Arius (; 256 - 336), İskenderiye'de Baucalis Kilisesi'nde görev yapmış Libya kökenli çileci Hristiyan bir din adamıdır. Tanrı'nın doğası hakkındaki öğretisi, Baba'nın Oğul üzerindeki kutsallığının altını çizmesi ve teslis inancına muhalefeti, 325 yılında Roma İmparatoru Konstantin tarafından toplanan Birinci İznik Konsili'nde onu ana konu hâline getirmiştir.

İmparatorlar Licinius ve Konstantin, Roma İmparatorluğu'nda zamanın Hristiyanlığını meşru ve resmi hale getirdikten sonra, yeni tanınan Katolik Kilisesi tek ve berrak teoloji arayışına girdi. İskenderiyeli Athanasius'un da aralarında olduğu Teslis savunucuları, Arius ve Aryanizm'i, Tanrı Baba ile Nasıralı İsa'nın "aynı mahiyetten" eş-tözlü ve eş-ebedi/ezeli olduklarını söyleyen denklik üzerine kurulu Teslis inancı Kristolojisi ile aynı fikirde olmayanları tanımlamakta kullanmışlardır.

Arius'un teolojisini destekleyen bütün yazılar ortadan kaldırılmış veya gizlenmiş olsalar da, karşı olanların yazıları Arius'un teolojisini "Baba Tanrı"nın, "Oğul"dan önce var olduğu bir dönem olduğu şeklinde tanımlamaktadır. Birlikte hareket eden tüm muhalefete rağmen, 'Arian' ya da teslis karşıtı kiliseler, Gotlar arasında ve Alman krallıklarında, Avrupa ve Kuzey Afrika'da yaşamışlardır. Beşinci ve yedinci yüzyıllardan sonra askeri fetihler ile bastırılmışlar ya da kraliyetler gönüllü olarak Katolik inancına dönmüşlerdir.

"Aryanizm" isim olarak öğretinin kaynağının Arius olduğuna işaret etse de, Oğul'un Baba ile kesin ilişkisi üzerine tartışma Arius ile başlamamıştır. Bu konu, onun gelişinden onlarca yıl tartışılmıştır, Arius, ihtilafı toparlamış ve İzmitli Eusebius gibi "Arian" destekçileri uzun erimde daha etkili kanıtlayabilecekleri kilise çapındaki izleyicilere taşımıştır. İzmitli Eusebius, Kayseryalı Eusebius ile karıştırılmamalıdır. Gerçekten bazı sonradan gelen "Arian" destekçileri bu ismi öğretilerinin kendileri ile ilişkili olmadıklarını beyan ederek, inkâr etmişlerdir. Arius ve hasımları arasındaki tartışma bu konuyu teolojik olarak öne getirmiş ve Arius'un ilan ettiği doktrin onun tarafından oluşturulmasa da "onun" olarak kullanılmıştır.

Erken dönem ve kişiliği
Arius'un hayatını ve doktrinini anlatmak onun hiçbir orijinal yazması günümüze gelmediği için oldukça zor bir iştir. İmparator Konstantin, Arius hala yaşarken, hepsinin yakılmasını emretmiştir, bu temizlikten arta kalanlar ise Ortodoks muhalifleri tarafından yok edilmişlerdir. Bu çalışmalara, Onu "Kafir" olarak ilan eden kilise adamlarının yazmalarında yapılan alıntılarda yaşamaktadır. Bu, hepsi olmasa da bazılarının güvenilirliğinin sorgulanmasına neden olmaktadır.

Arius, muhtemelen Antik Libya'dan Berberi kökenlidir. Babasının adı Ammonius'tur. Arius'un, Aziz Lukianos'un hocalığında Antakya'da tefsir okulunda öğrenci olduğuna inanılmaktadır. İskenderiye'ye döndüğünde, Arius, Roma zulmünden korkup Hristiyanlığı red edenlerin geri kabulü ile ilgili tartışmada Likopolisli Meletius'un tarafını tutan tek kaynağa göre, Meletius'un himayesinde diyakoz olarak atanmıştır. 311 yılında Meletius'u desteklediği için piskopos Peter tarafından aforoz edilmiştir, fakat Peter'in ardılı Achillas yönetiminde, Arius komünyona tekrar kabul edilmiş ve 313 yılında İskenderiye'nin Baucalis bölgesine papaz olarak atanmıştır.

Rakipleri tarafından karakterine çok seyrek dil uzatılsa da, Arius, kişisel çileci başarıları olan, saf ahlak ve inanış sahibi olarak ortaya çıkar. Arius'un rakibi Salamisli Epiphanius'u yorumlayan Katolik Kilisesi tarihçisi Warren H. Carroll onu "uzun ve sade, ayırt edilen ve parlak hitaplı. Kadınların çok sevdiği, güzel davranışlarla etlileyen, çileci görünümü dokunan. Düşünsel üstünlüğünün aurası ile insanları etkileyen" olarak tanımlamaktadır.

Arius ayrıca rakipleri tarafından kafir olarak tanımlanırken aşırı liberal ve teolojisini gevşetmekle suçlanmıştır. Fakat bazı tarihçiler Arius'un oldukça muhafazakâr olduklarını belirtirler, ve kendi bakışına göre Hristiyan Teolojisinin nasıl bu kadar rahat Yunan Pagan Felsefesi ile karıştırılmasından ızdırap duyduğunu belirtirler.

Arian İhtilafı

Arius, dördüncü yüzyılın Hristiyan dünyasını sarsan ve kilisenin ilk ekümenik konsilin toplanmasına neden olan büyük teolojik ihtilafta olan Arian İhtilafı'nda rolü nedeniyle çok önemli yer tutar. Bu ihtilafın merkezinde Tanrının oğlunun doğası ve Onun Tanrı Baba ile olan kesin ilişkisi yer alır.

Başlangıç
Teslis savunucu tarihçi Konstantinopolisli Socrates, İskenderiye Piskoposu olarak Achillas'ı takip eden İskenderiyeli Aziz Aleksandros'un Baba ile Oğul'un benzerliği ile ilgili vaaz verdiğinde adının ihtilafa çekilmesine Arius'un ateşlediğini bildirir. Arius'un Aleksandros'un konuşmasını Sabellianism'in canlanması olarak yorumlamıştır, konuşmayı kınamış ve sonra "eğer Baba Oğlu başlatmışsa, Baba yaratılışın başlangıcında var ise ve bu kanıta dayanarak, Oğul'un olmadığı bir zaman vardır. Sonuçta mantıksal olarak şu sonuca ulaşılır ki: Onun [Oğul] kendi mahiyeti hiçliktendir" Bu yorum Arius'un doktrininin temelini oluşturur.

Konstantinopolisli Socrates, Arius'un düşüncelerinde Hristiyan babası şehit Aziz Lukianos'un öğretilerinin etkileri olduğuna inanır. Arius'un patriği İskenderiyeli Aziz Aleksandros, Konstantinopolis Patriği Aleksandros'a yazdığı mektupta, Arius'un Lukianos'un teolojisinden türettiğini yazmıştır. Aleksandros'un mektubunun hızlı amacı, Arius'un yaydığı doktrinleri şikâyet etmektir, fakat Aleksandros'un Arius'a karşı kafirlik suçlaması bulanıktı ve diğer otoriteler tarafından desteklenmedi. Ayrıca Aleksandros'un mektubunun o günlerin diğer polemikçilerinin çoğunda olduğu gibi oldukça ağzı bozuk bir dili vardı. Üstelik, Aleksandros'un kendisi bile Lukianos'u Arianizmi desteklemekle suçlamadı, yerine Lukianos'u kafir eğilimleri ad invidiam olmakla suçlamıştır ki bu da açıkça, ona göre, öğrencisi Arius'a geçmiştir.

Rus tarihçi Aleksandr Vasiliev, Lukianos'u "Arius'tan önce Arius" olarak tanımlamıştır.

Origenes ve Arius
Üçüncü yüzyıl Hristiyan alimlerinin çoğu gibi, Arius, geniş şekilde ilk büyük Hristiyan teoloğu olarak kabul edilen Origenes'in yazılarından etkilenmiştir.

Fakat, Arius'un Logos üzerine Origenes'in teorilerini destek olarak kullanması, bu ikilinin her konuda aynı fikirde olması anlamına gelmez. Arius açıkça, Logosun başlangıcı olduğunu ve Oğul'un ezeli olmadığına inanır. Karşıt olarak, Origenes, Oğul'un Baba'ya olan ilişkisinin başlangıcı olmadığına ve Oğul'un "ezeli üretildiğine" inanmaktaydı.

Arius, Origenes'in doktrinine itiraz etti, kendisi de Lukianos'un öğrencisi olan İzmitli Eusebius'a yazdığı mektupta bunun hakkında şikâyet etmiştir. Diğer taraftan, bu noktada Origenes ile aynı fikirde olmasa da, Arius, Logosun Baba'dan farlı muhteviyattan olduğunu ve Baba'nın iradesi ile yaratıldığını belirten ifadeler içeren Origenes'in yazılarında teselli bulmuştur. Ancak, Origenes'in teolojik spekülasyonları sıklıkla herhangi bir tartışmayı bitirmekten çok derinleştirdi, hem Arius hem de muhalifleri tartışmaları sırasında bu zamanının saygı duyulan teoloğunu otoritesine başvurabilmişlerdir.

Başlangıç tepkileri
İlk olarak, İskenderiye piskoposu Aleksandros, Arius hakkında ne yapacağı konusunda emin olmamış gibi görünür. Arius'un sorduğu soru iki kuşak önce çözümsüz olarak bırakılmıştı; eğer bir manada karar verilse, bu karar homoousion (Arius'a muhalif Athanasius ve teslis taraftarlarınca benimsenen Baba, Oğul ve Kutsal Ruh aynı muhteviyattandırlar ve Tanrı'nın eşit dereceli kimlikleridirler fikri) fikrinin rakiplerinin lehine olurdu. Sonuç olarak, Aleksandros, Kilise'nin esenliği için tehdit oluşturmaya başladığına inana kadar ihtilafın devam etmesine müsaade etmiştir. Bir kez karara varınca, yerel kardinaller konsilini toplamış ve görüşlerini almıştır. Bu konsil Arius'a karşı karar almış ve Aleksandros, Arius'u görevden almış, Onu ve destekçilerini aforoz etmiştir.

Birinci İznik Konsili

"Aryanizm", İskenderiye piskoposluk bölgesinde daha fazla duramadı. Piskopos Aleksandros sonunda dik başlı papaza karşı harekete geçtiğinde, Arius'un doktrini onun gördüğünün çok ötesine yayılmıştı, tüm kilisede tartışma ve rahatsızlık konusu olmuştu. Konstantin'in 313 yılında yayınladığı Milan Fermanı ile kanuni hale gelen Kilise artık Roma İmparatorluğu'nda güçlü bir kuvvet olmuştu. İmparator, 316 yılındaki Donatist İhtilafı da dahil birçok ekümenik konuyu kişisel alakasına almıştı ve Arian tartışmasına bir son vermek istiyordu. Bunu sona erdirmek için Córdoba Kardinali Hosius'u araştırması ve mümkünse ihtilafı çözmesi için gönderdi. Hosius, İmparator'dan açık bir mektup ile donatılmıştı: "Binaenaleyh sizlerin her biri diğerine nezaket gösterecek, sizin sadık kulunuzun tarafsız nasihatlarını dinleyeceksiniz" Fakat Hosius'un çabalarına rağmen tartışma hiddetlenerek devam etti, Konstantin 325 yılında eşi benzeri görülmemiş bir adım attı: Muhtemelen Hosius'un tavsiyesi ile İmparatorluğun dört bir tarafındaki kilise piskoposluk bölgelerinden bu sorunu çözmesi için bir Konsil çağırdı.

Roma Britanyası hariç tüm İmparatorluğun bölgeleri, Konsil'e bir ya da daha fazla temsilci yolladılar; kardinallerin çoğunluğu Doğu'dan geldiler. Papa I. Sylvester, çok yaşlı olduğu için kendisi katılamamış, yerine iki rahipten oluşan delegasyonu katılmıştır. Piskoposu Aleksandros gibi Arius'un kendisi de Konsil'e katıldı. Ayrıca Kayseryalı Eusebius, İzmitli Eusebius ve hayatının çoğunu Aryanizm ile mücadele ile harcayan ve Konsil tarafından uyarlanan Teslis Dogmasının şampiyonu olan genç papaz Athanasius da katılmıştır. Ana oturum toplanmadan önce, Hosius İznik'te başta Aleksandros ve taraftarları ile buluştu. Konsil, İmparatorun başkanlığında toplantı, İmparator, bazı tartışmalara katıldı, hatta bazılarını kendisi yönetti.

Birinci İznik Konsili, İzmitli Eusebius'un liderliğinde 22 kardinal Arius'u destekliyorlardı. Fakat Arius'un bazı yazdıkları yüksek sesle okununca, çoğu katılımcı tarafından kafirlikle suçlandılar.

Tanrı Baba ile Nasıralı İsa'nın "aynı mahiyetten" eş-tözlü ve eş-ebedi/ezeli olduklarını söyleyen denklik üzerine kurulu Teslis inancını savunanlara, genç rahip Athanasius liderlik ediyordu. Bunun yerine  Nasıralı İsa'nın Tanrı Baba'dan zaman ve töz olarak sonra geldiğini savunanlara ise Rahip Arius liderlik ediyordu. Yaklaşık iki ay, taraflar pozisyonlarını haklı çıkarmak için Kutsal Kitap'a başvurarak argümanlarını sunup, tartıştılar. Arius, Oğul'un hiçlikten Tanrı tarafından tüm zamanlardan önce ilk yaratılanı olduğunu belirtmeye devam ediyordu. Ve kalan her şeyin Oğul'dan yaratıldığını belirtiyordu. Böylece, sadece Oğul'un doğrudan Tanrı tarafından yaratıldığını ve üstelik Oğul'un Tanrı'yı, baba yaptığını söylüyordu, ayrıca Oğul'un var olmadığı bir zaman vardı. Oğul, kendi özgür iradesine muktedirdi ve böylece "O, en doğru his ile oğuldu, O, Baba'dan sonra gelmeliydi, sonuç olarak O henüz yokken bir zaman vardı ve bu yüzden O sonlu bir yaratılmıştı."  Arius, Yuhanna İncili'nde 14:28 ayetine vurgu yapıyordu: "Çünkü Baba benden üstündür."  Ve ayrıca "Yahya O'na tanıklık etti. Yüksek sesle şöyle dedi: 'Benden sonra gelen benden üstündür. Çünkü O benden önce vardı' diye sözünü ettiğim kişi budur." Sonuç olarak Arius, Baba'nın ilahiliği, Oğul'unkinden büyüktür ve Oğul Baba Tanrı'nın altında, onunla akran değil ve eş-ebedi/ezeli değildir görüşünde ısrar etti.

Konstantin'in etkisi ile, kardinallerin çoğunluğu daha sonra "İznik İnancı" olarak bilinecek amentü üzerinde ittifak ettiler. Bu amentü, "eştözlü" ya da "muhteviyatta bir" anlamlarına gelen homoousios kelimesini içeriyordu ki bu da Arius'un inançlarına uygun değildi. 19 Haziran 325 tarihinde Konsil ve İmparator İskenderiye ve çevresindeki kiliselere bir yazışma yayınladılar: Arius ve iki yandaşı (Theonas ve Secundus) aforoz edildiler ve İlirya eyaletine sürgüne gönderildiler. Kararı üç diğer destekçisi İzmitli Eusebius, İznikli Theognis ve Halkedonlu Maris yalnızca İmparatora saygıdan imzalamışlardı. Fakat Konstantin, bu üç kişinin samimiyetinden daha sonra şüphe etti ve Arius için açıklanan karara onları da ekledi.

Sürgün, dönüş ve ölüm
Fakat İznik'te Homoousian taraftarlarının zaferi kısa süreli yaşadı. Arius'un sürgününe ve Konsil'in amentüsünün sözde sonucuna rağmen, Arian İhtilafı tekrar başladı. Piskopos Aleksandros 327 yılında öldü, İskenderiyeli Athanasius, ruhbanlıkta yaş ile ilgili şartı karşılamasa da onun ardılı oldu. Arian ve Teslis taraftarları arasındaki ihtilafı ortadan kaldırmak isteyen, Konstantin sonunda Birinci İznik Konsili'nin sürgün ettiklerine daha hoşgörülü hale geldi.

Konsil ya da kararlarını hiçbir zaman reddetmese de, İmparator temel olarak Filistin' sığınmış olan Arius'a izin vermiş ve onun birçok taraftarı evine dönmüştür, Arius kendi Kristolojisini formüle ederken, en sakıncalı bulunan fikirleri eleştirilerinde dile getirmemiştir. Athanasius, daha sonra geri çağrılsa da 335 yılında Birinci Sur Sinodu'nda kınanıp, sürgüne gönderilmiş ve ertesi yıl toplanan Kudüs Sinod'un da Arius, komünyona tekrar kabul edilmiştir. İmparator, Konstantinopolis Piskoposu Aleksandros'a, kardinallerin tüm itirazlarına rağmen Arius'u kabul etme emri vermiştir; Aleksandros, bu olmadan önce, Arius'un helak olması için ısrarla dua etmiştir.

Arius'un düşmanı Socrates, Arius'un ölümünü şöyle anlatmıştır:

Çoğu İznik İnancı taraftarı Hristiyan, Arius'un ölümünün onun kafir görüşlerinin mucizevi bir sonucu olduğunu iddia ettiler. Birçok son dönem yazar ise Arius'un rakipleri tarafından zehirlenebileceğini iddia etmektedirler.

Adaşının ölümü ile, Arian İhtilafı da sona erdi ve onyıllar ya da yüzyıllar boyunca Batı'nın gündemine tekrar gelmedi.

Arius sonrası Aryanizm

İvedi sonuçları
Tarihçiler, Konstantin'in hayatı boyunca bir Hristiyan olarak hiçbir zaman vaftiz olmadığını, ölüm yatağında Arian olan İzmitli Eusebius tarafından vaftiz edildiğini bildirirler.

Konstantin'in ardılı İmparator II. Constantius, bir Arian sempatizanıydı.

Julianus'un imparatorlukta paganizmi geri getirmesinin yıkıcı çabalarından sonra, kendisi de bir Arian olan İmparator Valens, İznik taraftarı piskoposlara eziyet etmiştir. Fakat Valens'in ardılı I. Theodosius, Aryanizm'i Doğu Roma İmparatorluğu elitleri arasından imparatorluk fermanı, eziyet ve Arius'un yeniden lanetlendiği İznik İnancı'nın tekrar doğrulanıp genişletildiği 381 yılında toplanan İkinci Ekümenik Konsil'i çağırarak etkili bir şekilde silmiştir. Böylece Aryanizm imparatorluğun Alman olmayan tebaasında genellikle son bulmuştur.

Batı'da Aryanizm
Batı Roma İmparatorluğu'nda olaylar farklı ilerlemiştir. II. Constantius'un hükümdarlığında, Arian Gotlar, Kardinal İzmitli Eusebius tarafından kutsanıp, insanlarına dini öğretmesi için gönderilen Piskopos Ulfilas (Wulfila) tarafından Hristiyan yapılmışlardır. Başarısı, Aryanizm'in Gotlar ve Vandallar arasında, Krallarının İznik İnancı'na bağlı komşularına boyun eğdikleri ya da gönüllü İznik İnancı'nı kabul ettikleri sekizinci yüzyılın başlarına kadar yaşamasını sağlamıştır. Arianlar, ayrıca Kuzey Afrika, İspanya ve İtalya'nın bazı bölgelerinde de altıncı ve yedinci yüzyıllarda bastırılıncaya kadar yaşamışlardır.

On ikinci yüzyılda yaşayan Muhterem Peter, İslam peygamberi Muhammed'i "Arius'un halefi ve Deccal'ın habercisi" olarak görmüştür.

Protestan Reform hareketi sırasında, Polonyalı Brethren olarak bilinen Polonyalı bir tarikat Kutsal Teslis'i reddetmeleri nedeniyle sıklıkla Arian olarak isimlendirilmişlerdir.

Günümüzde Aryanizm
Kendisine Arian Katolizminin Kutsal Katolik ve Apostolik Kilisesi diyen bir İngiliz kilisesi, Arian öğretilerini izlediğini iddia etmekte ve 16 Haziran 2006 tarihinde Arius'u Aziz ilan etmiştir.

Yehova Şahitleri genellikle rakipleri tarafından, "Modern Arianlar" ya da "yarı-Arianlar" olarak bazen adlandırılırlar.

Teoloji ve doktrin olarak önemli benzerlikler olmasına rağmen, Yehova Şahitleri, Arianlardan, Oğul tamamıyla Baba'yı tanıyabilir söylemi (Arius'un kendisinin itiraz ettiği şey) ve Yehova Şahitleri'nin Kutsal Ruh'un kişiliğine itirazı ile ayrılmaktadırlar. Arius, Kutsal Ruh'un başlangıca sahip kişilik ya da yüksek dereceli melek olan bir varlık olarak düşünürken Yehova Şahitleri, Kutsal Ruh'un başlangıcı ve gerçek kişiliği olmayan ama Tanrı'nın "işleyen gücü" ya da "enerji" ya da "kutsal nefes" olarak düşünürler. Yehova Şahitleri İsa'ya Tanrı'nın Oğlu ve Mesih olarak hürmet gösterip, kutsayıp ve Ona bir arabulucu ya da önder olarak dua ederken, en yüksek ibadet ve bağlılığı Baba Tanrı'ya verirlerken orijinal Arianlar genellikle doğrudan İsa'ya dua ederlerdi.

İsa Mesih'in Son Zaman Azizler Kilisesi ("Mormonlar") üyeleri, bazen rakipleri tarafından, Arian olmakla suçlanırlar. Fakat bu kilisenin Kristolojisi, Arian Teolojisinden birçok önemli noktada farklılık gösterir.

Arius'un doktrini

Giriş
İskenderiyeli Aleksandros, Konstantinopolis Patriği Aleksandros ve İzmitli Eusebius'a yazdığı mektupta, Arius'un düştüğüne inandığı hataların detayını vermektedir. Aleksandros'a göre, Arius düşünmektedir ki:

Aleksandros ayrıca Arius'un şiirsel Thalia eserinden de bahsetmiştir:

Logos
Kristoloji biliminin teolojik bir parçası olarak Baba ile Oğul arasındaki ilişki ile ilgili soru, Arius'tan 50 yıl önce ortaya çıkmıştı, Samsatlı Pavlus Baba ile Oğul arasındaki ilişkiyi tanımlamakta Yunanca aynı mahiyette anlamına gelen homoousios kelimesini kullanınca 269 yılında görevden alınmıştı. Sabellian eğilimlerinin olduğu zamanda bu terim gösterilen olaylara rağmen etki alanı anlamıyla tatmin edici olarak tarif edilmemişti. Pavlus'un görevden alınmasını takip eden tartışmalarda, İskenderiye kardinali Dionysius, Arius'un daha sonra kullandığına çok benzer bir dil kullanmıştır ve bu güne ulaşan mektuplaşmalarda Pavlus'u böyle bir terminoloji kullanmakla itham etmiştir. Dionysius, geniş tereddüt içeren bir açıklama ile cevap vermiştir. Antakya Synod'u, İskenderiye kardinali Dionysius diğerinin savunmasını üstlenmesine rağmen Samsatlı Pavlus'u kınamış, homoousios kelimesini onaylamadığını ifade etmiştir. İhtilah daha sonra Arius önderlik ettiği fikirlere dayansa da, konu hakkında açık bir karara varılamadı; İskenderiye'nin entelektüel atmosferinde, tartışma gelecekte daha da yoğunlaşarak tekrar yüzeye çıktı.

Arius, Oğul ve Söz (Logos) hakkında aşağıdaki doktrinleri kabul etmiştir, İsa ile ilgili Yuhanna 1:1 "Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı." ayetine bakılmalıdır.:

 Söz (Logos) ve Baba aynı mahiyetten  (ousia) gelmez ki;
 Oğul yaratılmış bir varlıktır (ktisma ya da poiema) ki ve;
 Dünyalar onun aracılığıyla yaratılmıştır ki, sonuçta o onlardan ve tüm zamandan önce var olmalıydı.
 Ancak, O, Baba olmadan önce, Oğlun olmadığı vakit, "önce" vardı [Arius chronos ya da aion gibi "zaman" anlamına gelecek kelimeler kullanmamıştır],

Tanrı'yı oluşturan üç kişiliği arasında farkları vurgulamak için, Arius ὁμοιούσιος (homoioúsios, ὁμός, homós, "aynı" kelimesinden ziyade ὅμοιος, hómoios, "benzer" kelimesinden gelir) terimini kullanmayı tercih etmiştir fakat homoousios terimi, hem Batı hem de Doğu'da İznik Ortodoksluğunun kalıcı işareti olmuştur.

Thalia

Athanasius'a göre,  Arius Thalia ("bereket", "iyi yiyecek" ya da "şölen") isimli bir şiir yazmıştır: onun Logos üzerine görüşlerinin özeti. Thalianın bir parçası  Athanasius'un Arianlara karşı Dört Söylevında alıntılanmıştır.
 "Ve Tanrı'nın amam gerçekten kendisi, herkese tarif edilemez.
 O'nun eşiti yoktur, hiç kimseye benzemez ('homoios'), ve hiç kimse de aynı haşmet yoktur.
 Biz O'nu doğmamış olarak çağrırız, doğası gereği doğmuş olan onun aksine.
 Başlangıcı olmadığı için O'na methiye sunarız, başlangıcı olan onun aksine.
 Biz O'na ebedi olduğu için ibadet ederiz, var olduğu bir zaman olan onun aksine.
 O şeyleri yarattığı bir başlangıçta Oğul'u yaptı ki başlangıcı yoktur. O, onu bir evlat olarak Kendisine bir oğul olarak üretti.
 O [Oğul] Tanrı'nın kendi varlığının özelliklerinden hiçbirine sahip değildir ('kat' hypostasis')
 O'nunla ne aynı varlığa ('homoousios') sahiptir ne de eşittir."

Thaliadan ayrıca:
 "Oğul'un sahip olduğu büyüklük ve özellikler, Tanrı'nın arzusuyladır.
  Onun ne zaman ve kimden ve sonradan var oluşunun hepsi Tanrı'dandır.
  O, güçlü Tanrı nedeniyle, onun daha üstününün bir parçası ('ek merous') olarak şükreder".

Sonuç olarak, tüm çağlardan önce Tanrı'nın ilk düşüncesi Oğul'un yaratılmasıdır demektedir Arius, böylece zaman, Logos ya da Söz'ün Cennette yaratılması ile başlar.

Thalianın bu bölümünde, Arius Baba'nın Oğula temel anlaşılmazlığını anlatmaya çalışmaktadır:
 "Kısaca Tanrı Oğul'a tarif edilemez.
 O, sadece ve olduğu gibi O betimlenemez.
 Sonuçta Oğul, bu şeylerin hiçbirini anlayamaz ya da onları açıklama kavrayışına sahip değildir.
 Baba'yı olduğu gibi idrak etmesi mümkün değildir.
 Oğul, kendisi, onun kendi içeriğini ('ousia') dahi bilemez.
 Oğul olarak, varlığı çok büyük kesinlikle Baba'nın iradesindedir.
 Baba'dan gelen ona, kendi ebeveynini anlamak ve bilmek için hangi akıl yürütme izin veriyor?
 Açıkça, başlangıcı olan, başlangıcı olmayanın varlığı idrak edmez ya da kavrayamaz".

Burada, Arius Oğul'un eğer ezeli değilse nasıl hala Tanrı olabildiğini açıklar:
 "Anlaşılmalıdır ki Tek [ezeli] vardı; fakat Çift varolmadan önce yoktu.
 Hemen takip eder ki Oğul henüz ortada yok iken, Baba hala Tanrı'ydı.
 Sonuçta [ezeli] olmayan Oğul, Baba'nın arzusu ile var olmuştur,
 O [Oğul] yalnızca baba olmuş Tanrıdır ve o [tüm] diğerlerinden farklıdır."

Kaybolmamış yazılar
Arius'a atfedilen, İskenderiyeli Aleksandros'a yazılmış üç kaybolmamış mektup, İzmitli Eusebius'a mektubu, ve  Konstantin'e ikrarı. Ayrıca, başkaları tarafından Arius'a adreslenmiş ve rakiplerinin polemik içeren çalışmalarında yorumlanmış birçok mektup günümüze ulaşmıştır. Bu şekilde kullanılan ve Arius'un mektuplarından alındığı söylenen yorumlar sıklıkla kısadır, ayrıca ne kadar kesinlikte Arius'un gerçek düşüncelerini temsil ettiği ya da onu yorumladığını söylemek zordur.

Arius'un düz yazı ve şiir karışımı ünlü eseri Thaliasının küçük parçaları yorumlar içinde günümüze gelmiştir. Bu çalışmadan iki referans rakibi Athanasius tarafından kaydedilmiştir: İlki Arianlara karşı Söylevde Arius'un öğretisinin lahiyasıdır, 1:5-6. Bu açıklamayı, aralara serpiştirilmiş olumsuz yorumlara sahip olduğu için, tamamen güvenilir olarak kabul etmek oldukça zordur. İkinci alıntı ise Arminum and Seleucia Konsilleri üzerine dokümanıdır, sayfa 15. Bu bölüm tamamen düzensiz bir şiirdir ve doğrudan alıntı ya da alıntıların yorumlanması olarak gözükür; Athanasius dışında bir başkası tarafından yazılmış olabilir, belki de Arius'a sempati ile bakan birisi. Şiir vezni formundaki ikinci alıntı, rakipleri tarafından Arius'a atfedilen özellikleri içeren birçok ifadeyi içermez ve Arius'a atfedilen diğer metin parçalarına benzer. Ayrıca Oğul hakkında bazı olumlu ifadeler de içerir. Fakat bu alıntılar oldukça doğru gözükseler de, onların asıl metinleri kayıptır, bu nedenle Arius'un düşünce sisteminin tamamını yeniden kurmak mümkün değildir.

Kaynakça
Özel

Genel
 İskenderiyeli Athanasius. History of the Arians. Online at CCEL. Part I Part II Part III Part IV Part V Part VI Part VII Part VIII. Accessed 13 December 2009.
 Artemi, Eirini, The religious policy of the Byzantine emperors since the First to the Fourth ecoumenical council online onhttp://www.impantokratoros.gr/thriskeftikh-politikh.el.aspx
 Ayres, Lewis. Nicaea and its Legacy: An Approach to Fourth-Century Trinitarian Theology. New York: Oxford University Press, 2004.
 Hanson, R.P.C. The Search for the Christian Doctrine of God: The Arian Controversy, 318–381. T&T Clark, 1988.
 Parvis, Sara. Marcellus of Ancyra And the Lost Years of the Arian Controversy 325–345. New York: Oxford University Press, 2006.
 Rusch, William C. The Trinitarian Controversy. Sources of Early Christian Thought, 1980. ISBN 0-8006-1410-0
 Schaff, Philip. "Theological Controversies and the Development of Orthodoxy". In History of the Christian Church, Vol III, Ch. IX. Online at CCEL. Accessed 13 December 2009.
 Wace, Henry. A Dictionary of Christian Biography and Literature to the End of the Sixth Century A.D., with an Account of the Principal Sects a.d Heresies]. Online at CCEL. Accessed 13 December 2009.

Dış bağlantılar

 The Complete Extant Works of Arius From the Wisconsin Lutheran College website page entitled "Fourth Century Christianity".

256 doğumlular
336 yılında ölenler
3. yüzyıl Romalıları
4. yüzyıl Romalıları
4. yüzyıl filozofları
3. yüzyılda Hristiyan ilahiyatçılar
3. yüzyıl yazarları
4. yüzyılda Hristiyan ilahiyatçılar
4. yüzyıl yazarları
Din kurucuları
Katolik Kilisesi tarafından aforoz edilenler

Arius


Joseph Edward "Joe" Kopcha (* 23. Dezember 1905 in Whiting, Indiana; † 29. Juli 1986 in Hobart, Indiana) war ein US-amerikanischer American-Football-Spieler und Arzt. Er spielte als Guard in der National Football League (NFL) bei den Chicago Bears und den Detroit Lions.

Spielerlaufbahn
Joe Kopcha besuchte in seiner Geburtsstadt die High School und spielte für die Schulmannschaft Basketball. Von 1921 bis 1924 gewann er als Mannschaftskapitän des Teams insgesamt viermal die Basketballmeisterschaft von Nord-Indiana. Über eine Footballmannschaft verfügte seine High School nicht.

Sein Vater schickte ihn nach seinem Schulabschluss an das Englewood Business College nach Chicago. Nach wenigen Tagen brach er sein Wirtschaftsstudium ab und schloss sich der University of Tennessee at Chattanooga an für deren Footballmannschaft er von 1927 bis 1929 als Guard spielte. Neben Football betrieb er noch weitere Sportarten am College. Insgesamt wurde er zehnmal von seinem College aufgrund seiner sportlichen Leistungen ausgezeichnet.

Nach Beendigung seines Studiums wurde Joseph Kopcha im Jahr 1929 von den Chicago Bears verpflichtet. Kopcha wurde von Trainer George Halas als Guard unter anderem zum Schutz von Quarterback Joey Sternaman eingesetzt. Nach einem Spieljahr unterbrach er seine Spielerlaufbahn und studierte am Rush Medical College Medizin. Nach erfolgreichem Abschluss seines Medizinstudiums kehrte er zu den Bears zurück, die mittlerweile von Ralph Jones trainiert wurden. Die Mannschaft aus Chicago hatte zahlreiche spätere Mitglieder in der Pro Football Hall of Fame, wie Red Grange oder Bronko Nagurski in ihren Reihen. Im Jahr seiner Rückkehr zum Footballsport konnte Kopcha mit den Bears seine erste NFL Meisterschaft gewinnen.

1933 kehrte Halas in das Traineramt bei den Bears zurück. Kopcha konnte mit seinem Team in das erste Meisterschaftsspiel der NFL Geschichte einziehen. Gegner waren die New York Giants, die mit 23:21 geschlagen wurden. Im folgenden Jahr mussten sich die Bears im NFL Endspiel den Giants mit 30:13 geschlagen geben. Nach einem weiteren Spieljahr bei den Bears wechselte Kopcha zu den Detroit Lions. Nach der Saison 1936 beendete er dort seine Spielerlaufbahn.

Nach der Laufbahn
Kopcha arbeitete nach Beendigung seiner Spielerlaufbahn als Arzt in einem Krankenhaus. Während des Zweiten Weltkriegs diente er als Oberstleutnant bei den United States Army Air Forces im Pazifik. Er trainierte 1944 eine Footballmannschaft in Brisbane, Australien. Unmittelbar nach dem Krieg war er als Notarzt in Texas tätig. Danach zog er nach Gary und arbeitete dort als Chirurg und Geburtshelfer. Kopcha war verheiratet und hatte vier Kinder. Er fand auf dem Ridgelawn Cemetery in Gary seine letzte Ruhestätte.

Ehrungen
Joe Kopcha wurde viermal zum All-Star gewählt. Er ist Mitglied in der Indiana Football Hall of Fame und im UC/UTC All-Century Football Team.

Weblinks
 Biografie von Joe Kopcha (PDF; 31 kB)
 Joe Kopcha in der Indiana Football Hall of Fame
 Nachruf in der Chicago Tribune

Einzelnachweise

Oberstleutnant (United States Army)
Chirurg
Mediziner (20. Jahrhundert)
Person (Chicago)
American-Football-Spieler (Chicago Bears)
American-Football-Spieler (Detroit Lions)
US-Amerikaner
Geboren 1905
Gestorben 1986
Mann

Joe Kopcha


Alberto "Mike" Dogliotti (1939, Montevideo - 9 de julio de 2007, Islas Canarias) fue un pianista, arreglador y compositor uruguayo, reconocido como un importante músico de jazz y candombe.

Biografía
Comenzó sus estudios a la temprana edad de 4 años. Fue premiado consecutivamente por dos años en el Concurso de Juventudes Musicales de Uruguay y siendo adolescente obtuvo una beca para continuar su formación clásica en el Conservatorio Nacional de Viena. Durante su estadía en Austria, Dogliotti, con apenas 17 años, aprovechó para realizar giras por varios países europeos. Parte de su repertorio incluyó la música de artistas uruguayos como Eduardo Fabini.

En la década de 1960 se vinculó al Hot Club de Montevideo y a la Peña de Jazz, los dos locales más importantes de jazz de la capital uruguaya. En este período incursionó en este género musical, convirtiéndose en uno de sus principales referentes en Montevideo.

Su relación con el carnavalero y publicista Carmelo "Lito" Imperio, quien lo llevó a un programa que tenía en los antiguos galpones de Saeta, fue uno de los factores que lo acercaron a la música popular. En 1964 recorrió varios países de Sudamérica, presentándose en importantes hoteles. Fue contratado en 1967 por el Hotel Intercontinental de Quito, para lo cual forma un sexteto integrado por Daniel "Bachicha" Lencina (trompeta), Tito Caballero (saxo, flauta y clarinete), Chocho Paolini (saxo-tenor), Eduardo Useta (bajo y guitarra eléctrica) y Santiago Ameijenda (percusión). Con este grupo grabó para el sello discográfico Facolor su primer larga duración, titulado Fiesta en el Hotel Quito. Al año siguiente, la misma cadena de hoteles le propuso ir a Lima. En este marco, contrató nuevos músicos, y como Micky Dogliotti y su orquesta grabó el disco Instrumentales para el sello MAG.

En la década de los setenta y primeros años de los ochenta, grabó una serie de álbumes instrumentales de candombe, fusionando con otros estilos, como Candombe for Export (1970) y Candombe liso (1972). Algunos músicos que lo acompañaron fueron Federico García Vigil, Pipa Burgueño o Tito Caballero. En Llamadas, ritmo y candombe (1975) participa Ruben Rada (con quien había tocado en 1969 durante tres meses en Lima).

En 1983 formó parte del álbum Chicalanga 3 + 1, junto a Hugo Jasa, Federico García Vigil y Roberto Galletti, editado solo en casete.

En estos discos versionó composiciones de Pedro Ferreira, Manolo Guardia, Hugo y Osvaldo Fattoruso, Ruben Rada, Mario "Chichito" Cabral, Horace Silver y Herbie Hancock, entre otros.

Falleció en julio de 2007 en las Islas Canarias, donde estaba radicado hacía 24 años.

Discografía

Álbumes
 Fiesta en el Hotel Quito (Facolor. 1967)
 Instrumentales (MAG. 1969)
 Candombe for Export (Sondor 33106. 1970)
 Candombe liso (De la planta KL 8315. 1972)
 Llamadas, ritmo y candombe (Sondor. 44017. 1975)
 Dos pianos para enamorar (con Jorge Cauci). (Sondor. 64016. 1975)
 Candombe for Export vol. 2 (Sondor. 44041. 1976)
 Palo y tamboril (Sondor. 1982)
 Esto es candombe (Orfeo. SCO 90673. 1982)
 Despedida (Orfeo. SCO 90693. 1983)
 Chicalanga 3 + 1 (con Hugo Jasa, Federico García Vigil y Roberto Galletti.) (La Batuta. LBC 006. 1983)

EP y sencillos
 Alberto Dogliotti y su conjunto (EP con 4 temas. Gold Laut. 5002)
 "Tema del Zorro" / "Morir un poco" (Sondor. 50106. 1969)
 "La llamada" / "Birincunyamba" (Sondor. 50149. 1971)
 "Yacumenza" / "Candomble" (Sondor. 50154. 1971)
"Saquen los pañuelos" / "Pañuelos blancos" (Sondor. 50.173. Edición sin año impreso.)
"Una fiesta en El Batey" / "Mi tambor" (Sondor. 50.272. 1974)
"Celeste siempre así" / "Bajo un sol y nueve franjas", Dogliotti / Mario Gutiérrez y Leslie Muniz (Sondor. 50.338. 1980) (Disco oficial de la Asociación Uruguaya de Fútbol.)

Referencias

Pianistas de Uruguay
Compositores de Uruguay
Nacidos en Montevideo
Arreglistas de Uruguay
Músicos de jazz de Uruguay
Músicos de candombe de Uruguay

Alberto Dogliotti


Republica Kârgâzstan a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 19 sportivi, care a concurat în șapte sporturi. Pentru a doua oară succesiv, Kârgâzstanul nu a primit nicio medalie. Medalia de bronz a halterofilului Izzat Artykov i-a fost retrasă din motive de dopaj.

Participanți
Delegația din Republica Kârgâzstan a cuprins 19 de sportivi: 12 bărbați și șapte femei. Cel mai tânăr atlet din delegația a fost înotătorul Denis Petrașov (16 ani), cel mai vechi a fost maratonista Iuliia Andreeva (32 de ani).

Note

Referințe
 Kârgâzstan la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

2016
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Michael Len Williams II (født 23. marts 1989) eller bedre kendt som Mike Will Made It, er en amerikansk musikproducer, label ejer og manager for sin egen gruppe Rae Sremmurd (Ear Drummers bagfra).

Musikproducere fra USA
Musikere fra USA

Mike Will Made It


Kore Savaşı (Güney Kore'de 한국전쟁 Hanguk-jeonjaeng (Han-Guk Savaşı) veya 육이오 사변 Yugio sabyeon yani 25 Haziran Olayı, Kuzey Kore'de 조국해방전쟁 Chogukhaebang chŏnjaeng yani Vatan Kurtuluş Savaşı), 1950-1953 yılları arasında yapılan, Kuzey Kore ile Güney Kore arasındaki savaştır. Soğuk Savaş'ın ilk sıcak çatışması olmuştur. Savaş, ABD ve müttefiklerinin, daha sonra da Çin'in müdahalesiyle uluslararası bir boyut kazanmıştır. Kore Savaşı sonunda Kore'nin bölünmüşlüğü korunmuş ve bugüne kadar gelen birçok sorun miras kalmıştır.

Çatışma 27 Temmuz 1953'te Kore Ateşkes Antlaşması'nın imzalanmasıyla sona erdi. Antlaşma, Kuzey ve Güney Kore'yi ayırmak için Kore Tarafsız Bölgesi'ni (DMZ) oluşturdu ve mahkumların geri dönmesine izin verdi. Ancak, hiçbir barış antlaşması imzalanmadı ve iki Kore teknik olarak hala savaşta ve donmuş bir ihtilaf halinde. Nisan 2018'de, Kuzey ve Güney Kore liderleri DMZ'de bir araya geldi ve Kore Savaşı'nı resmen sona erdirmek için bir anlaşma üzerinde çalışmaya karar verdiler.

Savaş öncesinde Kore
Savaş öncesinde Kore, kolera salgınlarına uğrayan, okuma-yazma oranı düşük ve endüstrileşmeyi kaçırmış bir ülkeydi. Son yüzyıl boyunca, Uzak doğu güç oyunlarında satranç tahtasındaki bir piyon gibi oynanmıştı. Japonya, kendi güvenliğini arttırmak ve Çin üzerinde daha rahat nüfuz sahibi olmak için 1905 yılında Rus İmparatorluğu'nu yenerek Kore'ye 1910 yılında sahip olmuştu.

Kore; 1945 yılında Japonya'nın teslimiyetinden sonra, ABD ile Sovyetler Birliği arasındaki anlaşmazlığın yüzeye çıktığı ilk yerlerden birisi oldu. Bu iki süper güç Japonya'dan aldıkları Kore toprakları üzerinde yerli ama kendilerine bağımlı hükûmetler kurduktan sonra 1948-1949 yıllarında askerlerini çektiler. Böylece Sovyet yanlısı Kuzey Kore ile Amerikan yanlısı Güney Kore kuruldu ve 38. enlem aralarında sınır oldu.

Savaş

ABD'nin tepkisi
ABD Başkanı Truman'a göre bu harekât Sovyetler Birliği tarafından yönetilmekteydi ve geniş ölçekli bir Çin-Sovyet ortak saldırısının ilk adımıydı. Truman Japonya'daki Amerikan birlikleri komutanı 5-yıldızlı General (Mareşal) Douglas MacArthur'a Güney Kore'ye malzeme yardımı yapılması için emir verdi.  Ayrıca Amerika, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ni derhal toplantıya çağırdı.  Bir Amerikan tasarısı dokuz olumlu ve bir çekimser (Yugoslavya SFC) oy ile kabul edildi.  Çin'in BM'de temsil edilmemesini protesto etmekte olan Sovyetler Birliği, temsilcilerini konseyden çekmiş olduğu için kararı veto edemedi. Güvenlik Konseyi nin aldığı bu kararla Kuzey Kore'nin saldırgan olduğu belirtiliyor ve birliklerini 38. enlemin kuzeyine çekmesi isteniyordu.

Kuzey Kore'nin BM kararını dinlememesi ve askeri durumun Güney Kore açısından gittikçe kötüleşmesi, Amerika'nın Hava ve Deniz birliklerini harekete geçirmesine yol açtı.  8. Amerikan Filosu Tayvan Adası'na yollanarak Kore'nin düşmesi durumunda adanın savunulmasında güçlü olunması sağlandı. Aynı gün, yani 27 Haziran'da, BM Güvenlik Konseyi, üye devletleri Güney Kore'ye yardım etmeye çağıran karar tasarısını kabul etti (1'e karşı 7 oyla; Yugoslavya karşı, Mısır ve Hindistan çekimser).

Çin'in savaşa dahil olması
Birleşmiş Milletler'in Güney Kore'ye birlikler yollamasıyla (bu birliklerde kara kuvvetlerinin %50'si, hava kuvvetlerinin %93'ü ve deniz kuvvetlerinin %86'sı Amerikalıydı.) Kuzey Kore yenilmeye ve geri çekilmeye başladı.  Kuzey Kore'yi 38. paralelin kuzeyine iten BM kuvvetleri, eski sınırlarda durmadı ve iki Kore'yi birleştirme amacıyla Kuzey'i işgale başlayıp Çin sınırına kadar yaklaştı.

Bu durum savaşa daha önce ilgisiz olan Çin'in tepkisine yol açtı. O zamana kadar Çin, bütün ilgisini milliyetçi Çin Hükûmeti'nin idaresinde olan Formoza (Tayvan) Adası'nın geri alınmasına vermişti. Ancak Amerikan müttefiki bir Kore kurulması Çin'i ciddi bir şekilde tehdit ediyordu. 38. enlemin geçilmesi durumunda savaşa gireceğini açıklayan Çin, BM birliklerinin durmaması sebebiyle aktif olarak Kuzey Kore'yi desteklemeye başladı.

24 Ekim 1950'de ABD Genelkurmay Başkanı Douglas MacArthur; "savaşı bitirecek bir hücuma" girişeceğini söylemesiyle, Çin Halk Gönüllü Ordusu (Çince: 中国人民志愿军) adında yüz binlerce Çinli "gönüllü", 25 Ekim 1950 tarihinde sınırdaki Yālù nehrini geçerek gizlice Kore'ye girdi ve birçok Amerikan/BM birliğini savaş dışı bıraktı. BM'nin zaferi, kısa süre içinde toplu geri çekilme halini almıştı. Bu süre zarfında ABD pek çok kez Çin Halk Cumhuriyeti'ne saldırarak Çin Komünist Partisi'nin iktidarını yıkmak istemişti. McArthur, bu amaçla atom silahlarının kullanılabileceğinden söz etmişti. Ama bu saldırganlık Çin ordusunun Çin Halk Gönüllü Ordusu sayesinde başarısızlıkla sonuçlandı.

Ocak 1951'de Başkan Truman, savaşı yürütebilmek için Amerikan Kongre'sinden özel yetkiler istedi. 50 milyar Dolarlık bir savaş bütçesi oluşturuldu. Amerikan ordusu kısa süre içinde mevcudunu %50 arttırdı ve bölgeye ek hava birlikleri yolladı.

Kore Savaşı artık Kuzey-Güney Kore Savaşı değil Çin-ABD Savaşı olmuştu.

Savaşın sona ermesi
Çin Halk Gönüllü Ordusu BM birliklerini 38. paralelin güneyine püskürterek güneyi işgale başladı. Ancak, Birleşmiş Milletler ordularının karşı saldırısı sonucunda cephe 38. paralel boyunca sabitlendi. Bu arada Mareşal Douglas MacArthur'un, Başkan Truman'ın aksi yöndeki emirlerine riayet etmeyerek ordularını tekrar Çin sınırına kadar ilerletmek istemesi üzerine Truman tarafından derhal re'sen emekliye sevkedildi. Savaşın durağan bir nitelik alması ve iki tarafın da herhangi bir kazanç elde edememesi, tarafları barış görüşmeleri yapmaya itti. 1952 Nisan'ında başlayıp 159 oturum boyunca devam eden görüşmeler sonucunda ancak 1953 Temmuz'unda ateşkes antlaşması imzalandı.

Savaşın sonucu
Kore Savaşı sonucunda Kuzey Kore, Çin ile Batı Bloku arasında tampon bölge haline geldi. Savaştan yine en çok Koreliler zararlı çıktı. Kore yakılıp yıkıldı; yaklaşık olarak 3 milyon insan öldü. Bunlardan yaklaşık 36.000'i Amerikan askerinden, 600.000'i Koreli askerlerden ve 500.000'i Çinli askerlerden oluşmaktadır.

Bu savaş Amerika Birleşik Devletleri'ne atom silahların gücüne güvenmemeyi öğretti. Amerika'nın atom üstünlüğüne karşın Çin'in ve Sovyetlerin Kuzey Kore'yi desteklemesi, Batı Bloku'nu konvansiyonel savaş gücünü arttırmaya itti.

Kore Savaşı ve Türkiye

Türkiye, TBMM'nin 30 Haziran 1950 tarihli oturumunda verilen karar çerçevesinde  Kore'ye asker gönderdi. Kore'ye asker gönderme fikri, halihazırdaki hükûmetin (DP) politikası gereği, artan Sovyet Rusya tehdidine karşı NATO'ya üye olabilmek için bir fırsat olarak görüldü.

Tuğgeneral Tahsin Yazıcı komutasındaki 259 subay, 18 askeri memur, 4 sivil memur, 395 astsubay, 4414 erbaş ve er olmak üzere 5090 kişilik  1. Türk tugayı, 17 Eylül 1950'de İskenderun limanından hareket ederek 12 Ekim 1950'de öncü takım Busan limanına ulaştı ve 17 Ekim'de ana birliği de Busan'dan karaya çıktı. Aynı gün Busan'dan hareket ederek 20 Ekim'de Taegu'ya vardı. Burada Amerikan teçhizatıyla donatılarak talimlere başladı. Türk Tugayı bir müddet cephe gerisindeki komünist gerillalarla mücadele ettikten sonra süratle kuzeye doğru ilerlemekte olan Birleşmiş Milletler ordularına iştirak etti.  10 Kasım'da Taegu'dan hareket ederek 21 Kasım'da Kunuri'ye vardı ve Amerikan 9. Kolordusu'nun sağ kanadına konuşlandırıldı.

24 Kasım 1950 sabahı kuzeye Çin sınırına doğru ilerleme emrini alan tugay Kunuri'den hareket ederek Kaechon, Sinnimni, Wawon boyunca Tokchon'a doğru yola çıktı. Ancak Çin Halk Gönüllü birlikleri cephenin arkasına sızmaya başladı. Durumu fark eden Amerika ve Güney Kore birlikleri ricat etmeye başladılar. Ancak Türk tugayına ricat emri geç ulaştı. 1. Tabur'un etrafı kuşatıldı, 1. Tabur süngülü çatışmaya girmek zorunda kaldı. Ricat harekâtını sağlamak için sonuna kadar direnen 3. Tabur 9. Bölük imha edildi. Geri kalan Türk birlikleri ise Chongchon nehri boyunca geri çekildi.

Savaşın başından Temmuz 1953'teki ateşkese kadar geçen sürede toplam 14.936 Türk askeri Kore'de görev aldı. Bunların 721'i yaşamını yitirdi, 175'i kayboldu, 234'ü esir düştü ve 2147'si yaralandı. Böylelikle Türkiye yüzde 22'lik zayiat oranına ulaştı ve bu bakımdan ABD'nin ardından ikinci sırada yer aldı.

Galeri

Popüler kültür

İlgili filmler
 Savaş filmleri ve TV programları listesi
 71: Into the Fire (71:Ateş Altında) - 2010
 Taegukgi (Kan Kardeşler) - 2004
 The Front Line - (Ön Cephe) - 2011
 Jiseul - 2013
 Ayla - 2017

İlgili belgeseller
  Kutup Yıldızı / Kore Savaşının 50.yılı Belgeseli - 4 Bölüm (Yapım: İsmail Ragıp Geçmen, TRT İzmir, 2000)
 Şimal Yıldızı (NTV Tarih Dergisi, 2011 Ocak)

Türkiye'de çıkan ilgili kitaplar ve makaleler
 "Tümen Komutanı Tümgeneral Tahsin Yazıcı'nın Hatıraları", Ülkü Basımevi, 1963.
 "Alay Komutanı Albay Celal Dora'nın Hatıraları", İsmail Akgün Matbaası, 1963.
 "Kore Harbinde Türk Silahlı Kuvvetlerinin Muharebeleri", Genelkurmay Basımevi, 1975.
 İbrahim Artuç, "Kore Savaşlarında Mehmetçik", Kastaş Yayınları, 1990.
 Mustafa Semih Arıcı, "Kore Dağlarında Aslanım Yatar (Bir Kore Savaşı romanı)", Kastaş Yayınları, İstanbul 2010.
 İlker Günaçgün, "Sakin Sabahlar Ülkesi", Sokak Kitapları Yayınları, İstanbul 2011.
 Güven Gürkan Öztan - Tebessüm Öztan, "Militarizm ve Anti-komünizmin Kesiştiği Nokta: Kore Savaşı", Toplum ve Bilim, Sayı: 123, 2012
 Kore Mektupları,Gündoğdu Kayal,Türkiye İş Bankası Yayınları

Ayrıca bakınız
 Türk Tugayı
 Kunu-ri Muharebesi
 İnçhon Muharebesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kore Savaşı Belgeleri
 The Turks in the Korean War
 Harita (Kunuri Muharebesi)
 UN Memorial Cemetery  (Birleşmiş Milletler Anıt Mezarı)'Şehit arama motoru (İsimden)' /'Şehit arama motoru (Mezar blokundan)'
 Genelkurmay Başkanlığı Kore Savaşı Tarihi
 Kuzey Kore'yle ilgili Gerçekleri Devrimcilerden Dinleyin…

Devrim temelli iç savaşlar
Asya'nın ülkeler ve halklarına göre iç savaşlar
Kore tarihi
Asya'daki Birleşmiş Milletler operasyonları
Avustralya'nın savaşları
Kanada'nın savaşları
Belçika'nın savaşları
Çin Halk Cumhuriyeti'nin savaşları
Etiyopya'nın savaşları
Fransa'nın savaşları
Yunanistan'ın savaşları
Yeni Zelanda'nın savaşları
Tayland'ın savaşları
Türkiye'nin savaşları
Hollanda'nın savaşları
Norveç'in savaşları

Kore Savaşı


Heinrich Harrer (; ) a fost un alpinist, sportiv, geograf și scriitor austriac. El este cunoscut ca membru al echipei de patru alpiniști care a efectuat prima ascensiune pe versantul nordic al muntelui Eiger din Elveția și pentru cărțile sale Șapte ani în Tibet (1952) și The White Spider (1959).

Tinerețea
Heinrich Harrer s-a născut la 6 iulie 1912 în orășelul austriac Hüttenberg din districtul Sankt Veit an der Glan al landului Carintia. Tatăl lui a fost lucrător poștal. Din 1933 și 1938, Harrer a studiat geografia și sportul la Universitatea Karl-Franz din Graz. În timpul studiilor a devenit membru al asociației studențești tradiționale ATV Graz.

În 1935 Harrer a fost ales să participe în competiția de schi alpin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 1936 de la Garmisch-Partenkirchen. Echipa austriacă de schi alpin a boicotat, cu toate acestea, concursul olimpic, din cauza unui conflict cu privire la statutul de profesioniști al instructorilor de schi. Ca urmare, Harrer nu a participat la competiția olimpică.

În 1937 Harrer a câștigat proba de coborâre la Campionatul Mondial Studențesc de la Zell am See.

Ascensiunea pe muntele Eiger
Adevărata pasiune a lui Harrer a fost alpinismul montan. Știind că o reușită extraordinară în domeniul alpinismului i-ar putea aduce un loc într-o expediție montană în Himalaya, Harrer și un prieten, Fritz Kasparek, au devenit primii care au urcat pe versantul nordic al muntelui Eiger (3.967 m) în Alpii Bernezi din Elveția. Mai mulți alpiniști au murit în încercarea de escaladare a peretelui înghețat aproape vertical, cunoscut sub numele Păianjenul Alb, iar autoritățile berneze chiar au interzis escaladarea versantului. După susținerea examenelor universitare finale în iulie 1938, Harrer și Kasparek au călătorit în trecătoarea Kleine Scheidegg de la poalele muntelui Eiger și au început ascensiunea. La jumătatea traseului, Harrer și Kasparek au întâlnit o altă echipă formată din alpiniștii Ludwig Vörg și Anderl Heckmair din Germania. Cei patru au decis să urce restul traseului împreună, ca o singură echipă, avându-l conducător pe mai experimentatul Heckmair.

În cursul ascensiunii, cei patru bărbați au fost amenințați în mod constant de avalanșe și de căderi de pietre. Ei au fost prinși într-o avalanșă în timp ce escaladau fața superioară a Păianjenului Alb, dar au avut suficientă putere pentru a nu fi măturați de valurile de zăpadă care i-au cuprins. Alpiniștii au ajuns cu succes în vârf în după-amiaza zilei de 24 iulie 1938, la ora 16. Această primă ascensiune pe versantul nordic al muntelui Eiger a fost descrisă de alpinistul italian Reinhold Messner ca "un moment de glorie în istoria alpinismului și o senzație grandioasă, din moment ce mai mulți alpiniști au murit anterior pe versant", a fost evidențiată în ziarele din întreaga lume și este prezentată în cartea White Spider, publicată în 1959 de Harrer.

Implicarea în organizațiile naziste
În 1996 cineastul și redactorul agenției de presă ORF Gerald Lehner a găsit în arhivele americane legitimația de membru SS a lui Harrer. Alpinistul austriac s-a alăturat trupelor paramilitare Sturmabteilung (SA) în octombrie 1933. După Anschluss-ul din martie 1938, când Germania a anexat Austria, el s-a înscris la 1 aprilie în trupele Schutzstaffel (SS). A avut rangul de Oberscharführer (sergent) și pe 1 mai 1938 a devenit membru al Partidului Nazist. După ascensiunea lor pe versantul nordic al muntelui Eiger, cei patru alpiniști au fost primiți de Adolf Hitler și s-au fotografiat cu el. Harrer a declarat mai târziu că a purtat uniforma SS doar o singură dată, în ziua căsătoriei sale cu Charlotte Wegener, fiica celebrului explorator și savant Alfred Wegener. După întoarcerea în Europa, în 1952, Harrer a fost absolvit de orice vinovăție pentru crimele de război și a fost susținut ulterior de Simon Wiesenthal. În memoriile sale, Beyond Seven Years in Tibet, Harrer a considerat înscrierea lui în Partidul Nazist o greșeală făcută în tinerețe, când încă nu învățase să gândească de unul singur.

Prizonier de război în India
În 1939 Harrer s-a alăturat unei expediții de patru alpiniști, condusă de Peter Aufschnaiter, pe versantul Diamir al muntelui Nanga Parbat, cu obiectivul de a găsi un traseu mai ușor către vârf. Cei patru alpiniști au concluzionat că traseul era accesibil și se aflau la sfârșitul lunii august în orașul port Karachi din India Britanică, așteptând o navă comercială care să-i aducă în Germania. Ca urmare a faptului că așteptarea navei s-a prelungit mai mult timp, Harrer, Ludwig și Hans Lobenhoffer au încercat să treacă în Persia, dar au fost reținuți de militarii britanici la câteva sute de kilometri nord-vest de Karachi și trimiși sub escortă înapoi la Karachi, unde rămăsese Aufschnaiter. Două zile mai târziu Marea Britanie a declarat război Germaniei, iar pe 3 septembrie 1939 toți cei patru alpiniști germani au fost internați într-un loc înconjurat cu sârmă ghimpată pentru a fi transferați într-un lagăr de detenție din Ahmednagar, în apropiere de Bombay. Ei au plănuit să evadeze și să se refugieze în colonia portugheză Goa, dar când au fost transferați mai departe la Dehradun, unde au fost deținuți timp de câțiva ani, împreună cu alți 1.000 de străini inamici, au considerat că au mai mari șanse să fugă în Tibet, de unde intenționau să ajungă pe frontul japonez în Birmania sau China.

Aufschnaiter și Harrer au evadat și au fost recapturați de mai multe ori înainte de a reuși să scape definitiv. La 29 aprilie 1944 Harrer și alte șase persoane, printre care Rolf Magener și Heins von Have (deghizați ca ofițeri britanici), Aufschnaiter, Bruno Treipel (sau Treipl) din Salzburg și berlinezii Hans Kopp și Sattler (deghizați în muncitori indieni), au fugit din tabără. Magener și von Have au luat trenul spre Calcutta și de acolo s-au îndreptat către Birmania, unde s-au predat armatei japoneze.

Ceilalți s-au îndreptat spre cea mai apropiată frontieră prin Landour. După ce Sattler a abandonat la 10 mai, ceilalți patru au pătruns în Tibet la 17 mai 1944, traversând pasul Tsang Chok-la (5.896 m) și apoi s-au împărțit în două grupuri: Harrer și Kopp, Aufschnaiter și Treipel. Pe 17 iunie, Treipel, epuizat, și-a cumpărat un cal și a călătorit înapoi către șes. Câteva luni mai târziu, când ceilalți trei încă nu aveau vize pentru Tibet, Kopp a renunțat și el și s-a îndreptat spre Nepal (unde, după câteva zile, s-a predat britanicilor).

Șapte ani în Tibet

Aufschnaiter și Harrer, ajutați de cunoștințele de limba tibetană ale primului, s-au îndreptat către capitala Tibetului, Lhasa, unde au ajuns pe 15 ianuarie 1946, după ce au străbătut vestul Tibetului (traversând Muntele Kailash), districtul Gyirong din zona de sud-vest a Tibetului și nordul platoului tibetan Changthang.

În 1948 Harrer a devenit un funcționar oficial al guvernului Tibetan, ocupându-se cu traducerea știrilor externe și lucrând ca fotograf guvernamental oficial. Harrer l-a întâlnit pentru prima dată pe cel de-al 14-lea Dalai Lama, atunci când a fost chemat la Palatul Potala și i s-a cerut să facă un film despre patinaj, sport pe care Harrer l-a introdus în Tibet. A construit un cinematograf, cu un proiector care era pus în funcțiune de un motor de Jeep. Harrer a devenit curând profesor de limba engleză, geografie și știință al lui Dalai Lama, fiind uimit de rapiditatea cu care elevul său asimila cunoștințele lumii occidentale. Între cei doi s-a închegat o prietenie puternică, care va dura pe tot restul vieții lor.

În 1952 Harrer s-a întors în Austria, unde și-a prezentat experiența în cărțile Șapte ani în Tibet (1952) și Lost Lhasa (1953). Cartea Șapte ani în Tibet a fost tradusă în 53 de limbi și a devenit un bestseller în Statele Unite ale Americii în 1954, fiind vândute trei milioane de exemplare. A fost ecranizată de două ori, mai întâi în 1956 și a doua oară în 1997, cu Brad Pitt în rolul lui Harrer.

În cartea Șapte ani în Tibet, Harrer a scris:

Aventurile ulterioare
După întoarcerea sa din Tibet, Harrer s-a stabilit în Kitzbühel (Austria) și mai târziu în Liechtenstein. El a luat parte la o serie de expediții etnografice și de alpinism în Alaska, în Anzi și în Munții Lunii în Africa centrală. În 1953 el a explorat izvoarele fluviului Amazon și a făcut prima ascensiune pe vârful Ausangate (6.384 m). În 1954 a efectuat, uneori cu alpinistul germano-american Fred Beckey, primele ascensiuni pe Mount Deborah (3.761 m), Mount Hunter (4.442 m) și Mount Drum (3.661 m) din Alaska. În 1957 a explorat râul Congo, împreună cu fostul rege Leopold al III-lea al Belgiei.

În februarie 1962 a fost conducătorul echipei de patru alpiniști care a făcut prima ascensiune pe Piramida Carstensz (4.884 m; numită mai târziu Puncak Jaya) din Noua Guinee, cel mai înalt vârf din Oceania și unul dintre cele șapte vârfuri. Această expediție și expediția sa de pionierat în cariera de la Ya-Li-Me, unde au fost găsite topoare de piatră din epoca neolitică, sunt prezentate în memoriile sale I Come from the Stone Age.

În 1966 s-a întâlnit cu indienii Xingu din statul brazilian Mato Grosso. În 1972 Harrer a traversat insula Borneo. De asemenea, el a făcut expediții în Nepal, Guyana Franceză, Groenlanda, Sudan, India, Ladakh, Insulele Andaman, Uganda, Kenya, Sikkim și Bhutan.

Harrer a scris peste 20 de cărți despre aventurile sale, dintre care unele conțin fotografii considerate a fi printre cele mai bune înregistrări ale culturii tradiționale tibetane. El a fost, de asemenea, un excelent jucător de golf, câștigând campionatul național al Austriei în 1958 și 1970.

Viața privată
În decembrie 1938 Harrer s-a căsătorit cu Lotte Wegener (1920-1989), fiica lui Alfred Wegener, cercetător polar german și autor al teoriei derivei continentelor. Tatăl ei a murit într-o expediție în Groenlanda, atunci când ea avea 10 ani. Fiul lor, Peter Harrer, s-a născut în decembrie 1939, la trei luni după ce Harrer a fost internat în lagăr de către autoritățile militare britanice din India. Căsătoria lor a fost desfăcută, în timp ce el se afla încă în Tibet. În 1953 s-a căsătorit cu Margaretha Truxa (de care a divorțat în 1958), iar în 1962 s-a căsătorit cu Katharina Haarhaus (1922-2014), care a rămas soția lui până la moartea sa.

Ultimii ani

La începutul anilor 1980 el a vizitat din nou Tibetul și a scris o continuare a cărții Seven Years in Tibet, intitulată Return to Tibet: Tibet After the Chinese Occupation. Potrivit recenziei acestei cărți publicate în revista Kirkus Review:

Mai târziu, a scris o autobiografie publicată în limba engleză în 2007 sub titlul Beyond Seven Years in Tibet. El a realizat aproximativ 40 de filme documentare și a fondat Muzeul Heinrich Harrer din Hüttenberg (Austria), dedicat Tibetului. În octombrie 2002 Dalai Lama i-a acordat Premiul Lumina Adevărului al Campaniei Internaționale pentru Tibet pentru eforturile sale de a aduce situația politică a Tibetului în atenția publicului internațional. Harrer a murit pe 7 ianuarie 2006 în localitatea austriacă Friesach, la vârsta de 93 de ani.

Premii și onoruri
 1978: Medalia de onoare din aur a orașului Vienna
 1980: Medalia de aur a orașului Graz
 1982: Crucea Austriacă a Ordinului pentru Științe și Arte, clasa I
 1982: Marea Cruce a Ordinului de Merit al Republicii Federale Germania
 1985: Medalia Humboldt de aur (Germany)
 2002: Premiul Lumina Adevărului (Campania Internațională pentru Tibet)

Scrieri

 Seven Years in Tibet (1952)
 Lost Lhasa (1953)
 The White Spider: The Classic Account of the Ascent of the Eiger (1959)
  (1961) – o autobiografie a fratelui mai mare al lui Dalai Lama, Thubten Jigme Norbu, așa cum i-a fost povestită lui Harrer
 I Come from the Stone Age (1965)
  (1980)
 Return to Tibet (1985)
 Return to Tibet: Tibet After the Chinese Occupation (1998)
 Denk ich an Bhutan (2005)
 Beyond Seven Years in Tibet: My Life Before, During, and After (2007)

Note

Legături externe

 Heinrich Harrer Website
 Obituary in The Times, 9 January 2006
 Obituary in The Guardian, 9 January 2006
 Obituary in The New York Times, 10 January 2006
 Obituary CBS, 7 January 2006

 Seven Years in Tibet, Book Review at The Open Critic (1956)
 Harrer Museum Huettenberg

Nașteri în 1912
Decese în 2006
Alpiniști austrieci
Exploratori ai Tibetului
Comandori ai Ordinului de Merit al Republicii Federale Germania
Austrieci din secolul al XX-lea
Austrieci din secolul al XXI-lea
Fotografi austrieci

Heinrich Harrer


Ferrotramviaria S.p.A. er et privat trafikselskab, der driver tog- og bustrafik omkring Bari i den italienske region Apulien.

Selskabet driver følgende jernbanestrækninger:

Bari-Barletta banen
Baris bybane (servizio ferroviario metropolitano di Bari)

Se også
Jernbaneulykken Andria-Corato 12. juni 2016

Transportvirksomheder fra Italien
Etableret i 1936

Ferrotramviaria


Le dème de Thessaliótida, en  / Dímos Thessaliótidas, est un ancien dème du district régional de Phthiotide, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Domokós.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Phthiotide

Dème de Thessaliótida


Sesse (af norrønt sess, som betyder sæde eller bænk) er ikke en bådtype, men en benævnelse som angiver antallet sæder eller bænke ombord i en roet båd (med eller uden mast til sejlføring), og altså ikke antal siddepladser. Det hører med et par årer til hver sesse, som deraf gerne fortæller noget om størrelsen på både båd og mandskab. Begrebet er mest kendt fra sagalitteraturen, men det bruges også i dag.

Sesserne placeres mellem rummene i båden, men man tæller ikke rummene i for- og bagstavnen. En 20-sesse har således 19 rum, men størrelsen på rummene (og deraf længden mellem sesserne) kan variere. Ligeledes vil længden på hver sesse kunne variere, typisk i sammenhæng med bådens bredde og antallet roere, men også lidt efter bådtypen i sig selv.

Fra ledingen kender man til at landet blev inddelt i skipreider langs kysten af Håkon den gode omkring år 955, hvor kystbønderne måtte bygge og udruste et skib. Størrelsen på ledingskibene blev defineret som et vist antal sesser. Til at begynde med var kravet grene en 20-sesse (en båd med 40 årer og et mandskab på op mod 100 mand). Senere blev dette krav øget til en 25-sesse. Norge var inddelt i 270 skipreider, men under Magnus Lagabøte blev antallet øget til 279 i 1279.

Skibsterminologi

Sesse


An Mesanthemum pubescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich August Körnicke. An Mesanthemum pubescens in nahilalakip ha genus nga Mesanthemum, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesanthemum

Mesanthemum pubescens


Catriel bezeichnet:

 Catriel (Río Negro), Stadt in Argentinien

Catriel ist der Name folgender Personen:

 Cipriano Catriel, Kazike (Anführer) der Ranqueles in Argentinien
 Juan Catriel el Viejo († 1848), Kazike der Ranqueles in Argentinien
 Juan Catriel el Joven, Kazike der Ranqueles in Argentinien, Sohn des Vorgenannten
 Juan José Catriel, Kazike der Ranqueles in Argentinien

Catriel


Bjørnvatntunnelen er en tunnel i AS Sydvarangers tidligere mine i Bjørnevatn syd om Kirkenes i Sør-Varangers kommune i Finnmark fylke i Norge. Sammen med den nærliggende Rørbua er tunnelen fredet.

Da tyskerne tvangsevakuerede Finnmark og brændte Kirkenes i oktober 1944 nægtede en del af befolkningen at flytte. 3.500-4.000 personer valgte at søge tilflugt i en af tunnelerne på Sydvarangers mineområde i Bjørnevatn.

Omkring den 14. oktober gik store grupper ind i tunnelen. Folk indrettede sig med provisorisk bræddegulv, husdyr, vinterklæder og andre nødvendigheder. Blot nogle få kilometer derfra kæmpede den tyske besættelseshær med den hurtigt fremrykkende Røde hær. Jonas Lie, der var blevet udnævnt til styresmand for Nordnorge, gjorde den 21. oktober 1944 et sidste forsøg at overtale tunnelboerne til at følge dekretet om tvangsevakuering. Han holdt en tale i tunnelåbningen, men ingen adlød.

I løbet af oktoberdagene fik livet i tunnelen præg af en slags hverdagsliv. Man regner med at ti børn blev født i tunneltiden i oktober-november. Kort før midnat den 24. oktober ankom en gruppe russiske soldater til Bjørnevatntunnelen. Lidt fremme så de tunnelåbningen i nattemørket, og de norske vagter under dem kunne høre dem. Klokken kvart over to om natten tog soldaterne kontakt med nordmændene i tunnelåbningen og meddelte dem at området rundt omkring var sikret. De første norske styrker kom frem i anden uge af november.

Badehuset Rørbua ligger 50 meter fra tunnelen og efter befrielsen var det dér, befolkningen samledes. 25. oktober 1944 hejstes det norske flag på bygningen som det første norske flag i det befriede Norge.

Før fejringen af 200-årsdagen for Eidsvollforfatningen blev Rørbua valgt som Finnmarks forslag til markering af jubilæet og Finnmark fylke tog derfor initiativ til kulturmindesmærkning af Rørbua og Bjørnevatntunnelen.

Kilder
 Det uvirkelige tunneloppholdet i NRK 2 november 2011, læst 2014-06-25
RØRBUA I BJØRNEVATN i Kulturminnesøk

Noter

Norge under 2. verdenskrig
Finnmark

Bjørnvatntunnelen


God mad er altid på mode er en dansk dokumentarfilm fra 1966, der er instrueret af Werner Hedman efter eget manuskript.

Handling
En præsentation af mange forskellige middagsretter, der er baseret på anvendelsen af svinekød.

Medvirkende

 Sejr Volmer-Sørensen

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1966

God mad er altid på mode


Esentepe, Sakarya ilinin Hendek ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı Tarabiye'dir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 45 km, Hendek ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hendek'in mahalleleri

Esentepe, Hendek


La Vie provisoire () est une comédie italienne à sketches coréalisée par Enzo Battaglia, Hervé Bromberger et  et sortie en 1963.

Synopsis
Film collectif en huit épisodes avec des acteurs non professionnels sur le thème de la futilité de l'existence quotidienne.

 Un ouvrier est victime d'un escroc qui lui vend un terrain sur la lune ;
 Deux vieilles filles espèrent être engagées pour un film.
 Un jeune paysan veut échapper à la vie misérable du village et tue toute la famille qui voudrait l'en empêcher.
 Un pot-de-vin est perdu dans un bureau d'État.
 Une future nonne prend un bain dans la mer le jour de son anniversaire.
 Sur une plage, on assiste à l'amour de deux garçons et à la moquerie cruelle d'un groupe de jeunes hommes riches et vicieux envers leur amie déguisée en femme.
 Un vieil homme s'amuse à jouer avec des signaux électriques qui perturbent les téléviseurs des voisins.
 Un agent de l'aéroport cherche un passager en fuite pour éviter une mise en quarantaine.

Fiche technique
 Titre français : La Vie provisoire
 Titre original italien :
 Réalisateur : Enzo Battaglia, Hervé Bromberger,
 Scénario : Fabio Jegher, Enzo Battaglia, Giorgio Prosperi, Chris Broadbent, Vincenzo Gamna, Gianfranco Mingozzi, Berto Pelosso
 Photographie : Agostino Castiglioni
 Montage : Ugo De Rossi
 Musique : Carlo Savina
 Décors : Cesare Rovatti
 Production : Fabio Jegher
 Sociétés de production : Avers Film
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Noir et blanc - 1,85:1
 Durée : 93 minutes
 Genre : Comédie à sketches
 Dates de sortie :
 Italie :

Distribution
 Paola Pitagora : la fille de Felice Tremoli
 Paolo Graziosi : Toni
 Yves Barsacq : Carloni
 Vicky Ludovisi : Margherita
 Peter Dane : le réalisateur
 Charles Lavialle : Felice Tremoli
 Maria Antonietta Beluzzi : Béatrice
 Cristina Parisi : Sœur Chiara
 Ugo Zerbinati : Spadolini
 Philippe Camus : Francesco
 Adelmo Di Fraia : « Follow Me »
 Leda Guerra : Leda
 Gianfranco Narducci : Franco
 Antonio Venturi : Antonio

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1963
Film réalisé par Hervé Bromberger
Film italien en noir et blanc
Comédie italienne
Film à sketches italien
Film en italien
Film avec une musique composée par Carlo Savina

La Vie provisoire


قائمة بطولات دورة رولان غاروس لعام 1994 :

الكبار

فردي رجال

 سيرجي بروغيرا هزم  ألبيرتو بيراستاغوي، النتيجة:6-3, 7-5, 2-6, 6-1
 كانت ثاني بطولة يفوز فيها بروغيرا في دورة رولان غاروس (فاز أيضاً في عام 1993), أول لقب في العام، والثاني عشر في مسيرته.

فردي سيدات

 أرانتكسا سانشيز هزمت  ماري بيرسي، النتيجة:6-4, 6-4
 كانت ثاني بطولة تفوز فيها أرناتكسا في دورة رولان غاروس (فازت في عام 1989 أيضاً)، رابع ألقبها في العام، والسادس عشر في مسيرتها.

زوجي رجال

بايرون بلاك () وجوناثن ستارك () هزما Jan Apell وجوناس بورغمان ()، النتيجة:6-4, 7-6

زوجي سيدات

جيجي فيرنانديز () وناتاليا زفريفا () هزمتا فيكي باينتر وليزا رايموند ()، النتيجة:6-2, 6-2

زوجي مختلط
كريستي بوغيرت ومينو أوستينغ () هزما لاريسا نايلاند () وأندريه أولوفيسكاي ()، النتيجة: 7-5, 3-6, 7-5

الشباب

فردي أولاد
جيكوب دياز () هزم جورجيو غاليمبيرتاي ()، النتيجة:6-3, 7-6

فردي بنات
مارتينا هينغيز () هزمت سونيا جياسيلان ()، النتيجة:6-3, 6-1

زوجي أولاد
غوستافو كويرتين () ونيكولاس لابينتاي () هزما ماكسيم بويي ونيكولاس إسكود ()، النتيجة:6-2, 6-4

زوجي بنات
مارتينا هينغيز () وهانيريتا ناجييوفا () هزمتا لينكا سينكوفا ولودمايلا ريشتيروفا()، النتيجة:6-3, 6-2

مراجع

باريس في 1994
أحداث مايو 1994 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 1994 الرياضية في أوروبا
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة حسب السنة
رياضة فرنسية في 1994
كرة المضرب في 1994
كرة مضرب فرنسية في 1994

دورة فرنسا المفتوحة 1994


Çınardibi, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Adını, mahallenin içindeki 800 yaşlarındaki devasa çınardan alır. Eski adı Tutuz olup Türkçe olmadığı gerekçesi ile birçok köy ismi ile birlikte değiştirilmiştir.

1800′lü yıllarda Oğuzlar'ın Üçoklar kolundan "Salur" boyuna bağlı, Teke Türkmenlerinin Akseki koluna bağlı yörükler tarafından Yörük ve Türkmen köyü olarak kurulmuştur. Tutuz, Etiler ve Romalılar devrinde önemli bir yerleşim yeri olarak kullanılmıştır.

Coğrafya
Antalya iline 192 km., Akseki ilçesine 35 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
https://www.haberler.com/mahallenin-ismini-aldigi-bin-yillik-cinar-agaci-11842683-haberi/

Akseki'nin mahalleleri

Çınardibi, Akseki


Özen Film T.A.Ş, 1941 yılında, Osman Sirman, Mediha Soyarslan, Mehmet Rauf ve Cemal Pekin ortaklığında anonim şirket olarak, film ithal etmek, yerli film üretmek, film dağıtımcılığı yapmak ve sinema salonu işletmek üzere kurulmuştur.

Hâlen şirketin yönetim kurulu başkanı Mehmet Soyarslan'dır.

Dağıtım
Özen Film Castle Rock International, Carolco Pictures, Summit Entertainment ve 20th Century Fox Türkiye distribütörlüğünü yapmıştır.

Yapım ve Ortak Yapımlar
Ağır Roman, Asansör, Kahpe Bizans, Büyü, Eve Giden Yol, Son Osmanlı-Yandım Ali, Recep İvedik, Recep İvedik 2, Recep İvedik 3.

Özen Film, ayrıca 50'li ve 60'lı yıllarda aralarında Babaların Günahı, Mavi Boncuk, Çakırcalı'nın Hazinesi ve Şanlı Maraş gibi birçok yerli filmin yapımcılığını veya yapım ortaklığını yapmıştır.

Dış bağlantılar
 Özen Film Resmî Web Sitesi

Türkiye merkezli film dağıtım şirketleri
Türkiye merkezli film yapım şirketleri
1942'de kurulan şirketler

Özen Film


Indro Montanelli () a fost un jurnalist, scriitor și istoric italian. Numeroasele sale articole și publicații l-au făcut în Italia una din cele mai importante, populare și influente personalități ale secolului al XX-lea.

Biografie

Opere
 Commiato dal tempo di pace, Roma, Il selvaggio,1935
 XX Battaglione eritreo, Milano, Panorama, 1936
 Primo tempo, Milano, Panorama, 1936
 Guerra e pace in Africa Orientale, Firenze, Vallecchi, 1937
 Albania una e mille, Torino, Paravia, 1939
 Ambesà, Milano, Garzanti, 1939
 Giorno di festa, Milano, Mondadori, 1939
 Vecchia e nuova Albania, Milano, Garzanti, 1939
 I cento giorni della Finlandia, Milano, Garzanti, 1940
 Gente qualunque, Milano, Bompiani, 1942
 Giorno di festa, Nuova ed. ampliata. – Milano, Mondadori, 1942
 Guerra nel fiordo, Milano, Mondadori, 1942
 La lezione polacca, Milano, Mondadori, 1942
 Qui non riposano, Milano, Tarantola, 1945
 Il buonuomo Mussolini, Milano, Edizioni riunite, 1947
 Morire in piedi, Milano, longanesi, 1949
 Padri della patria, Milano, Mondadori, 1949
 Qui non riposano, 2. ed. – Milano, Mondadori, 1949
 Vita sbagliata di un fuoruscito: A. Herzen, 1811-1871, Milano, Longanesi, 1949
 Pantheon minore, Milano, Longanesi, 1950
 Tali e quali, Nuova ed. – Milano, Longanesi, 1951
 I rapaci in cortile, Milano, Longanesi, 1952
 Tali e quali, Nuova ed. – Milano, Longanesi, 1952
 Andata e ritorno, Firenze, Vallecchi, 1955
 Lettere a Longanesi, Milano, Longanesi, 1955
 Mio marito, Carlo Marx, Milano, Longanesi, 1955
 Busti al Pincio, Milano, Longanesi, 1956
 Facce di bronzo, Milano, Longanesi, 1957 (1955?)
 Storia di Roma, Milano, Longanesi, 1957
 Addio Wanda!, Milano, Longanesi, 1959
 Belle figure, Milano, Longanesi, 1959
 Il generale della Rovere, Milano, Rizzoli, 1959
 Il generale (sceneggiatura del Generale della Rovere), Roma, Zebra film, 1959
 Storia dei Greci, Milano, Rizzoli, 1959
 Storia di Roma, Milano, Rizzoli, 1959
 Reportage su Israele, Milano, Editrice Derby, 1960
 Tagli su misura, Milano, Rizzoli, 1960
 Gli incontri, Milano, Rizzoli, 1961
 Vita sbagliata di un fuoruscito, Nuova ed. riv., Milano, Rizzoli, 1961
 Indro Montanelli, Marco Nozza, Garibaldi, Milano, Rizzoli, 1962
 Teatro, Milano, Rizzoli, 1962
 Gente qualunque, Nuova ed. ampliata. – Milano, Rizzoli, 1963
 Giorno di festa e altri racconti (a cura di Eva Timbaldi Abruzzese), Milano, Rizzoli, 1963
 Dante e il suo secolo, Milano, Rizzoli, 1964
 Indro Montanelli, Roberto Gervaso, L'Italia dei comuni, Milano, Rizzoli, 1965
 Indro Montanelli, Roberto Gervaso, L'Italia dei secoli bui, Milano, Rizzoli, 1965
 Indro Montanelli, Roberto Gervaso, L'Italia dei secoli d'oro, Milano, Rizzoli, 1967
 Indro Montanelli, Roberto Gervaso, L'Italia della Controriforma, Milano, Rizzoli, 1968
 Indro Montanelli, Roberto Gervaso, L'Italia del Seicento, Milano, Rizzoli, 1969
 Per Venezia, Venezia, Sodalizio del libro, 1970
 Rumor visto da Montanelli, Vicenza, N. Pozza, 1970
 Indro Montanelli, Roberto Gervaso, L'Italia del Settecento, Milano, Rizzoli, 1970
 L'Italia giacobina e carbonara, Milano, Rizzoli, 1971
 L'Italia del Risorgimento, Milano, Rizzoli, 1972
 L'Italia dei notabili, Milano, Rizzoli, 1973
 L'Italia di Giolitti, Milano, Rizzoli, 1974
 Indro Montanelli, Roberto Gervaso, La fine del Medioevo, Milano, Rizzoli, 1975
 I libelli, Milano, Rizzoli, 1975
 Il generale della Rovere, Nuova ed. – Milano, Rizzoli, 1976
 Incontri italiani, Milano, Rizzoli, 1976
 L'Italia in camicia nera, Milano, Rizzoli, 1976
 I protagonisti, Milano, Rizzoli, 1976
 Controcorrente I (a cura di Marcello Staglieno), Milano, Società Europea di Edizioni, 1979
 Cronache di storia, Milano, Editoriale Nuova, 1979
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia littoria, Milano, Rizzoli, 1979
 Indro Montanelli, Marcello Staglieno, Renato Besana, L'Archivista : tra cronaca e storia, Milano, Società Europea di Edizioni, 1980
 Controcorrente II (a cura di Marcello Staglieno), Milano, Società Europea di Edizioni, 1980
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia dell'Asse, Milano, Rizzoli, 1980
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia della disfatta, Milano, Rizzoli, 1982
 Qui non riposano, Nuova ed., Venezia, Marsilio, 1982
 Indro Montanelli, Marcello Staglieno, Leo Longanesi, Milano, Rizzoli, 1984
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia della Repubblica, Milano, Rizzoli, 1985
 Professione verità, Bari, Laterza ; La Spezia, Cassa di Risparmio della Spezia, 1986
 Indro Montanelli, Paolo Granzotto, Sommario di Storia d'Italia dall'Unità ai giorni nostri, Milano, Rizzoli, 1986
 Controcorrente : 1974-1986, Milano, Mondadori, 1987
 Figure & Figuri del Risorgimento (postfazione di Marcello Staglieno), Pavia [etc.], Editoriale Viscontea, 1987
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia del miracolo, Milano, Rizzoli, 1987
 Montanelli narratore, Milano, Rizzoli, 1988
 Ritratti, Milano, Rizzoli, 1988
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia dei due Giovanni, Milano, Rizzoli, 1989
 Indro Montanelli, Mario Cervi, Milano Ventesimo Secolo, Milano, Rizzoli, 1990
 Caro direttore, Milano, Rizzoli, 1991
 Firenze, Milano, Mondadori, 1991
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia degli anni di piombo, Milano, Rizzoli, 1991
 Dentro la storia, Milano, Rizzoli, 1992
 Il testimone (a cura di Manlio Cancogni, Piero Malvolti), Milano, Longanesi, 1992
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia degli anni di fango, Milano, Rizzoli, 1993
 Istantanee : figure e figuri della Prima Repubblica, Milano, Rizzoli, 1994
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia di Berlusconi, Milano, Rizzoli, 1994
 Indro Montanelli, Beniamino Placido, Eppur si muove : cambiano gli italiani?, Milano, Fabbri / Corriere della Sera, 1995
 L'impero, Firenze, Sansoni, 1995
 Giancarlo Mazzuca, Indro Montanelli: la mia Voce (intervista), Milano, Sperling & Kupfer, 1995
 Il meglio di Controccorente : 1974-1992, Milano, Fabbri / Corriere della Sera, 1995
 Una voce poco fa, Bologna, Il mulino, 1995
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia dell'Ulivo, Milano, Rizzoli, 1997
 Caro lettore, Milano, Rizzoli, 1998
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia del Novecento, Milano, Rizzoli, 1998
 Le stanze : dialoghi con gli italiani, Milano, Rizzoli, 1998
 Indro Montanelli, Mario Cervi, L'Italia del millennio : sommario di dieci secoli di storia, Milano, Rizzoli, 2000
 La stecca nel coro 1974-1994 : una battaglia contro il mio tempo (a cura di Eugenio Melani), Milano, Rizzoli, 2000
 Colloquio sul Novecento : 31 gennaio 2001, Sala della Lupa di Palazzo Montecitorio / con Vittorio Foa, Rita Levi-Montalcini, Indro Montanelli, Leopoldo Pirelli ; coordinato da Maurizio Viroli ; introdotto da Luciano Violante – Roma, Camera dei Deputati, 2001
 Le nuove stanze, Milano, Rizzoli, 2001

Legături externe

Nașteri în 1909
Decese în 2001
Nașteri pe 22 aprilie
Decese pe 22 iulie
Autori
Istorici
Jurnaliști italieni
Regizori de film
Scenariști
Oameni ai Războiului civil spaniol
Italieni din secolul al XX-lea
Absolvenți ai Universității din Florența
Fasciști italieni
Oameni din Toscana
Antifasciști
Anticomuniști

Indro Montanelli


Clearwater County may refer to:

 Clearwater County, Alberta, Canada
 Clearwater County, Idaho, United States
 Clearwater County, Minnesota, United States
 USS Clearwater County (LST-602), a United States Navy tank landing ship

Clearwater County


ඇණයක් යනු වඩු කර්මාන්තයේදී හා නිර්මාණකරනයේදී වස්තූන් එකිනෙකට සම්බන්ධ කිරීමට යොදාගන්නා ලෝහමය වස්තුවකි. මෙය යකඩ, මිශ්‍ර ලෝහ හෝ දැව භාවිතයෙන් නිමවී තිබෙන්න්ට හැකිය.

මේවාත් බලන්න
ඉස්කුරුප්පු ඇණ

ඇණ

ඇණ


Tradicijsko češljanje Hrvatica u regiji je kulturna manifestacija Hrvata. Održava se u Breškama, BiH, u Baču, Vojvodina, Srbija i u Hrvatskoj. Na manifestaciji prikazuje se tradicijsko češljanje mladenki iz više mjesta u BiH, iz Bača (Srbija) i Osijeka (Hrvatska). Cilj manifestacije je sačuvati od zaborava ovaj segment tradicije Hrvata u BiH u svadbenim običajima i također uspostaviti i proširiti suradnju s kulturnim društvima u Srbiji i Hrvatskoj. 13. prosinca 2015. održana je u Breškama u Domu kulture. Organizirala ju je Udruga Društvo Breščana. Projekt se održava uz potporu Ministarstva civilnih poslova BiH u sklopu međunarodne kuklturne suradnje Breške - Tuzla - Bač. Seminar Ženskog tradicijskog češljanja i izrada oglavlja Hrvatica u regiji održava se od 2013. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube UG Tragovi Šokaca - Žensko tradicijsko češljanje i oglavlja Hrvatica u regiji

Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Breške
Kultura Hrvata u Vojvodini

Tradicijsko češljanje Hrvatica u regiji


Ahmetmuhipdıranas, Sinop ilinin Erfelek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı Karaoğlu olarak geçmektedir. Köye 2015 yılında yazar Ahmet Muhip Dıranas'ın adı verildi.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 35 km, Erfelek ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Erfelek belde ve köyleri

Ahmetmuhipdıranas, Erfelek


Tončić-Sorinj ist der Familienname folgender Personen:
 Josip Tončić-Sorinj (1847–1931), dalmatinischer Journalist und Politiker
 Kamilo Tončić-Sorinj (1878–1961), jugoslawischer Museumsleiter
 Lujo Tončić-Sorinj (1915–2005), österreichischer Diplomat und Politiker
 Veva Tončić (geb. Tončić-Sorinj, 1912–1992), österreichische Bildhauerin

Tončić-Sorinj


Rashtriya Swayamsevak Sangh, skammstafað RSS (ísl. "Þjóðarsjálfboðasamtökin" eða "Þjóðarsamtök föðurlandsvina") eru sjálfboða- og hernaðarsamtök hægrisinnaðra hindúskra þjóðernissinna á Indlandi. Samtökin voru stofnuð árið 1925 að undirlagi indverska læknisins Keshav Baliram Hedgewar og helgast formlega af ósérhlífinni þjónustu í þágu indversku þjóðarinnar. Gagnrýnendur hreyfingarinnar hafa gjarnan útmálað RSS sem öfgahægrihreyfingu. Auk þess að leggja áherslu á mikilvægi trúarbragðanna ganga meðlimir RSS út frá kynþáttamiðaðri skilgreiningu á indversku þjóðerni. Núverandi stjórnarflokkur Indlands, Bharatiya Janata-flokkurinn, hefur ætíð átt í nánu sambandi við RSS-samtökin og er stundum talinn stjórnmálaarmur þeirra.

Rashtriya Swayamsevak Sangh var í upphafi stofnað sem fræðsluhópur til þess að auka samheldni innan hindúasamfélagsins og berjast gegn nýlendustjórn Breta og gegn aðskilnaðarstefnu indverskra múslima. Hreyfingin hafði ýmsar evrópskar öfgahægrihreyfingar að fyrirmynd, meðal annars Nasistaflokkinn í Þýskalandi. Meðlimir RSS voru virkir í ýmsum stjórnmála- og þjóðfélagshreyfingum, meðal annars í indversku sjálfstæðisbaráttunni. RSS varð þannig ein umsvifamesta þjóðernishreyfing hindúa. Á breska nýlendutímanum áttu samtökin þó ekki í alslæmu sambandi við nýlenduyfirvöldin og sumir meðlimir RSS aðhylltust þá stefnu að starfa með breska heimsveldinu til þess að geta barist gegn indverskum múslimum, sem þeir álitu höfuðóvini hreyfingarinnar.

Samtökin voru bönnuð einu sinni af bresku nýlendustjórninni og þrisvar af ríkisstjórn Indlands eftir sjálfstæði landsins: Árið 1948 eftir að Nathuram Godse, meðlimur í RSS, myrti Mahatma Gandhi, árin 1975 til 1978 á tíma neyðarástandsins og loks árið 1992 eftir að hindúskir þjóðernissinnar lögðu moskuna Babri Masjid í Ayodhya í rúst.

Á öðrum áratugi 21. aldar kom RSS á fót andlegri og læknisfræðilegri fæðingarhjálp undir nafninu Garbh Vigyan Sanskar fyrir hindúskar konur. Hjálpin er innblásin af Lebensborn-áætlun (ísl. "Lífslind") nasista og gengur út á að hjálpa konunum að ala "sérsniðin" börn svo þau verði "fullkomin, hávaxin og ljós yfirlitum" og gædd mikilvægum "hugrænum eiginleikum".

Samtökin hafa á síðustu árum borið ábyrgð á ofbeldi og drápum gegn kristnum Indverjum og gegn kommúnistum. Í mótmælum sem fóru fram árið 2020 gegn nýrri lagasetningu sem gagnrýnendur telja beinast gegn indverskum múslimum stóðu meðlimir RSS fyrir ofbeldisfullum hefndaraðgerðum gegn mótmælendum og múslimum. Mörg tilvik pyntinga, íkveikja og annars áreitis náðust á myndband og var dreift á samfélagsmiðlum. Sum myndböndin benda til þess að lögregla hafi tekið þátt í hefndaraðgerðunum ásamt meðlimum RSS. Í átökum sem stóðu frá 23. til 28. febrúar voru 42 manns drepnir og rúmlega 200 særðir.

RSS-samtökin njóta verulegra áhrifa innan indverska menntamálaráðuneytisins og hafa staðið fyrir útgáfu nýrra kennslubóka þar sem mörg atriði í sögu Indlands eru endurskoðuð. Í kennslubókunum er aukin áhersla lögð á innrásir múslimaþjóða í Indland og ýkt mynd dregin upp af blóðsúthellingum þeirra á hindúum. Jafnframt er hlutverk tiltekinna leiðtoga í sjálfstæðisbaráttu Indlands, sér í lagi forsætisráðherrans Jawaharlals Nehru (sem var hlynntur veraldlegu og fjölþjóðlegu Indlandi), talað niður í bókunum og aukin áhersla lögð á hlutverk hindúskra þjóðernissinna. Samtökin eru mótfallin ríkisafskiptum af efnahagslífinu og því hafa mörg fyrirtæki og viðskiptamenn veitt þeim fjárstyrki.

Sjá einnig
 Bharatiya Janata-flokkurinn

Tilvísanir

Hernaðarsamtök
Indversk stjórnmál

Rashtriya Swayamsevak Sangh


Nebula-verðlaunin eru bókmenntaverðlaun sem veitt eru fyrir vísindaskáldskap og fantasíur útgefin í Bandaríkjunum. Verðlaunin eru veitt árlega af bandarískum samtökum höfunda vísindaskáldsagna og fantasía, Science Fiction and Fantasy Writers Association. Þau voru stofnuð árið 1966. Verðlaunin eru eingöngu veitt fyrir skáldverk sem koma út á ensku í Bandaríkjunum, en eru ekki bundin við bandaríska höfunda. Verkin eru tilnefnd af félögum í samtökunum og þau sex verk sem fá flestar tilnefningar komast í úrslit. Félagar kjósa síðan milli þessara sex verka.

Verðlaunin eru veitt í átta flokkum, þar á meðal fyrir fjórar lengdir af skáldverki (smásögu, nóvellettu, nóvellu og skáldsögu), bestu barna- og unglingabók og besta handrit fyrir tölvuleik. Ásamt Hugo-verðlaununum eru Nebula-verðlaunin þekktustu verðlaun fyrir vísindaskáldskap í heimi.

Tilvísanir

Bókmenntaverðlaun
Vísindaskáldskapur

Nebula-verðlaunin


Patronyme

 Masakazu Kagiyama (1971-), patineur artistique japonais ;
 Yuma Kagiyama (2003-), patineur artistique japonais, son fils.

Patronyme japonais

Kagiyama


Rat u Čečeniji može označavati:

 Prvi čečenski rat (1994. – 1996.)
 Drugi čečenski rat (1999. – 2009.)

Rat u Čečeniji


Alfred Kochanowski Edler von Korwinau (Czernowitz, 18. travnja 1866. – Beč, 30. studenog 1930.) je bio austrougarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata obnašao je dužnost načelnika stožera 1. i 3. armije, te je zapovijedao 22. landverskom divizijom na Istočnom i Talijanskom bojištu.

Vojna karijera
Alfred Kochanowski je rođen 18. travnja 1866. u Czernowitzu. Sin je Adalberta Kochanowskog, inače člana Kasacijskog i Carskog suda. Od 1883. pohađa Terezijansku vojnu akademiju koju završava 1886. godine. Potom s činom poručnika, služi u 15. pješačkoj pukovniji, da bi od 1890. pohađao Ratnu školu u Beču. Školovanje na istoj okončava 1892. nakon čega je raspoređen na službu u Glavni stožer. Nakon toga služi u stožeru 25. pješačke brigade smještene u Beču, da bi 1895. bio imenovan načelnikom stožera 13. pješačke divizije koja je također bila smještena u istom gradu. Od 1896. predavač je na Kadetskoj školi u Hainburgu. Navedenu dužnost obnaša do 1900. kada je raspoređen na službu u 95. pješačku pukovniju. Od 1901. predaje u Ratnoj školi predmet taktika i stožerne operacije, nakon čega od 1908. služi u 57. pješačkoj pukovniji. U međuvremenu je, 1902., promaknut u čin bojnika, te 1906. u čin potpukovnika. Godine 1909. unaprijeđen je u čin pukovnika, te imenovan načelnikom stožera I. korpusa sa sjedištem u Krakowu. U svibnju 1914. promaknut je u čin general bojnika, a te iste godine postaje i zapovjednikom 91. landverske brigade.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata imenovan je načelnikom stožera 1. armije kojom je na Istočnom bojištu zapovijedao Viktor Dankl. Tijekom 1914. s istom sudjeluje u Bitci kod Krasnika, te potom u borbama kod Lublina. Tijekom svibnja 1915. kratko je obnašao dužnost načelnika stožera 3. armije nakon čega se ponovno vraća na staru dužnost načelnika stožera 1. armije. U ožujku 1916. imenovan je zapovjednikom 22. landverske divizije s kojom sudjeluje u Tirolskoj ofenzivi. Navedenom divizijom zapovijeda do svibnja 1917. kada je promaknut u čin podmaršala. U prosincu te iste godine imenovan je u stručno povjerenstvo ministarstva rata koje se bavilo pitanjima ratne znanosti.

Poslije rata
Nakon završetka rata Kochanowkski je s 1. siječnjem 1919. umirovljen. Preminuo je 30. studenog 1930. u 65. godini života u Beču.

Izvori
     Alfred Kochanowski von Korwinau na stranici Biographien.ac.at
     Alfred Kochanowski von Korwinau na stranici Weltkriege.at

  Alfred Kochanowski von Korwinau na stranici Armedconflicts.com

Austrougarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Alfred Kochanowski von Korwinau