Joanna Shimkus (* 30. Oktober 1943 in Halifax, Nova Scotia) ist eine kanadische Schauspielerin.

Leben
Die Tochter eines Litauers und einer Irin wurde in Halifax geboren. Sie ging auf eine Klosterschule nach Montréal und mit 19 Jahren nach Paris, wo sie als Model arbeitete. 1964 gab sie ihr Filmdebüt in De l'amour von Jean Aurel, danach hatte sie Hauptrollen in Filmen von Robert Enrico (Ho, Tante Zita und Die Abenteurer).
1968 spielte sie neben Elizabeth Taylor und Richard Burton in Joseph Loseys Brandung.

Eine Krise der Universal Studios führte zur Annullierung ihres nichtexklusiven Vertrags. Danach drehte sie nur noch selten (so z. B. Die Jungfrau und der Zigeuner). Sie heiratete ihren Kollegen Sidney Poitier, den sie 1968 bei den Dreharbeiten zu The Lost Man – Es führt kein Weg zurück kennengelernt hatte. Nach ihrem für lange Zeit letzten Film, Das Pariser Appartement (1971), gab sie 2010 als Boss in Yard Sale, einem Kurzfilm ihrer Tochter Anika Poitier, doch noch ein Comeback.

Filmografie
 1964: De l'amour
 1965: Paris gesehen von... (Paris vu par)
 1965: Les cinq dernières minutes
 1965: Idoli controluce
 1966: Qui êtes-vous, Polly Maggoo?
 1967: Die Abenteurer (Les aventuriers)
 1968: Tante Zita
 1968: Brandung (Boom)
 1968: Ho! Die Nummer eins bin ich (Ho!)
 1968: La prisonnière
 1969: The Lost Man – Es führt kein Weg zurück (The Lost Man)
 1969: L'invitata
 1970: The Virgin and the Gypsy
 1971: The Marriage of a Young Stockbroker
 1971: A Time for Loving
 2010: Yard Sale (Kurzfilm)
 2018: The Force (Fernsehfilm)

Weblinks

Filmschauspieler
Kanadier
Geboren 1943
Frau
Sidney Poitier

Joanna Shimkus


"Little Dark Age" é uma canção da banda americana MGMT. Foi lançada como o single principal de seu quarto álbum de estúdio, Little Dark Age, em 17 de outubro de 2017, pela Columbia Records. Em entrevista à Newsweek, Andrew VanWyngarden, o vocalista principal, guitarrista e compositor da banda afirmou que o synth-pop soviético dos anos 1980 influenciou a música.

Lançamento
Antes do lançamento da música, a banda fez várias postagens em suas redes sociais divulgando o álbum e o próximo single. Em 12 de outubro de 2017, a banda postou um videoclipe do instrumental inicial da música em suas redes sociais com a legenda "#LittleDarkAge". "Little Dark Age" foi lançado como single digital em 17 de outubro pela Columbia Records. A canção foi lançada com um videoclipe que a acompanha.

Arte de capa
A arte da capa do single foi tirada diretamente de uma obra do mangaká japonês Suehiro Maruo. No balão de texto, o personagem afirma o seguinte: "Ah, ok. É ruim pedir algo sem oferecer algo em troca. Então eu vou te mostrar um pouco de mágica. Não há truques aqui. Eu chamo isso de 'Descoberta da África.'"

Recepção
"Little Dark Age" recebeu críticas geralmente positivas dos críticos. Escrevendo para a  Revista Spin, Jeremy Gordon chamou a música de "sombria e divertida". Ele disse que a música e o vídeo eram "sombrios, mas apenas um pouco, e a vibe parece apropriada para onde eles estão agora - mais velhos e sem empregos de escritório, mas cientes do que ainda deu errado". No final de 2020, sua popularidade ressurgiu devido a uma tendência viral do TikTok, onde centenas de milhares utilizaram a música.

Videoclipe
O videoclipe de "Little Dark Age", dirigido por David MacNutt e Nathaniel Axel, estreou em 17 de outubro de 2017. O vídeo foi considerado fora do personagem e surpreendentemente gótico para a banda. Jeremy Gordon, da Spin, chamou o vídeo de "dadaesco".

Em agosto de 2022, o vídeo foi visto mais de 87 milhões de vezes por meio da conta Vevo oficial da banda no YouTube.

Créditos

 Andrew van Wyngarden – vocais, sintetizador, programação, produtor
 Ben Goldwasser – sintetizador, programação, produtor
 James Richardson – baixo adicional
 Patrick Wimberly – produtor
 Dave Fridmann – produtor

Posição nas paradas musicais

MGMT
Singles de 2017
Singles lançados pela Columbia Records

Little Dark Age


Yeghegnadzor ( ) is a town and urban municipal community in southern Armenia, serving as the provincial capital of Vayots Dzor Province and the Yeghegnadzor Municipality. It is located at a road distance of  south of the capital Yerevan, on the shores of Srkghonk River (), at a height of  above sea level.

As per the 2016 official estimate, Yeghegnadzor had a population of around 6,600. As of the 2011 census, the population of the town was  7,944. Yeghegnadzor is the seat of the Diocese of Vayots Dzor of the Armenian Apostolic Church.

Etymology
The name Yeghegnadzor consists of two Armenian words: yegheg () meaning cane, and dzor () meaning valley. Thus, the name of the town means "valley of canes".

History
The settlement was first mentioned as Pondzatagh during the 5th century. Historically, it belongs to the Vayots Dzor canton of Syunik; the 9th province of Greater Armenia (Armenia Major). However, the excavated layer of a cemetery and the remains of a mausoleum from the 1st millennium BC testify that the area has been settled long before the 5th century. The remains of the Urartian fortress near the town dates back to the 7th century BC.

According to historical records from the 1st quarter of the 9th century, when Syunats Prince Philip, son of Vasak, moved his residence from Sisian to Vayots Dzor and fortified in Yeghegis, the name Yeghegnadzor or Yeghegyats Dzor spread across the entire province. During the Middle Ages, the Silk Road passed through the area of Vayots Dzor, particularly the road that currently links the town of Martuni with Yeghegnadzor. Many significant churches, monastic complexes, bridges and caravanserais were built in the region between the 10th and 13th centuries, when Yeghegnadzor was part of the Kingdom of Syunik under the rule of the Siunia dynasty.

At the beginning of the 16th century, Eastern Armenia fell under the Safavid Persian rule. The territory of Yeghegnadzor became part of the Erivan Beglarbegi and later the Erivan Khanate. The period between the 16th and 17th centuries is considered to be the darkest period in the history of Yeghegnadzor. The region was turned into a frequent battlefield between the invading troops of the Turkic and Iranian tribes. As a result, many significant monuments and prosperous villages were destroyed and the population was displaced. In 1747, Yeghegnadzor became part of the newly-formed Nakhichevan Khanate. By the beginning of the 19th century, Yeghgnadzor was known as Keshishkend.

As a result of the Treaty of Turkmenchay signed between the Russian Empire and Persia in 1828 following the Russo-Persian War of 1826–28, many territories of Eastern Armenia -including Vayots Dzor- became part of the Russian Empire. In 1828-30, many Armenian families from the Iranian towns of Salmas and Khoy were resettled in Eastern Armenia, particularly in the areas that later became part of the Erivan Governorate in 1840. The first wave of Armenian settlers arrived in the Vayots Dzor region in 1828-29. In 1870, Yeghegnadzor became part of the newly-formed Sharur-Daralagezsky Uyezd of the Erivan Governorate within the Russian Empire.

Between 1918 and 1920 it was included in the short-lived Republic of Armenia. After the Sovietization of Armenia, the town became one of the predominant centres of the resistance against the Soviet rule and formed the unrecognized Republic of Mountainous Armenia under the leadership of Garegin Nzhdeh. However, after falling to the Bolsheviks in July 1921, it became part of the Armenian SSR.

The town was known as Keshishkend until 1935 when it was renamed Mikoyan after the Bolshevik leader Anastas Mikoyan. On 6 December 1956, the town was renamed Yeghegnadzor, restoring its historical name.

Following the independence of Armenia in 1991, Yeghegnadzor became the capital of the newly-formed Vayots Dzor Province as per the 1995 administrative reforms.

Geography and climate

Yeghegnadzor is situated at 1,194 metres above sea level. The lower and medium highlands are mainly semi-deserts. It is built across the right and left banks of the Srkghonk River, a tributary of the Arpa River. The town is immediately bordered by the village of Gladzor from the north.

The town has a hot-summer humid continental climate (Köppen climate classification Dfa) and large diurnal temperature fluctuations with the average annual rainfalls of 400 mm and mountain-valley winds. The average air temperature in January is  5-6◦C, with a coldest temperature of -22◦C  and highest of +35◦C in July. The climate is mild with snowy winters and warm summers.

The surrounding areas of the town are home to some mammals including bezoar ibex, wolf and fox; reptiles including adder and viper; and birds including partridge and sparrow.

Demographics

Culture

Yeghegnadzor is the largest town and the cultural centre of Vayots Dzor Province. It has a cultural palace, a public library and a regional museum. The town is also home to an art school, a sports school and a musical academy. There is an amphitheater in the Momik public park at the centre of the town. The park is also home to a vishapakar (dragon stone) dating back to the 2nd millennium BC.

The people in Yeghegnadzor are mainly conservative. They largely celebrate the religious and traditional feasts, including Trndez and Vardavar. However, the most popular celebration in the town is the harvest festival, taking place every year on the second Sunday of October. Locals from all villages take part in the parade on cars decorated with flowers, bringing their own crops, berries typical to their territories. Theatrical shows and concerts are being held during the festival.

Monuments

 Cathedral of the Holy Mother of God, formerly known as Surp Sarkis church, built in the 12th century and renovated in 1878. The basilica is located at the center of Yeghegnadzor and serves as the seat of the Vayots Dzor Diocese of the Armenian Apostolic Church.
 Proshaberd fortress (Boloraberd fortress) of the 13th century, located few kilometers to the north-east of Yeghegnadzor, near the villages of Gladzor and Vernashen.
 The historic University of Gladzor of the 13th century, located in the village of Gladzor at the outskirts of Yeghegnadzor.
 Agarakadzor bridge, 13th century.
 Noravank monastic complex of the 13th century, located few kilometers away from Yeghegnadzor, to the southwest of the town.
 Spitakavor Monastery of the Holy Mother of God built in 1321, located just to the north of Yeghegnadzor near the village of Vernashen.

Media
"Vardadzor" monthly is the regional newspaper of Vayots Dzor. It is being published in Yeghegnadzor since 15 November 2002. It covers political, economical and regional news. It also has a literary supplement.

Transportation
The M-2 Motorway that connect Armenia from north to south, passes through the town.

On the other hand, Yeghegnadzor is domestically connected with other parts of Vayots Dzor through the H-40 and H-47 Roads.

Economy

The economy of the town is based on the construction sector and food-processing industry. Among the largest food-processing plants of the town are the Maran Winery opened in 1992, Old Bridge Winery opened in 1998, Getnatoun Winery opened in 1999, Golden Goat cheese factory opened in 2000, Selim LLC for dairy products founded in 2002, and Yeghegndazor Cannery opened in 2015.

The town is also home to many other industrial firms including the "Rafelgrig" for electrical products founded in 1968 and the "Izoton" company for oak-wood made barrels for wine and brandy aging founded in 2003. Light productions of building materials, textile, hand-made carpet and jewellery are also found in the town.

During the Soviet period, Yeghegnadzor used to be one of the industrial centres of the Armenian SSR. The relay factory of Yeghegnadzor used to accommodate 1100 workers, the knitwear factory used to accommodate more than 500 workers, while the shoe factory had around 200 workers.

Agriculture, including farming, cattle-breeding and bee-keeping are found in the suburbs of Yeghegnadzor.

Education
In 2004, the Gitelik Yeghegnadzor University was opened in the town. As of 2016, it has 12 faculties.

The Yeghegnadzor campus of the Armenian State University of Economics is operating since 2008.

As of 2016, there are 4 public schools as well as 3 kindergartens operating in Yeghegnadzor.

The Royal Victorian University Educational Foundation of Armenia (RVU) is based in Yeghegnadzor.

Sport

Arpa FC of Yeghegnadzor -founded as Momik FC in 1992- used to represent the town in the Armenian Premier League football competition. Like many other Armenian football clubs, Arpa FC was dissolved in early 2003 and is currently inactive from professional football.

The Yeghegnadzor City Stadium opened in 1985, is able to accommodate around 500 spectators.

Notable people
Kamsar (Kamo Sahakyan), renowned Armenian painter

See also
 Syunik (historic province)
 Siunia dynasty
 Noravank
 Spitakavor Monastery
 Sharur-Daralagezsky Uyezd

References

External links

 Cilicia.com entry on the region

Populated places in Vayots Dzor Province
Populated places established in the 5th century
Communities in Vayots Dzor Province
Erivan Governorate

Yeghegnadzor


Olaylar
 Osmanlı İmparatorluğu'nda Zurnazen Mustafa Paşa'nın dört saatliğine sadrazamlığa atanması.
 Osmanlı İmparatorluğu'nda Köprülü Mehmet Paşa'nın sadrazamlığa atanması ile Köprülüler Devri'nin başlaması.

Doğumlar
 Edmond Halley

Ölümler

1656


Doğu Azerbaycan Eyaleti (, Ostān-e Āzārbāijān-e Sharqī), İran'ın 31 eyaletinden birisidir. İran Azerbaycanı denilen ve İran'ın 6 eyaletini kapsayan bölge içinde yer alır. Aynı zamanda İran Azerileri'nin İran içinde en yoğun bulunduğu eyalettir.

Konum
Ülkenin kuzeybatısında yer alan Doğu Azerbaycan'ın kuzeyinde; Ermenistan ile Kuzey Azerbaycan, doğusunda Erdebil, güneyinde Zencan ve batısında Batı Azerbaycan eyaletleri bulunur. Nüfusu 3.603.456 ve yüzölçümü 47.830 km2 olan eyaletin merkezi Tebriz'dir. Halkın çoğunluğu İran Azerisi'dir.  ve İran Azericesi konuşmaktadır.

Coğrafya

Eyalet yaklaşık 47.830 km 2 lik bir alanı kaplamaktadır ve dört milyon kişilik bir nüfusa sahiptir. İdari merkez Tebriz, ülkenin en eski ve önemli şehirlerinden birisi ve bu eyaletin en önemli kültürel, siyasi ve ticari merkezidir. Eyaletin, Ermenistan ve Nahçıvan  ile ortak sınırları vardır. Karayolları ve demiryolları ile İran'ın diğer bölgelerine ve komşu ülkelere bağlantıları vardır.
Doğu Azerbaycan'ın en yüksek zirvesi, Tebriz'in güney kısmında Garmadüz (Ahar) civarındaki  3.722 m.'lik Şahand Dağı'dır. Eyaletteki diğer önemli yükseltiler Karadağ, Bozkuş dağları ve Kaflan Dağları'dır .

Genel olarak Doğu Azerbaycan, dağlık bir bölgede olması nedeniyle serin ve kuru bir iklime sahiptir. Ancak Hazar Denizi nedeniyle güneyden gelen hafif rüzgarlar havayı yumuşatır. Ortalama sıcaklıklar 8,9 °C Tebriz, 20 °C Marage. Kış aylarında ise ortalama sıcaklıklar -10, -15 °C arasındadır. Doğu Azerbaycan'ı ziyaret etmek için en ideal zaman bahar ve yaz aylarıdır.

Yönetim yapısı
Doğu Azerbaycan eyaleti, 20 şehristan ve 44 bahşa ayrılmıştır. Eyaletin yönetim haritası ve yönetim yapısı aşağıda gösterilmiştir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin resmî web sitesi

Doğu Azerbaycan


Trine Græse (født 9. august 1961) er borgmester i Gladsaxe Kommune, valgt for Socialdemokratiet.

Hun er uddannet teknonom i produktionsplanlægning og blev valgt ind i kommunalbestyrelsen i 2000. I 2002 blev hun formand for Børne- og Undervisningsudvalget, 1. viceborgmester fra 2009 til 2013, og fra 2013 til 2017 var hun formand for Seniorudvalget, indtil hun blev borgmester den 10. juli 2017 efter Karin Søjberg Holst. Græse er gift og har tre voksne døtre.

Referencer

Eksterne henvisninger

Borgmestre fra Socialdemokraterne
Borgmestre i Danmark 2018-2021
Borgmestre i Gladsaxe
Personer fra Gladsaxe
Borgmestre i Danmark 2022-2025

Trine Græse


උත්තල දර්පණය
 උත්තල දර්පණයක්, මත්ස්‍ය අක්ෂි දර්පණයක් හෝ  අපසාරී දර්පණයක් යනු, පරාවර්තක පෘෂ්ඨය ආලෝක ප්‍රභවය දෙසට නෙරා ඇති වක්‍ර දර්පණයකි. උත්තල දර්පණ විසින් ආලෝකය බැහැරට පරාවර්තනය කරන බැවින්, අලෝකය නාභිගත කිරීම සඳහා ඒවා භාවිතා කල නොහැක.  මෙවැනි දර්පණ සැමවිටම අතාත්වික ප්‍රතිබිම්බයක් තනන්නේ, නාභිය F සහ  වක්‍රතා කේන්ද්‍රය 2F යන දෙකම  දර්පණය  " තුල " පිහිටන, සම්ප්‍රාප්ත විය නොහැකි,  අතාත්වික ලක්ෂයන් නිසාය. එමනිසා, මෙම දර්පණ මගින් සාදන ප්‍රතිබිම්බ තිරය මතට ගත නොහැක. (ඒවා දර්පණය තුල පිහිටන බැවින්)

උත්තල දර්පණයේ මුහුණතට ඇඳි   අභිලම්භයේ දිශානතිය දර්පණය වන තැනින් තැනට වෙනස් වන බැවින් සමාන්තර ආලෝක කදම්භයක් උත්තල දර්පණයකින් පරාවර්තනය වූ විට අපසාරී (විසිරේ) වේ.

ප්‍රතිබිම්භ

උත්තල දර්පණ මගින් ප්‍රතිබිම්භ ඇතිවීම

ප්‍රතිබිම්භය සෑම විටම අතාත්වික (සත්‍ය වශයෙන්ම කිරණ ප්‍රතිබිම්භය තුළින් ගමන් නොකරයි)  කුඩා හා උඩුකුරු වේ. මෙම ගුණාංගය නිසා උත්තල දර්පණ ඉතා ප්‍රයෝජනවත් වේ. දර්පණය තුළින් සෑම දේම කුඩාවට පෙනෙන බැවින් සාමාන්‍ය තල දර්පණයකට සාපේක්ෂව , එමගින් විශාල ප්‍රදේශයක් දර්ශනය දැකගත හැක. මෙහිදී ප්‍රතිබිම්භය සංකුංචනය සිදුවේ.

ප්‍රයෝජන/ භාවිතයන්

වාහන පැති කණ්ණාඩි ලෙස උත්තල දර්පණවල පොදු භාවිතයකි. සමහර රටවලද එම උත්තල දර්පණ මත 'දර්පණය තුළ වූ ප්‍රතිබිම්භ/ වස්තූන්  පෙනෙනවාට වඩා ළඟින් පිහිටයි' යනුවෙන් අනතුරු හැඟවීමක් සටහන් කර තිබේ. මෙමගින් උත්තල දර්පණ දුර පිළිබඳ අවබෝධයද විකෘති කරන බව රියැදුරාට සිහිගැන්වේ.

ස්වයංක්‍රීය ටෙලර් යන්ත්‍ර වල භාවිතා කරන්නාට ඔවුන් පිටුපස කුමක් වන්නේද යන්න දැක ගැනීමට ඉඩ සලසන සරල හා ප්‍රයෝජනවත් ආරක්ෂක උපාංගයක් ලෙස උත්තල දර්පණ යෙදා තිබේ. Think Greek  සහ වෙනත් සමාගම් මගින් මේ ආකාරයටම යොදාගතහැකි  සාමාන්‍ය පරිගණක තිරයටම සවිකළ හැකි උපාංග නිර්මාණය කරති.

කැමරා සහිත ජංගම දුරකථනවල තමාගේම ඡායාරූපයක් ලබා ගැනීමේදී භාවිතා කරන්නාට නිවැරදිව කැමරාව එල්ල කල හැකි වන සේ  උත්තල දර්පණ යෙදා තිබේ.

උත්තල දර්පණවල ගුණාංගයන් මෙලෙස විශේෂ අරමුණුවලට සඳහා  නිෂ්පාදනය නොකල වස්තූන් වලද දැකිය හැක.සමහර ඩ්‍රෝවින් පින් (Drawing Pin ) නත්තල් ගස් සරසන වර්ණවත් විදුලි බුබුළු සහ අව්කණ්නාඩි පවා වෙනත් උපකරණ / වස්තූන් සඳහා නිදසුන් වේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Convex_mirror

උත්තල දර්පණ


James Edward Keeler (10 de septiembre de 1857 – 12 de agosto de 1900) fue un astrónomo estadounidense, descubridor del primer púlsar.

Carrera
Keeler comenzó a trabajar en el Observatorio Lick en 1888, donde cesó en 1891 cuando fue nombrado director del Observatorio Allegheny de la Universidad de Pittsburgh. En el mismo año se casó y tuvo dos hijos.

En 1895, con George Hale, Keeler fundó la revista Astrophysical Journal, siendo una de las publicaciones periódicas más respetadas de la astronomía y la astrofísica.

Volvió al Observatorio Lick en 1898, esta vez como director. Murió dos años después, en 1900.

Investigación

Keeler fue el primero en observar la brecha en los anillos de Saturno que ahora se conoce como división de Encke, utilizando el refractor de 36 pulgadas en el Observatorio Lick el 7 de enero de 1888. Posteriormente fue nombrada en honor de Johann Encke, que había observado una variación mucho más amplia en el brillo de los anillos de Saturno. La segunda brecha importante en el anillo, descubierta por el programa Voyager, fue nombrada división de Keeler en su honor.

En 1895, el estudio espectroscópico de los anillos de Saturno reveló que las diferentes partes de los anillos reflejan la luz con diferentes Dopplers, que se debe a diferentes velocidades orbitales alrededor de Saturno.

Sus observaciones con el telescopio Crossley de Lick contribuyeron a establecer la importancia de los grandes telescopios ópticos reflectores en la comprensión de los astrónomos sobre la naturaleza de las nebulosas. Después de su prematura muerte, sus colegas en el Observatorio Lick publicaron sus fotografías de nebulosas y cúmulos en un volumen especial de las publicaciones del Observatorio Lick.
Keeler descubrió dos asteroides, uno en 1899 y otro en 1900, aunque el segundo se perdió y solo se volvió a localizar unos 100 años más tarde.

Honores y Legado
 Keeler fue galardonado con la Medalla Henry Draper de la Academia Nacional de Ciencias.
 En 1880, la expedición científica comandada por el director del observatorio de Allegheny, Samuel Pierpont Langley, en la que fue acompañado por Keeler, se dirigió a la cima del Monte Whitney. El propósito de la expedición era estudiar cómo la radiación del Sol es absorbida selectivamente por la atmósfera terrestre, comparando los resultados a gran altura con los obtenidos a cotas más bajas. Como resultado de la expedición, a unos 14.240 pies (4340 metros), un pico cercano al Monte Whitney fue nombrado como la "Aguja de Keeler".
 Además de la división de Keeler en los anillos de Saturno, el cráter Keeler de Marte y el cráter lunar Keeler se nombraron en su honor, así como el asteroide (2261) Keeler.

Referencias

Nacidos en Illinois
Fallecidos en San Francisco
Astrónomos de Estados Unidos

James Edward Keeler


John Griffith London (John Griffith Chaney; 12 Ocak 1876, San Francisco - 22 Kasım 1916, Kaliforniya), Amerikalı gazeteci ve roman yazarı. Vahşetin Çağrısı, Martin Eden, Demir Ökçe, Beyaz Diş ve Deniz Kurdu başta olmak üzere elliden fazla kitabın yazarı olan Jack London, Dünya ticari dergi romanının öncüsü ve yazarlıktan yüksek gelir elde edebilen Amerikalıların ilklerindendir.

Ailesi
Jack London'ın annesi Flora Wellman spiritüalist bir müzik öğretmeniydi. Tahminen Jack'in babası olduğu düşünülen William Chaney ise astrologdu. San Francisco Chronicle gazetesinin 4 Haziran 1875 tarihli yayınında çıkan bir habere göre Flora Wellman; Chaney'nin bebeğin aldırılmasını istediğini; fakat onun bu talebi reddettiğini öne sürmüştür. Bunun üzerine Flora kendisini vurmaya kalksa da ciddi bir yara almamış, ardından geçici olarak akli dengesini yitirmiştir. Doğumdan sonra bebeğin bakımı eski bir köle olan Virginia Prentiss'e verilir. Prentiss, London'ın hayatındaki başlıca anne imgesi olarak kalacaktır. Aynı yılın sonlarına doğru Flora Wellman, Amerikan İç Savaşı gazisi John London ile evlenince, sonradan Jack olarak anılacak bebek John da onlarla birlikte yaşamaya başladı. Jack ilkokulu Oakland'da okudu. 1897'de Berkeley Üniversitesi'nde öğrenciyken ise annesinin intihar girişimi ve biyolojik babası ile ilgili gazete haberlerini araştırmaya koyuldu. Edindiği bilgilerden sonra Chicago'da yaşarken William Chaney'ye bir mektup yazdı. Chaney'den gelen yanıt ise oldukça ilginçti. Jack'in babası olmasının mümkün olamayacağını, çünkü iktidarsız olduğunu söyleyen Chaney, Jack'in annesinin başka adamlarla ilişkisi olduğunu iddia ederek annesine bebeği aldırması konusunda ısrar ettiği konusunun ise iftiradan ibaret olduğunu belirtti.

Biyografi yazarı Clarice Stasz ve diğer bazıları, her ne kadar yasal olarak evli olup olmadıkları bilinmese de, Jack London'ın babasının astrolog William Chaney olduğuna inanmaktadırlar. 1906 depremini izleyen büyük yangınlar sebebiyle San Fransisco'nun çoğu resmi kaydı yok olduğundan Wellman ile Chaney'nin yasal olarak evli olup olmadıkları kesin olarak bilinmemektedir. (Aynı nedenle Jack London'ın doğum belgesinde hangi adın yazılı olduğu da bilinmiyor.) Stasz bu iddiasına kanıt olarak, Chaney'nin anılarında; Jack London'ın annesi Flora Wellman'dan karısı olarak söz etmesini ve Flora'nın bir reklamda kendisini Florence Wellman Chaney olarak takdim etmesini kaynak göstermektedir.

İlk yılları
Jack London San Francisco'daki 3. cadde ile Brannan caddesi yakınlarında 12 Ocak 1876'da doğdu. Doğduğu ev 1906 San Francisco depremi sırasında çıkan yangında tamamen yandı ve bunu belirtmek için 1953 yılında Kaliforniya Tarih Derneği tarafından bir tabela koyuldu. London ailesi işçi sınıfından geliyor olsa da aslında Jack London'ın ileride yazdıklarında iddia ettiği kadar yoksul değillerdi. Jack London, özellikle yerel kütüphanede kitap okuyarak kendi kendisini eğitmiştir. 1885'te, Ouida'nın eğitimsiz bir İtalyan köylü çocuğunun opera bestecisi olarak ün kazanmasını anlatan romanı Signa'''yı okudu. Bu romandaki karakter onun edebiyat alanındaki kendi hedeflerine ulaşması açısından prototipi olacaktı..

1886'da Oakland Yerel Kütüphanesi'nin sempatik kütüphanecisi Ina Coolbrith'ı (sonraları Kaliforniya'nın ilk sayılan şairlerinden ve San Fransisko edebiyat topluluğunun önemli bir şahsiyeti olmuştur) keşfetmesi Jack London için önemli bir gelişme olmuştur.

London 1889 yılında Hickmott konserve fabrikasında günde 12-18 saat çalışmaya başladı. Bu ağır iş koşullarından kurtulmak için siyahi sütannesi Virginia Prentiss'den borç para alarak French Frank adındaki bir istiridye korsanından Razzle-Dazzle adlı şalopayı satın aldı. Böylelikle o da bir istiridye korsanı oluyordu. John Barleycorn'da French Frank'ın metresi Mamie'yi kaçırdığından söz edilir.Joan London (1939) appears to credit this story, op. cit. p. 41 Birkaç ay sonra yelkenlisi tamir edilemeyecek düzeyde zarar gördü. Bu olaydan sonra safını değiştirerek Kaliforniya Balık Devriyesi'nin bir üyesi oldu.

1893 yılında Japonya sahillerine gitmek üzere Sophia Sutherland adlı fok balıkçısı uskunaya girdi. Döndüğü zaman ülkesi 1893 Krizi'nin ve Oakland'daki işçi huzursuzluklarının etkisi altındaydı. Bir hint keneviri fabrikasında ve bir elektrik santralinde ağır iş koşulları altına çalıştıktan sonra serserilik yaşantısına başladı.

1894 yılında serseriliği nedeniyle Buffalo'daki Erie County Cezaevi'nde 30 gün hapis yattı. Daha sonraları Yol adlı kitabında bu hapishanedeki ortamı "düşünülemeyecek" korkunçlukta, "insanın düşebileceği en derin çukur" olarak tarif etti.

Serserilik ve denizcilik deneyimlerinden sonra Oakland'a döndü ve Oakland Lisesi'ne kaydoldu. Burada Aegis isimli okul dergisine birkaç yazısıyla katkıda bulunmuştur. Bu yazılardan yayınlanan ilk eseri "Japon Kıyılarında Tayfun", denizcilik deneyimlerinin bir meyvesidir.

Jack London Berkeley Üniversitesi'ne girmeyi çok istedi ve 1896 yılında bir yaz dönemi yoğun ders çalıştıktan sonra başardı fakat maddi zorluklar yüzünden 1897 yılında ayrılmak zorunda kaldı ve bu yüzden hiçbir zaman diploması olmadı. Üniversitedeki öğrenci yayınlarında yazısı olduğuna dair kayıt yoktur.

 Altın avcılığı ve yazarlığındaki ilk başarısı

25 Temmuz 1897'de London, kayınbiraderi James Shepard ile Klondayk Altın Avı'na (Klondike Gold Rush) katılmak üzere yola çıktı. İlk başarılı öykülerini de burada yazacak olan London için Klondayk dönemi sağlığı açısından pek de iyi gitmedi. Klondayk'taki diğer birçok kişi gibi o da beslenme yetersizliğinden iskorbüt hastalığına yakalandı. Bu hastalık dişetlerinin şişmesine ve ardından dört ön dişini kaybetmesine neden oldu. Aynı dönemde karın ve bacak kaslarındaki ağrılar da ona ıstırap veriyordu. Neyse ki "Dawson City'nin ermişi" peder William Judge, ona ve onun gibi çeşitli hastalıklarla boğuşan birçok insana barınacak yer, yemek ve ilaç temin etti. London'ın sağlığı bu sayede düzeldi ve bu cizvit papazı tarafından belki de hayatı kurtarılmış oldu. London, Klondayk'ın tüm güçlüklerine karşın hayatta kalmayı başardı. Bu çabası onun en iyi eserlerinden sayılan Ateş Yakmak adlı kitabını yazmasına esin kaynağı olmuştur.

Dawson'daki ev sahibi Bond ailesiydi. Marshall ve Louis; Yale ve Stanford'dan mezun maden mühendisleri, babaları Hiram Bond ise şirket avukatlığının yanı sıra zengin bir altın madeni yatırımcısıydı. Bondlar, başta Hiram olmak üzere, aktif birer cumhuriyetçiydiler.

Jack, Oakland'ı iş etiğine bağlı, sosyal vicdan sahibi, sosyalist eğilimli biri olarak terk etti ve sosyalizmin aktif bir destekçisi haline dönüştü. Ayrıca kendisi için yoksulluktan tek çıkış yolunun eğitim alıp "beynini satmak" olduğu kararına vardı.

1898'de Oakland'a döndüğünde ciddi olarak yazdıklarını yayınlatma çabasına girişti. Bu dönemi "Martin Eden" adlı romanında akıllara kazınacak bir biçimde anlatır. Yayımlanan ilk öyküsü "Yoldaki Adam"dı. Bu öyküsü için "Overland Monthly" ona yalnızca 5 dolar teklif edince Jack London yazarlık kariyerini sonlandırmanın eşiğine gelmişti. Ancak "The Black Cat" dergisi "A Thousand Deaths" adlı öyküsünü yayınlamak için 40 dolar ödemesiyle, kendi deyimiyle, "kelimenin tam anlamıyla paçayı kurtarmıştı".

Jack London yazarlık kariyerindeki zamanlama konusunda şanslıydı. Tam da düşük maliyetli dergi üretimini mümkün kılan yeni basım teknolojilerinin çıktığı ve bunun sonucunda geniş kitleleri hedefleyen popüler dergilerin patlama yapıp büyük bir kısa öykü pazarının oluştuğu dönemde yazarlık mesleğine adım atmıştı. 1900'lerde yazarlıktan 2.500 dolar (90'lerin 75.000 doları) kazandı.

"Batarde" ve "Diable" olarak iki farklı adla dergilere sattığı bir kısa öyküsünde, zalim bir Fransız asıllı Kanadalı ile köpeği anlatılır. Köpek vahşileşir ve sonunda intikam için sahibini öldürür. London, köpeği kötülüğün simgesi olarak gösterdiği için yapılan eleştirilere karşı, hayvanın davranışının asıl sebebinin adamın tutumu olduğunu dile getirmiş, Saturday Evening Post için yazdığı "Vahşetin Çağrısı" adlı öyküsünde bu görüşünü ayrıntılandırmıştır. Santa Clara vadisinde geçen bu öykü Buck adındaki St. Bernard-çoban köpeği kırması bir köpek üzerine kuruludur. Aslında açılış sahnesi Bond çiftliğinin bir tarifidir ve Buck da Dawson'da ev sahipleri tarafından ödünç verilen bir köpeğe dayanmaktadır.

Şair George Sterling ile Oakland'ın Lake Merritt bölgesinde kiralık villasında yaşarken tanışan London ve Sterling zamanla birbirlerinin en iyi arkadaşı oldular. 1902'de Sterling London'a California Piedmont'daki kendi evinin yakınlarında bir ev bulması konusunda yardımcı oldu. London, mektuplarında karga burnu ve klasik karakteri nedeniyle Sterling'e "Greek" diye hitap etmiştir ve bunları "Wolf" adıyla imzalamıştır. Sonradan London Sterling'i; otobiyografik eseri Martin Eden'de Russ Brissenden karakteriyle, "Ay Vadisi"nde ise Mark Hall karakteriyle betimleyecekti.

Daha sonraki yaşamında London geniş kapsamlı şahsi kütüphanesine kendini adadı. London 15.000 ciltlik bu kütüphaneye "Benim Ticari Araçlarım" derdi."

 İlk evliliği (1900-1904)

Jack London 7 Nisan 1900'de, Kurdun Oğlunun yayınlandığı gün, Bess Maddern ile evlendi. Bess birkaç yıldır arkadaş çevresinin bir parçası olmuştu. Stasz'e göre "Her ikisi de açıkça evliliklerinin aşktan yoksun olduğunu söylemekteydiler; fakat evliliklerinin sağlıklı meyvelerini verecek olan arkadaşlıkları ve birbirlerine olan inançlarıydı." Kingman'a göre de: "Birlikte rahatlardı... Jack, Bessie'ye ona aşık olmadığını açıklamıştır fakat başarılı bir evlilik yapabilecek kadar onu sevmiştir."

Evliliği sırasında, "Kempton-Wace Mektupları"nı birlikte yazdığı Anna Strunsky ile arkadaşlığını sürdürmüştür. "Kempton-Wace Letters" aşka iki bakışı karşılaştıran mektuplardan oluşan bir romandır. Anna Strunsky'nin kaleme aldığı Dane Kempton'ın mektuplarında evlilik romantik bir bakış açısıyla yorumlanırken Jack London'ın kaleminden çıkan Herbert Wace'in mektuplarında Darwinizm ve Öjenik'e dayanan bilimsel bir bakış açısıyla yorumlanmıştır. Romanın kurgusal karakteri Wace tanıdığı iki kadını şöyle karşılaştırmaktadır: "[İlki] çılgın, oyunbaz, harika, ahlaksız ve hayat dolu bir varlıktı. Şu anda bile onu hatırladığımda kalp atışlarım hızlanır… [İkincisi] göğüs kabartan, harika bir anneydi. Bu türü bilirsiniz, onlara "İnsanlığın anneleri" derim. Bu türden dünya üzerinde o kadar çok var ki, emzirilirken imanla doluyoruz. Oynak olanı yatılacak bir kadındı; fakat bu Ana idi. Öyle ki hayatın hiyerarşik düzeni içerisinde en son, en yüksek ve en kutsal basamakta yer alır." Wace şunu da itiraf eder: "Ben, gönül maceralarımı akılcı bir davranışla düzenlemeyi tercih ederim… Bu sebeple Hester Stebbins ile evlendim. Ne modası geçmiş hayvansı seks çılgınlığı, ne de eskimiş romantizmin büyüsüne kapılıp evlenmeye zorlandım. Ben, beden ve ruh sağlığı ile uyumlu bir beraberlik için sözleşme imzaladım. Benim akıl gücüm bu sözleşmeden zevk almalı." Onu evlenmek niyetinde olduğu kadına mecbur eden şeyin ne olduğunu araştırırken de Wace şöyle der: "İçimizdeki, her erkek ve kadının içindeki Doğa Ana, soy sop diye haykırır."

Gerçek hayatta Jack'in Bess'e taktığı ad "Mother-Girl", Bess'in Jack'e taktığı ise "Daddy-Boy"du. İlk çocukları Joan 15 Ocak 1901'de, ikinci çocukları Bessie (sonradan Becky denildi) 20 Ekim 1902'de doğdu. Her ikisi de London'ın en ünlü çalışmalarından "Vahşetin Çağrısı"nı yazdığı yer olan California Piedmont'ta doğdular.

Joseph Noel'e göre "Bessie ebedi bir anneydi. Başta Jack için yaşıyordu, onun el yazılarını düzeltiyordu, ona gramer öğretiyordu ancak çocuklar olunca onlar için yaşamaya başladı. Bu nokta onun en büyük gururu ve ilk gafı idi. Jack, Noel ve George Sterling'e şunları yakındı, "O namusuna bağlı biri. Onun ahlakının basit soyunun baskısı olduğunu söylediğim zaman benden nefret ediyor. O kahrolasıca namusu için beni ve çocuklarını satabilir. Bu berbat bir şey. Evden ayrı geçirdiğim zamanların sonunda her eve dönüşümde aynı odada kalmama bile izin vermiyor.". Stasz'a göre "bunlar Jack'in hayat kadınlarıyla ilişkiye girip, eve zührevi hastalık getirmesinden korkan Dess'in aldığı önlemlerdir."

24 Temmuz 1903'te Jack London, Bessie'ye ayrılmak istediğini söyledi ve evden taşındı. 1904 yılı boyunca boşanma şartlarını görüştüler ve 11 Kasım'da boşanma karara bağlandı.

 İkinci evliliği

1904 yılında Maddern'den boşandıktan sonra, 1905'te Charmian Kittredge ile ikinci evliliğini yapmıştır. Biyografi yazarı Russ Kingman, London'un ikinci eşi Charmian'ı şöyle tanımlar: "Jack'in ruh eşi, her zaman her konuda onun tarafındadır; mükemmel bir çift!".

Jack "Anne Kadın" ve "Arkadaş Kadın" kavramlarını "Kempton-Wace mektupları"nda karşılaştırmıştı. Bess'e taktığı ad "Anne Kız" iken, Charmian'a taktığı ad "Anne Kadın"dı. Charmian'ın Victoria Woodhull'un öğrencisi olan teyzesi ve süt annesi onu rahat yetiştirmişti. Her biyografi yazarı Charmian'ın sınır tanımayan cinselliğine atıfta bulunur; Noel muzipçe, "Charmian Kittredge adındaki genç bir bayan Piedmont'ta pamuklu sütyenler ve güzel bir kalçaya sıkıca oturan kısa kesim eteklerle ortaya çıktı." Stasz ise doğrudan, "Titiz ve nazik bayanı şehvet dolu ve özel olarak cinsel açıdan zinde bulmak gizli bir hazine keşfetmek gibiydi." ve Kershaw da kaba bir şekilde, "Sonunda zinaya tapan bir kadın vardı, Jack'in onu orgazm etmesini istiyor ve bunu sıkça yapmayı umuyordu; ağzına indirilen sadistçe yumruk bile onu gözyaşlarına boğmuyordu." demiştir.

Noel, 1903'ten 1905'e kadar geçen olayları "İbsen'in ilgisini çeken bir aile dramı... London bir tür kaygısız romantizm ve komedi rahatlığı içindeydi," diye anlatır. Ana hatlarıyla, Jack London evliliğinde hareketliydi; evlilik dışı cinsel olaylar arıyordu ve bunu Charmian'da buldu, yalnızca cinsel olarak aktif ve maceracı bir partner değil aynı zamanda geleceğinin hayat arkadaşı olacaktı. Charmian Bessie'ye cana yakın gözükmeye çalışarak niyetini gizlerken Bessie ve diğerleri Anna Strunsky'yi rakipleri olarak algılayarak yanıldılar.

Çocuk sahibi olmak istedilerse de bebeklerinden biri doğum sırasında öldü öteki hamilelik ise düşükle sonuçlandı.

1906'da "Collier's Weekly" dergisinde 1906 San Fransisco depremi üzerine görgü tanıklığı raporu yayımlandı.

 Çiftlik hayatı (Beauty Ranch, 1910-1916)

1910'da Jack London 26.000 dolara California Glen Ellen'da Sonoma Dağının doğu yamacında 4 km²'lik bir çiftlik satın aldı. "Eşimin yanında, çiftlik bana dünyanın en güzel şeyi olarak gözüküyor." der, çiftliğin başarılı bir ticari girişim olmasını isterdi. Yazarlık her zaman için London'a göre ticari bir girişimken şimdilerde ise anlamını tamamen yitirdi; "Bana ait olan Beauty Ranchten başka bir amaç için yazmam. Muhteşem mülküme bir ya da iki dönüm eklemek dışında bir amaçla kitap yazmam." 1910'dan sonraki edebi eserleri daha çok ticari amaçlıydı. Çiftliğe kazanç sağlama ihtiyacıyla yazılmışlardı. Joan London, "Çok az sayıda eleştirmen onun eserlerini ciddi olarak inceleme gereği hissediyordu ki Jack'in artık çaba göstermediği ortadaydı." diye yazmıştır.

Çiftlik birçok yönden büyük bir fiyaskoydu. Stasz gibi iyimser yorumcular onun projelerini potansiyel olarak uygulanabilir görmüşlerdir ve başarısızlığı kötü şansa ya da döneminin ilerisinde olduğuna bağlamışlardır. Oysaki Kevin Starr gibi kötümser tarihçiler onun kötü bir yönetici olduğunu, başka endişelerinden etkilendiğini ve alkolik olmasından zarar gördüğünü iddia etmektedir. Starr, London'ın 1910 ile 1916 arasında yılda altı ay çiftliğinden uzakta olduğunu belirtir ve "Yönetsel gücün gösterişini sevdi, bunaltan ayrıntılara dikkat etme konusunu değil... London'ın çalışanları onun büyük bir çiftlik sahibi zengin bir kişi rolünü oynaması çabasıyla alay ediyorlardı." diye yazar.

Jack London Hawai'yi son kez Aralık 1915'te ziyaret etti. Hawai'de bulunduğu 8 aylık sürede Dük Kahanamoku, Prens Jonah Kūhiō Kalaniana'ole, Kraliçe Lili'uokalani ve diğer birçok kişiyle tanıştı. Temmuz 1916'da çiftliğine geri dönen London, böbrek yetmezliği şikayetine rağmen çalışmaya devam etti.

Çiftlik şu anda koruma altında olup Jack London Millî Parkı içindedir.

 İntihal (eser hırsızlığı) suçlamaları

Jack London kariyeri boyunca defalarca intihalden suçlandı. Saldırıya açıktı, sırf dikkat çekici ve başarılı bir yazar olmasından değil çalışma yöntemleri nedeniyle de. Elwyn Hoffman'a yazdığı bir mektupta, "ifade etmek icat etmekten daha kolaydır," demiştir. Sinclair Lewis'ten öykü ve roman için taslaklar satın almış, öyküleri için gazete kupürlerini çokça kullanmıştır.

Egerton R. Young "Vahşetin Çağrısı"nın kendi kitabı "Northland'daki Köpeklerim"den alındığını iddia etmiştir. Jack London yanıt olarak onun kitabını kaynak olarak kullandığını kabul etmiş ve Young'a bir teşekkür mektubu yazdığını ileri sürmüştür.

Temmuz 1902'de, iki ayrı kurgu aynı ayda ortaya çıktı: Jack London'ın San Fransisco Argonauttaki Moon-face i ile Frank Norris'in Centurydeki The Passing of Cock-eye Blacklocku... Gazetelerin karşılaştırmalarına göre London'ın karakter tanımlamaları davranış olarak tamamen farklı, temelde ve dürtülerde ise açık bir şekilde aynıydı. Jack London bunu, iki yazarın da hikâyelerini aynı gazete için yazmış olmalarına bağladıysa da daha sonra Charles Forrest McLean'in aynı olayı kurguladığı romanının bir yıl önce yayınladığı ortaya çıktı.

The New York World'ün 1906 yılında yayınladığı "ölümcül benzerlik" isimli makalede, Jack London'ın "Love of Life" isimli kısa hikâyesinin 18 bölümü, Augustus Biddle'ın kurgudışı makalesi ve J. K. Macdonald'ın "Gece Yarısının Güneşi Diyarında Kayıp" isimli yazılarıyla yan yana karşılaştırmıştır. London'ın Biddle'ın yazısını yeniden düzenlediği kanıtlandıktan sonra London da ilgili eserlerden esinlendiğini kabul etmiştir.

En ciddi suçlama, Jack London'ın dünyaca ünlü Demir Ökçe romanının "Piskopos'un Gördüğü Hayalet" isimli 7. Bölümü hakkında ortaya atılmıştır. Bu bölüm, Frank Harris'in 1901 yılında yayınlanan "Londra Piskoposu ve Halk Ahlâkı" isimli ironik denemesinin birebir kopyasıdır. Bu olaydan dolayı öfkelenen Harris, kitabın telif haklarından 1/60 oranında hisse talep etti. Jack London ise bu bölümün bir gazete kupürü olarak eline geçtiğini, yazıyı gerçek Londra Piskoposunun gerçek bir konuşması olduğunu zannederek kullandığını öne sürdü. Joan London ise bu savunmayı "gerçeklerden uzak" olarak yorumladı.

 Politik görüşleri
Jack London 20 yaşında sosyalizmi benimsedi. Bundan önce sağlıklı ve güçlü bünyesinden kaynaklanan bir iyimserliğe sahip, çok çalışan ve dünyaya olumlu gözle bakan bir kişiydi. Fakat "Nasıl Sosyalist Oldum" adlı makalesinde de belirttiği gibi halkın en alt tabakalarını daha yakından gördükçe sosyalist fikirleri oluşmaya başladı. İyimserliği ve ferdiyetçiliği yavaş yavaş söndü ve mecbur olmadıkça hiçbir zaman daha fazla çalışmamaya karar verdi. Yazılarında ferdiyetçiliğinin bünyesinden sökülüp çıktığını ve bir sosyalist olarak tekrar doğmuş olduğunu belirtir. London Sosyalist İşçi Partisi'ne ilk kez Nisan 1896'da katıldı. 1901'de Sosyalist İşçi Partisi'ni bırakıp yeni kurulan Amerikan Sosyalist Partisi'ne girdi. 1896'da San Francisco Chronicle gazetesi, Oakland Hükûmet Konağı bahçesinde geceleri halka sosyalizm üzerine konuşmalar yapan 20 yaşındaki London'ı yazıyordu. Bu faaliyetlerinden ötürü 1897 yılında tutuklandı. Önce 1901'de (245 oy alarak) daha sonra da 1905'te (oylarını 981'e çıkararak) Oakland'ın belediye başkanlığına aday oldu ancak seçilemedi. 1906'da sosyalizm üzerine konuşmalar yapmak üzere ülke gezisine çıktı ve sosyalizm üzerine makale derlemelerini yayınladı [The War of the Classes (Sınıflar Savaşı), 1905; Revolution, and other Essays (Devrim ve Diğer Makaleler, 1910)].

Çoğunlukla mektuplarını "Devrim için" diye imzalardı.

Demir Ökçe isimli romanı başta olmak üzere yazarın birçok eserinde sosyalist bakış açısını açıkça görebiliriz. Yazarın bu bakış açısı kuramcı veya entelektüel sosyalizmden değil, daha çok yaşam tecrübelerinden ve kendi içinden gelmektedir.

Glen Ellen'daki çiftlik yıllarında London, sosyalizme karşı karışık duygular beslemeye başlamıştı. Yazar olarak büyük mali başarıya ulaşan London aynı başarıyı çiftlikte de yaşamayı çok arzuluyordu fakat bu gerçekleşmedi. Çalışanları arasındaki İtalyan işçilerin verimsiz olmasından şikayetçi olan yazar 1916'da çiftlik işletmesine son verdi.

 Irklar hakkındaki tartışmalı görüşleri
London'ın 1904 tarihli, The Yellow Peril makalesi, o dönemde yaygın basmakalıp görüşlerin tekrarıdır: "Koreli tam bir verimsizlik örneği, Çinli tam bir sanayi tipidir". "Büyük ırk maceramızın, denizdeki ve karadaki yağmalarımızın, tutku ve vahşetimizin ve yaptığımız tüm kötülüklerin arkasında gene bize ait, hiç kuşkusuz tamamen bizim olan belirli bir tutarlılık, bilinçli bir sertlik, melankolik bir yaşam sorumluluğu, bir yakınlık ve yoldaşlık ve sıcak insan duyguları … vardır." Gene de aynı yazı London'ın bu konudaki çelişkili duruşunu sergiler. "Büyük ırk maceramız"ın etik yönü üzerinde durduktan sonra yazıyı, "yukarıdaki önermenin kendisinin de Batılı ırk-egotizminin bir ürünü olduğu dikkate alınmalıdır," diye bitirir.

Jack London Asyalı göçmenlere karşı kendi döneminin yaygın Kaliforniyalı bakış açısına ve kalıplaşmış görüşlerine pek karşı çıkmaz. Örneğin Öte yandan, Jack London'ın pek çok öyküsünde Meksikalı, Havaili, Asyalı karakterler önemli yer tutar. Rus-Japon Savaşı sırasında savaş muhabirliği yaparken yazdıkları ve yarım kalan romanı "Cherry", Japon adetleri ve meziyetlerini çok takdir ettiğini gösterir.

1996 yılında Kanada'nın Yukon bölgesindeki Whitehorse şehrinde bir bulvara Jack London'ın ismi verildi; fakat sonrasında, London'ın ırkçı söylemleri sebep gösterilerek tekrar eski ismi "Two-mile Hill"e çevrildi.

 Ölümü

Jack London'ın ölüm sebebi çok tartışılmıştır. Pek çok eski kaynakta intihar ettiği anlatılmıştır. Ölüm raporunda ölüm sebebi üremi olarak gösterilmiştir. 22 Kasım 1916'da, çiftliğinde bir uyku sundurmasında ölmüştür. Son döneminde çok acı çektiği ve morfin aldığı biliniyordu, kazayla ya da kasıtlı olarak aşırıdoz olması da ihtimaller dahilindedir. Clarice Stasz'a göre "London'ın ölümünü takiben, bazı nedenlerle, onun sonunda intihar etmiş bir kadın avcısı olduğu yolunda bir biyografik efsane gelişti. Birinci el kaynaklara dayanan yakın zamanlı ciddi çalışmalar bu karikatürü reddetmektedir." London'ın eserlerinde intihar pek çok kez karşımıza çıkar ve bu durum söz konusu "biyografik efsane"nin oluşmasına katkıda bulunmuş olabilir.

Yaşamöyküsünü yazan Russ Kingman London'ın "inme ya da kalp krizi" nedeniyle öldüğünü düşünmüştür.

Jack London'ın külleri, eşi Charmian'ınkilerle birlikte, Glen Ellen, California'daki Jack London Eyalet Tarih Parkı'na gömüldü. Çok sade olan mezarda sadece yosun tutmuş bir kaya parçası dikilidir.

 Eserleri
 Öyküleri
Yazar ve tarihçi Dale L. Walker'a göre "London'ın gerçek dehası kısa, 7500 ve altında sözcükten oluşan, imgelerle dolu beyninin ve üstün anlatım yeteneğinin özgürce boşaldığı, yazılardır. Bu sihirli 7500'den daha uzun öyküleri genellikle, elden geçirilip düzeltilmeye muhtaçtır."

Jack London'ın şaşırtıcı derecede çok sayıda hikâyesi bugün bilimkurgu olarak sınıflanabilir. "The Unparalleled Invasion" Çin'e karşı bir biyolojik savaşı, "Goliah" nükleer denilebilecek bir enerji silahını, "The Shadow and the Flash" görünmezlik peşinde farklı yollar tutan iki rakip kardeşi, "A Relic of the Pliocene" çağdaş insanın bir mamutla karşılaşmasını, Londra'da Jung'un kuramlarına ilginin yoğun olduğu döneme ait daha geç bir hikâyesi "The Red One" dünya dışı bir nesnenin etkisindeki bir ada kabilesini konu edinir. Negatif ütopya ya da distopi örneği olarak yazdığı Demir Ökçe romanı da bugünün "Soft" bilimkurgu tanımına uygun düşer.

 Romanları

 A Son of the Snow (1902)
 Children of the Frost (1902)
 Vahşetin Çağrısı (1903)
 The Kempton-Wace Letters (1903) Published anonymously, co-authored by Jack London and Anna Strunsky.
 Deniz Kurdu (1904)
 The Game (1905)
 Beyaz Diş (1906)
 Adem'den Önce (1907)
 Demir Ökçe (1908)
 Martin Eden (1909)
 Yanan Gün Işığı (1910)
 Adventure (1911)
 Kızıl Veba (1912)
 The Abysmal Brute (1913)
 Ay Vadisi (1913)
 The Mutiny of the Elsinore (1914)
 The Star Rover (1915, published in England under the title The Jacket)
 The Little Lady of the Big House (1916)
 Jerry of the Islands (1917)
 Michael, Brother of Jerry (1917)
 Hearts of Three (1920, novelization by Jack London of a movie script by Charles Goddard)
 The Assassination Bureau, Ltd (1963, half-completed by Jack London; completed by Robert Fish)

 Hikâye derlemeleri
 Tales of the Fish Patrol (1906)
 Smoke Bellew (1912)
 The Turtles of Tasman (1916)

 Otobiyografik anıları
 Demiryolu Serserileri (1907)
 John Barleycorn (Bir Alkoliğin Anıları) (1913) Ay

 Kurgu dışı eserleri ve makaleleri
 The People of the Abyss (1903)
 Revolution, and other Essays (1910)
 The Cruise of the Snark (1913)
 How I became a socialist Kısa öyküleri

 Oyunları
 The Acorn Planter: a California Forest Play (1916)

 Ardından yapılan eklemeler
 Jack London Credo
Irving Shepard 1956 tarihli bir Jack London hikâyeleri derlemesinin ön sözünde bir "Jack London Credo"dan alıntı yaptı:

Toz olmaktansa kül olmayı yeğlerdim!
Kıvılcımın çakmasını isterdim parlak bir ışıkta, boğulmasındansa çürük bir kerestenin oyuğunda
Muhteşem bir gök taşı olmak isterdim, varlığımın her zerresinin görkemli bir ışıltıda olmasını, uykulu ve hareketsiz bir gezegendense.
İnsanın işlevi yaşamaktır sadece var olmak değil.
Harcamayacağım günleri, onları uzatmaya çabalayarak.
Kullanacağım her anını zamanımın.

Shepard kaynak belirtmemiştir. Alıntıladığı sözcükler San Francisco Bulletin'ın 2 Aralık 1916 tarihli sayısında, London'ın çiftliğini ölümünden birkaç hafta önce ziyaret eden gazeteci Ernest J. Hopkins'in bir yazısında geçer.Clarice Stasz bu parçanın "London'ın üslubundan pek çok iz taşıdığı"nı yazmıştır.

 The Scab
"The Scab" (grev kırıcı) başlıklı kısa yazı Amerikan işçi hareketi tarafından çokça alıntılanmış ve Jack London'a atfedilmiştir: "Tanrı çıngıraklı yılan, kurbağa ve vampiri tamamladıktan sonra elinde kalan iğrenç artık malzemeyle grev kırıcıyı yaptı. Bu iki ayaklı hayvanın dönek bir ruhu, sıvı bir beyni, jelatin ve tutkal karışımı bir omurgası vardır ….

Bu parça, 1974 tarihli bir Yüksek Mahkeme davasında tümünü alıntılayıp "genellikle yazar Jack London'a atfedilen, sendika edebiyatının iyi bilinen bir parçası" olarak niteleyen hakim Thurgood Marshall'ın ağzından tutanaklara da geçmiştir.

Bu alıntı Jack London'ın yayınlanmış eserleri içinde bulunmaz. Bir zamanlar "The Scab" başlıklı bir konuşma yapmış ve The War of the Classes (Sınıfların Savaşı) kitabında yayınlamıştır fakat bu konuşma içerik ve tarz olarak söz konusu alıntıdan tamamiyle farklıdır.

 Might is Right
Anton LaVey'in "Şeytan Kilisesi", 1896 tarihli Might is Right kitabının yazarı Ragnar Redbeard'ın aslında Jack London olduğunu ileri sürer. London'ın hiçbir biyografisinde buna değinilmez ve Rodger Jacobs bir yazısında bu iddiayı reddeder.

 B. Traven Sierra Madre Hazineleri filminin senaryosuna temel olan kitabın yazarı olarak ünlenen gizemli yazar B. Traven, 1930'larda, "Alman Jack London" olarak nitelendi. Siyasi eğilimi, konuları, yazı üslubu ve mekanları gerçekten de Jack London'inkilerle büyük benzerlik gösterir. Traven tüm ömrünce gerçek kimliğini saklı tutmuştu. Traven üzerine yazan her yorumcu, onun aslında Jack London olduğu, kendi ölümünü insanları yanıltan bir oyun şeklinde sahneleyen London'ın yeni bir kimlikle yazmaya devam ettiği yolundaki spekülasyona değinir. London'ın hiçbir biyografisi bu konuyu ele almaya değer bulmaz. 1990'da Traven'in dul eşi kendisiyle yapılan bir söyleşide Traven'in Almanya'da 1. Dünya Savaşı'nda yaşamış sol devrimci Ret Marut olduğunu açıkladıktan sonra spekülasyonlar da dinmiş oldu.

 Diğer
Jack London, Star Trek: TNG "Time's Arrow (Zamanın Oku)" bölümünde teğmen Commander Data'ya yardımcı olan bir otel çalışanı karakterinde gözükür. Mark Twain, O'na Alaska'ya gidip iyi bir yazar olması öğüdünü verir.

 İnternette erişilebilen eserleri
 Jack London's Writings
 Jack London's Unpublished Poetry Forty poems by Jack London, published for the first time in 2005 by Dan Wichlan. Of interest mostly to Jack London buffs, his poetry being unsuccessful.
 Plays by Jack London Full text, online, of The Acorn-Planter, The Birth Mark, The First Poet, Daughters of the Rich, Scorn of Women, and A Wicked Woman. Of interest mostly to Jack London buffs, his plays being unsuccessful.
 Gutenberg Projesi
 Google Books  search on "Jack London" for "full view books" finds many complete works in the form of facsimile page images, downloadable as PDF files.

 Jack London hakkındaki siteler
 The Jack London Collection Site featuring Information about Jack London's life and work, and a collection of his writings.
 The World of Jack London Biographical information and writings
 Jack London - his life and books  Capsule biography from Jack London State Park website
 Jack London's Ranch Album
 Jack London State Historic Park

 Çeşitli bilgiler
 Obituary, NY Times, 23 Kasım 1916 Jack London Dies Suddenly On Ranch
 From 1904 on, Jack London was a member of the Bohemian Grove, which at that time had a more literary emphasis than it does today. Charmian London wrote that "whenever feasible, our world-wanderings led us homeward in mid-summer, that he might spend at least one week of Hi-Jinks at the Bohemian Grove, situated but a few miles from the Ranch. He dreaded foregoing the marvellous annual Grove Play, words and music, acting and staging, all done by members of the Grove only." Other members of the Grove at that time included Ambrose Bierce, Gelett Burgess, John Muir, Frank Norris, and George Sterling. Refs: Charmian London (1921), The Book of Jack London, p. 19. Other members: Peter Booth Wiley (2000), National Trust Guide/San Francisco, Wiley, ISBN 0-471-19120-5
 Jack London: The Man, The Socialist, The Fighter

San Francisco'da doğan Jack London, İrlanda asıllıdır. Çocukluğu yoksulluk içinde geçen London, kitaplarla 10 yaşında tanışmıştır. Birkaç yıl serseriler arasında yaşayıp bu durumdan kendini kurtarmak için yük gemilerinde çalışmaya başlayan yazar, bu iş sayesinde denize açılmış ve Japonya'ya, Sibirya'ya gitme şansı bulmuştur.

1896 yılında ise altın arayıcılarının peşine takılmıştır. Burada başından geçenleri Vahşetin Çağrısı (1903) adlı kitabında anlatan London, bu kitabıyla üne kavuşmuştur.

Okuma alışkanlığını hiç bırakmadığı ve durmadan yazdığı bilinmektedir. En ünlü eseri olarak bilinen ve yarı-otobiyografik özellik taşıyan Martin Eden romanında anlattığına benzer biçimde 1916 yılında intihar etmiştir.

London'ın ölümünden sonra hayatını romansı bir dille anlatan biyografik kitap "Doludizgin Bir Denizci" (Sailor on Horseback) Irving Stone tarafından yazıldı.

 Kaynakça
 Kaynak kitaplar
  Stasz  describes this as "Comments on 400 books in London's personal library, and their relationship to particular writings. An exceptional guide to London's intellectual influences."

  (Reprint; originally published anonymously by the Macmillan Company, 1903). Complete original edition also available as page images at Google Books  .

  Includes: The Call of the Wild, White Fang, The Sea-Wolf, eleven "Selected Klondike Short Stories," thirteen other "Selected Short Stories"
  Includes The People of the Abyss, The Road, The Iron Heel, Martin Eden, John Barleycorn, and his essays How I Became a Socialist, The Scab, The Jungle, and Revolution. Stone, Irving (1938) Sailor on Horseback''. Dale L. Walker notes : "Sailor on Horseback was a massively flawed book …. The author depended too much on London's fiction … to recreate the author's life …. Stone the novelist could not escape novelizing Sailor on Horseback (later editions were more factually subtitled A Biographical Novel)."
 Starr, Kevin (1973) Americans and the California Dream 1850-1915.'' Oxford University Press. 1986 reprint: ISBN 0-19-504233-6

Dipnotlar

1876 doğumlular
San Francisco doğumlu yazarlar
1916 yılında ölenler
Dizanteriden ölenler
Kaliforniya'da enfeksiyon hastalıklarından ölenler
19. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
19. yüzyıl Amerikalı hikâye yazarları
20. yüzyıl Amerikalı hikâye yazarları
Amerikalı psikolojik kurgu yazarları
Amerikalı siyasi yazarlar
Amerikalı savaş muhabirleri
1906 San Francisco depremi
İntihar eden yazarlar
Amerikalı ateistler
Ateist yazarlar
Amerikalı demokratik sosyalistler
Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de öğrenim görenler
Amerikalı öjenikler
Amerikalı denizciler
Amerikalı gezi yazarları
Amerika Sosyalist İşçi Partisi mensubu siyasetçiler
Klondike Altına Hücumu'nda kişiler
Rus-Japon Savaşı muhabirleri
Amerikalı erkek roman yazarları
Amerikalı hikâye yazarları
19. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları

Jack London


Svijet

Događaji

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

 Službeno ukinuti feudalni odnosi na otoku Rabu, davanje tzv. "dohotka"

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Pravo u 1946.


Aceasta este o listă a echipelor care au câștigat Campionatul Mondial al Cluburilor FIFA și / sau Cupa Intercontinentală.

Competiții
Sunt evenimente oficiale valabile pentru titlul mondial FIFA de jure:

 Cupa Intercontinentală, nume cu care este cunoscută Cupa Europeo-Sudamericană, a fost o competiție de fotbal desfășurată (inițial în dublă manșă, apoi într-o singură întâlnire), din 1960 pana în 2004, între câștigătoarea Cupei Campionilor Europeni (acum Liga Campionilor) și câștigătoarea cupei CONMEBOL Libertadores, în America de Sud, campionii celor celor doi continente mai departe în lumea fotbalului. Din 2005 nu s-a mai organizat din cauza reintroducerii din 2006 a Campionatul Mondial al cluburilor. În octombrie 2017, FIFA a recunoscut turneul ca fiind valabil pentru titlul mondial oficial de club.

 Campionatul Mondial al Cluburilor FIFA (în ) este o competiție globală de fotbal, înființată în 2005 (în 2000 a avut loc o ediție pilot). Este un turneu anual că conferă oficial titlul mondial de fotbal care se desfășoară între câștigătoarele:
 Ligii Campionilor UEFA
 Ligii Campionilor AFC
 Ligii Campionilor CONCACAF
 CONMEBOL Libertadores
 Ligii Campionilor CAF
 Ligii Campionilor OFC
 Campioana ligii naționale a țării în care se desfășoară competiția

Câștigători

Note

Vezi și
 Campionatul Mondial al Cluburilor FIFA
 Cupa Intercontinentală

Competiții fotbalistice internaționale intercluburi
Competiții organizate de FIFA

Lista câștigătorilor Cupa Intercontinentală / Campionatului Mondial al Cluburilor FIFA


Somdet Phra Bawornrajchao Maha Surasinghanat (thailändisch ; * 1744 als Bunma; † 1803) war ein Anführer der siamesischen Armee von Ayutthaya und Uparat (Vizekönig) unter seinem älteren Bruder, dem ersten König der Chakri-Dynastie, Rama I. (1736 bis 1809).

Frühzeit
Bunma wurde 1744 als Kind von Thongdi und Daorueng geboren und jüngstes Kind von Daorueng. Er hatte vier Geschwister und zwei Stiefgeschwister. Thongdi war als Abkömmling des Anführers der siamesischen Gesandtschaft nach Frankreich, Kosa Pan, Königlicher Sekretär im Norden von Siam und Bewahrer des Königlichen Siegels. Wie fast alle Söhne von Aristokraten wurde Bunma königlicher Page im Palast.

Kämpfe gegen die Birmanen
Im Jahre 1767 sah sich das Königreich Ayutthaya dem Fall gegenüber, als die Birmanen in großer Übermacht nach Siam aufmachten. Bunma flüchtete aus der Hauptstadt und brachte sich zu seiner Familie in Amphawa, Samut Songkhram. Sein Bruder, der Luang Yokbat von Ratchaburi riet ihm, den Streitkräften von Taksin bei Chonburi beizutreten. Nach dem Fall von Ayutthaya war die Hauptstadt und deren Umgegend unter der Kontrolle der Birmanen und die Adligen versuchten, eigene Herrschaftsbereiche aufzubauen. Im Jahre 1768 nahm Taksin Ayutthaya für die Siamesen ein und warf die Birmanen zurück. Nach der Gründung von Thonburi als neuer Hauptstadt krönte er sich als König und machte Bunma zum Phra Maha Montri (Königlicher Polizeikommissar).

Im selben Jahr 1768 traten Bunma und sein älterer Bruder den Truppen bei, die gegen Pimai in Khorat gingen, einem der vielen Aufrührer gegen das alte Reich Ayutthaya.   Nach den Kämpfen avancierte er zum Phraya Anuchitraja und zettelte zahlreiche Kämpfe gegen die verbliebenen Birmanen im alten Reich an. Nach der Niederlage des Gebieters von Fang im Norden wurde er zum Chaophraya Surasi und Gebieter von Phitsanulok ernannt, was die Oberhoheit über die Truppen von Siam einschloss. Er kämpfte 1771 mit Phraya Phichai in dessen legendärem Kampf, bei dem Phichais Schwert zerbrach. Aufgrund seines mutigen Auftretens wurde Bunma von den Birmanen Herr der Tiger genannt. 1774 konnte er mit Hilfe von Kawila, dem Herrscher von Lampang die Hauptstadt von Lan Na, Chiang Mai, einnehmen. Die Schwester von Kawila, Sri Anocha, gefiel ihm so gut, dass er sie zur Hauptfrau nahm.

In den Jahren zwischen 1771 und 1781 waren die Siamesen hauptsächlich damit beschäftigt, die Reiche von Luang Phrabang, Vientiane, Champasak und Kambodscha zu nehmen oder abzusichern. Bunma war dort stets an vorderster Front zur Stelle. Nachdem König Taksin 1781 psychisch erkrankte, rebellierte der Adel und machte seinen Bruder Rama I. zum neuen König. Als rechte Hand seines Bruders wurde Bunma Vizekönig und Thronanwärter.

Der Vordere Palast

Maha Surasinghanat sorgte für den Bau des ersten "Vorderpalastes" (Wang Na) in Bangkok, also der Wohnung des Vizekönigs. 1785 versuchten die Birmanen im Zuge des Siamesisch-birmanischen Krieges 1785–1792 einen erneuten Zugriff auf siamesisches Territorium, wurden aber von Maha Surasinghanat trotz zahlenmäßiger Unterlegenheit geschlagen. 1786 griffen die alten Gegner unter Bodawpaya erneut an. Maha Surasinghanat stellte sie in ihrem Lager bei Ta Din Daeng und schlug ein zweites Mal in die Flucht.

Im Jahr 1802 drangen die Birmanen in das heutige Nord-Thailand bei Chiang Mai ein, und König Rama I. sandte erneut seinen Bruder aus, um die Belagerung der Stadt zu sprengen. Auf dem Weg in den Norden erkrankte Maha Surasinghanat, konnte aber seine Truppen noch wirkungsvoll aufstellen. Rama I. sandte seinen Neffen, Anurak Devesh, um die siamesischen Truppen des Hinteren Palastes anzuführen. Währenddessen hatten die Truppen des Vorderen Palastes jedoch die Belagerung von Chiang Mai aufgelöst. In der Folge kam es zu einem Disput über die Effektivität der beiden Armeen.

Tod
1803 starb Maha Surasinghanat, nachdem er den Truppen seines älteren Bruders den Zutritt zum Vorderen Palast verweigert hatte, als dieser ihn am Krankenbett besuchte. Auf seine Bitte sollten seine Schätze nur an seine eigenen Nachkommen vererbt werden.

Literatur
 Natthawut Sutthisongkhram:  [Somdet Phra Boworaratchao Maha Surasinghanat]. Königliches Institut, Bangkok 1990.

Weblinks
 Geschichtliches und Biografie von Sura Singhanat. The Royal Institute (Thai)

Einzelnachweise

Uparat (Siam)
Geboren 1744
Gestorben 1803
Mann

Maha Surasinghanat


George Silion (n. 1880, Orăștie, județul Hunedoara – d. 1965, Orăștie, județul Hunedoara), ortografiat în unele surse și ca Gheorghe Silian, a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia , organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
George Silion a urmat școala primară și Gimnaziul la Orăștie .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, George Silion a fost delegat al Cercului electoral Orăștie-oraș .

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I) * Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1880
Decese în 1965
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

George Silion


La saison 2021-2022 est la vingt-cinqième édition de la Coupe continentale de hockey sur glace, une compétition européenne de clubs organisée par la Fédération internationale de hockey sur glace (IIHF). Elle débute le 24 septembre 2021 et la finale, initialement programmée du 7 au 9 janvier 2022, se déroule du 4 au 6 mars 2022.

Présentation
Vingt équipes venant d'autant de pays prennent part à la compétition : il s'agit généralement des vainqueurs des championnats nationaux respectifs, mais il existe quelques exceptions.

La compétition se divise en quatre tours, l'entrée en lice des équipes se faisant selon le niveau de chacune.

Lors de chaque tour, les équipes sont séparées en deux groupes de 4, chacun étant disputé sous la forme d'un championnat à rencontre simple. Aux premier et deuxième tours, seul le vainqueur de chaque groupe se qualifie pour le tour suivant tandis que les deux premiers de chaque groupe du troisième tour se qualifient pour la finale.

La répartition des points est la suivante :
 3 points pour une victoire dans le temps réglementaire ;
 2 points pour une victoire en prolongation ou aux tirs de fusillade ;
 1 point pour une défaite en prolongation ou aux tirs de fusillade ;
 0 point pour une défaite dans le temps réglementaire.

Clubs participants

Premier tour
Le  se déroule du 24 au 26 septembre 2021 à Brașov en Roumanie pour le groupe A et à Vilnius en Lituanie pour le groupe B.

Légende :

Groupe A

Groupe B

Deuxième tour
Le  se déroule du 22 au 24 octobre 2021 à Budapest en Hongrie pour le groupe C et à Amiens en France pour le groupe D.

Légende :

Groupe C

Groupe D

Troisième tour
Le  se déroule du 19 au 21 novembre 2021 à Cracovie en Pologne pour le groupe E et à Aalborg au Danemark pour le groupe F.

Légende :

Groupe E

Groupe F

Super Finale
La Super Finale se déroule du 4 au 6 mars 2022 à Aalborg au Danemark.

Légende :

Notes et références

2021-2022
Saison 2021-2022 de hockey sur glace
Hockey sur glace M2

Coupe continentale de hockey sur glace 2021-2022


En sjælden fugl er en dansk kortfilm fra 1999, der er instrueret af Kenneth Kainz efter manuskript af Anders Thomas Jensen.

Handling

Medvirkende
 Martin Brygmann - Halfdan
 Sofie Gråbøl - Astrid
 Frits Helmuth - Dr. Flage
 Jesper Christensen - Josef
 Sigurd Emil Roldborg - Bjarne
 Lukas Stoltz-Andersen - Halfdan som barn

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

En sjælden fugl


Dominique Celle, né le  à Condrieu (Rhône), est un coureur cycliste français. Professionnel en 1983, il s'est surtout distingué par sa victoire au Trophée des grimpeurs (course "open") en 1981, sous les couleurs de l'équipe de France amateurs.

Son grand frère Denis a également été coureur cycliste.

Biographie

Palmarès
 1977
 Grand Prix de la Tomate
 1979
  de Dijon-Auxonne-Dijon
 1980
 Championnat du Lyonnais
  du championnat de France sur route amateurs
 1981
 Trophée des grimpeurs
 Grand Prix de Cours-la-Ville
  du Circuit du Cantal
  du Circuit Berrichon
 1982
 Circuit des monts du Livradois
 Tour du Pays de Gex
  du Grand Prix des nations amateurs
 1984
  du Grand Prix de Vougy
 1986
 Grand Prix de Cours-la-Ville
 1987
 Grand Prix de Saint-Symphorien-sur-Coise
 Grand Prix de l'Équipe et du CV
  de la Flèche d'or européenne (avec Patrick Vallet)
 1988
  du Grand Prix de Puy-l'Évêque
  du Grand Prix de Saint-Symphorien-sur-Coise

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en décembre 1959
Naissance à Condrieu

Dominique Celle


Le référendum constitutionnel comorien de 1958 a lieu le  afin de permettre à la population de se prononcer sur la constitution de 1958 visant notamment à faire du territoire des Comores un pays membre de la Communauté française.

Le projet soumis à référendum reçoit une large majorité des suffrages.

Campagne
La campagne a surtout porté sur l'intégration ou non à la Communauté française. Les élites locales favorables à l'indépendance considèrent que les Comores ne sont pas prêtes pour cette dernière car économiquement non autosuffisantes. Cette nouvelle constitution permet cependant d'obtenir une autonomie non négligeable. Les plus opposés à l'indépendance, à Mayotte, cultivent leur proximité avec le gouvernement français et appellent également à voter pour.

Résultat

Notes et références

Référendum aux Comores
Référendum en 1958
Référendum constitutionnel
Septembre 1958

Référendum constitutionnel français de 1958 au territoire des Comores


Let's be happy est un arrangement pour clarinette d'un air traditionnel de la musique klezmer par Giora Feidman. Cet arrangement est représentatif de l'emploi de la clarinette à partir du milieu du  dans cet univers de la musique et la culture ashkénazes.

Cette pièce est souvent reprise par les clarinettistes classiques avec un arrangement  pour ensemble (trio avec piano, orchestre...) réalisé par Göran Fröst, à la demande de son frère clarinettiste Martin Fröst après avoir écouté l'enregistrement de cet air interprété par Giora Feidman quand il avait dix ans.

Analyse
Arrangée par le clarinettiste Giora Feidman, la pièce Let's be happy intègre les fondamentaux de ce genre, comme  « l'ornementation, un tempo flexible (presque improvisé) et les « modes » orientaux tels que l'Ahava Raba, Mi sheberakh, et l'Adonoï molokh ».

Enregistrements
 Giora Feidman, Israel: Yiddish Soul (Network Medien, 1993)
 Giora Feidman, Yiddish Soul, (Pläne, 1995)
 Martin Fröst, Frost and Friends, arrangement par Göran Fröst (BIS Records, 2010)

Notes et références

Liens externes
 .

Œuvre de Giora Feidman
Feidman, Let's be happy
Klezmer

Let’s be happy


Graph Modelling Language (GML), auch Graph Meta Language, ist eine hierarchisch aufgebaute Auszeichnungssprache im ASCII-Format zur Modellierung von Graphen. GML ist der Vorläufer des Datenformats GraphML.

Neben der Definition von Knoten und Kanten lassen sich auch Attribute wie z. B. Beschriftungen festlegen. Die Auswahl an Attributen ist hierbei durch die GML nicht vorgegeben, wodurch sich eine hohe Flexibilität des Einsatzes ergibt.

Beispiel
Ein einfacher Beispielgraph in GML:
graph [
	comment "Das ist ein Beispielgraph."
	directed 1
	id 42
	label "Graph"
	node [
		id 1
		label "A"
		weiteresAttribut 42
	]
	node [
		id 2
		label "B"
		weiteresAttribut 43
	]
	node [
		id 3
		label "C"
		weiteresAttribut 44
	]
	edge [
		source 1
		target 2
		label "Kante AB"
	]
	edge [
		source 2
		target 3
		label "Kante BC"
	]
	edge [
		source 3
		target 1
		label "Kante CA"
	]
]

Weblinks
 Michael Himsolt, GML: A portable Graph File Format, Technical Report 1997, Universität Passau

Datenformat
Graphentheorie

Graph Modelling Language


L0phtCrack is a password auditing and recovery application originally produced by Mudge from L0pht Heavy Industries.  It is used to test password strength and sometimes to recover lost Microsoft Windows passwords, by using dictionary, brute-force, hybrid attacks, and rainbow tables.

The initial version was released in the Spring of 1997.

The application was produced by @stake after the L0pht merged with @stake in 2000.  @stake was then acquired by Symantec in 2004. Symantec later stopped selling this tool to new customers, citing US Government export regulations, and discontinued support in December 2006.

In January 2009, L0phtCrack was acquired by the original authors Zatko, Wysopal, and Rioux from Symantec. L0phtCrack 6 was announced on 11 March 2009 at the SOURCE Boston Conference. L0phtCrack 6 contains support for 64-bit Windows platforms as well as upgraded rainbow tables support. L0phtCrack 7 was released on 30 August 2016, seven years after the previous release. L0phtCrack 7 supports GPU cracking, increasing performance up to 500 times that of previous versions.

On April 21, 2020, Terahash announced it had acquired L0phtCrack. Details of the sale were not released.

On July 1, 2021 L0pht Holdings, LLC repossessed L0phtCrack after Terahash defaulted on its instalment sale loan. The current owners announced that they were exploring open source options for L0phtcrack. Due to commercial libraries existing within the software this may take some time.

On October 17, 2021 L0phtCrack version 7.2.0 was released open-source, with different portions of the software being published under different licenses.

References

External links
 L0phtCrack Website
 L0phtCrack repositories on GitLab
 Passwords 2015 Keynote 1: Chris Wysopal

L0pht
Password cracking software
Formerly proprietary software
Free security software

L0phtCrack


Felix von Urgell († 818) war ein frühmittelalterlicher Theologe und Bischof von Urgell.

Adoptianismus-Debatte
Felix folgte der in Spanien von Erzbischof Elipandus von Toledo vertretenen adoptianistischen Lehre, der zufolge Christus seiner göttlichen Natur nach natürlicher Sohn, seiner menschlichen Natur nach jedoch nur Adoptivsohn Gottes sei. Er wurde 792 auf der Synode von Regensburg zum Widerruf gezwungen. Zurück in seinem Bistum Urgell kehrte er jedoch wieder zur adoptianistischen Lehre zurück. Daher wurde seine Lehre auf der Synode von Frankfurt 794 erneut verurteilt.

Alkuin (Libellus adversus Felicis haeresim, Contra Felicem Urgellitanum libri VII, Adversus Elipandum libri IV) und Paulinus von Aquileia (Contra Felicem Urgellitanum episcopum libri VII) befassten sich in einer Reihe von Schriften ausführlich mit der Widerlegung der Positionen Felix' und Elipands. Die Kontroverse erreichte 799 mit einer Disputation zwischen Alkuin und Felix auf dem Konzil von Aachen ihren Kulminationspunkt. Felix wurde zum Verzicht auf sein Bistum genötigt und blieb fortan in Gefangenschaft in Lyon, wo er 818 starb. Er gilt als Lehrer des Bischofs Claudius von Turin.

Literatur
 Odilo Engels: Art. Felix, Bischof von Urgel (†818). In: Lexikon des Mittelalters. Bd. 4: Erzkanzler bis Hiddensee. Artemis, München u. a. 1989, Sp. 342.
 Wilhelm Heil: Art. Adoptianismus. In: Lexikon des Mittelalters. Bd. 1: Aachen bis Bettelordenskirchen. Artemis, München u. a. 1980, Sp. 162–163.

Weblinks

Einzelnachweise

Fränkisches Reich
Bischof (8. Jahrhundert)
Geboren im 8. Jahrhundert
Gestorben 818
Mann

Felix von Urgell


Valhalla 88, ou Nazista Sul88/Valhalla, criado em 1997, foi o maior site brasileiro e um dos maiores do mundo sobre revisionismo nazista. Ele foi derrubado pela Polícia Federal em 2007. O site possuia conexões próximas com outros sites neonazistas internacionais e mantinha um estreito relacionamento com o movimento Poder Branco. Em outubro de 2003, figurou em 47 no ranking top 100 Nationalist and Revisionist Sites, contando com 3.466 acessos naquele ano. O grupo foi definido pelo Ciudad Libre de Opinión, site que hospedava o Valhalla88, como sendo skinheads Nacional-Socialistas.

Nome
Valhalla é um salão onde os que tiveram uma morte heróica se preparam para o fim do mundo. A mitologia nórdica é comumente usada como simbolismo por grupos neonazistas. Já 88 é um apito de cachorro. Como a oitava letra do alfabeto é o "h", 88 significa "hail hitler".

História
O website Nazista Sul88/Valhalla foi criado em 1997, com sede em Santa Catarina e tendo textos assinados por um usuário conhecido como Nacionalista 88. Se filiou à organização americana NSDAP/AO e se hospedou no prestigiado site neonazista argentino Ciudad Libre de Opinión, criado em 1999. Com o tempo, se tornou um dos maiores sites neonazistas do Brasil, chegando a uma média de 200 mil vizualizações diárias. Entre 2004 e 2005, passou a ser investigado pelo Ministério Público Federal e o Ministério Público do Rio Grande do Sul por pedido do Conselho de Desenvolvimento da Comunidade Negra e da Federação Israelita do Rio Grande do Sul e contando com a ajuda da Interpol. Em 2006, foi retirado do site argentino e criou seu próprio domínio, sendo conhecido desde então como Valhalla88. Ele foi fechado pela Polícia Federal a pedido da comunidade judaica em agosto de 2007, porém parte do material foi hospedado no site Nueva Orden.

Conteúdo
Entre o conteúdo disponibilizado, estava o download de textos, imagens, cartazes, charges, postagens e músicas em mp3 de teor revisionista, incluindo a difusão de ideias de pessoas como Paul Rassinier, Robert Faurisson, Reverendo I. B. Pranaitis, Richard Harwood, Alfred Rosenberg, entre outros. Eles também divulgavam links para outros sites neonazistas, como o argentino Ciudad Libertad/Libre Opinión, o português Movimento Nacional Socialista do Atlântico, o espanhol Nueva Ordem, o site da Editora Revisão e os sites de música White Pride Records e Final Stand Records. O próprio site também vendia produtos neonazistas.

Diferente dos grupos de skinheads e neonazistas, o site se propunha a ser sério e acadêmico. Eles defendiam que o nacional-socialismo sofreu uma série de injustiças por parte da mídia e da história oficial, argumentando que "nunca foi dado aos Nacional Socialistas o direito de defesa ou a oportunidade de um debate democrático e justo". Portanto o site seria responsável por divulgar os "verdadeiros" ideais do nazismo. Eles também incentivavam o ativismo político em cédulas neonazistas com pelo menos cinco membros, e instruiam o grupo sobre o que fazer e quais eram os locais e horários mais apropriados para agir. Entre as atividades, estava a difusão dos ideais do grupo ao espalhar panfletos e chamar a atenção da mídia. O site também instruia seus militantes que, se pegos pela polícia, deveriam dizer "não tenho nada a declarar", pois é melhor levar uns socos e pontapés do que passar anos na prisão.

O grupo defendia ideias tipicamente nazistas e neonazistas, como a dominação do capital pelos sionistas, arianismo, segregação racial, darwinismo social e a negação do holocausto. Apesar disso, criticavam o nazismo tradicional por não se envolver com questões atuais, e se colocavam como uma alternativa. Eles consideravam a civilização ocidental, o capitalismo, o materialismo, a burguesia, o individualismo, o marxismo e o globalismo como seus inimigos. A solução para tais problemas seria a completa destruição do mundo moderno, que levaria ao chamado Ano Zero. O site também tentava se separar de outras ideologias, como o conservadorismo, defendendo que o nazismo é de esquerda por ter um caráter revolucionário. Apesar disso, pregavam a abolição de programas assistencialistas, a nacionalização de empresas e a implementação de um estado de bem-estar social apenas para nazistas. Apesar de não compactuar com grupos de direita, o site propunha uma aliança, desde que eles pregassem a destruição do sistema.

A cultura ariana defendida pelo grupo, porém, não se trata do nazismo original, mas de um neonazismo trazido por imigrantes europeus e misturado com ideias tipicamente brasileiras. Entre as ideias inclusas no pensamento nazista está até mesmo o socialismo, onde o trabalhador é cooptado a se juntar ao grupo para derrubar a elite econômica. A mistura de ideias, no entanto, leva a um paradoxo, já que o nazismo é essencialmente capitalista. Outro paradoxo é a negação do grupo em ser racista. Isso vem de uma distorção da ideia de raça, onde se acredita que a cultura e a superioridade racial são passadas pelo sangue.

Referências

Neonazismo
Websites do Brasil
Revisionismo histórico
Websites extintos

Valhalla88


Star Wars este un joc video arcade creat de Mike Hally și produs de Atari, Inc. în 1983. Este un joc first person de luptă în spațiu care simulează un atac asupra Death Star așa cum apare în filmul din 1977 Star Wars. Acesta a fost dezvoltat în Epoca de Aur a Jocurilor Arcade și a apărut în listele celor mai bune jocuri video din toate timpurile.

Acesta conține culori 3D realizate prin grafică vectorială. Este urmat de jocul video Star Wars: Return of the Jedi din 1984.

Jocul conține mai multe eșantioane digitale ale vocilor din film, printre care Mark Hamill ca Luke Skywalker, Alec Guinness ca Obi-Wan Kenobi, James Earl Jones ca Darth Vader, Harrison Ford ca Han Solo, bipurile mecanizate ale lui R2-D2 și mârâirile lui Chewbacca.

Note

Legături externe

Star Wars at the Arcade History database

Vezi și
Lista jocurilor video Războiul stelelor

Jocuri video din 1983
Războiul stelelor
Jocuri Atari
Jocuri Star Wars

Star Wars (joc video din 1983)


Radio Slobodna Europa (službeno Radio Slobodna Europa/Radio Sloboda, engl. Radio Free Europe/Radio Liberty, akr. RFE/RL), radiodifuzijska organizacija koju je 1950. osnovala vlada Sjedinjenih Američkih Država radi propagande vlastitoga društva, odnosno deklarativno  - da pruži informacije i politički komentar ljudima iz komunističke Istočne Euvrope i Sovjetskog Saveza, kojima je to bilo uskraćeno zbog nepostojanja nepristranih medija u vlastitim zemljama.

Procjenjuje se da je programe Radija Slobodna Europa s vijestima iz cijelog svijeta, ali i iz njihovih vlastitih zemalja, slušalo 35 milijuna ljudi. Smatra se da je Radio Slobodna Europa radi svojih uglavnom uspješnih napora da nadmudri istočnoeuropske cenzore i svaki dan dođe do svojih slušatelja, doprinio propasti socijalističkih režima u Istočnoj Europi.

Radio Slobodna Europa počeo je emitirati svoj program za Čehoslovačku iz sjedišta u Münchenu 4. srpnja 1950. Vrlo brzo je emitirao program na 15 jezika - zemalja pod sovjetskim utjecajem. Postaja je financirana od strane Američkog kongresa preko Centralne obavještajne agencije - CIA. Taj podatak je držan u strogoj tajnosti sve do kraja 1960-ih zbog straha od sovjetske odmazde.

Redakcija se 1995. preselila u Prag, u skladu s promjenom granica, i američkim fokusom prema Bliskom istoku 1990-ih, i 1998. pokrenula program za slušatelje u Iraku i Iranu.

Pored radijskih emisija, počeo se emitirati i televizijski program i vijesti na internetu u 20 zemalja, na oko 30 različitih jezika, uključujući i manje poznate, kao što su baškirski, čerkeski, tatarski, čečenski (uglavnom na jezicima koji se govore u Ruskoj Federaciji).

Izvori

Radijske postaje
Prag
Češka

Radio Slobodna Europa


Radiopasión española es un programa de radio emitido por RNE desde 2007, en el cual conocidos locutores de la cadena demuestran sus dotes de canto. El programa fue creado y dirigido por Javier Caballé.

La primera edición fue emitida el 24 de diciembre de 2007, y es recordada por ser la primera edición sucesora del entonces cancelado Telepasión española, que volvería a emitirse anualmente desde 2014.

Salvo la primera edición (2007), emitida en Nochebuena, este programa se emite en Nochevieja y días precedentes.

Presentadores
 Javier Hernández y Paco Tomás (2007-2009)
 Pilar Tabares (2010)

Referencias

Programas de Radio Nacional de España
Programas de radio musicales de España
Programas de radio iniciados en 2007

Radiopasión española


Platonizm ya da Platonculuk, genel anlamda, Platon'un kurduğu ve daha sonra takipçileri tarafından geliştirilen felsefe öğretisi. Bu düşünce duyular dünyası  (idealar dünyası) ile gerçek dünya arasındaki karşıtlığa dayanır.

Öğrencilerinin Platon'un idealar kuramını geliştirmeleri ve sistemli bir felsefe olarak kullanmalarıyla Platonculuk denilecek akım meydana gelmiştir. Antik çağ felsefesinin çeşitli dönemlerinde ve rönesans felsefesinde yeniden meydana gelecek ve etkili olacaktır.

Yeni Platonculuğun ilk örneği, antik çağ felsefesinin sonlarında, dinsel düşünceyi felsefe temelinde kurmak isteyen girişimlerde görülür. Bunu kuran Plotinus'tur. Hem doğu hem de batı mistisizmlerinin kurulmalarını ve gelişmelerini derinden etkilemiştir. Rönesans felsefesinde ve sonrasında da yeniden belirecektir.

Daha özel anlamda Platonizm, rönesansta Aristotalesçi skolastik felsefeye karşı gösterilen tepkinin Platon'a yönelik yoğun bir ilgiye dönüşmesiyle ortaya çıkan yönelimi adlandırır. Bu ilgi sonucunda 15. yüzyılda bir Platon Akademisi kurulmuştur.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 İlk Çağ felsefesi
 Orta çağ felsefesi
 Rönesans felsefesi
 Platon
 Yeni Platonculuk

Ayrıca bakınız
 Augustinizm

Platonculuk


Twitch er bandarísk streymisveita sem streymir beinum útsendingum af tölvuleikjum og öðru efni. Það er rekið af Twitch Interactive, dótturfyrirtæki Amazon.com. Einnig er hægt að flokka Twitch undir samfélagsmiðil líkt YouTube en aðgangur að veitunni er ókeypis. Margir tölvuleikjaspilarar stunda það að streyma beinum útsendingum á veitunni. Um 15 milljón manns streyma beinum útsendingum þar daglega.

Streymið opnaði í júní 2011. Í október 2013 hafði miðillinn 45 milljón notendur. Árið 2014 keypti Amazon.com Twitch.

Þekktir notendur
Sem dæmi um þekkta notendur eru:

 xQcOw
 SypherPK
 loltyler1
 NICKMERCS
 Rubius
 DrLupo
 Sykkuno

Á Íslandi er frægasti notandinn Rauðvín og klakar sem hafa einnig samnefnda þætti á Stöð 2 Esport.

Tenglar

 Heimasíða Twitch

Samfélagsmiðlar
Vefsíður
Stofnað 2011
Streymisveitur

Twitch


Los Siervos Misioneros de la Santísima Trinidad (Misioneros Trinitarios) es una congregación religiosa masculina perteneciente a la Iglesia católica, fundada en 1929 por el P. Thomas Augustine Judge en el condado de Russell, Alabama. La sede actual de la congregación, su Curia General, está en la ciudad de Silver Spring, Maryland, la comunidad está compuesta por sacerdotes ordenados y por hermanos laicos, que también son miembros regulares de esa comunidad; actualmente tienen presencia en 37 misiones en Estados Unidos, México, Haití, Colombia, Honduras, Costa Rica y Puerto Rico.

Sus miembros están dedicados al trabajo misionero especialmente con los pobres y abandonados en los Estados Unidos y América Latina, en su mayoría  con miembros de la comunidad migrante. Una de sus principales misiones es promover la vocación misionera dentro de los laicos. Son también conocidos por su ministerio parroquial y por promover los valores de la equidad, la ayuda por el prójimo y la justicia social. En la actualidad, el Superior General es el reverendo John S. Edmunds, S.T.

Historia

Orígenes
El reverendo P. Thomas Augustine Judge, fundador de los Siervos Misioneros de la Santísima Trinidad, fue ordenado sacerdote vicentino en Filadelfia en 1899. En ese momento, la Iglesia en los Estados Unidos se enfrentaba a la tarea de absorber a miles de inmigrantes de los países católicos del este y sur. Europa. El 11 de abril de 1909, en una reunión en Brooklyn, Nueva York, seis mujeres respondieron a su llamamiento de apóstoles laicos que compartirían la misión y el ministerio de la Iglesia propuestos por el P. Judge.

En los años inmediatamente siguientes, la influencia del P. Judge inspiró a mujeres y hombres de muchas profesiones y talentos en la vida a convertirse en miembros de este grupo apostólico laico y aportase cada unos desde sus propios conocimientos, más tarde este proyecto sería conocido y aceptado dentro la Iglesia cátolica como el "Apostolado del Cenáculo Misionero".

Entre 1916 y 1918, mientras el apostolado laico del cenáculo continuaba floreciendo en el norte de Estados Unidos, varios laicos voluntarios entregaron sus vidas por completo al Cenáculo Misionero, que estaba tomando una forma diferente en una remota zona rural del sur del país. Surgieron entonces los inicios formales de una vida apostólica netamente religiosa. Se inició una forma de vida comunitaria tanto en Phenix City como en una plantación en lo que se convertiría en Holy Trinity, Alabama.

Fundación
Su fundador, el reverendo P. Thomas A. Judge, C.M., miembro de la Congregación de la Misión más conocida como vicentinos, recibió en donación la hacienda de Holy Trinity donde comenzó su trabajado en la creación del apostolado del "Cenáculo de San José". Recibió con carta fechada el 22 de enero de 1921, autorización por parte del obispo para la creación de una comunidad masculina de sacerdotes y hermanos, en palabras del obispo con su misión en "enseñar en escuelas agrícolas y primarias y realizar obras de caridad en la diócesis de Mobile y otras diócesis también si lo permiten los ordinarios".

La congregación se estableció oficialmente el 29 de abril de 1929 en el condado de Russell, Alabama, entre las ciudades de Eufaula, Alabama, y la ciudad de Phenix, Alabama. Para el año de 1930 se ordena la primera generación de sacerdotes, quince en total.

P. Thomas Augustine Judge
El reverendo P. Thomas A. Judge, C.M,. fundador de los Siervos Misioneros de la Santísima Trinidad, nació en Boston, Massachusetts en 1868 y fue ordenado sacerdote en 1899. Su trabajo como joven sacerdote lo convenció de la necesidad de llegar a los inmigrantes de culturas católicas para ayudarlos a preservar y propagar la fe católica. En los distintos lugares donde trabajó en el noreste de Estados Unidos, el reverendo Judge comenzó a reunir a grupos de laicos. Fue a partir de este grupo, que hoy se conoce como el Apostolado del Cenáculo Misionero, que los Siervos Misioneros de la Santísima Trinidad tienen sus orígenes. El reverendo también fundó una comunidad de mujeres, las Siervas Misioneras de la Santísima Trinidad.

Rodeado por un grupo de seguidores en su mayoría irlandeses-estadounidenses, el P. Judge partió hacia el sur profundo de los EE. UU. para ministrar a los fieles que habían sido abandonados espiritualmente.

En agosto de 1933 la salud del P. Judge empeoró gravemente. El 23 de noviembre de 1933 fallece en el Hospital de Providence, Washington D.C

Gobernanza
Los Misioneros Trinitarios están dirigidos por un Custodio General, también conocido como Superior General.  Él es asistido por el Consejo General, que consta de un vicario general y tres consejeros generales. Cada cuatro años se elige un nuevo liderazgo. Los miembros se rigen de acuerdo a la Constitución de la congregación. La congregación cuenta con 134 miembros, que trabajan y viven en siete (7) regiones geográficas que no son provincias, como tradicionalmente se organizan otras órdenes católicas.

Misión social
A través de los Estados Unidos, México y Puerto Rico, los sacerdotes Misioneros Trinitarios y los hermanos están trabajando en vecindades urbanas afligidas por la pobreza, en comunidades de inmigrantes, en reservas de indios nativo-americanos, y en pequeñas ciudades en áreas rurales del Sur. En Costa Rica y Colombia, sirven a comunidades de gente que vive en ciudades y en selvas tropicales. Los sacerdotes y los hermanos sirven como pastores, profesores, abogados, capellanes y consejeros.

Estadísticas
A la fecha de 2011, los Siervos Misioneros de la Santísima Trinidad tienen 134 miembros.  Hay 88 sacerdotes, 1 diácono permanente, 2 diáconos transitorios, 12 hermanos estudiantes (hombres que estudian para hacerse sacerdotes), 25 hermanos, y 6 principiantes.  La mayoría de los miembros es de los Estados Unidos, y los miembros restantes son de Colombia, de Costa Rica, de la República Dominicana, El Salvador, Guatemala; de Haití, de Honduras, México, Nicaragua, de Puerto Rico y de Venezuela.

Los miembros ejercen en cuatro países de dos continentes, con el mayor número en los Estados Unidos. Sirven en la Arquidiócesis de Mobile, Alabama, la Diócesis de Tucson, Arizona, Arquidiócesis de Los Ángeles y la Diócesis de San Bernardino, California; Diócesis de Pensacola-Tallahassee, Florida, Diócesis de Savannah, Georgia, Diócesis de Boise, Idaho, Diócesis de Cleveland, Ohio; Arquidiócesis de Chicago, Illinois, Arquidiócesis de Baltimore, Maryland, Arquidiócesis de Washington, Washington D. C.; Diócesis de Biloxi y la Diócesis de Jackson, Misisipi; la Arquidiócesis de Newark y la Diócesis de Patterson, Nueva Jersey.

En Colombia, nuestras misiones se encuentran en la Arquidiócesis de Medellín y en la Diócesis de El Banco. En Costa Rica, nuestras parroquias se encuentran en la Arquidiócesis de San José y en la Diócesis de San Isidro de El General.

En México, las misiones de los Misioneros Trinitarios ejercen su ministerio en la Arquidiócesis de México, Diócesis de Texcoco, y la Arquidiócesis de Tulancingo. En Puerto Rico, nuestros miembros sirven en la Diócesis de Ponce y en la Diócesis de Fajardo-Humacao. La edad media es de 55,3 años.

Hábito y vestido
El hábito del Misionero Trinitario consiste de una sotana negra de cierre en el hombro derecho, con tres botones, simbolizando la Santísima Trinidad, con un collar militar. La cintura tiene tres lengüetas que representan los votos de pobreza, castidad y obediencia. A veces se usa un hábito blanco en climas más cálidos.

Referencias

Enlaces externos
 P. Gilberto Rodríguez, S.T., de los Siervos Misioneros de la Santísima Trinidad, recibe el Premio Buen Samaritano de 2011 del NCDC.
 TV Católica – P. Stephen Giorno, S.T., entrevista en el programa This is the Day!
 El Faro (The Beacon)- Voluntarios del Cenáculo Misionero en el Santuario de San José, Stirling, New Jersey
 Mississippi Católica – P. Mike Barth, S.T., y su Parroquia Sagrado Corazón en Camden, Mississippi
 Periódico Arquidicesano (The Tidings)– P. Francisco Valdovinos, S.T. y la Parroquia de Nuestra Señora de la Victoria en Compton, California

Congregaciones clericales católicas
Organizaciones católicas fundadas en Estados Unidos
Organizaciones religiosas fundadas en 1929
Sociedades e institutos aprobados por Juan XXIII


Siemens Financial Services (SFS) ist eine Sparte der Siemens AG und ein internationaler Anbieter von Finanzlösungen im Business-to-Business-Geschäft. Die Siemens Financial Services GmbH koordiniert ein internationales Netzwerk von Finanzgesellschaften und ist sowohl für Siemens als auch für andere Unternehmen tätig, wobei der Schwerpunkt der Aktivitäten auf den Sektoren Energie, Industrie und Gesundheitswesen liegt. Hauptaufgaben sind die Finanzierung von Infrastruktur, Ausrüstung und Betriebsmitteln sowie das Management von Finanzrisiken im Siemens-Konzern. Insgesamt sind ca. 3150 Mitarbeiter für SFS tätig, der Stammsitz des Unternehmens ist München-Neuperlach.

Geschichte
Mit Gründung der SFS im Oktober 1997 bündelte der Siemens-Konzern seine Finanzaktivitäten in einer Organisationseinheit. Neben der Entwicklung des Finanzgeschäfts stand damals durch Schaffung einer separaten Finanzierungsbilanz auch eine erhöhte Transparenz gegenüber Investoren im Mittelpunkt.

Seit 1999 wirkt Siemens Financial Services konzernintern als Kompetenz-Center für Finanzierungsthemen und ist sowohl im Management der Finanzrisiken des Siemens-Konzerns als auch im Markt für Business-to-Business-Finanzlösungen aktiv. Von Beginn an gehörten Leasing und andere Formen der Anlagen- und Ausrüstungsfinanzierung, Projektfinanzierung und Eigenkapitalbeteiligungen, Treasury- und Zahlungsverkehrslösungen für den Siemens-Konzern sowie auch die finanzwirtschaftliche Betreuung des Pensionsvermögens zu den Aufgaben der SFS. Im Jahr 2000 folgten das Versicherungsgeschäft des Konzerns und die Venture-Capital-Aktivitäten von Siemens.

Über den Ausbau der Geschäftsaktivitäten verstärkte SFS auch seine internationale Präsenz: Im Jahre 2000 akquirierte SFS das britische Unternehmen Schroder Leasing. In den folgenden Jahren fand die Expansion von Siemens Financial Services nicht nur in den etablierten Märkten Europas und Nordamerikas statt, sondern zunehmend auch in Schwellenmärkten. Im März 2005 gründete Siemens Financial Services eine eigene Leasinggesellschaft in China, die Siemens Finance and Leasing Ltd. (SFLL) mit Sitz in Peking.

Anfang 2011 stimmte die russische Wettbewerbsbehörde der Übernahme von ZAO DeltaLeasing, einem Anbieter von Anlagenfinanzierungen in Russland, zu. Im Oktober 2011 wurde DeltaLeasing in OOO Siemens Finance umbenannt und stellt seitdem Finanzierungs- und Leasinglösungen für Investitionsgüter zur Verfügung. Im Juni 2011 wurde Siemens Financial Services Private Limited in Indien gegründet und hat die Lizenz der Reserve Bank of India (RBI) für Nichtbank-Finanzierungsgesellschaften (NBFC-Lizenz) erhalten.

Ende 2010 erhielt die Siemens Bank GmbH von der Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (BaFin) die Erlaubnis zum Betreiben von Bankgeschäften in Deutschland. Die Siemens Bank GmbH erweitert mit Krediten und Garantien das Produktspektrum von SFS insbesondere im Bereich der Absatzfinanzierung.

Geschäftseinheiten
Die Financial-Services-Sparte von Siemens (SFS) besteht aus vier Geschäftseinheiten:
 Commercial Finance (COF)
 Project & Structured Finance Europe/Asia (PS EA)
 Project & Structured Finance Americas (PS AM)
 Equity (EQ)

Weltweite Präsenz
Als Anbieter von Finanzdienstleistungen im Business-to-Business-Geschäft ist SFS weltweit tätig.
Die Bilanzsummen und Projektvolumina der einzelnen Regionen:
 Nord- und Südamerika
 Bilanzsumme 11,8 Milliarden Euro
 Europa, Afrika & GUS
 Bilanzsumme 11,7 Milliarden Euro
 Asien, Australien, Naher Osten
 Bilanzsumme 2,9 Milliarden Euro

Studien/Publikationen

Literatur
 Sabine Gusbeth: Unternehmensfinanzierung – Lizenz für Wachstum. In: EURO, Nr. 9, S. 30–33, 1. September 2010
 Angela Maier, Rolf Lebert, Klaus Max Smolka: Siemens-Bank soll den Absatz befeuern. In: Financial Times Deutschland, 28. Juni 2010
 (dpa): Siemens will eigene Bank gründen. In: Handelsblatt, 28. Juni 2010
 Björn Godenrath: Siemens gründet eigene Bank, Lizenz beantragt – Liquidität sicher parken – Absatzfinanzierung stärken. In: Börsen-Zeitung, 29. Juni 2010
 Siemens betreibt selbst Bankgeschäfte. In: FAZ, 29. Juni 2010, S. 13

Weblinks
 www.siemens.de/finance
 Siemens AG Geschäftsbericht 2010
 Siemens AG Geschäftsbericht 2011 (PDF; 9,1 MB)

Einzelnachweise

Siemens-Unternehmen
Finanzdienstleister (München)
Gegründet 1997

Siemens Financial Services


88297 Huikilolani este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
88297 Huikilolani este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Needville de Joseph A. Dellinger și William G. Dillon. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,17 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 88001-89000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

88297 Huikilolani


Das Schloss Lindenberg ist ein Herrenhaus im Ortsteil Lindenberg der Gemeinde Tauche in Brandenburg.

Geschichte
Das Schloss Lindenberg wurde vermutlich auf den Resten eines spätmittelalterlichen Vorgängerbaus errichtet. Das Rittergut gehörte im 17. und 18. Jahrhundert den Familien von Kracht und von Beeß. Ein bekannter Vertreter der Familie von Beeß war der preußische Minister und Erbherr auf Lindenberg Otto Leopold von Beeß (1690–1761), einer der Familie von Kracht, welcher auf Lindenberg geboren wurde, war der ehemalige Oberhauptmann der Festung Küstrin, Hildebrand von Kracht  (1573–1638).

1903 wurde das Rittergut von Wilhelm Colsman (1877–1929) erworben, einem Spross der Unternehmerdynastie Colsman aus dem Bergischen Land. Er entwickelte hier neuartige landwirtschaftliche Verfahrensweisen (z. B. das Kraftstroh-Landverfahren) und machte sich im Ersten Weltkrieg um die staatlich organisierte Lebensmittelversorgung verdient. Colsman beauftragte 1910 den Berliner Landschaftsarchitekten Ludwig Lesser mit der Umgestaltung der Parkanlage.

Der letzte Besitzer des Ritterguts vor der Enteignung war der weitläufig mit der Familie Colsman verwandte Kölner Bankier und spätere CDU-Politiker Robert Pferdmenges, der hier 1937 unter anderem auch Konrad Adenauer empfing.

Heute ist das Schloss Lindenberg nur noch teilweise bewohnt.

Architektur
Das Schloss Lindenberg ist ein barocker Zweiflügelbau. Aus dem Spätmittelalter sind noch ein Raum mit Mittelpfeilern und ein Treppenhaus erhalten.
Paul Schmitthenner entwarf 1915 Leutehäuser für das zugehörige Rittergut.

Literatur
 Freundeskreis Schlösser und Gärten der Mark in der Deutschen Gesellschaft e.V.: Burgen, Schlösser und Herrenhäuser in Brandenburg. L&H Verlag, 2008.

Weblinks
 Märkische Landsitze des Berliner Bürgertums, zuletzt abgerufen am 7. Oktober 2015 (mit fehlerhafter Namensschreibweise "Colsmann" und unbelegten, zweifelhaften Angaben zum beruflichen Hintergrund)

Einzelnachweise

Herrenhaus in Brandenburg
Lindenberg
Baudenkmal in Tauche
Bauwerk in Tauche
Lindenberg
Wohngebäude im Landkreis Oder-Spree

Schloss Lindenberg


Robert Rodgers, né le  à Pretoria (Afrique du Sud), est un joueur de rugby à XV sud-africain évoluant au poste de pilier gauche à Aurillac en prêt du Montpellier HR.

Il remporte le Championnat de France avec Montpellier en 2022.

Biographie
Natif de Pretoria en Afrique du Sud, Robert Rodgers fait son apprentissage du rugby au Paul Roos Gymnasium de Stellenbosch et chez les Bulls, avant de rejoindre le centre de formation du Montpellier HR lors de la saison 2019-2020. Il fait ses débuts avec les pros le 15 mai 2021 à Paris, lors d'un match de Top 14 contre le Stade français.

Durant la saison 2021-2022, son club termine à la deuxième place de la phase régulière et se qualifie donc pour les phases finales. Il profite de l'absence de l'habituel titulaire au poste de pilier gauche, Enzo Forletta pour participer à ces phases finales. Lors de la demi-finale, il est remplaçant avant d'entrer en jeu à la place de Titi Lamositele. Le MHR et bat l'Union Bordeaux Bègles, se qualifiant ainsi pour la finale. Le , il est de nouveau remplaçant lors de la finale du Top 14 et affronte victorieusement le Castres olympique (victoire 29 à 10). Il remporte ainsi son deuxième titre avec le club héraultais après le Challenge européen la saison passée. Cette saison 2021-2022, il joue six matchs de Top 14 et marque un essai.

Pour la saison suivante, en 2022-2023, il est prêté un an au Stade aurillacois, en Pro D2. Il arrive pour compenser le départ de Lucas Seyrolle à Montauban.

Palmarès
 Montpellier HR
 Vainqueur du Challenge européen en 2021
 Vainqueur du Championnat de France en 2022

Notes et références

Liens externes

Joueur sud-africain de rugby à XV
Joueur du Montpellier HR
Joueur du Stade aurillacois
Pilier (rugby à XV)
Naissance en juin 2001
Naissance à Pretoria

Robert Rodgers (rugby à XV)


La Coupe du Portugal de football 1981-1982 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 29 mai 1982, au stade national du Jamor, entre le Sporting Clube de Portugal et le Sporting Clube de Braga. Le Sporting CP remporte son onzième trophée en battant le SC Braga 4 à 0 et réussit le doublé coupe-championnat cette saison, le SC Braga se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1982-1983 en tant que finaliste perdant.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1981-1982

1981-1982
Portugal
Sport au Portugal en 1981
Sport au Portugal en 1982

Coupe du Portugal de football 1981-1982