Big Mouth (, ) é uma série de televisão sul-coreana de 2022 estrelada por Lee Jong-suk, Im Yoon-ah e Kim Joo-hun. Foi ao ar de 29 de julho a 17 de setembro de 2022 nas sextas e sábados da MBC TV às 21h50 (KST). Também está disponível para streaming no Disney+ em regiões selecionadas.

Sinopse
A série conta a história de um advogado de baixo desempenho que é pego em um caso de assassinato. Para sobreviver e proteger sua família, ele se envolve em uma enorme conspiração entre as classes altas privilegiadas.

Elenco

Principal
 Lee Jong-suk como Park Chang-ho: um advogado de terceira categoria com uma taxa de sucesso de dez por cento, chamado de "Big Mouth" por seus conhecidos jurídicos devido à sua tendência a falar antes de agir. Sua vida está subitamente em perigo quando ele é confundido com um gênio vigarista conhecido como "Big Mouse".
 Im Yoon-ah como Ko Mi-ho: a esposa solidária de Chang-ho, que é enfermeira e tem uma personalidade ousada, além de uma beleza excepcional.
 Kim Joo-hun como Choi Do-ha: o ambicioso prefeito de Gucheon, cujo objetivo na vida é se tornar o presidente mais digno.

Coadjuvante

Fórum NR
 Yang Kyung-won como Gong Ji-hoon: o presidente do conglomerado de mídia Gukdong Daily e o presidente do Fórum NR.
 Kim Jung-hyun como Jung Chae-bong: o diretor da Chilbong Academy.
 Lee Yoo-joon como Han Jae-ho: um cirurgião.
 Oh Ryung como Lee Du-geun: consultor jurídico do Fórum NR.
 Yoon Seok-hyun como Cha Seung-tae: diretor administrativo do Grupo OC.
 Park Hoon como Seo Jae-yong: chefe do Departamento de Medicina Interna, Hematologia e Oncologia do Hospital Universitário de Gucheon.
 Hong Ji-hee como Jang Hye-jin: esposa de Jae-ho que é pesquisadora culinária.
 Kim Kyu-seon como Ashley Kim: esposa de Ji-hoon, que é coreana-americana e diretora da Galeria Woojung.
 Jang Hyuk-jin como Choi Jung-rak: um promotor do Ministério Público de Gucheon.

Hospital de Gucheon
 Ok Ja-yeon como Hyun Ju-hee: esposa de Do-ha que é a diretora do Hospital Gucheon.
 Kim Seon-hwa como Park Mi-young: a enfermeira-chefe do Hospital de Gucheon.
 Park Se-hyeon como Jang Hee-joo: uma enfermeira no Hospital de Gucheon.

Prisão de Gucheon
 Jeong Jae-sung como Park Yoon-gap: o carcereiro da Prisão Gucheon.
 Kim Dong-won como Gan Su-cheol: um agente penitenciário da Prisão Gucheon.
 Kwak Dong-yeon como Jerry / Oh Jin-chul (nome real): um golpista com três condenações anteriores que respeita o gênio vigarista "Big Mouse".
 Yang Hyung-wook como Noh Park: um prisioneiro na prisão de Gucheon.

Pessoas ao redor de Chang-ho
 Lee Ki-young como Ko Gi-kwang: pai de Mi-ho.
 Oh Eui-shik como Kim Soon-tae: um advogado que é o melhor amigo e assistente de Chang-ho.

Outros
 Yoo Tae-ju como Tak Kwang-yeon: um psicopata condenado à morte na prisão de Gucheon.
 Song Kyung-cheol como Yang Chun-sik: um líder de gangue.
 Park Jeong-bok como Go Tae-sik: um prisioneiro na Prisão de Gucheon.
 Shin Seung-hwan como Peter Hong
 Jeon Gook-hwan como Kang Seong-geun (Presidente Kang)

Aparições especiais
 Yoo Su-bin como Chang-ho e vizinho de Mi-ho.
 Kim Do-wan como Chang-ho e vizinho de Mi-ho.

Episódios

Produção
Os autores da série são Jang Young-cheol e Jung Kyung-soon, também responsáveis por Vagabond, e o diretor Oh Choong-hwan, que também dirigiu While You Were Sleeping, Start-Up e Hotel del Luna. A série é produzida pela AStory.

Em 21 de abril de 2021, a agência de Lee Jong-suk anunciou que o ator havia recebido uma oferta para aparecer na série, no que representa seu primeiro papel principal desde que terminou o serviço militar. Em 18 de maio, a agência de Yoona também anunciou que a atriz aceitaria o papel de co-estrela da série. O início das filmagens estava previsto para o segundo semestre desse mesmo ano, conforme anunciado pela produtora A-Story.

Lançamento
Big Mouth foi inicialmente confirmado para ser lançado na tvN. No entanto, em abril de 2022, foi anunciado que a série iria ao ar no horário recém-estabelecido das sextas e sábados da MBC TV, em julho.

Em 28 de junho de 2022, a série foi lançada nos Estados Unidos através do Hulu, na América Latina através do Star+ e em territórios selecionados no Disney+ via Star.

Trilha sonora original

Audiência

Notas

Referências

Ligações externas

Programas de televisão da Coreia do Sul que estrearam em 2022
Programas de televisão da Coreia do Sul encerrados em 2022
Séries de televisão legal da década de 2020
Séries de televisão jurídicas da Coreia do Sul
Séries de televisão criminais da década de 2020
Séries de televisão policiais da Coreia do Sul
Programas de televisão em língua coreana
Telenovelas da Munhwa Broadcasting Corporation
Programas de televisão produzidos pela AStory
Programas de televisão produzidos pelo Studio Dragon

Big Mouth: De Vigarista a Vingador


A Fence lizard can be any of several species of spiny lizard (genus Sceloporus), especially:

The eastern fence lizard or northern fence lizard, Sceloporus undulatus
The western fence lizard, Sceloporus occidentalis

Note that there are many other species in the Spiny Lizard genus, Sceloporus.

Animal common name disambiguation pages

Fence lizard


Òscar Tusquets i Guillèn ou Oscar Tusquets Blanca, né à Barcelone le 14 juin 1941, est un architecte catalan.

Il est le frère de l'éditrice et femme de lettres féministe Esther Tusquets et l'oncle de l'écrivaine Milena Busquets.

Biographie
Òscar Tusquets a étudié à l'École de la Llotja et à l'École technique supérieure d'architecture de Barcelone d'où il sort diplômé en 1965. En 1964, il fonde le Studio PAR avec Josep Bonet, Cristian Cirici et Lluís Clotet, avec qui il collabore jusqu'en 1984.

En 1969, il fonde avec Beatriz de Moura, son épouse d'alors, la maison d'édition Tusquets Editores.

En 1975, il réalise, avec le maître Salvador Dalí, la salle Mae West du Théâtre-musée Dalí de Figueres.

Spécialiste du design industriel et graphique, il est également peintre et écrivain.

Ses oeuvres font aujourd'hui partie de nombreux musées, dont le MoMA de New York et le centre Georges Pompidou de Paris.

Œuvres

 Extension de la Faculté de Médecine de Barcelone (1980) ;
 Réaménagement du Palais de la musique catalane (1982) ;
 Nouveau siège de la Banque d'Espagne de Gérone (1981-1983) ;
 Caves René Barbier de Sant Cugat Sesgarrigues (1987-1990) ;
 Hommage à Salvador Dalí de Figueres (2001) ;
 Hotel Barcelona Princess, au final de l'avenue Diagonale, côté mer, de Barcelone (2004) ;
 Tour Copisa, dans le quartier d'affaires Granvia L'H de L'Hospitalet de Llobregat (2007).

Distinctions

 Membre de la Fondation de l'Université Polytechnique de Catalogne

 Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres

 Croix de Saint-Georges
 Prix national du Design (Ministère de l'économie espagnol)
 Médaille d'Or du mérite des beaux-arts (Ministère de Culture espagnol)

Notes et références

Liens externes

  Site officiel.
  « Oscar Tusquets » sur l'Encyclopédie catalane.
  « Creadores de hoy », sur RTVE : entrevue télévisée en 1994.

Naissance à Barcelone
Naissance en juin 1941
Étudiant de l'université polytechnique de Catalogne
Élève de l'école de la Llotja
Chevalier des Arts et des Lettres
Architecte catalan
Architecte postmoderne
Architecte d'aéroport
Architecte de gratte-ciel
Lauréat de la Creu de Sant Jordi 1987
Médaille d'or du mérite des beaux-arts (Espagne)
Architecte paysagiste espagnol
Étudiant du collège allemand de Barcelone

Òscar Tusquets


Henning Lotze, genannt der Jüngere, auch Lötz oder Lötze († nach 1539), war ein deutscher Rechtswissenschaftler und römisch-katholischer Geistlicher. Zusammen mit seinem Vater Wedego Lotze wurde er durch den Konflikt mit Ulrich von Hutten überregional bekannt.

Leben
Henning Lotze entstammte einer Greifswalder Patrizierfamilie. Er war ein Sohn des Greifswalder Kaufmanns und Bürgermeisters Wedego Lotze und Enkel von Henning Lotze dem Älteren. Er wurde 1492 an der Universität Greifswald immatrikuliert und 1496 Magister. 1504 wurde er Ordinarius der Juristenfakultät, zum Doktor beider Rechte promoviert und Domherr der Nikolaikirche in Greifswald. Zwischen 1504 und 1515 war er fünfmal Rektor der Greifswalder Universität. 1508 erhielt er die Würde eines Offizials des Bischofs von Cammin und 1511 wurde er zum Präpositus an der Domkirche ernannt. Nach der Einführung der Reformation im Herzogtum Pommern verließ er Greifswald und war zwischen 1536 und 1539 Archidiakon von Tribsees und Parchim, die zum Bistum Schwerin gehörten.

Konflikt mit Ulrich von Hutten
Henning Lotze hatte zum Wintersemester 1509/1510 den mittellosen Studenten Ulrich von Hutten in sein Haus aufgenommen und finanziell unterstützt. Hutten sah sich offenbar bald genötigt, Greifswald wieder zu verlassen. Möglicherweise führten die Gegensätze zwischen dem humanistischen Dichter Hutten und dem scholastischen Akademiker Henning Lotze sowie dessen Vater als konservativem Patrizier zu einer Abkühlung der Verhältnisses. Da Hutten beiden Geld schuldete, wollten diese ihn nicht gehen lassen. Nach eigenen Angaben konnte er die beiden gegen Ende Dezember doch noch zur Erlaubnis seiner Abreise nach Rostock bewegen. Die Lotze sandten ihm jedoch Amtsdiener nach, die ihr Pfandrecht durchsetzten und Hutten seine gesamte Habe einschließlich der Kleidung abnahmen, obwohl zu dieser Zeit ein strenger Winter herrschte. Hutten gelang es trotzdem, sich nach Rostock durchzuschlagen. Da seine Erfolgschancen auf juristischem Wege wegen der sozialen und wirtschaftlichen Machtstellung der Lotze gering waren, ging er auf literarischem Wege gegen die Lotze vor. In den zwei Büchern der "Querelae in Wedegum Loetz et filium eius Henning" bzw. "Querelae in Lossios" verarbeitete Hutten den Streit aus seiner Sicht und stellte seine Widersacher als verschlagen, grausam und gewalttätig dar.

Siehe auch
 Liste der Rektoren der Universität Greifswald

Literatur

Einzelnachweise

Rektor (Universität Greifswald)
Hochschullehrer (Universität Greifswald)
Rechtswissenschaftler (16. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (16. Jahrhundert)
Domherr (Greifswald)
Domherr (16. Jahrhundert)
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben im 16. Jahrhundert
Mann
Offizial

Henning Lotze


Universitatea din Belgrad este una dintre cele mai vechi instituții de învățământ superior de stat din Serbia.

Domenii de educație
În prezent, Universitatea din Belgrad are 31 de facultăți care oferă studii în următoarele domenii:

 Agricultură
 Arhitectură
 Arta
 Biologie
 Chimie
 Inginerie civilă
 Economie
 Inginerie Electrică
 Silvicultură
 Geografie
 Lege
 Matematică
 Inginerie Mecanică
 Medicament
 Științe organizaționale
 Teologia ortodoxă orientală
 Farmacie
 Filologie
 Filozofie
 Chimie Fizica
 Fizică
 Stiinte Politice
 Studii de securitate
 Educație specială și reabilitare
 Sport și educație fizică
 Stomatologie
 Pregătirea profesorilor
 Facultatea Tehnică din Bor, Serbia
 Științe tehnice
 Tehnologie și Metalurgie
 Ingineria transporturilor
 Medicină Veterinară

Legături externe
  Site oficial: Universitatea din Belgrad

Educația în Serbia
Belgrad
Fondări în 1808

Universitatea din Belgrad


El Club Atlético Las Delicias es un club de fútbol uruguayo afincado en Minas, (Lavalleja). Fue fundado en 1929 y juega en la Liga Minuana de Fútbol de Lavalleja.

Historia
En la zona de Las Delicias se jugaba fútbol entre equipos de barrios, distintos cuadros y en algunos casos distintos nombres pasaron hasta que finalmente surge en 1928 el nombre que permanece hasta hoy: Las Delicias. Sin embargo el club se funda en 1929 y su primer presidente fue el sr. Amado Inzaurralde. El 25 de agosto de ese mismo año hace su debut en la recientemente creada Divisional Intermedia empatando a 1 frente a Verdún, los otros clubes participantes fueron: Luz y Sombra, Sportivo Minas y Estación, los dos últimos siguen vigentes.

Debió esperar hasta la década del '60 para festejar su primer título cuando levanta la copa del Campeonato Minuano de 1964, al año siguiente logra el bicampeonato. Gracias a estos títulos la albiceleste es el primer equipo del departamento en clasificar a la Copa El País, copa que se disputa desde 1965.

Su escenario deportivo se le conoce simplemente como Cancha de Las Delicias, inaugurada el 9 de agosto de 1998 con un empate a 1 frente a Central Sportivo.

Participación en Copa El País
Las Delicias es el primer equipo de Lavalleja en clasificar a la Copa El País y el que más veces ha participado (8).

 En 1965 enfrenta en su serie al River Plate de Rocha y al Atenas de San Carlos, se despide del torneo con dos victorias, un empate y una derrota.

 En 1966 sus rivales fueron Lavalleja de Rocha y RAUSA de Gregorio Aznárez y tampoco pasa de la fase de grupo.

 En 1991 se enfrenta al Progreso de Estación Atlántida en llave de ida y vuelta. Luego de ganar de local 3 a 2 y perder de visita por 2 a 1, define por penales pasando de fase. En mayo, el Central Palestino del Chuy lo elimina de la competencia al derrotarlo en los dos partidos por 2 a 0.

 En 1993 pasa la primera llave luego de vencer a Wanderers Atlético Club de Santa Lucía por penales. En la segunda fase, es dejado afuera nuevamente por el Central Palestino del Chuy.

 En 1994 pierde 2 a 0 contra Tabaré de Rocha y empata a 0 de local, de esta forma queda en la primera fase.

 En 2004, luego de perder de visita en San Carlos frente a Libertad de esa ciudad y empate de local sale de competencia con un resultado global de 5 a 1.

 En 2006 vence a 21 de Abril de Fray Marcos por 4 a 2 y 1 a 0. La segunda fase de ese año tuvo 7 series de 4 equipos, en el de Las Delicias lo integraban también: Wanderers y Deportivo Artigas de Durazno y el Avenida de Florida y con una actuación de 3 triunfos, 2 empates y una derrota clasifica primero en su serie. Ya en octavos vence al Atlético de Florida por 1 a 0 en la visita y una goleada de 4 a 0 en Minas, siendo este su mejor resultado en la copa. En cuartos de final empata en las dos oportunidades frente al Peñarol de Tarariras pero queda afuera por menor cantidad de goles de visitante.

 En 2007, no logra pasar de la primera fase al quedar 3º en el cuadrangular integrado además por Atlético Fernandino de Maldonado, Palermo de Rocha y Centro Uruguayo de Mariscala.

Actualidad
Las Delicias ha concentrado sus títulos en los últimas años, obteniendo 3 títulos en la década del '90, 3 más en la década siguiente y el reciente título del 2011.

Según el último ranking de clubes confeccionado por el Grupo de Investigación y Estadísticas del Fútbol del Interior (GIEFI), se haya en el puesto 98 entre los 450 clubes del interior relevados; y 3º entre los 12 clubes minuanos. También, se encuentra en la 48º posición de la tabla histórica (con 53 puntos) entre los 348 clubes participantes de la Copa El País. En cuanto a la cantidad de campeonatos de liga está 4º con 10 títulos, 3 menos que el máximo galardonado Nacional.

Uniforme
 Uniforme titular: La camiseta presenta gruesos bastones verticales alternando blanco y celeste similar a su escudo y el pantalón negro.

Palmarés
 Campeonato Minuano (10): 1964, 1965, 1975, 1990, 1992, 1993, 2003, 2005, 2006 y 2011.

Referencias

Enlaces externos
  Estadios del Uruguay - Club Atlético Las Delicias
  Página WEB
  Facebook
  Página de OFI - Nómina de jugadores para la Copa El País del 2012.

Deporte en Lavalleja
Equipos de fútbol de ligas regionales de Uruguay
Equipos de fútbol fundados en 1929
Club

Club Atlético Las Delicias


Ledbetter station is a DART Light Rail station in Dallas, Texas. It is near the Intersection of Lancaster Road (SH 342) and Ledbetter Drive in the Oak Cliff neighborhood. It serves Paul Quinn College. It opened on May 31, 1997, and served as the southern terminus for the Blue Line until an extension to UNT Dallas station opened October 24, 2016.

References

External links
 DART - Ledbetter Station

Dallas Area Rapid Transit light rail stations in Dallas
Railway stations in the United States opened in 1997
1997 establishments in Texas
Railway stations in Dallas County, Texas

Ledbetter station


El Puro, que sale con humor puro fue una revista española de historietas, editada por Ediciones Amaika entre 1982 y 1983. Como su competidora El Jueves estaba dedicada a la crítica de la actualidad política, recogiendo así el testigo de otras publicaciones de la misma editorial, como El Cuervo en su primera época (1977).

Trayectoria editorial  y contenido
El primer número de El Puro apareció en octubre de 1982, manteniendo una periodicidad quincenal hasta su número 30, en que pasó a mensual.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
El Cuervo. 2ª época, "Tebeosfera"

Revistas de historieta de España
Revistas desaparecidas de España

El Puro (revista de Amaika)


İsmail Cem (15 Şubat 1940, İstanbul - 24 Ocak 2007, İstanbul), Türk siyasetçi ve gazeteci. 1997 ile 2002 yılları arasında Türkiye Dışişleri Bakanı olarak görev yaptı. 2000 yılında dünyada yılın devlet adamı ödülüne layık görüldü. Suikast sonucu hayatını kaybeden gazeteci-yazar Abdi İpekçi ile kuzenlerdir.

Yaşam öyküsü

Gençliği ve gazetecilik kariyeri
1959 yılında Robert Lisesinden, 1962 yılında Lozan Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun oldu. Ertesi yıl Milliyet'''te gazeteciliğe başladı. 1964'ten 1969'a değin Cumhuriyet gazetesinde çeşitli konularda incelemeleri yayımlandı, 1964-66 yılları arasında bu gazetenin yazı işleri müdürlüğünü yaptı. 1971-1974 arasında Türkiye Gazeteciler Sendikası (TGS) İstanbul Şubesi Başkanlığını yürüttü.

CHP-MSP koalisyon hükûmeti döneminde TRT Genel Müdürlüğü görevinde bulundu (1974-1975). Bu görevde TRT toplumsal, siyasi, kültürel ve eğitimsel yayınlara ağırlık verdi, klasik edebiyat eserlerinin dizi uyarlamalarını yayınlamaya başladı ve ilk canlı mevlit yayınını gerçekleştirdi. I. Milliyetçi Cephe hükûmetince genel müdürlükten alınması ve Danıştay'ın yürütmeyi durdurma kararına karşın görevine iade edilmemesi iktidarla muhalefet arasında uzun süren tartışmalara yol açtı. 1975'te Ercan Arıklı ve Kadri Kayabal ile birlikte Politika gazetesini kurdu ve bu gazetenin hem başyazarlığını hem yayın yönetmenliğini yaptı. 1991'de Paris Siyasal Bilgiler Enstitüsünde siyaset sosyolojisi dalında yüksek lisans yaptı.

Siyasi yaşamı
1985'te Halkçı Parti (HP) ile Sosyal Demokrasi Partisi'nin (SODEP) birleşmesiyle kurulan Sosyaldemokrat Halkçı Parti'nin (SHP) Merkez Karar ve Yönetim Kurulunda görev aldı. Partinin Haziran 1987'de yapılan 3. Olağanüstü Kongresi'nde de Parti Meclisine ve Merkez Yürütme Kurulu üyeliğine seçildi. 1987 genel seçimlerinde SHP listesinden İstanbul milletvekili seçildi. Parti içinde Deniz Baykal'la birlikte "Yeni Sol" denen grupta yer aldı, bu dönemde yazdıklarıyla Anadolu Solu'nun teorisyeni olarak öne çıkarıldı. 25-26 Haziran 1988'de yapılan SHP II. Kurultayı'nda genel başkanlık yarışına girdiği Erdal İnönü'ye yenildi. 1991 genel seçimlerinde yine SHP listesinden İstanbul milletvekili seçildi.

1992'de Deniz Baykal ile birlikte SHP'den ayrılarak Cumhuriyet Halk Partisi'nin (CHP) yeniden oluşumunda önemli rol oynayan Cem, 1993 cumhurbaşkanlığı seçimine CHP adayı olarak katıldı. 7 Temmuz 1995'te 50. Hükûmet'te Ercan Karakaş'tan boşalan Kültür Bakanlığı görevini üstlendi (24 Haziran 1995-5 Ekim 1995).

Zamanla Deniz Baykal'ın çekirdek kadrosundan uzaklaşan Cem, yine de beklenmedik bir kararla 1995 genel seçimleri öncesinde CHP'den istifa ederek Demokratik Sol Parti'ye (DSP) geçti; bu partiden Kayseri milletvekili seçildi. DSP TBMM Grup Yönetim Kurulu üyeliğine seçildi (1996). 30 Haziran 1997 tarihinde kurulan 55. Hükûmette Dışişleri Bakanlığı görevine atandı, bakanlık görevini 56. ve 57. hükûmetlerde de sürdürdü. Bakanlığı döneminde özellikle Avrupa Birliği (AB)-Türkiye ilişkilerine yoğunlaşan Cem, Türkiye'nin Aralık 1999'da AB adayı olmasında ve Yunanistan ile ilişkilerin düzeltilmesinde etkili rol oynadı. Türkiye'nin AB üyelik süreciyle ilgili politikaları genel olarak başarılı kabul edildi ve birçok kişinin dikkatini çekti. Rahşan Affı'na destek verdi, 21 Aralık 2000'de yapılan oylamada kabul oyu verdi.

11 Temmuz 2002'de, Başbakan ve DSP Genel Başkanı Bülent Ecevit'in bozulan sağlığı ve buna bağlı olarak hem hükûmetin hem de hükûmetin en büyük ortağı olan DSP'nin kan kaybettiğini düşünerek hükûmet ve Demokratik Sol Parti'nin artık işlevini yitirdiği gerekçesiyle dışişleri bakanlığı görevinden ve DSP'den istifa etti. Kısa süre sonra Zeki Eker, Hüsamettin Özkan ve Kemal Derviş ile birlikte Yeni Türkiye Partisi'nin (YTP) kuruluşuna katıldı ve bu partinin genel başkanlığına getirildi (22 Temmuz 2002). YTP'nin beklenen ilgiyi görememesi üzerine, Deniz Baykal'ın çağrısıyla 2004 yılının Ekim ayında YTP'nin Cumhuriyet Halk Partisi'ne katılma kararı alındı. Bu karar üzerine genel başkanlık görevi de sona eren Cem, CHP'nin 29-30 Ocak 2005 tarihlerinde yapılan 13. Olağanüstü Kurultayı'nda Parti Meclisi üyeliğine seçildi. Bu görevi dışında Bilim ve Kültür Platformu Başkanı ve genel başkan başdanışmanı olarak görev yaptı.

İsmail Cem, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en uzun süre görev yapan (1997-2002) dördüncü dışişleri bakanıdır. 18 ve 19. dönem İstanbul, 20 ve 21. dönem Kayseri milletvekilliği yaptı. Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi (AKPM) ve Batı Avrupa Birliği (BAB) Asamblesi üyeliklerine seçildi (1987-1996). AKPM Sosyalist Grubu Başkanvekilliğine seçildi (1989-91), (1993-95). AKPM ve BAB Asamblesi Türk Parlamenter Grubu Başkanlığına seçildi (1996). Avrupa Medya Enstitüsü Danışma Kurulu üyeliği yaptı.

Elçin Cem ile evli olan İsmail Cem, İpek ve Kerim adlarında iki çocuk babasıydı.

 Ölümü

İsmail Cem, 26 Aralık 2006'da akciğer kanseri tedavisi için yatırıldığı İstanbul Cerrahi Hastanesinde 15 Ocak'tan itibaren enfeksiyon nedeniyle yoğun bakıma alınarak antibiyotik tedavisi görmeye başlamıştı. İsmail Cem, 24 Ocak 2007 saat 09.50'de öldü. Cenazesine aynı dönem çalıştığı meslektaşı Yunanistan eski Dışişleri Bakanı Yorgo Papandreu da katılmış, Zincirlikuyu Mezarlığı'ndaki kabrine çiçek ve toprak atmıştır. Yorgo Papandreu 9 Ekim 2009 tarihli Türkiye ziyareti kapsamında iki ülke (Türkiye-Yunanistan) arasında dostluğu başlattığı için İsmail Cem'in mezarına zeytin dalı getirdi.

2010 yılında Antalya Büyükşehir Belediyesi ve Antalya Kültür Sanat Vakfı (AKSAV) tarafından İsmail Cem Televizyon Ödülleri düzenlenmeye başlandı.

 Yayımlanmış Eserleri
 Türkiye'de Geri Kalmışlığın Tarihi, 512 sayfa, Can Yayınları, ISBN 975-510-791-6; Yeniden baskısı (2008), Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, ISBN 978-9944-88-208-8
 Türkiye Üzerine (Araştırmalar) (1970), Cem Yayınevi, Ankara
 12 Mart (1674-1977, 2 cilt)
 TRT'de 500 Gün (1975)
 Siyaset Yazıları (1980)
 Geçiş Dönemi Türkiye'si 1981-1984 (1984)
 Sosyal Demokrasi ya da Demokratik Sosyalizm Nedir, Ne Değildir ve Uygulanabilirliği (1984), 311 sayfa, Can Yayınları ISBN 975-510-801-7
 Mevsim (1985)
 21. Yüzyılda Türkiye Türkiye'de Sosyal Demokrasi Engeller ve Çözümler (1987)
 Yeni Sol, Sol'daki Arayış, 340 sayfa, Can Yayınları, ISBN 975-8440-16-0
 Gelecek İçin Denemeler, 344 sayfa, Can Yayınları, ISBN 975-8440-18-7
 Türkiye, Avrupa, Avrasya I, Strateji-Yunanistan-Kıbrıs (2004), 298 sayfa, İstanbul Bilgi Üniversitesi, ISBN 975-6857-88-9
 Avrupa'nın Birliği ve Türkiye (2005), 364 sayfa, İstanbul Bilgi Üniversitesi, ISBN 975-6176-27-X

 Hakkında Yayımlanmış Eserler
 Can Dündar (2010), Ben Böyle Veda Etmeliyim & İsmail Cem Kitabı, 297 sayfa, Türkiye İş Bankası Yayınları, ISBN 994-4882-53-8
 Ozan Örmeci (2011), Bir Türk Sosyal Demokratı: İsmail Cem , 320 sayfa, AKY Yayınları, ISBN 605-6157-04-2
 Ozan Örmeci (2011), Portrait of a Turkish Social Democrat: İsmail Cem '', 356 sayfa, Lambert Academic Publishing, ISBN 384-4328-51-3
 Sibel Sezal (2021), Veda , Söz: İsmail Cem, Müzik: Özkan Samioğlu.

Ödülleri
 İsmail Cem, Türk-Yunan dostluğuna yaptığı katkılardan ötürü, Yunanistan Dışişleri Bakanı Yorgo Papandreu ile birlikte 2000 yılında, merkezi New York'ta bulunan Doğu-Batı Enstitüsünce "Yılın Devlet Adamı Ödülü"ne layık görüldü.
 Ekovitrin dergisince verilen 'Yılın Starları' ödülleri kapsamında, 2002 yılında "Yılın Bakanı" seçildi.
 Türkiye'ye yaptığı başarılı hizmetlerden ötürü Türk Kalp Vakfı tarafından "Sakıp Sabancı İyi Kalp Ödülü"ne layık görüldü.
 Merkezi İsviçre'de bulunan Dünya Ekonomi Forumu'nca hazırlanan "Rüya Hükûmeti"nde İsmail Cem de "en başarılı 4 dış politikacıdan biri" sıfatıyla yer aldı.
 Türkiye ve Yunanistan arasındaki barışa katkılarından dolayı İzmir Gazeteciler Cemiyetince 1999 Şehit Gazeteci Hasan Tahsin Gazetecilik Altın Heykel Yarışması, Prof. Dr. Ahmet Taner Kışlalı Büyük Jüri Özel Ödülü'ne layık görüldü.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 BBC Türkçe ile 1974'te yapılan röportaj

1940 doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
İpekçi ailesi
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
İstanbul doğumlu gazeteciler
TBMM 21. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 20. dönem Kayseri milletvekilleri
TBMM 19. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 18. dönem İstanbul milletvekilleri
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
TBMM Dışişleri Komisyonu
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi MYK üyeleri
SHP MYK üyeleri
Robert Lisesinde öğrenim görenler
Lozan Üniversitesinde öğrenim görenler
Akciğer kanserinden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
2007 yılında ölenler
Demokratik Sol Parti mensubu siyasetçiler
Yeni Türkiye Partisi (2002) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Paris Siyasi Bilimler Akademisinde öğrenim görenler
İsmail Cem
Türk sosyal demokratlar
Türkiye Radyo Televizyon Kurumu Genel Müdürleri

İsmail Cem


Kad susjedi polude je hrvatska humoristična serija autora Dražena Žarkovića. Serija je krenula s emitiranjem 2018. godine na programu Nove TV.

Radnja serije
Franjo (Damir Lončar) je glavni nositelj ove priče pune humornih obrata, spletki, prijevara i neobičnih događaja. Franjo je osiromašeni plemenitaš koji se mora nositi sa svakodnevnim problemima koje mu upriliče sustanari. Svaka epizoda serije bavi se novom pričom koja humorno reflektira socijalne i državne apsurde.

U prvoj epizodi saznajemo što se sve može dogoditi kada u jednom stanu u potkrovlju zgrade netko vrlo glasno vodi ljubav. Kada se otkrije tko, susjeda Ruža (Ivanka Boljkovac) od uzbuđenja doživi infarkt i umre. Uhvaćeni bivši ministar (Zijad Gračić) u zamjenu za šutnju obećava svima sve. Tako Marta (Mirela Brekalo) dobije priliku useliti u Ružin stan svog sina Krunu (Jan Kerekeš), nezaposlenog profesora politike i gospodarstva i njegovu djevojku Tomislavu (Anđela Ramljak). Davor (Stjepan Perić) kontaktira Franjinu skoro bivšu ženu i najam stana dogovara s njom, Franji iza leđa. Useljavanje i iznošenje lijesa s Ružom se zakomplicira do te mjere da mora intervenirati policija.

Glumačka postava

Glavna glumačka postava

Gostujuće uloge
 Zijad Gračić kao ministar
 Ecija Ojdanić kao Franjina žena
 Jure Radnić kao pozornik Domagoj Matić
 Ivanka Boljkovac kao Ruža
 Vedran Komerički kao Darko Bilokapić
 Petra Kraljev kao ministrova ljubavnica
 Zvonimir Kufek kao mrtvozornik
 Bojan Navojec kao Boris
 Kristijan Potočki kao policajac
 Ivica Zadro kao Ružin rođak
 Draško Zidar kao policajac Slavko

Izvori

Hrvatske humoristične serije
Televizijske serije iz 2018.

Kad susjedi polude (televizijska serija)


Robert Mack (* 1. Juli 1959 in Völkermarkt; † 4. Juli 2020 in Wien) war ein österreichischer Eishockeytorwart. Er gilt bis heute als einer der besten und erfolgreichsten Torhüter des EC KAC. Mack war auch Tormann im österreichischen Nationalteam.

Erfolge
 Siebenfacher Österreichischer Meister mit dem EC KAC in den Jahren 1979, 1980, 1985, 1986, 1987, 1988 und 1991

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationaltorwart (Österreich)
Eishockeytorwart (EC KAC)
Olympiateilnehmer (Österreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1988
Österreichischer Meister (Eishockey)
Sportler (Linz)
Österreicher
Geboren 1959
Gestorben 2020
Mann

Robert Mack (Eishockeyspieler)


Fehriye Erdal (d. 25 Şubat 1977), Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi militanı. Sabancı Suikastı'nın faili üç saldırgandan biridir.

Sabancı Suikastı

Fehriye Erdal, Hüseyin Kocadağ'ın aracılığıyla Sabancı Center'da temizlik işçisi olarak işe alınmıştı. İşe başladıktan 5 ay sonra suikastı birlikte gerçekleştirdiği Mustafa Duyar ile İsmail Akkol'un binaya izinsiz olarak girebilmelerini sağladı. Aslında Sakıp Sabancı'yı öldürmeyi hedefleyen grup, Özdemir Sabancı'yı ve beraber toplantı yapmakta olduğu Sabancı Holdinge bağlı bir şirket olan ToyotaSA'nın genel müdürü Haluk Görgün ile sekreteri Nilgün Hasefe'yi öldürdü.

İddialara göre cinayet sonrasında bir TIR'ın kasasında Türkiye'yi terk eden Fehriye Erdal, önce Yunanistan'a, daha sonra da Belçika'ya kaçtı. Burada Knokke kentinde kaldığı apartman dairesinde 1999 senesinde yangın çıkması sonucunda sahte pasaportla yakalandı. Yargılanmasının sonunda 1 yıla yakın ceza evinde kaldıktan sonra serbest bırakıldı.

2000 yazında hapishaneden çıkıp ev hapsinde tutulmuş ancak Mart 2006 itibarıyla tekrar kayıplara karışmıştır. Eylül 2007'de Belçika'da sonuçlanan mahkeme kararı ile Türkiye'de işlediği suçlardan dolayı yargılanması kararı verildi. Ancak tutuklu kaldığı evden kaçmayı başarmış ve bir sonraki mahkemede beraatine karar verilmiş ve €1250 ağır para cezasına çarptırılmıştır. 5 Aralık 2016 tarihinde de Belçika mahkemesi tarafından 30 yıl hapis cezasına çarptırılmıştı.

20 Şubat 2017 günü Belçika Brügge Ağır Ceza Mahkemesi, gıyabında yargılanan Sabancı suikastı faillerinden olan Fehriye Erdal'a, Türkiye'de işlediği suçlardan dolayı 15 yıl hapis cezası ve 10 yıl sivil ve siyasi haklardan mahrumiyet cezası vermiştir.

Terör örgütü üyesi olarak aranması
Fehriye Erdal, Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı tarafından yayımlanan ve Şubat 2018'de güncellenen "en çok aranan teröristler listesi" mavi kategorisinde ilk kez yer aldı. Listede Erdal'ın 1977 Adana doğumlu olduğu ve DHKP-C üyesi olduğu bilgileri bulunmaktadır. Bakanlık bu kategoride yer alan Erdal için 3 milyon liraya kadar para ödülü verileceğini açıkladı. 9 Mayıs 2019'da Belçika Federal Polisi, "en çok arananlar" listesini yenileyerek Fehriye Erdal'ın adını da ekledi. Listede, Erdal'ın yerini bilenlerin arayabilmesi için yurt içi ve yurt dışında ücretsiz telefon numaraları ile elektronik posta adresleri yer aldı ve firari suçlu Erdal hakkında ihbarda bulunacak kişiler için gizlilik garantisi de verildi.

Kaynakça

1977 doğumlular
Adana doğumlular
Yaşayan insanlar
Türk suikastçılar
Türkiye tarafından aranan kaçaklar
Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi üyeleri
Terörizm suçlamasıyla aranan kaçaklar
Belçika tarafından aranan kaçaklar
Cinayet suçlamasıyla aranan kaçaklar

Fehriye Erdal


Bătălia de la Dorileea se poate referi la următoarele bătălii:
Bătălia de la Dorileea (1097)
Bătălia de la Dorileea (1147)

Bătălia de la Dorileea


Richard Friedrich Johannes Pfeiffer (født 27. marts 1858 i Posen, død 15. september 1945 i Schlesien) var en tysk hygiejniker og bakteriolog.

Pfeiffer studerede medicin ved Friedrich Wilhelms Instituttet 1875—80. Han tog doktorgraden 1880 og blev samme år assistentlæge i hæren, var 1887 avanceret til stabslæge og blev assistent hos Robert Koch ved det hygiejniske institut 1888. Her studerede han kaninernes coccidiesygdom og opdagede en hidtil ukendt form for formering hos coccidium oviforme, samt desuden en ny bacille. Pfeiffer stod i hæren til 1890, blev året efter privatdocent og forstander for den videnskabelige afdeling af Institut für Infektionskrankheiten. Pfeiffers navn er knyttet til en influenzabacille, der dog næppe er specifik (Vorläufige Mittheilungen über die Erreger der Influenza i "Deutsche medizinische Wochenschrift", 1892). Hans forskninger over koleraens sygdomskim og over andre kommaformede bakterier udvidede i høj grad kendskabet til immuniteten og hjalp til at afgrænse kolera og tyfus fra andre smitsomme sygdomme, hvad der igen gav anledning til, at man kom ind på præventive indpodninger mod disse sygdomme. Opdagelsen af de specifikke immunsera og immunlegemerne skyldes også Pfeiffer, der 1897 udsendtes med den tyske pestekspedition til Indien og 1898 sammen med Koch til Italien for at studere malaria. Pfeiffer var 1894 blevet titulær professor, kaldtes 1899 til det ordentlige professorat i hygiejne i Königsberg, forflyttedes 1909 til Breslau og fik 1910 Pasteurmedaljen. Med Gaffky, Sticker og Dieudonné udgav han Bericht über die Tätigkeit der zur Erforschung der Pest 1897 nach Indien entsandten Kommission (1899), og med Proskauer Encyklopädie der Hygiene (1902—05).

Kilder

Hygiejnikere
Bakteriologer
Læger fra Tyskland
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet

Richard Pfeiffer


රෝම ලන්දේසි නීතිය

රෝම ලන්දේසි නීතිය යනු රෝම නීතිය පදනම් කරගෙන නෙදර්ලන්තයේ ඇරඹුණු නීති පද්ධතියකි. 17 හා 18 වන සියවස්වල ආරම්භ වූ මෙය යුරෝපීය සිවිල් නීතියේ අත්තක් ලෙස සැලකිය හැක. නෙදර්ලන්තයේ 19 වන සියවසෙන් පසුව රෝම ලන්දේසිය යොදා නොගැනුණ අතර දකුණු අප්‍රිකාව, ලෙසතෝ, ස්වාසිලන්තය, නැමීබියාව, සිම්බාබ්වේ හා ශ්‍රී ලංකාවේ දැනුදු රෝම ලන්දේසි නීති මුලධර්ම යොදා ගැනේ.

ඉතිහාසය
මද්‍යතන යුගයේ මුල් කාලයේ දී රෝම නීතිය අමතක කර දැමුණු අතර නැවතත් මේ පිලිබඳ අවධානය යොමු වූයේ ජස්ටීනියන් අධිරාජයා විසින් විරචිත නීති ග්‍රන්ථයක් නැවත සොයා ගැනීමෙන් පසුව ය.

නීති ක්‍රම - ශ්‍රී ලංකා

රෝම ලන්දේසි නීති ක්‍රමය


La Arretanco Race es una carrera que comenzó a disputarse en el 2005 con motivo de Las fiestas de Nuestra Señora de Las Vegas, perteneciente al municipio de Valsequillo en la isla de Gran Canaria. En dicha prueba los corredores deben realizar un recorrido de 21,5 km por la montaña salvando grandes desniveles de casi 1300m. La prueba ha ido creciendo en participación a lo largo de los años hasta contar en la última edición con más de 230 participantes.

Recorrido

El trazado consta de un 78% de senderos y caminos, 11% de pistas de tierra y el resto de asfalto.
El trazado de la prueba es de tipo circular con inicio y fin en el barrio de Las Vegas. Este punto es el único terreno de asfalto de toda la prueba. Después discurre por el barrio de Tenteniguada hacia el kilómetro3.7, desde este punto empieza a ser ascendente el desnivel para llevarnos hasta el Troncón en el kilómetro7, para enlazar con la dura subida hacia el camino de los Alfaques a partir del km 7.5 hasta llegar a la parte más alta de la carrera hacia el km 12 donde tendremos el avituallamiento. Otro de los rincones que pasaremos es la Caldera de los Marteles, Cuevas Blancas en el km 13,2 y por el incomparable paraje del Barranco de los Cernícalos en el km 14,4 uno de los barrancos más visitados de la isla por su gran interés geológico y botánico.

Clasificaciones

Clasificación 2015

Clasificación 2013

Clasificación 2012

Clasificación 2011

Clasificación 2010

Clasificación 2009

Clasificación 2008

Clasificación 2006

Copa de Canarias de Carreras por Montaña
El trazado de la Arretranco Race está homologada por la FCM-FECAMON, Federación Canaria de Montañismo. En la edición de 2013 la prueba se incluye en la II Copa de Canarias de Carrera por Montaña. Es la primera prueba de la copa en el calendario que se disputará el 31 de marzo.Junto a esta prueba se disputan otras dos, Haría Extreme el 15 de junio y Valles Trail el 26 de octubre.

Equipación
Es muy específica para este deporte. El calzado entre otras de las peculiaridades destaca por el modelo taqueado de la suela para proporcionar un mejor agarre, cuanto mayor peso tenga el corredor necesitará más amortiguación y el material tendrá que ser más resistente porque tiene que soportar el impacto de las piedras. Además estas zapatillas suelen incorporar algún refuerzo consistente en la aplicación de membranas técnicas, normalmente Gore-Tex, que te permiten afrontar las condiciones más duras de la montaña. La camiseta y pantalón suelen ser de tejido sintético. En cuanto a los accesorios son muy variados. El uso de bastones dan seguridad en lo descensos y zonas peligrosas, también evita la sobrecarga de los cuadriceps y reduce los impactos sobre las rodillas. Los pulsómetros son otro de los accesorios más usados por los corredores, permite gestionar el nivel de esfuerzo de cada corredor acorde a unos parámetros prestablecidos, hay modelos que incluyen un navegador GPS muy utilizado para este tipo de prácticas deportivas.

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial de la Arretranco Race  Toda la información de la prueba
 Página web del Ayuntamiento Información general del municipio.
 Senderismo en Valsequillo Múltiples senderos en el municipio.
 Guía de senderos de Gran Canaria Completa guía de senderos de toda la isla.

Competiciones atléticas populares en España
Competiciones de trail running
Valsequillo de Gran Canaria

Arretranco Race


أغستا  هي شركة مقرها مدينة فاريزي الإيطالية والمملكة المتحدة وتعتبر من الشركات الرائدة في تصنيع الطائرات المروحية. تم دمجها مع ويستلاند هليكوبتر لتصبح أغستاوستلاند.

التاريخ
 كانت بداياتها في عام 1952 برخصة تصنيع مروحيات شركة بيل للطائرات الأمريكية، ولاحقا سيكورسكي للطائرات ومن ثم بوينغ وماكدونل دوغلاس.
 في منتصف عام 2000 قامت الشركة المنتجة فينميكانيكا بالاندماج مع شركة جي كي إن البريطانية تحت الاسم التجاري أغستاوستلاند.
 في 26 مايو 2004 قامت شركة فينميكانيكا بشراء حصة جي كي إن بأكثر من مليار جنية استرليني.
 في عام 2005 قامت بافتتاح فرع لها في مدينة فيلادلفيا وفازت بعقد تصنيع المروحية الرئاسية الأمريكية مارين ون في مصانع سيكورسكي للطائرات.

خط التصنيع

 Agusta A.101
 Agusta A.106
 إيه 109/إيه دبليو109
 أغستاوستلاند إيه دبليو 119
 إيه 129 مانغوستا
 أغستاوستلاند إيه دبليو 139
 حصص مشتركة
 أغستاوستلاند AW101
 NHI NH90 (شراكة 32%)
 Bell/Agusta BA609 (شراكة 50%)
 تحت الترخيص
 Bell 412|AB412

مصادر ومراجع

 الموقع الرسمي للشركة

أغستاوستلاند
انحلالات سنة 2000 في إيطاليا
شركات إيطالية أسست في 1923
شركات تصنيع مركبات انحلت في 2000
شركات تصنيع مركبات أسست في 1923
شركات دفاع في إيطاليا
شركات صناعة طائرات في الولايات المتحدة
شركات مقرها في لومبارديا
علامات تجارية إيطالية
فينميكانيكا
مصنعو طائرات مروحية في إيطاليا
مصنعو مروحيات سابقون
مقاطعة فاريزي
ليوناردو اس بي ايه
مصنعو محركات طائرات سابقون في إيطاليا

أغستا


Victor Lustig (4 de enero de 1890 – 11 de marzo de 1947) fue un estafador conocido como "El hombre que vendió la Torre Eiffel dos veces".

Primeros años de vida

Victor Lustig nació en Hostinné (Imperio Austrohúngaro) pero pronto se dirigió hacia el oeste. Era una persona refinada, locuaz y encantadora, que hablaba con fluidez varios idiomas. Eligió como marco de sus estafas durante un tiempo los transatlánticos de vapor entre París y Nueva York que frecuentaba.

Estafa de la máquina de dinero

Una de las estafas más conocidas de Lustig fue la "máquina de impresión de dinero". Lustig enseñaba a sus clientes su máquina, una pequeña caja en la que previamente había introducido tres billetes auténticos de 100 dólares, y demostraba cómo era capaz de "copiar" un billete, aunque -se lamentaba- que para ello se necesitaran seis horas. El cliente, pensando que esto le daría grandes ganancias, compraba la máquina a un precio alto, normalmente más de 30.000 dólares. Durante las doce horas siguientes, la máquina producía en efecto otros dos billetes de 100... Pero después ya solo salía papel en blanco. En el momento en que los clientes se daban cuenta de que habían sido estafados, Lustig ya estaba muy lejos.

Estafa de la Torre Eiffel

En 1925, Francia se había recuperado de la Primera Guerra Mundial, y París estaba en auge, lo que generaba un entorno excelente para un artista del engaño. Un día de primavera, Lustig estaba leyendo en un periódico un artículo que refería los problemas de la ciudad para mantener la Torre Eiffel: incluso pintarla resultaba una tarea costosa, por lo que se estaba convirtiendo en un gran montón de chatarra. Lustig vio las posibilidades detrás de este artículo y desarrolló una estratagema notable.

Como primer paso, le pidió a un falsificador que le copiara documentación del gobierno. A continuación invitó a seis comerciantes de chatarra a una reunión confidencial en el Hotel de Crillon, uno de los más prestigiosos establecimientos de París, para discutir un posible acuerdo de negocios. Los seis asistieron a la reunión, en la que Lustig se presentó como el subdirector general del Ministerio de Correos y Telégrafos. Primero les explicó que habían sido seleccionados por su fama de empresarios honestos y luego dejó caer la bomba: dado que el costo de mantenimiento de la Torre Eiffel era tan alto, la ciudad no podía mantenerla por más tiempo y quería venderla como chatarra. Debido a la cierta y continua protesta pública, el asunto iba a ser mantenido en secreto hasta que todos los detalles fueran definidos. Lustig dijo que le habían asignado la responsabilidad de seleccionar al concesionario para llevar a cabo la tarea.

La idea, que hoy en día resulta totalmente inverosímil, no lo era tanto en 1925. La Torre Eiffel había sido construida para la Exposición de París de 1889, y no estaba destinada a ser permanente. Tendría que haber sido trasladada en 1909 y llevada a otra parte. No encajaba con otros grandes monumentos de la ciudad, como las catedrales góticas o el Arco del Triunfo. Y además estaba en muy malas condiciones.

Lustig llevó a los hombres a la Torre en una limusina alquilada para realizar una visita de inspección. En ese paseo tuvo la oportunidad de evaluar cuál de los comerciantes era el más entusiasta y fácil de engañar. Luego les comentó que la licitación se realizaría al día siguiente y les recordó que el asunto era un secreto de Estado. En realidad, Lustig ya había decidido que aceptaría la oferta del distribuidor André Poisson, pues era el más inseguro, sentía que no estaba en los círculos internos de la comunidad de negocios de París y creía que obtener el acuerdo de la Torre Eiffel lo pondría a la altura de sus colegas.

Sin embargo, la esposa de Poisson sospechó rápidamente de la situación. Para hacer frente a la sospecha, Lustig organizó otra reunión y entonces "confesó": como un ministro del gobierno, les dijo, no ganaba suficiente como para mantener el estilo de vida que deseaba, por lo que le resultaba necesario encontrar una manera de complementar sus ingresos. Esto significaba que sus negocios necesitaban un cierto margen de discrecionalidad... Poisson comprendió de inmediato: estaba frente a un funcionario del gobierno corrupto que quería un soborno. De esta manera, Lustig no solo recibió los fondos para la concesión del mantenimiento de la Torre Eiffel, sino que también obtuvo un gran soborno. Y así, Lustig y su secretario personal, un estafador franco americano, Robert Arthur Tourbillon también conocido como Dan Collins, rápidamente tomaron un tren a Viena con una maleta llena de dinero en efectivo.

Sorprendentemente, no pasó nada. Poisson estaba demasiado humillado como para quejarse a la policía. Un mes después, Lustig volvió a París, seleccionó a otros seis vendedores de chatarra y trató de vender la Torre nuevamente. Esta vez, la víctima elegida acudió a la policía antes de cerrar el trato, pero Lustig y Collins lograron escapar antes de que pudieran arrestarlos.

Años posteriores
Más tarde, Lustig se mudó a Estados Unidos, donde conoció a Al Capone y le convenció para invertir 50.000 dólares en un acuerdo de depósito. Lustig mantuvo el dinero de Capone en una caja de seguridad durante dos meses y luego regresó a él con el dinero, alegando que el negocio había fracasado. Esto era, por supuesto, todo lo que Lustig había hecho después de recibir el dinero. Impresionado con la integridad de Lustig, Capone le dio 5.000 dólares.

De vuelta en Europa, es detenido de nuevo por la policía en París en julio de 1929, acusado de preparar una estafa financiera mediante documentos falsos, haciéndose pasar por un rico banquero estadounidense.

En 1930 Lustig se asoció con un químico de mediana edad de Nebraska llamado Tom Shaw. Shaw tenía era experto en fabricar placas grabadas para la impresión de billetes de banco falsificados. Organizaron una red de falsificación con el fin de hacer circular los cientos de miles de billetes falsos fabricados por todo el país. Lustig tuvo éxito en mantenerse en la sombra, asegurándose de que ni siquiera sus subordinados sabían nada al respecto.

En la tarde del 10 de mayo de 1935, Lustig fue detenido por agentes federales por cargos de falsificación después de una llamada anónima. Más adelante se supo que la llamada fue realizada por su amante, Billy May, que se puso celosa cuando se enteró del romance de Lustig con la joven amante de Shaw, Marie. Los agentes secretos se precipitaron sobre Lustig, que en ese momento llevaba un maletín. Al abrirlo, solo encontraron ropa cara, pero en su billetera hallaron una llave. Lustig se negó a especificar de dónde era la llave, pero con el tiempo llevó a los agentes a un armario en la estación de metro de Times Square que contenía 51.000 dólares en billetes falsos y las placas con las que habían sido impresos. El día antes de su juicio logró escapar de la Cámara Federal de Detención de la ciudad de Nueva York, pero fue vuelto a capturar 27 días después en Pittsburgh. Lustig se declaró culpable en el juicio y fue condenado a 20 años en la isla de Alcatraz, California. El 9 de marzo de 1947, contrajo neumonía y murió dos días después en el Centro Médico Federal para los reclusos en Springfield, Misuri. En su certificado de defunción, en la casilla ocupación, figuraba como aprendiz de vendedor.

Referencias

Libros
 James F. Johnson and Floyd Miller, The Man Who Sold the Eiffel Tower, 1961, Doubleday & Company Inc., 216 pages, Congress Catalog Number 61-9522

Enlaces externos
 Radio Praha artículo en línea acerca de Lustig
 Episodio de Podcast sobre Lusting

Estafadores
Falsificadores
Fallecidos por neumonía en Estados Unidos

Victor Lustig


Numan Pura, (d. 1907 Üsküp - ö. 1989 İstanbul) Türk ressam.

1907 yılında Üsküp'te doğan Numan Pura sanat çalışmalarına kendi çabasıyla başladı. İlk kişisel sergisini 1928 yılında Balıkesir'de açtı. Hayatı boyunca yurt içi ve yurt dışında toplam 26 kişisel sergi açtı ve çok sayıda karma sergiye katıldı. Devlet Resim ve Heykel Müzesi tarafından düzenlenen sergilerine ise 35 yıl ara vermeden katıldı, ödüller aldı. Sulu Boya Topluluğu'nun kurucularından olan sanatçı, Devlet sergilerinde de jüri üyeliğinde bulundu. Ressamlar Derneği ve Güzel Sanatlar Birliği'ne katıldı.

Ankara ve İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi Mezunları dernekleri tarafından kendisine iki kez Onur Belgesi verildi. Maliye Bakanlığı'ndan çalıştı. Bu kurumdan şube müdürüyken emekli oldu. Kendisi gibi ressam olan Nermin Pura ile evlendi.

1989 yılında İstanbul'da yaşamını yitiren sanatçının eserleri İstanbul Resim Heykel Müzesi'nin yanı sıra diğer müzelerde ve çeşitli resmi ve özel resim koleksiyonlarında yer almaktadır.

Eserlerinin Özellikleri
İzlenimci bir görüşe sahip olan sanatçı, kendisinin yarattığı özel bir teknikle eserlerini geliştirmiştir. Sulu boya da geliştirdiği bu özel teknik günümüzde "Pura Tekniği" olarak adlandırılmaktadır.

Peyzaj türünde eserler veren sanatçının resimleri genellikle doğa izlenimlerini konu alır.

20. yüzyıl Türk ressamları
1907 doğumlular
1989 yılında ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Üsküp doğumlular

Numan Pura


El Gigante del Norte, también apodado Monumental de la Vicente López, es el estadio del Club Gimnasia y Tiro , inaugurado en los años 1920 , se encuentra ubicado en el centro de la Ciudad de Salta , y es el primer estadio de la provincia.

El fútbol era una actividad más, pero fue creciendo mucho, y aproximadamente 20 años después de la fundación del club, Michel Torino construyó la cancha, en el exacto lugar donde esta ahora. La platea alta actual es tal cual la construyeron entonces. Unos diez años después se hizo la vieja popular de la Virrey Toledo,actual Bicentenario de la Batalla de Salta, que en 1994 se tira abajo para levantar la actual, del doble de capacidad. La tribuna popular, conocida como "bandeja Leguizamón" fue construida también en esos años . Atrás de los arcos había montículos de tierra que hacían de tribuna, hasta que en los años 1980, se hacen las dos populares actuales y lo que llamamos platea baja. Los vestuarios siempre fueron abajo de la platea. Pocos saben que a la vuelta de la cancha había un óvalo, que servía para hacer carreras de karting, carreras de bicicleta, etc.El récord de asistencia en un partido de fútbol disputado en el norte de Argentina se alcanzó varias veces, la primera cuando la Selección Argentina de Diego Maradona jugó un amistoso con Marruecos en 1995 con más de 35.000 personas paradas, y después un poco menos de cantidad de gente llenó el estadio en los partidos contra Boca Juniors y River Plate en el Torneo Apertura 1997 y el Clausura 1998 de la Primera División Argentina de fútbol.

Véase también
Club de Gimnasia y Tiro

Enlaces externos
 Monumental de la Vicente López

Gigante del Norte
Liga Salteña de Fútbol
Estadios de la ciudad de Salta

Estadio El Gigante del Norte


Philip Wharton,  baron Wharton (1555-1625) est un pair anglais de la baronnie de Wharton. Wharton est nommé d'après son parrain, Philippe II d'Espagne.

Biographie
Il hérite du titre de baron à l'âge de 17 ans. En août 1594, il voyage avec le comte de Sussex au château de Stirling pour des cérémonies et des masques lors du baptême du prince Henri d'Écosse.

Wharton est marié deux fois, d'abord à Frances Clifford, deuxième fille de Henry Clifford (2e comte de Cumberland), en 1577. Elle meurt en 1592 et vers 1597, il épouse Dorothy Colby (d. 1621). Il a deux fils de Frances Clifford (1) George qui épouse Anne Manners, fille de John Manners (4e comte de Rutland), et est tué dans un duel, sans descendance, et (2) Thomas de Aske qui meurt en 1622. Par conséquent, aucun des fils n'hérite de la baronnie qui est transmise à Philippe, le fils aîné de Thomas.

Wharton meurt en 1625 et est enterré à Healaugh.

Références

Bibliographie

Décès en 1625
Naissance en 1555
Baron de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Baron de la pairie d'Angleterre au XVIIe siècle

Philip Wharton (3e baron Wharton)


Eski Ahit veya Eski Antlaşma (arkaik tabirle "Ahd-i Atik"), Kutsal Kitap'ın (Kitâb-ı Mukaddes) İbranice kaleme alınmış olan ilk kısmına Hristiyanların verdiği isimdir. Yahudilerin Tanah ve Müslümanların Tevrat ve Zebur olarak kabul ettikleri kitapları içinde barındırır. Kutsal Kitap'ın birinci yüzyılda Grekçe kaleme alınan yazılarına "Yeni Ahit" adı verildi. İnançlı Yahudilerce "Yeni Ahit" kabul edilmez. Toplam 39 bölümden oluşur. Eski Ahit; Tevrat, Tarihsel Kitaplar, Şiirsel Kitaplar, Peygamberlik Kitapları olarak 4 temel bölüme ayrılır.

Kavramlar ve anlamları

Yahudilikte

Üç kısımdan oluşur: 1. Tora (Yasa/Öğreti) 2. Nev'im (Peygamberler) ve 3. Ketuvim (Kitaplar). Tanah kavramı (İbranice: תנ״ך TNK; not: İbranice'de K harfi ortada ve sonda kullanıldığı zaman H olur) bu üç kısmın ilk harflerini içeriyor: T (=Tora), N (=Nev'im) ve K (=Ketuvim).

Hristiyanlıkta

1. Türkçe: Ahd-i Atik, Eski Ahit, Eski Antlaşma

2. Latinceden etkilenmiş olan dillerde: Old Testament (İngilizce), Altes Testament (Almanca), l'Ancien Testament (Fransızca), Antico Testamento (İtalyanca)

Testament ve Ahit / Antlaşma

Bu kavramlar 2. Korintoslular 3:14'te bulunan Yunanca bir ifadenin tercümesidir.

''Fakat onların fikirleri körleşmişti; çünkü Mesih'te ortadan kaldırılmış olan aynı peçe, Eski Anlaşmanın okunmasında bugüne dek kaldırılmamış olarak duruyor.'' (2. Korintoslular 3:14; Kitabı Mukaddes, 2004) ''İsrailoğulları'nın zihinleri körelmişti. Bugün bile Eski Antlaşma okunurken zihinleri aynı peçeyle örtülü kalıyor. Çünkü bu peçe ancak Mesih aracılığıyla kalkar.'' (2. Korintoslular 3:14; Kutsal Kitap, 2001)

''But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the old testament; which vail is done away in Christ.'' (2. Korintoslular 3:14; King James Version, 1769)

''Aber ihr Sinn wurde verstockt. Denn bis zum heutigen Tag liegt diese Decke über der Verlesung des alten Testaments und wird nicht aufgedeckt, weil sie nur in Christus beseitigt wird.'' (2. Korintoslular 3:14; Luther tercümesi, 1975)

2. Korintoslular 3:14'teki Yunanca ifade diathḗké'dir.

Tertullianus M.S. 200 civarında ilk olarak Yunanca diathḗké Latince testamentum ile çevirdi. Bugün Avrupa'daki dillerde kullanılan "Testament" (=vasiyetname) kavramı Latince testamentum ve Yunanca διαϑήκης (diathḗké) sözcüğünün hatalı bir tercümesidir.

Latince testamentum sözçüğünün anlamı hakkında Essays in Biblical Greek eserinde şunu okuyabiliriz: ''Umumi Latincenin filolojisi tanınmadığı için eskiden testamentum kelimesinin testament (vasiyetname) ya da son istek anlamına geldiği düşünüldü; halbuki yalnız ahit anlamına gelir.''

2. Korintoslular 3:14'teki diathḗké sözcüğü aslında ahit yani antlaşma demektir.

Temel bir eser olan Theologische Realenzyklopädie 2. Korintoslular 3:14 hakkında; eski diathḗkéde okumanın, gelecek ayette belirtildiği gibi Musa'yı okumakla bir olduğunu yazar. Devamen, eski diathḗké Musa'nın kanununu, olsa olsa Pentatök'ü (Musa'nın beş kitabı) kastettiğini anlatır.

Yunanca diathḗké sözcüğü kesinlikle İbranicede yazılan 39 (Başlangıç'tan Malaki'ye kadar) kitabı kastetmez. Pavlus, 2. Korintoslular 3:14'teki sözleriyle bu 39 kitabın küçük bir kısmına değinir. O, Musa'dan Pentatök içinde kaydedilen Kanun Ahdinden (Kanun Antlaşmasından) söz etti. Kanun Ahdi Sina Dağında Tanrı ile İsrailoğulları arasında yapılan bir antlaşmadır. Tanrı'nın bu ahitte dile getirdiği iradesi havra (Yunanca: synagōgē) ibadetlerinde okundu. Pavlus, Eski Ahdin İsa tarafından yerine getirildiğini ve böylece inananların zihinlerinden simgesel bir peçe kaldırıldığını açıkladı. Bu, diathḗkénin asıl anlamıyla uyum içindedir.

Hristiyanlık-Yahudilik karşıtlığında, ahit kelimesinden önce kullanılan eski; niteliği eskimiş, iptal edilmiş ve geçerli olmayan olarak yorumlandı. Bu yorum Yahudiliğin değerden düşürülmesine hizmet etti. Fakat İsa Mesih ve takipçileri Kutsal Kitabın bir kısmının güncelliğini kaybettiğini ya da eski olduğunu ima etmektense, bu kayıtlardan "Kutsal Yazılar" olarak söz ettiler (Matta 21:42; Romalılar 1:2). Onlar o zamanki Yahudilik gibi aynı ya da benzeyen kavramlar kullandılar.

O nedenle Eski Ahitten yani Eski Antlaşmadan İbranice Kutsal Yazılar ya da İbranice Kutsal Kitap olarak söz etmek daha uygundur; çünkü Kutsal Kitap'ın bu kısmının büyük bir bölümünün orijinal hali İbranice yazılmıştır. Benzer şekilde Yeni Ahit yani Yeni Antlaşma denilen kısımdan da Yunanca Kutsal Yazılar ya da Yunanca Kutsal Kitap olarak söz etmek daha uygundur; çünkü Kutsal Kitap'ın bu kısmını yazmak üzere Yunanca kullanıldı.

 İslamiyette Tevrat ve Zebur'''

Bir görüşe göre Tevrat adı İbranice torah kelimesinden Arapçaya geçmiştir ve Musa'nın beş kitabı için kullanılır. Fakat gelenekte Tevrat denilince İbranice (ve Aramca) yazılmış olan tüm 39 kitabı da kapsayan İbranice Kutsal Yazılar anlaşılır. Bu iki farklı anlayışın sebebi, Kur'an'da Tevrat'ın hangi peygambere verildiğinin açıkça belirtilmemesidir. Ayetlerde ''Musa'ya Kitap'ın verildiği'', ''Tevrat'ın bir hidayet ve nur olarak İsrailoğullarının elinde olduğu ve peygamberlerin onunla hükmettikleri'' belirtilmekte ama Musa'ya verilen kitabın Tevrat olduğuna dair açık bir ifade bulunmamaktadır.

''Bununla birlikte Kur'an bilginleri 'Musa'ya verilen kitabın Tevrat olduğu'nda fikir birliği etmişlerdir. Onlardan hiçbiri İncil'in İsa, Zebur'un Davud'la birlikte zikredilmesine rağmen Tevrat'ın Musa ile zikredilmemesinin üzerinde durmamışlardır.'' Ayrıca, Kur'an'da Musa'ya Furkan'ın verildiği yazar.

İslam inancında Zeburun Tevrat'tan ayrı bir kitap olduğu kabul edilir. Çünkü Kur'an'da Tevrat, Zebur ve İncil'in isimleri ayrı ayrı zikredilmektedir. Fakat Zebur Kutsal Kitap içinde Tevrat'tan ayrı bir kitap değil Tevrat'ın 39 bölümünden  biridir. Orada Mezmurlar adıyla geçer (İbranice: Mizmor, çoğulu: Mizmorim [ilahi şarkı], Arapça: Mezmur/mizmar, çoğulu: Mezamir [çalgı, kaval], Yunanca: Psalmoi [arp eşliğinde söylenen şarkı]). Bazı dil bilimcilere  göre zebûr kelimesinin kökeni yazmak anlamındaki zebr masdarıdır (Lisânü'l- Arab, Tâcü'l-ʿarûs).

''Zeccac'a göre ise Zebur kelimesinin kökü menetmek anlamına gelen zebrdir. İşte Davud'a verilen Zebur da içinde kötülüklerden sakındıran nasihatler ve vaazlar bulunduğu için bu isimle anılmıştır.''

 İbranice Kutsal Yazıların dilleri

Eski Ahit denilen kısım İbranice dilinde yazıldı. Sami dil ailesi içinde yer alır, hatta bu dil ailesinin atasıdır. Bu dilin İbrahim'in döneminde Kenan'da konuşulan dille de bağlantılı olduğu anlaşılıyor. Kenanlılar kendi konuştukları İbrani dilinde farklı lehçeler geliştirdiler. İşaya 19:18'de söz edilen "Kenan dili" budur. İbranice Kutsal Yazılarının dili 'Yahudice' de adlandırılır (İşaya 36:11; 2. Krallar 18:26, 28; 2. Tarihler 32:18; Nehemya 13:24).

M.Ö. 6. yüzyılda Yahudiler Babil'deki sürgünde bulundukları zaman oradaki resmi dil olan Aramca (ya da Aramice) konuştukları İbraniceyi etkiledi. Aramca da Sami dil ailesine aittir ve İbraniceye yakın olan bir lisandır.

İbranice Yazıların küçük kısımları Aramca yazıldı:

● Ezra 4:8 – 6:18 ● Ezra 7:12-26  ● Yeremya 10:11  ● Daniel 2:4b – 7:28.

 İbranice Kutsal Yazılarının yazılış zamanı

 İbranice Kutsal Yazıların tanıklığı

İlk olarak Musa İsraillilerle birlikte Mısır'dan çıktıktan sonra Sina çölünde bulunduğu zaman Pentatök'ü (ilk beş kitap) kaleme aldı.

İsrail'in Mısır'dan çıkış tarihini tespit etmek için, Pers kralı Büyük Kyros'un Babil'i fethettiği zamandan başlayarak geriye hesaplanması gerekir. Bu olay, hem İbranice Kutsal Yazılarda hem de dindışı tarihte iyi bilinen bir olaydır ve tarihi tartışılmaz. Tarihçiler, Koreş'in komutasındaki Med ve Pers kuvvetlerinin Babil şehrini ele geçirmesi M.Ö. 539 yılında olduğunu kabul ederler.

Bu olay Daniel 5:30'da kayıtlıdır. Çeşitli eski tarihçiler (Diodoros, Africanus, Eusebios, Batlamyus ve Babil tabletleri) Kyros'un Babil'i M.Ö. 539'da ele geçirdiği konusunda hemfikirdir. Nabonidus Kroniği şehrin düşüşünün yılını belirtmediği halde ay ve gününü bildirir. Böylece Babil'in düşüşü Jülyen takvimine göre M.Ö. 11 Ekim 539'a veya Gregoryen takvimine göre M.Ö. 5 Ekim 539'a tarihlendirilir.

Kyros'un saltanatının ilk yılında, yani M.Ö. 537'nin ilkbaharından önce çıkardığı bir fermanla Yahudiler serbest bırakıldılar. Ezra 3:1'de, İsrailoğullarının yedinci ay olan Tişri'de (Eylül-Ekim) Yeruşalim'e (Kudüs) dönmüş olduğu kayıtlıdır. O halde, Yahudilerin Yeruşalim'de tekrar oturmaya başladıkları tarih M.Ö. 537'nin sonbaharıdır.

Bu tarih önceden bildirilen bir dönemin sonuna işaret eder. M.Ö. 537, Vaat Edilmiş Toprakların 'viraneye döneceği yetmiş yıllık' dönemin sonuydu (Yeremya 25:11, 12; 29:10). Bu sözleri çok iyi bilen Daniel, 'yetmiş yıllık' dönemin sonu yaklaşırken Tanrı'ya yönelip yardım diledi (Daniel 9:1-3). "Yetmiş yıl" M.Ö. 537 sonbaharında sona erdiğine göre, M.Ö. 607 sonbaharında başlamış olmalıdır.

Birinci ve İkinci Krallar kitaplarında İsrail ve Yahuda krallarının saltanat süreleri kayıtlıdır. Bu sürelerin toplanması birleşik İsrail krallığın ikiye bölündüğü zamandan beri Yeruşalim'in yıkılışına kadar 390 yıl geçtiğini gösterir. M.Ö. 607'den geri sayarsak, 390 yıllık dönemin M.Ö. 997'de başladığını görürüz. O yıl Yeroboam Süleyman'ın ölümünden sonra, Davut'un krallığıyla bağlarını koparıp "İsrailoğullarını Rabbin yolundan ayırdı ve onları büyük bir günaha sürükledi." (2. Krallar 17:21).

Süleyman'ın 40 yıl süren saltanatı M.Ö. 997'nin ilkbaharında bitti. Bunun için ilk saltanat yılı M.Ö. 1037'nin ilkbaharında başlamış olmalıdır (1. Krallar 11:42). 1. Krallar 6:1 ayeti Süleyman'ın saltanatının dördüncü yılının ikinci ayında, Tanrı'nın tapınağını Yeruşalim'de inşa etmeye başladığını söyler. Bu, mabedin yapımının başladığı güne kadar Süleyman'ın resmen kral olmasının üzerinden üç tam yıl ve bir ay geçtiği anlamına gelir. Dolayısıyla Süleyman M.Ö. 1034 yılında (Nisan-Mayıs) tapınağı inşa etmeye başlamış olmalıdır. Bununla birlikte aynı ayet (1. Krallar 6:1), mabedin yapımının 'İsrailoğullarının Mısır diyarından çıkışının dört yüz sekseninci yılında' başladığını da söylüyor. Bu ayette geçen "dört yüz sekseninci" sayısı yine bir sıra sayısıdır ve bununla 479 tam yıl kastedilir. Böylece M.Ö. 1034 yılından 479 yıl geri hesaplayarak İsrailoğullarının Mısır'dan çıkış yılı olarak M.Ö. 1513'ü buluruz. Musa Mısır'dan çıktıktan sonra çöldeyken Tevrat'ı yazmaya başladı.

İbranice Kutsal Yazıların yazılış zamanı açısından son kitabı Malaki kitabıdır. Kayda göre o sırada bir vali diyarı yönetiyordu (Malaki 1:8). Bu ayrıntı, Yahuda'nın 70 yıl ıssız kalışının ardından Yeruşalim'in yeniden inşa edildiği döneme işaret eder. Kayıtta sadece orada sunulan hizmetlerden bahsettiği için Yeruşalim'deki tapınağının inşası bitirilmiş idi. Bunun için Malaki kitabında anlatılan dönem, mabet tamamlandığı sırada görevde olan birinci Vali Zerubbabel'den (Haggay 2:21) sonrası olmalıdır.

İbranice Kutsal Yazılar o dönemde sadece bir validen daha söz eder; bu Nehemya'dır (Nehemya 5:14). Kaydın Nehemya'nın valilik döneminin ilk zamanlarında yazılmadığı anlaşılıyor. Çünkü Malaki Yeruşalim ile surlarının inşasına dair hiçbir şey söylemedi. Malaki, görevini kötüye kullanan kâhinler hakkında birçok ayrıntı verir. Dolayısıyla kitabını Nehemya'nın Yeruşalim'e ikinci kez geldiğinde yazdığı anlaşılır.

Nehemya Artakserkses'in saltanatının 32. yılında, yani M.Ö. 443'te, kralın emri üzerine Babil'e geri çağrılmış, fakat sonra tekrar Yeruşalim'e dönmüştü (Nehemya 13:6; Malaki 2:1). Malaki ve Nehemya kitaplarında birbirlerine benzeyen bazı pasajların bulunması bu iki kaydın aynı dönemde yazıldığına işaret eder. (Malaki 2:4-8, 11, 12 - Nehemya 13:11, 15, 23-26; Malaki 3:8-10 - Nehemya 13:10-12).

Musa'nın bilgi kaynağı

Musa bilgisini üç yolla edinmiş olabilir:

1.) Musa Tanrı'dan haberler aldığını belirtir (Çıkış 17:14). Tanrı'nın peygamberlere ilham ettiğine inanan insanlar, Başlangıç kitabının Tanrı'nın yönlendirmesiyle kaleme alındığını kabul ederler. Musa yaratılış hakkındaki bilgileri yalnız bu şekilde alabildi.

2.) Öbür ayrıntılar ise sözlü gelenekle bir nesilden sonraki nesle nakledilmiş olabilir. Başlangıç kitabına göre Nuh Tufanından önce yaşamış olan insanlar uzun yaşadıkları için ilk insan Adem'den Musa'ya kadar ancak beş nesil geçmişti: Metuşelah, Sam, İshak, Levi ve Amram.

3.) Başka bir ihtimale göre Musa tarihsel bilgisini, var olan yazı ve belgelerden aldı. 18. yüzyılda Hollandalı bilgin Campegius Vitringa da (1659-1722) bu görüşü savundu; çünkü Başlangıç'ta 10 defa "... soyunu anlatan kayıt budur: ..." ya da "... ilgili kayıt şudur: ..." (Başlangıç 2:4; 5:1; 6:9; 10:1; 11:10, 27; 25:12, 19; 36:1, 9; 37:2) gibi ibareler bulunur. Burada "kayıt" olarak çevrilen İbranice sözcük (tōle·dhṓth) "tarih" ya da "kaynak" olarak da tercüme edilebilir.

Bu sebepten dolayı Vitringa ve daha sonra başkaları da tōle·dhṓth kavramını Musa'dan önceki tarihsel belgeler olarak anladı. Onlar, bu raporların isimleri geçen kişiler tarafından (Adem, Nuh, Nuh'un oğulları, Sam, Terah, İsmail, İshak, Esav ve Yakup) kaleme alındığını ya da bu ataların bu belgelerin sahipleri olduğunu varsaydı.

Diğer bir görüşe göre bu kayıtlar, daha kapsamlı bir tarih raporunun kısımlarını birbirlerinden ayıran başlıklardır.

Dinbilimcilerin görüşü

Tanah'ın yazılış zamanıyla ilgili birçok teori vardır.

• Dinbilimcilerin çoğu M.Ö. 1200 ila M.Ö. 100 yılları arasında yazıldığını kabul eder.

• Tevrat'ın Musa tarafından yazılmadığını iddia eden eleştiriciler (Wellhausen ve taraftarları), M.Ö. 950'de değişik yazarların Tanah'ı kaleme almaya başladıklarını ileri sürerler.

• Başkaları Tanah'ın Yahudilerin Babil'den dönmelerinden sonra (M.Ö. 5./4. yüzyılda) yazıldığını düşünürler.

 İbranice Kutsal Yazı sayılan kitapların listesi

(1)Parantez içinde olan (No. 1-5) isimler kitapların Latince adlarıdır.

(2)Kitapların (No. 1-5) Yahudice isimleri metinlerin ilk sözleridir.

Yahudilikte 24 kitap sayılır çünkü bazı kitaplar birleştirilmiştir. (örneğin: 12 peygamber = bir  kitap). Birkaç Yahudi bilgin Rut ve Hakimler kitapları ile Yeremya ve Ağıtlar kitaplarını da birlikte kabul etmişlerdir. Bu şekilde İbranice alfabenin harflerinin sayısına denk gelen 22 kitabı elde etmiş oluyorlar.

Bunun için Yahudi tarihçisi Flavios Josephus 22 kitaba değindi. ('Kanon ya da kitaplar listesi'ne bakınız).

Kanon ya da kitaplar listesi

Kutsal Yazılara ait olan kitapların tümü Hieronymus (M.S. 347-420) tarafından Latince Bibliotheca Divina yani Tanrısal Kütüphane olarak adlandırılmıştır. Bu kütüphanenin bir kataloğu yani içindeki yayınların resmi bir listesi vardır.

Bu liste bazı dillerde kanon (uyumlu) olarak adlandırılır. Yunanca kanon sözcüğünün İbranice karşılığı kaneh'tir. Geçmişte bu sözcük, ölçme çubuğu olan bir kamış için kullanılırdı. Dolayısıyla "kanonik" (Kutsal Metinler dizisine ait) kitaplar, doğru inançların, öğretilerin ve davranışların saptanmasında güvenilir bir ölçü olarak kullanılacak değerde olan gerçek kitaplardır.

M.S. birinci yüzyıl Yahudi tarihçisi Flavios Josephus, Pros Apiona (Apion'a Karşı) adlı eserinde İbranilerce kutsal kabul edilen tüm kitaplara değinir. O şöyle yazar: "Birbiriyle çelişen binlerce kitabı kendi kitabımız olarak kabul etmiyoruz. Resmen kabul ettiğimiz kitaplar yalnızca yirmi iki tanedir ve tüm devirlerin kaydını içerir. Bunlardan beşi Musa'nın kitabıdır; bu kitaplarda Tanrı'nın kanunları ve insanın doğuşundan bu kanunları bildiren kişinin ölümüne dek yaşanan tarihsel olaylar yer alır. . . . . Musa'nın ölümünden Pers kralı Ahaşveroş'un ardılı olan Artakserkses'e kadar yaşamış peygamberler, on üç kitapta kendi devirlerinde geçen olayları kaleme aldılar. Diğer dört kitap Tanrı'ya ilahiler ve insan davranışlarını şekillendiren genel ilkelerle doludur"

Böylece Josephus, İbranice Kutsal Metinler dizisinin M.S. birinci yüzyıldan çok önce belirlenmiş olduğunu gösterir.

Geleneksel Yahudi inanışına göre İbranice Kutsal Metinler dizisinin derlenmesi ve listelenmesi işini Ezra başlatmış ve Nehemya tamamlamıştır. Ezra bir Kutsal Kitap yazarı olmasının yanı sıra kâhin, bilgin ve Kutsal Yazıları kopyalama işinde görevli biri olarak, bu iş için kesinlikle yeterli durumdaydı (Ezra 7:1-11). Dolayısıyla İbranice Kutsal Metinler dizisinin M.Ö. beşinci yüzyılın sonunda tamamlandığı yönündeki genel inanıştan kuşku duymak için bir neden yoktur.

Apokrif yazılar

Yunanca apokrifos (ἀπόκρυφος [apokryphos]) sözcüğü "özenle gizlenmiş şeyler'' için kullanılır. Bu terim, kişisel olarak okunmaya değer görülmekle birlikte, Tanrı ilhamı olduğuna ilişkin kanıt içermeyen ve asıl kaynağı hakkında kuşku uyandıran kitaplar için kullanılır. Geçmişte bu kitaplar ayrı tutulur ve topluluk önünde okunmazdı. Bu nedenle bu kitaplara "gizlenmiş" anlamı taşıyan bir isim verilmişti.

M.S. birinci yüzyıl Yahudi tarihçisi Flavios Josephus, Pros Apiona (Apion'a Karşı) adlı eserinde İbranilerce kutsal kabul edilen tüm kitaplara değinir. Onun listesinde apokrif yazılar İbranice Kutsal Yazılar'a dahil edilmediler. (Dipnot 11'e bakınız).

M.S. 397'deki Kartaca Konsili'nde, Kutsal Metinler dizisindeki Ester ve Daniel kitabına eklemeler yapılması ve apokrif kitaplardan yedisinin İbranice Kutsal Yazılara eklenmesi önerildi. Buna rağmen Katolik Kilisesi bu eklerin Kutsal Metinler dizisine dahil edilmesini ancak 1546'daki Trento Konsili'nde kesin olarak onayladı.

Apokrif yazılar:

• Ester'e eklemeler,
• Daniel'e yapılan üç ek,
• Tobit,
• Yudit,
• Bilgelik,
• Sirak,
• Baruk,
• Birinci Makabiler,
• İkinci Makabiler.

 El Yazmaları

İbranice Kutsal Yazıları ilk kaleme alanlar ve çoğaltanlar bunları, o dönemde yaygın olarak kullanılan ve kolayca bozulabilen papirüs ve parşömen gibi malzemeler üzerine yazdılar. Papirüs, aynı adı taşıyan bir su bitkisinden, parşömen ise hayvan derilerinden yapılır. Yazıcılar yaklaşık M.S. 4. yüzyıldan itibaren el yazmalarında papirüs yerine genellikle dana, kuzu ya da keçi derisinden yapılan ve daha dayanıklı bir malzeme olan vellum (bir parşömen türü) kullanmaya başladılar.

Orijinal metinlerin hiçbiri şimdiye kadar bulunamamıştır. Çünkü papirüs ve deri gibi dayanıksız malzemeler nemli iklimlerde hızla çürür. The Anchor Bible Dictionary şöyle diyor: "Bölgedeki iklim şartları yüzünden, bu döneme [MÖ birinci binyıl] ait papirüs bir belge ancak çöldeki bir mağarada ya da sığınakta muhafaza edilmişse bu kadar uzun süre dayanır." Buna rağmen Kutsal Kitabın kısımlarının eski dönemlere ait binlerce kopyası bulunmuştur.

 Papirüs El Yazmaları

İbranice Kutsal Yazıların bazı kısımları eski Papirüs el yazmalarında bulunur:

 Vellum ve Deri El Yazmaları

İbranice Kutsal Yazıların bazı kısımları eski deri el yazmalarında bulunur:

İbranice Kutsal Yazılar tercüme olarak (Septuagint çevirisi) bazı meşhur olan kodekste bulunur:

Eski tercümeler

 Samiriye Pentatökü

Samiriye Pentatökü eski tarihli bir tercümedir ve İbranice Kutsal Yazıların (Eski Ahit) ilk beş kitabını içerir. Bu çeviri bir transliterasyondur. Samiriye yazısı eski İbranice yazısından türediğinden dolayı Musa'nın beş kitabının İbranice metni Samiriyelilerin kullandıkları harflere çevrildi.

M.Ö. 740'ta on kabilelik İsrail krallığı Asur imparatorluğu tarafından yıkıldı (2. Krallar 15:29). Üst tabakalı İsrailliler Asur'a sürgün edildikten sonra başka halklardan insanlar Samiriye yöresine getirildiler (2. Krallar 17:24). Samiriye bölgesinde kalmış olan İsarailoğullarının tapınması oraya yerleştirilen insanların kendi put tanrılarına sundukları tapınmayla birleştirildi. Samiriyeliler yalnız Musa'nın beş kitabını kutsal olarak saydıkları için Samiriye Pentatökü adlandırılan çevirisi yapıldı.

Bilginler yazılış tarihi konusunda hemfikir değildir. Bazıları M.Ö. ikinci yüzyılı öne sürer, başkaları ise tercümenin M.Ö. dördüncü yüzyılda yapıldığını düşünür. Samiriye Pentatökü ile İbranice metin arasında yaklaşık 6.000 fark bulunur, fakat bunlar ekseriyetle anlamını değiştirmeyen önemsiz ayrıntılardır. Bu tercümenin bugün mevcut olan en eski elyazmaları M.S. 12./13. yüzyıldandır.

 Aramca Targumlar
Aramca kavram Targum "çeviri" ya da "yorumlama" anlamına gelir. Babil'e sürgün edilen Yahudiler Pers İmparatorluğu altında yaşadıkları zaman Aramca aralarında yaygın bir dil oldu. Bu sebepten dolayı Tanah ancak Aramca tercümeleriyle birlikte okunduğunda anlaşılabiliyordu.

Targum adlandırılan bu tercümelerin M.S. beşinci yüzyıldan sonra yapıldıkları düşünülüyor. Aramca Targumlar orijinal metne bağlı kalan tercümeler değil, anlamı farklı şekilde ifade eden serbest çevirilerdir.

 Yunanca Septuagint
Yunanca Septuagint ("Yetmiş") çevirisi M.Ö. 280 yıllarında İbraniceden yapılan ilk ve en önemli çeviridir. Yahudi geleneğe göre İbranice Kutsal Yazılar İskenderiye'de (Mısır) 72 Yahudi bilgin tarafından Yunancaya çevrildi. Sonra bu çevirinin 70 kişi tarafından yapıldığı söylenmeye başladı. Böylece bu tercüme Septuagint adını aldı. O zamanki Yunan kültürünün etkisi altında yaşayan Yahudiler böyle bir çeviriye gereksinim duyuyordu.

Septuagint'in çok sayıda papirüs fragmanı var. En eski fragmanlardan biri M.Ö. birinci yüzyıla ait olan Fouad 266 Papirüsüdür. Bu papirüs Başlangıç ve Kanunun Tekrarı kitaplarından bölümler içerir. Bu papirüs fragmanı Tanrı'nın isminin Yunanca metin içinde klasik İbrani alfabesine ait karakterlerle yazıldığını gösterir.

İbranice Kutsal Yazıların tümünü içeren diğer papirüsler M.S. dördüncü ile dokuzuncu yüzyıl arasında hazırlanmıştır. Bunlar birbirinden ayrı büyük harflerle yazıldığından onsiyaller olarak adlandırılır. Diğer el yazmaları minüsküller olarak bilinir; çünkü daha küçük ve el yazısı tarzında yazılmıştır. Minüskül harflerle bitişik yazılmış el yazmaları dokuzuncu yüzyıldan matbaanın icadına dek kullanılıyordu.

Yunanca Septuagint metninin önemli onsiyal el yazmaları Sina Yazması, 1209 numaralı Vatikan Yazması ve İskenderiye Yazması'dır.

İçerik

(Parantez içindeki sayılar bölümlerin ve ayetlerin numaralarıdır)

• Başlangıç: Yaratılış (1); Adem ve Havva (2, 3); Kain ve Habil (4); Tufandan önceki nesiller (5); Nuh (6-9): Tufan (7, 8); Halklar listesi (10); Babil kulesi ve tufandan sonraki nesiller (11); İbrahim (12-24): İbrahim oğlunu kurban edecekti (22); İshak (25-27); Yakup (28-36); Yusuf (37-50).

• Çıkış: İsrail halkının Mısır'daki köleliği (1); Musa (2-40): Musa'nın doğumu (2), Musa peygamber olarak seçiliyor (3, 4), on bela (5-11), Mısır'dan çıkış (12), Kızıl Deniz'den geçiş (13-15), İsrail çölde (16-19), 10 emir (20), Musa çölde başka kanunlar ve tapınak için yönergeler alıyor (21-40).

• Levioğulları: Tanrı'nın İsraillilere verdiği kanun ve kurallar (1-27): Kurbanlar (1-7), kâhinlik (8-10), temizlik (11-15), kefaret günü (16), kan (17-20), kâhinlik ve bayramlar (21-25), başka kanunlar (26, 27).

• Sayılar: Sina Dağı'ndaki olaylar (1-10); Çöldeki olaylar (10-21); Moab düzlüklerindeki olaylar (22-36).

• Kanunun Tekrarı: Musa'nın ilk konuşması (1-4); Musa'nın ikinci konuşması (5-26): Tanrı'ya tapınma konusundaki kanunlar (12-16), hukuki meseleler, yönetim ve savaşla ilgili kanunlar (16-20), halkın özel ve toplumsal yaşamını düzenleyen kanunlar (21-26); Musa'nın üçüncü konuşması (27, 28); Musa'nın dördüncü konuşması (29, 30); Yeşu'nun görevlendirilmesi ve Musa'nın ilahisi (31-32); Musa'nın son hayır duası (32-34).

• Yeşu: Vadedilmiş topraklara giriş (1-5); Kenan'ın fethi (6-12); Diyarın paylaştırılması (13-22); Yeşu'nun son tembihleri (23, 24).

• Hakimler: Hakimler döneminde İsrail'deki ortam (1-2); Hakimlerin işleri (3-16); Ülkedeki iç karışıklığı gösteren bazı olaylar (17-21).

• Rut: Rut Naomi'den hiç ayrılmamaya karar veriyor (1); Rut Boaz'ın tarlasında başak topluyor (2); Boaz akrabalık görevini yaparak Rut'la evleniyor (3, 4).

• 1. Samuel: Eli'nin hâkimlik dönemi ve küçük Samuel (1-4); Samuel İsrail'de hâkimlik yapıyor (5-7); İsrail'in ilk kralı Saul (Talut) (8-12); Saul'un itaatsizliği (13-15); Davut'un meshedilişi, cesareti (16, 17); Saul Davut'un peşine düşüyor (18-27); Saul'un intiharı (28-31).

• 2. Samuel: Davut'un hükümdarlık döneminin başındaki olaylar (1-4); Davut kral olarak Yeruşalim'de (5, 6); Tanrı'nın Davut'la yaptığı ahit (7); Davut İsrail topraklarını genişletiyor (8-12); Davut Tanrı'ya karşı günah işliyor (11, 12); Davut'un ailesinde yaşanan sıkıntılar (13-18); Davut'un saltanatındaki son olaylar (19-24).

• 1. Krallar: Süleyman kral oluyor (1, 2); Süleyman ülkeyi hikmetle yönetiyor (3, 4); Süleyman'ın mabedi (5-10); Süleyman'ın sadakatsizliği ve ölümü (11); Krallık bölünüyor (12:1 - 14:20); Yahuda: Rehoboam, Abiyam ve Asa (14:21 - 15:24); İsrail: Nadab, Baaşa, Elah, Zimri, Tibni, Omri ve Ahab (15:25 – 16:34); İsrail'de İlya'nın peygamberlik hizmeti (17:1 - 22:40); Yahuda'da Yehoşafat dönemi (22:41-53).

• 2. Krallar: İsrail kralı Ahazya (1); Elişa İlya'nın hizmetini devralıyor (2); İsrail kralı Yehoram (3); Elişa'nın diğer mucizeleri (4:1 – 8:15); Yahuda kralı Yehoram (8:16 - 29); İsrail kralı Yehu (9, 10); Yahuda kralı Yehoaş (11, 12); İsrail kralları Yehoahaz ve Yehoaş (13); Yahuda kralı Amatsya (14:1-22); İsrail kralı II. Yeroboam (14:23-29); Yahuda kralı Azarya (Uzziya) (15:1-7); İsrail kralları Zekeriya, Şallum, Menahem, Pekahya ve Pekah (15:8-31); Yahuda kralları Yotam ve Ahaz (15:32 – 16:20); İsrail'in son kralı Hoşea (17); Yahuda kralı Hizkiya (18-20); Yahuda kralları Manasse, Amon ve Yoşiya (21:1 – 23:30); Yahuda kralları Yehoahaz, Yehoyakim ve Yehoyakin (23:31–24:17); Yahuda'nın son kralı Tsedekiya (24:18 – 25:30)

• 1. Tarihler: Soy kayıtları (1-9); Saul'un imansızlığı ölümüyle sonuçlanıyor (10); Davut'un krallığı pekişiyor (11, 12); Davut ve Tanrı'nın Sandığı (Ahit Sandığı)(13-16); Davut ve Tanrı'nın evi (16, 17); Davut'un fetihleri (18-21); Davut'un mabet hazırlıkları (21, 22); Davut hakiki tapınmayla ilgili hizmetleri düzenliyor (23-29)

• 2. Tarihler: Süleyman'ın görkemli saltanatı (1-9); Rehoboam'ın ve Abiya'nın yönetimleri (10-13); Tanrı'dan korkan kral Asa (14-16); Yehoşafat'ın iyi yönetimi (17-20); Yehoram, Ahazya ve Atalya'nın kötü yönetimleri (21-23); Yehoaş, Amatsya ve Uzziya'nın iyi başlayıp kötü biten yönetimleri (24-26); Yotam Tanrı'ya kulluk ediyor (27); Kötü kral Ahaz (28); Sadık kral Hizkiya (29-32); Manasse ve Amon'un kötü yönetimleri (33); Cesur hükümdar Yoşiya (34, 35); Yehoahaz, Yehoyakim, Yehoyakin, Tsedekiya dönemi ve Yeruşalim'in ıssız kalışı (36)

• Ezra: Bir grup Yahudi geri dönüyor (1:1-3:6); Mabedin yeniden inşası (3:7-6:22); Ezra Yeruşalim'e dönüyor (7, 8); Kâhinlerin arındırılması (9, 10)

• Nehemya: Nehemya Yeruşalim'e gidiyor (1, 2); Surların inşası (3-6); Halka Kanunun öğretilmesi (7:1-12:26); Surların adanması (12:27–13:3); Kirletici etkenlerin ortadan kaldırılması (13:4-31)

• Ester: Vaşti'nin kraliçeliği alınıyor (1); Ester kraliçe oluyor (2); Haman'ın komplosu (3–5); Durum tersine dönüyor (6, 7); Mordekay'ın konumu yükseltiliyor, Yahudiler kurtuluyor (8-10)

• Eyüp: Eyüp kitabının girişi (1:1-5); Şeytan Tanrı'ya meydan okuyor (1:6–2:13); Tartışmanın birinci turu (3-14); Tartışmanın ikinci turu (15-21); Tartışmanın üçüncü turu (22-25); Eyüp'ün son savunması (26-31); Elihu'nun konuşması (32-37); Tanrı Eyüp'e cevap veriyor (38:1–42:6); Tanrı'nın verdiği hüküm ve bereket (42:7-17)

• Mezmurlar: Tanrı'ya ibadet ederken çalgı eşliğinde seslendirilen şiirler: Birinci Kitap (1-41); İkinci Kitap (42-72); Üçüncü Kitap (73-89); Dördüncü Kitap (90-106); Beşinci Kitap (107-150)

• Özdeyişler: Birinci Kısım (1-9): Bu kısım bir babanın oğluyla konuşması şeklinde yazılmış, birbiriyle bağlantılı kısa konuşmalardan oluşan bir şiir şeklindedir. İkinci Kısım (10-24): Bu kısım çok farklı konularda seçme sözlerden oluşur; bunlar yaşamda karşılaşılan karmaşık durumların nasıl hikmetle ele alınacağını gösteren özdeyişlerdir. Üçüncü Kısım (25-29). Bu kısımda çeşitli konularda yararlı öğütler bulunur. Dördüncü Kısım (30, 31): Agur ve kral Lemuel'in özdeyişleri.

• Vaiz: Hayattaki uğraşların boşluğu (1-3); Tanrı'dan korkan kişilere hikmetli öğütler (4-7); Herkesin sonu bir (8:1–9:12); Hikmet ve insanın yükümlülüğü (9:13–12:14).

• Ezgiler Ezgisi: Şulamlı kız Süleyman'ın konak yerinde (1:1-14); Genç kız çobanı özlüyor (2:3–3:5); Şulamlı kız Yeruşalim'de (3:6–5:1): Genç kızın rüyası (5:2–6:3); Süleyman'ın son çabaları (6:4–8:4); Şulamlı kız geri dönüyor (8:5-14).

• İşaya: İşaya'nın "Yahuda ve Yeruşalim hakkında" mesajı (1-6); İstila tehlikesi ve tüm sıkıntıların sona ereceği vaadi (7-12); Babil'in sonu bildiriliyor (13:1–14:27); Toprakları ıssız kalacak uluslar (14:28–23:18); Tanrı'nın hükmü ve sağlayacağı kurtuluş (24-27); Tanrı'nın gazabı ve lütfu (28-35); Hizkiya'nın zamanında Tanrı öfkesini Asur'a yöneltiyor (36-39); Tanrı şahitlerini teselli ediyor (40-44); Babil'den öç alınıyor (45-48); Sion teselli ediliyor (49-59); Tanrı Sion'u güzelleştiriyor (60-64); "Yeni gökler ve yeni bir yer" (65, 66).

• Yeremya: Yeremya görevlendiriliyor (1); Yeruşalim sadakatsiz bir şehir (2-6); Mabet onları koruyamayacak (7-10); Ahdi bozanlar lanetleniyor (11, 12); Değişmesi olanaksız olan Yeruşalim yok olmaya mahkûm (13-15); Tanrı balıkçılar ve avcılar gönderecek (16, 17); Çömlekçi ve balçık (18, 19); Yeremya zulme rağmen vazgeçmiyor (20); Tanrı'nın yöneticilere öfkesi (21-22); "Doğru bir filiz" çıkacak (23, 24); Tanrı'nın milletlerle davası (25); Yeremya haklı çıkıyor (26-28); Babil'deki sürgünlere teselli (29-31); Tanrı'nın Davut'la yaptığı ahit kesindir (32-34); Tanrı'nın Rekab'a vaadi (35); Yeremya kitabı yeniden yazıyor (36); Yeruşalim'in son günleri (37-39); Mitspa'da ve Mısır'da yaşananlar (40-44); Baruk'un payı (45); Tanrı'nın kılıcı milletlere karşı (46-49); Tanrı'nın kılıcı Babil'e karşı (50, 51); Yeruşalim düşüyor (52).

• Ağıtlar: Yeruşalim'in yıkılışı hakkındaki ağıtlar: İlk şiir (1); İkinci şiir (2); Üçüncü şiir (3); Dördüncü şiir (4); Beşinci şiir (5).

• Hezekiel: Hezekiel gözcü olarak görevlendiriliyor (1-3); Hezekiel Yeruşalim kuşatmasını canlandırıyor (4-7); Tanrı'ya isyan eden Yeruşalim hakkındaki görüntü (8-11); Yeruşalim hakkında Babil'de bildirilen diğer peygamberlik sözleri (12-19); Yeruşalim aleyhindeki hükümler (20-23); Yeruşalim son kez kuşatılıyor (24); Milletler hakkında bildirilen peygamberlik sözleri (25-32); Hezekiel'in sürgündeki gözcülük hizmeti; ülke eski durumuna kavuşacak (33-37); Magoglu Gog ülkesine geri dönen İsrail'e saldırıyor (38, 39); Mabetle ilgili görüntü (40-48).

• Daniel: Devlet hizmetine hazırlık (1); Dev heykel rüyası (2); Üç İbrani alev alev yanan fırında hayatta kalıyor (3); Nabukadnezar'ın rüyası (4); Belşazar'ın şöleni; duvardaki elyazısı (5); Daniel aslanlar çukurunda (6); Canavarlarla ilgili görüntüler (7, 8); Geleceği bildirilen Önder Mesih (9); Kuzey kralıyla güney kralının mücadelesi; Mikael harekete geçiyor (10-12).

• Hoşea: Zina yapan İsrail betimleniyor (1-3); Tanrı'nın Efraim'e (ve Yahuda'ya) hükümleri (4-14).

• Yoel: Böcek sürüleri ülkeyi talan ediyor; Tanrı'nın günü yakın (1:1–2:11); Tanrı'ya dönün; O, insanlar üzerine ruhunu dökecek (2:12-32); "Milletler Yehoşafat Ovasında" yargılanacak (3).

• Amos: Milletler hakkındaki hükümler (1:1–2:3); Yahuda ve İsrail hakkındaki hükümler (2:4-16); İsrail hesap veriyor (3-6); Amos muhalefete rağmen hizmetini sürdürüyor (7); Yoksulları ezenlerin cezalandırılması ve ülkeye geri dönüş (8, 9).

• Obadya: Edom'a verilen hüküm (1-16. ayetler); Yakup evi eski haline dönüyor (17-21. ayetler).

• Yunus: Tanrı Yunus'u Nineve'ye gönderiyor fakat o kaçıyor (1:1-16); Yunus'u "büyük bir balık" yutuyor (1:17–2:10); Nineve'de hüküm mesajı duyuruyor (3, 4).

• Mika: Putperest Samiriye'yi cezalandırılacak  (1, 2); İsrail evinin yöneticileri mahkûm edilecekler, fakat bir kurtarıcı gelecek (3-5); Mika halkının ahlaksal açıdan yozlaşmasından yakınıyor (6, 7).

• Nahum: Nineve hakkındaki hükmü (1); Nineve'nin uğrayacağı yıkım betimleniyor (2, 3).

• Habakkuk: Peygamber Tanrı'ya yakarıyor (1:1–2:1); Babil kınanıyor (2:2-20); Savaş gününde Tanrı ortaya çıkıyor (3).

• Tsefanya: Tanrı'nın günü yakın (1); İnsanlar Tanrı'ya yönelmeli; yok edilecek milletler (2); Asi Yeruşalim'den hesap soruluyor; alçakgönüllü bir azınlık lütuf görüyor (3).

• Haggay: Birinci mesaj Vali Zerubbabel ile Başkâhin Yeşu'ya iletiliyor (1); İkinci mesaj Zerubbabel, Yeşu ve sürgünden dönen halk içindir (2:1-9); Üçüncü mesaj Haggay kâhinlere hitap ediyor (2:10-19); Dördüncü mesaj Haggay bu kez Zerubbabel'e hitap ediyor (2:20-23).

• Zekeriya: İlk görüntü: Dört atlı (1:1-17); İkinci görüntü: Boynuzlar ve zanaatçılar (1:18-21); Üçüncü görüntü: Yeruşalim'in refahı (2); Dördüncü görüntü: Yeşu kurtarılıyor (3); Beşinci görüntü: Şamdan ve zeytin ağaçları (4); Altıncı görüntü: Uçan tomar (5:1-4); Yedinci görüntü: Efa (dönemin bir ölçü kabı)'' (5:5-11); Sekizinci görüntü: Dört savaş arabası (6:1-8); Filiz. Yanlış güdülerle tutulan oruç (6:9–7:14); Ülke eski durumuna kavuşuyor (8); Milletler ve sahte çobanlar hakkındaki bildiriler (9-11); Tanrı savaşıyor ve yeryüzünün kralı oluyor (12-14).

• Malaki: Tanrı'nın kâhinlere emri (1, 2); Rab ve habercisi (3); Tanrı'nın büyük ve korkunç günü (4).

Eski Ahit'in Kutsal Kitap açısından anlamı

Eski Ahit Tanrı ile İsrail halkı arasında yapılan bir antlaşmadır. Peygamber Musa bu ahdin aracısı olarak Tanrı'dan gelen kanunları kaleme aldığı için Kanun Ahdi ya da sadece Kanun da adlandırılır (İbraniler 7:19). Sina dağında yapılan bu ahit 10 emirle birlikte aşağıyukarı 600 başka kanunlar da içeriyordu.

Musa, ahit kitabına yazılmış olan kanunları İsrail halkının önünde okuduktan sonra onlar emirleri tutmak istediklerini dile getirdiler (Çıkış 24:7). Kurbanlar kesildikten sonra Eski Ahit yürürlüğe konuldu (Çıkış 24:8).

Hayat ve tapınma için verilen kanunların yanında kurbanlar hakkındaki yönergeler büyük bir rol oynadı. Bu kişisel ve umumi kurbanlar günahları silip temizlemek (İbranice kafarʹ sözcüğünün birinci anlamı "örtmek" ya da "silip temizlemek"ti, fakat "kefaret" olarak da tercüme edilmişti) amacıyla kesildi.

Elçi Pavlus "boğaların ve keçilerin kanının günahları ortadan kaldırması olanaksız" olduğunu yazdı. (İbraniler 10:4) Bu kurbanlar sayesinde "günahlar hatırlatılmış oluyordu." (İbraniler 10:3) Bu şekilde eski ahit "Mesih'e götüren" bir "eğitici" oldu (Galatyalılar 3:24), çünkü İsa'nın fidye niteliğinde (Matta 20:28) olan ölümü "günahlar için kalıcı değerde tek bir kurban" olarak hizmet eder (İbraniler 10:12) ve insanların günahlarının bağışlanmasına yol açar (Koloseliler 1:14).

Bunun için Tanrı Eski Ahit yürürlükteyken Yeremya peygamber aracılığıyla "yeni bir ahit" yapacağını bildirmişti (Yeremya 31:31-33). Böylece Eski Ahit Yeni Ahit'e sevkeden bir "eğitici" (Galatyalılar 3:24) ve bir öngörüydü (İbraniler 10:1).

İlgili sinema filmleri
 The Ten Commandments (On Emir), (1923) Fragman
 'Samson and Delilah', (1923)
 'Noah's Ark', (1928)
 'Esther' (1948)
 'Samson and Delilah', (1949)
 The Ten Commandments (On Emir), (1956) Fragman
 'Solomon and Sheba', (1959) Fragman
 'David and Goliath', (1960)
 'Esther with The King', (1960)
 'Sodom and Gomorah', (1962)
 'The Bible', (1966) Fragman
 'The Thirteenth Day: The Story of Esther' (1979)
 'King David', (1985)
 'Esther' (1986)
 'Abraham', (1994) Richard Harris
 'Joseph', (TV, 1995) Ben Kingsley Fragman
 'Moses', (TV, 1995) Ben Kingsley
 'Samson and Delilah', (TV, 1996) Dennis Hopper
 'The Prince of Egypt', (Anime, 1998) Fragman
 'Noah's Ark', (TV, 1999)
 'Esther' (TV, 1999)
 'Joseph: King of Dreams', (Anime, 2000) Fragman
 'One Night With The King', (2006) Fragman
 'The Ten Commandments' (Anime, 2007) Fragman

Kaynakça

Notlar

Ayrıca bakınız
Tanah
Yeni Ahit

Dış bağlantılar
 Hristiyanlık inanışına göre ilahi dinlerin kitaplarının oluşumu – Daniel Wickwire

Eski Ahit
Hristiyanlık

Eski Ahit


Gorochovetzia es un género extinto de sinápsidos teriodontos que vivieron en el Pérmico Superior en lo que ahora es Rusia. Sus fósiles se han encontrado en el distrito de Gorokhovetsky en el Óblast de Vladimir. Gorochovetzia es un miembro de la familia Hofmeyriidae. Sus restos fósiles se encontraron en la Óblast de Vladímir. El género y la especie tipo, Gorochovetzia sennikovi, fueron nombrados oficialmente en 2011 por Mikhail F. Ivakhnenko, y se caracteriza por tener un cráneo corto y muy robusto. Los caninos son grandes, mientras que los dientes ubicados detrás de estos tienen coronas alargadas y bordes aserrados. La mandíbula inferior es alta y curvada hacia arriba.

Referencias

Therocephalia
Sinápsidos del Pérmico
Sinápsidos de Europa

Gorochovetzia