Savu Husariu (n. 1880, Voiniceni – d. 27 ianuarie 1943, Târgu Mureș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A fost delegat titular al cercului electoral nr. II din Târgu Mureș.

Note

Bibliografie
 Mircea Vaida-Voievod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1018, Mărturii ale participanților, Editura Academiei Române, 2008

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, Editura Academiei Române, 2005. (ISBN 973-27-1258-9)
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan, Dicționarul Personalităților Române. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, 2003. (ISBN 973-8141-90-7)
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj Napoca, 1998. (ISBN 973-0007-24-1)

Legături externe
 Adunarea de la Alba Iulia, organ reprezentativ și democratic al poporului român din Transilvania
 Centenar 100. Marii oameni politici ai României

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1880
Decese în 1943
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agricultori români

Savu Husariu


An Schoenus rodwayanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Vincent Fitzgerald. An Schoenus rodwayanus in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus rodwayanus


Carlo Crivelli (Milão, 20 de maio, 1736 - Milão, 19 de janeiro de 1818) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Milão em 20 de maio, 1736. De uma família patrícia de Cremona. O mais novo dos seis filhos de Stefano Gaetano Crivelli (1693-1772), conde de Ossolaro e senador, presidente do Magistrato Camerale de Milão (1762) e conselheiro particular do Império (algumas fontes chamam o pai do cardeal de Gerolamo) e Cristofora Marliani. Os outros irmãos eram Giuseppe, Giorgio, Antonio, Giovanni Angelo e Teresa. Giovanni Angelo casou-se com Mariana von Colloredo, irmã do cardeal Anton Theodor von Colloredo-Waldesee Mels (1803). Sobrinho do cardeal Ignazio Michele Crivelli (1759).

Educação
Estudos iniciais em Milão; Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos, 1755-1759; Universidade La Sapienza , Roma (doutorado in utroque iure , direito canônico e civil, 27 de julho de 1761).

Início da vida
Camareiro de honra do Papa Clemente XIII em 1759. Foi nomeado capazgato para levar o barrete vermelho a seu tio, então núncio em Viena, por ocasião de sua promoção ao cardinalato. Entrou na prelatura romana como protonotário apostólico. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica, 6 de agosto de 1761. Prelado da Reverenda Fábrica de São Pedro e consultor da SC dos Ritos em 1765. Relator da SC do Bom Governo, 1766. Relator da Sagrada Consulta em 1767. Assessor do governador de Roma. Decano do colégio de protonotários apostólicos em 1774.

Sacerdócio
Ordenado em 20 de agosto de 1775.

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Patras, 11 de setembro de 1775. Assistente do Trono Pontifício, 17 de setembro de 1775. Consagrado, 21 de setembro de 1775, igreja de S. Anna dei Bresciani, Roma, pelo cardeal Lodovico Calini, prefeito da SC das Relíquias e Indulgências, assistidos por Orazio Mattei, arcebispo titular de Colosso, e por Giuseppe Maria Contesini, arcebispo titular de Atene, esmoleiro papal. Núncio na Toscana, 23 de setembro de 1775; retornou a Roma em 12 de março de 1785. Nomeado clérigo da Câmara Apostólica e prefeito dos arquivos do Vaticano em 14 de fevereiro de 1785. Governador de Roma, de 25 de fevereiro de 1794 até 12 de fevereiro de 1798, no advento da República Romana, quando o As tropas francesas o removeram e o prenderam; preso no Castello Sant'Angelo, Roma, e mais tarde, em Civitavecchia; finalmente, ele foi rebaixado para o Milan.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 23 de fevereiro de 1801; publicado no consistório de 29 de março de 1802; recebeu chapéu vermelho, 1º de abril de 1802; e o título de S. Susanna, 24 de maio de 1802. Em março de 1808, os franceses o obrigaram a deixar Roma e ir para Milão; ele não foi autorizado a se juntar à maioria dos cardeais na França.

Morte
Morreu em Milão em 19 de janeiro de 1818. Exposto e enterrado na igreja de S. Maria alla Porta, Milão.

Cardeais nomeados pelo papa Pio VII

Carlo Crivelli (cardeal)


خَطّ برزبين  خطة للدفاع عن أستراليا وضُعت خلال الحرب العالمية الثانية. وكانت هذه الخطة تهدف إلى أن يدافع الجيش الأسترالي عن خط يمتد من أديليد بجنوبي أستراليا إلى بريزبين في كوينزلاند ضد أي جيش مغير. وكان السير إيفن ماكي قد رسم هذه الخطة للحكومة على أنها أكثر الخطط واقعية لاستخدام القوات الحكومية المحدودة. ولكن الخطة لم توضع مطلقًا موضع التنفيذ لأن اليابانيين لم يُنزلوا قواتهم في أستراليا.

مراجع

خطوط الحرب العالمية الثانية الدفاعية
السياسة في الحرب العالمية الثانية
تاريخ أستراليا العسكري في الحرب العالمية الثانية
كوينزلاند في الحرب العالمية الثانية
مواقع الحرب العالمية الثانية في أستراليا

خط برزبين


Studentski košarkaški klub Student je bosanskohercegovački košarkaški klub iz Mostara, Stjepana Radića 84A.

Osnovan je 2012. godine. Djeluje unutar Sportske udruge studenata Studentskog centra hrvatskog Sveučilišta u Mostaru.)
Udruga radi na načelu američkih sveučilišta. Košarkašima i drugim športašima omogućeno je usporedno baviti se športom i studirati na mostarskom Sveučilištu, besplatan smještaj i tri obroka, korištenja fitnesa, te maksimalnog prilagođavanja njihovim studentskim obvezama u Studentskom centru u Mostaru, na glasu kao daleko najbolji studentski dom u BiH

Od sezone 2012./13. SKK Student natječe se u nastupa u A1 ligi Herceg Bosne. Već u toj prvoj sezoni u izborili su nastup u Ligi 4 za prvaka, a u doigravanju osvojili su treće mjesto, iza novog prvoligaša Brotnja, te drugoplasiranog Viteza. Student je u ligi dvaput pobijedio Viteza i na svom terenu Brotnjo. Sezone 2013./14. u poluzavršnici doigravanja poraženi su od Viteza, poslije prvaka Lige Herceg - Bosne. Nastupili su potom i u Regionalnoj sveučilišnoj ligi, uz igrače Sveučilišta iz Beograda, Podgorice, Splita, Novog Sada i Rijeke.
Klub su vodili Boris Džidić i od studenoga 2014. na Džidićev poziv Samir Lerić.
Sezone 2014./15. pobijedili su u Ligi Herceg-Bosne i u doigravanju izborili plasman u Prvu ligu BiH, s ukupno 17 pobjeda i samo dva poraza, od toga 5:0 u doigravanju. Vodio ih je Boris Džidić, pomoćni trener Samir Lerić, a fizioterapeut bio je Franjo Bubalo. Momčad je činilo 10 studenata i jedan profesor, od toga 7 boravi u Studentskom centru Mostar, i bili su najmlađa momčad ovih prostora i najjeftinija momčad u drugoj ligi. Unatoč mlada prosjeka godina od samo 22,9, momčad je proglašena najiskusnijom ekipom. Iz ove generacije isticali su se kapetan Ivan Bogdanović, Ivica Širić i Mario Barbarić. Ostali igrači pobjedničke generacije bili su studenti Mirko Đerek, Nikola Ivišić, Karlo Kovač, Obrad Vuković, Josip Penava, Berin Gudić, Mario Markota i profesor Ante Smolić. Još su igrali Dejan Marković, Ivan Marković, Josip Gunjača, Nino Pleština i Borna Očašić.
Sezone 2016./17. vodio ih je Domagoj Kujundžić s kojim su izborili plasman u Prvu ligu BiH-a, pobijedivši u završnici doigravanja košarkaške Lige Herceg-Bosne, nakon što su i u ligaškom dijelu izborili prvo mjesto na ljestvici.

Izvori

Vanjske poveznice
SKK Student Mostar Facebook
SKK Student Mostar Eurobasket

Hrvatski košarkaški klubovi u Bosni i Hercegovini
Košarka u Mostaru

SKK Student Mostar


Raniganj (en bengalí: রাণীগঞ্জ ) es una ciudad de la India, en el distrito de Bardhaman, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 104  a 192 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 117 280 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Raniganj


ජීව රසායන විද්‍යාව, ජෛව රසායන විද්‍යාව එසේත් නැත්නම් ජෛව රසායනවේදය යනු ජීවින්ගේ සිරුර තුළ සිදුවන රසායනික ප්‍රතික්‍රියා පිළිබදව සිදුකරන අධ්‍යයනයයි. මෙහිදී ප්‍රෝටීන, කාබෝහයිට්‍රේට, ලිපිඩ, න්‍යෂ්ටික අම්ල සහ වෙනත් ජෛව අණු වැනි සෛලීය ද්‍රව්‍යවල ව්‍යුහය හා කෘත්‍ය පිළිබදව අධ්‍යයනය කරනු ලබයි. රසායනික ජීව විද්‍යාව (Biochemistry)  මගින් ජෛව රසායනික විද්‍යාවේ  ඇති වන යම් යම් ගැටළුවලට රසායනික සංස්ලේෂණය මගින් විසදුම් ලබාදේ.

විවිධ ආකාරයේ ජෛව අණු විශාල ප්‍රමාණයක් තිබුණද ඒවායින් බොහෝමයක් සංකීර්ණ විශාල බහු අවයවික  අණු වන අතර (Polymers) මේවා සෑදි ඇත්තේ ඒ හා සමාන පුනරාවර්ථනය වන ඒක අවයවික  කුඩා උප ඒකක මගිනි. (Monomers) ඉහත සදහන් කළ බහු අවයවික  ජෛව අණු සදහා විවිධ ආකාරයේ උප ඒකක වර්ග ඇත. උදාහරණයක් ලෙස ප්‍රෝටීන යනු ඇමයිනෝ අම්ල 20 ක් හෝ වැඩි ප්‍රමාණයකින් සෑදි ඇති බහු අවයවිකයකි. ජෛව රසායනික විද්‍යාවේදී ප්‍රෝටීන වැනි වැදගත් ජෛව අණුවල රසායනික ගුණාංගයන් පිළිබදව අධ්‍යයනය කරනු ලබයි. උදාහරණයක් ලෙස එන්සයිම මගින් උත්ප්‍රේරණය වන ප්‍රතික්‍රියා පිළිබදව මෙහිදී අධ්‍යයනය කරයි.

සෛල පර්වෘත්තියෙහි සහ අන්තරාසර්ග පද්ධතියෙහි ජෛව රසායනික විද්‍යාව පිළිබද වඩාත් පුළුල් ලෙස විග්‍රහ කර ඇත. ජෛව රසායනික විද්‍යාවේ වෙනත් ක්ෂේත්‍රයන් වනුයේ ඩී.එන්.ඒ සහ ආර්.එන්.ඒ වැනි ජාන කේත , ප්‍රෝටීන් සංස්ලේෂණය, සෛල පටලවල පරිවහණය සහ සංඥ‍ා ගමනා ගමනය පිළිබදව කරන අධ්‍යයනයන්ය.

ජෛව රසායන විද්‍යාව (ග්‍රීක භාෂාවෙන් βίος, bios, 'ජීවිතය' හා ඊජිප්තුව භාෂාවෙන් kēme , 'පෘථිවිය') යනු සජීවී පටකවල රසායනික ක්‍රියාකාරිත්වය අධ්‍යයනය කිරීමයි. ප්‍රෝටීන , කාබොහයිඩ්‍රේට් , ලිපිඩ , න්‍යෂ්ටික අම්ල හා අනෙකුත් ජෛව අණු වැනි සෛලික අංගවල ක්‍රියාකාරිත්වය හා ව්‍යුහය පිළිබදව කටයුතු කරයි. ජෛව රසායනය තුළින් නැගෙන බොහෝ ප්‍රශ්නවලට රසායනික විශ්ලේෂණ තුළින් දියුණු කරන ලද මෙවලම් භාවිතයෙන් පිළිතුරු සැපයීමට රසායනික ජිව විද්‍යාව උත්සාහ දරයි.

විවිධ ජෛව අණු විශාල සංඛ්‍යාවක් තිබුණ ද බොහොමයක් එක සමාන පුනරාවර්තී උප ඒකක (ඒක අවයවක ලෙස හදුන්වන) විශාල සංඛ්‍යාවක එකතුවෙන් ඇතිවන විශාල හා සංකීර්ණ අණු වෙයි. (බහු අවයවක ලෙස හදුන්වන) සෑම බහු අවයවක ජෛව අණු කණ්ඩායමකටම වෙනස් උප කොටස් කාණ්ඩ ඇත. උදාහරණ ලෙස ප්‍රෝටීන් යනු ඇමයිනෝ අම්ල 20 ක් දක්වා හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමාණයකින් සෑදී ඇති බහු අවයවයකි. ජෛව රසායනය ප්‍රෝටීන් වැනි වැදගත් ජෛව අණුවල රසායනික ගුණ අධ්‍යයනය කරයි. විශේෂයෙන් එන්සයිමීය උත්ප්‍රේරක ප්‍රතික්‍රියාවල රසායනය.

සෛල පරිවෘත්තීය හා අන්තරාසර්ග පද්ධතියෙහි ජෛව රසායනය පුළුල් ලෙස විස්තර කර ඇත. ජෛව රසායනයේ අනෙකුත් අංශවලට ප්‍ර‍ෙව්ණි කේත (DNA , RNA)  , ප්‍රෝටීන් සංස්ලේෂණය , සෛල පටල ප්‍රවාහනය  හා සංඥා සම්ප්‍රේෂණය ඇතුළත් වේ.

මෙම ලිපියෙන් සාකච්ඡා කෙරෙන්නේ භෞමික ජෛව විද්‍යාව පිළිබදව පමණි. කාබන් සහ ජලය පදනම් කරගත් දැනට පවතින සියලු ජීවී ප්‍රභේද පැවැත එන්නේ එකම පොදු පූර්වජයාගෙන් නිසා ඒවාට පවතිනුයේ සමාන ජෛව රසායනයි. වෙනස් ජෛව අණුවල අත්පුරුව වැනි මූලිකවම පදනමක් නොමැති දේවලට පවා එය එසේමය. විකල්ප ජෛව රසායනයක් පැවතීම හෝ එහි ප්‍රායෝගික බව නොදන්නා කරුණකි.

ඉතිහාසය

මුල් කාලයේදී , ජීවය පවතින දෑ නවීන විද්‍යාවේ නියමයන්වල විෂයක් නොවන අතර අජීවී දෑ නවීන විද්‍යාවේ නියමයන්වල විෂයක් යන්න පොදු මතයක් විය. එය එසේ ප්‍රකාශ වූයේ ජීවිකොටස් වලට පමණක් තවත් ජීවි අණු බිහිකළ හැක යන මතයේ සිටියි. ඉන් පසු 1828 දී ෆෙඩ්රික් වෝලර් (Fredrich Wohler) විසින් යූරියා  සංස්ලේෂණය නමින් ලිපියක් පල කරන ලද අතර එහිදී ඔහු විසින් කාබනික සංයෝගයන් කෘතීමව නිපදවිය හැකි බව ඔප්පු කර පෙන්වන ලදී.

ජෛව රසායන නවීන විද්‍යාවේ උදාව ලෙස සලකනුයේ ප්‍රථම එන්සයිමය වන ඩයස්ටේස් යලි සොයා ගැනීමයි.  (diastase) (අද එය හදුන්වන්නේ ඇමයිලෙස් නමිනි.) එය 1833 දී ඇන්ඩෙස්මේ පේයන් විසින් සොයා ගන්නා ලදී.  ඉන්පසු 1896 දී එඩ්වර්ඩ් බුච්නර් (Eduard Buchner) විසින් සෛලයක් පිටත සිදුවන ජෛව රසායනික ක්‍රියාවලියක් ආදර්ශනය කළේය. ඒ යීස්ට් සෛල මගින් මධ්‍යසාර සෑදෙන පැසවීමේ ක්‍රියාවලියයි. එසේ වුවත් "ජෛව රසායන නවීන විද්‍යාව" වචනය මූලිකව භාවිතා වී ඇත්තේ 1882 දීය. කෙසේ වෙතත් එය සාමාන්‍ය පිලිගැනීමට ලක්වූයේ ජර්මන් ජාතික රසායන නවීන විද්‍යාඥයෙකු වූ කාලර් නෙයුබර්ගේ යටතේ 1903 දීය. මෙයට පෙර එම කාලයේදී එය හැදින්වූයේ කායික රසායන නවීන විද්‍යාව වශයෙනි. ඉන්පසුව 20 වන සියවසේ මැද භාගය වන තුරු එය එතරම් උසස් තත්ත්වයකට නොපැමිණි අතර 20 වන සියවසේ මැද භාගයේදී සොයාගත් නවීන විද්‍යාත්මක උපකරණයක් වන වර්ණ ඡායාරූපකරණයන්, X කිරණ විවර්තනය, NMR වර්ණාවලීක්ෂයන්, විකිරණ හා සමස්ථානික නාමකරණයන්, ඉලෙක්ට්‍රෝන අන්වීක්ෂයන් හා අණුකමය ගති ආදර්ශකය (Molecular Dynamic Simulation) වැනි උපකරණවල උදවුව හරහා විවිධවූ අණු හා සෛලවල පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලීන් පිළිබදව සවිස්තරාත්මක විශ්ලේෂණයන් කිරීමට හැකියාව ලැබුණි. එහිදී ග්ලයිකෝසිස් හා කර්බ් චක්‍රය (ස්ට්‍රික් අම්ල වක්‍රය) උදාහරණ වේ.

ජෛව රසායන ඉතිහාසයේ අද්විතීයිය යොදාගැනීමක් වන්නේ ජානය සොයා ගැනීමක් එය මගින් සෛල තුළ  තොරතුරු හුවමාරු වන අයුරු හඳුනාගැනීමත් ජෛව රසායන නවීන විද්‍යාවේ මෙම කොටස අණුක ජීව නවීන විද්‍යාව ලෙස හදුන්වයි. 1950 දී ජේම්ස් ඩී. වොට්සන්, ෆ්රැන්සිස් ක්‍රික්, රොසැලින්ඩ් ෆ්රැන්ක්ලින් හා මයුරිස් විල්කින්ස් යන පුද්ගලයන් විසින් DNA වල ව්‍යුහය හා එහි තොරතුරු හුවමාරුව සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාකාරී වු වැදගත්  පුද්ගලයන් වේ. ජෝර්ජ් බීඩ්ල් හා එඩ්වඩ් ටැටුම් විසින් දිලීර වල එක්  එන්සයිමයක් එක් ජානයක් ක් නිපද වීම ආදර්ශනය කිරීම නිසා 1958 දී නොබෙල් ත්‍යාගය දිනා ගන්නා ලදී. 1988 දී කොලින් පිත්ෆෝක්  DNA සාක්ෂි තුලින් අණාවරණය  කරගත් දත්ත හේතුවෙන් වරදකරු වු ප්‍රථම පුද්ගලයා වූ අතර එය අධිකරණ වෛද්‍ය නවීන විද්‍යාවේ නව කොටසක් විය. ඉතා මෑතදී ඇන්ඩෘ z ෆයර් හා ක්රෙයිග් සී.මෙලොයි (Craig C. Mello) විසින් 2006 දී RNA නිරෝධනය (RNA interference [RNA I ]) සොයා ගැනීම වෙනුවෙන් 2006 වසරේ නො‍ෙබල් ත්‍යාගය ද හිමි වුණි.

අද මයිකල් ඊ. සුගාර් විසින් පිහිටුවන ලද පරිදි ජෛව රසායන නවීන විද්‍යාව කොටස් තුනකි. ශාක ජෛව රසායන නවීන විද්‍යාව තුලින් ස්වයංපෝෂී ජීව කොටස්  ප්‍රභාසංස්ලේෂණය   පිළිබදව හා වෙනත් ශාකවල විශේෂිත ජෛව රසායනික ක්‍රියාවලි අධ්‍යයනයත් , සාමාන්‍යය ජෛව රසායන නවීන විද්‍යාව තුලින් සත්ව හා ශාකවල ජෛව රසායන ක්‍රියාවලින් හා මනුෂ්‍ය/ වෛද්‍ය/ ඖෂධ ජෛව රසායන නවීන විද්‍යාව තුලින් මිනිසුන්ගේ හා විවිධ වූ රෝගාබාධවල ජෛව රසායනික ක්‍රියාවලිය අධ්‍යයනය කෙරේ.

අනෙකුත් අණුක මට්ටමේ ජෛව විද්‍යාවලට ඇති සම්බන්ධය

ජෛව රසායනයේ පරීක්ෂණයන් ජෛව රසායනයටම අදාල විශේෂ තාක්ෂණික ක්‍රම භාවිතයට ගනී. නමුත් දැන් වැඩි වශයෙන් මේවා ප්‍රවේණි විද්‍යාව , අණුක ජීව විද්‍යාව හා භෞතිකයේ තාක්ෂණික ක්‍රම හා අදහස් සමග සම්බන්ධ වේ. ඒවායේ තාක්ෂණික ක්‍රම හා අන්තර්ගතය අතින්  කොටස් අතර කිසිම විටෙක පැහැදිලි වෙන් කිරීමක් නොතිබුණි. නමුත් අතීත‍යේ මෙම අංශවල සාමාජිකයන් විශාල ලෙස වෙන් කර තිබිණි. වර්තමානයේ අණුක ජීව විද්‍යාව හා ජෛව රසායනය යන අංශ එකිනෙක හුවමාරු කළ හැකි තරම්ය. පහත දැක්වෙන්නේ එම ක්ෂේත්‍ර අතර සබඳතාව දක්වන පටිපාටිකයකි.

·	ජෛව රසායනය යනු ජීව පටක තුළ සිදුවන රසායනික ද්‍රව්‍ය හා ජෛව ක්‍රියාවලි පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. ජෛව රසායනඥයන් ජෛව අණුවල ව්‍යුහය හා ක්‍රියාව පිළිබඳ ප්‍රභලව අවධානය යොමු කරයි. ජෛව ක්‍රියාවලි පිටුපස රසායනය අධ්‍යයනය හා ජීවීය ලෙස සක්‍රීය අණු සංස්ලේෂ්ණය ජෛව රසායනයේ උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැක.

·	ප්‍රවේණි විද්‍යාව පටකවල ප්‍රවේණි වෙනස්කම් මගින් ඇතිවන ප්‍රතිඵල නොසිත්ත දර්ශය පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. සාමාන්‍ය සංරචකයක නොමැති වුවද මෙය තාර්කිකව නිගමනය කළ හැක. (උදා - ජානය) නොහික්ත දර්ශ සමග හෝ ස්වාභාවික රූපානුදර්ශය සමග සංසන්දනය කළහ. ක්‍රියාකාරී කොටස් එකක් හෝ කිහිපයක් නොමැතිවීමෙන් ඇතිවන විකෘති දර්ශ පිළිබඳව - අධ්‍යයනය ද මෙහිදී සිදු කෙරේ. එවන් අධ්‍යයන වලින් සිදු කරන සරල අර්ථ  දැක්වීම් ජාන අන්තර්ක්‍රියා මගින් ව්‍යාකූලත්වයකට පත් කළ හැකි වේ.

·	අණුක ජීව විද්‍යාව යනු ප්‍රවේණි ද්‍රව්‍ය ගුණනය වීම, පිටපත් කිරීම හා පරිවර්තනය කිරීම වැනි ක්‍රියාවලිවලට ආධාර දෙන අණු පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. අණුක ජීව විද්‍යාවේ ප්‍රධානම පදනම වන්නේ ප්‍රවේණි ද්‍රව්‍යය  RNA  බවට පිටපත් වී ප්‍රෝටීන බවට පරිවර්තනය වීමයි. මෙමගින් වඩාත් සරලව  ක්ෂේත්‍රය හඳුනාගැනීමට හොඳ ආරම්භයක් සපයයි. මෙමගින් RNA වල නව කෘත්‍ය පිළිබඳව වඩා හොඳින් අවබෝධ කරගත හැකි වී ඇත.

·	රසායනික ජීව විද්‍යාවේදී ජෛව පද්ධතිවලට අඩුම බලපෑමක් ඇති කරන කුඩා අණු මත පදනම් වූ නව මෙවලම් දියුණු කිරීම හා ඒවායේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ විස්තරාත්මක තොරතුරු සැපයීම සිදු කරයි. තව දුරටත් රසායනික ජීව විද්‍යාව මගින් ජෛව අණු හා කෘත්‍රීම උපකරණ අතර කෘත්‍රීම මුහුම් සිදු කිරීමට ජෛව පද්ධති යොදවනු ලැබේ.

ආශ්‍රිත

ලැයිස්තු

 Important publications in biochemistry (chemistry)
 List of biochemistry topics
 List of biochemists
 List of biomolecules

ආශ්‍රිත

 Astrobiology
 Biochemistry (journal)
 Biological Chemistry (journal)
 Biophysics
 Chemical ecology
 Computational biomodeling
 Dedicated bio-based chemical
 EC number
 Hypothetical types of biochemistry
 International Union of Biochemistry and Molecular Biology
 Metabolome
 Metabolomics
 අණුක ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව
 Molecular medicine
 Plant biochemistry
 Proteolysis
 Small molecule
 Structural biology
 TCA cycle

සටහන්

a.  Fructose is not the only sugar found in fruits. Glucose and sucrose are also found in varying quantities in various fruits, and sometimes exceed the fructose present. For example, 32% of the edible portion of a date is glucose, compared with 24% fructose and 8% sucrose. However, peaches contain more sucrose (6.66%) than they do fructose (0.93%) or glucose (1.47%).

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 The Virtual Library of Biochemistry, Molecular Biology and Cell Biology
 Biochemistry, 5th ed. Full text of Berg, Tymoczko, and Stryer, courtesy of NCBI.
 SystemsX.ch – The Swiss Initiative in Systems Biology
 Full text of Biochemistry by Kevin and Indira, an introductory biochemistry textbook.

ජීව විද්‍යාව
විද්‍යාව
රසායන විද්‍යාව
ජෛව තාක්ෂණය
Molecular biology

ජෛව රසායන විද්‍යාව


An Cenchrus longispinus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Merritt Lyndon Fernald. An Cenchrus longispinus in nahilalakip ha genus nga Cenchrus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cenchrus

Cenchrus longispinus


Vlasinje (Mrkonjić Grad, BiH), naseljeno mjesto u općini Mrkonjić Grad, BiH
 Vlasinje (Jajce, BiH), naseljeno mjesto u općini Jajce, BiH

Vlasinje


Die John Cain Arena ist eine Mehrzweckhalle mit einem in zehn Minuten schließbaren Schiebedach in der australischen Metropole Melbourne im Bundesstaat Victoria. Sie gehört zur Tennisanlage Melbourne Park in der jährlich das Tennis-Grand-Slam-Turnier Australian Open ausgetragen wird. Der Namenssponsor der Arena war von den Jahren 2008 bis August 2018 das chinesische Elektronikunternehmen Hisense. Bis die multifunktionale Sportstätte mit Vodafone Arena ihren ersten Sponsor bekam, war sie unter dem Namen Melbourne Park Multi Purpose Venue bekannt.

Vorgeschichte
Das Gelände, auf dem sich heute die Melbourne Arena befindet, war früher Teil des Yarra Sportparks, des ersten Sportgeländes im Bundesstaat Victoria. Der Sportpark wurde 1868 zusammen mit einem Pavillon für den Civil Service Cricket Club  angelegt. Als der Club in finanzielle Nöte geriet, übertrug er die Pachtrechte für 1000 britische Pfund an das Scotch College. Später zog das College um und benötigte das Gelände nicht länger. Der Fußballverein Old Scotch Collegians Football Club nutzte das Sportfeld jedoch bis 1992, bis es der Rod Laver Arena zugeschlagen wurde.

Die heutige Arena
Die multifunktionale Sportarena wurde 2000 fertiggestellt und ist neben Tennis für verschiedenste Sportveranstaltungen wie Basketball, Netball, Boxen, Kunstturnen, Eishockey, Tanzsport oder Bahnradsport konzipiert. Gleichfalls ist die Melbourne Arena Ort für Konzerte, Tanzpartys und Familienveranstaltungen.

Sie ist Teil des Gesamtkomplexes Melbourne & Olympic Parks, einer Anlage mit mehreren Sportstätten, darunter die Rod Laver Arena, das Fußballstadion Melbourne Rectangular Stadium und der Melbourne Cricket Ground. Die Arena verfügt über eine 250 Meter lange Radrennbahn aus Kiefernholz, die vom australischen Bahnarchitekten Ron Webb konzipiert wurde. 2006 fanden in der damals unter dem NamenVodafone Arena geführten Melbourne Anrea die Wettbewerbe im Bahnradsport, im Basketball und im Netball der Commonwealth Games statt. 2004 wurden hier die UCI-Bahn-Weltmeisterschaften ausgetragen; vom 4. bis 8. April 2012 fanden in der Arena zum zweiten Mal Bahn-Weltmeisterschaften statt.

Zwischen 2017 und 2019 wurde in der Arena im Rahmen der World Series of Darts das Melbourne Darts Masters insgesamt dreimal von der PDC ausgetragen.

Am 3. Februar 2020 kündigte der Premierminister von Victoria Daniel Andrews an, die Arena zu Ehren von John Cain junior, einem früheren Premier von Victoria, in John Cain Arena umzubenennen. Im Dezember 2020 wurde dieses Vorhaben umgesetzt.

Galerie

Siehe auch
 Liste der größten Tennisstadien der Welt

Weblinks

 johncainarena.com.au: Offizielle Website der John Cain Arena (englisch)
 setlist.fm: Konzertliste der Vodafone Arena, der Hisense Arena, der Melbourne Arena und der John Cain Arena (englisch)

Einzelnachweise

Radrennbahn in Australien
Sportstätte für Tennis
Tennisstadion
Sportstätte in Melbourne
Australian Open
Bauwerk in Melbourne
Erbaut in den 1990er Jahren
Erbaut in den 2000er Jahren
Sport (Melbourne City)
Sportstätte für Netball
Netball (Australien)
Sportstätte für Basketball in Australien
Melbourne United
South East Melbourne Phoenix

John Cain Arena


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Maňa enthält die fünf nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Maňa im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Mana


Peer Hafslo Qvam (født 24. december 1911, død 27. juli 1977) var en norsk arkitekt. Han er bedst kendt for at have tegnet en række T-banestationer i Oslo i 1960'erne.

Qvam blev udlært fra Norges tekniske høgskole i 1936 og arbejde i en periode hos Johan Meyer d.y. samt hos Dagfinn Morseth og Mads Wiel Gedde. Sammen med de to sidstnævnte vandt han i 1938 en arkitektkonkurrence om at tegne Jar Kirke. Arbejdet begyndte dog først i 1958 med indvielse i 1961 og med Qvam som udførende arkitekt.

Fra 1946 til 1958 arbejdede Qvam som makker med John Engh. Sammen vandt de i 1946 en konkurrence om en ny hovedbanegård, der forudsatte at den gamle Østbanestasjonen blev revet ned. Fredningsinteresser satte imidlertid en stopper for nedrivningen, og planerne blev ændret flere gange, før Oslo Sentralstasjon så dagens lys med Engh som udførende arkitekt. Qvam var blandt konsulenterne ved planlægningen af Oslotunnelen og skal have bidraget til udformningen af Nationaltheatret Station og den aldrig åbnede Elisenberg Station.

De T-banestationer Qvam tegnede åbnede i 1966 og ligger i Fellestunnelen og på Grorudbanen fra Sentrum og ud til Tøyen. Nærmere betegnet drejer det sig om Jernbanetorget, Grønland, Tøyen, Carl Berners plass, Risløkka, Vollebekk og Veitvet. Udseendet er ændret en del siden Qvams tid, og standarden er blevet hævet.

Qvams firma er videreført som Doxrud-Mjøset-Eggen og senere Arne Eggen Arkitekter.

Eksterne henvisninger

Kilder

 Peer Qvam, s. 449 i Hvem er hvem? under redaktion af Bjørn Steenstrup, 1973.
 Om John Engh i Norsk biografisk leksikon (omtaler samarbejdet)

Arkitekter fra Norge

Peer Qvam


Arsina este un compus anorganic cu formula AsH3, fiind astfel o hidrură de pnictogen. Este un compus gazos pirofor, extrem de toxic, și unul dintre cei mai simpli compuși ai arsenului. În ciuda toxicității sale ridicate, arsina are utilizări în industria semiconductorilor și este un precursor utilizat în sinteza compușilor organoarsenici.

Obținere
Arsina poate fi obținută în general prin reacția compușilor de conțin cationi de As3+ în prezența anionilor de hidrură H− (cu borohidrură de sodiu):
4 AsCl3 + 3 NaBH4 → 4 AsH3 + 3 NaCl + 3 BCl3
În 1775, Carl Scheele a redus la arsină oxidul de arsen (III) cu zinc în mediu acid.

De asemenea, arsina mai poate fi preparată prin reacția dintre compușii ce conțin As3− și reactivi protonici:
Zn3As2 + 6 H+ → 2 AsH3 + 3 Zn2+
Na3As + 3 HBr → AsH3 + 3 NaBr

Proprietăți chimice
Proprietățile chimice ale arsinei sunt bine cunoscute, dar ele pot fi anticipate cu ajutorul compușilor asemănători: arsina are un comportament chimic similar cu alte hidruri de pnictogen, mai exact cu fosfina (PH3) și cu stibina (SbH3).

Descompunere termică
Proprietate tipică pentru o hidrură grea (ca și la stibină SbH3, hidrură de telur H2Te, hidrură de staniu SnH4), AsH3 este instabilă din punct de vedere termodinamic, și se va descompune la temperatură ridicată în elementele componente (hidrogen gazos și arsen):
2 AsH3 → 3 H2 + 2 As

Oxidare
Asemănător stibinei (SbH3), AsH3 se oxidează rapid în prezență de O2 concentrat sau în aer cu O2 diluat:
2 AsH3  + 3 O2 → As2O3 + 3 H2O
Arsina reacționează violent în prezența agenților oxidanți puternici, precum permanganatul de potasiu, hipocloritul de sodiu sau acidul azotic.

Reacții acido-bazice
Proprietățile acide ale legăturii As-H pot fi puse în evidență prin diferite reacții acido-bazice; astfel, arsina cedează protoni în reacția cu bazele, adică se deprotonează:
AsH3 + NaNH2 → NaAsH2 + NH3

Referințe

Legături externe

Vezi și
 Acid cacodilic
 Oxid de cacodil
 Arsol

Hidruri
Compuși ai arsenului

Arsină


Bătălia din Champagne este numele mai multor bătălii purtate în regiunea Champagne din nordul Franței în timpul Primului Război Mondial:

 Prima bătălie din Champagne (20 decembrie 1914 – 17 martie 1915)
 A doua bătălie din Champagne (25 septembrie – 6 octombrie 1915)
 A treia bătălie din Champagne (17 – 20 aprilie 1917), denumită și Bătălia dealurilor (un atac de diversiune pentru cea de-a doua bătălie de pe Aisne).
 A patra bătălie din Champagne (15 iulie 1918), partea a celei de-a doua bătălii de pe Marna.

Vezi, de asemenea, și: Prima bătălie de pe Marna (5-12 septembrie 1914), purtată tot în regiunea Champagne.

Dezambiguizare

Bătălia din Champagne


نادي باختاكور طشقند لكرة القدم  هو نادي كرة قدم أوزبكي مقره العاصمة طشقند، ويلعب في الدوري الأوزبكي الممتاز. كلمة باختاكور تعني حرفيًا مزارع القطن.

التاريخ

تأسس نادي باختاكور في 8 أبريل عام 1956، في عهد الاتحاد السوفييتي السابق، ولعب أولى مبارياته الرسمية مع فريق مدينة مولوتوف الروسية. وفي عام 1959 تم تصنيف الفريق ضمن فرق الدوري السوفييتي وكان وقتها هو الفريق الوحيد من منطقة أوزبكستان ويلعب في الدوري السوفييتي، ولعب خلالها متنقلا بين فرق الدرجة الأولى للدوري وبين فرق دوري المقدمة السوفييتي وحقق المركز السادس كأفضل مركز له خلال الستينات الميلادية. وكرر نفس المركز خلال فترة الثمانينات الميلادية.

كارثة عام 1979
عاد فريق باختاكور لدوري المقدمة السوفييتي قادما من دوري الدرجة الأولى وذلك في عام 1979، ولكن مُحبّي الفريق، والرياضيين السوفييت فُجعوا بالكارثة التي وقعت للفريق، حيث تحطّمت الطائرة المقلّة للفريق استعدادا لملاقاة فريق دينمو مينسك لكرة القدم، جراء حادث تصادم جوي.
حيث قُتل جميع ركاب الطائرة نتيجة الحادث ومنهم 17 شخصا من أعضاء الفريق.

فريق ابنة الرئيس
تعتبر جولنارا كاريموفا ابنة الرئيس إسلام كريموف المسؤولة خلف صعود النادي والأموال الطائلة التي يصرفها. تعتبر المعارضة رعاية النظام لهذا الفريق «جزء من حملة يقودها الرئيس لكسب شعبية لابنته» وإن النظام «يحاول كسب الشعبية من خلال طريقة الخبز والسيرك».

بطولات
 بطولة الدرجة الأولى (الدوري السوفييتي 1972)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 1992 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 1998 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 2002 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 2003 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 2004 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 2005 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 2006 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 2007 (المركز الأول)
 دوري أوزبكستان لكرة القدم 2008 (المركز الثاني)
 كأس أوزبكستان 1993 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 1997 (المركز الأول
 كأس أوزبكستان 2001 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 2002 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 2003 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 2004 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 2005 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 2006 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 2007 (المركز الأول)
 كأس أوزبكستان 2009 (المركز الأول)

اللاعبين

طالع أيضا
 اتحاد أوزبكستان لكرة القدم
 دوري أبطال آسيا 2009

مصادر

أندية الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
أندية كرة قدم أسست في 1956
أندية كرة قدم في أوزبكستان
الرياضة في طشقند
تأسيسات سنة 1956 في أوزبكستان
نادي باختاكور طشقند لكرة القدم

باختاكور طشقند


An Carex lapazensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carex lapazensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex lapazensis


La Final Four Salónica 2000 corresponde al Final Four o etapas semifinales y finales del campeonato de baloncesto que en su edición del año 2000 se realizó en Salónica, Grecia.

Resultados
 PAOK Sports Arena, Salónica  - 18 y 20 de abril de 2000

Semifinales

Tercer y cuarto puesto

Final

Estadísticas

Referencias

2000

Final Four Euroliga 2000


Anne Frank: The Whole Story este o miniserie de televiziune în două părți bazat pe cartea Anne Frank: The Biography de Melissa Müller. Miniseria a fost difuzată pe ABC pe 20 și 21 mai 2001. Rolurile principale au fost interpretate de Ben Kingsley, Brenda Blethyn, Hannah Taylor-Gordon și Lili Taylor.

Controversat, dar în conformitate cu ipoteza formulată de Melissa Müller, filmul pretinde că trădătorul anonim al familiei Frank a fost femeia de serviciu, când, de fapt, identitatea trădătorului nu a fost niciodată stabilită. Un dezacord între producătorii miniseriei și Fondul Anne Frank cu privire la valabilitatea acestei ipoteze și la alte detalii au condus la retragerea aprobării date de Fondul Anne Frank pentru dramatizarea jurnalului, ceea ce a împiedicat utilizarea în cadrul producției a oricărui citat din scrierile Annei Frank.

Hannah Taylor-Gordon a fost nominalizată la Globul de Aur și la premiul Emmy pentru interpretarea Annei Frank, în timp ce Ben Kingsley a câștigat premiul Screen Actors Guild pentru interpretarea lui Otto Frank, tatăl Annei. Este dezvăluită în această miniserie că femeia de serviciu de la Opekta i-a trădat pe Anne și familia ei.

Rezumat

În 1939, Anne Frank (Hannah Taylor-Gordon) realizează că lumea în care trăiește începe să se schimbe în jurul ei. Ulterior, naziștii invadează Țările de Jos. Anne devine din ce în ce mai tulburată pe măsură ce drepturile ei se restrâng tot mai mult, iar membrii familiei ei sunt obligați să se înregistreze ca evrei și să poarte steaua galbenă. Ea este apoi forțată să părăsească școala și să urmeze cursurile unui liceu evreiesc, unde o întâlnește pe prietena ei cel mai bună, Jacqueline van Maarsen (Victoria Anne Brown), care este doar pe jumătate evreică. Anne îl cunoaște, de asemenea, pe Hello Silberberg (Nicky Cantor), penrru care dezvoltă o pasiune; se presupune că Hello îi împărtășește sentimentele. Cu ocazia aniversării vârstei de 13 ani, ea primește celebrul jurnal cu coperți în carouri și imediat se duce în camera ei pentru a scrie prima ei însemnare.

Câteva săptămâni mai târziu, într-o duminică normală din iulie 1942, Margot (Jessica Manley), sora Annei, primește un citație din partea germanilor pentru a fi deportată într-un "lagăr" din Est. Otto Frank (Ben Kingsley) se mută împreună cu familia în acum renumita "Anexă Secretă", fiind urmați în curând de Hermann și Auguste van Pels (Joachim Krol și Brenda Blethyn), fiul lor, Peter (Nicholas Audsley), și Fritz Pfeffer (Jan Niklas), dentistul familiei Frank. În timpul șederii lor în anexă, membrii familiei Van Pels se remarcă prin certurile lor constante, iar relațiile dintre Anne și Fritz sunt caracterizate prin numeroase certuri. Fata începe o relație de dragoste cu Peter, de la care primește primul ei sărut. În tot acest timp, ea speră ca războiul să se termine. De asemenea, Anne are prima ei menstruație în anexă - eveniment pe care îl o aștepta cu nerăbdare. Într-o noapte, un hoț pătrunde în încăperile de sub anexă, producând o senzație de teroare celor opt refugiați.

În cele din urmă, pe 4 august 1944, familia Frank este denunțată de Lena Hartog (Veronica Nowag-Jones), femeia de serviciu a companiei ce-și avea sediul în clădirea în care se afla anexa. Cele opt persoane care se ascundeau sunt arestate și jurnalul Annei este aruncat pe podea în timp ce ofițerul SS Karl Silberbauer căuta banii ascunși. Doi dintre protectori (ai celor din Anexa Secretă) sunt, de asemenea, arestați. Într-o conversație cu Otto, Silberbauer este uimit să afle că el a fost ofițer în Armata Imperială Germană în timpul Primului Război Mondial. Silberbauer îi spune cu părere de rău că, dacă nu s-ar fi ascuns, Otto și familia sa ar fi beneficiat de un tratament decent.

După aceea, membrii familiei Frank sunt trimiși cu un tren la Westerbork, un lagăr de tranzit în care Anne, familia și prietenii ei sunt deținuți în barăcile S din blocul disciplinar. Acolo, Anne o întâlnește pe Janny Brandes-Brilleslijper (Klara Issova) și pe sora acesteia, Lientje (Zdenka Volencova), care sunt văzute mai târziu vorbind cu Anne la Bergen-Belsen. Anne se împrietenește, de asemenea, cu profesoara copiilor din lagăr (Jaroslava Siktancova), care o invită adesea pe Anne la școala din lagăr pentru a le spune povești copiilor. (Una dintre ele este Doamna Quackenbush, o poveste pe care Anne a scris-o înainte de a se muta în ascunzătoare la cererea profesorului ei de matematică, care a dorit să o pedepsească pentru că vorbea permanent în timpul orelor)

Anne și familia ei sunt în curând transportați la Auschwitz, unde femeile sunt dezbrăcate de haine și tunse. Femeile sunt separate de bărbați, iar Anne este nevoită să se despartă de Otto Frank. În timpul unei selecții a femeilor în tabără pentru a merge să lucreze într-o fabrică de muniții, mama și sora Annei sunt alese, dar nu și Anne. Prin urmare, Edith și Margot aleg să rămână în urmă pentru ca familia să nu fie despărțită. Anne și Margot sunt trimise la infirmerie deoarece erau bolnave de scabie și sunt deportate mai târziu în lagărul Bergen-Belsen, care era format din mai multe corturi mari, amplasate pe un teren noroios și înconjurate de un gard electric. Doamna Van Pels ajunge ulterior în lagăr, unde o găsește pe Anne foarte slăbită și pe Margot bolnavă de tifos. Într-o noapte Anne o vede prin gard pe vechea ei prietenă, Hannah (Jade Williams). Hannah este o prizonieră privilegiată și-i spune Annei că tatăl ei este pe moarte, dar că sora ei este în viață. Ea îi aruncă Annei, peste gard, un pachet cu pâine și șosete.

Într-o noapte, Anne vorbește cu febrila Margot despre viața lor de dinaintea deportării. Cele două fete merg apoi la culcare. În dimineața următoare, Anne deschide ochii și aude păsările cântând afară. Ea o înghiontește pe Margot, dar aceasta din urmă nu se trezește și, în schimb, cade jos din pat. Anne își dă seama că Margot a murit și ridică ochii către cer, cu voința înfrântă.

După război, în 1945, este dezvăluit faptul că Otto a supraviețuit. El caută informații despre fiicele sale, dar nu reușește să afle nimic; el este direcționat în cele din urmă către Janny Brandes, care a supraviețuit lagărului, iar femeia îi spune că Anne a murit la câteva zile după Margot. Aflând această veste tristă, Miep Gies (Lili Taylor), care a ajutat la ascunderea familiei Frank, îi dă lui Otto jurnalul Annei pe care-l păstrase până atunci. Otto îl citește și apoi se duce în anexa acum pustie, prăbușindu-se într-o criză de plâns în fața peretelui acoperit de Anne cu fotografii ale starurilor de cinema. Epilogul descrie ceea ce s-a întâmplat cu toate persoanele menționate în film.

Distribuție
 Ben Kingsley - Otto Frank
 Brenda Blethyn - Auguste van Pels
 Lili Taylor - Miep Gies
 Hannah Taylor-Gordon - Anne Frank
 Tatjana Blacher - Edith Frank
 Jessica Manley - Margot Frank
 Joachim Król - Hermann van Pels
 Nicholas Audsley - Peter van Pels
 Jan Niklas - Fritz Pfeffer
 Rob Das - Jan Gies
 Johannes Silberschneider - Johannes Kleiman
 Peter Bolhuis - Victor Kugler
 Ela Lehotska - Bep Voskuijl
 Jade Williams - Hannah "Hanneli" Goslar
 Victoria Anne Brown - Jacqueline van Maarsen
 Jeff Caster - Lammert Hartog
 Cees Geel - Wilhelm van Maaren
 Branka Katic - Charlotte Kaletta
 Dominique Horwitz - Hans Goslar
 Klára Issová - Janny Brandes-Brilleslijper
 Robert Russell - domnul Keesing
 Michaela Horakova - Susanne "Sanne" Ledermann
 Suzanne Friedline - Bep Voskuijl (voce)
 Holger Daemgen - Karl Silberbauer

Lansarea pe suport video
Anne Frank: The Whole Story a fost lansat pe casetă VHS și pe DVD pe 28 august 2001 de către Buena Vista Home Entertainment. Nu există o diferență mare între versiunile DVD și VHS ale acestui film, din moment ce singurul insert pe DVD este un trailer al filmului South Pacific.

Receptare critică
Anne Frank: The Whole Story a avut un succes critic și public. Ziarul New York Post a numit miniseria "puternică în mod incontestabil", în timp ce alții consideră că este "un omagiu copleșitor". Această adaptare a fost numită "cel mai bun film despre Anne Frank realizat până acum". A fost nominalizată la trei Globuri de Aur și a câștigat în 2001 Premiul Emmy pentru cea mai bună miniserie și Premiul Peabody.

Difuzarea miniseriei
{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! style="padding: 0 8px;" colspan="2" rowspan="2"| Sezon
! style="padding: 0 8px;" rowspan="2"| Episoade
! colspan="2"| Difuzare inițială
|-
! Primul episod
! Ultimul episod
|-
 |style="background:#000000;"|
 |1
 |2
 |
 |
|}

Rating TV
Producția a fost evaluată TV-14 din cauza reprezentării unor secvențe dure din lagărul de concentrare de reprezentări, inclusiv o scurtă secvență de nuditate în care Anne, Margot, Edith și doamna Van Pels sunt tunse la Auschwitz și apoi sunt dezinfectate. Există, de asemenea, unele imagini tulburătoare în care sunt prezentate cadavre.

Referințe

Legături externe

Seriale de televiziune ABC
Filme realizate în Republica Cehă
Filme despre Holocaust
Filme despre Anne Frank
Filme americane despre Al Doilea Război Mondial
Filme britanice despre Al Doilea Război Mondial
Filme cehe despre Al Doilea Război Mondial
Filme de televiziune despre Al Doilea Război Mondial
Miniseriale

Anne Frank: The Whole Story


البهلولية هي قرية تابعة لمنطقة مركز اللاذقية في محافظة اللاذقية في الجمهورية العربية السورية.
تبعد عن مدينة اللاذقية حوالي 22 كم على الطريق العام اللاذقية-حلب وتُطلّ على سد 16 تشرين. وفقًا لإحصاء عام 2010؛ فإنّ عدد سكان البهلولية يُقاربُ 25000 نسمة.

بلدات
تتبعُ للبهلولية عدة بلدات وبلديات منها: بلدية البهلولية، بلدية الزوبار وبلدية فدرة. ليس هذا فقط؛ حيث تتبع هذه البلدية عددُ من القرى بما في ذلك الرستين، صليب البهلولية، القرامة، الرفيعة، عين الصفصاف، شير الخراب، رأس عوج، دعتور البهلولية. يبلغُ عدد سكان قرية فدره حوالي 2500 نسمة وهي قرية صغيرة تتبعُ لناحية البهلولية ويوجد فيها بلدية تتبع لها قرى الكركيت وصرنا بمجموع سكان يربو على 5000 نسمة.

المراكز الخدمية
البهلولية هي مركز ناحية ويتوفر بها معظم أنواع المركز الخدمية مثل، مستوصف، مخفر، محكمة، مقسم هاتف، مدارس لمراحل التعليم منها مدرسة ثانوية ويوجد في البهلولية جامع الإمام علي بن أبي طالب والعديد من الانشطة الأدبية والاجتماعية الثقافية.

النشاط البشري
تعدّ الزراعة بشكل رئيسي إضافة للأنشطة التجارية المختلفة مصدر القوت الرئيسي. تُعرف البهلولية بكثرة الأشجار المثمرة والفواكه وأهمها البرتقال وأشجار الزيتون وغيرها.

المراجع

تجمعات علوية في سوريا
بلدات سوريا
جغرافيا سوريا
محافظة اللاذقية
أماكن مأهولة في منطقة مركز اللاذقية

البهلولية


Picasso Müzesi, Paris'te, üç binden fazla Picasso eseri ile Picasso'ya ait sanat koleksiyonunun sergilendiği, 1985'ten bu yana hizmet vermekte olan müzedir.

Picasso Müzesi, Paris'in Marais bölgesinde, "Tuzlu Bina" anlamına gelen "Hotel Salé"'de yer alır. Bu ismi, 1656-1659 yılları arasında binayı yaptıran tuz vergisi toplamakla zengin olmuş Pierre Aubert'ten alır. Mimarı Jean de Bourges adıyla da bilinen Jean Boullier'dir ve civardaki en güzel tarihi yapılardan birisidir. Çeşitli defalar el değiştiren bina, değişik amaçlarla kullanılmıştır. 1671'de Venedik elçiliği, 1815'te bir okul binası olmuştur. Binanın okul olduğu dönemde bu binada ünlü Fransız romancı Balzac da okumuştur. 1964'te Paris Belediyesi tarafında alınan bina, 1968'de tarihi anıt statüsüne alındı, 1974-1980 tarihleri arasında restore edildi.

Hotel Salé, çok uzun tartışmalar sonucu Picasso Müzesi olmak üzere seçilmişti. Bir yarışma sonucu 1976'da Roland Simounet müze bölümlerini tasarlamak üzere görevlendirildi.

Müzede sergilenen koleksiyon ise Fransız hükümetinin veraset vergisi konusundaki bir uygulaması sayesinde oluşturuldu. Bir yasa ile çok özel durumlarda veraset vergisinin para yerine sanat eseri ile ödenmesine olanak verilmiş ve ulusal müzeler küratörü, vergi yerine verilebilecek eserleri seçmekle görevlendirilmişti. 1973'te Pablo Picasso, 1990'da ise eşi öldüğünde bu yasa uygulandı; satın alma ve bağışlar yoluyla da koleksiyon genişletildi.

Pablo Picasso, kendisini "kendi eserlerinin en büyük kolleksiyoneri" olarak nitelendirilmişti. Ayrıca Cezanne, Degas, Matisse gibi sanatçılara ait tablolarla Yeni Gine masklarına, İberya'dan bronz heykellere kadar eserler içeren bir sanat koleksiyonu da vardı. Müzede hem Picasso eserleri, hem de Picasso'nun özel koleksiyonunda yer alan eserler sergilenir.

Müze, Picasso eserlerinin yanından o döneme ve esere ilişkin çok miktarda bilgi sunma özelliğine sahiptir. Örneğin eserler ile birlikte karikatüristlerin bu eserleri ile dalga geçen karikatürleri de sergilenir. Tematik birkaç oda dışında müze kronolojik bir sıra ile eserleri sergiler.

Paris'teki müzeler
Müze
Modern sanat müzeleri
Fransa'daki sanat müzeleri
3. arrondissement (Paris)
Bir sanatçıya adanmış müzeler

Picasso Müzesi (Paris)


Black Boned Angel est un groupe de drone doom néo-zélandais, originaire de Wellington.

Biographie

Campbell Kneale forme Black Boned Angel au début des années 2000 et donne au projet le nom d'un morceau du groupe Godflesh. Comme Kneale gérait également les labels indépendants Battlecruiser et Celebrate Psi Phenomena, le projet publie plusieurs albums par le biais des propres entreprises de Kneale. Pour d'autres sorties, notamment des EP, le projet a en revanche coopéré avec d'autres labels indépendants comme 20 Buck Spin, Riot Season ou Sound Devastation Records.

Face à des projets comme Nadja, avec lequel Black Boned Angel sort deux EP split, Earth, Boris ou Sunn O))), Black Boned Angel acquiert une notoriété moins importante. Celle-ci est atteinte au niveau international principalement grâce aux deux collaborations avec Nadja. Dans les critiques du genre dans son ensemble, l'approche musicale du groupe a néanmoins été saluée comme significative et innovante pour le drone doom. Les critiques des différentes sorties ont particulièrement mis en avant les albums Verdun et The Endless Coming Into Life comme étant les albums les plus sombres du genre.

En 2012, Kneale annonce qu'il ne poursuivrait pas Black Boned Angel. L'album , sorti en 2013 via Handmade Birds, devait rester le dernier du groupe. Kneale justifie sa décision par sa volonté de se séparer de la « grande et écrasante tristesse » véhiculée par les publications. Il décrit ainsi cette phase comme « une période et un lieu remplis [...] de fantômes horribles » qu'il s'efforce de laisser derrière lui.  est largement reçu comme la fin de la carrière et a été jugé positivement par les critiques, souvent représentatifs de l'ensemble de l'œuvre de Black Boned Angel.

Style musical
La plupart du temps, le style musical joué par Black Boned Angel est classé dans le drone doom et le dark ambient. Ainsi, selon Louis Pattison, rédacteur du  et de , la frontière entre dark ambient et drone done s'estompe dans la musique du projet néo-zélandais. D'autres termes stylistiques comme expérimental, doom metal et musique bruitiste sont parfois cités en complément. De même, des comparaisons avec Godflesh, Sunn O))), Earth, Khanate, Jesu et Corrupted sont utilisées pour situer la musique.

Le jeu de guitare est décrit, conformément au genre, comme « des riffs qui s'étirent presque indéfiniment », tandis que la batterie lente est mélangée à l'arrière-plan avec un effet de réverbération. Il en résulte une « monotonie implacable » entre « des sons ambiants sombres [...], des riffs doom traînants » et la « batterie utilisée de manière minimaliste ». Le sampling intégré renforce l'atmosphère perçue comme sombre et oppressante.

Discographie
 2003 :  (EP, Celebrate Psi Phenomenon/20 Buck Spin)
 2005 :  (album, 20 Buck Spin)
 2005 :  (EP, Battlecruiser)
 2006 :  (album, 20 Buck Spin)
 2006 :  (EP, Battlecruiser)
 2006 :  (compilation, Celebrate Psi Phenomenon)
 2007 :  (EP, Battlecruiser)
 2007 :  (compilation, Riot Season)
 2008 :  (split-EP avec Nadja, Battlecruiser/Sound Devastation Records)
 2008 :  (album, 20 Buck Spin)
 2009 :  (split-EP avec Nadja, 20 Buck Spin)
 2009 : Verdun (album, Riot Season)
 2010 :  (album, Conspiracy Records)
 2013 :  (album, Handmade Birds)

Notes et références

Groupe de dark ambient
Groupe de drone doom
Groupe musical formé en 2003
Groupe musical séparé en 2013

Black Boned Angel


Un  es una voz sin cuerpo que habita en templos antiguos, y hogares abandonados. Según antiguas leyendas de la prefectura de Aomori Japón, cuando una persona entra en uno de estos edificios, que no tiene forma yōkai, grita perforando las orejas, la voz es solo audible para las personas dentro del edificio y aquellos que están fuera no oyen nada. Un uwan no existe físicamente y solo consiste en el sonido, no representa ningún peligro físico.

Antiguas leyendas japonesas ofrecen varios ejemplos de informes sobre yōkais como el uwan, que consisten en nada más que el sonido, la luz, los fenómenos naturales, o de otra índole. En el período Edo, sin embargo, estos espíritus demoníacos se les dan cuerpos físicos con artistas como Sawaki Suushi que los incorporan a su trabajo.

Referencias
 http://www.pinktentacle.com/2008/02/edo-period-monster-paintings-by-sawaki-suushi/

Criaturas de la mitología japonesa

Uwan


La historia de la pintura puneña se inicia a comienzos de los años 1900, para periodos anteriores no se conocen registros escritos.

Pintores puneños
Amadeo Landaeta Basadre. Nace en Puno en 1897 y fallece en Lima el 18 de octubre de 1983. Estuvo operativo en la década de 1930. Fundador del Círculo Pictórico Layccakota y del Instituto Americano de Arte de Puno. Entre otros temas se destacó en la pintura de paisajes locales, con énfasis en el lago Titicaca. En 1942 fue nombrado Vocal de la Corte Superior de Justicia de Puno.

Carlos Rubina Burgos. Nace en 28 de marzo de 1895 y fallece en Puno el 2 de enero de 1959. Considerado uno de los mejores paisajistas y retratistas de Puno, la Escuela Superior de Formación Artística de Puno lleva su nombre por resolución ministerial N. 6119 de 01/12/1964. Se desempeñó también como presidente del Centro Musical "Teodoro Varcalcel". Fue dirante cuatro períodos alcalde de Puno, a partir de 1953.

Genaro Escobar. Estuvo operativo en la década de 1930. Perteneció al Círculo Pictórico Layccakota. Fue innovador en la introducción de materiales de origen vegetal en sus pinturas, con la t;ecnica del colage. Se conocen pocos cuadros de este pintor, uno de ellos se encuentra en la Pinacoteca del Club Kuntur de Puno.

Carlos Dreyer. Nace en Homberg, Alemania en 1895 y fallece durante una visita a su familia en Ingolstadt, Alemania en 1975. Llegó a Sudamérica en 1920 y después de una estadía de trabajo de dos años en el Sur de Chile, viaja por los países andinos, dedicándose a dibujar, pintar y fotografiar los personajes, costumbres y paisajes de las regiones que visitaba. En 1926 en Puno, conoce a María Costa Rodríguez con quien se casaría algunos años después y que lo llevaría a hacer de Puno su lugar de residencia definitiva. A partir de 1930 establecere en Puno su taller de pintura y el centro de actividades desde donde partiría hacia sus viajes de estudio pictóricos y exposiciones en diferentes ciudades de Sudamérica. Forma una colección de piezas prehispánicas, coloniales y etnológicas peruanas que a su muerte pasa a ser el actual "Museo Municipal Carlos Dreyer" de la ciudad de Puno. También deja un legado fotográfico importante tanto de fotografías tomadas por él como de impresiones y postales de la época referentes al tema andino y amazónico.

Florencio Sosa Solano. Nace en Puno el 14 de marzo de 1900. Autodidacta, realiza su primera exposición pictórica en Arequipa el 13 de junio de 1931.

Gustavo Zegarra Villar.

César Francisco Montoya Riquelme (El último Layccakota). Nace en Puno el 2 de enero de 1920. Acuarelista y promotor cultural, fundador de la Escuela de Bellas Artes de Puno, considerado como "el último Laykakota", y que luego se convertiría en la bisagra con la nueva generación de pintores puneños que fundarían el Grupo Quaternario.

Carlos Zegarra Salas. Nació el 12 de julio de 1908, fue hijo de Mariano Serafín Zegarra Herrera y de Doña Adelaida Teresa Salas Iglesias. Desde joven destacado en el arte de la música, el dibujo y la escritura, ganando así en 1921 una medalla de oro en el concurso de pintura, con su respectivo dibujo "Puno en 1880"; desde 1935 fue el director de la entonces Biblioteca Municipal, la Pinacoteca y Hemeroteca de la ciudad de Puno. Asimismo perteneció a diferentes instituciones como: Casa del arte popular, Instituto Americano de Arte, Patronato Departamental de Arqueología y otros. Connotados estudiosos, investigadores tanto nacionales como extranjeros, estudiantes universitarios y la población de ese entonces, calificaron a Don Carlos Zegarra como una persona muy amable, de un trato fino y bastante solícito, es por eso que, la comunidad puneña lo recuerda hasta hoy. Después de 33 años al servicio de la sociedad, falleció el 27 de junio de 1968.

Felipe Cahuana Quispe. Nació el 23 de agosto de 1954, en distrito de Chucuito provincia de Puno, destacado artista pintor puneño,  técnico restaurador de obras de arte, perteneció al Grupo Quaternario actualmente es docente del área de arte en el Bolivariano "Colegio Nacional de Ciencias"- Cusco e integra al grupo de artistas plásticos cusqueños contemporáneos. EXPOSICIONES REALIZADAS: en las ciudades de Puno, Tacna, Arequipa, Lima, Bolivia y otras ciudades del país.

Víctor Humareda (1920-1986), ícono de la pintura peruana y puneña, no se adhirió a ningún grupo pictórico. Muy joven dejó Puno para seguir estudios de arte en Lima y posteriormente convertirse en un importante pintor, considerado como el forjador del expresionismo en el Perú.

Juan de la Cruz Machicado, o simplemente Machicado, es un pintor puneño, nace en 1935, en la localidad de Yunguyo.

Círculo Pictórico Layccakota
El Círculo, fundado el 18 de marzo de 1933, operando hasta 1940. Constituyó el punto culminante de la pintura puneña del . Sus integrantes se reunían los fines de semana, generalmente el domingo, y salían, cada cual con su caballete, a algún lugar cercano a Puno donde pintaban al aire libre. Al final de la tarde, volviendo con sus trabajos terminados, los evaluaban en grupo, aprendiendo los unos de los otros.

Grupo Quaternario
El Grupo Quaternario fue creado en 1983, más de 40 años después del cierre del Círculo Pictórico Layccakota. Estuvo integrado por una promoción de pintores en su mayoría provenientes de la Escuela Regional de Educación Artística, ex Bellas Artes de Puno y hoy Escuela Superior de Formación Artística (ESFA). Lo integraron, entre otros, Martín Gómez, Aurelio Medina (Moshó), Yemy Alemán, Benigno Aguilar (Páucar), José Luis Barriga (Jolu), Betty Reboa, Felipe Cahuana Quispe (Felcaspe), Raúl Huayna. Desde entonces y hasta hoy (2012), sus integrantes han desarrollado una labor creativa y artística permanente, a pesar de que el grupo como tal se extinguió en 1992.

Referencias

Bibliografía
 "El Último Laykakota, biografía del pintor Francisco Montoya Riquelme". Christian Reynoso Torres. Lago Sagrado Editores. Lima, 2008.
 "Historia social e indigenismo en el Altiplano". José Tamayo Herrera. Ediciones Treintaitrés. Lima, 1982.
 Entrevista a Florentino Sosa por Efraín Miranda y Walter Tapia. Revista del Instituto Americano de Arte Nro. 12. Puno, noviembre de 1978.
 Catálogo del V Salón Anual "Francisco Montoya" organizado por el grupo Quaternario en Puno, 1987.

Pintura en Perú
Cultura del  departamento de Puno

Pintura puneña


فدوى سليمان (17 مايو 1970م - 17 أغسطس 2017م)، ممثلة ومؤدية صوت سورية.

حياتها
تخرّجت من المعهد العالي للفنون المسرحية في دمشق وعملت دورة إخراج مسرحي في فرنسا. وشاركت في العديد من الأعمال التمثيلية والصوتية.

كتبت نصاً مسرحياً بعنوان «العبور» تمت ترجمته من قبل رانيا سمارة إلى الفرنسية وطبع في دار «لانسمان» 2012. وكتبت ديوان شعر بعنوان«كلما بلغ القمر» وتم نشره من قبل دار الغاوون بالعربية 2013 وتمت ترجمته إلى الفرنسية من قبل الشاعر والمسرحي اللبناني «نبيل الأظن» وقامت بنشره دار سوبراي الفرنسية 2014، شاركت في العديد من المهرجانات الدولية والعالمية المسرحية كمهرجان أفنيون ومهرجان ليموج في فرنسا بمسرحية العبور- وبمهرجان ربيع الشعراء عام 2013 في باريس.

في الدبلجة، انضمت فدوى سليمان إلى طاقم مركز الزهرة في التسعينات حيث تُعتبر مُنذ انضمامها أحد أشهر المُدبلجين في المركز بجانب فاطمة سعد ومروان فرحات ومأمون الرفاعي وآنجي اليوسف وغيرهم. كما حجزت مكانة لها في ذاكرة الطفولة للأجيال العربية بأدائها لأصوات أشهر الشخصيات، منها سمر من أبطال الديجيتال وأبيض من بيدا بول وحسان من أنا وأخي وغيرهم.

أعمالها

في المسرح
 سفر برلك
 بدون تعليق
 احتمالات
 العنزة العنوزية
 بيت الدمى
 ميديا
 صوت ماريا

في الإذاعة
 شخصيات روائية
 مجلة التراث
 بانوراما القرن
 هن في عيون الأدب
 حزورة رمضان
 الفاكهة تقول

في السينما
 نسيم الروح

في التلفزيون
 الشقيقات
 يوميات أبوعنتر
 آخر أوراق العيد
 هوى بحري
 طيبون جداً
 الطويبي
 الحصاد
 صرخة في ليل طويل
 أنشودة المطر
 نساء صغيرات
 الليل
 رمح النار
 أمل

في الدوبلاج
الرسوم المتحركة
{| class="wikitable"
!الشخصية !! المسلسل !! ملاحظات
|-
! سمر
| أبطال الديجيتال|| الجزء الأول والثاني
|-
! أبيض
| بيدا بول || الجزء الأول والثاني
|-
! لخبوط
| لخبوط||
|-
! الوطواط
| أبطال الديجيتال|| الجزء الأول
|-
! هاني
| أبطال الديجيتال || الجزء الثاني
|-
! حسان
| أنا وأخي ||
|-
! سابق
| سابق ولاحق ||
|-
! نغم
| غيمة ||
|-
! ماهر
| دروبي مع دو ري مي ||
|-
! جيني
| بوكيمون ||
|-
! تومي
| بوكيمون ||
|-
! عامر
| أبطال الكرة ||
|-
! كاسبر
| مدرسة الرعب ||
|-
! ايناري
| ناروتو || الجزء الأول
|-
! جواد
| أدغال الديجيتال ||
|-
! بانشي
| الطاقة الزرقاء ||
|-
! صبري
| الطاقة الزرقاء ||
|-
! آسترو
| الفتى آسترو
|
|-
! هناء
| جنى ||
|-
! سوار
| سندباد بحار من بلاد العرب ||
|-
! غنى
| الصياد الجريء ||
|-
! سام
| بابار ||
|-
! يوكي
| المحقق كونان || الجزء الثاني والثالث
|-
! رينبو فيش
| رينبو فيش ||
|-
! والدة تيدي
| إيميلي ||
|-
! وليم الصغير
| الطاقة الزرقاء ||
|-
! فلة
| دروبي مع دو ري مي ||
|-
! لورا
| المحقق كونان || الجزء الثاني
|-
!كات
|كاسبر ||
|-
! ماري
| الحديقة السرية ||
|-
! القط الأسود
| القط الأسود || أكملت الدور
|-
! ياماتو
| باتل بيدا مان ||
|-
! جانيت
| سندريلا ||
|-
! علاء
| ألف سؤال ||
|-
! جيري
| أبناء توم وجيري ||
|-
! سونيك
| سونيك إكس ||
|-
! شادو
| سونيك إكس ||
|-
! القنفذ سونيك
| Sonic SatAM ||
|}

النشاط السياسي
قادت عدة مظاهرات في مدينة حمص السورية وأكدت على الوحدة الوطنية والابتعاد عن الطائفية والمناطقية. وقد قالت فدوى سليمان في مقابلة لها مع قناة العربية  بتاريخ 18-11-2011 م ردا على سؤال يشير إلى طائفية أحداث سوريا وأنها تنتمي إلى الطائفة العلوية، قالت إنها لا تنتمي إلى أي طائفة وإنها تنتمي فقط إلى الشعب السوري وإلى سوريا وإن السوريون لا ينتمون لأي طائفة وإن الشعب السوري ليس طائفيا بل أن النظام هو الطائفي وإن الديكتاتورية لا دين لها ولا طائفة. وشددت سليمان على أن الشعب السوري هو وريث المدنية والحضارة، وأن ثورته ستنجح رغم تآمر الساسة عليه.

وفاتها
توفيت الفنانة فدوى سليمان في صباح السابع عشر من آب / أغسطس 2017 في أحد مستشفيات العاصمة الفرنسية باريس، وذلك عن عمر يناهز 47 عاماً.

وكانت الفنانة الراحلة قد نقلت إلى أحد مشافي باريس قبل ذلك بأيام بعد تدهور حالتها الصحية، لكنها فارقت الحياة بعد معاناة طويلة مع مرض السرطان.

روابط خارجية

المراجع
مقابلة العربية نت

أشخاص من حلب
سوريون علويون
مخرجو صوت
معارضون سوريون
ممثلات أداء صوتي سوريات
ممثلات تلفزيون سوريات
ممثلات سوريات في القرن 20
ممثلات سوريات في القرن 21
ممثلات مسرح سوريات
ممثلو مركز الزهرة
منفيون سوريون
مواليد 1390 هـ
مواليد 1392 هـ
مواليد 1970
مواليد في حلب
وفيات 1438 هـ
وفيات 2017
وفيات بسبب السرطان
وفيات في باريس

فدوى سليمان


1986-87තරගවාරයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු ක්‍රිකට් සංචාරය තරග තුනකින් යුත් ටෙස්ට් තරගමාලාවක් සහ තරග 5 කින් යුත් එක්දින තරගමාලාවකින් සමන්විත විය. ඉන්දියාව ටෙස්ට් තරගමාලාව 2-0 ලෙසත් එක්දින තරගමාලාව 4-1 ලෙසත් ජය ගත්තේය

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1වන තරගය

2වන තරගය

3වන තරගය

එදිජා තරගමාලාව

1වන තරගය

2වන තරගය

3වන තරගය

4වන තරගය

5වන තරගය

යොමුව

International cricket competitions from 1985–86 to 1988
1986 in Sri Lankan cricket
1986 in Indian cricket
1987 in Sri Lankan cricket
1987 in Indian cricket
Sri Lankan cricket tours of India
ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ඉන්දීය තරග සංචාරය 1986-87


Ilirska Salona, arheološko nalazište na predjelu Salone u Solinu, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Datira iz 3. ili 2. stoljeća prije Krista. Arheološko nalazište "Ilirska Salona" u Solinu nalazi se na području Donje Rupotine, oko 2 km sjeveroistočno od bedema antičke Salonae uz prometnicu Solin – Klis. Radi se o prapovijesnom i antičkom naselju vrlo velikih dimenzija (duža je os elipse oko 1 km, a uža oko 100 m). Smješteno je na prevlaci koja se odvaja od gore Kozjaka u smjeru istok – zapad prema tzv. Ilijinu potoku. Na prvi pogled to nije dobro utvrđen položaj, ali naselje je sa sjeverne i južne strane okruženo potocima-vododerinama. U sredini naselja nalazi se veći povišeni dio, neka vrsta "akropole". Prometnica Solin – Klis presjekla je naselje po sredini dijeleći ga na dva dijela: zapadni, na kojemu se nalaze kuće (Grubišić – Žuro) s vrlo malo slobodnoga prostora, te istočni, koji je u cijelosti slobodan i neobrađen. Ilirska Salona bila je ograđena zidinama izgrađenima megalitskim blokovima (golemi neobrađeni vapnenački blokovi), najbolje očuvanima, na južnoj strani. Tehnika gradnje zidina upućuje na prapovijesno razdoblje, ali nalazište je sigurno bilo naseljeno sve do kasnoantičkoga razdoblja. O tome nam svjedoče sporadični nalazi keramike i tegula te objekt, četvrtastoga tlocrta, na lokaciji "Stipetuša" (otprilike kat. čest. 2143/1, 2143/2). Početkom 20. st. don Frane Bulić na istoj je lokaciji otkrio nekoliko grobova sa stelama iz razdoblja kasnijega Carstva ne uočivši tada zidine Ilirske Salone. Dakle, za sada se prema dimenzijama i načinu utvrđivanja može zaključiti da je riječ o vrlo važnome naselju, najvjerojatnije ilirskome, sa zidinama iz 3. – 2. st. prije Krista. O svemu ostalome, obliku grada, rasporedu komunikacija, vratima te javnim i privatnim zdanjima ne može se govoriti bez temeljitoga raščišćavanja raslinja i nagomilanoga šuta te, naravno, arheoloških istraživanja. Ipak, bez obzira na izgled i strukturu naselja, sigurno je da je riječ o veoma važnoj aglomeraciji u neposrednoj blizini antičke Salone čijim bi se istraživanjem pridonijelo rješavanju nekih nedoumica u imenu i razvoju grada antičke Salone.

Gradina Sutikva je ostvarivala vizualnu komunikaciju s gradinom Ilirskom Salonom, lociranoj na Stipetuši u Donjoj Rupotini, na istočnim kozjačkim liticama uz Ilijin potok, oko jedan i pol kilometar sjeveroistočno od Bilankuše. Uz Sutikvu činila je mrežu gradina s vranjičkom gradinom, zatim gradinom u Uvodićima na zapadnim padinama Mosora koja je bila utvrđena velikim blokovima, gradinom na Klisu i gradinom na Markezinoj gredi. Do grčkih i rimskih vremena, područje je bilo čvrsto pod upravom Delmata.

Strabon je zabilježio da je u kasnom 2. stoljeću Salona bila luka Delmata koji su, kako bilježi Apijan, 119. pr. Kr. prijateljski primili rimsku vojsku Lucija Metela. Sve do osvajačkog pohoda Gaja Koskonija 76. pr. Kr. Delmati su vladali gradom i otada je stalno pod kontrolom Rimljana.

Zaštita
Pod oznakom Z-5994 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Solin

Ilirska Salona


دهتل  قرية كبيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزغان في جنوب إيران. تبعد عن مركز المدينة 55 كيلومتراً، وتقع في شمال شرقي مدينة بستك. من اسمائها القديمة: «ده تَل» أو «ده طَل».

حدود قرية دهتل
حدود دهتل: من الشمال « رودخانه شور گوده»، ومن الجنوب « جبل »، ومن الغرب قرية لرد بستو، ومن الشرق تنتهي بـقرية بامستان.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (6752) نسمة من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، لهم مدارس: ابتدائية وإعدادية وثانوية وعيادة صحية صغيرة و10 برك لحفظ مياه الأمطار. وشبكة مياه وكهرباء وبريد وهاتف وسد يحفظ الماء على مدار السنة، يستفاد من المياه في ري المحاصيل الزراعية، ومزارع النخيل.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزغان

البلدة المركزية
مدن إيران
مقاطعة بستك

دهتل


Ernesto Piga Carbone (født 12. juli 1976) er en dansk skuespiller, der er uddannet ved Odense Teater i 2004.

Ernesto Carbone har chilenske rødder, idet hans forældre flygtede fra militærstyret i 1970'erne. Han er hovedperson i dokumentarfilmen I Danmark er jeg født.., der handler om rodløshed.

Carbone har blandt andet opført stykkene En dag i Helmand af Carsten Jensen og Johan Padan opdager Amerika af Dario Fo på Bornholms Teater i henholdsvis 2010 og 2015, samt medvirket i Vinger af Joan Rang Christensen på Teater Grob i 2016.

Han har også medvirket i enkelte film- og tv-produktioner.

Filmografi
 Peter Pix (børnetv-serie, 2013)
 Inderst inde (stemme i tegnefilm, 2015)
 Fuglene over sundet (2016)
 Bedrag'' (afsnit 18, 2016)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Ernesto Piga Carbone


Natura 2000-område nr. 133 Gribskov, Esrum Sø og Snævret Skov ligger nordøst for Liseleje på Nordsjælland. Natura 2000-området omfatter Tisvilde Hegn, Tibirke Bakker, Asserbo Plantage, Liseleje Plantage samt Melby Overdrev. Området ligger direkte ud til Kattegat med en kyststrækning på 8 km mellem Liseleje og Tisvildeleje. Natura 2000-området består af habitatområderne nr. H117 og H190 og fuglebeskyttelsesområde nr. F108, har et areal på 2.045 hektar og det meste af området er statsejet. Området er en del af Nationalpark Kongernes Nordsjælland.

Områdebeskrivelse
Store dele af området er dækket af flyvesand og tilplantet med plantager til dæmpning af
sandflugten. Skovfyr er et dominerende træ i plantagerne. Hvor bunden er fugtig og sandlaget tyndt, har birk, eg og bøg dog kunnet trives.
Tibirke Bakker og Melby Overdrev er to store lysåbne arealer på klitter af varierende alder. Melby Overdrev, der er et ca. 130 ha stort klitområde oven på tidligere havbund, blev gennem en lang årrække benyttet af forsvaret til skydeøvelser.
Natura 2000-området er udpeget for at beskytte en række arter og naturtyper. Af arter drejer det
sig om Stor kærguldsmed og Stor Vandsalamander. Af naturtyper drejer det sig primært om en række typer af kystklitter og skov. Endvidere forekommer blandt andet naturtypen kildevæld samt forskellige sønaturtyper.

Natura 2000-området består af Habitatområdeerne nr. H 119 og
ligger i Halsnæs- og Gribskov Kommuner i Vandområdedistrikt II Sjælland i vandplanoplandene 2.2 Isefjord og Roskilde Fjord og 2.3 Øresund

Fredninger
Området omfatter to naturfredninger, dels den 145 hekstar store Melby Overdrev der er det største hedeområde på Sjælland, og blev fredet i 1930. Endvidere blev 75 hektar omkring Tibirke Bakker og Ellemosen fredet i flere omgange , i 1949. 1957 og 1963.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
EU-habitatområder i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Halsnæs Kommune
Lokaliteter i Gribskov Kommune

Natura 2000-område nr. 135 Tisvilde Hegn og Melby Overdrev


الثنية اصطلاح يطلق على المنطقة الواقعة بين جبلي أجا وسلمى، استوطن فيها عوائل من عموم قبيلة شمر ومن بني تميم وغيرهم عن وتضم هذه المنطقة سلاسل جبال رمان وهي رمان الأحمر ورمان الأسمر وأهمها جبال هضبة الديرع ، وتمثل أعلى قمة في إقليم نجد وتضم مجموعة من الجبال العالية منها جبل الجرهدي وجبل صايد وجبل قرينيس وجبل العقاب وجبل البرقا وجبل النفيشي وجبل الجندل وإلى الشرق منها جبل سابل وجبل الشعيرة وجبل المسمى وجبل الحار وجبل ذرف وجبل الريان وإلى الغرب والشمال جبل الحضن وجبل الملاح وجبل مليحة وجبل إركان وجبل العكيفا وجبل المعلق وجبل العقيلة وجبل عكاش وجبل فتق وغيرها ، كما تجري فيها العديد من الشعاب التي تنحدر معضمها من هضبة الديرع ، كما يصب أغلبها في وادي الشعبة الذي ينتهي إلى وادي الرمة الشهير ، ومن أهمها وادي الشبيكة ووادي المبعوثة ووادي سراء ووادي هدباء ووادي الحامرية ووادي أبو رضمة ووادي الغار ، وبعضها يصب في قاع الحرد مثل ودادي الجفر وودادي الدارة ، بينما يتجه البعض إلى قاع بقعاء وأهمهاوادي الأديرع وفروعه مثل وادي المشط وودادي الملاح وودادي بيض وودادي السلف وودادي االرصف وودادي عقدة وودادي مشار وغيرها .. ،ويقع في منطقة الثنية أكبر تمركز استيطاني قديم ومواقع أثرية في منطقة حائل وأهمها مدينة حائل والنيصية والجثامية والعريجاء وقفار والودي وقصر العشروات والمعيقلات وشبيكة رمان وروضة رمان والعوشزية والغزالة وسراء والحامرية ودارة طئ والمستجدة ووسيطا الحفن ومكظم الشبيكة والمويكر وعقلة بن جبرين والهويدي وسقف والصهوة وقليب الجذلة والعش وريع البكر والسبعان والمعترضة والصداعية ومريفق وغار بن ناحل والمبعوثة وجفر رمان والمهاش وسميراء وقصير غضور وقصير بن متروك وعقلة الرماحي والبلازية وغيرها ، وجميع هذه القرى مربوطة بطرق زراعية معبدة ، وتتوفر فيها الخدمات التعليمية الأولية والاتصالات ، ولكنها لا تزال بحاجة ماسة لبعض الخدمات الهامة وأهمها المياه العذبة التي يجري توصيلها لبعض هذه القرى في الوقت الراهن ..

انظر أيضاً

السفن (حائل)

جغرافيا منطقة حائل

الثنية


Talas, Kayseri ilinin merkez ilçelerinden biridir.

Tarihçe
Talas'ın tarihi MÖ 1500'lere kadar uzanmaktadır. İlçe, (MÖ 1500'lerde) Mazaklar, (MÖ 510'larda) Kapadokyalılar, (MÖ 312'de) Kayrus, (MÖ 335'te) İskender'in istilası, (MÖ 37'den 1107'ye) Romalılar, 1070'te Alpaslan'ın hâkim olduğu Talas ismi ilk kez Moutalaske olarak Aziz Sabastan bahsederken geçmiştir.
[14]Malazgirt Zaferi sonrası Orta Asya'dan büyük akınlarla kitleler halinde gelen Türkler, Anadolu'yu yurt edinmeye başlamışlardır. Türk göçleri sonrasında Anadolu'ya gelen topluluklar iç bölgelere yoğun olarak iskân edilmişlerdir. İskân edilen toplulukların yöreye yerleştirilen bir kısmının bugünkü Kırgızistan'da yer alan Talas dolaylarından geldikleri ve göç ettikleri yerdeki şehir adlarını da yerleştikleri yerlere taşıdıkları kuvvetle muhtemeldir. Köken olarak, Orta Asya'daki Talas'ın fiziki olarak ve yer adları bakımından şehrimizle pek çok benzer özelliği vardır. Kiçi Talas - Kiçi Köy, Uluğ Talas - Yukarı Talas vs. bu benzerliklerden sadece birkaç tanesidir. Ancak XIX. yüzyılda Kayseriyi ziyaret eden "Edmund Naumann" isimli seyyah, Talas adının Latince kökenli Kutsal Savaş anlamına gelen "Mutalaste" adından dönüştüğünü öne sürmüştür. Bazı kaynaklarda bu ad "Mutalaske" olarak da geçmektedir.

 1071-1168 Danişmentliler İdaresi
 1077-1307 Anadolu Selçuklular İdaresi
 1243'te Moğol İstilası
 1312-1388 İlhanlılar İdaresi
 1388-1446 Kadı Burhanettin Dönemi
 1446-1467 Karahanlılar
 1467+ Osmanlılar (Al-i Osman, Al-i Dulkadiriye, Ramazanoğulları, Mısır Memluku Etrakı (1835))

1510'da Safevi hükümdarı Şah İsmail'in baskısına maruz kalan Ermenilerden bir kısmı Talas çevresine yerleşmiş, Talas Osmanlı'nın son dönemlerine dek 1915'e kadar Anadolu'daki önemli Ermeni yerleşimlerinden biri olmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunu müteakiben bu yöredeki Rumlar, Türkiye - Yunanistan nüfus mübadelesi esnasında Tarsus ve Silifke üzerinden gemilerle Yunanistan'a sevk edilmiştir. Bugün ilçede Ermeni ve Rum nüfusu bulunmamaktadır.

Coğrafyası

İlçe, Kayseri'nin güneydoğusunda olup 7 km mesafede olan Erciyes Dağı'nın eteğinde yer alır. İlçe'nin denizden yüksekliği 1100 metredir. Engebeli bir coğrafi yapıya sahiptir.

Akarsu ve gölü yoktur. Aşağı Talas ortalama 1100 metre rakıma sahip bir vadi, Yukarı Talas ise 1191 metre rakımlı bir plato görünümündedir. İlçenin güneydoğusunda 1870 metre yükseklikte Ali Dağı bulunmaktadır. Ali Dağı, Erciyes Dağı'nın püskürtmesi sonucu oluşan volkanik bir dağdır. İlçede  kışları soğuk ve kar yağışlı yazları ise sıcak ve kurak geçer. Yağmur genellikle ilkbahar ve sonbahar mevsiminde yağar. İlçede orman bulunmamaktadır, bitki örtüsü olarak çayır, mera ve otlaklarla kaplıdır. İlçenin Cebir, Çömlekçi ve Kepez köylerinde yaylalar bulunmaktadır.

İklim

Sıcaklık
Talas'ta sıcaklık mart ayından itibaren yükselmeye başlar. Temmuz ve ağustos aylarında en yüksek değerine ulaşır. Bu aylarda sıcaklık 39-40 °C kadar ulaşır. Karasal iklimin etkisi ile gece sıcaklık 10 °C civarına düşebilir. Eylül ayından itibaren sıcaklık devamlı düşüş gösterir. Bu düşüş şubat sonlarına kadar devam eder. Yıllar arasinda farklı bir sıcaklik farkı görülmez. Kış mevsimi siddetli soğuk ve kuru geçer. Kış mevsimi ortalama sıcaklık –1, -2 °C kadardır. Nisan ayında bile kar yağışlar görülebilir.

Yağış
İlçenin iklimi karasal iklim özelligi gösterdiği için yağışlar genellikle kışın kar  ve ilkbaharda yağmur şeklinde düşer. Son on yılın yıllık yağış ortalamasına bakıldığında, metrekareye 359.7 mm yağış düştüğü görülmektedir. Bu rakamlara bakıldığında Türkiye ortalaması olan (500–600 mm) yağış miktarından bile düşük olduğu görülmektedir.

Nüfus

İdari yapı
1907 öncesi Kayseri Livasına bağlı bir kasaba iken 1907'de belde teşkilatı kurulmuş ve 1911 de Kayseri'ye bağlı bir bucak olmuştur. 1987'de 3392 Sayılı Kanunla İlçe olmuştur. İlçe'nin 5 kasaba belediyesi ile 16 köyü mevcuttur. (23.07.2004 tarih ve 25531 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 5216 Sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu gereğince Talas ilçesi merkez ilçe olmuş ve 4 köy mahalleye dönüşmüştür. Bunlar Cebir, Akçakaya, Çatakdere ve Yazılı. Şu anda 12 köyü bulunmaktadır.)

2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre merkez nüfusu 34.879, köylerin nüfusu 20.630 olup, toplam nüfus 55.509'dur. Yıllık nüfus artış hızı şehir merkezinde binde 27.15, köylerde ise -7.86 olup, toplamda ise 12.67 nüfus artışı görülmektedir.

Kayseri'ye yakın olması ve yüksek yer şekillerinden dolayı sayfiye olarak ünlüdür.

Türk Kurtuluş Savaşı'nda esir edilen Yunan Ordusu Başkomutanı Trikupis'i ve maiyetini de bir süre misafir eden ilçenin Ermeni nüfusu tehcirden önce bölgede önemli bir ticaret merkezi olduğu bilinmektedir.

Ekonomi
İlçede küçük çaplı mobilya atölyeleri, hazır giyim üzerine kurulmuş tekstil fabrikası bulunmaktadır. Erciyes Üniversitesi'nin konumu dolasıyla öğrenci yoğunluğu bulunmaktadır.

Ayrıca Zincidere 1. Komando Tugayı buradadır.

Kaynakça

[{{https://www.talas.bel.tr/tr/rota-talas/tarihce[14]}}

Ayrıca bakınız
 Kayseri'nin mahalleleri
 Talas Amerikan Okulu

Dış bağlantılar

 Kayseri Valiliği Sitesi

Talas, Kayseri


Otto Merker (* 1. Juni 1899 in Michelfeld; † 1986) war ein deutscher Maschinenbauingenieur. Während des Zweiten Weltkrieges war er Wehrwirtschaftsführer, Generaldirektor der Klöckner-Humboldt-Deutz AG sowie Vorsitzender des Hauptausschusses Marinebau im Reichsministerium für Rüstung und Kriegsproduktion (RMfRuK). Nach dem Krieg fungierte er als Vorstandsvorsitzender der Rheinstahl-Hanomag und als Aufsichtsratsmitglied des Rheinstahl-Konzerns.

Leben
Merker wuchs in Stuttgart auf. Nach Beendigung der Schulzeit meldete er sich 1917 als Kriegsfreiwilliger zur Fliegertruppe. Dort war er bis Kriegsende an der Westfront im Raum der Somme eingesetzt. Er wurde mit dem Eisernen Kreuz II. Klasse und der Württembergischen Militärverdienstmedaille ausgezeichnet.

Nach dem Ersten Weltkrieg studierte Merker bis 1921 an der Höheren Maschinenbauschule Esslingen. Anschließend arbeitete er als Kfz-Konstrukteur. 1923 wechselte Merker in die Landmaschinenfabrik seines Vaters in Böblingen.

1927 erregte ein von Merker konstruierter 15-PS-Raupenschlepper auf der DLG-Ausstellung in Dortmund das Interesse des Militärs. Der spätere Generalleutnant Ludwig Ritter von Radlmaier fragte an, ob die von Merker konstruierte Raupe als Räder-Raupenfahrzeug für den militärischen Einsatz zu nutzen sei. Der Prototyp wurde in der Maschinenfabrik Esslingen gebaut, die das NSDAP-Mitglied Merker 1927 als Oberingenieur eingestellt hatte; die Unternehmensleitung der Maschinenfabrik Esslingen unterstützte schon frühzeitig Adolf Hitler und stellte deshalb in der zweiten Hälfte der 1920er Jahre zahlreiche Mitglieder der NSDAP in leitenden Funktionen ein.

Die praktische Erprobung des Raupenschleppers erfolgte unter Umgehung der Bestimmungen des Versailler Vertrags auf dem Gelände der Panzerschule Kama bei Kasan in der Sowjetunion, die von Reichswehr und Roter Armee getragen wurde. Von 1929 bis 1936 arbeitete Merker im schwedischen Unternehmen Landsverk, dort leitete er die Entwicklungsabteilung, in der unter seiner Leitung Straßenpanzer und Artillerie-Zugmaschinen entworfen wurden. Landsverk war wie schon die Maschinenfabrik Esslingen eine Tochtergesellschaft der Gutehoffnungshütte und wurde ebenfalls zur Umgehung der Bestimmungen des Versailler Vertrags genutzt.

1936 kehrte Merker nach Deutschland zurück, wo er technischer Leiter des Magirus-Werkes in Ulm wurde, das Feuerwehrfahrzeuge produzierte. 1937 wechselte Merker zur Konzernmutter Deutz AG, wo er 1938 ordentliches Vorstandsmitglied wurde. In dieser Funktion wurde ihm der nationalsozialistische Titel Wehrwirtschaftsführer und nach Kriegsausbruch das Kriegsverdienstkreuz I. Klasse verliehen.

1942 wechselte Merker in das Reichsministerium für Rüstung und Kriegsproduktion (RMfRuK), wo ihm Albert Speer die Leitung des Hauptausschusses für den Schiffsbau übertrug. Er wurde damit Nachfolger von Rudolf Blohm. Die Hauptaufgabe Merkers bestand in der Organisation der Fertigung neuer U-Boote vom Typ U-Boot-Klasse XXI für die Kriegsmarine. Eine nicht mehr fertiggestellte Endfertigungsstätte für die U-Boote sollte der U-Boot-Bunker Valentin sein. Unter Merkers Leitung konnte durch Einführung der Sektionsbauweise die Bauzeit für diese U-Boote von ursprünglich 11,5 Monaten auf 2 Monate verringert werden. Für diese "kriegsentscheiden[d]e Leistung" erhielt Merker am 28. April 1944 das Ritterkreuz des Kriegsverdienstkreuzes mit Schwertern. Für den U-Boot-Bau wurde im September 1944 in Wilhelmshaven das Außenlager Alter Banter Weg des Konzentrationslagers Neuengamme mit circa 1.200 Häftlingen eingerichtet. "Die KZ-Häftlinge sollten 600 im Sommer 1944 nach Hamburg abgezogene Arbeiter ersetzen. Ob die Initiative zum Einsatz der Häftlinge von der Werftleitung oder dem Leiter des Hauptausschusses Schiffbau, Otto Merker, ausging, ist nicht geklärt"

Bei Kriegsende geriet Merker in US-amerikanische Kriegsgefangenschaft, aus der er 1946 entlassen wurde.  Danach arbeitete er zwei Jahre als freier Ingenieur. Bei der Entnazifizierung wurde er im November 1947 in   Ulm als "entlastet" eingestuft, Vorsitzender der Spruchkammer war der ehemalige Oberfeldrichter Hermann Bames. Merker wurde 1950 Vorstandsmitglied des hannoverschen Maschinenbauers Hanomag (später Rheinstahl-Hanomag). Nach dessen Übernahme durch den Rheinstahl-Konzern im Jahr 1952 war Merker auch Aufsichtsratsmitglied der neuen Rheinstahl-Hanomag AG. Diese war für die Bundeswehr als Generalunternehmer für den Bau der Schützenpanzer HS 30 tätig und an Entwicklung und Bau des Marder beteiligt.

1953 wurde Merker mit dem Bundesverdienstkreuz 1. Klasse ausgezeichnet. 1956 erfolgte die Ernennung zum Ehrendoktor der TH Hannover. Ferner war Merker bis zu seiner Zurruhesetzung am 1. Januar 1964 auch Mitglied der Aufsichtsräte Rheinstahl-Nordseewerke in Emden, Rheinstahl Eisenwerke Mülheim-Meiderich sowie Vidal & Sohn.

Literatur
 Klaus D. Patzwall: Die Ritterkreuzträger des Kriegsverdienstkreuzes 1942–1945. Verlag Militaria-Archiv Klaus D. Patzwall, Hamburg 1984. S. 124 f.

Einzelnachweise

Wehrwirtschaftsführer
Träger des Ritterkreuzes des Kriegsverdienstkreuzes (1939)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger der Württembergischen Militärverdienstmedaille
Ehrendoktor der Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Maschinenbauingenieur
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1899
Gestorben 1986
Mann

Otto Merker (Generaldirektor)


Kyriáki, en , est un village et ancien dème du district régional de Béotie, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème des Lébadéens.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Village en Grèce-Centrale
Béotie

Kyriáki (Béotie)


Trish Summerville est une costumière américaine de cinéma.

Biographie
Trish Summerville naît dans une famille créative : sa mère est peintre, et elle commence jeune à se coudre ses propres vêtements. Elle se dirige vers des études de stylisme et est diplômée du . Pendant ses études à Los Angeles, elle travaille sur des projets de clips vidéos, ce qui lui permet de rencontrer d'autres personnalités du cinéma, dont Michael Kaplan, puis de participer à ses côtés aux costumes de The Game, réalisé par David Fincher. Le réalisateur la choisit ensuite pour les costumes de Millénium : Les Hommes qui n'aimaient pas les femmes en 2011, puis Gone Girl en 2014 et Mank en 2020.

Pour son travail sur Mank, Trish Summerville est nommée aux Oscars et aux Bafta.

Filmographie

 1998 : Desert Blue
 2011 : Millénium : Les Hommes qui n'aimaient pas les femmes
 2013 : Hunger Games : L'Embrasement
 2014 : Gone Girl
 2017 : La Tour sombre
 2018 :
 Red Sparrow
 Boy Erased
 2019 : Velvet Buzzsaw
 2020 : Mank
 2022 : Slumberland

Notes et références

Liens externes

Costumière américaine

Trish Summerville


Pico de Regalados Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 3,55 km2 yüzölçümüne sahip, 865 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Pico de Regalados


Miyane, (Farsça: میانه; Azerice: Miyana / Miyanə), İran'ın Doğu Azerbaycan Eyaleti'nde şehir.

Eyaletin aynı isimli Miyane şehristanı'nın yönetim merkezi olan şehrin 2006 yılı resmî nüfusu 87.385 kişi ve 22.728 hanedir.

Tarihi

İslam'dan önce
Miyaneh tarih boyunca Madlar, Ahamenişler ve Atropaten gibi farklı hanedanlar arasında geçmiştir ve zamanın bir noktasında Sagarti halkının ülkesi olmuştur.

İgor Diakonov'un kaleme aldığı Medler Tarihi kitabında (kitap) şöyle denilmektedir: kıyıda,Kızıl Üzen'a akar. Antik çağda bu nehrin vadisi ve içine akan dereler Zikerto bölgesini oluşturmuştur. Alabalıklar nehrin birleştiği yerin üzerinde güneyden kuzeye doğru akmaktadır. Üst kısım Kaflantı (eski zamanlarda Gizil Bunda) ile Urmiye Gölü'nden (Manna) ayrılır. Süryanilerin çoğu bu kısma Kızıl Üzen Mad (Madai) derler.

Azerbaycan'ın bazı bölgelerinde Asur ve Urartu yazıtlarının varlığı ve Miyane de eski eserler ve çanak çömlek heykellerin bulunması, tarihi antikliğini Mad öncesi döneme kadar takip eder.

1352'de Armodagh adı verilen orta kesimde yapılan kazılarda Sasani dönemine ait bir çanak çömlek heykeli ortaya çıkarılmıştır.

Bu heykel, o zamanki Arkeoloji Bölümü başkanı tarafından Tebriz Arkeoloji Müzesi'ne transfer edildi.

Bazılarına göre bu Bölge İsa Zamandan önce Madlar ve Partlar sınırında bulunuyordu ve hala Marağa ile Tebriz arasında bulunuyor.

Bu Bölgenın Başka adı eski kitaplarda Germrod adındadır.

İslam'dan sonra
Moğol istilasından sonra bu şehri ziyaret eden Hamdallah Mostofi, Nuzha el-Kulub kitabında şöyle demektedir: Ve Garmrood, yüz parça kan parasının olduğu bir eyalet. Sonuç tahıl, pamuk, üzüm, meyve, pirinç ve diğer baklagiller.

Eski eserler
Terk taş camii, Kiz Körpüsü, Kız kalası, Kağezkonan'ın yanmış şehri, Jamalabad Kağezkonan kervansarayını sayabiliriz.

Konumu
Şehir, eyaletin güneydoğusunda, Tebriz'e 187 km. uzaklıkta bulunmaktadır. Başkent Tahran ile Tebriz arasındaki 32 numaralı kara yolu şehirden geçer. Ayrıca 26 numaralı kara yolu da Miyane'den başlamaktadır.

Etnik yapı
Eyaletin dördüncü büyük şehri olan Miyane'nin halkının tamamına yakını Güney Azerileridir. Şehirde İran Azericesi konuşulmaktadır.

Kaynakça

Doğu Azerbaycan Eyaleti'ndeki şehirler
Doğu Azerbaycan Eyaleti'ndeki şehristan merkezleri
Doğu Azerbaycan Eyaleti'ndeki bahş merkezleri
Şehirler

Miyane


Trike may refer to:

Vehicles with three wheels and seated
 Drift trike, a type of recreational tricycle with no pedals
 Electric trike
 Motorized tricycle
 Three-wheeler
 Tricycle (non-motorized)
 Ultralight trike, a type of powered hang glider

Music
 Trike (album), by Bob Log III
 Trike (EP), by You Am I

Other uses
 Triceratops, a dinosaur with three horns
 Trichloroethylene, a chemical compound commonly used as a solvent

See also

 Tricycle (disambiguation)
 Trikke, a three-wheeled scooter-like vehicle powered by shifting bodyweight
 Twike, a three-wheeled hybrid velomobile
 Autocycle (disambiguation)

Trike


Demir Muhafızlar (Garda de Fier), 1927'den II. Dünya Savaşı'nın erken dönemlerine kadar Romanya'daki aşırı milliyetçi, kökten dinci, aşırı sağcı, anti-semitist, faşist bir harekete ve de siyasi partiye verilen isimdir.

Corneliu Zelea Codreanu tarafından 24 Temmuz 1927'de Başmelek Mikail Alayları (Lejyonu) adıyla kurulmuş ve 1938 yılındaki ölümüne dek kendisi tarafından yönetilmiştir. Bu hareketin taraftarları yaygın olarak "lejyonerler" adıyla anılırken, tüm isim değişikliklerine karşın harekete de "Alaylar" ya da "Alay Hareketi" deniliyordu. 1930 Mart'ında Codreanu "Demir Muhafızlar"ı Alaylar'ın siyasi bir paramiliter dalı hâline getirdi; bu isim Alaylar'ın kendisine dikkat çekiyordu. Sonraları 1935 Haziran'ında Alaylar ismini "Totul pentru Țara" partisi olarak değiştirdi yani "Her şey Ülke için" ya da daha sıklıkla çevrildiği gibi "Her şey Vatan için". En önemli sloganları "Romanya, Rumenlerin'dir" sözüydü.

Katı bir Rumen milliyetçilerinden oluşan Demir Muhafızlar, Yahudiler'in Romanya vatandaşlığından çıkarılıp ülkeden sınır dışı edilmelerini isterken, Romanya'daki Macar ve Slav kökenli diğer azınlıklara karşı da bir Rumenleştirme politikasını savunmuşlardır.

Üyeleri yeşil üniformalar giyiyordu (yenilenmenin bir sembolü olan bu üniformalar daha sonra "Yeşil Gömlekliler" olarak anılmalarına yol açtı ("Cămășile verzi") ve birbirlerini Romalı selamıyla karşılıyorlardı. Demir Muhafızlar'ın ana sembolü hapishane demirleri gibi duran ve kimi zaman "Başmelek Mikail Hacı" olarak da anılan üç haçtı.

Kuruluş ve yükseliş

1927'de Corneliu Zelea Codreanu, Millî Hristiyan Savunma Birliği olarak bilinen bir Romen siyasi partisindeki iki numaralı adam pozisyonunu terk etti ve daha sonra dönemin çoğu Avrupalı faşist hareketleriyle aşırı dinciliği nedeniyle ters düşen (Rumen Ortodoks Kilisesini kucaklayan bir düşünceyle) Başmelek Mikail Alayları'nı kurdu. Ioanid'e göre Alaylar "dinsel ideolojik yapıyı barındıran ender Avrupalı siyasi hareketlerden biri hâline gelmek amacıyla siyasi doktrinlerine Ortodoks Hristiyanlığın güçlü bileşenlerini isteyerek sokmuşlardı." Diğer bir ifadeyle milliyetçi oldukları kadar, aynı zamanda üyeleri birer dinsel fanatikti.

Alaylar, kitle tabanını askeri uzmanlardan değil de köylüler ve öğrencilerden sağlamak bakımından da diğer faşist hareketlerden farklılaşıyordu. Bununla birlikte lejyonerler, siyasi cinayetler de dahil olmak üzere faşistlerin şiddet temayülünü paylaşıyorlardı.

Karizmatik bir lider olan Condreanu ile birlikte Alaylar büyük törenlerin de kullanıldığı etkili propagandalarla tanınıyordu. Yürüyüşler, dinsel ayinler, uygun "mucizeler" örgütleyen, yurtsever ya da milliyetçi, partizan marşlar besteleyen, anti-komünist, anti-semitik, anti-laik ve anti-liberal felsefelerden destek alıp, kırsal kesimlerde gönüllü çalışmalar yapan birlik, kendini var olan siyasi çürümeye karşı bir alternatif olarak sundu. Örgüt aynı zamanda anti-parlamenterdi. Demokratik parlamenter sistemin bölücü olduğunu, Romanya'nın ulusal çıkarlarının bu sistemle çatıştığını, Romen soyundan olmayan (başta Yahudi) insanlara fazla hak ve özgürlükler verildiğini söyleyerek buna şiddetle karşı çıkıyorlardı.

Zamanın diğer faşist hareketleri gibi Demir Muhafızlar da keskin biçimde anti-semitik, fanatik milliyetçi ve "hiç beklenmeyen dönekçe şekillerde" kendini gösteren "Hristiyan dünyasına karşı başlatılmış bir Yahudi saldırısı" fikrini besliyorlardı. Başmelek Mikail Alayları aşırı muhafazakâr, bağnaz ve tutucu idiler. Onlara göre masonluk, Freudculuk, homoseksüellik, Laiklik, Ateizm, Marksizm, Bolşevizm, İspanya İç Savaşı toplumun altını oyuyordu ve bütün bunlar Hristiyan Rumen milletini zehirlemeye çalışan hahamların işiydi..

10 Aralık 1933'te Romen Liberal Başbakanı Ion Duca Demir Muhafızlar'a yasak uyguladı. Demir Muhafızlar 29 Aralık 1933'te Sinaia garında Duca'yı öldürerek yanıt verdiler.

İktidar için kanlı savaş

1937'de Alaylar, Liberallerin ve Köylü Partilerinin ardından oyların yüzde 15,5'ini alarak, Rumen parlamentosu seçimlerini kazandı. Kral II. Carol Başmelek Mikail Alayları'nın siyasi hedeflerine güçlü biçimde karşı çıkıyordu (çünkü metresi Magda Lupescu babası Yahudi olan bir Katolikti) ve kendisi 1940 yılında tahttan inmeye zorlanıncaya kadar onları hükûmetten uzak tutmayı başardı. Bu süreçte alaylar gemi iyice azıya almış bulunuyorlardı. 10 Şubat 1938'de Kral, hükûmeti feshederek bir kraliyet diktatörü hâline geldi.

Codreanu 1938 Nisanı'nda tutuklandı ve hapse konuldu. 29-30 Kasım 1938'de cezaevinden kaçmaya çalışırken diğer lejyonerlerle birlikte jandarma tarafından vurularak öldürüldü. Böyle bir kaçış girişiminin aslında olmadığı, Codreanu ve diğerlerinin aslında kraliyet kabinesinde İçişleri Bakanlığı görevinde bulunan Armand Călinescu'nun akrabalarının 24 Kasım 1938 tarihinde lejyonerlerce öldürülmesinin ardından kralın verdiği bir emirle öldürüldüğü de olasılıklar arasındadır.

Kraliyet diktatörlüğü kısa sürdü. 7 Mart 1939'da Calinescu başbakanı olduğu yeni bir hükûmet kurdu. 21 Eylül 1939'da Codreanu'nun intikamını almak isteyen lejyonerlerce öldürüldü. Karşılıklı hesaplaşma daha pek çok kanlı olaya neden oldu.

Sima'nın kısa iktidarı
II. Dünya Savaşı'nın ilk aylarında Romanya resmî olarak tarafsızdı. Bununla birlikte özellikle 23 Ağustos 1939'da SSCB ile yapılan Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı'nın ardından daha önce Fransızlara ve İngilizlere verilen sözler geçersiz hâle geldi. Naziler Polonya'yı işgal edince, Romanya Polonya'dan kaçan hükûmet görevlilerine sığınak sağladı. Calinescu'nun öldürülmesinin ardından bile Kral Carol tarafsızlığını korumaya çalıştı ama Fransa'nın teslim oluşu ve Britanya'nın Avrupa'dan çekilmesi sonucu onlarla yapılan tüm antlaşmalar anlamsızlaştı. Mihver Ülkelere doğru bir yaklaşma kaçınılmaz hâle geldi.

Bu siyasi değişiklik görünüşe göre geride kalan lejyonerlerin işine yaradı. 4 Temmuz 1940 yılında kurulan Ion Gigurtu hükûmeti ilk kez bir lejyoner üye kabul etti ancak Başmelek Mikail Alayları resmî iktidarı aldıklarında karizmatik liderlerinin çoğu zaten ölmüştü: güçlü bir anti-semitist olan ve Codreanu'nun ölümünden sonra ismen hareketin başına geçen Horia Sima bundan önceki kanlı olaylardan sağ kurtulan az isimden biriydi.

4 Eylül 1940'ta General Ion Antonescu ile bir işbirliği içine giren Alaylar, Ulusal Alay Devleti hükûmetini kurdular. II. Carol'un tahtını oğlu Mihai'ye bırakmasını istediler ve eksen ülkelere daha da yaklaştılar. (1941 Haziranında resmen dahil oldular.) Horia Sima Bakanlar Konseyi'nin başkan yardımcılığına geldi.

İktidara gelen Başmelek Mikail Alayları, şiddetli anti-semitik yasalar koydular ve hiçbir cezayla karşılaşmaksızın siyasi cinayetler işlediler, ticari ve finansal sektörlerde yolsuzluk, para sızdırma, şantaj gibi eylemlere bulundular. Jilava Hapishanesi'nde davalarını bekleyen 60 eski hükûmet üyesi ya da memur katledildi; tarihçi ve önceki başbakan Nicolae Iorga ve ekonomist Virgil Madgearu faili meçhul cinayetlere kurban gittiler.

Demir Muhafızların adı Yahudi Soykırımı'na da karıştı. "Avrupalı Yahudilerin Yok Edilmesi" adlı kitabında Raul Hilberg şöyle yazar; "Romanya'da atılan adımları zaptetmek ve yavaşlatmak için Almanya'nın olaya müdahale etmesi gerektiği zamanlar olmuştu" Doğru Romanya Yahudilerinin Besarabya, Bukovina, Transnistria ve Iaşi şehirlerinde öldürülmesi, Almanların iyi örgütlenmiş taşıma sistemlerinden ve kamplarından ziyade bir katliam havasındaydı.

Bununla birlikte alaylar kendi güçlerini abartmışlardı. 24 Ocak 1941'de Antonescu alaylar tarafından desteklenen bir askeri darbeyi bastırdı ve alaylar yönetimdeki rollerinden uzaklaştırıldı. Alman ordusundan aldığı destekle üç gün süren bir iç savaşı kazanan Antonescu müdahale etmeden evvel Demir Muhafızlar başkent Bükreş'te kanlı bir katliam yaptılar. Düzinelerce Yahudi vatandaş Bükreş mezbahasında katledildi ve öldürüldükten sonra da cesetleri katiller tarafından et kancalarına asılarak parça parça doğrandı. Horia Sima ve diğer birçok lejyoner Almanya'ya sığındı, diğerleri de tutuklandı.

Miras
Demir Muhafızlar ismi, Komünizm sonrası Romanya'sındaki küçük bir Rumen faşist grup tarafından da kullanıldı. Arjantin'de Romen faşizmiyle bağlantısı bulunmayan bir Peronist (Arjantin'in eski başbakanlarından Juan Peron'un adından) yapı, 1970'lerin başında "Guardia de Hierro" ismini kullandı.

Romanya'da Yeni Sağ adlı aşırı sağcı çağdaş bir örgüt kendilerini Demir Muhafızlar'ın varisi olarak görmekte, lejyonerliği ve Corneliu Codreanu'nun kişisel kültünü kucakladıklarını belirtmektedir.

Meşhur bir din tarihçisi, kurgu yazarı ve felsefeci olan Mircea Eliade ve yine felsefeci Cioran gibi yazarlar 1930'larda Demir Muhafızlar'ı desteklemişler ve propagandasını yapmışlardır.

Notlar

Kaynakça
  Maddenin Çevrildiği Kaynak
 The Green Shirts and the Others: A History of Fascism in Hungary and Rumania by Nicholas M. Nagy-Talavera (Hoover Institution Press, 1970).
 "Romania" by Eugen Weber, The European Right içinde: A Historical Profile edited by Hans Rogger and Eugen Weber (University of California Press, 1965)
 "The Men of the Archangel" by Eugen Weber,International Fascism içinde: New Thoughts and Approaches edited by George L. Mosse (SAGE Publications, 1979, ISBN 0-8039-9842-2 and ISBN 0-8039-9843-0 [Pbk]).
 Fascism: Comparison and Definition by Stanley G. Payne, s. 115-118 (University of Wisconsin Press, 1980, ISBN 0-299-08060-9).
 Fascism (Oxford Readers) editör Roger Griffin, Bölüm III, A., xi. "Romania", s. 219-222 (Oxford University Press, 1995, ISBN 0-19-289249-5).
 The Legionary Movement by Alexander E. Ronnett (Loyola University Press, 1974; second edition published as Romanian Nationalism: The Legionary Movement by Romanian-American National Congress, 1995, ISBN 0-8294-0232-2).
 The History of the Legionary Movement by Horia Sima, (Legionary Press, 1995, ISBN 1-899627-01-4).
 The Suicide of Europe: Memoirs of Prince Michael Sturdza by Michel Sturdza (American Opinion Books, 1968, ISBN 0-88279-214-8).
 Dreamer of the Day: Francis Parker Yockey and the Postwar Fascist International by Kevin Coogan (Autonomedia, 1999, ISBN 1-57027-039-2).
 The Sword of the Archangel, by Radu Ioanid (Columbia University Press, 1990, ISBN 0-88033-189-5).
 Nationalist Ideology and Antisemitism: The Case of Romanian Intellectuals in the 1930s, by Leon Volovici, Pergamon Press, Oxford, 1991.
 "The Sacralised Politics of the Romanian Iron Guard," by Radu Ioanid, Totalitarian Movements & Political Religions, Cilt 5, Sayı 3 (Winter 2004), s. 419-453.
 William Totok, Pentru legionari (Rumänien, 1936), in: Handbuch des Antisemitismus. Judenfeindschaft in Geschichte und Gegenwart, Publikationen, Bd. 6, herausgegeben von Wolfgang Benz, De Gruyter Saur, Berlin/Boston 2013, p. 530-531.

Ayrıca bakınız
 Faşizm
 Nazizm
 Yahudi Soykırımı

Şarkılar
 Imnul tineretii legionare (Lejyoner gençliğinin ilâhisi) Dinle
 La lupta, muncitori! (Mücadeleye, işçiler!) Dinle
 Imnul Eroilor Moţa-Marin

Romanya'da antikomünizm
Antikomünist partiler
Macar karşıtlığı
Doğu Ortodoks partiler
Doğu Ortodoksluk ve aşırı sağ
Tek parti rejimlerinde iktidar olmuş siyasi partiler
1927'de kurulan siyasi partiler
Romanya'da Holokost
Romanya'da antisemitizm
Faşist partiler
Yasa dışı aşırı sağcı partiler
Romanya'da faşizm

Demir Muhafızlar


نادي الكوكب هو أحد أندية مدينة السيح بمحافظة الخرج صعد مجدداً إلى دوري الدرجة الأولى السعودي بعد أن تصدر مجموعته من دوري الدرجة الثانية السعودي لموسم 2016 - 2017 وفاز على نادي جدة «الربيع سابقاً» في مباراة تحديد بطل دوري الدرجة الثانية. وكان نادي الكوكب أحد اندية الدوري السعودي الممتاز في حقبة الثمانينات في القرن الماضي ويلقب بفارس الخرج. برز منه اللاعب شايع النفيسة الذي لعب مع المنتخب السعودي وحقق مع منتخب بلاده كأس آسيا 84 وسجل الهدف الأول على منتخب الصين في نهائي البطولة والصعود لأولمبياد لوس انجلوس 1984.

بداية الحركة الرياضية في مدن وقرى الخرج
بدأت الرياضية على مستوى مدن وقرى الخرج مع بداية الستينات الهجرية حيث أنشئ في ذلك الوقت مشروع الخرج الزراعي في شرق مدينة السيح وكان يعمل به العمال الزراعيون من أبناء المنطقة والذين اختلطوا مع العمال الفنيين المستقدمين وهم بدورهم نقلوا لعبة كرة القدم مع قدومهم إلى الخرج حيث كانوا يمارسون هذه اللعبة في نطاق ضيق جداً وبعد إنشاء قيادة المنطقة العسكرية وافتتاح فرع أرامكو زاد عدد ممارسي هذه اللعبة وفي عام 1374 هـ بدأت أول مجموعة من أبناء مدينة السيح ترتيب نفسها فكونت أول فريق كروي باسم نادي الهلال بالسيح وكانت ألوانه الأحمر والأبيض واستمر هذا الفريق يزاول نشاطه باجتهادات شخصية واستطاع أن يثبت أسمه ضمن الفرق الرياضية بالمملكة وشارك في أكثر من مباراة مع الفرق الرياضية بمدينة الرياض وتعتبر المباراة التي أقيمت في مدينة السيح تحت رعاية الملك عبد العزيز آل سعود بين الهلال وأحد فرق الرياض هي المباراة العالقة في الأذهان واستطاع أبناء السيح (الهلال) من تحقيق الفوز في المباراة ، واستمر الفريق لمدة ست سنوات ، وفي أواخر عام 1381 هـ

 تأسست في مدينة السيح ثلاث فرق هي :
 1 فريق الاتحاد
 2 فريق النهضة
 3 فريق الشباب

وفي أواخر العام نفسه اندمج فريق النهضة وفريق الاتحاد تحت مسمي واحد وسمي فريق (النور) وبقي فريق الشباب فترة من الزمن كما هو ثم انقسم الفريق إلى فريقين فريق الشباب وفريق الكفاح, واندثر الشباب وعاد بعض لاعبيه لنادي الكفاح.

نشأة النادي
استمر نادي الكفاح وتغير اسمه إلى نادي الوحدة وفي عام 1388هـ -1968مـ تغير اسم النادي إلى نادي الكوكب بمدينة السيح
وكان منزل الشيخ (العمودي) مقرا للنادي وكان النادي يقع بجوار مدرسة البنات بحي السليمانية عام 1381 هـ ثم انتقل بعد فترة إلى مبنى آخر في نفس الحي حتى انتقل إلى منزل محمد الجهيم وكان المقر الثالث له بجوار مدرسة موسي بن نصير ثم انتقل إلى مبنى بجوار منزل الشيخ الحويطان في نفس العام الذي سجل به النادي رسميا بموجب القرار رقم (554) في تاريخ 9/6/1388هـ.
ثم تم نقل مقر النادي إلى مقر الدفاع المدني القديم وذلك عام 1396 هـ.
وفي عام 1401 هـ ثم تم الموافقة من الرئاسة العامة لرعاية الشباب (الهيئة العامة للرياضة حاليا) على منح النادي قطعة أرض حكومية على
طريق الملك سعود في حي الخالدية غرب مدينة السيح وبجهود أبنائه ومنتسبيه وكفاحهم تم تسوية
هذه الأرض وإنشاء بعض الملحقات الرياضية وزراعة الملاعب وبعض
المباني بجهود ذاتية وهو المقر الحالي الذي تم الانتقال إليه في
عام 1409 هـ -1988مـ وكان النادي خلال تلك الفترة قد حقق مراكز متقدمة
وصعد في بعض الألعاب إلى مصاف الأندية الممتازة وجاراها وكان له
نتائج مرموقة في (كرة القدم ـ كرة الطائرة ـ كرة السلة ـ ألعاب القوى) والألعاب المختلفة.

بداية المشوار :
بدأ النشاط عام 1384 هـ-1964مـ وتم تسجيله رسمياً عام 1388 هـ-1968مـ.
شعار النادي: البني والأزرق.
المدينة: مدينة السيح بمحافظة الخرج
سر اختيار الاسم : نظرا لقرار رعاية الشباب الذي ينص على توحيد الاسم والشعارات فقد قامت إدارة الناي باختيار ثلاثة أسماء ورفعها إلى رعاية الشباب لتختار اسما منها وكانت الأسماء المرفوعة (الشعلة، والكوكب، والتعاون) واختارت الرعاية اسم الكوكب لعدم وجود نادي آخر يحمل نفس الاسم.

تشكيلة الفريق الحالية

انجازات النادي
 بطل دوري الدرجة الأولى 1407 هجري بدون خساره.

أفضل هدافين الناشئين
 1-المهاجم سعود الثامر -موسم 2013-2014
 2-الوسط مشعل العجمي-موسم2011-2012
 3-المهاجم نايف الشهري-موسم 2010-2009
 4-محور فيصل فهد العنزي -موسم2008-2009
 4- الوسط معتز البقمي -موسم 2009-2008
 5-الوسط ثواب العتيبي-موسم 2008-2007
 6-الوسط علي شراحيلي موسم 2007-2006
 7-المهاجم تركي الشمري موسم-2006-2005
 8-المهاجم محمد الشهراني موسم-2005-2004
 10-الوسط سعد الروقي-موسم 2004-2003
 11-الوسط سلطان السديري موسم 2003-2002.

مصادر

وصلات خارجية
 موقع النادي

أندية كرة قدم أسست في 1967
أندية كرة قدم أسست في 1968
كوكب
تأسيسات سنة 1968 في السعودية

نادي الكوكب