Oddný Guðbjörg Harðardóttir (født 9. april 1957 i Reykjavík) er en islandsk lærer og politiker fra det socialdemokratiske parti Alliancen. Hun er gruppeformand for Alliancen, og tidligere partiformand. Oddný var Islands finansminister 2011–2012.

Opvækst og uddannelse
Oddný er født og opvokset i Reykjavík. Hun tog studentereksamen fra forberedelseskurset ved Kennaraháskóli Íslands (Islands Lærerhøjskole) i 1977, og blev uddannet folkeskolelærer smst. i 1980.

Underviser
Hun arbejdede som folkeskolelærer 1980-85, og var derefter gymnasielærer i matematik ved den kombinerede erhvervsskole og gymnasium Fjölbrautaskóli Suðurnesja 1985-93 og gymnasiet i Akureyri 1993-94. I 1994 fik hun stillingen som vicerektor ved Fjölbrautaskóli Suðurnesji, hvor hun blev rektor i 2005. Ved siden af sin lærergerning fungerede hun som projektleder for Islands undervisningsministerium 2001-2003.

Oddný videreuddannede sig løbende og bestod et kursus i matematisk fagdidaktik for gymnasielærere ved Islands Universitet i 1991. I 2001 færdiggjorde hun en kandidatgrad i pædagogik og didaktik fra smst.

Politisk karriere
I 2006 blev Oddný valgt til kommunalbestyrelsen i Garður kommune for lokallisten Nýrra tíma (Ny Tid). Hun var derefter kommunens borgmester frem til kort efter altingsvalget i 2009, hvor hvor hun blev valgt for Alliancen i Sydkredsen.

I løber af sin parlamentariske karriere har hun ad fire omgange været formand for sit partis altingsgruppe (2011–2012, 2012–2013, 2016 og siden 2017). Derudover var hun formand for Uddannelsesudvalget 2009-2010 og Forretningsudvalget 2010-2013.

I 2011-12 var hun finansminister i partifællen Jóhanna Sigurðardóttirs venstrefløjsregering, hvor hun afløstes af Katrín Júlíusdóttir. Under en omstrukturering af regeringen fungerede hun desuden kortvarigt som Erhvervsminister i september 2012.

Oddný blev valgt til formand for Alliancen på en ekstraordinær kongres 3.-4. juni 2016, der var indkaldt pga. dårlige meningsmålinger og vedvarende intern uro. Hun afløste Árni Páll Árnason, der oprindelig havde besluttet at genopstille, men trak sit kandidatur pga. manglende opbakning. Hun frasagde sig lederhvervet 31. oktober 2016, efter at hendes parti have lidt sit største valgnederlag nogensinde ved altingsvalget 2016, hvor det blot fik tre mandater. Hun afløstes som formand af den hidtidige næstformand Logi Már Einarsson.

Internationale poster
Hun var medlem den islandske delegation til FNs generalforsamling 2011-12, og delegeret ved Vestnordisk Råd 2013-16. Siden 2017 har hun været en af de syv islandske repræsentanter i Nordisk Råd.

Tillidshverv

Formandsposter
 Félags stjórnenda í framhaldsskólum 2002–2003
 Skoleudvalget i Garður kommune 2006–2010

Bestyrelsespposter
 Sambands iðnmenntaskóla (Erhvervsskolernes Forening) 1994–1999
 Samstarfsnefndar atvinnulífs og skóla (Erhvervslivet og Skolernes Samarbejdsudvalg) 1995–1998
 Kennarasambands Íslands (Islands Lærerforening) 2002–2003
 Sorpeyðingarstöð Suðurnesja (Suðurnes affaldsforbrænding) 2006–2009 (formand 2007–2008)
 Miðstöðvar símenntunar á Suðurnesjum (Suðurnes voksenuddanelsescenter) 2006–2009
 Nýsköpunarsjóðs námsmanna (Studenters Innovationsfond) 2007–2009
 Brunavarnir Suðurnesja 2008–2009 (Suðurnes brandvæsen)
 Sambands sveitarfélaga (Kommuneforeningen) 2013–2017
 Þingvallanefnd 2018- (Tingvalla-udvalget)

Øvrige tillidshverv
 Medlem af Nordisk Ministerråds arbejdsgruppe for voksenundervisning 1997–1999
 Medlem af planlægningsudvalget for Keflavík Lufthavn 2007–2009
 Medlem af skolebestyrelsen for Fjölbrautaskóla Suðurnesja 2008–2009
 Medlem af Høringsudvalget vedrørende Fiskeriafgifter 2017-

Familie
Oddný er datter af smeden Hörður Sumarliðason (1930-2012) og ekspedienten Agnes Ásta Guðmundsdóttir (1933-1982). Hun er gift med tidligere uddannelseschef Eiríkur Hermannsson (født 1951) og mor til to døtre, Ásta Björk (født 1984) og Inga Lilja (født 1986).

Noter

Eksterne henvisninger
 Oddný G. Harðardóttirs biografi på Altingets netsted - [sidst ændret 9. februar 2018 - hentet 27. februar 2018

Altingsmedlemmer
Ministre fra Island
Socialdemokrater fra Island
Personer fra Reykjavik

Oddný G. Harðardóttir


Das Fürstengrab von Leubingen ist das größte erhaltene frühbronzezeitliche Fürstengrab der Aunjetitzer Kultur. Es befindet sich bei Leubingen, einem Ortsteil von Sömmerda (Thüringen). Die Hügelgräber der Aunjetitzer Kultur bilden einen besonderen Grabtypus, der sich durch gewaltige, weithin sichtbare Großgrabhügel mit reichhaltigen Beigaben von den normalen Bestattungen seiner Kultur abhebt und Anlass war, einen ganzen Kulturkreis als Leubinger Gruppe zu bezeichnen.

Im Jahr 1877 wurden am Leubinger Hügel Ausgrabungen durchgeführt. Im oberen Bereich wurden slawische Gräber aus der Zeit zwischen 700 und 1000 n. Chr. gefunden. Es handelte sich um Nachbestattungen in der älteren bronzezeitlichen Hügelschüttung. Auf Bodenniveau stießen die Ausgräber auf eine unversehrte, zeltförmige Totenhütte aus Eichenholz, die in die Aunjetitzer Kultur zwischen 2200 und 1600 v. Chr. datiert wird. Um den Grabhügel als monumentales Denkmal zu erhalten, wurde er nach Abschluss der Grabungen wieder auf die ursprünglichen Maße aufgeschüttet.

Lage und Datierung

Der Grabhügel hatte vor der Ausgrabung eine Höhe von ca. 8,5 m, einen Durchmesser von ca. 34 m und einen Umfang von ca. 145 m. Damit gehört er zu den größten Grabhügeln Mitteleuropas. Die hölzerne Grabkammer konnte dendrochronologisch auf 1942 ± 10 v. Chr. datiert werden. Die kleine Unsicherheit der Datierung resultiert aus der Tatsache, dass bei den bearbeiteten Holzstämmen die Waldkante, also die äußeren Jahrringe, nicht mehr erhalten waren.

Der Hügel befindet sich an einem schon damals genutzten Handelsweg in einer Talebene (Thüringer Becken) und stellt mit seiner Höhe einen prominenten Geländepunkt dar.

Neuere Untersuchungen in den Jahren 2017/18 haben ergeben, dass der Hügel nicht nur einen Durchmesser von 34 Metern hat, sondern es konnte nach Ausgrabungen am Hügelfuß nachgewiesen werden, dass der Durchmesser ursprünglich mindestens 50 Meter betrug.

Die Ausgrabung unter Friedrich Klopfleisch 1877

Der Grabhügel wurde 1877 unter Leitung des Jenaer Universitätsprofessors Friedrich Klopfleisch ausgegraben. Dieser dokumentierte und beschrieb in seinem Tagebuch die Beschaffenheit des Hügels und die Anordnung der einzelnen Gegenstände, so dass sich der Zustand des Grabes gut rekonstruieren lässt.

Zunächst wurden im oberen Bereich der bronzezeitlichen Hügelschüttung siebzig menschliche Skelette gefunden. Bestattungssitte und Schmuckbeigaben lassen diese slawischen Gräber in die Zeit zwischen 700 und 1000 n. Chr. datieren. Solche Nachbestattungen in älteren Hügelschüttungen sind nicht ungewöhnlich. Auf Bodenniveau stießen die Ausgräber auf eine unversehrte, zeltförmige Totenhütte aus Eichenholz, die in die Aunjetitzer Kultur (2200–1600 v. Chr.) datiert wurde.

Der Boden war sorgfältig geglättet, mit Steinen ausgelegt und mit Holzdielen bedeckt. Die Grundfläche der Grabkammer maß 3,90 m × 2,10 m und war nord-südlich orientiert. Die schrägen Seitenwände bestanden aus Eichenbohlen, die mit Zapfen im Boden befestigt und an den oberen Enden durch Sparren verankert waren. Darauf befand sich eine 15 cm dicke Schilflage, die außen mit Kalkmörtel bedeckt war. Über der Totenhütte wölbte sich eine bis 2,5 m mächtige Steinabdeckung aus weißem und rotem Sandstein, der aus dem Umkreis mit Entfernungen bis zu 30 km herbeigeschafft wurde. Die Erdschicht über den Steinen war 70 cm dick festgestampft; die äußerste Schicht bestand aus lockerem Boden.

Nachbildungen der Grabkammer befinden sich im Museum für Ur- und Frühgeschichte Thüringens in Weimar, im Landesmuseum für Vorgeschichte in
Halle (Saale) und in der Leubinger Heimatstube. Von der Heimatstube leiten Hinweisschilder den Besucher zum Grabhügel, der nach der Ausgrabung wieder aufgeschüttet wurde und heute ein Bodendenkmal ist.

Die Bestattung und die Grabbeigaben

Nach den Aufzeichnungen von Friedrich Klopfleisch barg die Grabkammer eine Doppelbestattung, wobei die Hauptbestattung ein älterer männlicher Erwachsener mit Altersgicht und abgenutzten Zähnen war. Er lag mit ausgestreckten Beinen auf dem Rücken, den Kopf in Richtung Norden.

Als quer über den Hüften des Toten liegend wurde das Skelett eines etwa zehnjährigen Kindes beschrieben. Es waren nur zwei Röhrenknochen der Arme erhalten, bei denen das Alter bestimmt werden konnte; andere Knochen des Kinderskeletts wurden nicht gefunden. Da Klopfleisch der Ansicht war, die fehlenden Knochen seien vergangen, zeichnete er sie in seiner Skizze mit ein. Zum Zeitpunkt der Graböffnung fand keine anthropologische Untersuchung statt. Der Ausgräber war sich also nicht sicher, ob es sich um eine Totenfolge oder um ein gleichzeitig verstorbenes Kind handelte. Da aber nur die beiden Knochen gefunden wurden, ist anzuzweifeln, ob überhaupt ein Kind bestattet wurde – möglicherweise waren die Knochen nur als Beigabe mit im Grab. Die Zeichnung Klopfleischs von der Totenhütte zeigt demnach nicht die tatsächliche Befundsituation, sondern bei den Skeletten eine Rekonstruktion nach Meinung des Ausgräbers.

Unterhalb des linken Fußes des Toten befand sich ein großes Tongefäß (ca. 35 cm hoch), das von Steinen umgeben war. Scherben von mehreren anderen Gefäßen befanden sich am Boden der Grablege. Am rechten Fuß lagen ein steinerner Amboss- oder Probierstein und ein Schuhleistenkeil aus Serpentin. An Letzterem befanden sich Reste von Riemen zur Befestigung an einem Stiel. Dieser reichte nach Klopfleisch bis zur rechten Hand des Toten.

Oberhalb davon waren ein Stabdolch und drei Dolchklingen aus Bronze gekreuzt und nord-südlich bzw. ost-westlich orientiert niedergelegt. Die Dolche hatten ursprünglich mit breitem Bronzedraht umwickelte Griffe aus Weißdorn- und Eschenholz und steckten in Dolchscheiden aus Leder und Eichenrinde. Dies konnte durch mikroskopische Untersuchungen festgestellt werden. In der Nähe des rechten Fußes lagen zwei gekreuzte Randleistenbeile mit Resten der Holzstiele. Beim oberen Dolchpaar, in Reichweite der rechten Hand, lagen drei Bronzemeißel. Rechts neben dem Toten waren in Kopfhöhe mehrere Goldgegenstände niedergelegt. Es handelte sich um zwei Ösenkopfnadeln, zwei Noppenringe, ein Spiralröllchen und einen Armring. Das Gesamtgewicht des Goldes betrug 256,113 g.

In der weiteren Umgebung des Grabhügels gab es weitere Funde der Aunjetitzer Kultur. 1953–1955 wurde bei Großbrembach ein Gräberfeld ausgegraben und im Jahre 2011 wurden bei Dermsdorf ein Beilhort und die Pfostensetzung eines frühbronzezeitlichen Langhauses entdeckt. Das Gebäude hatte eine Fläche von 462 m² und war damit eines der größten der mitteldeutschen Frühbronzezeit. Keramikfunde machen die zeitliche Nähe zum Fürstengrab wahrscheinlich, denn sie weisen ähnliche Verzierungen und Formen wie die Leubinger Beigaben auf. Vor der Stirnseite des Langhauses wurde ein umfangreicher, aus Bronzebeilen bestehender Hortfund gemacht, der auf eine herausragende Stellung der Bewohner des Hauses schließen lässt.

Interpretationen

Beigaben

Die Beigabe in Gräbern der Aunjetitzer Kultur bestand normalerweise aus nur einem Keramikgefäß. Bei etwa zehn Prozent der Toten befand sich auch ein einzelner Bronzegegenstand, meist eine Axt. Die Toten lagen in der Regel in einfachen Erdgruben auf der linken Seite, die Arme und Beine angewinkelt (Hocker) in Nord-Süd-Ausrichtung.

Der Tote im Grabhügel hingegen lag auf dem Rücken mit ausgestreckten Beinen (Streckergrab). Ihm wurden mehrere Gefäße sowie mehrere Bronze- und einige Goldartefakte mitgegeben. Diese Überausstattung, eine Repräsentation von Reichtum durch eine ungewöhnliche Beigabenfülle, wird vor allem anhand des Goldschmucks deutlich:

 "Goldener Armschmuck ist in der entwickelten Frühbronzezeit in Mitteldeutschland und im Karpatenbecken erstmals nachgewiesen und wird sogleich zu einem vorrangigen Symbol von Macht und Status besonderer Vertreter einer männlichen Elite. In Mitteldeutschland wird dies durch eine entsprechende Prunkgrabsitte deutlich, für die es, bezogen auf die gehäufte Beigabe goldener Artefakte, keine Entsprechungen im übrigen zentralen Kontinentaleuropa gibt."

Durch die Überausstattung und den Goldschmuck sowie den aufwändigen Hügelaufbau mit Totenkammer, Steinpackung und Erdaufschüttung hebt sich der Tote deutlich von den anderen zeitgleichen Bestattungen ab. Die Art der Niederlegung kann auch als bewusster Rückgriff der neuen Eliten auf alte Bestattungssitten der Schnurkeramik im Neolithikum interpretiert werden, um eine lange Traditions- und Abstammungslinie zu konstituieren:

 "Die in neolithischer Tradition errichteten Gräber der Aunjetitzer Kultur zeigen in direkter Weise die Vermittlung traditioneller Werte durch ein bestimmtes Individuum, sie zeigen auch deutlich dessen Berufung auf Deszendenzlinien im Gegensatz zur 'Restbevölkerung', die in nicht-neolithischer Weise bestattet wurde; ihr scheinen die Abstammungsrechte abgesprochen oder zumindest nur für eine kurze Deszendenzlinie zugesprochen worden zu sein."

Für die Traditionsthese spricht auch, dass dem Toten Steingeräte (Ambossstein und Schuhleistenkeil) mit ins Grab gegeben wurden. Der Schuhleistenkeil war eine typische Beigabe der Schnurkeramik und kam in der Aunjetitzer Kultur außer in den Fürstengräbern nicht mehr vor.

Damit wird ein deutlicher Unterschied des Toten im Vergleich zur Restbevölkerung konstatiert. Wahrscheinlich wurde die herausgehobene Stellung auch durch religiöse Rituale betont. Die Dolche und Beile lagen in strenger Ausrichtung der Himmelsachsen (ost-westlich nach Sonnenauf- und -untergang sowie nord-südlich nach dem Mittagshöchststand wie der Tote selbst).

Es gibt durchaus unterschiedliche Meinungen, wie dies zu deuten sei. Aber Konsens herrscht darüber, dass der Tote einer Elite angehörte, die religiöse Macht (Kontrolle über Kulte) mit wirtschaftlicher Macht (Kontrolle über Metall-, Bronze- und Salzhandel) verband.

Interpretation der Bestattung

Die Grabbeigaben lassen darauf schließen, dass der Tote Mitglied einer Elite war. Seine Position in der Gesellschaft ist noch nicht endgültig geklärt. Der Ausgräber Friedrich Klopfleisch interpretierte ihn als den Herrscher des Gebietes. Er notierte in seinem Tagebuch die Beobachtung, dass die Steine der Grababdeckung aus einem Umkreis von bis zu 30 km um das Grab stammen. Dies stellte für ihn die Ausdehnung des Herrschaftsbereiches dar. Da viele Beigaben aus Bronze sind bzw. für die Metallbearbeitung verwendbar waren, wird die Bestattung auch als Metallurgengrab interpretiert. Dagegen argumentiert François Bertemes:

 "[Es] fanden sich im Grab drei Metallmeißel […] und ein schachtelförmiger, im Querschnitt rechteckiger Amboss, der eventuell auch als Probierstein gedient haben könnte. Amboss und Meißel lassen sich mit metallurgischen Aktivitäten in Verbindung bringen. Dass dieser `Fürst` aber selbst Schmied war, ist eher unwahrscheinlich. Vielmehr ist zu vermuten, dass die Werkzeuge als Symbole dafür dienen sollten, dass der wirtschaftliche Hintergrund seines Reichtums und seines Standes die Kontrolle der Kupferlagerstätten und der Metallurgiekette war."

Martin Jahn sah ihn hingegen als Priester an. Das mitgeopferte Kind hätte ihn im Jenseits bedienen sollen und für das Weiterleben nach dem Tod wären die Tongefäße vorgesehen, die Nahrung enthalten hätten.

Für Ilona Knapp ist in Leubingen eindeutig ein Häuptling begraben, der zu seiner Zeit die wirtschaftliche, religiöse und militärische Macht innehatte.

Aufgrund der vielen unterschiedlichen Deutungen konstatiert Svend Hansen, dass die Grabhügel so ungewöhnlich und einzigartig sind, dass wir die Bedeutung des Bestatteten nicht genau erfassen können:

 "Die 'Fürstengräber' im Saale-Unstrut-Gebiet, insbesondere die Gräber von Leubingen und Helmsdorf, repräsentieren aufgrund des aufwendigen Grabbaus und ihrer reichhaltigen Bronze- und Goldbeigaben zweifellos die Spitze der frühbronzezeitlichen Sozialstruktur, soweit diese sich im archäologischen Fundniederschlag erfassen lässt. Die Ausstattungsfülle dieser Gräber erscheint im Vergleich sowohl zu zeitlich vorausgehenden Gräbern der Schnurkeramik- bzw. der Glockenbecherkultur als auch zu den zeitgleichen Frühbronzezeitkulturen in Mitteleuropa singulär. Daher fällt es schwer, ihr Erscheinungsbild aus einer historischen Entwicklung herzuleiten und ihr Verhältnis zu den zeitgleichen Bestattungen Mitteleuropas in soziale Termini zu bestimmen."

Vere Gordon Childe ordnete in einem Artikel die Fürstengräber in die historische Entwicklung ein und erklärte den Unterschied zu den zeitgleichen Bestattungen. Er bezog sich darauf, dass in einer Periode von ärmlich ausgestatteten Gräbern plötzlich eine solche Überausstattung auftrat, und konstatierte:

Genau dies scheint bei Leubingen der Fall zu sein: Der Kontakt zu einer bronzeherstellenden Kultur in Böhmen und Mähren und die Kontrolle des Kupfer- und Zinnhandels nach Süden sowie des Bronzehandels nach Norden ermöglichte es den Zwischenhändlern, für sich Reichtum abzuschöpfen, den es vor der Bronzezeit nicht gegeben hatte. Diese neue Schicht lag, laut Childe, in den Grabhügeln. Er würde die Toten eher als Händler denn als Fürsten ansprechen. Und es würde auch erklären, warum die Fürstengräber nicht im Zentrum der Aunjetitzer Kultur errichtet wurden, sondern in Kontaktflächen, die von dem Handel profitierten. Ebenso würde diese Theorie plausibel machen, dass Fürstengräber nur in einer kurzen Epoche erschienen, nicht in der ganzen Aunjetitzer Zeit. Als die neuen Eliten in die Führungsschicht integriert wurden oder der Handel zusammenbrach, wurden keine weiteren aufwändigen Gräber errichtet.

Bisher versuchten die Theorien, dem Bestatteten eine Position in der Stammesgesellschaft zuzuweisen. Einen anderen Ansatz verfolgt Tobias Kienlin, wenn er argumentiert, dass es die damals noch lebenden Menschen waren, die diese Gräber errichteten und den Toten auf seine außergewöhnliche Weise bestatteten. Nicht der Tote bestimmte, wie er niedergelegt würde, sondern die Gemeinschaft, wie sie den Toten sah und wie sie ihn ausstattete. Kollektive Elemente der Bestattung und die Bedeutung der Bestattungszeremonie seien nach Kienlin wichtig für den gesellschaftlichen Zusammenhalt und die kulturelle Identität. In einer Zeit des Umbruchs – der Metallverwendung und der Hierarchiebildung – wären die Fürstengräber Ausdruck der Verunsicherung traditioneller Gruppen und nicht das Zeichen einer neuen Händlerschicht wie bei Childe. Durch ein gemeinschaftsstiftendes rituelles Handeln sei versucht worden, der Verunsicherung zu begegnen.

"[…] noch werden die `Fürstengräber` in erster Linie dazu gedient haben, die noch instabilen Machtansprüche neuer Eliten zu festigen. Vielmehr galt es, in einer Umbruchphase Gemeinschaft zu wahren und kulturelle Kohärenz [Zusammenhalt] – weshalb auch dem Phänomen `Füstengrab` keine allgemeine Verbreitung oder längere Dauer beschieden war. Denn nicht Eliten dauern in erster Linie fort, die sich über kompetitives Handeln [Wettbewerb] oder Bezug zu Ahnen legitimieren mussten, sondern die Gesellschaft – vielleicht mit Ansätzen sozialer Hierarchien –, der die veränderte Welt der Metallzeit wieder zur Normalität geworden war."

Die unterschiedlichen Interpretationen der aufgefundenen Grabbeigaben zeigen, dass sich die Forschung nicht einig darüber ist, welche Stellung der Tote genau innehatte.

Vergleichbare Grabanlagen
Der Grabhügel von Leubingen gehört zu den größten seiner Art. Ähnliche Grabhügel der Aunjetitzer Kultur sind das Fürstengrab von Helmsdorf bei Gerbstedt mit ebenfalls 34 m Durchmesser und der Grabhügel von Dieskau. Weitere 13 Grabhügel sind im mitteldeutschen Raum luftbildarchäologisch nachweisbar. Eine Ausnahmeerscheinung stellt der 2010 wiederentdeckte Bornhöck bei Raßnitz dar, der mit einst 65 m Durchmesser und etwa 15 m Höhe die anderen bekannten Aunjetitzer Grabhügel Mitteldeutschlands deutlich überragte.

In der Leubinger Kultur stehen Grabhügel immer einzeln. Bei Łęki Małe (Klein Lenka) in Polen, etwa 70 km südlich von Posen, existiert eine Gruppe mit elf Grabhügeln der Aunjetitzer Kultur. Sie waren nicht so reich ausgestattet wie das Prunkgrab von Leubingen, doch es befanden sich dort ebenfalls Bronzebeile, Dolche, Ösenkopfnadeln und einzelne Schmuckstücke aus Gold. Eine andere Gruppe dieser Grabhügel befindet sich im nahe gelegenen Bruszczewo.

Im Gebiet der Wessex-Kultur (2000–1600 v. Chr.) im Bereich von Wessex, Cornwall und der Bretagne befinden sich ebenfalls Grabhügel. Ein bekanntes Beispiel ist der von Kernonen, Region Plouvorn/Bretagne. Sie weisen, vergleichbar mit der Leubinger Bestattung, ebenfalls eine Überausstattung mit kreuzförmig übereinandergelegten Dolchen auf.

 "Die 'Fürstengräber' in Wessex, der Bretagne und in Mitteldeutschland sind schon lange in einem engen Zusammenhang gesehen worden. Besonders hervorzuheben ist, dass in diesen drei Zentren die Beigabe von `Waffenarsenalen` nachweisbar ist: Insbesondere die bretonischen Gräber repräsentieren einen `Kult um die Klinge`. […] In diesen Oberschichtgräbern der Frühbronzezeit materialisiert sich somit eine Idee, die schwerlich in drei unterschiedlichen Regionen unabhängig voneinander aufgekommen sein dürfte, sondern vielmehr als das Ergebnis eines Kommunikationszusammenhangs gedeutet werden kann."

Auch in der El-Argar-Kultur, die im Südosten Spaniens zwischen 1800 und 1300 v. Chr. verbreitet war, gab es Gräber mit reicher Ausstattung, inklusive Goldbeigaben, bei denen Tote in Nord-Süd-Ausrichtung niedergelegt wurden.

Vergleich der mitteldeutschen Fürstengräber

kursiv: nicht erhalten/verschollen

Literatur
 Martin Bartelheim: Schmiedefürsten oder Großbauern? Eliten und Metalle in der Frühbronzezeit Mitteleuropas. In: Der Griff nach den Sternen … Band 2, S. 865–880.
 Bernd Becker et al.: Dendrochronologische Datierungen von Eichenhölzern aus den frühbronzezeitlichen Hügelgräbern bei Helmsdorf und Leubingen (Aunjetitzer Kultur) und an bronzezeitlichen Flußeichen bei Merseburg. In: Jahresschrift für Mitteldeutsche Vorgeschichte. Band 72, 1989, S. 299–312 (Online).
 Hermann Behrens: Ur- und frühgeschichtliche Goldfunde im Landesmuseum für Vorgeschichte Halle (S.). Kreuz, Halle (Saale) 1963, S. 28.
 François Bertemes: Die Metallurgengräber der zweiten Hälfte des 3. und der ersten Hälfte des 2. Jt. v. Chr. In: Der Griff nach den Sternen … Band 1, S. 131–162.
 Vere Gordon Childe: Directional changes in Funerary Practices during 50.000 years. In: Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland: Man. Vol. 45 (Jan/Feb 1945), S. 13–19.
 Sigrid Dušek: Ur- und Frühgeschichte Thüringens. Theiss, Stuttgart 1999, ISBN 3-8062-1504-9, S. 74.
 Svend Hansen: "Überausstattung" in Gräbern und Horten der Frühbronzezeit. In: Johannes Müller (Hrsg.): Vom Endneolithikum zur Frühbronzezeit: Muster sozialen Wandels? Tagung Bamberg 2001, Universitätsforschung zur Prähistorischen Archäologie 90, Bonn 2002, S. 151–173.
 Paul Höfer: Der Leubinger Grabhügel. In: Jahresschrift für die Vorgeschichte der sächsisch-thüringischen Länder. Ausgabe 5, 1906, S. 1–59.
 Tobias L. Kienlin: Der "Fürst" von Leubingen – Herausragende Bestattungen der Frühbronzezeit. In: Christoph Kümmel, Beat Schweizer, Ulrich Veit (Hrsg.): Körperinszenierung – Objektsammlung – Monumentalisierung. Waxmann, Tübingen 2008, ISBN 978-3-8309-2004-5, S. 181–206 (Online).
 Ilona Knapp: "Fürst" oder "Häuptling"? Eine Analyse herausragender Bestattungen der frühen Bronzezeit. In: Archäologische Informationen. 22/2, 1999, S. 261–268. doi:10.11588/ai.1999.2.15472
 Michael Köhler: Grabmale und Ahnenlandschaften – Grabhügel und vorgeschichtliche Nekropolenareale in Thüringen. Jenzig, Langenweißbach 2023, ISBN 978-3-941791-24-4.
 Harald Meller: Princes, Armies, Sanctuaries: The emergence of complex authority in the Central German Únětice culture. In: Acta Archaeologica. Band 90/1, 2019, S. 39–79 (Online).
 Harald Meller: Fürsten, Goldwaffen und Armeen. Überlegungen zum Goldfund von Dieskau und dessen möglicher Herkunft aus dem frühbronzezeitlichen Großgrabhügel Bornhöck bei Dieskau, Saalekreis. In: Harald Meller, François Bertemes (Hrsg.): Der Aufbruch zu neuen Horizonten. Neue Sichtweisen zur europäischen Frühbronzezeit. Abschlusstagung der Forschergruppe FOR550 vom 26. bis 29. November 2010 in Halle (Saale) (= Tagungen des Landesmuseums für Vorgeschichte Halle. Band 19). Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie Sachsen-Anhalt, Halle (Saale) 2020, ISBN 978-3-948618-03-2, S. 101–112 (Online).
 Harald Meller: Das Fürstengrab von Leubingen neu betrachtet – Zur Konstruktion von herrschaftlicher Legitimität mittels Bezugnahme auf die Vorgängerkulturen. In: Harald Meller, François Bertemes (Hrsg.): Der Aufbruch zu neuen Horizonten. Neue Sichtweisen zur europäischen Frühbronzezeit. Abschlusstagung der Forschergruppe FOR550 vom 26. bis 29. November 2010 in Halle (Saale) (= Tagungen des Landesmuseums für Vorgeschichte Halle. Band 19). Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie Sachsen-Anhalt, Halle (Saale) 2020, ISBN 978-3-948618-03-2, S. 245–260 (Online).
 Harald Meller: "Es kann nur einen geben!" – Das Fürstengrab von Leubingen als Zeugnis der Legitimation von Herrschaft. In: Harald Meller, Michael Schefzik (Hrsg.): Die Welt der Himmelsscheibe von Nebra – Neue Horizonte. Begleitband zur Sonderausstellung im Landesmuseum für Vorgeschichte Halle (Saale), 4. Juni 2021 bis 9. Januar 2022. wbg Theiss, Darmstadt 2020, ISBN 978-3-8062-4223-2, S. 86–93.
 Harald Meller: The emergence and legitimation of princely authority in the Early Bronze Age of central Germany. In: Juan Carlos Moreno García (Hrsg.): From House Societies to States. Early Political Organisation from Antiquity to the Middle Ages (= Multidisciplinary Approaches to Ancient Societies Band 3). Oxbow Books, Oxford/Philadelphia 2022, ISBN 978-1-78925-862-2, S. 141–163 ().
 Harald Meller, François Bertemes (Hrsg.): Der Griff nach den Sternen – Wie Europas Eliten zu Macht und Reichtum kamen (= Tagungen des Landesmuseums für Vorgeschichte Halle (Saale), Band 5). Landesmuseums für Vorgeschichte, Halle 2010, ISBN 978-3-939414-28-5.
 Harald Meller, Roberto Risch und Ernst Pernicka (Hrsg.): Metalle der Macht – Frühes Gold und Silber. Metals of Power – Early Gold and Silver. 6. Mitteldeutscher Archäologentag vom 17. bis 19. Oktober 2013 in Halle (Saale). 6th Archaeological Conference of Central Germany October 17–19, 2013 in Halle (Saale) (= Tagungen des Landesmuseums für Vorgeschichte Halle. Band 11). Landesamt für Denkmalpflege und Archäologie Sachsen-Anhalt/Landesmuseum für Vorgeschichte, Halle (Saale) 2014, ISBN 978-3-944507-13-2.
 Carola Metzner-Nebelsick: Die Ringe der Macht – Überlegungen zur Kontinuität frühbronzezeitlicher Herrschaftssymbole in Europa. In: Der Griff nach den Sternen … Band 1, S. 177–198.
  (online)
 Volker Pingel: Die Goldfunde der Argar-Kultur. In: Madrider Mitteilungen. Band 33, 1992, S. 6–24.
 Andreas Sattler: Die Gräber der Aunjetitzer Kultur im Saalegebiet. Zum Totenritual auf Grundlage der älteren Befunde (= Universitätsforschungen zur prähistorischen Archäologie. Band 267). Habelt, Bonn 2015, ISBN 978-3-7749-3941-7, S. 131–132.
 Manuela Schwarz: Reich geworden durch Kupfer und Salz? In: Harald Meller (Hrsg.): Schönheit, Macht und Tod. 120 Funde aus 120 Jahren. Landesmuseum für Vorgeschichte Halle. Begleitband zur Sonderausstellung, Halle (Saale), 2001, S. 62–63.
 Christoph Steffen: Die Prunkgräber der Wessex- und der Aunjetitz-Kultur. Ein Vergleich der Repräsentationssitten von sozialem Status (= BAR International Series. Band 2160). Archaeopress, Oxford 2010, ISBN 978-1-4073-0704-6.
 Christian Strahm: Die ökonomischen und ideellen Bedingungen der Formation frühbronzezeitlicher Eliten. In: Der Griff nach den Sternen … Band 1, S. 163–176.
 Silvester Tamas: Hort- bzw. Depotfunde der Frühbronzezeit in Mitteldeutschland und ihr indikatorischer Wert für den Nachweis sozialer Eliten. Friedrich-Schiller-Universität, Jena 2007.
 Herbert Ullrich: Das Aunjetitzer Gräberfeld von Großbrembach. In: Veröffentlichungen des Museums für Ur- und Frühgeschichte Thüringens. Weimar 1972.
 Bernd Zich: Die Fürstengräber von Leubingen und Helmsdorf. In: Harald Meller (Hrsg.): Der geschmiedete Himmel. Die weite Welt im Herzen Europas vor 3600 Jahren. Begleitband zur Sonderausstellung, Halle (Saale), 2004, S. 156–157.
 Bernd Zich: Studien zur regionalen und chronologischen Gliederung der nördlichen Aunjetitzer Kultur. de Gruyter, Berlin/New York 1996, ISBN 3-11-014327-5.

Weblinks

 Landesmuseum für Vorgeschichte Halle, Dauerausstellung, Abschnitt Kupfersteinzeit und Frühbronzezeit: Die ersten Fürsten, abgerufen am 25. Februar 2022
 Museum digital, Goldinventar aus dem Fürstengrabhügel von Leubingen, abgerufen am 11. April 2021.
 Artikel in "Archäologie online": Häuptlingsgräber der Aunjetitzer Kultur 2200 – 1800 v. Chr.
 Artikel in "Prähistorische Archäologie": Die frühe Bronzezeit
 Hartmut Schade: Weltgeschichte in Thüringen entdecken: Das Fürstengrab von Leubingen. In: mdr.de, 11. Juli 2021.
 Harald Meller (Hrsg.): Die Welt der Himmelsscheibe von Nebra: Das Fürstengrab von Leubingen. In: Archaeofilm: Museum exklusiv, Filmbeitrag zur Dauerausstellung des Landesmuseums Halle (Saale), abgerufen am 25. Februar 2022

Einzelnachweise

Geographie (Sömmerda)
Archäologischer Fund (Thüringen)
Hügelgrab in Thüringen
Elitegrab
Landesmuseum für Vorgeschichte (Halle (Saale))
Aunjetitzer Kultur
Erbaut im 20. Jahrhundert v. Chr.
Museum für Ur- und Frühgeschichte Thüringens
Archäologischer Fundplatz in Europa
Grabbau in Europa
Geschichte (Landkreis Sömmerda)

Fürstengrab von Leubingen


Hany Abubakr Mukhtar (født 21. marts 1995) er en tysk fodboldspiller. Den offensive midtbanespiller spiller for Nashville SC i den bedste amerikanske fodboldrække, MLS. Han kom til denne klub fra Brøndby IF, hvor han spillede fra 2016 til 2020.

Klubkarriere

Hertha BSC
Mukhtar begyndte at spille fodbold for FC Stern Marienfelde i en tidlig alder. Han skiftede til Hertha BSC's ungdomsakademi i en alder af syv år. Han rykkede op igennem rækkerne og var kaptajn for klubbens U/17-hold, for hvem han var med til at vinde mesterskabet. Den efterfølgende sæson blev han en del af klubbens reservehold. Han fik sin debut for klubbens førstehold i en kamp mod Dynamo Dresden, da han blev skiftet ind i sidste minut i stedet for Ronny Heberson Furtado de Araújo, hvilket gjorde ham til den andenyngste debutant i Herthas historie.

Benfica
Mukhtar skrev den 15. januar 2015 under på en kontrakt med Benfica gældende frem til 2020. Transfersummen var efter sigende €500.000, hvor Hertha BSC ville få en økonomisk andel i et potentielt videresalg. Mukhtar debuterede den 10. april 2015 for klubbens reservehold og scorede et mål hjemme mod Chaves (2-2) i Segunda Liga. Han spillede sin første kamp for førsteholdet den 23. maj, da han blev skiftet ind i sæsonens sidste kamp hjemme mod Maritimo (4-1).

FC Red Bull Salzburg
Den 28. august 2015 blev han udlejet til Red Bull Salzburg på en sæsonlang lejeaftale. Salzburg fik også en efterfølgende mulighed for overførsel.

Brøndby IF

I sæsonen efter blev han udlejet til Brøndby IF. Han fik sin debut i Superligaen 2016-17 den 24. juli 2016, da han blev skiftet ind i det 75. minut i stedet for Andrew Hjulsager i en 0-2-sejr ude over Silkeborg IF. Han scorede sin første mål den 21. august i en 0-7-sejr ude over AGF.

Den 17. april 2017 offentliggjorde Brøndby IF, at man havde skrevet en 4-årig kontrakt med Mukhtar, der dermed skiftede permanent til klubben per 1. juni 2017. Han blev kåret som månedens spiller i Superligaen for februar 2018.

Nashville SC
Selvom Hany Mukhtar underskrev kontrakten med Nashville SC den 27. august 2019, spillede han efterårssæsonen færdig i Superligaen og skiftede først tilværelsen i Danmark ud med en ny i USA den 1. januar 2020.

Den 12. september 2020 scorede Mukhtar sit første mål for Nashville i en 2-1 sejr over Atlanta United FC.

Landsholdskarriere

Mukhtar scorede det enlige og afgørende mål for Tyskland i finalen ved U/19 Europamesterskabet i fodbold 2014 mod Portugals U/19-fodboldlandshold. Den 1. juni 2015 scorede han et hattrick for Tysklands U/20-fodboldlandshold i en 8-1-sejr over Fijis U/20-fodboldlandshold i den første kamp ved FIFA U-20 World Cup 2015.

Hæder

Individuelt
 Månedens Superligaspiller, februar 2018

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Red Bull Salzburg
Fodboldspillere fra Hertha BSC Berlin
Fodboldspillere fra S.L. Benfica

Hany Mukhtar


Gruparea Contimporanul a fost fondată în anul 1924 ca urmare a organizării de către Victor Brauner, Marcel Iancu, Max Herman Maxy, Milița Petrașcu, Mattis Teutsch, care își asiguraseră colaborarea lui Constantin Brâncuși și a unor artiști străini, a primei expoziții din data de 20 noiembrie 1924 în sala Sindicatului Artelor Frumoase. Deoarece manifestarea nu aparținea unei organizații artistice, ci o acțiune a sculptorilor și pictorilor atașați unui cerc de intelectuali ce gravitau în jurul revistei Contimporanul, organizatorii nu au dorit o urmare care să dea o periodicitate anuală.

Organizatorii primei manifestări au mai deschis încă trei evenimente similare în anii 1930, 1935 și 1936. Cele patru expoziții au stârnit polemici acide în cronica artistică din presa vremii. Majoritatea artiștilor care au participat la manifestările grupării, au fost ostracizați de comentariile ostile ale contemporanilor și arta lor nu a găsit un mediu propice de dezvoltare și din cauza animozității ce a apărut în rândurile colegilor de breaslă. Arta Grupării Contimporanul nu a găsit niciun sprijin din partea colecționarilor și ea a fost practic repudiată de publicul amator de artă.

Înființare

În anii imediat următori ai primului război mondial, arta românească a înregistrat un mare avânt ce s-a concretizat într-o mulțime de manifestări expoziționale. Niciodată până atunci nu s-au deschis 15 - 20 de expoziții lunare, chiar și în perioada verii. Toate acestea relevau un mozaic de tendințe, opinii contradictorii și stiluri dintre cele mai diverse, precum și căutări de soluții tehnice sub influența celor care erau cele mai folosite în Apusul Europei. Din toată pleiada acestor manifestări, din care cele mai multe erau intitulate "expoziții de târg" de către contemporanii de atunci, s-a detașat într-un mod evident prima expoziție internațională a Grupării Contimporanul din data de 20 noiembrie 1924 ce s-a deschis în sala Sindicatului Artelor Frumoase. Vernisajul manifestării a generat un adevărat scandal în branșa artistică a timpului într-un mod similar expozițiilor dadaiste din străinătate deschise în Cabaretul Voltaire. O elocventă descriere a evenimentului a făcut-o Tudor Vianu:

 "... Întunericul sălii, în care se agita o mulțime foarte numeroasă de invitați, și în care se pierdea puțin cuvântul de introducere rostit de dl. Eugen Filotti, fu deodată sfâșiat de un uruit de tobă. Luminile care se aprinseră în același timp lămuriră pe estradă, la spatele conferențiarului, o orchestră de jazz-band din care nu lipsea nici muzicantul negru. La sunetul coardelor, al sirenei și al tobelor, mulțimea invitaților reușea cu greutate să înainteze. Conducătorii expoziției premeditaseră oare această primă impresie generală, amestecul aiuritor de tonuri ca într-o uriașă colecțiune de fluturi colorați, pentru că cel puțin intervenția jazz-band-ului era sigur că aveam de-a face nu numai cu un efect de regie, dar cu un adevărat ritual modernist de când cu manifestațiile dada-iste? Abia mai târziu s-a putut distinge ordinea expozanțiilor organizatori — Victor Brauner, Marcel Iancu, Max Herman Maxy, Milița Petrașcu, Mattis Teutsch, care își asiguraseră colaborarea lui Constantin Brâncuși și a unor artiști străini (Hans Arp, Paul Klee, Hans Richter, Kurt Schwitters, Arthur Segal, din Germania, W. Eggeling, din Suedia, Ludovic Kassak, din Ungaria, Marc Dorimont și Lempereur Haut, din Belgia), militau de pe pozițiile cubismului și ale constructivismului"----- Tudor Vianu în Mișcarea literară din 6 decembrie 1924

Toți artiștii prezenți doreau o apariție novatoare într-o perioadă ce era caracterizată de un amatorism academic, de un impresionism clorotic, de un expresionism grotesc sau mai ales de un epigonism grigorescian. Făcând apel la cerc, cub, spirală, con, curbă, elementele geometrice erau împerecheate într-un nou ritm grafic, ei dorind să exprime o nouă dinamică a vieții cotidiene.
 "... Extrema stângă a cubismului, constructivismul, încearcă reprezentarea plastică a unor legi abstracte, căutându-și elementele din exteriorizările vieții noastre mașino-industriale. Problema artistică are aici o organizație de bază, o constructivitate masivă, o acordare geometrică și o claritate matematică"----- Din prefața la catalogul expoziției lui Max Herman Maxy din 1923

Deoarece manifestarea nu aparținea unei organizații artistice, ci o acțiune a sculptorilor și pictorilor atașați unui cerc de intelectuali ce gravitau în jurul revistei Contimporanul, organizatorii nu au dorit o urmare care să dea o periodicitate anuală. Ei s-au mulțumit ulterior să facă fiecare expoziții personale sau expoziții de grup inițiate de ei, folosind o altă titulatură așa cum au fost - Expoziția Arta nouă (1929) sau Expoziția de arte decorative și arhitectură (1928). În anul 1930, în revista Contimporanul a apărut un articol care a evidențiat victoria ideilor și principiilor pe care membrii Contimporanului le-au risipit în literatură și artă, fapt ce arăta o nouă direcție ce s-a găsit în artele plastice.

Manifestări expoziționale
Inițiatorii primei expoziții a Grupării Contimporanul au organizat o a doua manifestare în luna martie a anului 1930 în Sala Ileana. Au expus Victor Brauner, Alexandru Brătășanu, Max Herman Maxy, Marcel Iancu, Milița Pătrașcu și Corneliu Mihăilescu. La fel ca și la precedenta expoziției a grupării, ea a fost primită cu mare ostilitate de majoritatea cronicarilor, publicului și artiștilor. Ca atare, a treia expoziție ce era deja planificată a avea loc în anul următor sub aceeași titulatură, a fost anulată. Organizatorii au expus în cadrul asociațiilor inițiate de ei ca Grupul plastic 1934, Grupul plastic Criterion  și Grupul Nou.

În anul 1935 s-a organizat a treia expoziție a Grupării Contimporanul în luna martie în sala Mozart. Participații au fost Cornelia Daniel, Henri Catargi, Marcel Iancu, Henri Daniel, Max Herman Maxy, Milița Pătrașcu, Margareta Sterian, Corneliu Mihăilescu și câțiva pictori străini care au fost invitați - Walter Becker, Giorgio Chirico, Eugene Berman, Leonor Fini, Filippo de Pisis, Philippe Hossiasson, Leon Zack și Pavel Tchelitchev. De această dată, cronica de presă nu a mai fost ostilă dar nici laudativă, majoritatea publicațiilor abținându-se să comenteze.

În data de 19 ianuarie 1936 a avut loc la Sala Dalles a patra expoziție a Grupării Contimporanul unde au participat doar artiștii care se aflau la București în acel moment - Marcel Iancu, Cornelia Daniel, Henri Catargi, Vasile Popescu, Max Herman Maxy și Margareta Sterian. Aceasta a fost ultima expoziție a grupării deoarece politica fascistă a dus la interzicerea unor astfel de manifestări artistice.

Majoritatea artiștilor care au participat la manifestările grupării, au fost ostracizați de comentariile ostile ale contemporanilor și arta lor nu a găsit un mediu propice de dezvoltare și din cauza animozității ce a apărut în rândurile colegilor de breaslă. Arta Grupării Contimporanul nu a găsit niciun sprijin din partea colecționarilor ce admirau, de fapt, creația lui Lucian Grigorescu, Gheorghe Petrașcu, Theodor Pallady, Tonitza, Ion Theodorescu-Sion sau Francisc Șirato. Ea a fost practic repudiată de publicul amator de artă.

Vezi și
 Revista Contimporanul

Referințe

Bibliografie
Petre Oprea: Societăți artistice bucureștene, Editura Meridiane, București, 1969, pag. 86 - 88

Legături externe

Fondări în 1924
Desființări în 1936
Anii 1920 în România
Anii 1930 în România
^
Evenimente în România
Organizații de artă din România

Gruparea Contimporanul


UCI World Cup steht für folgende Wettbewerbsserien im Radsport:

 Rad-Weltcup im Straßenradsport der Männer
 Rad-Weltcup der Frauen im Straßenradsport der Frauen
 Rad-Weltcup der Junioren im Straßenradsport der Junioren
 Bahnrad-Weltcup im Bahnradsport
 Mountainbike-Weltcup im Mountainbikesport
 Cyclocross-Weltcup im Querfeldeinrennen
 Radball-Weltcup im Radball
 UCI-Kunstrad-Weltcup im Kunstradfahren
 UCI-BMX-Racing-Weltcup im BMX-Rennsport
 UCI-Mountainbike-Eliminator-Weltcup im Cross-Country Eliminator
 UCI-Paracycling-Straßen-Weltcup im Paracycling
 UCI-Trial-Weltcup im Trial
 UCI-BMX-Freestyle-Weltcup in den Varianten Park und Flatland
 UCI-E-Mountainbike-Weltcup in der Variante Cross-Country

UCI World Cup


An Rhaphidophora cryptantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter Charles Boyce ngan C.M.Allen. An Rhaphidophora cryptantha in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora cryptantha


Jeon Hee-sook (Hangul: 전희숙; ) este o scrimeră sud-coreeană specializată pe floretă, laureată cu bronz pe echipe la cele din 2012. A fost și vicecampioană mondială la individual în anul 2009.

Palmares
Clasamentul la Cupa Mondială

Referințe

Floretiști
Scrimeri olimpici sud-coreeni
Medaliați olimpici cu bronz sud-coreeni
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Jeon Hee-sook


Cumhuriyet dönemi Türk mizah yazarları
 Hüseyin Rahmi Gürpınar
 Ahmet Rasim
 Hüseyin Suat Yalçın
 Cenap Şahabettin
 Ahmet Hikmet Müftüoğlu
 Mehmet Rauf
 İbnürrefik Ahmet
 Refik Ahmet Nuri Sekizinci
 Memduh Şevket Esendal
 Fazıl Ahmet Aykaç
 Ömer Seyfettin
 Ahmet Haşim
 Aka Gündüz
 Sermet Muhtar Alus
 Refik Halit Karay
 Ercüment Ekrem Talu
 İbrahim Alaettin Gövsa
 Burhan Felek
 Reşat Nuri Güntekin
 Osman Cemal Kaygılı
 Refi Cevad Ulunay
 Orhan Seyfi Orhon
 Mahmut Yesari
 F.Celalettin
 Yusuf Ziya Ortaç
 Hakkı Süha Gezgin
 Selami İzzet Sedes
 Peyami Safa
 Nurettin Artam
 Vala Nurettin
 Sabahattin Ali
 Naci Sadullah Danış
 Rakım Çalapala
 Hikmet Feridun Es
 Rıfat Ilgaz
 Zahir Güvemli
 Doğan Nadi
 Orhan Kemal
 Aziz Nesin
 Haldun Taner
 Adnan Veli
 Şinasi Nahit Berker
 Aydın Boysan
 Burhan Esen
 Bülent Oran
 İlhan Engin
 İlhan Selçuk
 Halit Kıvanç
 İhsan Ünlüer
 Çetin Altan
 Suavi Süalp
 Can Yücel
 Oktay Verel
 Hasan Hüseyin Korkmazgil
 Refik Erduran
 Yalçın Kaya
 Şemsi Belli
 Şakir Balkı
 Erdal Atabek
 İlyas Halil
 Vedat Saygel
 Nail Güreli
 Muzaffer İzgü
 Orhan Duru
 Erdoğan Tokmakçıoğlu
 Günel Altıntaş
 Kenan Akıncı
 Fuat Örer
 Nurettin Türker
 Yalçın Pekşen
 Tekin Aral
 Erhan Tığlı
 Umur Bugay
 İsmet Çelik
 Cenap Güven
 Savaş Büke
 Uğur Mumcu
 Esen Yel
 Müjdat Gezen
 Kandemir Kondur
 İbrahim Kaynar
 Sulhi Dölek
 Selahattin Duman
 Ferhan Şensoy
 Mehmet Semih
 Necef Uğurlu
 Lütfü Oflaz
 Ahmet Önel
 Muzaffer Abayhan
 Serdar Turgul
 Can Barslan
 Nurettin İlci
 Gani Müjde
 Atay Sözer
 İsmail Hakkı Yılmaz
 Atilla Atalay
 Cihan Demirci
 Altay Martı
 Şükrü Yavuz
 Küçük İskender
 Metin Üstündağ
 Gürcan Türeci
 Erdinç Utku
 Yılmaz Erdoğan
 Hakan Köksal
 Vedat Özdemiroğlu
 Utku Gürtunca
 Ömer Fikret Şen

Kaynakça
 Aziz Nesin, Cumhuriyet Dönemi Türk Mizahı, 2001, Adam Yayınları

Mizah yazarları
Yazar listeleri

Türk mizah yazarları listesi


Akik, kalsedon kuvarsının bir türü olan yarı saydam mineral ve yarı değerli taş.

Kullanım alanları
Tarih boyunca; yüzük taşı, mühür, düğme, süs eşyaları vb. yapımında yaygın olarak kullanılmıştır. En bilinen ve bulunan rengi ateş kırmızısıdır. Doğada daha az bulunmakla birlikte siyah, beyaz, mavi, yeşil, sarı, turuncu ve kahverengi olanları da vardır. Günümüzde daha ziyade tespih yapımında ve kuyumculukta kullanılmaktadır. Diğer minerallerden etkilenerek yosunlu bir görünüm aldığında Agat (Yosunlu Akik) adını alır. Bu lekeler çizgi, dalga ve hare halini de alabilir. Siyah ve beyaz renk aldığında Oniks adını alır. Türkiye, Çubuk'ta zengin Agat taşı minerallerine rastlanmaktadır.

Bileşenleri
Ana bileşeni SiO2 dir. İçerdiği diğer bileşenlere ve oluşum koşullarına bağlı olarak çok farklı renk ve dokularda olabilir. Mohs ölçeğine göre sertlik derecesi 7'dir.

Kuvars çeşitleri

Akik


Koji Yoshinari (født 19. maj 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koji Yoshinari


Tablić ili tabla je popularna kartaška igra na području Hrvatske, Bosne i Hercegovine, Crne Gore i Srbije. Lako se uči, iako su pravila igranja nešto teža za naučiti od npr. briškule.

Špil (eng. deck) broji 52 karte. Karte su pravilno raspoređene u boje - crvenu i crnu, od kojih 4 vrste: pik (♠), herc (♥), karo (♦) i tref (♣).

Svaka se vrsta sastoji od 13 karata; od 1 do 10, dečko, dama i kralj. Sve desetke, osim desetke karo koja nosi dva, nose po jedan bod. As nosi jedan bod, a u isto vrijeme predstavlja broj 1 i 11. Dečko predstavlja 12, dama 13, a kralj broj 14, te svaki od njih nosi jedan bod. Iznimno, dvojka tref nosi jedan bod.

Pravila igranja
Na samom početku igre onaj koji je izmiješao špil dijeli karte. Svatko treba imati 6 karata, djelitelj prvo ostalima podijeli 3, a zatim i sebi. Postupak se ponavlja. Za to vrijeme netko od igrača siječe špil i uzima 4 karte koje licima okrenutim prema gore stavlja na stol. Obično djelitelj javno pokaže zadnju kartu u špilu koju će dobiti on u posljednjem dijeljenju karata.

Cilj igre je prikupiti što više bodova i tabli. Tabla se piše ako igrač svojom kartom pokupi ostale karte na stolu te iznosi 1 bod. Ukupno je 22 boda u kartama, a najčešće i 25 boda jer se za onog igrača koji ima najviše karata pišu 3 boda.

Ako se igra u dvoje, igrač koji nije dijelio karte igra prvi. On može baciti bilo koju od svojih karata, a cilj mu je svojom kartom npr. desetkom pokupiti sve karte na stolu koje zbrajanjem daju 10 i pravilo je da ako su na stolu npr. dvije petice i dvije desetke, on uzima obje petice (5+5=10), ali i preostale desetke (10+0=10) te se u tom slučaju njemu piše tabla.

Kad se igra u dvoje, najčešće je potrebno 6 do 7 rundi igre da bi se proglasio pobjednik.

Utjecaj sreće je velik, pa se on pokušava smanjiti namjernim postavljanjem špila u približnom uzorku punat-nepunat-punat. Kada se to napravi, špil se dodatno promiješa da bi se spriječila mogućnost varanja.

Izvori

 Kartaške igre

Tablić


Hi Horus in usa ha mga pinakamahinungdanon ha mga sibilisasyon nga diyosdiyos han hadton Ehipto ngan Ehiptanon mitolohiya.

Horus (mitolohiya)


Simon Sears (født 25. januar 1984 i Roskilde) er en dansk skuespiller, der er opvokset i Solrød Strand.

Han blev uddannet fra Statens teaterskole i 2014. Han er kendt fra filmene 9. april og Vinterbrødre. Han har også medvirket i tv-serierne Bedrag og Herrens Veje.

I 2016 modtog han Årets Talent Reumert for sin optræden i Sidst på dagen er vi alle mennesker på Mammutteatret.

Filmografi
 Nordlys (2009)
 Bedrag (2016)
 Herrens Veje (2017)
 Vinterbrødre (2017)
 Undtagelsen (2019)
 Shorta (2020)
 Shadow and Bone Netflix (2021)
 Forsvundet til Halloween'' (2021)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark
Personer fra Roskilde

Simon Sears


Yohei Sato (født 22. november 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers, Consadole Sapporo og Júbilo Iwata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yohei Sato


Stadtwerke Schleswig (på dansk også Byens værker) er et forsyningsselskab, der leverer elektricitet, vand og fjernvarme samt aftager spildevand for indbyggerne i Slesvig by og omegenen i Sydslesvig. Op til 60% af el kommer fra vand- og vindkraftværker, fotovoltaik eller biogasanlæg. Byens værker står også for den kommunale gadefejning og driver byens svømmehal (Fjordarium) og lystbådehavn.

I marts 2018 kom det frem, at virksomheden over flere år har udledt plastikrester i Slien via sit renseanlæg. Plastikken stammede fra industrielle fødevare-rester, som firmaet ReFood solgte til Slesvigs forsyningsselskabets biogasanlæg. Forureningen har imidlertid spredt sig til hele fjorden hen imod Sliminde ved Sliens udmunding til Østersøen. Særligt påvirket er den naturfredede halvø Rejsholm. På grund af forureningens enorme omfang blev der oprettet en task-force-gruppe, der skal stå for styringen af det påbegyndte rensningsarbejde. Oprydningen kan tage flere år og ville koste et syvcifret beløb.

Noter

Eksterne henvisninger
 Stadtwerke Schleswigs hjemmeside

Slesvig by
Forsyningsvirksomheder

Stadtwerke Schleswig


Probele de combinata nordică au fost incluse în programul olimpic începând cu Jocurile Olimpice de iarnă din 1924 de la Chamonix.

Clasament pe medalii
Actualizat după Jocurile Olimpice de iarnă din 2014.

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Combinata nordică la Comitetul Olimpic Internațional
  Combinata nordică la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference

Combinata nordică la Jocurile Olimpice


Ağstafa Rayonu (Azerice: Ağstafa rayonu), Azerbaycan'da rayon olarak adlandırılan birinci derece idarî bölümlerden birisidir.

Hakkında
Ağstafa Rayonu 1939 yılında kurulup, 1959 yılında feshedilerek arazisi Kazah Rayonu ile birleştirilmiş, 1991 yılında yeniden bağımsız rayon olmuştur. Bakü-Tiflis demiryolu rayonun arazisinden geçmektedir. Nüfusun büyük çoğunluğunu Azerbaycanlılar oluşturmaktan %98,7 diğer milletler ise Tatarlar, Türkler ve Ruslardır.

Azerbaycan'ın rayonları

Ağstafa (rayon)


تَرن و غارون أو (نقحرة: تارن) : هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة ميدي بيرينه. رقمه التسلسي هو 82 . أخذ اسمه من نهر غارون و رافده ترن .

معرض صور

مراجع

أقاليم لانغيدوك-روسيون-ميدي بيرينه
تأسيسات سنة 1808 في فرنسا
جبال الكتلة الوسطى
دول وأقاليم أسست في 1808
مدن فرنسا

ترن وغارون (إقليم فرنسي)


Wasco is the name of four places in the United States:

Places

United States
 Wasco, California, a city in California
 Wasco State Prison, located in Wasco, California
 Wasco, Illinois, a former hamlet (unincorporated town) in Illinois, now part of Campton Hills
 Wasco, Oregon, a city in Oregon
 Wasco County, Oregon, a county in Oregon

Chile
 Wasco a city in Chile
 Wasco a province in Chile

Native American
Wasco may also mean:
 Wasco-Wishram, two Native American tribes from Oregon
 Wasco-Wishram language, a dialect of Upper Chinook, a Chinookan language

Companies
Wasco Energy, an oil and gas service company specializing in pipeline coatings

Wasco


Lucio Bonelli es un director de fotografía argentino. Ha trabajado en películas del cine argentino como El fondo del mar (2003), Tiempo de valientes (2005), Los paranoicos (2008) y Fase 7 (2011), entre otras. En 2010 ganó el premio a la mejor fotografía por El último verano de La Boyita en el Festival Internacional de Cine de Cartagena.

Filmografía

Referencias

Directores de fotografía de Argentina

Lucio Bonelli


Divizia 2 Vânători a fost o mare unitate de infanterie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920, fiind formată din Brigada 3 Vânători ,Brigada 4 Vânători,  Regimentul 4 Artilerie, Regimentul 24 Artilerie și Regimentul 2 Artilerie.

Compunerea de luptă
În perioada campaniei din 1919, divizia a avut următoarea compunere de luptă:
Brigăzii 3 Vânători – comandant: colonel Paulian C. și Dumitru D.

Regimentul 2 Vânători - comandant: locotenent-colonel Victor Iacobini
Batalion 1 - comandant: maior Eugen Vârtejeanu
Batalion 2- comandant: maior Sebastian M. Ionescu
Regimentul 3 Vânători - comandant: colonel Traian Constantinescu
Batalion 1 - comandant: maior I. Găucă
Batalion 2 - comandant: maior I. Stoenescu

Participarea la operații

Campania anului 1919

În cadrul acțiunilor militare postbelice,  Diviziei 2 Vânători a participat la Operația ofensivă la vest de Tisa.
Diviziei 2 Vânători împreună cu diviziile 1, 10, și 13 infanterie au fost concepute între Valea Bârladului și a Prutului pentru a opera în Muntenia.

Comandanți
 General Gheorghe Dabija

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Divizia 2 Vânători (1918-1920)


Oskar Seidlin, nacido Oskar Koplowitz, (Königshütte, Polonia, 17 de febrero de 1911 - 11 de diciembre de 1984) fue un germanista y autor estadounidenses de origen alemán. Perteneció al círculo de amigos de Franz Goldstein, a través del que conoció a Klaus Mann, que solía llamarlo «Bubi».

Biografía
Nacido como Oskar Koplowitz, hijo de una familia judía de Königshütte, el padre, Heinrich Koplowitz, se dedicaba al comercio de objetos de segunda mano; la madre se llamaba de soltera Johanna Seidler.

Estudió Literatura y Filosofía en las universidades de Friburgo de Brisgovia, Frácfort del Meno (entre otros, como alumno de una de las primeras clases de Theodor W. Adorno) y Berlín. Durante su estancia en Fráncfort conoció a Richard Plant, Wilhelm Heinrich Rey y al que sería su pareja, Dieter Cunz.

En 1933 emigró a Suiza, huyendo de la persecución de los nazis contra judíos y homosexuales, donde trabajó por libre en diversas revistas para mantenerse a flote. En 1936 se trasladó a Basilea junto con Cunz, en cuya Universidad se doctoró, bajo la supervisión de Franz Zinkernagel y Eduard Hoffmann-Krayer, con un trabajo sobre Otto Brahm. En 1937 Cunz y Koplowitz se trasladaron a Lausana con una beca de la Universidad para realizar estudios de postgrado.

En 1938 Cunz y Koplowitz abandonaron Suiza y emigraron a los Estados Unidos, donde Plant los recogió en su casa en Nueva York. Con el nombre de «Oskar Seidlin», Koplowitz trabajó como secretario de Klaus y Erica Mann, con los que mantuvo el contacto durante toda la II Guerra Mundial. También trabajó como profesor visitante en el Smith College para mujeres en  Northampton (Massachusetts). Dejó el puesto en 1942, para trabajar en el U.S. Army Intelligence Division, aprovechando sus conocimientos de alemán como lengua materna. De esta forma se encontró envuelto en las primeras etapas de la invasión de Europa. En 1946 abandonó el servicio militar.

Durante su docencia en el Middlebury College en Vermont, Seidlin conoció a Bernhard Blume, el director del departamento de Germanística en la Universidad Estatal de Ohio en Columbus, él mismo un emigrante huido de los nazis. Blume le ofreció un trabajo en su Instituto, donde Seidlin fue el catedrático de Lengua y Literatura alemana a partir de 1946 y donde se le uniría Cunz en 1956. En 1972 Seidlin se trasladó a la Universidad de Indiana en Bloomington, donde trabajó de catedrático de Germanística hasta mayo de 1979, permaneciendo como profesor emérito.

Hacia el final de su vida, se distanció de Plant por cuestiones ideológicas: mientras Plant se seguía viendo como parte de la izquierda ilustrada, Seidlin  derivó hacia posiciones conservadoras similares a las de Richard Nixon.

Para su 65 cumpleaños en 1976 fue homenajeado con un volumen conmemorativo, Festschrift, titulado Herkommen und Erneuerung. Seidlin consiguió por dos veces la Beca Guggenheim, en 1962 y 1976. En 1968 la Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung premió a Seidlin con el Friedrich-Gundolf-Preis por la promoción de la cultura alemana en el extranjero. Durante varios semestres también trabajó en un gremio consultivo de la Universidad de Princeton.

Obra
Seidlin publicó numerosos escritos, tanto en alemán como en inglés, sobre Germanística, comenzando con su tesis doctoral Otto Brahm als Theaterkritiker («Otto Brahm como crítico de teatro»), que se publicó en 1936 con su nombre de nacimiento Oskar Koplowitz En 1947 asentó su reputación científica con la publicación de un ensayo de 29 páginas sobre el Fausto de Goethe en la renombrada revista de Filología PMLA. Junto con Werner Paul Friederich publicó un sumario sobre la literatura alemana, An Outline-History of German Literature (1948). En 1963 publicó un conjunto de ensayos en Von Goethe zu Thomas Mann. Zwölf Versuche y en 1972 publicó algunos más en la antología Klassische und moderne Klassiker: Goethe, Brentano, Eichendorff, Gerhart Hauptmann, Thomas Mann. En 1975 editó Briefwechsel Arthur Schnitzler-Otto Brahm («Correspondencia Arthur Schnitzler-Otto Brahm»). Seidlin mismo consideraba sus publicaciones más importantes los estudios sobre la poesía del Romanticismo alemán: Versuche über Eichendorff («Ensayos sobre Eichendorff»), Göttingen 1965; 2ª. ed. 1968; así como Von erwachendem Bewusstsein und vom Sündenfall: Brentano, Schiller, Kleist, Goethe («Del despertar de la consciencia y del pecado: Brentano, Schiller, Kleist, Goethe»), publicado en 1979. En 2001 se publicó de forma póstuma una parte de su correspondencia de 1947 a 1984 con el germanista William Henry Rey, bajo el título "Bete für mich, mein Lieber..." («Reza por mi, querido...»).

Con el seudónimo colectvo de Stefan Brockhoff, junto con los germanistas Dieter Cunz y Richard Plant, se le atribuyen diversas historias de detectives:
 Stefan Brockhoff, Schuß auf die Bühne (Leipzig, Wilhelm Goldmann Verlag, 1935)
 id., Musik im Totengässlein (Bern, Goldmann, 1936)
 id., Drei Kioske am See (Leipzig, Goldmann, 1937)
 id., Begegnung in Zermatt (München, Goldmann, 1955).
Un quinto relato titulado 'Verwirrung um Veronika' fue publicado de forma seriada en 1938 en el Zürcher Illustrierte,

El libro infantil de Seidlin, Pedronis muss geholfen werden! («¡Hay que ayudar a Pedronis!»), se editó en 1937. Le siguió otro en 1939, S.O.S. Geneva, que editó junto con Richard Plant. Su libro Der goldene Apfel, publicado durante la II Guerra Mundial en Estados Unidos, también pertenece a la categoría de literatura infantil y juvenil.

Una colección de poemas, titulado Mein Bilderbuch («Mi cuaderno de dibujo»), apareció en 1938.

Referencias

Véase también
 Dieter Cunz
 Richard Plant

Germanistas
Escritores de Alemania del siglo XX
Escritores en alemán del siglo XX
Escritores de Estados Unidos del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores de misterio
Escritores de literatura infantil de Estados Unidos
Escritores de literatura infantil de Alemania
Escritores gais
Personas homosexuales de Alemania
Homosexuales de Estados Unidos
Judíos de Alemania
Profesores de la Universidad de Indiana
Beca Guggenheim
Medalla Goethe
Profesores del Smith College
Nacidos en Chorzów
Personas de la Provincia de Silesia

Oskar Seidlin


Donald Harrison Jr. (Nueva Orleans, Luisiana, 23 de junio de 1960) es un saxofonista estadounidense de jazz, relacionado con las corrientes denominadas neo tradicionalismo y smooth jazz.

Historial
Harrison estudió en el New Orleans Center for Creative Arts y en el Berklee College of Music. Tocó con Roy Haynes, Jack McDuff, los Art Blakey's Jazz Messengers, Terence Blanchard y Don Pullen, a lo largo de los años 1980. Luego se unió a la nueva edición de The Headhunters, a comienzos de los 90. En 1991 grabó su álbum "Indian Blues", que recuperaba el sonido y el concepto de Congo Square, en un contexto de jazz moderno. En 1994, Harrison participó en el impulso del estilo denominado "Nouveau Swing", que mezcla el swing con fórmulas de danza modernas, y con otros estilos propios de su zona natal.

Harrison también ha desarrollado su trabajo dentro del campo del smooth jazz. Su grupo "Donald Harrison Electric Band" ha grabado varios temas de e´xito que se han situado en las listas del Billboard. Ha actuado como productor y cantante-rapero, mezclando géneros tradicionales de Nueva Orleans y hiphop, con su grupo, "The New Sounds of Mardi Gras". El grupo, con el que ha publicado dos CDs, ha actuado por todo el mundo.

Harrison apoyado a un buen número de jóvenes músicos de diversos estilos, como el trompetista, nominado a un Grammy, Christian Scott, además de otros como Mark Whitfield, Cyrus Chestnut, Christian McBride, o The Notorious B.I.G. Harrison protagonizó el documental de Spike Lee, When the Levees Broke.

Harrison dirige la "New Jazz School-Isidore Newman School" en Nueva Orleans.

Discografía
 The New Sounds of Mardi Gras Vol 1 - (Hip-Hop)
 The New Sounds of Mardi Gras Vol 2 - (Hip-Hop)
 Evolution Revolution - con The Headhunters
 Live - con Clark Terry
 Live at The Supper Club - con Lena Horne
 1991: Indian Blues
 1994: The Power of Cool
 1996: Nouveau Swing
 1997: Free To Be
 1999: Paradise Found
 2001: Spirits of Congo Square
 2002: Kind of New
 2003: Real Life Stories
 2004: Heroes - con Ron Carter y Billy Cobham
 2005: Free Style
 2006: "NY Cool" Live at The Blue Note
 2006: The Survivor
 2007: 3D Vol I Smooth Jazz
 2008: 3D Vol II Classic Jazz
 2008: The Chosen Classic Jazz
 2009: 3D Vol III Hip-Hop

Notas

Este artículo está tomado, en su versión inicial, de Wikipedia en inglés.

Referencias

Enlaces externos

Saxofonistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de jazz moderno
Saxos tenores
Nacidos en Nueva Orleans

Donald Harrison


Juraj (Jurica) Frković (Lički Novi, 28. kolovoza 1910. - Povlje blizu Jablanca 22. veljače 1944.) bio je veliki župan Velike župe Gacka i Lika stožernik za vrijeme Nezavisne Države Hrvatske.

Životopis
Sin je Jure Frkovića Gűce (1863. – 1943.) i Mande rođ. Kosović (1879. – 1950., pokopana u Buenos Airesu), oboje iz Ličkog Novog. Najprije je izučio remenarski zanat kod oca Jure koji je svoje sinove odgajao tako da su najprije kod njega završili zanat i dobili osnovno zanimanje, a kasnije im je omogućio da nastave školovanje po vlastitoj želji i sposobnostima. Nakon završenog zanata radio je u očevoj trgovini mješovite robe u Gospiću. Trgovina se nalazila u velikoj obiteljskoj kući Frkovića u blizini nekad poznate gospićke place (danas Trg Stjepana Radića). Još kao mladić "zarazio se politikom", ogorčen atentatom na Stjepana Radića i diktaturom kralja Aleksandra, i, sljedeći stariju braću Ivicu, Martina i Matu, uključio se u rad hrvatske nacionalističke mladež u Gospiću. Priključio se ustaškom pokretu i kao dvadesetjednogodišnji mladić sudjelovao u Brušansko-velebitskom ustanku 1932. Zbog toga je osuđen, zajedno s bratom Martinom, na pet godina roblje. Kaznu je odležao u Lepoglavi, no tu je s brojim istomišljenicima razvijao političke ideje o secesiji Hrvatske od Kraljevine Jugoslavije. U zatvoru je prosvjedovao protiv neljudskih postupaka uprave nad robijašima pa je dobio još deset mjeseci robije. Nakon odslužene kazne vratio se u Gospić i postao jedan od vodećih ljudi ustaškog pokreta u Lici. Kad je osnovana Banovina Hrvatska 1939., osudio je sporazum Cvetković-Maček smatrajući da tim sporazumom nije riješeno hrvatsko pitanje. Zbog javnog isticanja antidržavnog raspoloženja uhićen je po nalogu bana Ivana Šubašića i u ožujku 1941. interniran u logor Krušića kod Travnika. Tu ga je zatekao rat i proglašenje NDH. Vratio se u Gopsić i stavio na čelo brojne i jake ustaške organizacije. Početkom svibnja 1941. imenovan je privremenim ustaškim povjerenikom za Liku, a mjesec dana kasnije postao je veliki župan Velike župe Gacka i Lika. Od jeseni i ustaški stožernik te županije. Smatra se da je jedan od osnivača koncentracijskog logora Jadovno. Početkom srpnja 1942. premješten je za velikog župana Velike župe Livac i Zapolje u Novoj Gradiški gdje ostaje do kolovoza 1943. te se opet vratio na staro mjesto velikog župana Gacke i Like. Kad se vraćao iz Rijeke 1943. izgubio je život kod mjesta Povlje blizu Jablanca pod Velebitom. Pokopan je u obiteljskoj grobnici u Gospiću. 1941. oženio se Dragicom rođ. Ugarković, s kojom je imao sina Marka i kćer Jurju.

Izvori

Životopisi, Gospić

Juraj Frković


Glenview Manor est une ville américaine située dans le comté de Jefferson, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Jefferson (Kentucky)

Glenview Manor (Kentucky)


كانت إمارة ضمن محمية عدن البريطانية وعاصمتها الضالع، كانت عضوا مؤسساً لاتحاد إمارات الجنوب العربي الذي خلفه اتحاد الجنوب العربي. وكان آخر أمير لها هو شعفل بن علي شايف بن سيف بن عبد الهادي الأميري، في الفترة من (1954 ـ 1967)، وتوفي يوم 19 أغسطس 2021 بمدينة جدة السعودية عن 95 عاما.

التاريخ
كانت خاضعة للمشيخة الأميرية حتى وصول الإنجليز، وتم إسقاط سلاطينها من آل الأميري عام 1967 عند قيام جمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية.

عند وفاة الأمير آنذاك شعفل بن عبد الهادي في عام 1872، اعترفت الحكومة البريطانية بابن أخيه علي بن مقبل كخليفة له. في العام التالي، طلبت منه السلطات التركية تقديم استسلامه إلى الباب العالي، وتم تعيين مشرف تركي في الضالع، وتم إيواء مفرزة من القوات التركية هناك، وطُلب من الأمير إعطاء رهينة لحسن سلوكه، الذي كان سيقيم في تعز. تم استدعاؤه بعد ذلك من قبل الأتراك إلى قعطبة وسجنوا هناك، لكنهم تمكنوا من الفرار. وقتل محمد بن مساعد الذي عينه الأتراك أميراً بدلاً من ابن أخيه علي بن مقبل، واعترفوا بابنه عبد الله بن محمد خلفاً له. استمر في مقاومة علي بن مقبل حتى عام 1878، عندما انسحب الدعم التركي من خصمه، استأنف علي بن مقبل منصبه كأمير للقبائل، مع فقدان العديد من قراه التي كان بعضها طواعية وتحت الضغط، تنازل البعض عن الولاء للعثمانيين.

في عام 1880 وقع الأمير اتفاقية أصبح بموجبها معاشًا بريطانيًا، ويتقاضى 50 دولارًا سنويًا. تمت مضاعفة هذا البدل بعد ذلك.

في سبتمبر 1886 توفي علي بن مقبل، وخلفه ابن عمه، شايف بن سيف، الذي واصلت له الراتب.

في عام 1881 أصبحت قبيلة القطيبي مضطربة وبدأت في تحصيل الرسوم على طريق حردابا. في عام 1884، وجد أنه من الضروري دعم الأمير ببعض السيوف من قوات عدن وبعض خبراء المتفجرات. دمروا بعض حصون أهل الذميري، ثم قدم القطيبي استسلامهم. لكنهم سرعان ما استأنفوا منصبهم المستقل، ولم يكن الأمر كذلك حتى عام 1888، عندما التقى المقيم البريطاني مع الهوسبنبي، وأمير الضالع وآخرين لتحديد جدول الأسعار التي فرضها على القفتلال، حيث أعاد القطيبي وأهل الثميري تنظيمهما رسميًا. الأمير رئيسا لهم.

تميزت السنوات من 1889 إلى 1900 بالاستمرار. قلق القطيبي الذي فشل في الحفاظ على المستوطنات عام 1888 وتجاوزات الأتراك.

في عام 1901 وبداية عام 1902، احتل الأتراك الجليلة والمعفاري وجبل الجلياف.

اجتمعت لجنة الحدود الأنجلو تركية في الضالع في فبراير 1902. وطالب الأتراك بكامل مناطق الشاعري وجبل جحاف والمعفاري، ولكن بعد عام قضاه في المراسلات بين الحكومة البريطانية والباب العالي، وزيادة القوة المصاحبة للمفوض البريطاني، تم سحب الحاميات التركية. في مارس 1903، صدر إيرادي في القسطنطينية يأمر ببدء ترسيم الحدود. بحلول شهر أكتوبر، تم ترسيم الحدود، بما في ذلك على الجانب البريطاني قبائل الشيبي والقرى الأميرية في وادي الصافية وقبائل الحميدي والأحمدي.

في نوفمبر 1903، تم تنفيذ عمليات ناجحة ضد القطيبي الذي هاجم الموقع في الصليق.

في نوفمبر 1904 تم إبرام معاهدة أخرى مع الأمير. وبموجب البند التاسع من هذه المعاهدة، وافق الأمير على الاحتفاظ بقوة قوامها 50 رجلاً لمساعدته على تنفيذ التزاماته بموجب المعاهدة التي مُنح بموجبها مبلغًا شهريًا قدره 100 دولار بالإضافة إلى راتبه.

في عام 1906 تمرد الشاعري على الأمير. وانضم إليهم رجال قبائل جبل جحاف، واندلع القتال. كما أصبحت قبيلة الأحمدي على نهر تيبان ساخطين ورفضت الاعتراف بسيادة الأمير.

في يناير 1907، غادر الجسد الرئيسي للقوات البريطانية الضالع إلى عدن. تم سحب القوات المتبقية والوكيل السياسي الضالع في سبتمبر التالي.

في الثاني والعشرين من ديسمبر عام 1911 توفي الأمير شايف وخلفه نجله الأكبر نصر بن شايف، وتابعت له معاش والده.

في عام 1915، وقع الشيخ القطيبي الشيخ محمد صالح المعكرا اتفاقية مماثلة لتلك التي وقعها في نفس الوقت السلطان الهوشابي والشيخ العلوي لسلامة طرق التجارة التي تمر عبر أراضيه. تم تأجيل التصديق على هذه الاتفاقية. بموجب شروط هذه الاتفاقية، سُمح للشيخ بدفع شهري قدره 50 دولارًا.

عند اندلاع الحرب العالمية الأولى عام 1914، استسلم الأمير نصر للأتراك عندما دخلوا محمية عدن. بعد الحرب كتب يطلب العفو. وناشده السلطان العبدلي والشيخ القطيبي. قدم إلى عدن في تشرين الثاني (نوفمبر) 1919 وقدم تفسيرا قبله على أنه مرض، وتم العفو عنه. ؛ ولكن بينما كان لا يزال في عدن، احتل إمام صنعاء الضالع.

في يناير 1920، شن الأمير نصر، بمساعدة قبائل ردفان وبمساعدة مالية وأسلحة وذخيرة من إقامة عدن، هجومًا على الضالع وأعاد احتلالها، لكنه خسرها في اليوم التالي بسبب هجوم زيدي المضاد. أمير لجأ إلى لحج. في عام 1920، زادت الحكومة البريطانية راتب الأمير إلى 700 روبية وفي عام 1926 إلى روبية. 800، تعويضاً عن خسائره المالية بسبب نفيه القسري. توقفت المائة روبية الإضافية، الممنوحة في عام 1920، في فبراير 1928، وزيادة روبية. 300 في راتبه الممنوح له عام 1920، وتوقف في ديسمبر 1929.

في عام 1920 غزت القوات الإمامية دولة القطيبي. قام شيخ القطيبي، بمساعدة قبائل أخرى من، بمساعدة الأسلحة والذخيرة من إقامة عدن، بطردهم. قام الزيديون بمحاولات متكررة للاستيلاء على بلد القطيبي، لكنهم قوبلوا بمقاومة شديدة من قبائل ردفان. لكن بعد عامين من المقاومة الناجحة، رضخ شيخ القطيبي لضغوط الزيدي وذهب إليهم في عام 1922 وأوقف راتبه.

في تشرين الثاني (نوفمبر) 1927 توفي الشيخ القطيبي محمد صالح الأخرم وخلفه حفيده الشيخ حسن علي الذي تبرأ من تقديم سلفه للإمام وأعاد له الراتب من قبل الحكومة البريطانية.

في فبراير 1928، تم إرسال مجموعة من الزيديين بأوامر من الضابط قعطبة، واختطفوا الشيخ العلوي ومقبل عبد الله، عم الشيخ القطيبي. وأفرج عنهم بعد ذلك نتيجة الإجراءات الجوية التي اتخذتها حكومة جلالته ضد الإمام.

لقد هز العمل الجوي معنويات الزيديين لدرجة أن مجموعة من قبائل ردفان، بالتعاون مع سلاح الجو الملكي وكتيبة من قوات العبدلي، تمكنت في يوليو 1928 من طردهم من مناطق ردفان، وكذلك من الضالع والشعيب. أعيد أمير الضالع على الفور إلى عاصمته ولم يبذل الزيديون أي محاولة لاستعادة هذه الأماكن.

في عام 1931، بلغ عدد رجال قبائل الأمير حوالي 50.000، وقدر إجمالي الإيرادات بـ Rs. 35000 في السنة.

كانت الإمارة من الأعضاء المؤسسين لاتحاد الإمارات العربية للجنوب عام 1959، واتحاد الجنوب العربي عام 1963.

كانت تلال ردفان، التي كانت اسمياً تحت سيطرة أمراء الضالع، مسرحاً لقتال عنيف بين القوات البريطانية والقطيبين المحليين خلال حالة طوارئ عدن في منتصف الستينيات.

وأطيح الأمير الأخير شعفل بن علي شيف العامري وألغيت الدولة عام 1967 عند تأسيس جمهورية اليمن الجنوبي الشعبية.

المنطقة جزء من الجمهورية اليمنية منذ عام 1990.

قائمة بالامراء وفترة حكمهم
 شعفل بن عبد الهادي الاميري إلى يناير 1872
 علي بن مقبل الاميري (المرة الأولى) 1872 - 1873
 محمد بن مساعد الاميري من يناير إلى ديسمبر 1873
 علي بن مقبل الاميري (مرة ثانية) من يناير 1874 - أبريل 1874
 عبد الله بن محمد الاميري أبريل 1874 - مارس 1878
 علي بن مقبل الاميري (مرة ثانية) يناير 1874 - أبريل 1874
 شايف بن سيف الاميري سبتمبر 1886-22 ديسمبر 1911
 ناصر بن شايف الاميري (المرة الأولى) كانون الأول 1911 - 1920
 حيدرة بن ناصر الاميري 1920 - 1928
 ناصر بن شايف الاميري (مرة ثانية)يوليو 1928 - 1947
 علي بن علي الاميري 1947-1954
 شعفل بن علي الاميري 1954-17 آب 1967

مراجع

 RJ Gavin. Aden Under British Rule: 1839-1967 . London: C. Hurst & Company, 1975

اتحاد الجنوب العربي
اتحاد إمارات الجنوب العربي 1959-1963
إمارات سابقة
تأسيسات القرن 19 في اليمن
تاريخ اليمن الجنوبي
دول في محمية عدن
دول وأقاليم انحلت في 1967
دول وأقاليم أسست في القرن 15
دول يمنية بعد الإسلام

إمارة الضالع


An Paspalum scalare in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Paspalum scalare in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum scalare


Inverted sugar syrup, also called invert syrup, invert sugar, simple syrup, sugar syrup, sugar water, bar syrup, syrup USP, or sucrose inversion, is a syrup mixture of the monosaccharides glucose and fructose, that is made by hydrolytic saccharification of the disaccharide sucrose. This mixture's optical rotation is opposite to that of the original sugar, which is why it is called an invert sugar.

It is 1.3x sweeter than table sugar, and foods that contain invert sugar retain moisture better and crystallize less easily than do those that use table sugar instead. Bakers, who call it invert syrup, may use it more than other sweeteners.

Production

Plain water
Inverted sugar syrup can be made without acids or enzymes by heating it up alone: two parts granulated sugar and one part water, simmered for five to seven minutes, will be partly inverted.

The amount of water can be increased to increase the time it takes to reach the desired final temperature, and increasing the time increases the amount of inversion that occurs. In general, higher final temperatures result in thicker syrups, and lower final temperatures, in thinner ones.

Additives
Commercially prepared enzyme-catalyzed solutions are inverted at . The optimum pH for inversion is 5.0. Invertase is added at a rate of about 0.15% of the syrup's weight, and inversion time will be about 8 hours. When completed the syrup temperature is raised to inactivate the invertase, but the syrup is concentrated in a vacuum evaporator to preserve color.

Though inverted sugar syrup can be made by heating table sugar in water alone, the reaction can be sped up by adding lemon juice,  cream of tartar, or other catalysts, often without changing the flavor noticeably. Common sugar can be inverted quickly by mixing sugar and citric acid or cream of tartar at a ratio of about 1000:1 by weight and adding water. If lemon juice which is about five percent citric acid by weight is used instead then the ratio becomes 50:1. Such a mixture, heated to  and added to another food, prevents crystallization without tasting sour.

Commercially prepared hydrochloric-acid catalyzed solutions may be inverted at the relatively low temperature of . The optimum pH for acid-catalyzed inversion is 2.15. As the inversion temperature is increased, the inversion time decreases. They are then given a pH neutralization when the desired level of inversion is reached.

In confectionery and candy making, cream of tartar is commonly used as the acidulant, with typical amounts in the range of 0.15–0.25% of the sugar's weight. The use of cream of tartar imparts a honey-like flavor to the syrup. After the inversion is completed, it may be neutralized with baking soda using a weight of 45% of the cream of tartar's weight.

For fermentation

All constituent sugars (sucrose, glucose, and fructose) support fermentation, so invert sugar solutions of any composition can be fermented.

Syrup is used to feed microbiological life, which requires oxygen found in the water. For example, kombucha is produced by fermenting inverted sugar syrup with tea using a symbiotic culture of bacteria and yeast (SCOBY), and yeast in winemaking is used for ethanol fermentation. Cold water can hold more dissolved oxygen than warm water, but granulated sugar does not dissolve easily in cold water.

Water in a container with wide bottom surface area improves the solubility of the sucrose, which only has to be mixed a few times periodically to form a homogeneous solution. Also, a mixer or blender may be used to rotate the sugar, in turns, if necessary.

In other foods and products

Honey which is mostly a mixture of glucose and fructose, being similar to invert syrup therefore, can remain a liquid for longer periods of time.
Jam contains invert sugar formed by the heating process and the acid content of the fruit. This sugar preserves the jam for long periods of time.
Golden syrup is a syrup of about 55% invert syrup and 45% table sugar (sucrose).
Fondant filling for chocolates is unique in that the conversion enzyme is added, but not activated by acidification (microenvironment pH adjustment) or cofactor addition depending on the enzymes, before the filling is enrobed with chocolate.  The very viscous (and thus formable) filling then becomes less viscous with time, giving the creamy consistency desired. This results from the sub-optimal enzymes conditions purposely created by withholding activation factors, which allows only a fraction of the enzymes to be active, or allows all enzymes to proceed at only a fraction of the biological rate [biologically, it's realistically a combination of both: a reduced number of functional enzymes, with the ones that do function having reduced catalytic kinetics/rates].
Cadbury Creme Eggs are filled with inverted sugar syrup produced by processing fondant with invertase.
Sour Patch Kids also contain inverted sugar to add sweet flavor.

Sweetened beverages
Inverted sugar syrup is the basis in sweetened beverages.

 Sweet reserve is a wine term referring to a portion of selected unfermented grape must, free of microorganisms, to be added to wine as a sweetening component. When wine ferments, glucose is fermented at a faster rate than fructose. Thus, arresting fermentation after a significant portion of the sugars have fermented results in a wine where the residual sugar consists mainly of fructose, while the use of sweet reserve will result in a wine where the sweetness comes from a mixture of glucose and fructose.
 Alcoholic beverage manufacturers often add invert sugar in the production of drinks like gin, beer and sparkling wines for flavoring. Candi sugar, similar to invert sugar, is used in the brewing of Belgian-style beers to boost alcohol content without drastically increasing the body of the beer; it is frequently found in the styles of beer known as dubbel and tripel.

Chemistry

Table sugar (sucrose) is converted to invert sugar by hydrolysis. Heating a mixture or solution of table sugar and water breaks the chemical bond that links together the two simple-sugar components.

The balanced chemical equation for the hydrolysis of sucrose into glucose and fructose is:

C12H22O11 (sucrose) + H2O (water) → C6H12O6 (glucose) + C6H12O6 (fructose)

Optical rotation
Once a sucrose solution has had some of its sucrose turned into glucose and fructose the solution is no longer said to be pure. The gradual decrease in purity of a sucrose solution as it is hydrolyzed affects a chemical property of the solution called optical rotation that can be used to figure out how much of the sucrose has been hydrolyzed and therefore whether the solution has been inverted or not.

Definition and measurement
Plane polarized light can be shone through a sucrose solution as it is heated up for hydrolysis. Such light has an 'angle' that can be measured using a tool called a polarimeter. When such light is shone through a solution of pure sucrose it comes out the other side with a different angle than when it entered, which is proportional to both the concentration of the sugar and the length of the path of light through the solution; its angle is therefore said to be 'rotated' and how many degrees the angle has changed (the degree of its rotation or its 'optical rotation') is given a letter name,  (alpha). When the rotation between the angle the light has when it enters and when it exits is in the clockwise direction, the light is said to be 'rotated right' and  is given to have a positive angle such as 64°. When the rotation between the angle the light has when it enters and when it exits is in the counterclockwise direction, the light is said to be 'rotated left' and  is given a negative angle such as −39°.

Definition of the inversion point
When plane polarized light enters and exits a solution of pure sucrose its angle is rotated 66.5° (clockwise or to the right). As the sucrose is heated up and hydrolyzed the amount of glucose and fructose in the mixture increases and the optical rotation decreases. After  passes zero and becomes a negative optical rotation, meaning that the rotation between the angle the light has when it enters and when it exits is in the counter clockwise direction, it is said that the optical rotation has 'inverted' its direction. This leads to the definition of an 'inversion point' as the per cent amount sucrose that has to be hydrolyzed before  equals zero. Any solution which has passed the inversion point (and therefore has a negative value of ) is said to be 'inverted'.

Chirality and specific rotation
As the shapes of the molecules ('chemical structures') of sucrose, glucose, and fructose are all asymmetrical the three sugars come in several different forms, called stereoisomers. The existence of these forms is what gives rise to these chemicals' optical properties. When plane polarized light passes through a pure solution of one of these forms of one of the sugars it is thought to hit and 'glance off' certain asymmetrical chemical bonds within the molecule of that form of that sugar. Because those particular bonds (which in cyclic sugars like sucrose, glucose, and fructose include an anomeric bond) are different in each form of the sugar, each form rotates the light to a different degree.

When any one form of a sugar is purified and put in water, it rapidly takes other forms of the same sugar. This means that a solution of a pure sugar normally has all of its stereoisomers present in the solution in different amounts which usually do not change much. This has an 'averaging' effect on all of the optical rotation angles ( values) of the different forms of the sugar and leads to the pure sugar solution having its own 'total' optical rotation, which is called its 'specific rotation' or 'observed specific rotation' and which is written as .

In the circumstance of 20 °C, the specific optical rotation of sucrose is known to be 66.6°, glucose is 52.2°, and fructose is −92.4°.

Effects of water
Water molecules do not have chirality, therefore they do not have any effect on the measurement of optical rotation. When plane polarized light enters a body of pure water its angle is no different from when it exits. Thus, for water,  = 0°. Chemicals that, like water, have specific rotations that equal zero degrees are called 'optically inactive' chemicals and like water, they do not need to be considered when calculating optical rotation, outside of the concentration and path length.

Mixtures in general
The overall optical rotation of a mixture of chemicals can be calculated if the proportion of the amount of each chemical in the solution is known. If there are -many optically active different chemicals ('chemical species') in a solution and the molar concentration (the number of moles of each chemical per liter of liquid solution) of each chemical in the solution is known and written as  (where  is a number used to identify the chemical species); and if each species has a specific rotation (the optical rotation of that chemical were it made as a pure solution) written as , then the mixture has the overall optical rotationWhere  is the mole fraction of the  species.

Fully hydrolyzed sucrose
Assuming no extra chemical products are formed by accident (that is, there are no side reactions) a completely hydrolyzed sucrose solution no longer has any sucrose and is a half-and-half mixture of glucose and fructose. This solution has the optical rotation

Partly hydrolyzed sucrose
If a sucrose solution has been partly hydrolyzed, then it contains sucrose, glucose and fructose and its optical rotation angle depends on the relative amounts of each for the solution;Where , , and  stand for sucrose, glucose, and fructose.

The particular values of  do not need to be known to make use of this equation as the inversion point (per cent amount of sucrose that must be hydrolyzed before the solution is inverted) can be calculated from the specific rotation angles of the pure sugars. The reaction stoichiometry (the fact that hydrolyzing one sucrose molecule makes one glucose molecule and one fructose molecule) shows that when a solution begins with  moles of sucrose and no glucose nor fructose and  moles of sucrose are then hydrolyzed the resulting solution has  moles of sucrose,  moles of glucose and  moles of fructose. The total number of moles of sugars in the solution is therefore and the reaction progress (per cent completion of the hydrolysis reaction) equals . It can be shown that the solution's optical rotation angle is a function of (explicitly depends on) this per cent reaction progress. When the quantity  is written as  and the reaction is  done, the optical rotation angle is

By definition,  equals zero degrees at the 'inversion point'; to find the inversion point, therefore, alpha is set equal to zero and the equation is manipulated to find . This givesThus it is found that a sucrose solution is inverted once at least  of the sucrose has been hydrolyzed into glucose and fructose.

Monitoring reaction progress
Holding a sucrose solution at temperatures of  hydrolyzes no more than about 85% of its sucrose. Finding  when r = 0.85 shows that the optical rotation of the solution after hydrolysis is done is −12.7° this reaction is said to invert the sugar because its final optical rotation is less than zero. A polarimeter can be used to figure out when the inversion is done by detecting whether the optical rotation of the solution at an earlier time in its hydrolysis reaction equals −12.7°.

See also
 High-fructose corn syrup
 List of syrups

References

External links

Brewing ingredients
Monosaccharides
Food science
Sugars
Syrup

Inverted sugar syrup


ඉරානයෙහි ජනාධිපතිවරයා (පර්සියානු: رییس‌جمهور ایران රයිස් ජොම්හූර් ඊරාන්) යනු,  ඉරාන ඉස්ලාමීය ජනරජයෙහි රජයෙහි ප්‍රධානියා වෙයි.

ඉරානයෙහි ජනාධිපතිවරයා


Rendsburg Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı kent. 23,72 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2006 itibarıyla yaklaşık 28476 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Andreas Breitner tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.rendsburg.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Rendsburg


es un músico y compositor de bandas sonoras de videojuegos. Es conocido por algunas de sus contribuciones a los juegos de Sonic the Hedgehog. Además es el guitarrista de la banda Crush 40, quienes también han hecho varias contribuciones a la serie de Sonic the Hedgehog.

Biografía
Jun empezó a tocar el piano a los 3 años de edad en su natal Japón. Posteriormente se mudó a Panamá, dónde Jun comenzó a dedicarse a tocar música de rock teniendo apenas 12 años. Y empezó a tocar la guitarra eléctrica a la edad de 15 años, haciendo su primera grabación original para una banda a los 17 años.

En 1993, después de graduarse de la universidad con una licenciatura en economía en la Universidad de Aoyama Gakuin en Japón, comenzó a trabajar para la desarrolladora de videojuegos SEGA. Una de sus primeras contribuciones sería componiendo música para Sonic the Hedgehog 3, serie con la cual haría sus trabajos más importantes, realizando composiciones para más de 100 canciones en Sonic Adventure, además de ser el director de audio de dicho juego.

Senoue se trasladó a San Francisco para continuar de componer música y dirigir bandas sonoras de varios juegos de la división de Sega Sonic Team USA games, Sonic Adventure 2, Sonic Heroes y Shadow the Hedgehog, donde también aportaba música junto a su banda Crush 40. Senoue también compuso varios temas y programó todos los efectos de sonido para el juego Nights: Journey of Dreams.

En 2007, Jun compuso 3 nuevos temas para el lanzamiento japonés de OutRun 2 SP, incluyendo versiones de canciones de la serie ya existentes como "Splash Wave" y "Rush a Difficulty", y una canción original titulada "Lift You Up!". Estas canciones están inclidas también en el álbum "Outrun 20th Anniversary".

Senoue fue, además, uno de los 38 compositores del juego de la consola Wii Super Smash Bros. Brawl, contribuyendo con el tema "Angel Island Zone", original del juego Sonic the Hedgehog 3, así como versiones originales de varias canciones de Crush 40, tales como "Live and Learn".

Jun también fue director de sonido en el juego Sonic and the Black Knight y uno de los compositores en el juego Mario & Sonic at the Olympic Games y Mario & Sonic at the Olympic Winter Games.

En Otoño del 2009, Jun anunció el lanzamiento de un nuevo álbum titulado "The Works", el cual es una recopilación de canciones que él ha hecho a través de los años, incluyendo solo 3 canciones de la serie de Sonic, además de otras composiciones para otros juegos. El álbum se lanzó el 21 de octubre del 2009

Jun también fue el director de sonido y el principal compositor de música para el juego Sonic the Hedgehog 4, lanzado el 10 de octubre de 2010. También trabajó en la banda sonora de Sonic Generations.

Proyectos

Crush 40

Inicialmente comenzó como un proyecto para crear música para el juego NASCAR Arcade, Crush 40 es el nombre del proyecto que tiene Jun Senoue junto al vocalista Johnny Gioeli, vocalista de Hardline y Axel Rudi Pell. Sus trabajos han ido desde canciones originales, hasta canciones escritas especialmente para la serie de Sonic the Hedgehog. Actualmente, la banda ha lanzado tres álbumes de estudio, y han trabajado en varias bandas sonoras, además de realizar varios conicertos en Tokio.

JxJ
En 2005, Jun lanzó un EP junto con la actriz de voz Japonesa Junko Noda titulado "Ready!". El proyecto lleva el nombre de JxJ (Jun x Junko) y se encuentra solamente disponible en Japón, aunque se pueden conseguir copias originales a través de la página oficial de Jun Senoue.

Bubblicious Blvd
En 2010, Jun comenzó un nuevo proyecto llamado Bubblicious Blvd, liderada por el guitarrista de la banda Magna-Fi CJ Szuter. No hay mucha información disponible sobre este proyecto, aparte de lo anunciado en la página oficial de MySpace.

Referencias

Enlaces externos
Jun Senoue's official fansite
Wave Master website

Artist profile at OverClocked ReMix

Compositores de Japón
Guitarristas de Japón
Músicos de Japón
Compositores masculinos de Japón

Jun Senoue


Gara Eforie Nord este o stație de cale ferată care deservește Eforie, județul Constanța, România.

Eforie Nord

Gara Eforie Nord


Eufrósine (nació como Encona o Enconen) fue una emperatriz (zarina) búlgara como primera esposa del emperador Teodoro Svetoslav.

Eufrósine fue la hija de Manuxes (Mankus), que fue el hijo de Pandoleon - un rico comerciante bizantino de Crimea. Nació como Encona o Enconen, más tarde ella pasó a llamarse Eufrósine así por su madrina Eufrósine Paleóloga, quien fue una hija ilegítima del emperador Miguel VIII Paleólogo. Se casó con Teodoro Svetoslav de Bulgaria. Teodoro Svetoslav era el hijo del emperador Jorge Terter I. En Bulgaria, Teodoro Svetoslav fue asociado como coemperador por su padre quien emitió monedas que representan a uno junto al otro. Sin embargo, después de la particularmente devastadora incursión mongola, Jorge Terter I envió a su hijo como rehén a Nogai Khan, el líder de la Horda de Oro de los mongoles alrededor de 1289. Quizás en relación con los mismos hechos, la hermana no identificada de Teodoro Svetoslav se casó con el hijo de Nogai Chaka. Durante parte de su exilio, Teodoro Svetoslav se empobreció y trató de mejorar su fortuna al casarse con la rica Eufrósine. El matrimonio fue arreglado por la madrina de Eufrósine Eufrósine Paleóloga, quien fue la mujer de Nogai.

Teodoro Svetoslav dejó el anonimato en 1298 o 1299, cuando él acompañó a su cuñado Chaka en una invasión a Bulgaria. El regente Iván II huyó de Tarnovo en 1299, y Teodoro Svetoslav ayudó a convencer a la nobleza búlgara de aceptar a Chaka como gobernante. Sin embargo, los ejércitos del kan de la Horda de Oro Toqta entraron a Bulgaria en persecución de su enemigo Chaka, y Teodoro Svetoslav rápidamente organizó una conspiración, depuso a Chaka y mando a estrangularlo en prisión en 1300. Teodoro Svetoslav ahora se convertía en emperador de Bulgaria y envió la cabeza cortada de Chaka como un regalo a Toqta, que retiró sus tropas del país.

Eufrósine y Teodoro Svetoslav tuvieron un hijo Jorge Terter II, que le sucedió como emperador de Bulgaria de 1322 a 1323.

La zarina Eufrósine murió antes de 1308. Su nombre es mencionado en el libro de Boril de la siguiente manera:

A finales de 1307 su marido planeaba casarse de nuevo, esta vez con Teodora Paleóloga, la hija del coemperador Miguel IX Paleólogo.

Fuentes

Referencias

Nacidos en el siglo XIII
Fallecidos en el siglo XIV
Reinas consortes de Bulgaria
Búlgaras del siglo XIII
Búlgaras del siglo XIV
Dinastía Terter
Mujeres de la Edad Media en Bulgaria
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XIII
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XIV

Eufrósine de Bulgaria


خالد عبد الرزاق سلام أبوغليون، (ولد في 15 يناير 1968)، مدرب كاراتيه في الأمن العام الأردني، وأسير أردني مدة 17 عاماً في السجون الإسرائيلية منذ  8 نوفمبر 1990 ، وحتى عام 2007، اثر عملية العوجا/أريحا. استعادته الحكومة الأردنية وأوقفته في سجن قفقفا بتاريخ 5 يوليو 2007م. حتى أفرجت عنه في أغسطس من العام 2008م.

الولادة والنشأة
من مواليد الأردن لأب يعمل كموظف استعلامات في وزارة التربية والتعليم الأردنية، درس المرحلتين الابتدائية والإعدادية في مدارس وكالة الغوث الواقعة في مخيم حطين، وعُرٍف عنه ولعه بالرياضة، حيث انتسب إلى نادِ لتدريب الكاراتيه، وبعد أن أنهى دراسته الإعدادية التحق بمعهد البوليتكنيك (PolyTechnic) حيث تعلم مهنة تصليح السيّارات (ميكانيكي)، إلا أنّه لم يوفّق بعملِ في مجال تخصصه فالتحق بجهاز الأمن العام الأردني ليعمل كمدربِ للكاراتيه في صفوفه. وهو على صلة قرابة بسالم أبو غليون حيث أنهما أبناءُ عُمومة. تزوج في العام 1985م من ابنة عمه ورُزٍق على إثر هذا الزواج بابنتين، رسمية وأمل. سُرعان ما أصبحت مسؤولية عائلته كاملةً (شاملةً الأخوة والأم) تقع على كاهله بُعيد وفاة والده في عام 1989م كونه هو أكبر إخوته الذكور.

ثم اكمل المسيرة وذاك عام 1966

العملية

انطلق مع رفاقة الأربعة سالم أبو غليون ابن عمه وأمين الصانع وإبراهيم غنيم ونايف الكعابنة ليلة الخميس 5 نوفمبر 1990م وفي 8 نوفمبر اشتبكوا مع دورية إسرائيلية على بعد 3 كم من قرية العوجا القريبة من أريحا قرب الحدود الأردنية الفلسطينية لمدة أربع ساعات اسفرت عن مقتل وجرح عدد من الجنود ومقتل ضابط إسرائيلي واستشهد من المجموعة نايف الكعابنة وأُسر البقية بعد المقاومة والمطاردة، وكان خالد آخر من اعتُقل حيث ظل وحده يقاوم بالسلاح الأبيض مدة ساعتين إلى أن جاءت طائرة هليكوبتر وألقت عليه شبكةً لشلِّ حركته بعد إصابته في قدمه وأطلقوا عليه كذلك طلقة تخدير لم يفق على إثرها إلا في المستشفى الأمر الذي أكّدته إذاعة لندن.

الحُكم
بعد 3 أشهر تقريباً من اعتقالهم تمّت محاكمته هو ورفاقه غيابياً بعد رفض المُعتقلين المُثول أمام المحكمة نتيجة لرفض إسرائيل بدورها معاملتهم كأسرى حرب، ووُجّهت إليه تهمة «إطلاق نار». حُكم عليه بالسجن المُؤبّد الأمني والذي تبلغ فترة محكوميّته 99 سنة. قضى منها 17 عاماً متنقلاً بين العديد من المُعتقلات الإسرائيلية ولكنه قضى معظم هذه المُدّة بمُعتقلٍ في نفحة بفلسطين مُنذُ العام 1990م وسنةً واحدة في العام 2007م في سجن قفقفا الحكومي الأردني الواقع شمال الأردن.

المُراسلات والزيارات
كان أهل خالد لا يعرفون عنه شيئاً سِوى ما يُذاع على إذاعة لندن، ولم يتمكنوا إلا بعد الحكم من مراسلته عن طريق الصليب الأحمر وكان قد استقر وقتها في سجن عتليت. وكانت الزيارات متفرقة وقصيرة حيث زاره أهله لأول مرة عام 1992م ثم عام 1995م وآخر مرة كانت عام 1998م.

ظروف وحياة الاعتقال
تنقل خالد في بداية الأمر بين عدة سجون بداية بعتليت ومروراً بعسقلان ثم نفحة فشطة ثم بئر السبع ثم استقر في نهاية المطاف في معتقل نفحة الصحراوي حيث عدته السلطات الإسرائيلية سجيناً خطيراً لأنه مدرب كراتيه.

عانى خالد من ظروف اعتقال سيئة خاصة في ظل معاناته من التهابات الأمعاء إضافة إلى ألم في قدمه التي أصيبت أثناء العملية. كان برنامجه اليومي في السجن يتلخّص بالاستيقاظ عند الفجر وأداء الصلاة ثم ممارسة هوايته «الكاراتيه» ثم قراءة الكتب، حيث حصل خالد على الثانوية العامة في السجن، وقد وصفه الأسير المحرر فادي فرح بأنه «مكتبة تدب على الأرض».

محاولات إطلاق سراحه
قام أهل خالد بزيارات حثيثة ومستمرة إلى وزارة الخارجية الأردنية بالإضافة إلى زيارة ومخاطبة مجلس النواب الأردني في أكثر من مناسبة بالإضافة إلى التنسيق المستمر مع لجنة متابعة ظروف المعتقلين.

إطلاق سراحه
انتقل خالد أبوغليون إلى الأردن في صفقة تحت إشراف رئيس الوزراء في ذلك الوقت معروف البخيت مع إسرائيل تقضي بتسليم الأسرى الأردنيين سالم أبو غليون وخالد أبو غليون وأمين الصانع وسلطان العجلوني مقابل بقائهم في السجون الأردنية. وهو ما كان حيث وُضعوا في سجن قفقفا بتاريخ 5 يوليو 2007م. وفي أغسطس من العام 2008م قامت السلطات الأردنية بالإفراج عنه.

المراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أردنيون من أصل فلسطيني
مواليد 1968

خالد أبو غليون


Oliver Haurits (født 12. december 2000 i Viborg) er en dansk fodboldspiller, der spiller for den islandske klub . Han har tidligere spillet som angriber for Stjarnan FC.

I august 2017 blev han alle tiders yngste debutant på Viborg FF's førstehold.

Klubkarriere
Haurits begyndte at spille fodbold i Viborg-klubben Søndermarkens IK. Hans far er Jan Haurits, der spillede som angriber for Viborg FF, og i 1989 var med til at spille klubben op i 1. division.

Oliver Haurits skiftede senere til elitesamarbejdet FK Viborg hos Viborg FF. I mens han stadigvæk spillede på U/19 holdet, blev han 6. august 2017, som 16-årig, alle tiders yngste debutant på Viborg FF's førstehold, da han i hjemmekampen på Viborg Stadion mod Esbjerg fB efter 60. minutter afløste Danilo Arrieta. Nogle dage efter var han i startopstillingen i udekampen mod Silkeborg KFUM i DBU Pokalen, hvor Oliver Thychosen afløste ham efter 80. minutter.

Da Viborg FF og Haurits ikke kunne blive enige om en kontraktforlængelse, forlod han i sommeren 2018 klubben ved kontraktudløb, hvilket blev bekendtgjort den 18. april 2018. Han blev her sat i forbindelse med et skifte til Silkeborg IF, men det blev ikke bekræftet fra Haurits' side.

Silkeborg IF
Den 23. april 2018 offentliggjorde Silkeborg IF, at klubben havde skrevet under på en kontrakt med Haurits. Han skrev under på en toårig kontrakt gældende fra sommeren 2018.

Han fik sin debut for førsteholdet i 1. division den 12. august 2018 i det 79. minut i stedet for Jeppe Okkels i et 0-3-nederlag hjemme til HB Køge. Han nåede herefter at spille fem kampe (alle som indskifter) over de efterfølgende to måneder, inden han den 7. oktober 2018 blev skadet hjemme mod Lyngby Boldklub. Han havde brækket foden, hvorfor han var ukampdygtig resten af efteråret 2018.

Landsholdskarriere
I 2016 spillede Oliver Haurits tre landskampe for Danmarks U/16-fodboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Viborg
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Viborg FF
Fodboldspillere fra Silkeborg IF

Oliver Haurits


An Festuca wagneri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Degen, Thaisz ngan Flatt, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Vladimír Joseph Krajina. An Festuca wagneri in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca wagneri