Sankt Georg Avusturya Lisesi ve Ticaret Okulu (Almanca Österreichisches Sankt Georgs-Kolleg), İstanbul'un Karaköy semtinde bulunan 1882 yılında kurulmuş bir özel yabancı lisedir. İdari kadrosunun ve öğretmenlerinin çoğunluğu Avusturyalılardan oluşan okulda ders öğretim dili Almancadır, ancak Türkiye Coğrafyası, Türk Tarihi, Türk Kültürü ve Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersleri Türkçe olarak verilir. Ayrıca 5 yıl zorunlu İngilizce ve 4 yıl süreli seçmeli Fransızca eğitimi verilmektedir.

625 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu çerçevesinde, ders programı dahil okulla ilgili tüm faaliyetler Millî Eğitim Bakanlığı kanunlarına tabidir ve mezun olan öğrencilere Türk lise diploması verilir. Bununla beraber, 1995-96 öğretim yılında başlatılan bir uygulamayla, Türk öğrencilere Türk lise diplomasının yanı sıra Avusturya lise diploması (Matura) alma imkânı da tanınmıştır. Bu diplomayı almak isteyen öğrencilerin, okul bünyesinde gerçekleştirilen "olgunluk sınavları"nı başarıyla geçmeleri gerekir. Matura diploması alan öğrenciler, Avusturya Yükseköğretim Kanunu ve ilgili yönetmelikler uyarınca, Avusturya'da (ve diğer Avrupa Birliği ülkelerinde) diledikleri üniversitede okuyabilirler.

2021 yılındaki Liseye Geçiş Sınavı sonucunda okul, Robert Koleji, Alman Lisesi'nden sonra Üsküdar Amerikan Lisesi ile birlikte Türkiye'deki 3. en yüksek taban puanına sahip özel okul olmuştur.

Tarihçe

1882 yılında Avusturyalı bir Lazarist cemaati tarafından kurulan okul, önce Almanca konuşan Katolik çocuklar için ilkokul ve yetimhane olarak düşünülmüş, daha sonra orta ve lise kısımlarının eklenmesiyle 1913'te ilk lise mezunlarını vermiştir.

I. Dünya Savaşı yıllarında Fransa ve İtalya, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı savaştıklarından Türkiye'deki Fransızlara ve İtalyanlara ait dinsel, eğitsel kurumlar kapatılmış; ancak Avusturya Lisesi bu durumdan etkilenmemiştir. Hatta Avusturyalı rahipler, boşaltılan binalara yerleşmişlerdir. Örneğin Karaköy'de Fransız Lazaristlerin yönetiminde olan Saint Benoit Fransız Lisesi binasındaki kilise, Avusturya Lisesi'nde görev yapmakta olan Avusturyalı rahiplerce savaş sona erene dek koruma altına alınmıştır.

I. Dünya Savaşı sonrasında ise durum tam tersine dönmüş, bu kez sürgün edilme sırası Avusturyalılara gelmiştir. İstanbul'daki işgal kuvvetlerine bağlı bir Fransız komutanı, okul çalışanlarına Osmanlı Devleti'ni terk etme emri verince okul 1919'da kapatılmış, ancak 1923'te Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra tekrar açılabilmiştir.

1938'de Avusturya'nın ilhakı sonucunda okulun adı St. Georg Alman Lisesi olarak değiştirilmiş, 1944'te Türkiye ile Nazi Almanyası'nın bozulmaya başlayan ilişkileri sebebiyle okul ikinci kez kapatılmıştır. Üç yıl kapalı kalan okul, 1947'de Avusturya Lisesi adıyla tekrar açılmıştır.

1995'te okulun kız ve erkek bölümleri birleştirilmiş, 1997'de yürürlüğe giren "sekiz yıllık kesintisiz ilköğretim" reformu sonucunda da okulun sekiz yıllık öğrenim süresi (Hazırlık + Orta 1-3 + Lise 1-4) beş yıla indirilmiştir (Hazırlık + Lise 1-4).

Avusturya Lisesi, bugün yaklaşık 577 öğrenci, 45 Avusturya Vatandaşı ve 25 Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı öğretmen ile eğitime devam etmektedir.

Öğretim dili
Avusturya Lisesi'nde öğretim dili Almanca ve Türkçedir. Türk dili ve kültürüyle ilgili dersler (Türk Dili ve Edebiyatı, Tarih, Coğrafya, Millî Güvenlik, Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi) Türkçe dilinde, diğer dersler ise Almanca dilinde işlenir. Ayrıca okulda İngilizce (zorunlu) ve Fransızca (seçmeli) dersleri verilmektedir.

Kütüphane

1988 yılında okul içinde bulunan küçük kütüphaneler birleştirilerek büyük bir bilgi merkezi oluşturulmuş, 1996 yazında kütüphanedeki tüm kitap ve malzemelerin bilgisi "Littera" adlı programla bilgisayar ortamında dosyalanmaya başlamıştır.

Bugün kütüphanede yaklaşık 16.000 kitap, çeşitli dillerde 20 adet dergi aboneliği ve eğitim amaçlı çok sayıda CD ve DVD bulunmaktadır. Yeni alımlar büyük ölçüde okulun kendi bütçesinden karşılanmakta, bunun yanı sıra Avusturya'daki kütüphanelerden, Avusturya Eğitim, Sanat ve Kültür Bakanlığı'ndan, İstanbul'daki Avusturya Kültür Ofisi'nden ve bazı başka firma ve kurumlardan da destek alınmaktadır.

Avusturya Lisesi dostları, öğretmenler, mezunlar ve öğrenciler kullanmadıkları kitapları kütüphaneye iletmektedirler. İyi ve güncel durumda olanlar kütüphanede kullanıma sunulmakta, bunun dışındakiler ise, özellikle birden fazla olanlar, öğrencilere karşılıksız olarak verilmektedir.

Ticaret bölümü
1900 yılında eğitime başlayan Ticaret bölümü (Handelsakademie), 1999-2000 öğretim sezonunda meslek liselerinin puan katsayı sorunları yüzünden kapatılmış ve 2003-04 öğretim yılında tekrar eğitim vermeye başlamıştır.

Sosyal etkinlikler

Okulda her yıl gösteriler sunan Türkçe ve Almanca tiyatro gruplarının yanı sıra, bir de dans kulübü vardır. Hem Tiyatro Kulüpleri hem de Dans Kulübü, yıl boyunca gösterilerini hem Türkiye'deki hem de Avusturya başta olmak üzere Avrupa'daki çeşitli kentlerde sergilerler. Okulda ayrıca Sosyal Yardım Kulübü de aktif kulüplerin başında gelmektedir. Yalova'daki kardeş okula yapılan yardımlar ve daha birçok sosyal yardımlar ile öğrencilere yardımlaşma ve sevgiyi aşılamaktadır.

Arkeoloji Kulübü de yıl boyunca İstanbul içinde birçok arkeolojik ve tarihi geziler düzenler ve her yıl sonu okulların son haftasında, o yılki konusuna bağlı olarak (Frigya, Hititler vs.) Anadolu'ya geziler düzenlenir. Bunun yanında Gezi Kulübü de yıl boyunca öğrencilere keyifli ve güzel anlar yaşatan yurt içi ve yurt dışı gezileri düzenlemektedir. Geçtiğimiz yıllarda; Prag, Roma gibi yurt dışı gezileri ile Batı Anadolu, Kapadokya, Güneydoğu Anadolu gibi yurt içi gezileri düzenlenmiştir.

Okul ayrıca, 2004-05 öğretim yılında özellikle yurt dışı üniversitelere kabulü kolaylaştıran Uluslararası Gençlik Ödülü programını uygulamaya başlamıştır. 2008 yılında Avusturya Lisesi mezunları, Uluslararası Gençlik Ödülleri'ni İngiltere Kraliçesi II. Elizabeth'in elinden alma onuruna erişmişlerdir.

Sportif etkinlikler

Okulun voleybol, basketbol, masatenisi ve satranç, kayak ve snowboard takımları ise çeşitli müsabakalarda birçok ödül almıştır.

Genç erkek voleybol takımı 1987-88 ve 1988-89 sezonlarında İstanbul, 1988-89 sezonunda Türkiye şampiyonu oldu. Yıldız erkek voleybol takımı ise, 1982-83, 1983-84, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 1996-97, 1999-2000 ve  2000-01 sezonlarında İstanbul, 1982-83, 1985-86 ve 1988-89 sezonlarında ise Türkiye şampiyonluğuna ulaştı; 1994-95, 1995-96, 1996-97 ve 1998-99 sezonlarında ise Türkiye ikincisi oldu .

1980'li yıllarda birçok kez İstanbul ve Türkiye şampiyonu olan masatenisi takımı 2005-06 sezonunda İstanbul üçüncüsü, 2006-07 İstanbul ikincisi oldu.

Mezunlar günü
Avusturya Lisesi mezunları her yılın Nisan ayının son haftasında okulda Strudeltag denilen mezunlar gününde bir araya gelirler. Bir diğer mezunlar günü de Mayıs ayında Viyana'da düzenlenir.

Osterbasar Etkinliği
Osterbasar, Almanca'da "Paskalya pazarı" anlamına gelir. Bu genellikle baharın başında, Paskalya arifesinde düzenlenen bir etkinliktir. Bu etkinlikte, genellikle el işleri, süs eşyaları ve geleneksel Paskalya yiyecekleri gibi öğeler satılır. Osterbasar genellikle küçük yerel topluluklar tarafından düzenlenir ve bölgedeki insanlar arasında bir buluşma noktası olarak hizmet eder.

Bu kapsamda Avusturya Lisesi'nde yılın mart ayının ikinci hafta sonunda bütün mezun ve öğrencilerinin davetli olduğu günde okulda Osterbasar denilen etkinlikte bir araya gelirler. Bu etkinlikte bütün okulda kermes masaları kurulur. Sponsorların katkısıyla gerçekleşen bir çekiliş düzenlenir. Okul korosu ve öğrenciler müzik yeteneklerini sergilediği etkinlikler gerçekleşir.

Tanınmış mezunları
 Rutkay Aziz
 Zeyno Baran
 Enis Berberoğlu
 Ozan Ceyhun
 Burak Elmas
 Ediz Hun
 Mustafa Koç
 İlber Ortaylı
 Tezer Özlü
 Niyazi Serdar Sarıçiftçi
 Mesut Yılmaz
 Mustafa Çiloğlu
 Murat Ses

Ayrıca bakınız
 Osmanlı Devleti'nde Misyonerlik

Kaynakça

Beyoğlu'ndaki liseler
Türkiye'deki Hristiyan misyoner eğitim kurumları
Türkiye'deki uluslararası okullar
1882'de kurulan eğitim kurumları
Türkiye'de Katoliklik

Avusturya Lisesi


දුර්භික්ෂ දුරු කරමින් ප්‍රාතිහාර්ය පාන

       වාසල බැඳි කොටුවේ පල්ලිය

   පෘතුගාලයේ ලිස්බන් නුවර ධනවත් පවුලක උපත ලබන ෆ්‍රනැන්ඩු මාටින්ස් ප්‍රැන්සිස්කන් නිකායික පියතුමෙකු ලෙස සරල දිවියක් තෝරාගන්නේ දිළිඳු අසරණ මිනිසුන් වෙනුවෙන් කැපවීමට තිබෙන කැමැත්ත නිසාමයි. තමන් පීඩා විඳිමින් වුන් රෝගාබාධයන් ද අමතක කර ධර්මයට කැපවන මේ ගුණගරුක පියතුමා තමන් විසින් ම උනන්දුවෙන් ඇතිකරගත් ධර්ම ඥානයෙනුත් චතුර කථිකත්වයෙනුත් යුතු වූ බැවින් බොහෝ ගෞරවයට පාදක වුණා. " ප්‍රාතිහාර්යේ සාන්තුවරයා " ලෙස ප්‍රසිද්ධ වන මෙතුමා 1231 ජුනි 13 වෙනිදා පාදුවාහී දී ස්වර්ගස්ථ වූ බැවින් 'පාදුවාහී ශාන්ත අන්තෝනි මුනිඳු' යන නමින් අද ද බොහෝ බුහුමන් ලබන්නේ තවමත් එතුමන්ගේ පිහිට ධාර්මික ජනතාවට නොඅඩුව ලැබෙන නිසයි.

  ඒ. සී. ලොරී විසින් ලියන ලද ගැස්ටියර් ග්‍රන්ථයේ ද සඳහන් පරිදි ලංකාව තුළ කතෝලික ධර්මය ව්‍යාප්ත කළ පෘතුගාල ජනතාව ලන්දේසි ආක්‍රමණ සමඟ බොහෝ පීඩාවන්ට ලක්වන අතර රටින් පිටවීමට නොහැකි වූ ජනයා උඩරට රජුගේ ආරක්ෂාව ලබා රජ වාසලක් හා බළකොටුවක් පැවති මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ උඩුගොඩ පල්ලේ සිය පත්තුවේ පදිංචි වෙනවා. මෙසේ කෝට්ටේ සිට ආ ජනතාව අතර කතෝලික ධර්මයට අයත් කිසිවක් ළඟ පවතින බව හසුවුවහොත් ලන්දේසින් අතින් මැරුම්කන්නට සිදුවන බැවින් බත් හැලියක සඟවාගෙන පැමිණි අන්තෝනි මුනිදුන්ගේ ප්‍රතිමාවක් බළකොටුව අසල තැම්පත් කල ජනතාව එයට රාත්‍රි කාලයේ යාඥා කර තිබෙනවා.

   සිහල වංශිකයෙකු ලෙසින් පළමුව කතෝලික දහම වැළඳගත් දොන් පිලිප් කුමරා රාජාභිෂේක ලබන්නේ ද The Ceylon Almance නම් බ්‍රිතාන්‍ය ලේඛනයේ ද සඳහන් වන මෙම බළකොටුව තුළයි. 1687 වර්ෂයේ දී ජුසේවාස් පියතුමා ද මේ පැල්පත් දෙව් මැඳුර තුළ සිට ධර්ම ප්‍රචාරන කටයුතු සිදුකර ඇති අතර ගොන්සාලිවේස් පියතුමා 1705 වසරේ සිට මෙහි පදිංචිව ජනතාවට සේවය කර තිබෙනවා.

   ප්‍රදේශයේ ජනතාව මුහුණ දුන් දුර්භික්ෂ අවස්ථාවක ප්‍රාතිහාර්ය පාමින් පිහිට වූ නිසා 1838 දී පැරණි වාසල කොටුවේ රොම්නෙක්ස් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට අනුව බාල්ක නොමැතිව විශාල ආරුක්කු මත ඉදිකර පාදුවාහී ශුද්ධ වූ අන්තෝනි මුනිඳුට කැපකරන දේවස්ථානය වහකෝට්ටේ පල්ලිය ලෙස ප්‍රසිද්ධ වේ. ජුනි මස 13යින් පසු එළබෙන ඉරිදා දිනයේ දී හේවිසි, හොරණෑ, උඩරට නැටුම් ආදී අංගයන් ගෙන් යුක්තව මංගල්‍යය සමරන එකම දේවස්ථානය වහකෝට්ටේ පල්ලිය යි. ශ්‍රී ලංකාවේ බැසිලිකා දේවස්ථාන පහ අතරට එක්වන ශුද්ධ වූ අන්තෝනි මුනිඳුන් වෙනුවෙන් ඉදි වූ පැරැණිම දේවස්ථානය වන වහකෝට්ටේ පල්ලියේ දී පමණක් ගොන්සාලිවේස් පියතුමා විසින් රචිත පසන් ගී අසන්නට ලැබීම ද විශේෂ ය.

   නැති වූ දේවල් සොයා දීමට, දුරබැහැර ගමන් වලදී ආරක්ෂාව ලැබීමට මෙන්ම රෝගාබාධ මැඬගෙන ජීවිතයේ කඩඉම් ජයගන්නට ද අන්තෝනි මුනිඳුට වන බාර-හාර රුකුලක් වන බව ප්‍රසිද්ධියි. මාතලේ කඳු අතර සිසිලස ලබාදෙන සුන්දර පරසරය සිතට සැහැල්ලුවක් ගෙනෙන බව නම් අමුවෙන් කිවයුතු නැත. විවේකය විඳින්න ජාති ආගම් භේදයකින් තොරව ජනතාව සඳහා විවෘත අතර පරිසරවේදී අයවලුන්ට පක්ෂී වර්ග 50ක් පමණ අවට දැකගත හැකිය.

ශාන්ත අන්තෝනි දේවස්ථානය, වහකෝට්ටේ


Moed (, "Festivals") is the second Order of the Mishnah, the first written recording of the Oral Torah of the Jewish people (also the Tosefta and Talmud).  Of the six orders of the Mishna, Moed is the third shortest.  The order of Moed consists of 12 tractates:

 Shabbat: or Shabbath () ("Sabbath") deals with the 39 prohibitions of "work" on the Shabbat. 24 chapters.
 Eruvin: (ערובין) ("Mixtures") deals with the Eruv or Sabbath-bound - a category of constructions/delineations that alter the domains of the Sabbath for carrying and travel. 10 chapters.
 Pesahim: (פסחים) ("Passover Festivals") deals with the prescriptions regarding the Passover and the paschal sacrifice. 10 chapters.
 Shekalim: (שקלים) ("Shekels") deals with the collection of the half-Shekel as well as the expenses and expenditure of the Temple. 8 chapters
 Yoma: (יומא) ("The Day"); called also "Kippurim" or "Yom ha-Kippurim" ("Day of Atonement");  deals with the prescriptions Yom Kippur, especially the ceremony by the Kohen Gadol. 8 chapters.
 Sukkah: (סוכה) ("Booth"); deals with the festival of Sukkot (the Feast of Tabernacles) and the Sukkah itself.  Also deals with the Four Species (Lulav, Etrog, Hadass, Aravah — Palm branch, Citron, Myrtle, Willow) which are waved on Sukkot. 5 chapters.
 Beitza: (ביצה) ("Egg"); (So called from the first word, but originally termed, according to its subject, Yom Tov -  "Holidays") deals chiefly with the rules to be observed on Yom Tov. 5 chapters.
 Rosh Hashanah: (ראש השנה) ("New Year") deals chiefly with the regulation of the calendar by the new moon, and with the services of the festival of Rosh Hashanah. 4 chapters.
 Ta'anit: (תענית) ("Fasting") deals chiefly with the special fast-days in times of drought or other untoward occurrences. 4 chapters
 Megillah: (מגילה) ("Scroll") contains chiefly regulations and prescriptions regarding the reading of the scroll of Esther at Purim, and the reading of other passages from the Torah and Neviim in the synagogue. 4 chapters.
 Mo'ed Katan: (מועד קטן) ("Little Festival") deals with Chol HaMoed, the intermediate festival days of Pesach and Sukkot. 3 chapters.
 Hagigah: (חגיגה) ("Festival Offering") deals with the Three Pilgrimage Festivals (Passover, Shavuot, Sukkot) and the pilgrimage offering that men were supposed to bring in Jerusalem. 3 chapters.

The Jerusalem Talmud has a Gemara on each of the tractates, while in the Babylonian, only that on Shekalim is missing. However, in most printed editions of the Babylonian Talmud (as well as the Daf Yomi cycle), the Jerusalem Gemara to Shekalim is included.

In the Babylonian Talmud the treatises of the order Mo'ed are arranged as follows: Shabbat, 'Erubin, Pesachim, Rosh ha-Shanah, Yoma, Sukkah, Beitzah, Hagigah, Mo'ed Katan,  Ta'anit, Megillah; while the sequence in the Jerusalem Talmud is Shabbat, Eruvin, Pesachim, Yoma, Sheqalim, Sukkah, Rosh ha-Shanah, Beitzah, Ta'anit, Megillah, Hagigah, Mo'ed' Katan.

On the Festivals, some have the custom to learn the Tractate in this Order which details the laws of that respective festival. (e.g. they would learn Tractate Rosh Hashanah on the holiday of Rosh Hashanah).

Tabernacle and Temples in Jerusalem

Moed


Le col de Tracens est un col de montagne pédestre des Pyrénées à  d'altitude dans le département français des Hautes-Pyrénées, en Occitanie.

Il se trouve dans la vallée dets Coubous en pays Toy.

Toponymie

Géographie
Le col de Tracens est situé entre le pic de la Touatère () au nord et le pic de Madaméte () au sud. Il surplombe à l'ouest le lac Nère () et le lac de Madamette () à l'est.

Histoire

Protection environnementale

Le col fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1, « massif en rive gauche du Bastan », et de type 2, « vallées de Barèges et de Luz ».

Voies d'accès
Le versant ouest est accessible par un sentier de randonnée depuis le lac dets Coubous et par le versant sud depuis la cabane d'Aygues Cluses.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Hautes-Pyrénées
 Liste des cols des Pyrénées

Liens externes

Tracens
Tracens
Massif du Néouvielle

Col de Tracens


Katherine Agnew MacDonald (Pittsburgh, Pensilvania, 14 de diciembre de 1891 – Santa Bárbara (California), 4 de junio de 1956) fue una actriz y productora cinematográfica estadounidense.

Carrera
Nacida en Pittsburgh, Pensilvania, empezó su carrera como modelo en la ciudad de Nueva York en la década de 1910. En 1917 MacDonald se mudó a Los Ángeles, siendo la primera mujer productora cinematográfica de Hollywood, rodando nueve cintas para su compañía, Katherine MacDonald Pictures entre 1919 y 1921.

MacDonald estuvo en la lista de las actrices mejor pagadas en 1920, ganando unos 50.000 dólares por película con un contrato con First National. Alcanzó la cima de su popularidad entre 1920 y 1923, y desde 1922 a 1925 produjo para B.P. Schulberg. A pesar de ello solo fue considerada como un talento menor dentro de la industria cinematográfica, aunque su figura le valiera el apodo de "American Beauty (Belleza Americana)".

Su primer papel de importancia llegó con el film Shark Monroe (1918), trabajando con William S. Hart. Actuaría en diferentes títulos de cine mudo, entre ellos The Squaw Man (1918), Mr. Fix-It (1918), Passion's Playground (1920), Beautiful Liar (1921), Stranger than Fiction (1921), y The Infidel (1922). Sus cintas eran habitualmente dramas románticos, y a partir de 1923 MacDonald solo rodó tres películas, una en 1924, otra en 1925 y una última en 1926.

Vida personal
La carrera de MacDonald estuvo rodeada por la controversia aparecida en su vida privada. Tuvo una disputa pública con su hermana, la también actriz del cine mudo Mary MacLaren. Las columnas de chismes, además, alimentaron el rumor de una aventura de la actriz con el Presidente de los Estados Unidos Woodrow Wilson, poco probable dado el ictus sufrido por él en 1919.

Mientras trabajaba como modelo en Nueva York, MacDonald conoció a su primer marido, el artista K. Malcolm Struss. Se casaron en 1910, pero se divorciaron en 1919. Posteriormente, en 1924, volvió a casarse, en esta ocasión con Charles S. Johnston, un joven millonario de Chicago con el que tuvo un hijo, Britt. La pareja se divorció en 1926.

En 1928 se casó con Christian R. Holmes, heredero de la compañía Fleischmann's yeast, pero el matrimonio acabó con un sensacional juicio por divorcio en 1931. MacDonald acusaba a su marido de crueldad, y Holmes contraatacó afirmando que MacDonald había tenido aventuras extramatrimoniales. MacDonald y Holmes tuvieron una hija, Ann.

Tras dejar la industria del cine MacDonald dirigió un exitoso negocio de cosméticos entre finales de la década de 1920 e inicios de la de 1930. Más tarde, MacDonald sufrió de diabetes y en 1954 requirió la amputación de su pierna derecha. Katherine MacDonald falleció en Santa Bárbara (California) en 1956. Fue enterrada en el cementerio de dicha población.

A MacDonald le concedieron una estrella en el Paseo de la Fama de Hollywood, en el 6759 de Hollywood Boulevard, por su trabajo para el cine.

Referencias

Enlaces externos

Paseo de la Fama de Hollywood
Actrices de cine de Estados Unidos
Productores de cine de Estados Unidos
Actrices de Pensilvania
Actrices de cine mudo de Estados Unidos
Nacidos en Pittsburgh
Personas diabéticas

Katherine MacDonald


Le Bureau de la musique (en , et parfois nommé Bureau impérial de la musique) accomplit plusieurs tâches liées à la musique, à la poésie, au divertissement ou au culte religieux. Ce travail consiste en la recherche et le développement musicaux et lyriques, ainsi qu'en la direction de spectacles. Il s'agit d'un organe de bureaucraties du gouvernement impérial de Chine : de manière discontinue et sous différentes incarnations, le Bureau de la musique était contrôlé directement, par l'empereur (ou par un autre souverain monarchique), ou indirectement, par l'intermédiaire du gouvernement royal (ou impérial).

Bien qu'ayant existé sous diverses dynasties chinoises, il atteint son apogée pendant le règne de l'empereur de la dynastie Han Wu, engagé artistiquement. La distinction entre musique, poésie et spectacle où elles sont présentées n'étant pas réellement faite, ce bureau est chargé de tous ces arts dans une visée religieuse ou de divertissement pour l'Empereur.

Les chants et poèmes rassemblés ou développés par le bureau de la musique Han reçurent l'appellation de « yuefu ». Ensuite, le terme « Bureau de la musique », ou yuefu (également yueh-fu ) s'appliqua aussi à une forme de poésie chinoise classique fondée sur les formes et les thèmes standard documentés ou promus par le personnel du Bureau de la musique au cours de la Dynastie Han. Appelé yuefu (ce qui se traduit par « dans le style de la poésie du Bureau de la musique »), ce type de poésie apporta des contributions majeures à la poésie Han, ainsi qu'à la poésie Jian'an de la fin des Han et du début des Six Dynasties. La poésie Tang connut aussi, plus tard, un renouveau littéraire.

Étymologie
Le nom du Bureau de la musique, ainsi que celui de la poésie collectée, produite ou diffusée par celui-ci, sont parfois transcrits en anglais en yue fu.

Préhistoire et mythologie

Les premières mentions d'un bureau gouvernemental de la musique ou au moins d'un fonctionnaire chargé de la musique ou d'un département de musique se trouvent dans la mythologie chinoise. D'après une légende, Huang Di nomme un gouverneur de la musique, nommé Ling Lun. En tant que gouverneur de la musique, Linglun semble avoir été chargé de concevoir et de superviser la production d'instruments, ainsi que le développement de l'échelle musicale. On dit que l'empereur Shun fonda un ministère de la musique, nommant le ministre Kui à sa tête, dont le principal objectif était d'enseigner aux héritiers la bonne conduite apparente et l'harmonie (musicale comme comportementale), et en tant que tel, elle servait de modèle mythologique à la fois au futur Bureau de la musique et au système éducatif impérial.

Maîtres de musique
Malgré la rareté des preuves de constitutions d'un bureau de la musique, celles de l'existence de maîtres de musique sont plus fréquentes. On ignore cependant leur position au sein d'un éventuel bureau. Dans tous les cas, certains de ces premiers maîtres de la musique sont historiquement et culturellement importants ; par exemple, les maîtres de musique Shi Yan et Shi Kuang apparaissent tous les deux dans le poème Chu Ci "Leaving the World" ( Li shi ), de la section Neuf Lamentations de Liu Xiang.

Shi-Yan
Shi Yan fut le maître de musique de Di Xin (r. 1075-1046 avant notre ère), le dernier souverain de la dynastie Shang. Musicien aveugle, Shi Yan était le maître de musique du roi Di Xin à la fin de son règne. Selon la légende (ou la propagande de la dynastie Zhou, qui suivit), son règne se caractérisait par le goût pour l'alcool, le sexe et le manque de moralité, au point de causer son désintérêt pour les affaires étatiques. Selon Sima Qian, Di Xin et concubines (en particulier Daji) organisaient des orgies festives où plusieurs personnes se livrent à des relations sexuelles et créent des chansons aux paroles érotiques grossières. On dit que le rythme de ces airs était médiocre. Cependant, après que l'armée de la dynastie Zhou a vaincu le pouvoir militaire Shang à la bataille de Muye, en 1046 avant notre ère, Di Xin rassembla ses trésors dans son palais et alluma un  incendie, se consumant avec ses possessions luxueuses. Après cela, Shi Yan est censé avoir fermement saisi son instrument de musique et se suicida dans les eaux de la rivière Pu. La légende raconte que l'on entendait sa musique fantomatique plusieurs siècles après .

Shi Kuang
Shi Kuang ( :zh:師曠(师旷)) est un musicien du sixième siècle et maître de musique du duc de Jin. Musicien aveugle, Shi Kuang tenta d'empêcher le maître de musique d'un souverain en visite de jouer la musique fantomatique que ce dernier avait entendue en campant au bord de la rivière Pu (la musique de Shi Yan). Après avoir entendu quelques mesures, Shi Kuang comprit le caractère dangereux de cet air et essaya d'empêcher la poursuite périlleuse du jeu. Le duc de Jin, cependant, ordonna que son jeu se poursuive : de là un vent puissant se leva, balayant les tuiles du toit de son palais, une sécheresse de trois ans commença dans son duché, et le duc en personne contracta une maladie débilitante dont il ne guérit pas.

Histoire
Les preuves documentaires sont contradictoires et peu claires quant à la date de fondation et au fondateur du Bureau de la Musique; cependant, on sait qu'il exista pendant la dynastie Qin (221-205 avant notre ère), sinon plus tôt. Pendant les troubles politiques et sociaux provoqués par la chute de Qin (lors de la querelle Chu-Han), le Bureau de la musique semble avoir été interrompu, mais il fut relancé. La première preuve connue de l'existence d'un bureau gouvernemental spécifique de la musique semble être un sceau officiel du Bureau étatique de la Musique de l'État de Qi datant de la période des Royaumes combattants (480-221 avant notre ère). Pourtant, l'histoire du Classique des vers semble confirmer l'existence de fonctionnaires officiels chargés de la collecte de chants et de poésie dans les cours royales de la dynastie Zhou et de Lu et d'autres États de la période des Printemps et Automnes .

Le Bureau de la musique prospère sous l'empereur Wu de Han (Wudi, régna 141-87 avant notre ère) . Son premier directeur sous Wudi était Li Yannian. L'empereur Wu est cité comme créateur du Bureau de la musique en 120 avant notre ère  mais il semble probable qu'il l'ait simplement réformé . L'historien Ban Gu déclare dans son Livre de Han que le Bureau de la musique était subordonné au shaofu, ou Petit Trésor, qui était responsable des besoins personnels de l'empereur . Sima Qian, dans son Shiji, déclare que les premiers empereurs Han conservèrent le Bureau de la musique tel qu'il l'était depuis les temps anciens. Dans tous les cas, il est admis que Wudi employa le Bureau de la musique comme une partie importante de ses innovations religieuses et qu'il a chargea Sima Xiangru d'écrire de la poésie.

Le Bureau de la musique fut officiellement dissous par l'empereur Ai de Han en l'an 7 avant notre ère , en partie par mesure d'économie. À cette époque, il comptait près de 830 musiciens et danseurs . Pendant une longue période, il ne fut pas relancé. Lors de la dynastie Tang, le Bureau de la musique était chargé de composer la musique du Grand Carnaval de Chang'an. L'empereur Huizong de la dynastie Song établit temporairement le Dasheng Yuefu, Bureau de la Musique qui compte 785 musiciens et danseurs en 1102.

Influence sur la poésie
En raison du développement et de la transmission d'un style particulier de poésie par le Bureau de la Musique, cette institution donna son nom à cette poésie. Plusieurs collections importantes survivent de la dynastie Han Yuefu, dont certaines dans l'œuvre de Xiao Tong et d'autres Wen Xuan et certaines dans les nouvelles chansons de la terrasse de jade de Xu Ling ; cependant la collection la plus importante  est l' Anthologie de la poésie Yuefu de Guo Maoqian, qui comprend le poème « Hua Mulan ».

Articles connexes

 Empereur Ai de Han
 Empereur Wu de Han
 dynastie Han
 poésie Han
 Hua Mulan
 Maître de chapelle
 Musique chinoise
 Dynastie Qin
 État du Qi

Références

Citations

Sources
 Birrell, Anne (1988). Popular Songs and Ballads of Han China. (London: Unwin Hyman). .
 Frankel, Hans H. (1978). The Flowering Plum and the Palace Lady. (New Haven and London: Yale University Press)
 Gimm, Martin (1966). Das Yüeh-fu tsa-lu des Tuan An-chieh. Wiesbaden: Harrassowitz, 631 p.
 Hawkes, David, translation, introduction, and notes (2011 [1985]). Qu Yuan et al., The Songs of the South: An Ancient Chinese Anthology of Poems by Qu Yuan and Other Poets. London: Penguin Books.
 Wu, K. C. (1982). The Chinese Heritage. New York: Crown Publishers. .
 Yang, Lihui, et al. (2005). Handbook of Chinese Mythology. New York: Oxford University Press.
 Yip, Wai-lim  (1997). Chinese Poetry: An Anthology of Major Modes and Genres . (Durham and London: Duke University Press).

Politique culturelle

Bureau de la musique


Où? Quand? Comment?  es una película del año 2006.

Sinopsis
Reflexión sobre el tiempo – que tomamos, que pasa, que no tenemos… - y sobre la espera – de un metro, de un taxi o de una llamada.

Referencias

Où? Quand? Comment?


Les playoffs NBA 2022 sont les séries éliminatoires (en ) de la saison NBA 2021-2022.

Règlement
Les 6 premiers de chacune des deux conférences (Est et Ouest) se qualifient directement pour les playoffs.Les équipes classées de la  à la  place, jouent un mini tournoi appelé Play-in tournament.
 Les équipes classées  et  se rencontrent sur un match gagnant. Le vainqueur se qualifie pour les playoffs en  position du classement et affrontera le  de la conférence. Le perdant rencontrera le gagnant du match ente les  et .
 Les équipes classées  et  se rencontrent sur un match gagnant. Le vainqueur affrontera le perdant du match opposant les  et . Le perdant est définitivement éliminé de la course aux playoffs et se classera  de la conference.
 Le perdant du match opposant les  et  rencontre le gagnant du match opposant les  et  sur un match gagnant. Le vainqueur se qualifie pour les playoffs à la  place et rencontre le leader de la conférence. Le perdant est définitivement éliminé de la course aux playoffs et se classera  de la conférence.
Les 8 équipes qualifiées de chaque conférence sont classées de 1 à 8 selon leur nombre de victoires.

Les critères de départage des équipes sont :
 équipe championne de division par rapport à une équipe non championne de division
 face-à-face
 bilan de division (si les équipes sont dans la même division)
 bilan de conférence
 bilan face aux équipes qualifiées en playoffs situées dans la même conférence
 bilan face aux équipes qualifiées en playoffs situées dans l'autre conférence
 différence générale de points.

Au premier tour, l'équipe classée numéro 1 affronte l'équipe classée numéro 8, la numéro 2 la 7, la 3 la 6 et la 4 la 5.
En demi-finale de conférence, l'équipe vainqueur du match entre la numéro 1 et la numéro 8 rencontre l'équipe vainqueur du match entre la numéro 4 et la numéro 5 et l'équipe vainqueur du match entre la numéro 2 et la numéro 7 rencontre l'équipe vainqueur du match entre la numéro 3 et la numéro 6.
Les vainqueurs des demi-finales de conférence s'affrontent en finale de conférence. Les deux équipes ayant remporté la finale de leur conférence respective sont nommées championnes de conférence et se rencontrent ensuite pour une série déterminant le champion NBA.

Chaque série de playoffs se déroule au meilleur des 7 matches, la première équipe à 4 victoires passant au tour suivant. Dans chaque série, l'avantage du terrain est attribué à l'équipe ayant le plus de victoires, quel que soit son classement à l'issue de la saison régulière.
Les séries se déroulent de la manière suivante :

Équipes qualifiées

Conférence Est

Conférence Ouest

Tableau

Play-in tournament

Conférence Est

Play-in pour les  et  places

(7) Nets de Brooklyn vs. Cavaliers de Cleveland (8)

Matchs de saison régulière
Brooklyn remporte la série 3 à 1.

(9) Hawks d'Atlanta vs. Hornets de Charlotte (10)

Matchs de saison régulière
Égalité dans la série 2 à 2.

(8) Cavaliers de Cleveland vs. Hawks d'Atlanta (9)

Matchs de saison régulière
Atlanta remporte la série 3 à 1.

Conférence Ouest

Play-in pour les  et  places

(7) Timberwolves du Minnesota vs. Clippers de Los Angeles (8)

Matchs de saison régulière
Los Angeles remporte la série 3 à 1.

(9) Pelicans de La Nouvelle-Orléans vs. Spurs de San Antonio (10)

Matchs de saison régulière
San Antonio remporte la série 3 à 1.

(8) Clippers de Los Angeles vs. Pelicans de La Nouvelle-Orléans (9)

Matchs de saison régulière
La Nouvelle-Orléans remporte la série 3 à 1.

Playoffs

Conférence Est

Premier tour

(1) Heat de Miami vs. Hawks d'Atlanta (8)

Matchs de saison régulière
Miami remporte la série 3 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Premier tour de conférence Est 2009 (Atlanta gagne 4-3).

(2) Celtics de Boston vs. Nets de Brooklyn (7)

Matchs de saison régulière
Boston remporte la série 3 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Premier tour de conférence Est 2021 (Brooklyn gagne 4-1).

(3) Bucks de Milwaukee vs. Bulls de Chicago (6)

Matchs de saison régulière
Milwaukee remporte la série 4 à 0.

Dernière rencontre en playoffs  Premier tour de conférence Est 2015 (Chicago gagne 4-2).

(4) 76ers de Philadelphie vs. Raptors de Toronto (5)

Matchs de saison régulière
Toronto remporte la série 3 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Demi-finale de conférence Est 2019 (Toronto gagne 4-2).

Demi-finales de conférence

(1) Heat de Miami vs. 76ers de Philadelphie (4)

Matchs de saison régulière
Égalité dans la série 2 à 2.

Dernière rencontre en playoffs  Premier tour de conférence Est 2018 (Philadelphie gagne 4-1).

(2) Celtics de Boston vs. Bucks de Milwaukee (3)

Matchs de saison régulière
Égalité dans la série 2 à 2.

Dernière rencontre en playoffs  Demi-finale de conférence Est 2019 (Milwaukee gagne 4-1).

Finale de conférence

(1) Heat de Miami vs. Celtics de Boston (2)

Matchs de saison régulière
Boston remporte la série 2 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Finale de conférence Est 2020 (Miami gagne 4-2).

Conférence Ouest

Premier tour

(1) Suns de Phoenix vs. Pelicans de La Nouvelle-Orléans (8)

Matchs de saison régulière
Phoenix remporte la série 3 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  C'est la première fois que ces deux équipes se rencontrent en playoffs.

(2) Grizzlies de Memphis vs. Timberwolves du Minnesota (7)

Matchs de saison régulière
Égalité dans la série 2 à 2.

Dernière rencontre en playoffs  C'est la première fois que ces deux équipes se rencontrent en playoffs.

(3) Warriors de Golden State vs. Nuggets de Denver (6)

Matchs de saison régulière
Denver remporte la série 3 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Premier tour de conférence Ouest 2013 (Golden State gagne 4-2).

(4) Mavericks de Dallas vs. Jazz de l'Utah (5)

Matchs de saison régulière
Égalité dans la série 2 à 2.

Dernière rencontre en playoffs  Premier tour de conférence Ouest 2001 (Dallas gagne 3-2).

Demi-finales de conférence

(1) Suns de Phoenix vs. Mavericks de Dallas (4)

Matchs de saison régulière
Phoenix remporte la série 3 à 0.

Dernière rencontre en playoffs  Finale de conférence Ouest 2006 (Dallas gagne 4-2).

(2) Grizzlies de Memphis vs. Warriors de Golden State (3)

Matchs de saison régulière
Memphis remporte la série 3 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Demi-finale de conférence Ouest 2015 (Golden State gagne 4-2).

Finale de conférence

(3) Warriors de Golden State vs. Mavericks de Dallas (4)

Matchs de saison régulière
Dallas remporte la série 2 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Premier tour de conférence Ouest 2007 (Golden State gagne 4-2).

Finales NBA : (E2) Celtics de Boston vs (W3) Warriors de Golden State

Matchs de saison régulière
Égalité dans la série 1 à 1.

Dernière rencontre en playoffs  Finales NBA 1964 (Boston gagne 4-1).

Récompenses
 NBA Finals Most Valuable Player Award :   Stephen Curry (Warriors de Golden State)
 Larry Bird Eastern Conference Finals MVP :  Jayson Tatum (Celtics de Boston)
 Magic Johnson Western Conference Finals MVP :  Stephen Curry (Warriors de Golden State)

Notes et références

Notes

Références

2022
Basket-ball aux États-Unis en 2022
Saison NBA 2021-2022

Playoffs NBA 2022


Civilno-javno partnerstvo oblik je sudioničkog upravljanja javnim resursima u kojem ravnopravno sudjeluju civilno društvo i javna uprava. Za razliku od konvencionalnih i tradicionalnih pristupa u upravljanju javnim resursima, civilno-javno partnerstvo predstavlja zajedničko i suradničko djelovanje i dijalog između javnog i civilnog sektora u svrhu kvalitetnijeg, djelotvornijeg i učinkovitijeg upravljanja i korištenja javnih resursa. Suradnja se u okviru civilno-javnog partnerstva uspostavlja na inicijativu javnog ili civilnog sektora.

Civilno-javno partnerstvo u kulturi
U Hrvatskoj se pojam civilno-javnog partnerstva u kulturi javlja u kontekstu društveno-kulturnih centara, odnosno među inicijativama koje zagovaraju nastanak društveno-kulturnih centara i neku vrstu sudioniočkog upravljanja prostornim resursom u kojem djeluju.

Prva javna ustanova osnovana po principu civilno-javnog partnerstva u Hrvatskoj je POGON – Zagrebački centar za nezavisnu kulturu i mlade koji su 2008. godine suosnovali Grad Zagreb i Savez udruga Operacija grad, mreža organizacija s područja nezavisne kulture i mladih, koji njime zajednički upravljaju. Pogon djeluje u prostoru bivše tvornice pumpi (koja je zatvorena i napuštena 1990. godine), na Trnjanskom nasipu kraj Save te u uredskoj lokaciji u centru Zagreba.

Izvori

Vanjske poveznice
 Public-Civil-Partnerships for a Better City dirkholemans.be
 Model nove javne kulture kulturpunkt.hr
 O nama – tko smo – drugi o Pogonu pogon.hr

Poslovanje
Gospodarstvo
Javne financije
Građansko društvo

Civilno-javno partnerstvo


හොටෙප්සෙඛෙම්වි යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ දෙවන රාජවංශය ආරම්භ කළේ යැයි සැලකෙන මුල්කාලීන ඊජිප්තු රජකුගේ හොරස් නාමයයි. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයයෙහි දිග නිශ්චිතව නොදනී; ටියුරින් රාජාවලිය අනුව එය අභව්‍ය අයුරින් වර්ෂ 95ක් ලෙස දක්වා ඇතත්, පුරාතන ඊජිප්තු ඉතිහාසඥ මැනතෝ විසින් while the ancient Egyptian historian Manetho reports that the reign of "Boëthôs" lasted for 38 years. Egyptologists consider both statements to be misinterpretations or exaggerations. They credit Hotepsekhemwy with either a 25- or a 29-year rule.

ආශ්‍රේයයන්

External links
 Francesco Raffaele: Hotepsekhemwy - Hotep

29th-century BC Pharaohs
Pharaohs of the Second Dynasty of Egypt
3rd-millennium BC births
3rd-millennium BC deaths

හොටෙප්සෙඛෙම්වි


بلدية سان بارتولومي دي كورنيخا (بالإسبانية: San Bartolomé de Corneja) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سان بارتولومي دي كورنيخا 64 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سان بارتولومي دي كورنيخا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سان بارتولومي دي كورنيخا


Joan Rigol Roig (Torrellas de Llobregat, 4 de abril de 1943) es un político español, expresidente del Parlamento de Cataluña.

Biografía
Doctor en Teología por la Facultad de Teología de Cataluña en el año 2008, por la tesis Fundamento teológico de la dignidad de la persona en la filosofía política de Jacques Maritain.

En 1976 se afilió a Unión Democrática de Cataluña, partido del que ha sido presidente desde 1987 hasta el año 2000. Fue diputado en el Congreso de los Diputados los años 1979-1980. Nombrado consejero de Trabajo en la II legislatura (1980-1984), fomentó el diálogo entre la patronal y los sindicatos, y coordinó los esfuerzos de las administraciones para hacer disminuir en los parados los efectos de la grave crisis económica. Consejero de Cultura en la siguiente legislatura (1984-1985), promovió un Pacto Cultural con todas las fuerzas políticas, implicando a un amplio abanico de intelectuales de ideologías diversas, procurando la coordinación de todas las administraciones catalanas en el fomento de la cultura.

Diputado del Parlamento de Cataluña en la III (1988-1992) y IV legislaturas (1992-1995), presidió la Comisión de Justicia, Derecho y Seguridad Ciudadana, al inicio de la sexta legislatura fue elegido presidente del Parlamento de Cataluña (1999-2003). Fue vicepresidente primero del Senado en las legislaturas V y VI (1993-1999).

El 20 de junio de 2015 dejó Unión Democrática de Cataluña después de que rompiera su coalición con Convergencia, e ingresó poco después en la recién creada formación Demócratas de Cataluña.

Referencias

Alumnado de la Escuela Superior de Administración y Dirección de Empresas
Presidentes del Parlamento de Cataluña
Políticos de Unió Democràtica de Catalunya
Diputados por la provincia de Barcelona
Diputados de la I Legislatura de España
Senadores por designación del Parlamento de Cataluña
Senadores de la V Legislatura de España
Senadores de la VI Legislatura de España
Miembros de la candidatura Juntos por Cataluña
Consejeros de la Generalidad de Cataluña
Diputados de la III Legislatura del Parlamento de Cataluña
Diputados de la IV Legislatura del Parlamento de Cataluña
Diputados de la V Legislatura del Parlamento de Cataluña
Diputados de la VI Legislatura del Parlamento de Cataluña

Joan Rigol


Majd Eddin Ghazal (Damask, 21. travnja 1987.) sirijski je skakač u vis, trostruki azijski dvoranski doprvak i stjegonoša Sirije na svečanosti otvaranja Olimpijskih igara 2016. u Rio de Janeiru.

Vlasnik je sirijskog državnog rekorda u muškom skoku u vis (2,36 metar).

Životopis
Rođeni Damaščanin prvonastup u seniorskoj konkurenciji ostvaruje na Arapskom prvenstvu u jordanskom Amanu 2007. godine, gdje osvaja brončano odličje. Kasnije te godine u jordanskom gradu bilo je održano i Azijsko prvenstvo. Na najjačem kontinentalnom natjecanju plasirao se u završnicu, ali je preskočenih 2,10 metara bilo dovoljno tek za 14. mjesto (od njih 16). Godinu je završio osvajanjem bronce na Panarapskim igrama u Kairu.

Vrela

Skakači u vis
Šport u Siriji
Životopisi, Sirija

Majd Eddin Ghazal


أب2ديت  ويعرف أيضًا بعميل تحديث ريد هات  هو أداه تستعمل في ريد هات إنتربرايس لينكس وسينت أو إس والنسخ المبكرة من فيدورا كور تقوم بتحميل وتثبيت البرمجيات الجديدة وتحديث نظام التشغيل. يعمل كواجهة لمدير حزم آر بي إم ويضيف خصائص متقدمة أخرى.

مراجع

أنظمة إدارة الحزم الحرة
برمجيات ريد هات
ريد هات
مواضيع متعلقة بنظام إدارة الحزم في لينكس

أب2ديت


Pe 21 aprilie 2019, aproximativ 250 de oameni au fost uciși într-o serie de explozii produse la trei biserici și patru hoteluri din mai multe orașe din Sri Lanka, inclusiv capitala comercială Colombo.

Atacuri
Trei dintre explozii au avut loc în trei biserici, în timp ce alte trei au vizat trei hoteluri de lux – Shangri-La, Cinnamon Grand și Kingsbury – din centrul orașului Colombo. Prima explozie a fost raportată la Biserica "Sf. Anton" din Colombo. Celelalte explozii au avut loc la o jumătate de oră după aceasta, oficialii vorbind despre un atac coordonat. La câteva ore distanță, alte două explozii au avut loc la hotelul Tropical Inn din Dehiwala și în cartierul Dematagoda din Colombo.

Colombo

Prima explozie a avut loc la Biserica "Sf. Anton" din cartierul Kochcikade. Ulterior au fost raportate deflagrații la trei hoteluri de lux din centrul orașului: Shangri-La, Cinnamon Grand și Kingsbury. Explozia de la Shangri-La a avut loc la 8:57, oră la care restaurantul Table One de la etajul al treilea al hotelului era plin de turiști. La Cinnamon Grand, cu o noapte înainte de atac, autorul se înregistrase cu un nume fals sub pretextul unei călătorii de afaceri. În dimineața atacului din restaurantul Taprobane al hotelului, atacatorul s-a așezat la coada care aștepta să fie servită la bufet și și-a detonat explozivii atașați de spate. Câteva ore mai târziu, un alt atacator și-a detonat explozivii într-o casă din complexul Mahawila Gardens, situat în cartierul Dematagoda, în timp ce polițiștii intrau în locuință pentru a efectua percheziții. În explozie, etajul superior s-a prăbușit, iar trei polițiști au fost uciși.

Negombo
În jurul orei locale 8:45, o explozie a avut loc la Biserica "Sf. Sebastian" din Negombo, un oraș majoritar catolic situat la nord de Colombo. La acea oră, în jur de 1.000 de credincioși participau la slujba de Paște. Potrivit martorilor, un tânăr purtând o geantă grea a intrat în biserică aproape de sfârșitul slujbei. Cel puțin 104 oameni au fost uciși în deflagrație, iar biserica a fost puternic avariată.

Batticaloa
28 de oameni au fost uciși și 51 răniți într-o explozie la biserica evanghelică Zion din orașul Batticaloa.

Dehiwala
A șaptea explozie din seria celor opt a avut loc la hotelul Tropical Inn din Dehiwala; doi oameni au fost uciși. Grădina zoologică aflată în apropierea hotelului a fost închisă.

Victime
Cel puțin 290 de oameni au fost uciși și în jur de 500 răniți în seria de opt explozii. Răniții au fost transportați la cinci spitale din Colombo, Negombo și Batticaloa. Printre morți se numără și 35 de naționali din Bangladesh, China, Danemarca, India, Japonia, Marea Britanie, Maroc, Olanda, Pakistan, Polonia, Portugalia, Statele Unite și Turcia.

Autori
Potrivit purtătorului de cuvânt al poliției, Ruwan Gunasekera, 24 de persoane au fost arestate în legătură cu atacurile. Șapte dintre ele au fost capturate în timpul unui raid al poliției asupra unei locuințe din complexul Mahawila Gardens. Ministrul Apărării, Ruwan Wijewardene, a cerut mass-media să nu publice numele atacatorilor. Citat de The Guardian, ministrul a mai declarat că guvernul crede că atacurile au fost comise de un singur grup de extremiști religioși.

Ministrul Telecomunicațiilor, Harin Fernando, a confirmat că șeful poliției naționale, Pujuth Jayasundara, a trimis o alertă adjunctului inspectorului general, Priyalal Dissanayake, cu zece zile înainte de atacuri, care, pe baza unui raport de informații străin, indica că atacatori sinucigași afiliați , o grupare islamistă condusă de Mohammed Caasim Mohammed Zahran, plănuiau să atace biserici importante și ambasada Indiei din Colombo. Inițial, guvernul a negat autenticitatea alertei, însă, ulterior, prim-ministrul Ranil Wickremesinghe a declarat că "informațiile erau acolo" și că guvernul său trebuie să analizeze "de ce nu au fost luate măsuri de precauție adecvate". În 2016, secretarul NTJ, Abdul Razik, a fost arestat pentru incitare la rasism. Un an mai târziu, NTJ i-a fost atribuită vandalizarea mai multor statui budiste.

Reacții

Naționale
Ministerul Apărării a decretat stare de asediu de 12 ore, începând de la ora locală 18. De asemenea, Guvernul a anunțat blocarea temporară a rețelelor de socializare pentru a împiedica propagarea de informații incorecte și false. Școlile din întreaga țară au fost închise între 21 și 23 aprilie din motive de securitate. De asemenea, securitatea a fost sporită pe Aeroportul Internațional Bandaranaike din Colombo.

Președintele Maithripala Sirisena a făcut apel la calm și a rugat oamenii să colaboreze cu autoritățile. Prim-ministrul Ranil Wickremesinghe a criticat "atacurile lașe" și a dat asigurări că se iau măsuri imediate pentru a controla situația. Într-o postare pe Twitter, liderul opoziției și fostul președinte Mahinda Rajapaksa a catalogat atacurile "absolut barbare" și a transmis că "nu vom tolera încă o dată astfel de violențe, de acte de terorism, de lașitate în interiorul granițelor noastre".

După atacuri, toate manifestările de Paște au fost anulate. Arhiepiscopul de Colombo, Malcolm Ranjith, i-a descris pe cei din spatele atacurilor drept "animale" și a cerut autorităților să îi pedepsească "fără milă".

Internaționale
Mesaje de condoleanțe și de condamnare a atacurilor au fost exprimate de liderii din Afganistan, Australia, Bangladesh, Brazilia, Bulgaria, Canada, Danemarca, Emiratele Arabe Unite, Filipine, Finlanda, Franța, Germania, India, Indonezia, Israel, Italia, Malaezia, Marea Britanie, Noua Zeelandă, Olanda, Pakistan, Palestina, România, Rusia, Serbia, Singapore, Slovacia, Statele Unite, Suedia, Turcia și Vatican.

Note

Legături externe
  Harta locurilor în care au avut loc cele opt explozii (The New York Times)
Atentate din 2019

Atacurile cu bombă din Sri Lanka din 2019


Die Opština Mavrovo i Rostuša (;  Komuna e Mavrovës dhe Radostushës;  Mavrova ve Rostuşa Belediyesi) ist eine der 80 Opštini Nordmazedoniens. Sie ist Teil der Region Polog. Verwaltungssitz ist das Dorf Rostuša.

Geographie

Das Gebiet der Opština grenzt im Norden an dasjenige von Gostivar, im Osten an Zajas, im Südosten an Drugovo, im Süden an Debar und im Westen bildet sie die Staatsgrenze zu Albanien.

Der Mavrovo-Nationalpark nimmt einen Teil der Opština ein.

Gliederung
Neben dem Hauptort Rostuša gibt es noch 41 weitere Ortschaften: Adžievci, Beličica, Bibaj, Bituše, Bogdevo, Boletin, Cerovo, Duf, Galičnik, Grekaj, Janče, Kičinica, Krakornica, Lazaropole, Leunovo, Mavrovi Anovi, Mavrovo, Ničpur, Nikiforovo, Nistrovo, Nivište, Novo Selo, Orkjuše, Prisojnica, Ribnica, Rosoki, Selce, Sence, Skudrinje, Sretkovo, Sušica, Tanuše, Trebište, Tresonče, Velebrdo, Viduše, Volkovija, Vrben, Vrbjani, Žirovnica und Žužnje.

Bevölkerung
Nach der Volkszählung von 2002 lebten damals innerhalb der Opština 8618 Menschen in 1969 Haushalte. Dies entspricht 4,38 Personen pro Haushalt.

Zur ethnischen Zugehörigkeit bezeichneten sich 4349 als Mazedonier, 2680 als Türken und 1483 als Albaner. 106 gehörten weiteren Ethnien an, unter anderem den Bosniaken.

Bei der Volkszählung 2021 wurden nur noch 5.042 Personen in der Gemeinde gezählt. 1.555 davon waren Türken, 1.474 Mazedonier, 470 Albaner und 1.543 gehörten anderen ethnischen Gruppen an (z. B. Torbeschen).

Bei vielen Bewohnern, die sich als Mazedonier bezeichnen, handelt es sich um assimilierte Albaner orthodoxen Glaubens. In einer inoffiziellen Umfrage bezeichneten sie sich als Mazedonier, die neben mazedonisch auch albanisch sprechen. In Nordmazedonien spricht man jedoch von Škreti (mazedonisch ), einer kleinen ethnogeographischen Bevölkerungsgruppe von ethnischen Mazedoniern, die im Nordwesten des Landes und entlang der Grenze zu Albanien leben. Diese Bevölkerungsgruppe war aufgrund ihrer geographischen Nähe zu Albanien häufigen Raubüberfällen von sogenannten albanischen Kaçaken ausgesetzt. Um sich von diesen Raubüberfällen zu schützen, nahmen sie die albanische Sprache an.

Dörfer entlang der albanischen Grenze sind meist von Türken bewohnt. Muslimische Albaner leben mehrheitlich im Norden der Gemeinde. Mazedonier sind überall in der Gemeinde vertreten.

Weblinks

 Offizielle Website der Gemeinde

Einzelnachweise

Ort in Nordmazedonien

Opština Mavrovo i Rostuša


Bombus monticola er tegund af humlum, útbreidd í fjallendi í Mið- og N-Evrópu.

Lýsing
Hún er svört með ryðrauðan til gulleitan afturenda. Tungan er stutt.

Drottningarnar eru um 16 mm (vænghaf um 32 mm), þernurnar eru um 12 mm og drónarnir eru um 14 mm langir.

Hún líkist mjög B. lapponicus, og voru þær lengi taldar sama tegundin. Munurinn er ekki síst með ferómóna druntanna, en lyktin af B. monticola er ekki greinanleg af mönnum, en B lapponica er með greinilegan ilm.

Tilvísanir

Hunangsflugur

Bombus monticola


بلدية كالامونتي , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 6.136 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 خوان خوسيه سيرانو ماسياس

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

كالامونتي


Henry ist ein Einschlagkrater am westlichen Rand der Mondvorderseite, westlich des Mare Humorum, südöstlich des Kraters Henry Frères und nordwestlich von Cavendish.
Der Krater ist mäßig erodiert mit weitgehend ebenem Boden.

Der Krater wurde 1970 von der IAU nach dem amerikanischen Physiker Joseph Henry offiziell benannt.

Weblinks

 Henry auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Henry (Mondkrater)


—en español: «Mito»— es un EP de la banda japonesa Malice Mizer lanzado el 1 de febrero de 2000 en memoria de su baterista Kami fallecido en 1999, es un Box-set que incluye un VHS con un video de varias presentaciones en vivo y un booklet, el CD contiene 1 preludio y 2 canciones escritas por Kami antes de morir, Unmei no Deai y Mori no Naka no Tenshi.

Alcanzó el número 29 en el ranking del Oricon Style Singles Weekly Chart y se mantuvo durante dos semanas en la lista.

Lista de canciones

Enlaces externos
 -scape- Shinwa Información sobre el EP Shinwa
  Letra de las canciones Unmei no Deai y Mori no Naka no Tenshi.

Referencias

EP de 2000
EP de Malice Mizer
EP de artistas Visual kei

Shinwa


RFA Reliant (A131) was a helicopter support ship of the Royal Fleet Auxiliary.
She was built in 1977 in Poland, at the Gdańsk Shipyard, as a conventional container ship with roll-on/roll-off capability for loading vehicles and containers for the Harrison Line. She was named Astronomer. She was taken up from the trade in 1982 for service in the Falklands War as an aircraft transport, being fitted with a temporary mid-ships flight deck and hangar forward to carry 13 helicopters.

At the end of 1982 she was chartered by the UK MoD and a more substantial conversion was undertaken, and was fitted with the Arapaho containerized aircraft handling system, a hangar and a flight deck and she was commissioned into the RFA Fleet as RFA Reliant. Her first operational sortie was to the coast of Lebanon in support of the Multinational Force in Lebanon and the British Army units based in Beirut, eventually evacuating the same in February 1984. Upon returning to UK she proceeded to the Falklands for what was expected to be an extended deployment. However, it did not last long as the Arapaho system proved to be unsatisfactory for handling aircraft. She was decommissioned in 1986 and sold back into conventional merchant service.

References

Ships of the Royal Fleet Auxiliary
1976 ships

RFA Reliant (A131)


George Perry Floyd Jr. (14. október 1973 - 25. maí 2020) var svartur bandaríkjamaður sem var myrtur af hvítum lögreglumanni í Minneapolis í Minnesota við handöku vegna gruns um að hafa borgað með fölsuðum 20 bandaríkjadala seðli. Lögreglumaðurinn Derek Chauvin þrýsti hné sínu á háls Floyd í 9 mínútur og 29 sekúndur sem varð honum að bana.

Í kjölfar andláts hans braust út mikil mótmælaalda gegn kynþáttubundnu ofbeldi í Bandaríkjunum.

George Floyd


Capela de Nossa Senhora do Rosário localizada na região de Cuiabá, distrito de Mestre Caetano, município de Sabará, cuja área é, atualmente, da Mineradora AngloGold Ashanti

A Capela de Nossa Senhora do Rosário do Cuiabá do Povo foi assim referida pelo bispo de Mariana, Dom Frei José da Santíssima Trindade, em sua visita pastoral de 1822. Sem maiores documentações sobre a instituição e construção da capela, presume-se que foi edificada por volta de 1720-1730, em época bem anterior ao mencionado ano de 1787. Um Missal encontrado na sacristia e ainda hoje existente traz a data da edição de Antuérpia de 1756.

Encontrando-se em 1834 sem pessoa que cuidasse de sua manutenção e conservação, foi provido como zelador e fabriqueiro da capela o tenente José Joaquim da Silva. O arquiteto Olavo Pereira da Silva, nas suas pesquisas, localizou documentos na própria capela que comprovam a atividade regular do templo de 1840 a 1884, dentre os quais um "Inventário dos bens pertencentes à Fábrica da Capela de Nossa Senhora do Rosário do Cuiabá", constante de livro com termo de abertura datado de 1857.

Atualmente, permanece isolada, sem os ritos tradicionais, dentro da área de mineração reativada em 1990 e explorada, a partir de 1999, pela AngloGold Ashanti Company que, por sua vez, a partir da instalação da exploração mecanizada de caráter industrial, interfere intensamente no contexto original e ambiental do conjunto formado por essas edificações religiosas.

A pequena Capela de Nossa Senhora do Rosário de Cuiabá constitui exemplar remanescente de construção religiosa de natureza rural, erguida pelos fundadores de arraiais do século XVIII na região de Sabará, documentando, portanto, a religiosidade das populações mineiras afastadas dos grandes centros. No entanto, pela sua localização dentro da área de mineração, a comunidade, impedida de frequentar a capela, deixou de realizar os seus ritos tradicionais e as suas festas religiosas.

Capella da Senhora do Rosario


فايز التوش مسلسل قطري كوميدي درامي متصل منفصل يتكون من خمس أجزاء يناقش من خلالها قضايا اجتماعية وسياسية، شارك فية العديد من الفنانين القطريين بالإضافة إلى عدد من الفنانين الخليجيين والعرب. مدة الحلقة 30 دقيقة، بدأ إنتاجة عام 1984 م.

 الجزء الأول  في 1984: 15 حلقه
 الجزء الثاني في 1985: 22 حلقه
 الجزء الثالث في 1988: 27 حلقه
 الجزء الرابع في 98-1999: 30 حلقه
 الجزء الخامس في 2000: 30 حلقه

من إنتاج تلفزيون قطر / ما عدا الجزء الخامس كان من إنتاج تلفزيون أبو ظبي، وحمل اسم (التوش منكم ولكم) ، ولم يحظى بنجاح الأجزاء السابقة

توقف المسلسل في أجزاءه الأولى الثلاث، ولم يكمل عرضه، بسبب حساسية المواضيع وجرأتها التي تطرق لها المسلسل في وقتها، فقد توقف عرض الجزء الأول من بعد الحلقة 15 من أصل 30، وتوقف عرض الجزء الثاني من الحلقة 22 من أصل 30، وتوقف عرض الجزء الثالث من بعد الحلقة 27 من أصل 30، وحتى هذا اليوم لم تبث هذه الحلقات التي لم تعرض في عرضها الأول، بالرغم من ارتفاع سقف الحرية في طرح المواضيع الجزئية في المسلسلات، ولكن لم يتم ايجاز سوى الحلقات التي عرضت فقط

طاقم العمل

المؤلفين
 غانم السليطي
 حمد الرميحي
 محمد طة شارك في تأليف الجزء الرابع

الممثلين حسب الدول

غانم السليطي
 عبد العزيز جاسم
 هدية سعيد
 مبارك الكواري
 هلال محمد
 سعد بخيت
 عبد الله غيفان
 غازي حسين
 سعيد المناعي
 صلاح الملا
 جبر الفياض
 سعد بورشيد
 خميس بورشيد
 صلاح الملا
 محمد مفتاح
 عمر بوصقر
 نشوان العمري
 فالح فايز
 درويش علي
 محمد أنور
 احمد مفتاح
 احمد إسماعيل
 عبد الله الباكر
 خليفة الرميحي
 خليفة المسلماني
 محمد يوسف
 علي عبد الرب
 علي المالكي
 عبد الله حامد
 حمد علي
 فرج سعد
 سعدي الشمري
 محسن جاسم
 راشد الشبيب
 عبد الرحمن سيد علي
 حسين العبيدلي
 خالد العدساني
 أحمد الفضالة
 احمد صالح
 علي سيف الكواري
 فريد الظاهري
 طالب الدوس

مريم راشد
 مبارك خميس
 أحلام محمد
 عبد الله بحر
 أحمد شويطر
 لطيفة المجرن
 زينب العسكري
 فرح علي

منى عيسى
 باسمة حمادة
 عبد العزيز النمش
 عبد الناصر درويش

سميرة أحمد
 خليفة التخلوفة
 محمد سعيد
 علاء النعيمي

فخرية خميس

سناء بكر يونس

عثمان الحمامصي
 محمود القلعاوي
 اشرف شحاتة
 غريب فكري
 هلال فهمي
 عادل صقر
 محمد عطيه

سليمة خضير
 افراح عباس
 التفات عزيز

سالم الجحوشي
 عامر الهلابي

محمد السني

عبد المنعم جرار

الإخراج
 المخرج: إبراهيم الصباغ - عبد المجيد الرشيدي
 المخرج المساعد: علي الحمادي - خليفة المناعي - اشرف شحاته
 المخرج المنفذ: ناصر موافي
 مساعد المخرج: حمد الرميحي - ناصر موافي - احمد إسماعيل

المراجع

مسلسلات سناء بكر يونس
إنتاج تلفزيون قطر
مسلسلات تلفزيونية قطرية

فايز التوش (مسلسل)


Sertralin (Udgivet under navnet Zoloft, Lustral , Selektra og andre) er et antidepressivum af klassen selektive serotoningenoptagshæmmere (SSRI). Det blev først introduceret på markedet af Pfizer i 1991. Sertralin anvendes til behandling af depression. Midlet anvendes desuden ved angst for samvær med andre (socialfobi), panikangst, stress efter ulykker eller lign. voldsomme hændelser (posttraumatisk stresstilstand (PTSD)) samt tvangsforestillinger og -handlinger (obsessiv-kompulsiv tilstand (OCD)).

I 2013 var sertralin det mest ordinerede antidepressivum og næstmest ordinerede psykofarmaka (efter Alprazolam) på det amerikanske marked med over 41 millioner recepter.

Referencer

Aminer
Pfizer
Antidepressiva

Sertralin


Harry Sidebottom é um escritor e historiador britânico, mais conhecido por suas duas séries de romances históricos The Warrior of Rome, e Throne of the Caesars.

Biografia
Sidebottom nasceu em Cambridge e foi criado em Newmarket (Suffolk), Inglaterra, onde seu pai trabalhava como treinador de cavalos de corrida.

Sidebottom estudou História Antiga na Universidade de Lancaster (1977-1980). Ele fez mestrado em 1982 na Universidade de Manchester e mais tarde doutorado na Universidade de Oxford. Ele já apareceu como apresentador em Ancient Discoveries do History Channel.

Ele lecionou em várias universidades, incluindo Oxford, onde agora é membro e diretor de estudos em história antiga no St Benets Hall e professor de história antiga no Lincoln College.

Toda a sua vida ele correu, jogou e assistiu rugby e críquete. Ele foi membro fundador do Woodstock Rugby Football Club e recentemente começou a praticar tênis.

Obras

Warrior of Rome
Fire in the East (2008) Br: Fogo no leste (Record, 2011) / Pt: Fogo a Oriente (Civilização Editora, 2009)
King of Kings (2009) Br: Rei dos Reis (Record, 2016) / Pt: O Rei dos Reis (Civilização Editora, 2010)
Lion of the Sun (2010) Pt: O Leão do Sol (Civilização Editora, 2011)
The Caspian Gates (2011)
The Wolves of the North (2012)
The Amber Road (2013)

Throne of the Caesars
Iron & Rust (2014)
Blood & Steel (2015)
Fire & Sword (2016)

Livros isolados
 The Last Hour (2018)
 The Lost Ten (2019)
 The Return (2020)
 The Burning Road (2021)

Não-ficção
Ancient Warfare: A Very Short Introduction (2004)
The Cambridge Companion of Greek and Roman Warfare (2007)
Blackwell Encyclopedia of Ancient Battles (editado Michael Whitby) (2017)

Ligações externas
 Website do Harry Sidebottom
 Harry Sidebottom no Good Reads

Alunos da Universidade de Lancaster
Professores da Universidade de Oxford
Romancistas da Inglaterra
Autores de romances históricos

Harry Sidebottom


Bolide é um supercarro produzido pela fabricante Bugatti Automobiles, sendo revelado em 28 de outubro de 2020. Segundo a Bugatti, a versão conceitual do Bolide utiliza um motor W16 com uma relação peso-potência de 0,91 kg/kW. A Bugatti anunciou que o Bolide seria o último carro já feito com seu motor W16. O nome do Bolide vem do termo le bolide, que significa literalmente "carro de corrida" em francês. O conceito fundamental do Bolide é baseado em um projeto técnico do engenheiro-chefe da Bugatti, Frank Götzke.

Em abril de 2023, o fabricante revelou a versão de produção do Bolide como um supercarro apenas para pistas.

Ligações externas

Bolide
Veículos com motor traseiro e tração integral
Automóveis desportivos

Bugatti Bolide


මහා සමුද්‍ර පරිසර පද්ධති යනු ගංමෝය සහ ද්‍රෝණි සහිත වෙරළ බඩ ප්‍රදේශයෙන් ද මහාද්වීපික බෑවුම්වලින් ද වටවී ඇති පිටත සීමා ප්‍රධාන සාගර දියවැල් පද්ධති ද වන ලෝකයේ සාගරවලින් කොටසකි. මේවා සාපේක්ෂ වශයෙන් විශාල කලාප වන අතර වර්ග කිලෝ මීටර් 200 000 හෝ ඊට වඩා විශාල වේ. මෙම පද්ධති විශේෂ අංග ලක්ෂණයන් සහිත වන අතර ඒවා නම් අගාධ මිතිය, ජලගුණ විද්‍යාව, නිෂ්පාදණතාව සහ නිවර්තනීය යැපෙන්නන්ගේ ජනගහණය වේ.

මෙම පද්ධති සංරක්ෂණය කිරී‍මේ අරමුණින් එක්සත් ජනපද සාගර සහ වායුගෝලීය සංවිධාන (NOAA) විසින් එම ප්‍රදේශ සාගරවල සංරක්ෂණය කළ යුතු ප්‍රදේශ ලෙස හඳුන්වාදීමට සංවර්ධනය කර ඇත.

නමුත් මහා සමුද්‍ර පරිසර පද්ධති මගින් ආවරණය වන්නේ මහද්වීපික සීමාවන් පමණක් වන අතර ගැඹුරු සාගර සහ සමුද්‍රියික දූපත් ඒවාට අයත් නොවේ. ලෝකයේ වාර්ෂික මුහුදු මත්ස්‍යය අස්වැන්නේ ජෛව ස්කන්ධයෙන් 95% නිපදවන්නේ මෙම පද්ධති 64 මගිනි. බොහෝ ගෝලීය සාගර දුෂණ වීම්, පමණ ඉක්මවා ප්‍රයෝජන ගැනීම (සූරා කෑම) සහ වෙරළ බඩවාස භූමි වෙනස්වීම පවා මෙම පරිසර පද්ධති වල සිදු වේ.

මෙම සමුද්‍ර පරිසර පද්ධතිවලින් 33 පමණ  ජෛවස්කන්ධ අස්වැන්නේ  වෙනස්වීම්වලට බලපාන මූලික හේතු NOAA මගින් මෙහෙය වන ලද අධ්‍යයනය නැවත සමාලෝචනය කර වෙළුම් 10 මගින් ප්‍රසිද්ධියට පත්කර ඇත.

පරිසර පද්ධති

මහා සමුද්‍ර පරිසර පද්ධති


Barbara Mary Everest (* 9. Juni 1890 in London, England; † 9. Februar 1968 ebenda) war eine britische Theater- und Filmschauspielerin.

Leben
Barbara Everest wurde 1890 in London geboren. 1912 trat sie in Harley Granville-Barkers The Voysey Inheritance erstmals auf der Theaterbühne auf. Von 1916 bis 1922 war sie als Darstellerin in mehreren britischen Stummfilmen zu sehen. Für zehn Jahre legte sie dann eine Filmpause ein. Erst ab 1932 stand sie erneut vor der Kamera, so auch 1937 neben Douglas Fairbanks Jr. in Gangster, Frauen und Brillanten unter der Regie von Raoul Walsh. 1938 und 1939 wirkte sie auch in zehn Fernsehfilmen der BBC mit. 1942 verließ sie London und siedelte in die Vereinigten Staaten über, wo sie zunächst am New Yorker Broadway und kurz darauf auch in Hollywood für verschiedene Filmstudios zum Einsatz kam. Es folgten Auftritte in Michael Curtiz' Botschafter in Moskau (1943) und in der Literaturverfilmung Die Waise von Lowood (1943) basierend auf Charlotte Brontës Roman Jane Eyre.

Im Laufe ihrer Karriere war Barbara Everest zumeist in Nebenrollen zu sehen, wie etwa in George Cukors Das Haus der Lady Alquist (1944) an der Seite von Ingrid Bergman und Charles Boyer oder in Die Entscheidung neben Greer Garson und Gregory Peck. Häufig war Everest in mütterlichen Rollen als Bedienstete oder Verwandte zu sehen. Nach Ende des Zweiten Weltkriegs kehrte sie nach Großbritannien zurück, wo sie ab 1946 erneut mehrfach für das britische Fernsehen arbeitete, so unter anderem 1956 für eine weitere Jane-Eyre-Adaption. Noch ehe ihr letzter Film veröffentlicht wurde, verstarb Everest 1968 im Alter von 77 Jahren in ihrer Heimatstadt.

Filmografie (Auswahl)
 1916: The Hypocrites
 1919: Not Guilty
 1922: The Persistent Lovers
 1932: Lily Christine
 1932: When London Sleeps
 1933: Home, Sweet Home
 1935: The Passing of the Third Floor Back
 1935: Scrooge
 1936: The Man Behind the Mask
 1937: Gangster, Frauen und Brillanten (Jump for Glory)
 1939: Inquest
 1940: Meet Maxwell Archer
 1941: The Patient Vanishes
 1942: Commandos Strike at Dawn
 1943: Auf ewig und drei Tage (Forever and a Day)
 1943: Botschafter in Moskau (Mission to Moscow)
 1943: Phantom der Oper (Phantom of the Opera)
 1943: Die Waise von Lowood (Jane Eyre)
 1944: Der unheimliche Gast (The Uninvited)
 1944: Das Haus der Lady Alquist (Gaslight)
 1945: Die Entscheidung (The Valley of Decision)
 1945: The Fatal Witness
 1946: Das dämonische Ich (Wanted for Murder)
 1954: Ein Inspector kommt (An Inspector Calls)
 1956: Jane Eyre (TV-Mehrteiler)
 1958: Safeknacker Nr. 1 (The Safecracker)
 1959: Treppauf – Treppab (Upstairs and Downstairs)
 1961: El Cid
 1962: Sie sind verdammt (The Damned)
 1963: Krankenschwester auf Rädern (Nurse on Wheels)

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Stummfilmschauspieler
Filmschauspieler
Brite
Engländer
Geboren 1890
Gestorben 1968
Frau

Barbara Everest


Obscured by Clouds, Barbet Schroeder filmi La Vallée'nin film müziğidir. grup albüm teklifi geldiği sırada Dark Side Of The Moon üzerinde çalışıyordu ancak "More" filminin de müziklerini yaptıkları Barbet Schroeder'in teklifini kabul ettiler.

Bir kitap uyarlaması olan filmin orijinal kitabını bir tek Roger Waters okumuştu, bu yüzden Waters şarkılara sadece söz anlamında destek oldu. Babasıyle ilgili yazdığı Free Four teklisi ise Amerika'da büyük bir radyo başarısı kazanmıştı.

Albüm kapağını yine Hipgnosis hazırlamıştır

Şarkı listesi

Grup üyeleri

David Gilmour – vokal, gitar, VCS3
Roger Waters – vokal, bas gitar, VCS3
Richard Wright – vokal, keyboard, VCS3
Nick Mason – bateri, perküsyon

Pink Floyd albümleri
Progresif rock albümleri
1972 albümleri

Obscured By Clouds


Polaris Dawn est une mission spatiale habitée faisant partie du Programme Polaris. Elle sera effectuée avec un vaisseau Crew Dragon de SpaceX.

Équipage
L'équipage a été annoncé en février 2022.

 Commandant : Jared Isaacman (2),
 Pilote : Scott Poteet (1),
 Spécialiste de mission : Sarah Gillis (1),
 Spécialiste de mission et Officier médical : Anna Menon (1),
Le chiffre entre parenthèses indique le nombre de vols spatiaux effectués par l'astronaute, Polaris Dawn inclus.

Déroulement de la mission
Polaris Dawn sera lancée depuis le Launch Complex 39–Pad A du Centre spatial Kennedy en septembre 2023 au plus tôt. La mission durera jusqu'à cinq jours, volant plus haut que n'importe quelle mission Dragon à ce jour sur une orbite elliptique ayant un apogée de  et un périgée de  ; ce sera la plus haute orbite terrestre jamais parcourue hors missions lunaires Apollo. L'équipage effectuera une sortie extra-véhiculaire, la première menée par une organisation privée, et accomplira des expériences scientifiques et testera les communications laser Starlink dans l'espace.

La sortie extra-véhiculaire nécessitera la dépressurisation complète de la cabine, le Crew Dragon n'ayant pas de sas de sortie. Les astronautes porteront au lancement la même tenue que pour les EVA, qui sera une version améliorée des tenues des missions Crew Dragon précédentes. Deux astronautes sortiront dans l'espace, les deux autres restant à bord de la capsule, mais dans le vide.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des vols de Crew Dragon
 Programme Polaris
 Inspiration4

Liens externes
 https://polarisprogram.com/dawn/

Exploration de l'espace en 2023
2022 aux États-Unis
Polaris Dawn
Crew Dragon

Polaris Dawn


BBC Asian Network is a British Asian radio station owned and operated by the BBC. The station's target audience is people "with an interest in British Asian lifestyles", especially British Asians between the ages of 18 and 34. The station has production centres at Broadcasting House in London and The Mailbox in Birmingham.

The station broadcasts mainly in English, but has retained Sunday evening shows in South Asian languages. The Asian Network covers only the Indian subcontinent, with the rest of the continent – such as Japan and China – not covered by the station.

The station's output consists largely of music and talk programmes. On Fridays at 3:00 pm, the station broadcasts The Official Asian Music Chart, compiled by the Official Charts Company and based on sales and streams across a seven-day period.

According to RAJAR, the station broadcasts to a weekly audience of 462,000 with a listening share of 0.3% as of September 2023.

History

Origins as a regional programme / station

By 1949, the BBC had introduced their first weekly Bengali language programme, Anjuman, through the efforts of Nazir Ahmed and Nurul Momen. Momen also conducted a children's programme titled Kakoli. The BBC was later joined by more Bengalis such as Fateh Lohani and Fazle Lohani. BBC television had also broadcast an Asian news programme, Nai Zindagi Naya Jeevan, since 1968 from its studios in Birmingham; this series followed a traditional news and current affairs format.

In 1976, BBC Radio Leicester, responding to the growth of the size of the South Asian population and rising racial tension in Leicester, introduced a daily community show called Six Fifteen, aimed primarily at that community in the city. By 1977, CRE research showed that the programme regularly reached 67% of the South Asian community in Leicester. BBC Radio Leicester dominated the provision of Asian programming on BBC local radio and by 1990 was producing one third of the output. In 1989, BBC WM, the BBC radio station for the Midlands, followed Radio Leicester's lead and introduced a similar daily show as part of a new Midlands Asian Network.

On 30 October 1989, The Asian Network was launched on the medium wave transmitters of BBC WM and BBC Radio Leicester, with a combined output of 57 hours per week. This was extended to 86 hours a week in 1995 and on 4 November 1996 the station became a full-time service, on air for eighteen hours a day in Leicester and Birmingham, and was relaunched as the BBC Asian Network with programming also broadcast on the MW transmitters of stations with large Asian communities (with the exception of BBC GLR which was an FM-only station).

Station goes national
In November 1999, as part of the addition of a suite of BBC and commercial radio services to the Sky Digital satellite television platform, BBC Asian Network was made available to Sky viewers alongside BBC Radio 1, BBC Radio 2, BBC Radio 3, BBC Radio 4, BBC Radio 5 Live, BBC World Service, BBC Radio Scotland, BBC Radio Wales and BBC Radio Ulster.

On Monday 28 October 2002, it was relaunched for the DAB Digital Radio system, now broadcasting nationwide.

In January 2006, the BBC announced that they were investing an extra £1m in the BBC Asian Network, and increasing the number of full-time staff by 30% in a bid to make British South Asian interests "a mainstream part of the corporation's output".

2006 branding and schedule changes
In April 2006, the first wave of schedule changes were introduced with further changes coming into effect on 14 May and 21 May, with weekend changes occurring from 17 June. In August 2007, the Asian Network received a new logo as part of a general re-brand of all national BBC stations. In 2009, this was re-branded again to add prominence to the Asian aspect of the logo.

Drama output until 2010
One of the most significant programmes in the Asian Network line-up was an ongoing Asian soap opera Silver Street, which was first broadcast in 2004. Storylines focused on the lives of a British South Asian community in an unnamed English town, with themes that generally related to issues that affect the daily lives of British South Asians and their neighbours.

Following the reduction of episode lengths to five minutes per day and continued falling listenership, on 16 November 2009 the BBC announced they would be cancelling Silver Street. The last episode was broadcast in March 2010. The cancellation grew out of many criticisms of the Asian Network in the BBC Trust's Annual Report.

Silver Street was replaced by monthly half-hour dramas and in August 2010, BBC Asian Network announced it would be launching a new drama season from 1 September 2010.

2020s
In March 2022, BBC Introducing on Asian Network with Jasmine Takhar was nominated for Best Radio Show at the Music Week Awards. The show is the first from the Asian Network to be nominated by the Music Week Awards.

In February 2023, the Asian Network breakfast show with Nikita Kanda went on a three city tour marking the first tour by the network. The cities included Liverpool, Manchester and Glasgow.

In March 2023, BBC Introducing on Asian Network with Jasmine Takhar was nominated for Best Radio Show at the Music Week Awards for the second year running. The show also celebrated International Women's Day by selecting 4 female talent for a live session at the world famous Maida Vale studios hosted by Jasmine Takhar. The talent include SHVVN, Nova, Saloni and Diana Drill.

Love Island season 9 winners Sanam and Kai co-hosted the Asian Network breakfast show with Nikita Kanda.

It was announced in April 2023, that the BBC Asian Network through BBC Introducing will have a showcase at the Great Escape Festival on Friday 12 May at the Paganini Ballroom in Brighton. Jasmine Takhar  will host the Introducing on the Asian Network stage takeover bringing artists to perform including Tara Lily, Pritt, H33RA and Asha Gold.

In May 2023, Nikita Kanda and Haroon Rashid went to Abu Dhabi for the IIFA awards bringing the latest news and backstage gossip with interviews from Abhishek Bachchan, Nora Fatehi, Rajkumar Rao and more.

It was announced in August 2023, that  the Asian Network breakfast show host Nikita Kanda has joined the cast of Strictly Come Dancing.

Threat of closure and controversies

Threat of closure
On 26 February 2010 The Times reported that Mark Thompson, Director General of the BBC, proposed closing the station in a bid to scale back BBC operations and allow commercial rivals more room. The proposal of closure – along with BBC Radio 6 Music – was later confirmed on 2 March.

A letter was written to the BBC Trust and had been signed by various people. The BBC Trust later rejected plans to close 6 Music and also rejected the plans to close the Asian Network.

On 14 March 2011, the BBC announced it was reconsidering its plan to close the station in favour of reducing its budget by 50%.

Rotherham sex abuse scandal controversy
In 2018, the station's Head of News Arif Ansari was charged under the Sexual Offences (Amendment) Act 1992 after a reporter was thought to have named a victim of the Rotherham child sexual exploitation scandal during a live news bulletin. In January 2019, he was cleared when a judge ruled that Ansari was not at fault and had been incorrectly told the name of the victim was a pseudonym. He was the first BBC editor to be tried under the legislation.

Presenters

Current presenters

Islah Abdur-Rahman
Jassa Ahluwalia
Nayha Ahmad
Nadia Ali
Mehreen Baig
Kan D Man
Ankur Desai
Bobby Friction
Panjabi Hit Squad
Nikita Kanda
Noreen Khan
DJ Limelight
Pritt
Haroon Rashid
Amber Sandhu
Keisha Sethi
Jasmine Takhar

Former presenters

Nihal Arthanayake
Nikki Bedi
Ameet Chana
Sonia Deol
Preeya Kalidas
Harpz Kaur
DJ Kayper
Aasmah Mir
Murtz
Nerm
Ashanti Omkar
Raj and Pablo
Pathaan
Anita Rani
Adil Ray
Tommy Sandhu
Sunny and Shay
Rozina Sini
Yasser

References

External links

 Origins of BBC Asian Network
 BBC Asian Network relaunched on DAB at bbc.co.uk

BBC Asian Network
Asian Network
Asian mass media in the United Kingdom
Asian-British culture
British Indian mass media
British Pakistani mass media
British Bangladeshi mass media
World music radio stations
Radio stations established in 1988
1988 establishments in the United Kingdom
Radio stations in the United Kingdom

BBC Asian Network


Jóan Símun Edmundsson (født 26. juli 1991) er en færøsk fodboldspiller, der spiller for den belgiske klub Beveren og for Færøerne.

Karriere
Edmundsson startede sin fodboldkarriere hos B68 Toftir. I december 2009 spillede han med Newcastle United, han var udlånt fra B68 indtil slutningen af sæsonen, med udsigt til en fast kontrakt, efter en succesrig prøvetid i en venskabskamp mod Hibernian. Han skrev under en fast kontrakt i juni 2010.

Edmundsson fik sin debut for Newcastle i en venskabskamp mod Norwich City den 25. juli 2010. Den 7. januar 2011 blev Edmundsson udlånt til Gateshead i 28 dage. Han fik sin debut for Gateshead den 8. januar 2011 mod Kidderminster Harriers. Edmundsson scorede sit første mål for Gateshead den 15. januar 2011 i FA Trophy i en 6–0 sejr imod Hampton & Richmond Borough.

Edmundsson underskrev kontrakt for den norske klub Viking den 15. februar 2012.

I 2014 spillede han for de færøske klubber AB og HB. I december 2014 underskrev han en toårig kontrakt med Vejle Boldklub.

Odense Boldklub
I januar 2016 underskrev han kontrakt med OB, der gælder frem til sommeren 2018. Han fik sin debut for OB den 26. februar 2016, det var i kampen mod AGF, Edmundsson blev skiftet ind efter 90 minutter.

Armenia Bielefeld
I sommeren 2018 havde Edmundsson kontraktudløb, og skiftede herefter til den tyske 2. Bundesliga-klub Arminia Bielefeld. Holdet sluttede på 1. pladsen i 2. Bundesliga i 2019 og rykkede op i Bundesligaen. Jóan Símun Edmundsen blev den første færing, der spillede i Tysklands bedste række. Han spillede sin første kamp i Bundesligaen den 26. september 2020, da han blev skiftet ind i anden halvleg mod Køln. Han blev afgørende for resultatet, da han scorede kampens eneste mål, som samtidig blev hans første mål i Bundesligaen.

International karriere
Edmundsson spillede flere kampe for Færøernes U-19 og U-21, hvor han scorede et mål i 1-0 sejr over Ruslands U-21 landshold. Han fik debut for Færøernes landshold, mens han spillede i hjemlandet, i kampen mod Frankrig i august 2009. Han scorede sit første landsholdsmål for Færøernes A-landshold i 2-1 nederlaget mod Estland den 11. august 2010, det var samtidig det første mål som blev scoret i kvalifikationen til EM i fodbold 2012.

Den 14. november 2014, scorede han det eneste mål som kom i 1-0 sejren over Grækenland i Piraeus, hvilken var Færøernes første sejr i en internatonal konkurrence siden juni 2011.

Internationale mål
Færøernes scoringer og resultater vises først.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Færøerne
Fodboldlandsholdsspillere fra Færøerne
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Fodboldspillere fra B68
Fodboldspillere fra Gateshead F.C.
Fodboldspillere fra Newcastle United F.C.
Fodboldspillere fra Viking FK
Fodboldspillere fra FC Fredericia
Fodboldspillere fra Havnar Bóltfelag
Fodboldspillere fra Odense Boldklub
Fodboldspillere fra Arminia Bielefeld

Jóan Símun Edmundsson


An opinion piece is an article, usually published in a newspaper or magazine, that mainly reflects the author's opinion about a subject. Opinion pieces are featured in many periodicals.

Editorials

Opinion pieces may take the form of an editorial, usually written by the senior editorial staff or publisher of the publication, in which case the opinion piece is usually unsigned and may be supposed to reflect the opinion of the periodical. In major newspapers, such as the New York Times and the Boston Globe, editorials are classified under the heading "opinion."

Columns

Other opinion pieces may be written by a (regular or guest) columnist. Such pieces, referred to as "columns", may be strongly opinionated, and the opinion expressed is that of the writer (and not the periodical). However, not all columns are opinion pieces; for example, columnists may write columns that are nonsensical and solely intended for their humouristic effect.

Op-eds

An op-ed (abbreviated from "opposite the editorial page") is an opinion piece that appears on a page in the newspaper dedicated solely to them, often written by a subject-matter expert, a person with a unique perspective on an issue, or a regular columnist employed by the paper. Op-eds may be solicited by the editorial staff, but may also be submitted by the author for publication. Although the decision to publish such a piece rests with the editorial board, any opinions expressed are those of the author. A letter to the editor is a common example of this.

See also

Notes

Further reading

External links
Example of editorial policy
How to Write an Op-ed or Column
Classic Op-Ed Structure
The Op-Ed Project
How to Write an Op-Ed video

Newspaper content
Opinion journalism

Opinion piece


Catedrala Adormirea Maicii Domnului din Buzău este un monument istoric și de arhitectură din municipiul Buzău. Lăcașul a servit drept catedrală a Episcopiei Buzăului până la construirea unei catedrale din beton în secolul al XXI-lea.

Bibliografie
 Constantin Burducea, Biserica episcopală din Buzău, București, 1931

Note

Monumente istorice din județul Buzău
Biserici din județul Buzău
Biserici cu hramul Sfânta Maria
Biserici din secolul al XVII-lea din România
Ctitorii ale lui Matei Basarab


Walderdorffer Hof ist die Bezeichnung folgender Gebäude:
 Walderdorffer Hof (Bensheim)
 Walderdorffer Hof (Ehrenbreitstein)
 Walderdorffer Hof (Limburg an der Lahn)
 Walderdorffer Hof (Mainz)
 Walderdorffer Hof (Trier)

Walderdorffer Hof


Turinelli & Pezza war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Mailand begann 1899 mit der Produktion von Automobilen. Im gleichen Jahr endete die Produktion. Es ist keine Verbindung zu Società Italiana Vetture Elettriche Turrinelli & C. und Camona Giussani Turrinelli, später Società Anonima Camona Giussani Turrinelli, später Società Anonima di Costruzione Elettriche et Meccaniche, già Turinelli & Co. bekannt.

Fahrzeuge
Das Unternehmen stellte Elektroautos her. Die Fahrzeuge hatten Elektromotoren, die die Vorderräder antrieben.

Literatur

 David Burgess Wise: The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles. Greenwich Editions, 2004, ISBN 0-86288-258-3 (englisch)

Weblinks
 Wheels of Italy (englisch) (abgerufen am 12. Februar 2012)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Mailand)
Ehemaliger Elektroautohersteller
Gegründet 1899
Aufgelöst 1899

Turinelli & Pezza


Güney Kafkas dilleri,  Kafkas dillerine bağlı ve Kafkas Dağları'nın güneyinde konuşulan Gürcüce, Megrelce, Lazca ve Svancadan oluşan dil ailesidir. Dünya çapında yaklaşık 5.2 milyon konuşanı vardır. Diğer hiçbir dil ailesi ile ilişkisi tespit edilemeyen Güney Kafkas dilleri, dünyanın birincil dil ailelerinden biridir. Güney Kafkas dillerinde yazılmış en eski edebi kaynak, Asomtavruli harfleriyle yazılmış Eski Gürcüce Bir el Qutt yazıtlarıdır. MS 430 yılına tarihlenen yazıt, Beytüllahim yakınlarındaki bir Gürcü manastırında bulunmuştur. Gürcücenin yanı sıra, yazı dili gelişmemiş olan diğer Güney Kafkas dilleri de Gürcü alfabesiyle yazılır. Bunun yanında Türkiye ve Avrupa'daki Lazlar için Latin alfabesinden geliştirilmiş Laz alfabesi kullanılır.

Sınıflandırma
 Svanca (Svanca'da Luşnu), Gürcüstan'ın Svaneti bölgesinde yaklaşık 35-40 bin kişinin anadilidir.
Gürcüce-Zan (Karto-Zan)
 Gürcüce (Gürcücede Kartuli), 4,1 milyon kişinin anadilidir. 3.9 milyon kişi Gürcistan'da, kalanı Türkiye, İran ve Azerbaycan gibi ülkelerde yaşayan Gürcülerin anadili olarak konuştuğu tahmin edilir.
 Gruzinik (Yahudi Gürcücesi; Gürcücede Kivruli) yaklaşık olarak 80 bin kişi tarafından konuşulur. Bunların 60 bini İsrail'de, yaklaşık 20 bini ise Gürcistan'da yaşar.
Zan dilleri (Kolhisce)
 Megrelce (Megrelcede Margaluri), 1989 verilerine göre yaklaşık 500 bin kişinin anadilidir, asıl olarak Batı Gürcistan'da Megrelya'da ve Abhazya'nın doğu kesimindeki Gali bölgesinde konuşulur. Abhazya'yı terk etmek zorunda kalan çok sayıda Megrel mülteci bugün Tiflis'te anadili olarak bu dili konuşmaktadır.
 Lazca (Lazcada Lazuri), tahminî verilere göre çoğunluğu Karadeniz kıyısında yaşayan 250 bin kişinin anadilidir. Gürcistan'da yaklaşık 30 bin kişinin anadili de Lazcadır.

Soyağacı

Bu diller arasındaki bağlantı ilk kez 1773'te Johann Anton Güldenstädt'ın Kafkas dilleri sınıflandırmasında rapor edilmiş, daha sonra Georg Rosen, Marie-Félicité Brosset ve Franz Bopp gibi dilbilimciler tarafından kanıtlanmıştır.

Georgi Klimov, Glottokronolojik analiz sonuçlarına göre Proto Güney Kafkasya dilinin MÖ 19. yüzyılda Svanca ve Proto-Karto-Zan olarak ayrıldığını, Proto-Karto-Zan dilinin ise MÖ 8. yüzyılda Zan dili ve Gürcüce olarak ayrıldığını iddia etmektedir.

Kartveli dilleri arasındaki benzerlikler

Laz - Megrel - Svan ve Gürcü dilleri arasındaki benzerlik kaçınılmaz düzeyde yakındır. Bu benzerlik ve yakınlık ortak sözcük dağarcığı karşılıklı anlaşmayı sağlamaya yetmemektedir. Yalnızca Zan dili'nin ya da Kolhis dilinin birbirinden ayrılmış iki lehçesi olarak kabul edilen Lazca ve Megrelce hâriç. Lazca ve Megrelce karşılıklı anlaşılır dillerdir.

Tablo üzerinden Kartveli dillerinin benzerliklerini karşılaştırırsak:

Sosyal ve kültürel statü
Gürcüce, Gürcistan'ın resmi dili (nüfusun %90'ı tarafından konuşulmaktadır) ve Gürcistan'da yazım ve ticarette kullanılan ana dildir. Kendine özgün, ayırt edici bir alfabe ile yazılır. Günümüze ulaşan en eski Gürcüce edebi metin MS 5. yüzyıla tarihlenmektedir. Eski Gürcü alfabesi Yunan alfabesinden türetilmiş gibi görünüyor. Ancak bu sadece bir varsayımdır ve eski Gürcü alfabesinin Yunan alfabesinden türetildiğine dair hiçbir kanıt yoktur.

Megrelce, 1864'ten beri, özellikle Megrellerin kültürel özerkliğe sahip olduğu 1930'dan 1938'e kadar olan dönemde ve 1989'dan sonra Gürcü alfabesi ile yazılmıştır.

Lazca, esas olarak 1927 ve 1937 yılları arasında ve günümüzde de Türkiye'de Latin alfabesinden geliştirilen Laz alfabesi kullanılarak yazılmıştır. Ancak Lazca, dili konuşanların ana akım Türk toplumuyla entegre olmasıyla birlikte kaybolmaya başlamış ve günümüzde tehlike altında olan diller arasında yer almaktadır.

Ayrıca bakınız
 Proto Güney Kafkasya dili

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Vanilişi, M./ Tandilava, A., Lazların Tarihi, Gürcüceden Çev. Hayri Hayrioğlu, S. 10, Baskı 3., Ant Yayınları, İstanbul 1992
 BUCAKLİŞİ, A. İsmail: "Japon Dilbilimci Kojima Goişi ile Söyleşi", Kafkasya Yazıları, Çiviyazıları Yayınevi, İstanbul, 1997, sayı 7.
 Karşılaştırmalı Güney Kafkas dilleri

Güney Kafkas dilleri


Nacionalna knjižnica u Varšavi (polj. Biblioteka Narodowa) središnja je knjižnica Republike Poljske čiji je vlasnik i osnivač Ministarstvo kulture i nacionalne baštine.

Knjižnica prikuplja knjige, časopise te elektroničke i audiovizualne publikacije objavljene u Poljskoj i Polonice objavljene u inozemstvu. Funkcionira poput izdavačke kuće – izdaje knjige i znanstvene časopise: Polish Libraries (na engleskom), Rocznik Biblioteki Narodowej i Notes Konserwatorski.

Nacionalna knjižnica najvažnija je knjižnica za humanističke znanosti, glavni arhiv poljske literature i nacionalni centar bibliografskih podataka. Također igra značajnu ulogu kao istraživački objekt i važan je metodološki centar za ostale poljske knjižnice.

Nacionalna knjižnica u Varšavi dobiva primjerak svake knjige tiskane u Poljskoj (obvezni primjerak).

Povijesni pregled
Povijest knjižnice počinje u 18. stoljeću (Knjižnica Załuskih). Poljski je Sejm odlučio da će ta Knjižnica dobivati jedan primjerak svake knjige tiskane u Poljskoj 1780. Međutim, zbirku je zaplijenila vojska ruske carice Katarine II. nakon druge podjele Poljske i poslala je u Sankt-Peterburg, gdje su knjige dodane Ruskoj nacionalnoj knjižnici osnovanoj 1795. godine. Dijelovi zbirke oštećeni su ili uništeni tijekom uklanjanja iz knjižnice i prevoženja u Rusiju jer nisu bili dobro prilagođeni. Mnogo je knjiga i ukradeno.

Zbog toga, kad je Poljska opet postala neovisna država 1918. godine, nije imala središnje institucije da zastupe ili rade kao nacionalna knjižnica. Dana 24. veljače 1928. odlukom predsjednika Ignata Mościckog Nacionalna je knjižnica osnovana u svojem modernom obliku. Otvorena je 1930. godine i u početku je imala 200 tisuća svezaka. Prvi je generalni direktor bio Stefan Demby, kojeg je 1934. naslijedio Stefan Vrtel-Wierczyński. Zbirke knjižnice brzo su se proširile. Na primjer, 1932. godine predsjednik Mościcki donirao je knjižnici sve knjige i rukopise iz palače u Wilanówu; to je bilo oko 40 tisuća svezaka i 20 tisuća slika iz zbirke Stanisława Kostke Potockog.

U početku Nacionalna knjižnica nije imala vlastitih prostorija. Zbog toga su zbirke morale biti smještene na nekoliko mjesta. Glavna čitaonica bila je smještena u novoizgrađenoj zgradi knjižnice u Glavnoj trgovinskoj školi. Palača Potockih u Varšavi postala je dom za posebne zbirke 1935.

Prije Drugog svjetskog rata Knjižnica je sadržala sljedeće skupove:

 6,5 milijuna knjiga i časopisa iz 19. i 20. stoljeća

 3000 ranih tiskopisa i 2200 inkunabula

 52 000 rukopisa

 Karte, ikone i glazbu

Godine 1940. nacisti su promijenili Nacionalnu knjižnicu u Općinsku knjižnicu u Varšavi. Nakon Varšavskog Ustanka 1944. nacistički su osvajači zapalili posebne zbirke kao dio represije. Uništeno je 80 000 starih tiskanih knjiga uključujući neprocjenjive Polonice iz 16. do 18. stoljeća, 26 000 rukopisa, 2 500 inkunabula, 100 000 crteža i gravura, 50 000 komada glazbenih i kazališnih materijala. Procjenjuje se da je, iz više od 6 milijuna svezaka u glavnim knjižnicama u Varšavi 1939., tijekom Drugog svjetskog rata izgubljeno 3,6 milijuna svezaka, a velik je dio njih pripadao Nacionalnoj knjižnici.

Knjižnica je ponovno počela raditi 1945. Njemačka je Poljskoj vratila ukradene zbirke (na primjer dio zbiraka Krasińskih i Przeździeckih). Poljskoj su vraćena djela kao što su Svetokriške propovijedi, Florijanski psaltir te rukopisi Chopina 1959. Od 1962. do 1976. u Aleji Niepodległosti 213 izgrađeno je novo sjedište Knjižnice.

Zbirke
Današnja zbirka Nacionalne Knjižnice jedna je od najvećih u državi. Na kraju 2016. fond je knjižnice uključivao više od 8 500 000 svezaka među kojima i više od 162 000 svezaka knjiga objavljenih prije 1801. godine, više od 26 000 rukopisa (uključujući više od 7000 glazbenih rukopisa), preko 120 000 notnih zapisa i 485 000 gravura.

U knjižnici ima i fotografija te drugih ikonografskih dokumenata, više od 130 000 karata i atlasa, više od 2 000 000 knjiga i više od 1 000 000 časopisa objavljenih od 19. do 21. stoljeća.

Nacionalne knjižnice
Varšava

Nacionalna knjižnica (Poljska)


An Tillandsia platyrhachis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Tillandsia platyrhachis in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 T. p. magnifica
 T. p. platyrhachis

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia platyrhachis


حتا مدينة إماراتية تابعة لإمارة دبي.

  قرية عربية فلسطينية.
 حصن حتا: قلعة تاريخية.
 فندق حصن حتا: فندق في دبي.

صفحات توضيح أسماء أماكن

حتا (توضيح)


Dyrehavefilmen er en film instrueret af Jørgen Leth, Ole John.

Handling
Kollektivfilm. Fragmentariske super 8-optagelser fra Dyrehaven med ABCinemas medlemmer som fotografer og hermed instruktører. Filmen har i kraft af gruppens optagelser af hinanden, der filmer, en stærkt selvreflekterende karakter (fra Anders Leifers bog "Også i dag oplevede jeg noget ... Samtaler med Jørgen Leth", 1999).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1969

Eksperimentalfilm fra Danmark

Dyrehavefilmen


An Dendrobium velutinelabrum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark Alwin Clements ngan James Edward Cootes. An Dendrobium velutinelabrum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium velutinelabrum


أبو علي الثقفي: هو أبو علي محمد بن عبد الوهاب بن عبد الرحمن بن عبد الوهاب بن عبد الأحد بن أبي كعب محمد بن الحجاج بن يوسف بن الحكم بن أبي عقيل بن مسعود بن عامر بن معتب بن مالك بن كعب بن عمرو بن سعد بن عوف بن ثقيف بن منبه بن بكر بن هوازن بن منصور بن عكرمة بن خصفة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان الثقفي النيسابوري الشافعي الواعظ. من ذرية الحجاج بن يوسف الثقفي.

مولده
ولد في قُهُستان -من أعمال خراسان- في سنة 244 هـ. حيث كان أبوه أمير قُهُستان.

طلبه للعلم وشيوخه
بدأ الثقفي بسلوك سبيل التصوف والزهد. ولم يشرع في طلب العلم إلا حين كبر سنه. تفقه على المذهب الشافعي حتى صار من أفقه أهل خراسان في زمانه، وصار إماماً في أكثر الفروع. ثم توقف عن طلب العلم وتدريسه، وعاد إلى سلوك سبيل التصوف والزهد، وأظهر التصوف في نيسابور.

من شيوخه:
 محمد بن عبد الوهاب الفراء.
 أبو بكر بن خزيمة.
 أحمد بن ملاعب الحافظ.
 موسى بن نصر الرازي.
 محمد بن الجهم السمري.

من تلامذته
أبو بكر الصبغي، وأبو علي النيسابوري، وأبو الوليد حسان بن محمد الفقيه، وأبو الحسين محمد بن محمد الحجاجي.

محنته
اتبع الثقفي عقيدة الكلابية وخالف الإمام ابن خزيمة في بعض مسائل المعتقد. فقام عليه ابن خزيمة، وامتثل أمير نيسابور لأمر ابن خزيمة. فأُلزم الثقفي البيت، ولم يخرج منه إلى أن مات. توفي في شهر جمادى الأولى سنة 328 هـ. وشهدت جنازته جموع غفيرة.

المصادر

 «سير أعلام النبلاء» للذهبي.

أشخاص عرب من نيسابور
أشخاص من قبيلة ثقيف
أشخاص من قبيلة هوازن
فقهاء الشافعية
كلابية
مواليد 244 هـ
وفيات 328 هـ

أبو علي الثقفي


An Anthurium rotundatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan Carlsen. An Anthurium rotundatum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium rotundatum


Tradicijsko crkveno pučko pjevanje u Franjevačkoj provinciji Presvetoga Otkupitelja, trosveščani je zbornik koji sabire baštinu tradicijskog crkvenog pučkog pjevanja na području Franjevačke provincije Presvetoga Otkupitelja, koja obuhvaća veći dio Dalmacije i Dalmatinske zagore. Obuhvaća napjeve zabilježene, snimljene i prikupljene terenskim istraživanjima između 1974. i 2021. godine.

Zamisao o prikupljanju i obradi javlja se 2008. u upravi Provincije, među skupinom franjevaca glazbenika (fra Mile Čirko, fra Stipica Grgat, fra Domagoj Volarević, fra Jure Župić, fra Anto Akrap). Prvi svezak objavljen je 2011., drugi 2015., a treći 2021. Izradi zbornika doprinijeli su etnomuzikolozi Hana Breko Kustura i Joško Ćaleta, a uz njih i Miljenko Grgić i Gordana Doliner. Zbornik je pripreman po uzoru na model Jerka Bezića. Svesci su objavljeni u nakladi Provincije i zbornika Kačić.

Tri sveska sadrže 482 snimljena, melografirana i transkribirana crkvena pučka napjeva (popijevke) na blizu 1700 stranica. Zborniku je priloženo 146 snimki transkribirane građe. Uz napjeve, svesci donose popise glazbenih oblika i oblika napjeva, popise pjevača, popise napjeva prema sadržaju i ulozi njihovih tekstova, tonske zapise, priloge te sažetke na četirima jezicima (latinskomu, engleskomu, njemačkomu i talijanskomu). Od 220 popijevki iz trećega sveska, njih 188 snimio je Stjepan Stepanov od 1974. do 1976., uz pomoć zapisivača fra Karla Jurišića.

Prema sadržaju, zastupljeni su misni napjevi (nepromijenjivih i promijenjivih dijelova svete mise), pjevane mise, napjevi za Službu Riječi, Euharistijski, Božićni i Korizmeni napjevi, napjevi za obrede Velikoga tjedna, napjevi za svetačka i marijanska slavlja te slavlja franjevačkih svetaca, napjevi za sprovode, hvalospjeve i otpusne napjeve te ostale napjeve (pr. naricaljke). Dio prikupljene građe plod je glazbene i pjesničke djelatnosti franjevaca prethodnih naraštaja, poput fra Petra Kneževića, fra Ivana Radonića, fra Paškala Jukića i inih.

Svesci
 Grgat, Stipica (ur.): Tradicijsko crkveno pučko pjevanje u Franjevačkoj provinciji Presvetog Otkupitelja, Franjevačka provincija Presvetoga Otkupitelja i Zbornik Kačić: Split, 2011., 500 str.,
 Tradicijsko crkveno pučko pjevanje u Franjevačkoj provinciji Presvetog Otkupitelja, Franjevačka provincija Presvetoga Otkupitelja i Zbornik Kačić: Split, 2015., 488 str.,
 Tradicijsko crkveno pučko pjevanje u Franjevačkoj provinciji Presvetog Otkupitelja, Franjevačka provincija Presvetoga Otkupitelja i Zbornik Kačić: Split, 2021., 648 str. + USB,

Izvori

Vanjske poveznice
 Knjiga 1, CD 1 Staroslavenski institut
 Knjiga 1, CD 3 Staroslavenski institut
 Knjiga 2, CD 3 Staroslavenski institut

Crkvena glazba u Hrvatskoj
Franjevci u Hrvatskoj
Kultura u Splitu


Fantasy of Flight est un musée de l'aéronautique qui a opéré entre 1995 et 2014 à Polk City en Floride aux États-Unis.

Histoire

Ce musée a été fondé par le pilote américain champion de voltige aérienne Kermit Weeks, pour exposer la collection d'avions personnelle de son ancien musée Weeks Air Museum de Miami, fondé en 1985, et gravement endommagée par l'ouragan Andrew de 1992.

Ce nouveau musée (à 30 km du parc d'attraction Walt Disney World) était hébergé dans deux hangars « nord » et « sud », au bord de l'autoroute Interstate 4, d'un tarmac et de deux pistes en herbe de l'aérodrome Orlampa, et d'hydroaéroports d'hydravions des lac Agnès et lac Mattie, avec un atelier de maintenance, une salle de conférence, et un restaurant-bar des aviateurs Art déco années 1930 Compass Rose Diner (la rose des vents).

Le musée a exposé une importante collection de plus de 150 avions et hélicoptères, quelques voitures, objets, et des environnements muséographiques, avec de nombreuses animations et baptêmes de l'air.

En 2022, il reste ouvert pour des événements d'entreprise.

Vues du musée

Exemples d'avions exposés

Notes et références

Voir aussi

 Liste des musées en Floride
 Liste des musées aéronautiques

Liens externes

 .

Musée en Floride
Musée aéronautique aux États-Unis
Musée fondé en 1995
Hydroaéroport

Fantasy of Flight


Die evangelische Auferstehungskirche im Stadtteil Lind in der Stadtgemeinde Villach ist Teil des evangelischen Gemeindezentrums Villach-Nord. Die Kirche wurde 1987 geweiht, zwei Jahre später wurde Villach-Nord zur eigenständigen Pfarrgemeinde erhoben.

1968 bis 1974 wurde das evangelische Gemeindezentrum nach einem Konzept von Architekt Hubert Taferner erbaut. Alle Gemeinde relevanten Gebäude sind als niedrige, flach gedeckte Kuben ausgeführt und mit der Kirche um ein Atrium gruppiert. Das Kirchengebäude plante Architekt Peter Kompolschek. Der Glockenturm steht frei.  Die Kirche mit quadratischem Grundriss bietet 300 Besuchern Platz. Die im Beton-Glasgussverfahren erzeugten Glasfenster gestaltete Elfriede Kreuzer. Zur Ausstattung der Kirche gehört ein Bilderzyklus zur Gegendtaler Passion des Künstlers Albin Dolinschek. Die Firma Zanin aus Codroipo in Friaul errichtete die  Orgel, die 2002 in Betrieb genommen wurde.

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 1015.
 Alexander Hanisch-Wolfram: Auf den Spuren der Protestanten in Kärnten. Verlag Johannes Heyn, Klagenfurt 2010, ISBN 978-3-7084-0392-2, S. 124.
 Christian Brugger, Karin Leitner-Ruhe und Gottfried Biedermann: Moderne in Kärnten – mit Fotos von Wim van der Kallen.  Verlag Carinthia, Wien-Graz-Klagenfurt 2009, ISBN 978-385378-582-9, S. 34.

Weblinks

  Webseite der Pfarrgemeinde

Lind
Villach, Lind
Villach, Lind
Baudenkmal (Kärnten)

Auferstehungskirche (Villach)


Lagaligo Stadyumu, Endonezya'nın Kato Palopo şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Lagaligo Stadyumu, 50.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Lagaligo Stadyumu