Los dos se enfrentan a un hombre enmascarado a punto de incendiar el lugar, el atacante los golpea con una linterna, pero es quemado en su hombro por un enchufe eléctrico y logra escapar. Rimgale salva a Brian y Swayzak de la casa, pero resulta herido en la explosión con una varilla metálica. En su cama de hospital, Rimgale le dice a Brian que vuelva a visitar a Ronald en el hospital para buscar más información. Ronald ayuda a Brian a darse cuenta de que solo un bombero sería tan cuidadoso como para no dejar que los incendios de trasfondo se salgan de control.

Brian sospecha de su hermano Stephen, pero luego en la estación de bomberos, ve una quemadura en la forma de un enchufe eléctrico en la espalda del bombero Adcox, y revela sus sospechas a su hermano justo antes de que suene una alarma. Cuando Brian se da cuenta de que Adcox ha escuchado su conversación reservada, salta a bordo del Camión 46 después de pedir prestado un equipo de asistencia. Stephen se enfrenta al bombero Adcox acerca de los backdrafts mortales durante un incendio de alarma múltiple en una planta química. Adcox admite que prendió fuego para matar a los asociados del concejal Swayzak y defender a los bomberos, porque Swayzak se estaba beneficiando de la muerte de los bomberos. Cuando una explosión destruye la pasarela en la que están en el techo de la fábrica, Stephen agarra la mano de Adcox mientras se aferra a los restos de la pasarela en peligro de caer del techo. Stephen rechaza el consejo de Adcox de dejarlo ir, pero Stephen pierde el control sobre la pasarela. Adcox cae y muere en el fuego, pero Stephen, aunque gravemente herido, sobrevive y lo sacan del incendio. Stephen muere con Brian a su lado en el camino en la ambulancia hacia el hospital, y su pedido final fue que Brian nunca revele a nadie que Adcox estaba detrás de los incendios, ya que eso perjudicaría aún más al departamento de bomberos.

Después del funeral de su hermano Stephen y el bombero Adcox, el bombero investigador Brian y Rimgale, con la ayuda de la policía, interrumpen al concejal Swayzak en una conferencia de prensa abierta al público. Rimgale pregunta a Swayzak sobre un falso estudio de recursos humanos que causó la muerte de varios bomberos, incluidos su hermano Stephen y el bombero Adcox, frente a la prensa para que ellos inicien una investigación. También afirman que Swayzak diseñó la reducción del tamaño del Departamento de Bomberos de Chicago. Este escándalo de corrupción destruye efectivamente las ambiciones de la alcaldía de Swayzak y termina con su carrera política. Brian decide continuar como bombero a pesar de la pérdida de su padre y hermano, admirado y respetado ahora por todos en la estación de bomberos, por resolver el caso del cierre de estaciones de bomberos y lograr evitar la reducción del presupuesto, sin saber qué hacer ahora con su vida, suena la alarma y decide trabajar como bombero, sube a un camión, ayuda a un novato y es transportado en un camión de bomberos para apagar un incendio en la ciudad que se puede ver a lo lejos.

Reparto
 Kurt Russell es el Teniente Stephen "Toro" McCaffrey/Capitán Dennis McCaffrey.
 William Baldwin es Brian McCaffrey.
 Scott Glenn es John "Hacha" Adcox.
 Jennifer Jason Leigh es Jennifer Vaitkus.
 Rebecca De Mornay es Helen McCaffrey.
 Donald Sutherland es Ronald Bartel.
 Robert De Niro es Donald "Sombra" Rimgale.
 Jason Gedrick es Tim Krizminski.
 J. T. Walsh es el concejal Martin Swayzak.
 Anthony Mockus, Sr. es el Oficial John Fitzgerald.
 Cedric Young es Grindle.
 Juan Ramirez es Ray Santos.
 Jack McGee es Schmidt.
 Mark Wheeler es Pengelly.

Recaudación
La película recaudó $77,868,585 en su funcionamiento interno y $74,500,000 en los mercados extranjeros, lo que la convierte en la película más taquillera que se ha hecho sobre los bomberos. Su importe bruto mundial es de $152,368,585. La película recibió tres nominaciones al Oscar.

Estrenos

Otros datos y referencias
 Walter Scott, coordinador de especialistas de la película, estuvo tan impresionado por las actuaciones de Kurt Russell, Scott Glenn y William Baldwin en el set, que decidió acreditarles como especialistas.
 El guionista Gregory Widen fue bombero durante tres años, la génesis de la historia está inspirada en la muerte de un amigo en un incendio.
 Al ser elegido para interpretar a Brian McCaffrey, William Baldwin tuvo que rechazar el papel de J.D. en Thelma & Louise, rol que lanzaría a la fama a un Brad Pitt que curiosamente fue rechazado para interpretar a Brian McCaffrey.
 Val Kilmer y Johnny Depp rechazaron el papel de Brian McCaffrey, mientras que Dennis Quaid rechazó el de Stephen McCaffrey.
 El personaje interpretado por Robert De Niro (Donald Rimgale) es un verdadero investigador del departamento de bomberos de Chicago, además Rimgale aparece brevemente en la película.

Doblaje

Referencias

Enlaces externos

Películas dirigidas por Ron Howard
Películas dramáticas
Películas de Universal Pictures
Películas de Robert De Niro
Incendios
Películas ambientadas en Chicago
Películas policíacas de Estados Unidos
Películas con música de Hans Zimmer

Backdraft (película)


Dance of Death, İngiliz heavy metal grubu Iron Maiden'ın 2003 yılında çıkan stüdyo albümüdür. Prodüktörlüğünü Steve Harris ve Kevin Shirley yapmıştır.

Albümde yer alan parçalardan "Wildest Dreams", henüz albüm yayınlanmadan önce konserlerde seslendirilmiş ve büyük ilgi görmüştür. "Rainmaker" ve "No More Lies", albüm piyasaya sürüldükten sonra single olarak satışa sunulmuştur. Albümün en sert parçası olan "Montsegur", Orta Çağ'da yaşanan Cathar katliamını konu almaktadır. Albümle aynı adı taşıyan "Dance of Death", aynı zamanda albümün en uzun parçasıdır. "New Frontier", Iron Maiden tarihinde Davulcu Nicko McBrain'in şarkı yazarı olarak katkıda bulunduğu ilk şarkıdır. Bir Adrian Smith/Steve Harris çalışması olan "Paschendale", adını 1917 yılında Alman ve İngiliz ordularının karşı karşıya geldiği, tarihin en kanlı savaşlarından birinden alır. Her iki taraftan 300.000 civarında askerin yaşamını yitirdiği Paschendale muharebesini anlatan şarkı, Dance of Death albümünün şarkılarından biri. Albümün kapanış parçası olan "Journeyman" ise, Iron Maiden'ın nadir yumuşak parçalarından biri.

Dance of Death, Iron Maiden'ın solist Bruce Dickinson ve gitarist Adrian Smith'in gruba geri dönüşüyle oluşan 6 kişilik kadrosuyla çıkarttığı ikinci albümdür. Dance of Death albümünün en çok eleştirilen ögesi ise albüm kapağı. Albümün kapağı David Patchett tarafından hazırlanmıştır. Albümün kapağındaki tasarım aslında Patchett'in hazırlık aşamasında çizdiği bir taslaktı. Ancak grup kapakta bu taslağı kullanmaya karar vermişti.

Parça listesi
 "Wildest Dreams" (Adrian Smith, Steve Harris) – 3:52
 "Rainmaker" (Dave Murray, Harris, Bruce Dickinson) – 3:48
 "No More Lies" (Harris) – 7:22
 "Montségur" (Janick Gers, Harris, Dickinson) – 5:50
 "Dance of Death" (Gers, Harris) – 8:36
 "Gates of Tomorrow" (Gers, Harris, Dickinson) – 5:12
 "New Frontier" (Nicko McBrain, Dickinson, Smith) – 5:04
 "Paschendale" (Smith, Harris) – 8:28
 "Face in the Sand" (Smith, Harris, Dickinson) – 6:31
 "Age of Innocence" (Murray, Harris) – 6:10
 "Journeyman" (Smith, Harris, Dickinson) – 7:07

Kadro
 Bruce Dickinson - vokal
 Dave Murray - gitar
 Janick Gers - gitar
 Adrian Smith - gitar, geri vokal
 Steve Harris - bas gitar, geri vokal, keyboard
 Nicko McBrain - davul

Iron Maiden albümleri
Heavy metal albümleri
Müzikte ölüm
2003 albümleri

Dance of Death (albüm)


බැලක්ලාවා හෙවත් බැලක්ලාවා හිස්වැස්ම හෝ හිම මුහුණු වැස්ම යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ මුහුණේ කොටසක් පමණක් නිරාවරණය වන සේ පැළඳිය හැකි රෙදි හිස්වැස්මකි. මෙය පළඳින ආකාරය අනුව ඇස් පමණක්, මුඛය සහ නාසය හෝ මුහුණේ ඉදිරිපස කොටස නිරාවරණය වීම තීරණය වේ. සම්පූර්ණ මුහුණ සඳහාම විවෘත වීමක් සහිත ඇතැම් හිස්වැසුම් අකුලා හිසේ මුදුන ආවරණය වන තොප්පියක් ලෙස හෝ පහළට අකුලා ගෙලවටා කොලරයක් ලෙස භාවිතා කළ හැක.

මෙම නාමය භාවිතයට පැමිණියේ ක්‍රිමියානු යුධ සමයේ බැල්ක්ලාවාහි සටනේ දී මෙම ආකාරයේ හිස්වැසුම් භාවිතයට ගැනීම නිසායි. බැල්ක්ලාවා යනු ක්‍රිමියාවේ සෙවැස්ටොපොල් නගරය අසල පිහිටි ස්ථානයකි.

ඉතිහාසය
සම්ප්‍රදායික බැලක්ලාවා හිස්වැසුම් දඟර-ගෙතුම් වූල්වලින් නිර්මාණය කෙරිණි. නමුත් වර්තමානයේ ඒවා සේද, කපු, පොලිප්‍රොපිලීන්, නියෝප්‍රීන්, ඇක්‍රිලික් හෝ ලොම්වලින් නිර්මාණය කෙරේ.

මෙම ආකාරයේ හිස්වැස්මක් 19වන සියවසේ උහ්ලාන් හිස්වැස්ම හෝ ටෙම්ප්ලර් හිස්වැස්මක් ලෙස හැඳින්විණි.

1854 ක්‍රිමියානු යුද්ධයේ දී, දැඩි ශීත දේශගුණයෙන් ආරක්ෂා වීම පිණිස බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා වෙත අතින් මැසූ බැලක්ලාවා හිස්වැසුම් සපයා තිබේ. සිය සැපයුම් (උණුසුම් ඇඳුම්, කාලගුණප්‍රතිරෝධී නිවාස, සහ ආහාර) නිසි වේලාවට නොලැබුණු බැවින් මෙය ඉතා වැදගත් අවශ්‍යතාවක් විය. රිචඩ් රට් අනුව, ඔහුගේ History of Handknitting (හස්ත ගෙතුම් කලාවේ ඉතිහාසය) තුළ දක්වා ඇති පරිදි, ඉහත "බැලක්ලාවා හිස්වැස්ම" යන වදන යුධ සමයේ භාවිතා වූවක් නොවේ. එය හමුවන්නේ 1881 තරම් පසුකාලයක ය.

භාවිත

උණුසුම ලබාගැනීම

වර්තමානයේ බැලක්ලාවාවන් ස්කී ක්‍රීඩා සහ හිම පුවරු ක්‍රීඩා වැනි එළිමහන් ශිශිර ක්‍රීඩාවල දී සුළඟින් මුහුණ ආරක්ෂා කරගෙන උණුසුම්ව පවත්වා ගැනීමට භාවිතා වේ. මේවා මෝටර් සයිකල් ධාවකයන් අතර ද ප්‍රචලිත ය.

ආරක්ෂාව

ගිනි නිවන භටයින් භාවිතා කරන මුහුණු වැසුම් ප්‍රභේදය නොමෙක්ස්වලින් තැනූ ගිනි-ප්‍රතිරෝධී ප්‍රභේදයකි. මෙහි ඔවුන්ගේ ස්වයං-අන්තර්ගත ශ්වසන උපකරණය (SCBA) මගින් ආවරණය වන විවරයක් ඇත.

විද්‍යුත් කාර්මිකයින් ශක්තිමත් ආම්පන්න සමග කටයුතු කිරීමේ දී මුහුණු පලිහ සමග බොහෝවිට චාප-දැල්ල අනුව ඇගැයූ හිස්වැසුම් ප්‍රභේදයක් භාවිතා කරනු ලැබේ.

Fédération Internationale de l'Automobile සංවිධානය විසින් අනුමත අවස්ථාවල තරග රියැදුරන් විසින් සිය හෙල්මටයට පහළින් ගිනි-ප්‍රතිරෝධී අමුද්‍රව්‍යයකින් තැනූ බැලක්ලාවාවක් පැළඳිය යුතු යැයි පවසා ඇත. අන්තර්ජාතික ක්‍රීඩා ලේඛ‍නයෙහි ඇතුළත් ධාවන අවස්ථා, කඳු-නැගීම්, පෙළපාලි සහ රට-හරහා යාමේ ඉසව්වල දී, සියලු තරග රථ ධාවකයින් සහ සහායක-ධාවකයින් උඩු කබායට අමතරව අත්වැසුම් (සහ-ධාවකයින්ට සිය මනාපයක් කළ හැක), දිගු යටඇඳුම්, බැලක්ලාවාවක්, මේස් සහ FIA 8856-2000 ප්‍රමිතියට අනුකූල සපත්තු පැළඳිය යුතු යැයි නියමයක් පවතියි.

යුධ සහ පොලිස් භාවිතය

1980 ලන්ඩනයේ ඉරාන තානාපති කාර්යාලය (නිම්රොඩ් මෙහෙයුම) වලෑමේ දී බ්‍රිතාන්‍ය විශේෂ ගුවන් සේවා (SAS) භටයින් බැලක්ලාවා හැඳ සිට ඇත. මෙලෙස බැලක්ලාවා පැළඳ සිය අනන්‍යතාව සඟවා ගන්නට ඔවුන් උත්සාහ දරන්නේ ඇතැම් SAS භටයින් උතුරු අයර්ලන්තයේ 'සාමාන්‍ය ජනයා' ලෙස රහසිගතව සේවයේ යෙදෙන බැවිනි. තානාපති කාර්යාල මෙහෙයුමෙන් පසු ඔවුනට එම පළාතේ සිය රාජකාරි යළි ආරම්භ කළ හැකිව තිබිණි.

ඉන්දියානු උපමහාද්වීපය තුළ, සාමාන්‍යයෙන් බැල්ක්ලාවා හිස්වැසුම් වඳුරු තොප්පි ලෙස හඳුන්වන්නේ ඒවා සාමාන්‍යයෙන් පොළොවේ වර්ණයෙන් සකසා ඇති නිසාත්, එමගින් මුහුණේ බොහෝ ලක්ෂණ ආවරණය කෙරෙන නිසාත් ය. ඇතැම් වඳුරු තොප්පිවල මුදුනේ කුඩා, විසිතුරු, වූල් පොම්-පොම් අංගයක් පිහිටයි. මේවා සාමාන්‍යයෙන් සීතලෙන් ආරක්ෂා වීමට හිමාලයානු සේවයේ නිරත සෙබලුන් විසින් භාවිතා කරනු ලබයි.

එක්සත් ජනපද මැරින් බලකාය විසින් මෑතක සිට ගිනි ප්‍රතිරෝධී සංවිධාන ඇඳුමේ කොටසක් ලෙස මුහුණු ආවරණයක් සමග සම්බන්ධ කළ බැලක්ලාවාවක් නිර්දේශ කොට ඇත.

1980 දශකයේ පසුකාලයේ පෙරෙස්ත්‍රොයිකා වර්ෂවල බැලක්ලාවාව සම්මත OMON (විශේෂ පොලිස් කාර්ය බලකාය) නිලඇඳුමේ කොටසක් බවට පත් විය. මෙහි සැබෑ අරමුණ වූයේ නිලධාරීන්ගේ අනන්‍යතාව රැකගෙන සංවිධානගත අපරාධවලින් ඇතිවන තර්ජන මගහැරවීමයි. 90 දශකයේ සංවිධානගත අපරාධ ප්‍රමාණය වැඩිවූ හෙයින්, කළු බැලක්ලාවා පැළඳ ආයුධ දරා සිටින මිනිසුන් නිරූපිත රූපවාහිනී දර්ශන ප්‍රචලිත විය. සංවිධානගත අපරාධ ප්‍රමාණය අවම වීමත් සමග, කෙසේනමුත්, බැල්ක්ලාවාව තැතිගැන්වීම් සඳහා භාවිතා වූ වස්ත්‍රයක් බවට පත්වූයේ එමගින් පළඳන්නාගේ මුහුණේ ලක්ෂණ ආවරණය කොට අනන්‍යතාව හඳුනාගැනීමට බාධා කරන නිසායි. සන්නද්ධ රුසියානු පොලීසිය සාමාන්‍යයෙන් බැලක්ලාවා පැළඳ සුදු කරපටි පරිශ්‍රයන් (සාමාන්‍යයෙන් මොස්කව් තුළ) තුළ සෙවීම් මෙහෙයවීම සිදුකරයි. මෙවැනි වටලෑම් රුසියාව තුළ "maski shows" ලෙස ප්‍රකට වූයේ, 1990 දශකයේ ප්‍රකට චිත්‍රකතා රූපවාහිනී වැඩසටහනක් ඇසුරෙනි.

සැඟවීම

බැලක්ලාවාව ඇතැම්විට SWAT සහ විශේෂ හමුදා නිලධාරීන් විසින් සිය වෘත්තීය කටයුතු සඳහා භාවිතා කිරීමට අමතරව ඇතැමුන් නීතිවිරෝධී කටයුතු සැඟවීමට ද යොදා ගනියි. මෙය ඇතැම් අවස්ථාවන්හි දී නීතිවිරෝධී හමුදා බලකායන් විසින් සිය අනන්‍යතාවන් සැඟවීමට යොදා ගෙන ඇත. තාවකාලික අයිරිෂ් ජනරජ හමුදාව සහ සෙසු හමුදාවන් සිය මෙහෙයුම්වල දී බැලක්ලාවා පළඳින බව ප්‍රකට කරුණකි.

කෙන්ට්හි බ්‍රිතාන්‍ය පොලීසිය විසින් War on Terror නැමැති පුවරු ක්‍රීඩාව රාජසන්තක කරන ලද්දේ එහි බැලක්ලාවාව අන්තර්ගත හෙයිනි. පොලීසිය පැවසූයේ එය "අපරාධකාරී ක්‍රියාවන්හි දී යම් තැනැත්තකුගේ අනන්‍යතාව සැඟවීමට භාවිතා කළ හැකි නිසා බවයි".

2012 අගෝස්තු මස ප්‍රංශයේ මාර්සේලිහි දී, බළල් කැරැල්ල (Pussy Riot) සංවිධානයේ බැලක්ලාවා පැළඳි ආධාරකරුවන් කිහිප දෙනකු අත්අඩංගුවට ගැනුණේ මුහුණ ආවරණය පිළිබඳ ප්‍රංශ තහනම අනුව ය.

ඕස්ට්‍රේලියානු සංගීත කණ්ඩායමක් වන TISM කණ්ඩායම සියලු මහජන ප්‍රදර්ශනයන්හි දී බැල්ක්ලාවා පැළඳ සිය අනන්‍යතාව සඟවා ගත්හ.

ඇමරිකානු විකාර පොප් සංගීත කණ්ඩායමක් වන Twenty One Pilots සංගීත කණ්ඩායම විසින් "Guns for Hands" සහ "Car Radio" වැනි සංගීත වීඩියෝවල බැලක්ලාවා පැළඳ සිටිනු දක්නට ලැබේ. එසේම ඔවුන්ගේ The Emotional Roadshow නැමැති 2016-17 සංචාරයේ දැන්වීම සඳහා ද ඔවුහු එලෙස පෙනී සිටියහ.

මේවාත් බලන්න

 ගිනි-ප්‍රතිරෝධී ඇඳුම්
 වෙස්මුහුණු-විරෝධී නීති
 ෆේස්කිනි
 ගෙතූ තොප්පිය
 වෙස්මුහුණ
 ගෙල වැස්ම

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

හිස්වැසුම්
පයින් යන්නන්ගේ ඇඳුම්
වෙස්මුහුණු
ආරක්ෂක ඇඳුම්

බැලක්ලාවා (හිස්වැස්ම)


An Calyptrocarya monocephala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Calyptrocarya monocephala in nahilalakip ha genus nga Calyptrocarya, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calyptrocarya

Calyptrocarya monocephala


Top 10 peut faire référence à :
 En règle générale aux 10 meilleurs d'une liste ou aux 10 meilleurs d'un classement.
 Top 10 des ventes, classement des 10 meilleures ventes.
 Top 10, comic américain.
 Top Ten, jeu de société coopératif français.
 Top 10 des Cahiers du cinéma listes annuelles des meilleurs films sortis en France au cours de l'année écoulée.
 AFI's 10 Top 10, classement de dix films américains dans dix classements de genres cinématographiques différents.
 Top 10 du classement ATP, concerne les semaines et années passés par les joueurs de tennis, depuis la création du classement en 1973.
 NZX Top 10, un indice boursier du New Zealand Exchange.
 Bénin top 10, une émission de télévision béninoise.
 Top 10 désigne le championnat d'Italie de rugby depuis 2019.

Voir Aussi

 Top

Top 10


En vejledende folkeafstemning om grønlandsk hjemmestyre blev afholdt på Grønland 17. Januar 1979. Et flertal på 70.1% af vælgerne stemte for indførelsen af hjemmestyre, mens 25,8% stemte imod. Stemmeprocenten var 63,3%, hvoraf 95,9% var gyldige. Som følge af afstemningen blev Grønlands hjemmestyre indført 1. maj 1979, hvilket medførte, at landsrådet blev erstattet af et egentligt parlament, Grønlands Landsting, der fik myndighed over områder som undervisning, sundhed, fiskeri og miljøpolitik.

Se også

 Rigsfællesskabet
 Grønlands hjemmestyre

Henvisninger

Hjemmestyre 1979
Hjemmestyre 1979

Folkeafstemningen om hjemmestyre 1979


Blijdorp est une station de la ligne E du métro de Rotterdam. Elle est située, sous la rue Statenweg, à proximité du Maashaven, bassin du port de Rotterdam, sur la rive gauche de la Nouvelle Meuse, à Rotterdam au Pays-Bas.

Mise en service en 2010, elle est desservie par la ligne E du métro de Rotterdam.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Blijdorp, est située sur la ligne E du métro de Rotterdam, entre la station Melanchtonweg, en direction du terminus nord La Haye-Centrale, et la station Rotterdam-Centrale, en direction du terminus sud Slinge.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Blijdorp est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation du tunnel créé entre Melanchtonweg et Rotterdam-Centrale, reliant le projet RandstadRail avec le métro de Rotterdam. La station est établie à  de profondeur.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne E du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne E du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2010

Blijdorp (métro de Rotterdam)


Luisa Ionela Luca () cunoscută profesional ca Minelli, este o cântăreață, compozitoare și textieră română. Minelli este apreciată în România ca compozitoare și textieră, dar succesul ei internațional ca solistă i-a fost asigurat de single-uri precum "MMM" (2022), "Mariola" (2019) și "Rampampam" (2021).

Biografie
Minelli s-a născut pe 22 august 1988 și a început să cânte la vârsta de 11 ani, când a format o trupă în orașul natal. În 2004 s-a mutat la București, iar între 2006 și 2009 a fost componentă a trupei Wassabi. După desființarea trupei, Minelli s-a concentrat pe cariera ei solo și a început să lucreze ca cântăreață, compozitoare și textieră.

Cariera muzicală

În 2013 colaborează cu LoL Deejays și FYI la single-ul "Portilla De Bobo", dar piesa a avut performanțe modeste în top-urile muzicale din Franța.

În 2016, Minelli a colaborat cu Vanotek iar "My Mind", primul single lansat de cei doi, s-a bucurat de succes în top-urile din Germania și în cele internaționale. Al doilea single, "În dormitor", a ocupat locul 1 pe iTunes și locul 6 pe Shazam.

Solista a lansat în 2017 primul ei single solo, "Empty Spaces", care a intrat în top-urile din 12 țări, printre care Germania, Danemarca, Polonia, Turcia și Rusia.

La începutul anului 2019, Minelli a lansat piesa "Mariola", care a ajuns pe locul 1 în Romanian Airplay 100. De asemenea, single-ul a ajuns pe locul 10 în top-ul german, pe locul 11 în Franța și pe locul 3 în Bulgaria și Cehia.
Minelli a compus versurile și muzica împreună cu Mihai Alexandru Bogdan (Quick) și Alex Cotoi, iar videoclipul a ajuns la peste 21 de milioane de vizualizări pe YouTube.
Melodia a fost licențiată de Sony Music Germania, Magic Records pentru Polonia și Bulgaria, EffectiveRecords pentru Rusia și Comunitatea Statelor Independente și YeniDunyaMuzik pentru Turcia.

Hit-ul internațional "Rampampam" a fost lansat pe 18 martie 2021 în România și Rusia de către Global Records. Single-ul a fost compus de Minelli și Viky Red, scris de Minelli și produs de Viky Red. "Rampampam" s-a clasat pe primul loc în top-urile muzicale din Belarus, Bulgaria, Cehia, Ungaria, Comunitatea Statelor Independente (CSI), Lituania și Rusia, și s-a clasat pe locul al doilea în top-urile din România, Polonia și Ucraina. În săptămâna care s-a încheiat pe 28 august 2021, "Rampampam" a ajuns pe locul 139 în Billboard Global Excl. U.S. Cu acest single Minelli a câștigat premiul pentru Cea mai ascultată piesă la nivel internațional la The Artist Awards 2021, eveniment muzical anual desfășurat în România, organizat de Big Events în parteneriat cu Opera Română Craiova.

În calitate de compozitoare și textieră, repertoriul lui Minelli conține piese de succes precum "Inimi de ceară" (2017) interpretată de Andra, "Touch Me" (2019) interpretată de Antonia sau "Flashbacks" (2021) interpretată de Inna.

Viața personală
Minelli l-a cunoscut pe Lucian Luca în 2007 la un studio de înregistrări, iar ulterior cei doi s-au căsătorit. În 2010, au devenit părinți când s-a născut Sarah Maria, primul lor copil. În 2017, artista a născut cel de-al doilea copil, un băiat pe nume Filip.

Discografie

Single-uri

Ca artist principal

Ca artist secundar

Compoziție

Premii și nominalizări

Note

Legături externe

Nașteri în 1988
Cântărețe de muzică dance
Cântărețe de muzică pop
Textieri români
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite
Muzicieni care folosesc pseudonime
Oameni din Slobozia
Cântăreți români în viață

Minelli


William John "Bill" Vukovich, Sr. (Fresno, Kalifornija, 13. prosinca 1918. – Indianapolis, Indiana, 30. svibnja 1955.) bio je američki vozač automobilističkih utrka hrvatskog podrijetla.

Karijera

1936. – 1942.
Kao sedamnaestogodišnjak 1936. Bill je radio kao volonter u radionici Freda Gerhardta koji je pripremao svoj trkaći bolid. Fred je bio toliko impresioniran Billovom energijom i odlučnošću da mu je ponudio da on vozi bolid. Gerhardta je iznenadilo to što je Bill vrlo dobro vozio bolid i pobijedio na pet utrka. Tim pobjedama Bill je zaradio dovoljno novaca da bi Gerhardt i on mogli kupiti dodatnu opremu u svrhu konstruiranja još boljeg bolida za sljedeću godinu.

Na jednoj utrci 1937. Bill je doživio nesreću i slomio nekoliko rebara i ključnu kost. Međutim, u bolidu na stazi već se utrkivao sedam tjedana kasnije. Godinu dana kasnije Bill osvaja četiri utrke i nagradni fond od 500 dolara, a 1939. pobjeđuje na deset utrka i dobiva 1.500 dolara.

Godine 1940. ženi se djevojkom imena Esther Schmidt, a 1941. osvaja 16 utrka, usprkos drugoj nesreći u jednoj utrci, kad je dva mjeseca izbivao s natjecanja zbog loma ruke. Svi njegovi planovi za 1942. izjalovili su se zbog ulaska SAD-a u Drugi svjetski rat. Pokušao se prijaviti u vojsku, ali bezuspješno jer nije prošao liječnički pregled zbog toga što mu se ruka još nije potpuno oporavila.

1945. – 1952.
Poslije rata Bill je kupio Gerhardtov bolid. Tim bolidom u zadnjim mjesecima godine pobijedio je na 13 utrka i osvojio naslov u prvenstvu United Racing Associationa. Godine 1946. Vukovich pobjeđuje na 31 utrci i osvaja drugi naslov zaredom u prvenstvu URA, a 1947. postaje viceprvak. Nakon korištenja bolida Old Ironsides Bill je nabavio bolji bolid, koji je također dizajnirao Fred Gerhardt. Bolid je imao šasiju Kurtis Krafta, a pogonili su ga motori tvrtke Offenhauser.

Godine 1948. Vukovich je pobijedio u utrci Turkey Night Grand Prix, koja se održavala na stadionu Gilmore u Los Angelesu. Naslov svjetskog prvaka u prvenstvu AAA Midget osvojio je 1950. Iste godine, a i sljedeće 1951., Vukovich nije bio uspješan u utrci 500 milja Indianapolisa. U svom prvom pokušaju nije se kvalificirao, a 1951. je odustao u 29. krugu zbog problema s uljem. Godine 1952. Vukovich je vodio čak 150 krugova, a onda je odustao tek 9 krugova prije kraja utrke.

1953. – 1955.
Na utrci 1953. Bill je pobijedio. Uz pobjedu i prvu startnu poziciju vodio je čak 195 od 200 krugova i postavio najbrže vrijeme kruga. Drugom pobjedom 1954. pridružio se Wilburu Shawu i Mauriu Roseu, dotad jedinim vozačima koji su uspjeli dvaput zaredom pobijediti na Indianapolisu 500.

Vukovich je namjeravao srušiti taj rekord 1955. U 57. krugu, dok je vodio utrku sa 17 sekundi prednosti ispred drugoplasiranog, Vukovich je naišao na Rodgera Warda, Ala Kellera i Johnnyja Boyda, vozače koji su zaostajali za cijeli krug. Zbog naleta gustog dima Ward je izgubio kontrolu nad bolidom, koji je počeo nekontrolirano klizati i okretati se po stazi da bi na kraju udario u zaštitnu ogradu. Keller je, u namjeri da izbjegne Warda, također izgubio kontrolu nad bolidom, otklizao je na travu pokraj staze, nakon čega se njegov bolid ponovno nekontrolirano vratio na stazu. U tom trenutku Kellerov bolid udara u Boydov, koji se nakon toga našao točno na Vukovichevoj putanji. Vukovichev bolid udario je u Boyda, preletio zaštitnu ogradu i prevrnuo se u zraku nekoliko puta. U toj nesreći Bill je zadobio ozljede od kojih je kasnije preminuo.

Pobjedu od 3 utrke zaredom na Indianapolisu 500 do danas nije ostvario nijedan vozač.

Vukovich je 1990. primljen u National Midget Auto Racing Hall of Fame, 1991. u International Motorsports Hall of Fame, a 1992. u Motorsports Hall of Fame of America. Njegov sin Bill Vukovich II završio je na drugom mjestu na Indianapolisu 500 1973. godine, a unuk Bill Vukovich III dobio je nagradu Rookie of the Year 1988.

Indianapolis 500

Izvori
 http://www.motorsportmagazine.com/archive/article/november-2011/103/iron-man-made-indy
 http://f1.wikia.com/wiki/Bill_Vukovich

Vanjske poveznice
 http://racing-reference.info/driver/Bill_Vukovich
 http://www.racingsportscars.com/driver/results/Bill-Vukovich-USA.html
 http://www.champcarstats.com/drivers/VukovichBill.htm

Američki vozači Formule 1
Hrvati u SAD-u
Američki vozači IndyCar serije

Bill Vukovich


The Rocks is a suburb, tourist precinct and historic area of Sydney's city centre, in the state of New South Wales, Australia. It is located on the southern shore of Sydney Harbour, immediately north-west of the Sydney central business district.

Boundaries
The formal boundaries of the suburb named "The Rocks" cover the western side of Sydney Cove (Circular Quay) east of the Sydney Harbour Bridge approaches. In the north it extends to the southern base of the Sydney Harbour Bridge, in the east to the shoreline of Circular Quay and George Street, in the south to Jamison Street (thus including the area known as "Church Hill"), and in the west to southern approaches of the Sydney Harbour Bridge and the Western Distributor overpass.

History

The Rocks became established shortly after the colony's formation in 1788. It was known as Tallawoladah by the Cadigal people. The original buildings were first traditional vernacular houses, of wattle and daub, with thatched roofs, and later of local sandstone, from which the area derives its name. From the earliest history of the settlement, the area had a reputation as a slum and the arriving convicts' side of town, often frequented by visiting sailors and prostitutes. After November 1790, many of the inhabitants were also Aboriginal. In 1823, the district had a population of about 1,200. During the late nineteenth century, the area was dominated by a gang known as the Rocks Push. It maintained this rough reputation until approximately the 1870s.

By the early 20th century, many of the area's historic buildings were in serious decay. In 1900, bubonic plague broke out, and the state government resumed areas around The Rocks and Darling Harbour, with the intention of demolishing them and rebuilding them. More than 3,800 houses, buildings and wharves were inspected and hundreds demolished, but the continuation of these plans were brought to a halt due to the outbreak of World War I. During the 1920s, several hundred buildings were demolished during the construction of the Sydney Harbour Bridge.

Sydney Cove Redevelopment Authority, with the intention of demolishing most of the original buildings, re-developing them as high-density residential dwellings. In February 1971, a group of local residents formed the Rocks Residents Group to oppose the plans. They felt that the new dwellings would result in increased rents, which would force out the traditional residents of the area. The residents' group requested a green ban from the Builder's Labourers Federation, who had become increasingly active in preventing controversial developments over the previous four years.

By 1973, the union had imposed the ban, and after discussions with the Sydney Cove Redevelopment Authority, a 'People's Plan' was developed. By October 1973, it appeared that the redevelopment would proceed as originally planned, using non-union labour. For two weeks, demonstrations by local residents and unionists followed, with numerous arrests being made. Liberal Premier Robert Askin was in the midst of an election campaign, and used the protests as a means of conveying his law and order message to voters. However, the green ban stayed in place until 1975 when the state union leadership was overthrown and was ultimately successful, as can be seen in the buildings that survive today. Instead of demolishing The Rocks, renovations transformed the area into a commercial and tourist precinct.

Today the Rocks is a partly gentrified area, but still contains a significant proportion of Housing Commission properties, and there is still a significant problem of urban poverty and street crime in this district. As housing stock becomes dilapidated, government policy is to sell the now extremely valuable public housing units to private owners, in the expectation that they will restore the properties. The Sirius building and the associated "Save Our Sirius" protest group was formed to protest relocation of its residents. Overall, The Rocks continues to be an important part of Sydney's cultural landscape, offering a fascinating glimpse into the city's rich history and vibrant contemporary scene.

Church Hill

"Church Hill" is located in the southern part of The Rocks, sometimes identified as the northern part of the Sydney central business district. It is so named because the earliest churches in Australia were formed on this site, including St Patrick's (Roman Catholic), St Philip's (Anglican) and Scots Church (Presbyterian)

The significance of Church Hill dates back to the time of Governor Arthur Phillip, who mandated compulsory Sunday church attendance for all convicts, until they rebelled and burned down the area's first church in 1798.

The area gained greater prominence as Church Hill on Wednesday 1 October 1800, when incoming Governor Philip Gidley King had the foundation stone laid for St Philip's Church, which subsequently he proclaimed one of Australia's first two parishes in 1802 (the other being St John's in Parramatta).

The site where St Patrick's Church currently stands is where the Roman Catholic Eucharist was first preserved in Australia, in May 1818. Celebrations for the bicentenary of this occasion were held in St Patrick's Church on Sunday 6 May 2018.

Heritage listings

The Rocks has a number of heritage-listed sites, including:

 Argyle Street: Argyle Cut
 12–20 Argyle Street: Argyle Stores
 39–43 Argyle Street: British Seamen's Hotel
 45–47 Argyle Street: Gannon House
 1–7 Atherden Street: Playfair's Terrace
 2–4 Atherden Street: Avery Terrace
 Circular Quay Concourse, Circular Quay East and West: Sydney Cove railings
 7–27 Circular Quay West: Campbell's Stores
 Cumberland Place: Cumberland Place and Steps
 Cumberland Street: Argyle Bridge
 96–98 Cumberland Street: Glenmore Hotel
 100–104 Cumberland Street: Australian Hotel
 106–128 Cumberland Street: Cumberland Street Archaeological Site
 130, 132–134, 136–138 and 140–142 Cumberland Street: Long's Lane Precinct
 176 Cumberland Street: Lilyvale
 178–180 Cumberland Street: Butchery Building
 182 Cumberland Street: 182 Cumberland Street
 182.5–188 Cumberland Street: 182.5–188 Cumberland Street
 212–218 Cumberland Street: Lawson House
 10–14 Essex Street: Harts Buildings
 25–27 George Street: Mercantile Hotel
 29–31 George Street: 29–31 George Street
 33–41 George Street: Sergeant Major's Row
 36–64 George Street: Old Mining Museum Building
 43–45 George Street: Merchant's House
 47 George Street: Union Bond Store
 53–65 George Street: Harrington's Buildings
 68–84 George Street: Metcalfe Bond Stores
 69 George Street: Observer Hotel
 73 George Street: Old Ambulance Station
 75–75.5 George Street: Samson's Cottage
 77–85 George Street: Unwin's Stores
 86–88 George Street: Old Bushells Factory
 87–89 George Street: Orient Hotel
 91 George Street: ASN Hotel Building
 93 George Street: 93 George Street, The Rocks
 95–99 George Street: 95–99 George Street
 98–100 George Street: Mariners' Church
 101 George Street: 101 George Street
 102–104 George Street: Old Coroner's Court
 103 George Street: 103 George Street
 105 George Street: 105 George Street
 106–108 George Street: Sydney Sailors' Home
 107–109 George Street: 107–109 George Street
 110 George Street: Cadman's Cottage
 111–115 George Street: Captain Tench Arcade
 112–156 George Street: Sydney Cove West Archaeological Precinct
 117–119 George Street: Julian Ashton Art School
 121 George Street: 121 George Street
 123–125 George Street: 123–125 George Street
 127–129 George Street: Old Police Station
 131–135 George Street: English, Scottish and Australian Bank
 137 George Street: Fortune of War Hotel
 139–141 George Street: 139–141 George Street
 143–143a George Street: Russell Hotel
 145 George Street: 145 George Street
 147 George Street: 147 George Street
 149–151 George Street: 149–151 George Street
 153–155 George Street: New York Hotel
 229 George Street: Brooklyn Hotel
 231 George Street: 231 George Street
 233–235 George Street: Johnson's Building
 26–30 Gloucester Street: View Terrace facades
 32–36 Gloucester Street: 32–36 and 38–40 Gloucester Street facades
 46–56 Gloucester Street: 46–56 Gloucester Street
 58–64 Gloucester Street: Susannah Place
 66–68, 70–72 Gloucester Street: Baker's Terrace
 103–111 Gloucester Street: Jobbins Terrace
 113–115 Gloucester Street: 113–115 Gloucester Street
 117–117a Gloucester Street: 117–117a Gloucester Street
 120 Gloucester Street: Model Factory and Dwelling
 157–169 Gloucester Street and Essex Street: Science House
 16–18 Grosvenor Street: NSW Housing Board Building, Grosvenor Street
 24–30 Grosvenor Street: Federation Hall
 32–34 Grosvenor Street: Royal Naval House
 28–30 Harrington Street: Reynolds' Cottages
 32 Harrington Street: 32 Harrington Street
 34–40 Harrington Street: Evans' Stores
 42–52 Harrington Street: 42–52 Harrington Street
 55–59 Harrington Street: 55–59 Harrington Street
 61–65 Harrington Street: 61–65 Harrington Street
 67 Harrington Street: 67 Harrington Street
 71 Harrington Street: 71 Harrington Street
 117–119 Harrington Street: Accountants House
 121–127 Harrington Street: Bushells Building
 Hickson Road: Dawes Point Battery remains
 1–5 Hickson Road: ASN Co building
 4–6 Kendall Lane: Raphael Mackeller Stores
 8 Kendall Lane: Samson's Cottage wall remains
 13–15 Playfair Street: Argyle Terrace
 17–31 Playfair Street: Playfair Street Terraces
 22–26 Playfair Street: Penrhyn House
 33 Playfair Street: Cleland Bond Store

Population

At the 2021 census, 629 people were living in The Rocks. 46.4% of people were born in Australia and 65.6% only spoke English at home.

In the , there were 774 people in The Rocks. 39.8% of people were born in Australia and 51.1% of people only spoke English at home.

Culture

The close proximity to Circular Quay and the views of the iconic Harbour Bridge, as well as the historic nature of many of the buildings, makes the Rocks very popular with tourists. It features a variety of souvenir and craft shops, as well as many themed and historic pubs. The Rocks Market operates each weekend, with around 100 stalls. During the week, shopping options include galleries exhibiting Australian artists, such as Ken Done and Ken Duncan, as well as Australian clothing and Australian opal shops. There are numerous historic walks through the area, visiting historical buildings such as Cadmans Cottage and Sydney Observatory, and the Dawes Point Battery, which was the first fortified position in New South Wales.

Two separate pubs in The Rocks claim to be Sydney's oldest surviving pubs: the Fortune of War and the Lord Nelson. Others in the area include the Observer, the Orient, the Mercantile, the Palisade and the Hero of Waterloo.

A passenger boat terminal and the Museum of Contemporary Art is also situated beside the Rocks area. The precinct can also be accessed by rail, as it is within walking distance of Circular Quay station.

Water Polo by the Sea is held there every year by Australian Water Polo with the Australia men's national water polo team take on the International All Stars.

Susannah Place Museum is a historic house museum situated in The Rocks. It is a block of four terrace houses that was built in 1844 and had domestic occupants until 1990. It is a documentation of the urban working class community in The Rocks. The terraces in various states of modernity show the evolution of occupation over 150 years

In popular culture
The Rocks, as it was in 1873, is the setting for the time-slip portion of the novel Playing Beatie Bow.

Gallery

Literature
 Ambrose Pratt: King of the Rocks, novel. Hutchinson, London 1900
 D. Manning Richards. Destiny in Sydney: An epic novel of convicts, Aborigines, and Chinese embroiled in the birth of Sydney, Australia. First book in Sydney series. Washington DC: Aries Books, 2012.
 Grace Karskens, The Rocks: Life in Early Sydney, Melbourne University Press, 1997.

References

External links

 The Rocks

Dictionary of Sydney entries
  [CC-By-SA]
  [CC-By-SA]
  [CC-By-SA]
  [CC-By-SA]

Rocks, Sydney
Slums in Australia
Green bans

The Rocks, New South Wales


The mineral petzite, Ag3AuTe2, is a soft, steel-gray telluride mineral generally deposited by hydrothermal activity. It forms isometric crystals, and is usually associated with rare tellurium and gold minerals, often with silver, mercury, and copper.

The name comes from chemist W. Petz, who first analyzed the mineral from the type locality in Săcărâmb, Transylvania, Romania in 1845. It was described by Wilhelm Karl Ritter von Haidinger in 1845 and dedicated to W. Petz who had carried out the first analyses.

It occurs with other tellurides in vein gold deposits. It is commonly associated with native gold, hessite, sylvanite, krennerite, calaverite, altaite, montbrayite, melonite,
frohbergite, tetradymite, rickardite, vulcanite and pyrite.

Petzite forms together with uytenbogaardtite (Ag3AuS2) and fischesserite (Ag3AuSe2) the uytenbogaardtite group.

See also
List of minerals
List of minerals named after people

References

Silver minerals
Gold minerals
Gold(I) compounds
Telluride minerals
Cubic minerals
Minerals in space group 214
Minerals described in 1845

Petzite


Altamiro Duarte Martins, conhecido artisticamente como Altamiro Martins (Franca, 7 de janeiro de 1931 - São Paulo, 2 de novembro de 2005) foi um ator brasileiro de cinema, teatro e televisão e também editor.

Biografia

Altamiro Martins nasceu em Franca, no interior de São Paulo em 7 de janeiro de 1931.

Trabalhou na Companhia Cinematográfica Multifilmes de Mario Civelli em 1953. No cinema participou de alguns filmes nas décadas 1950, como "A Sogra" e "Chamas no Cafezal". Na Cinédia ainda participou de "São Paulo Sociedade Anônima" e de "O Jeca e o Bode".

Como ator no teatro teve atuação destacada na peça "Aurora", de 1953. Foi dirigido por Flávio Rangel em "Gimba" de Gianfrancesco Guarnieri, ao lado de Maria Della Costa.  Com Nathália Timberg e Leonardo Villar atuou na peça " O Pagador de Promessas", de Dias Gomes, antes da versão do cinema.  No teatro Novos Comediante atuou em peças como "A Hora Marcada", ao lado de Tarcísio Meira, que na época usava o nome de batismo, Tarcísio Magalhães Sobrinho. Recebeu menção honrosa por sua atuação na peça "Tragédia de Nova York". Juntamente com a esposa, a atriz Vera Nunes atuou em diversas peças teatrais em Portugal junto com a Campanhia de André Villon e Cilo Costa..

Na Televisão participou do Grande Teatro Tupi de 1959 a 1961. Atuou como assistente de Elísio de Albuquerque em programa da TV Cultura no começo da década de 1960. Na TV Excelsior participou de programas como Teleteatro Brastemp, produzido por Bibi Ferreira.. Na TV Globo teve participação em duas novelas de Benedito Ruy Barbosa: "O Rei do Gado" e "Esperança".

Nos anos 2000, no SBT, trabalhou com Ronald Golias e Moacyr Franco no seriado "Meu Cunhado". Foi um dos fundadores do Museu da TV em 1995, ao lado de sua esposa Vera.

Altamiro Martins faleceu em 2 de novembro de 2005, aos 77 anos de idade.

Filmografia

Ligações externas

Naturais de Franca
Atores do estado de São Paulo

Altamiro Martins


َ'''متلازمة رايوناود'''
هي عبارة عن مرض يصيب الأوعية الدموية، وتطرأ بسببه الوان فاتحة على اطراف اليدين والأرجل، وأحياناً على الأنف والأذنين، وقد أطلق عليه متلازمة رايوناود نسبة إلى الطبيب الفرنسي الذي وصفه موريس رينو.

اعراض المرض

يسبب هذا المرض ألم في أطراف الأصابع لليدين غالباً وأحياناً للرجلين ونادراً للأذن والأنف ويصحب الألم تغير في لون الجلد للطرف المؤلم حيث يصير لونه شاحب أو مائل إلى الزرقة وقد يحس المصاب ببرودة مفرطة في طرفه المصاب مع تنميل. لا يُشتَرَط وجود كل هذه الأعراض سويّة.

أنواع المرض
يُقسم هذا المرض إلى نوعين: أوّلي وثانوي.

1. الأوّلي: سُمّي بالأولي لانه لم يجدون له مسبب. يُعتَقَد بأن أسبابه وراثيّة. يبدأ عادة في سن المراهقة وخصوصاً لدى الإناث. التدخين واستهلاك مادة ال كافيين (الكافايين موجود في القهوة والشاي وبعض المشروبات الغازية) يسبب تفاقم الحالة.

2. الثانوي: سُمّي بالثانوي لأنه يأتي بسبب مرض يسبقه وقائمة الأمراض التي من الممكن أن تسبقه طويلة نذكر منها على سبيل المثال: داء الذئب الإحمراري، روماتيزم المفاصل، واستخدام بعض العقاقير.

علاج المرض

روابط
 المعهد العالمي للصحة
 المعهد الطبي وسكنسون

مراجع

أمراض المناعة الذاتية
طب الروماتزم
طب باطني
متلازمات

متلازمة رينو


A seguir está uma tabela das eleições presidenciais do Brasil no Rio Grande do Norte, ordenadas por ano. Desde as eleições de 1945.

Dividido em 167 municípios e sua área total é de 52 809,601 km², o que equivale a 3,42% da área do Nordeste e a 0,62% da superfície do Brasil, sendo um pouco maior que a Costa Rica. Com uma população de mais de 3,5 milhões de habitantes, o Rio Grande do Norte é o décimo sexto estado mais populoso do Brasil, possuindo o segundo melhor IDH e a maior renda per capita da região Nordeste.

Os vencedores do estado estão em negrito.

Partidos com mais vitórias

Eleições de 1945 até hoje

Nova República (1985–presente)

República Populista (1945–1964)

Referências

Cerra
Eleições no Rio Grande do Norte

Eleições presidenciais do Brasil no Rio Grande do Norte


McCargo ist der Familienname folgender Personen:

 Duncan McCargo (* 1963), britischer Politikwissenschaftler
 Keaton McCargo (* 1995), US-amerikanische Freestyle-Skisportlerin

McCargo


Srboljub Živanović (Sarajevo, 21. prosinca 1933.) srpski je antropolog, forenzičar, direktor Europskog instituta za istraživanje povijesti drevnih Slavena (European Institute of Early Slavonic Studies) u Londonu, osnivač je Društva antropologa Jugoslavije i član velikog broja domaćih i međunarodnih znanstvenih udruženja. Član je Međunarodne slavenske akademije, Kraljevskog medicinskog društva (Velika Britanija), Kraljevskog antropološkog instituta (Velika Britanija).

Životopis
Gimnaziju je završio u Zemunu 1952. godine, Medicinski fakultet u Beogradu 1959., dok je na Medicinskom fakultetu u Novom Sadu obranio doktorsku disertaciju 1964. Usavršavao se u Bruxellesu, Beču i Londonu. Godine 1960. izabran je za asistenta na Medicinskom fakultetu u Beogradu. U zvanje redovnog profesora Medicinskog fakulteta u Novom Sadu izabran je 1987. godine. U desetljećima znanstvenog rada terenski je istraživao nekropole u Vojvodini, na području Raše, u Beogradu, uz Đerdap, itd. U Bačkom Petrovcu i Žitištu otkrio je najstarije ostatke pračovjeka na području bivše Jugoslavije. Na području Đerdapa otkrio je ostatke kromanjonaca i utvrdio autohtonost stanovništva Balkana i šire Panonije. Uspostavio je novu metodologiju određivanja spola na ljudskim kosturnim ostacima, te pronašao niz novih elemenata u području anatomije čovjeka, antropologije, paleopatologije i komparativne anatomije. Od 2000. godine predsjednik je međunarodne komisije za utvrđivanje istine o Jasenovcu.

Jugoslavenska komisija forenzičkih antropologa za Jasenovac
Srboljub Živanović bio je jedan od članova komisije koja se bavila antropološkim istraživanjima u logoru Jasenovac od 22. do 27. lipnja 1964. Ostali članovi komisije su bili dr. Vida Brodar i dr. Anton Pogačnik iz Ljubljane. Živanović tvrdi da je navedena komisija izračunala kako su na prostoru Jasenovca i Gradine rake imale po 800 kostura i da je u logoru ubijeno najmanje 700.000 žrtava. Međutim Vladimir Žerjavić navodi da u tom izvještaju piše da je iskopano 7 grobnica, u kojima je nađeno, u grobnici broj 1 ukupno 197 kostura, broj 2 ukupno 48, broj 3 samo 2, broj 4 ukupno 8, za broj 5 nema podataka, broj 6 - 26 i broj 7 - 3 kostura, dok dr. Vida Brodar napominje da ta komisija nije raspravljala ili utvrđivala broj žrtava Logora Jasenovac. Živanović navodi da se komisija iz 1964. složila da na stratištima uz rijeku, u masovnim grobnicama širokim 4,5 kilometara i dugim 12,5 kilometara leži više stotina tisuća ubijenih ljudi, 700.000 Srba, 80.000 Roma i 23.000 Židova. Nadalje, komisija antropologa je bila pod pritiskom vlasti da se smanji broj žrtava i da bude što je više moguće manji. Međutim, broj žrtava prema Živanoviću nije nikako mogao biti manji od 700.000.

Djela
Hrvatski genocid protiv Srba, Jevreja i Roma, Pešić i sinovi (2018.)
Borba za veru, Pešić i sinovi (2015.)
Jasenovac, Srpska knjiga (2009.)
Medicinska antropologija: pogledi i razmišljanja (1997.)
Bolesti drevnih ljudi: osnovi paleopatologije, Srpska književna zadruga, Beograd (1984.) (2000.)
Ancient Diseases: The Elements of Paleopathology, Methuen & Co. ltd, London (1982.)
Patologija: sa 1260 ilustracija i 7 slika u boji, Naučna knjiga, Beograd (1975.)
Anatomija i fiziologija: za medicinske škole, Naučna knjiga, Beograd (1965.)
Osnovi osteologije i antropometrije, Univerzitet u Beogradu, Beograd (1964.)

Nagrade
Povelja Antropološkog društva Jugoslavije za doprinos razvoju antropološke nauke u Jugoslaviji (1977.).
Nagrada Rastko Petrović, za knjigu "Jasenovac", koju Matica iseljenika Srbije dodjeljuje "za najbolje autentično djelo od nacionalnog značaja" za 2009.

Izvori

Srbijanski antropolozi

Srboljub Živanović


Caspiane ou Kaspiane (grec : Κασπιανή , arménien : ޡսպք Kaspkʿ) était la terre peuplée par la tribu des Caspiens, d'après laquelle elle a reçu son nom.

À l'origine province des Mèdes aux - siècles avant J-C., la terre de la Caspienne fut conquise par les Arméniens au  siècle avant J.-C., puis passa à l'Albanie du Caucase sous la suzeraineté perse sassanide au  siècle, et devint plus tard un État indépendant. Au  siècle après J-C, elle est devenue connue sous le nom de Paytakaran, et après 387 après J-C, une partie de la plus grande région de Balasakan. Cela correspondait à peu près aux régions modernes de la plaine de Mugan et de Qaradagh.

Retour à Sion
Certains érudits bibliques avaient suggéré que Kasiphia du Livre d'Esdras était Caspiane, en raison de la ressemblance phonétique. Esdras, qui a vu qu'il n'y avait pas beaucoup de Lévites pour recréer le culte hébreu, a demandé à Iddo, qui dirigeait les Israélites (il n'est pas précisé s'ils étaient du Royaume du Nord d'Israël ou du Royaume de Juda) et les serviteurs cananéens qui étaient exilés à leurs côtés , pour le renforcement. Iddo lui envoya 38 Lévites et 220 serviteurs cananéens (qui étaient des descendants de ceux que le roi David avait réduits en esclavage) pour rejoindre les Juifs qui retournaient à Sion.

Notes et références

Région historique en Azerbaïdjan
Albanie du Caucase

Caspiane


Fernand Mossé () a fost un filolog și istoric literar francez, specialist în limbile și literaturile germanice.

Biografie
Profesor agregat de limba engleză, Fernand Mossé a fost lector la Universitatea Bangor din Țara Galilor. A predat mai târziu la licee din Nisa și Nancy. În 1926 a fost numit director de studii la École pratique des hautes études. În 1938 și-a susținut teza de doctorat dedicată formelor perifrastice ale limbii engleze. El a devenit codirector al revistei Études germaniques în 1948. În 1949 a fost numit profesor la catedra de limbi și literaturi germanice de la Collège de France.

Împreună cu Alfred Jolivet, el a îngrijit colecția Biblioteca de filologie germanică de la editura Aubier-Montaigne.

Ofițer de infanterie în timpul Primului Război mondial, Fernand Mossé a fost decorat cu Legiunea de Onoare. În martie 1940, el a jucat un rol important în Bătălia pentru apă grea, asigurând "cu succes, în condiții dificile, transportul unui stoc de apă grea din Norvegia în Franța". Activitatea sa clandestină la Paris în timpul ocupației i-a adus Medalia Rezistenței.

Opera
 La Laxdoela Saga : légende historique islandaise, Paris, Alcan,1914 (traduite du vieux norrois).
 La Saga de Grettir, Paris, Aubier Montaigne, 1933 (traducere).
 Histoire de la forme périphrastique être + participe présent en germanique, Paris, Klincksieck, 2 vol., 1938.
 Manuel de l'allemand du Moyen Age, des origines au XIVe siècle, Paris, Aubier Montaigne, 2 vol., 1942. (împreună cu Alfred Jolivet)
 Manuel de la langue gotique, Paris, Aubier Montaigne, 1942; ed. a II-a, 1969, 330 p.
 Manuel de l'anglais du Moyen Age, des origines au XIVe siècle, 4 vol., Aubier, Paris, 1946.
 Esquisse d'une histoire de la langue anglaise, 1947 ; ed. a II-a, Lyon, 1958.
 Histoire de la littérature allemande (Georges Zink, Maurice Gravier, Henri Plard et alii, sub coordonarea lui Fernand Mossé), Aubier, 1959, 1032 p.

Note

Legături externe
  Fernand Mossé pe data.bnf.fr
  Manuel de l'anglais du Moyen Age des origines au 14e siècle on Persée

Nașteri în 1892
Decese în 1956
Oameni din Marsilia
Filologi francezi
Germaniști francezi
Istorici literari francezi
Profesori ai Collège de France

Fernand Mossé


Harry Zell Thomason (born November 30, 1940) is an American film and television producer and director, best known for the television series Designing Women. Thomason and his wife, Linda Bloodworth-Thomason, are close friends of President Bill Clinton and U.S. Secretary of State Hillary Clinton, and played a major role in President Clinton's election campaigns.

Biography
Harry Z. Thomason was born in Hampton, Arkansas, the son of a Southern Baptist deacon. He was a Little Rock, Arkansas, high school science teacher and football coach. He married and divorced Judy Crump, with whom he has a daughter, Stacy.

In 1983, Thomason and his second wife, Linda Bloodworth-Thomason, were married and formed Mozark Productions, the vehicle for several successful television series, including Designing Women, Hearts Afire, and Evening Shade. In 2007, they began production on the HBO series 12 Miles of Bad Road, starring Lily Tomlin.

Thomason was a close friend of Bill Clinton and produced the glowing biographical film, The Man from Hope, the centerpiece of the 1992 Democratic National Convention. Thomason and his partner, Darnell Martens, provided charter air service for the Clinton campaign and served as an image consultant. After Clinton was elected, Thomason became embroiled in the Travelgate scandal. His partner, Martens, reported that he had heard rumors that the White House Travel Office was corrupt and disloyal to the Clintons. This view of the Travel Office was compounded by a series of leaks at the White House that were unfavorable to the Clintons. Thomason began pressing Hillary Clinton to investigate the travel office. When the financial irregularities were discovered, the White House called in the FBI. The resulting firings generated a great deal of negative press coverage and an investigation of the events surrounding it, including Thomason and Martens' air service. Thomason served as co-chairman of the 1992 Presidential Inauguration Committee and once again worked as an image consultant at the beginning of the Lewinsky scandal. Thomason ended up testifying before the Lewinsky Grand Jury.

In 2004, Thomason produced the film documentary version of The Hunting of the President from the book by Joe Conason and Gene Lyons, about political efforts to discredit and defeat Bill and Hillary Clinton. With Nickolas Perry, Thomason was nominated for the Writers Guild of America Award for Best Documentary Screenplay for the film.

Television credits
Designing Women – director and executive producer
Emeril – director and executive producer
Evening Shade – director
Hearts Afire – Writer, director, executive producer
Lime Street – executive producer
The Blue and the Gray – producer
The Fall Guy – Writer
Women of the House – director, producer, executive producer

Motion picture credits
A Shining Season – producer
Encounter with the Unknown – writer, director
Revenge of Bigfoot – director, producer
So Sad About Gloria – director, producer
The Day it Came to Earth – director, executive producer
The Designing Women Reunion – director
The Great Lester Boggs – director
The Man from Hope – director
To Find My Son – producer
The Hunting of the President – producer
The Last Ride – director, producer

Quotes
"When you're in the political realm, you become a public figure, and anything is fair."

Adapted from the article Harry Thomason, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

References

External links
Mozark Productions Official Site

1940 births
Living people
American film producers
American television producers
People from Hampton, Arkansas
Whitewater controversy
Designing Women

Harry Thomason


ميناء غرب بورسعيد هو أحد الموانئ المصرية التابعة للهيئة العامة لموانئ بورسعيد, ويقع بمدينة بورسعيد في شمال قناة السويس علي ساحل البحر المتوسط في مصر.

يعتبر موقع ميناء غرب بورسعيد من أهم الموانئ المصرية، حيث أنه يعد أكبر ميناء عبور في العالم نظرا لموقعه علي قناة السويس، وتبلغ مساحة الميناء 3000895 متر مربع، وتبلغ طاقته الاستيعابية القصوى 12.175 مليون طن سنويا، ويعمل ل24 ساعة يوميا.

وصلات خارجية
 موقع ميناء بورسعيد / قطاع النقل البحري المصري

بورسعيد
موانئ ومرافئ مصر

ميناء غرب بورسعيد


Patrick Jane je fiktivni lik i protagonist kriminalističke serije Mentalist kojeg glumi australski glumac Simon Baker. Patrick Jane je nezavisni policijski savjetnik koji je u početku radio za CBI da bi poslije počeo raditi za FBI. U rješavanju zločina koristi visoko razvijene vještine primjećivanja, zaključivanja i umne manipulacije, koje je stekao radeći kao lažni vidovnjak.

Likovi iz televizijskih serija

Patrick Jane


Olivier Lamboray né à Ixelles le , également connu sous le pseudonyme d'Olamboray, est un peintre belge.

Il vit et travaille en Indonésie depuis 2000, participe à diverses expositions en Belgique et à l'étranger et a remporté différents prix artistiques. Lamboray est un artiste influencé par la peinture surréaliste.

Biographie

Lamboray a grandi à Lasne-Chapelle-Saint-Lambert et à Bruxelles. Dès sa jeunesse, il est fasciné par les œuvres surréalistes de peintres belges tels que René Magritte et Paul Delvaux.

Depuis 1992, il se profile comme un peintre à plein temps et il peint quotidiennement. Il a entrepris un long parcours expérimental pour arriver à son propre style inspiré du surréalisme. Le peintre réalise principalement des œuvres à la peinture acrylique.

Depuis le début des , ses peintures sont également caractérisées par l'influence du symbolisme et des scènes de grande envergure. Un certain nombre d'éléments reviennent régulièrement dans ses œuvres et forment sa marque de fabrique : une diversité de couleurs bleues, des rails de train, une pleine lune, des nuages, un chien bleu qu'il appelle Laly Blue Superstar, un couple d'amoureux et une valise.

L'architecture, la romance et les animaux ont également souvent un rôle dans ses œuvres.

En 2016, Lamboray a réalisé des projets de trompe-l'œil sur des bâtiments, dont les peintures murales Blue Dog Barn (2016) et The Space Donkey (2017) en Oregon, aux États-Unis.

Expositions
Ses œuvres ont été exposées sur les cinq continents : Europe (Autriche, Belgique, France, Italie, Monaco, Pays-Bas, Royaume-Uni), Amérique du Nord (États-Unis), Asie (Thaïlande, Indonésie), Afrique (Guinée) et Océanie (Australie).

En 2012, Lamboray a exposé à la galerie Radeski à Liège. La même année, il est l'invité d'honneur de la  d'art contemporain de Montauban en France.

En , il a exposé plusieurs œuvres au musée L'Hôpital Soave à Codogno, au sud de Milan.

Le , il était l'invité d'honneur du Festival des arts de Merville. Cette même année, Lamboray a réalisé un mini-tour à travers Bali avec des expositions à Ubud, au festival des Arts de Denpasar et au festival de Jazz du village d'Ubud.

Son travail est représenté par plusieurs galeries d'art contemporain, dont la  à Knokke, les galeries bruxelloises Brenart International Gallery et Little Van Gogh, la Saatchi Gallery à Londres, Touch of Art en Pologne et la Mahlstedt Gallery à New Rochelle, New York aux États-Unis. Dans les foires d'art internationales, le peintre est représenté par la Fédération ArtMagna. Il coopère également avec la société autrichienne de conseil en art Velvenoir. Il est également affilié à l'association culturelle internationale ARS Movimento Culturale.

 2005 : Oneiric Thoughts, Rotunda Gallery, Neilson Hays Library, Bangkok, Thaïlande
 2010 : Heroines Galerie, Bruxelles
 2011 : exposition collective Il Ritorno del Nucleare, galerie La Pigna, Rome, Italie
 2011 : Exposition ArtMagna, Bruxelles, Belgique
 2012 : Créativité du monde entier, exposition de groupe, salle Jan-Garemijn, Bruges, Belgique
 2012 : exposition d'art ouverte, galerie d'art Light Space and Time, exposition d'art ouverte, reconnaissance spéciale pour l'œuvre L'Âne en Gare
 2013 : Le Surréalisme belge pour les chiens de Bali, Bali, Indonésie
 2013-2014 : Expo Artoulous, France
 2013 : galerie 713, Knokke, Belgique
 2013 : exposition d'art sur les paysages marins, exposition d'art ouverte, galerie d'art Light Space and Time, reconnaissance spéciale pour l'œuvre Summer
 2013 : La Lumière dans l'art à la Royal Opera Arcade Gallery, Londres, Royaume-Uni
 2013 : exposition organisée par la galerie d'art Antarès, Moulin de Moissac, France
 2013 : Salon de Valence d'Agen, à Valence (Tarn-et-Garonne)
 2013 : galerie Thuillier, Paris, France
 2013 : Les 111 des Arts Toulouse, Hôtel-Dieu, Toulouse, France
 2013 :  du Salon international des arts et lettre de France, Toulouse Business School, Haute-Garonne, France
 2014 : musée L'Hôpital Soave à Codogno, Milan
 2017 : Cycles de rêves, Monaco
 2019 : The Other Art Fair, The Cutaway in Barangaroo, Sydney, Australie
 2019 : vernissage public, auditorium Rainier-III, Monaco
 2020 : We Are Artists, huitième édition, Uccle, Belgique
 2021 : Solo Exhibition, Brussels Belgium, 3-10 décembre 2021
 2022 : Biennial Art Exhibition Personal Structures. Time, Space and Existence, European Cultural Center, Venise, Italie, du  au .
 2022 : Amsterdam International Art Fair, .

Concours artistiques
Depuis 2011, Lamboray participe à des concours artistiques régionaux et internationaux, notamment en France, et a remporté plusieurs prix.

Le , il a participé au concours et à l'exposition Artoulouse en France où il a remporté la deuxième place dans la catégorie « Peinture figurative », bonne pour une palme d'or. Cette même année, il a remporté le premier prix en France lors de la  du Salon international des arts et lettres de France en Haute-Garonne.

En , le peintre a remporté le prix de la créativité lors du  Salon d'automne de peinture, un concours et une exposition d'art à , en France.

En , Lamboray a remporté le premier prix du jury au  de peinture RankArt en France. La même année, il a également remporté le prix du public au concours d'art français Artempo Exibition.

En , il a remporté le prix Focus avec la peinture Cycles de rêves au GemlucArt 2017, concours international d'art contemporain à Monaco.

Récompenses
 2011 : lauréat du New Master Artist 2011 au concours mondial d'art
 2012 : lauréat du concours Kunzfetti, Association des arts de la Meuse et du Rhin, Pays-Bas
 2012 : invité d'honneur de la  d'art contemporain de Montauban, France
 2013 : palme d'or à Artoulouse pour la catégorie Peinture figurative, Toulouse, France
 2013 : prix Cotation Drouot,  international des arts plastiques et littéraires, Toulouse, France
 2013 : lauréat du concours Temps et Mécanique, Upside art, concours d'art mondial, Dijon, France
 2013 : lauréat du New Master Artist 2013, concours mondial d'art
 2014 : Concours international d'art contemporain GemlucArt, , auditorium Rainier-III, Monaco.
 2014 : lauréat du concours Five Degrees, World Art Competition
 2014 : palme d'or à Artoulouse pour la catégorie peinture figurative, Toulouse, France
 2014 : Invité d'honneur au 111 des Arts 2014, Toulouse, France
 2016 : prix de la créativité au  d'automne de peinture de Muret-France,
 2016 : prix galerie Thuillier reçu lors de l'exposition Arts et Lettres de France,
 2017 : GemlucArt 2017, concours international d'art contemporain, prix Focus pour l'œuvre Cycles de rêves
 2017 :  du jury au  de peinture RankArt, France,
 2017 : prix du public, Artempo Exibition-France,
 2018 : grand prix, Gemlucart Exhibition, Monaco,

Notes et références

Liens externes

 Site officiel

Peintre belge du XXe siècle
Peintre figuratif
Artiste belge francophone
Réalisme magique
Personnalité wallonne
Personnalité utilisant un pseudonyme
Naissance en novembre 1968
Naissance à Ixelles

Olivier Lamboray


An Panicum decolorans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Panicum decolorans in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum decolorans


Maximilian Eggestein (fæddur 8. desember 1998) er þýskur knattspyrnumaður sem spilar fyrir Werder Bremen

Tenglar
 https://www.werder.de/en/profis/53816.php
 https://www.fussballdaten.de/person/maximilian-eggestein/

Þýskir knattspyrnumenn

Maximilian Eggestein


Panzerfaust steht für:

 Panzerfaust, eine deutsche Panzerabwehrhandwaffe aus dem Zweiten Weltkrieg
 davon abgeleitet ist Panzerfaust im Deutschen ein generischer Begriff für bestimmte Typen reaktiver Panzerbüchsen und wird oder wurde in der Bundeswehr für folgende Waffen verwendet:
 leichte Panzerfaust 44 mm
 schwere Panzerfaust 84 mm
 Panzerfaust 3

Weitere Begriffsverwendungen:

 Unternehmen Panzerfaust, ein deutsches Kommandounternehmen im Zweiten Weltkrieg
 Panzerfaust (Album), Album der norwegischen Metal-Band Darkthrone
 Panzerfaust Records, ehemaliges US-amerikanisches Musiklabel
 ursprünglicher Name der deutschen Punk-Band EA80
 Panzerfaust (Band), eine kanadische Black-Metal-Band
 Panzerfaust (Armeezeitung), eine Propaganda-Zeitung

Siehe auch:

Panzerfaust (Begriffsklärung)


An Tillandsia schumanniana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni  Marx Carl Ludwig Ludewig Wittmack, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Tillandsia schumanniana in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia schumanniana


An Mormodes vinacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne. An Mormodes vinacea in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes vinacea


Laeis ist der Familienname folgender Personen:

 Eduard Laeis (1826–1908), deutscher Maschinenfabrikant
 Ernst Max Eduard Laeis (1852–1916), deutscher Unternehmer, Mitglied des Rheinischen Provinziallandtags und Kommerzienrat
 Johann Dominik Laeis (1730–1815), luxemburgischer Glashüttenbesitzer

Laeis


Nadir Lamyaghri (Casablanca, Marruecos, 13 de febrero de 1976), es un futbolista marroquí, se desempeña como guardameta y actualmente juega en el Wydad Casablanca. Es portero de la selección de fútbol de Marruecos desde el año 2003.

Clubes

Futbolistas de la selección de fútbol de Marruecos en los años 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Marruecos en los años 2010
Futbolistas del Wydad Casablanca
Futbolistas del Al-Wahda (Abu Dabi)
Nacidos en Casablanca
Guardametas de fútbol de Marruecos

Nadir Lamyaghri


Vitruvius ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite am Rand des Mare Serenitatis, südlich des Kraters Littrow (Mondkrater) und östlich von Dawes. Jenseits des im Norden gelegenen, nach dem Krater benannten Mons Vitruvius befindet sich die Landestelle von Apollo 17.
Der Kraterrand ist wenig erodiert, das Innere weist Spuren ausgedehnter Rutschungen auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem römischen Architekten Vitruv offiziell benannt.

Weblinks

 Vitruvius auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Vitruvius (Mondkrater)


An Eleocharis tetraquetra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Eleocharis tetraquetra in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis tetraquetra


Kars Fen Lisesi, 1997 yılında Kars'ta kurulmuş bir eğitim-öğretim kurumudur. Her ders yılı için 120 öğrencilik bir kontenjan hakkına sahiptir. Kars Fen Lisesi'nde, modern anlamda fizik, kimya, biyoloji, bilgisayar laboratuvarı ile tasarım ve beceri atölyesi bulunmaktadır. Okulun bağımsız kapalı spor salonu da vardır. Bunun yanı sıra, 220 kişi kapasiteli karma pansiyonu mevcuttur. Pansiyon farklı illerden gelen öğrenciler bünyesinde barındırmaktadır. Okul müdürü Kemal Alin'dir.

Kars Fen Lisesi, YKS başarı sırasında il birincisidir. 2023 yılı YKS yerleştirme oranı %55'tir.

Dış bağlantılar
 Resmî site

Kars ilinde eğitim
Fen liseleri

Kars Fen Lisesi


Quadragesima may refer to:

 Lent, the Christian period of fasting, prayer and almsgiving
 Quadragesima Sunday

Quadragesima


La  est une gare ferroviaire situé sur le territoire de la commune suisse de Haut-Intyamon, dans le canton de Fribourg.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare d'Allières est située au point kilométrique  de la ligne de Montreux à Lenk im Simmental.

Elle est dotée de trois voies dont une en impasse, formant ainsi un point de croisement sur la ligne. Un quai central se situe entre les deux voies traversant la gare.

Histoire
La gare d'Allières a été ouverte en même temps que le tronçon des Avants à Montbovon de la ligne du MOB, le .

Service des voyageurs

Accueil
La gare d'Allières est dotée d'un bâtiment voyageurs auquel est accolé un distributeurs automatiques de titres de transport.

Desserte
La gare d'Allières est desservie toutes les heures par un train du MOB reliant Montreux à Zweisimmen.

Intermodalité
La gare d'Allières n'est desservie par aucune autre ligne de transports publics.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Liste de gares en Suisse
 Chemin de fer Montreux Oberland bernois

Liens externes

 .

Gare dans le canton de Fribourg
Gare du Montreux Oberland bernois
Gare mise en service en 1903

Gare d'Allières


An Stenospermation pteropus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael Howard Grayum. An Stenospermation pteropus in nahilalakip ha genus nga Stenospermation, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenospermation

Stenospermation pteropus


Johann Jacob Maurer () a fost un pictor neerlandez de origine elvețiană.

Note

Legături externe
 Stadtarchiv Schaffhausen: Johann Jakob Maurer
 www.genealogieonline.nl: Johann Jacob Maurer

Nașteri în 1737
Decese în 1780
Pictori din secolul al XVIII-lea
Pictori elvețieni
Pictori neerlandezi

Jacob Maurer


Sonamukhi (en bengalí: সোনামুখী ) es una ciudad de la India, en el distrito de Bankura, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 72  a  km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 29 359 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Sonamukhi


Takuya Ogiwara (født 23. november 1999) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Ogiwara


El cruzado en Egipto (título original en italiano, Il crociato in Egitto) es una ópera seria (melodramma eroico) en dos actos con música de Giacomo Meyerbeer y libreto en italiano de Gaetano Rossi. Se estrenó en el teatro La Fenice, Venecia el 7 de marzo de 1824. En España se estrenó en 1825, en el Teatro de la Santa Cruz de Barcelona.

Historia
Se estrenó en el teatro La Fenice, Venecia el 7 de marzo de 1824. El papel de Armando fue cantado en el estreno por el famoso castrato, Giovanni Battista Velluti; la ópera fue probablemente la última compuesta para voz de castrato. Es la última de la serie de óperas de Meyerbeer en italiano, y se convirtió en la base del éxito internacional del compositor.

Después de su exitoso estreno veneciano, El cruzado fue la primera de las óperas de Meyerbeer que se representó en Londres (His Majesty's Theatre, 3 de junio de 1825, también con Velluti en el papel).  Esto animó a Rossini, quien entonces estaba gestionando el Théâtre-Italien, para organizar su representación en París, donde el papel de Armando lo asumió una mezzosoprano, Giuditta Pasta.  A lo largo de los siguientes 20-30 años, la ópera se representó prácticamente en todos los teatros principales de Europa, e incluso en Ciudad de México, La Habana y Constantinopla.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo a representación en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias
Fuentes
Concise Oxford Dictionary of Opera (2.ª edición, 1979)
Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, Nueva York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-140-29312-4
Warrack, John y West, Ewan, The Oxford Dictionary of Opera Nueva York: OUP: 1992 ISBN 0-19-869164-5
White, Don, "Meyerbeer in Italy", en el folleto a la grabación de Opera Rara.
Licencia

Enlaces externos

Velluti y Il crociato
4 grabaciones en operadis

Óperas estrenadas en Venecia
Óperas en italiano
Óperas de 1824
Óperas de Giacomo Meyerbeer

El cruzado en Egipto


Guerrera Nortman fue la VI condesa de Geraci, sobre el año 1195. Fue hija de Ruggero Nortman, de Altavilla y de Creón y de su esposa y pariente Margarita Nortman, de alta estirpe.

Títulos
 VI condesa de Geraci.
 Señora de Castronovo.
 Baronesa de Tussa.
 Condesa de Ischia.
 Señora de Gangi.

Biografía
En 1196 Guerrera de Creon (Creon, Craon, Creone…) amplió y fortificó el castillo de San Mauro Castelverde, debiéndose a ella la construcción de dos torreones defensivos: los de la Magdalena y San Marco. Igualmente, potenció las defensas y fortificó Castellucio (Castel di Lucio).

Guerrera de Creon, condesa en 1195, casó con Alduino, descendiente de Desiderio, último rey de los Longobardos, en la opinión tradicional, sin pruebas. Pero el conde Elia de Altavilla, señor de Gesualdo, Candia y Lapio, casó seguramente con una Guerrera, que puede ser la misma de Creon. No obstante, Candia y Lapio pertenecen al nieto de Guerrera, Alduino de Geraci, VIII Conde de Geraci.

Donó una renta a la abadía di Santo Spirito di Palermo. Contribuyó también a la reconstrucción de las defensas de Castellucio, una vez que dicha localidad entró a formar parte del feudo de Geraci.

Igualmente, obtuvo el señorío de Gangi para el condado de Geraci

A la condesa Gerrera de Geraci es atribuida la división entre Geraci y Petralia.

Línea de sucesión en el condado de Geraci

Bibliografía

 Gesta Francorum, a cura di H. Hagenmeyer, Heidelberg 189o.
 Il Seicento in Sicilia: Aspetti di vita quotidiana a Petralia Sottana, Terra Feudale, Francesco Figlia, Officina di Studi Medievali, Palermo 2008, ISBN 88-88615-70-9.
 I Ragvagli historici del Vespro Siciliano del Signore D.Leontino, Accademico Racceso detto loccupato. Hei quali in mastano i felici Reggimento i lam fatto i Serenin e Catolini Regi Chagonesi di Sialia el mal governo di Carlo dAngio primo di Hapoli con le notitie dalcume nobillis famiglie del moderna Regno, Filadelfo Mugnos Muñoz, Pietra Coppala 1645.
 Il tabulario Belmonte, Enrico Mazzarese Fardella, Documenti storia di Sicilia, Diplomática Núm 30, Società Storia Palermo, Palermo 1983, ISBN: 978-88-7401-018-9.
 I Ventimiglia: conti di Geraci e conti di Collesano, baroni di Gratteri e principi di Belmonte : correlazione storico-genealogica, Antonio Mogavero Fina, Arti grafiche siciliane, Palermo 1980.
 I Ventimiglia: Castelli e dimore di Sicilia, Salvatore Farinella, edizioni Editori del Sole, Caltanissetta 2007, ISBN: 8882431673.

Enlaces externos

 Storiamediterránea, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche. A cura di Orazio Cancila (Cattedra di Storia Moderna c/o Facoltà di Lettere e Filosofia de Palermo). Collana diretta da Rossella Cancila. Comitato scientifico: Walter Barberis, Orazio Cancila, Pietro Corrao, Domenico Ligresti, Aurelio Musi, Walter Panciera, Alessandro Pastore, Luis Ribot García, Angelantonio Spagnoletti, Mario Tosti.
 , Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi.
 , Manuscritos de la Casa Ventimiglia (Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi).

Notas y referencias

Condes de Geraci de la casa Altavilla
Nobles de Italia del siglo XII
Mujeres de la Edad Media en Italia
Casa de Altavilla

Guerrera Nortman