The Frisian Islands, also known as the Wadden Islands or the Wadden Sea Islands, form an archipelago at the eastern edge of the North Sea in northwestern Europe, stretching from the northwest of the Netherlands through Germany to the west of Denmark. The islands shield the mudflat region of the Wadden Sea (large parts of which fall dry during low tide) from the North Sea.

The Frisian Islands, along with the mainland coast in the German Bight, form the region of Frisia (German and Dutch: Friesland), homeland of the Frisian people. Generally, the term Frisian Islands is used for the islands where Frisian is spoken and the population is ethnically Frisian. In contrast, the term Wadden Islands applies to the entire archipelago, including the Dutch-speaking westernmost islands of Texel and Vlieland and Danish-speaking Danish Wadden Sea Islands further north off the west coast of Jutland.

Most of the Frisian Islands are environmentally protected areas, and an international wildlife nature reserve is being coordinated between the Netherlands, Germany and Denmark. Natural gas and oil drilling continue, however, and in the vicinity of the Ems, Weser and Elbe estuaries, and ship traffic causes tension between wildlife protection and economic values.

History

Origins
During the last ice age, which ended approximately 12,000 years ago, sea level was about  lower than it is now, and part of what is now the North Sea was dry land. With the melting of the ice caps, the sea level rose, reaching the current coast line around the beginning of the Holocene era, approximately 7,000 years ago. Tidal action transported large quantities of sand to form a line of dunes extending over  from the Netherlands to the mouth of the river Elbe in Germany. The sea broke through the dunes in many places to form the Wadden Islands, with the low-lying country behind becoming the tidal Wadden mudflats.

Island forming
The Dutch West Frisian and the German East Frisian Islands are barrier islands. They arose along the breakers' edge where the water surge piled up sediment, and behind which sediment was carried away by the breaking waves. Over time, shoals arose, which ultimately were only covered by infrequent storm floods. Once plants began to colonize the sandbanks, the land began to stabilize.

In contrast, the North Frisian Islands arose from the remains of old Geestland islands, where the land was partially removed by storm floods and water action and then separated from the mainland. They are, therefore, often higher and their cores are less exposed to changes than the islands to the south. Beyond the core, however, the same processes are at work, as is particularly evident on Sylt, where the south of the island threatens to be broken away and the harbour at List in the north silts up.
The Danish Islands, the next in the chain to the north, arose from sandbanks. Into the 20th century, silt on the islands was a serious problem. To protect them, small woods were planted.

Habitation
Long before the beginning of the modern era, there were already humans inhabiting the Wadden area. Up to 800 AD, most inhabitants lived on terpen (artificial mounds). Living conditions were difficult. The Roman naturalist Pliny, writing in the first century AD, described the Frisians as ...

... people who live without trees or shrubs. ... in the east, to the coasts of the ocean, a number of races in such needy conditions exist; but this also applies to the races of peoples which are called the large and small Chaucen, which we have seen in the north. There, two times in each period of a day and a night, the ocean with a fast tide submerges an immense plain, thereby the hiding ... whether the area is sea or land. There this miserable race inhabits raised pieces ground or platforms, which they have moored by hand above the level of the highest known tide. Living in huts built on the chosen spots, they seem like sailors in ships if water covers the surrounding country, but like shipwrecked people when the tide has withdrawn itself, and around their huts they catch fish which try to escape with the expiring tide. It is for them not possible to keep herds and live on milk such as the surrounding tribes. They cannot even fight with wild animals, because all the bush country lies too far away. They braid ropes of sedges and rushes from the marshes with which they make nets to be able to catch fish, and they dig up mud with their hands and dry it more in wind than in the sun, and with soil as fuel they heat their food and their own bodies, frozen in northern wind. Their only drink comes from storing rain water in tanks front of their houses. And these are the races which, if they were now conquered by the Roman nation, say that they will fall into slavery! It is only too true: Destiny saves people as a punishment.

Around 1000AD, dike construction began. Monks were instrumental in this activity, among others those of the monastery of Aduard. But earlier attempts had been undertaken to dam the sea. At the Frisian Peins (near Franeker), a 40-meter section of dike has been discovered that is thought to date from the 1st or 2nd century BC.

In the late Middle Ages, the dike system was gradually strengthened and flooding diminished. Beginning in the 17th century, dikes were built further out to reclaim more land. This activity peaked in the 19th and 20th centuries.

Conservation of the West Frisian/Dutch coast
The dunes south of the Wadden Sea were also liable to this process, but human intervention prevented the many storm surges from changing the coast of the provinces North Holland and South Holland into separate islands with Wadden mudflats behind them. However, around 1200AD, storm surges did break up the northern coast of Western Friesland into five islands. Around 1600AD, four of these along the West coast had been again recovered, but Wieringen, to the south-east of Texel, remained an island up to the 20th century.

Archaeology
In 2019, Dutch maritime investigators unearthed a 16th-century shipwreck during a search for containers from MSC Zoe. According to Holland's National Office for Cultural Heritage, the ship was built around 1540 in the Netherlands during the reign of Charles V. Researchers also found copper plates with emblem of the Fugger family and wooden beams with a sleek hull about 30 metres long.

Embankment of the mudflat
In Friesland and Groningen plans were made to embank and drain the Wadden Sea. As a result, the islands would have become part of the mainland. As of today, nature and environmental movements have been able to prevent this.

The only plan ever to be carried out was the construction of a causeway from the Frisian Holwerd to Ameland, in 1872, which was not very successful. Shortly after construction, the causeway had already suffered so much storm damage that the dam was abandoned in 1882. The dam has been almost entirely eroded since then.

In the northern Wadden Sea building dams proved to be considerably simpler. Nordstrand is now so much linked to the rampart by dikes that it is difficult to define it as an island, and also Langeness, Oland, Nordstrandischmoor, Hamburger Hallig, Sylt, and Rømø are all reachable by dams. Mandø is even reachable without a dam by means of tidal road.

Development

Migration
The Wadden Islands are in continuous apparent movement. The most important movement is the 'migration': the islands themselves are slowly but certainly moving from West to East. On the West side most of the islands disappear slowly into the sea and on the East side even larger sand-banks arise. This movement is also the reason that most of the villages themselves are on the West side of their island. When they were founded they were situated in the center. Over the course of the last few centuries, many houses and even entire villages disappeared into the sea.

Hook shaping
The second movement is the development of a hook shape. Along the sea breaches hook-shaped sand ridges arise, which change form with the moving of the sea arm. By growth of these hooks new shoals arise such as the Noorderhaaks and Zuiderhaaks. Sometimes such a shoal grows, originating where an island has been 'walking', and the island regains area.

Islands

Dutch Wadden Islands

(from West to East)

Inhabited
Texel (largest and most populous of all the Frisian/Wadden Islands)
Vlieland
Terschelling
Ameland
Schiermonnikoog

The Dutch islands have a surface of 405.2 km² and a total of 23,872 inhabitants.

Uninhabited
Noorderhaaks
Richel
Griend
Rif
Engelsmanplaat
Simonszand
Rottumerplaat
Rottumeroog
Zuiderduintjes

The names of all these places suggest this is the transition area between island and shoal (plaat in Dutch). Noorderhaaks, Rottumerplaat and Rottumeroog are generally considered to be islands, the others are considered to be sandbars and disappear from time to time into the waves. The former island of Wieringen can be found at the top of North Holland, against the Afsluitdijk.

German Wadden Islands

(from West to East and South to North)

Inhabited

Borkum
Juist
Norderney
Baltrum
Langeoog
Spiekeroog
Wangerooge
Neuwerk
Pellworm
Nordstrand (presently mainland)
Inhabited Halligen
Amrum
Föhr
Sylt

Uninhabited

Lütje Hörn
Kachelotplate
Memmert
Minsener Oog
Alte Mellum
Großer Knechtsand
Nigehörn
Scharhörn
Trischen
Tertius (frequently submerged)
Blauort
Süderoogsand
Norderoogsand
Japsand
Uninhabited Halligen (Habel, Südfall, Norderoog)

The German islands have a surface of 448.52 km² (173 sq. mi.) and 53,296 inhabitants. It is possible to make a boat excursion from several German Wadden Islands to the small rock island of Helgoland which is situated  off the German coast. Although Heligoland (German: Helgoland) is not a Wadden Island, there are strong cultural links with the Wadden area; for example a dialect of North Frisian is spoken there.

Not all these islands are officially considered to be Wadden Islands. For the definition of an island, a minimum of 160 hectares (0.6 sq. mi.) must no longer be submerged during average high water by the North Sea.

Danish Wadden Islands

(from South to North)
Rømø
Mandø
Koresand (uninhabited)
Fanø
Langli (uninhabited)

In the 20th century, south of the Danish island Rømø lay the small island Jordsand, which sank in 1999. North of the Danish island Fanø the sand coast has been opened and closed numerous times in the course of history, but at the moment the coast line is closed, and forms a whole again except for two west coast fjords. The Danish islands have a total surface of 193.8 km² (74.5 sq. mi.) and 4,173 inhabitants.

Gallery

References

External links

Wadden.nl site with info about the Dutch Wadden Islands

Barrier islands
Frisia
Islands of Europe
Islands of the North Sea
Wadden Sea
International archipelagoes

Frisian Islands


Avrupa Serbest Ticaret Birliği (kısaca EFTA), 3 Mayıs 1960 yılında Avrupa Birliği'ne bir alternatif olarak kurulmuş, günümüzde 4 Avrupa ülkesinin üye olduğu bir uluslararası ticaret örgütüdür. Kurucular dahil üyelerinin çoğu EFTA'dan ayrılarak AB'ye girmiştir.

Üye ülkeler: Norveç, İsviçre, İzlanda ve Liechtenstein'dir. Merkezi Cenevre'dedir. Norveç ve İsviçre EFTA'dan ayrılarak AB'ye girmek istememektedir.

Kurucu antlaşma Stockholm Konvansiyonu'nun yerini, Vaduz Antlaşması almıştır.

Tarihçe
Organizasyon 1960'ta Stockholm'da kuruldu. Bu organizasyonda Birleşik Krallık, İsveç, Norveç, İsviçre, Danimarka, Portekiz, Avusturya kurucu üyeler oldu. 1970'te İzlanda, 1986'da Finlandiya, 1991'de ise Lihtenştayn katıldı.

1973'te Birleşik Krallık ve Danimarka; 1988'da Portekiz, 2000'de Avusturya-İsveç-Finlandiya bu örgütü terk etmiştir.

EFTA, üye devletlere ticaret liberalizasyonu sağlamaktadır. Anlaşmaya göre EFTA'nın üç ülkesi 1994'te Avrupa Ekonomik Alanı (EAA)'nde etkisi olan Avrupa Birliği'nin Dahili Pazarı'nın bir parçası oluyordu. Dördüncü ülke İsviçre Avrupa Birliği ile anlaşmaları karşılıklı olarak bitirmeyi tercih etmişti. İlave olarak EFTA ülkeleri topluca serbest ticaret anlaşmasını dünyada birkaç ülke ile sona erdirdiler.

EFTA'yla ticari ilişki kuran devletler

Kurumlar
EFTA, EFTA konseyi tarafından yönetilmektedir ve EFTA sekreteryası tarafından hizmet vermektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi EFTA sitesi resmi site

 Norveç ve İzlanda Avrupa Komisyonu Delegasyonu
 Avrupa Serbest Ticaret Örgütü  Avrupa Arabulucusu
 Utenriksdepartementets Europaportal

Avrupa Serbest Ticaret Birliği


Warspite est un hameau situé dans la province d'Alberta, dans le Comté de Smoky Lake.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Hameau en Alberta
Localité désignée en Alberta

Warspite (Alberta)


César Antoine Janssen (né le  à Paris, décédé le  à Paris) est un clarinettiste français qui invente les rouleaux de clefs facilitant le glissement de l'auriculaire dès 1804.

Biographie
César Janssen est le fils de Christianus Janssen, d'origine belge, et de Louise Catherine Puzin. Son père a émigré du Duché de Brabant wallon à Paris. Il est un clarinettiste reconnu et seconde clarinette à l'opéra comique au moins de 1818 à 1827.

Dès 1804, il travaille à améliorer la clarinette qui ne possède que quelques clés.

Son atelier est domicilié au 14 rue de l'Évêque à Paris.

Il expose des clarinettes à rouleaux aux expositions des produits de l'industrie française de 1823 (mention honorable), de 1827 et de 1834.

L'usage des rouleaux se généralisera aux autres facteurs de clarinettes comme Simon Lefèvre, père ou Claude Gentellet (ca. 1830) sur les clarinettes à 13 clés  et aux autres instruments (flûte, basson, saxophone...) aussi bien en France qu'à l'étranger (clarinettes à 12 clés de GF Kayser fabriquées à 1830-1850).

Les facteurs germaniques de clarinettes ont fait perdurer jusqu'à nos jours les clés à rouleaux sur les systèmes Oehler et Boehm réformé, qui restent très minoritaires par rapport au système Boehm.

En 1845, son atelier est installé au 44 rue Royale à Montmartre.

Il est le père de l'astronome Jules Janssen (1824-1907).

Bibliographie
 .

Notes et références

Liens externes

Clarinettiste français
Facteur de clarinettes
Naissance en avril 1780
Naissance à Paris
Décès en mai 1860
Décès dans le 18e arrondissement de Paris
Décès à 80 ans

César Antoine Janssen


Thésée sur le Minotaure (ou Thésée et le Minotaure) est une sculpture en marbre créée par le sculpteur italien Antonio Canova entre 1781 et 1783 et exposée au Victoria and Albert Museum de Londres.

Description

Le sujet mythologique est tiré des Métamorphoses du poète latin Ovide. L'ancienne légende raconte l'histoire de Thésée, le héros grec qui, avec l'aide d'Ariane, réussit à pénétrer dans le labyrinthe de Knossos et à tuer le Minotaure, une créature monstrueuse à tête de taureau et au corps d'homme. Cet épisode se prête à différentes traductions dans le marbre : un sculpteur baroque comme Le Bernin, par exemple, aurait choisi de représenter le moment sanglant du combat, créant un groupe plein de dynamisme. Canova, se montrant intimement proche de la poétique néoclassique, choisit plutôt d'immortaliser dans le marbre le moment qui suit immédiatement la conclusion du combat. Dans l'œuvre, en effet, Thésée est représenté après le combat, assis sur le monstre qu'il vient de tuer, comme un chasseur sur une proie : le Minotaure, quant à lui, est sur un rocher en position « S » inversé. D'un point de vue allégorique, l'ensemble de l'œuvre fait allusion à la victoire de la raison sur l'irrationalité (typique des bêtes), en pleine harmonie avec le siècle des Lumières.

Thésée est représenté alors qu'il est envahi par un sentiment de paix et de tranquillité, voire de fatigue, comme en témoigne le corps ni tendu ni contracté : son attitude est complètement différente de ce qu'il était auparavant, lorsqu'il était enflammé de colère et de fureur pour tuer le Minotaure. Le héros regarde même maintenant le monstre vaincu avec pitié, car la noblesse de son âme l'empêche de ressentir de la haine ou du ressentiment envers l'ennemi. L'ensemble, en somme, transmet une sensation d'immobilité physique et spirituelle, répondant parfaitement à cette « noble simplicité et grandeur tranquille » que Winckelmann croyait être les caractéristiques particulières de l'art hellénistique, auxquelles l'œuvre se réfère explicitement, en particulier dans les formes anatomiques de Thésée.

Notes

Autres projets

  Wikisource contient une oeuvre d'Isabella Teotochi Albrizzi de 1809 sur Thésée sur le Minotaure
  Wikimedia Commons contient des images ou des liens sur Thésée sur le Minotaure

Sculpture du XVIIIe siècle
Sculpture en marbre
Sculpture néo-classique
Sculpture d'Antonio Canova
Sculpture mythologique
Œuvre conservée au Victoria and Albert Museum
Mythologie gréco-romaine dans la sculpture après l'Antiquité
Geste de Thésée

Thésée sur le Minotaure


Die Ärztin steht für:
 Die Ärztin (Zeitschrift), deutsche Zeitschrift (1931–1944)
 Die Ärztin (1984), chinesisches Filmdrama
 Die Ärztin (2003), deutsches Fernseh-Melodram

Die Ärztin


Scat Cats este al doilea episod din seria Spike și Tyke din Tom și Jerry. A fost produs în CinemaScope, în 1957, de William Hanna și Joseph Barbera. Aici apar: Spike, Tyke (ultima sa apariție), Butch, Cap-Sec (motan albastru) (ultima sa apariție), Fulger, Topsy (ultima sa apariție), George și Joan.

George și Joan vor pleca și i-au rugat pe Spike și Tyke să păzească casa. Butch, auzind ca George și Joan vor pleca, i-a chemat pe Fulger, Cap-Sec și Topsy la o petrecere. Spike și Tyke fac tot posibilul sa apere casa de motani. Fulger, Cap-Sec și Topsy vor să-i păcălească pe câini și să le facă sa creadă că au venit George și Joan. Fulger și Cap-Sec s-au deghizat în George (Fulger) și Joan (Cap-Sec) și au intrat în curte. Fulger (George) ținea o valiza cu Topsy în ea. Tyke l-a muscat pe Fulger. Spike i-a cerut scuze și l-a tras pe Tyke, încât l-a demascat pe Fulger. Butch s-a speriat, iar câinii i-au fugărit pe motani pana în copac. Câinii au făcut o treaba excelenta.

Legături externe

Filme din 1957
Filme de scurt metraj
Filme de comedie din anii 1950
Filme în limba engleză

Scat Cats


في الهندسة الرياضية، تمديد مضلع هي عملية إنشاء مضلع جديد (أو متعدد أوجه جديد في الفضاء الثلاثي البعد) وذلك عن طريق تمديد أضلاع المضلع (أو وجوه متعدد الأوجه) إلى أن تتقاطع مرة أخرى. تكون الأشكال الجديدة الناتجة عن التمديد هي أشكال نجمية.

مراجع

 Bridge, N. J.; Facetting the dodecahedron, Acta Crystallographica A30 (1974), pp. 548–552.
 سكوت ماكدونالد كوكستر, H.S.M.; Regular complex polytopes (1974).
 سكوت ماكدونالد كوكستر, H.S.M.; Du Val, P.; Flather, H. T.; and Petrie, J. F. The Fifty-Nine Icosahedra. Stradbroke, England: Tarquin Publications (1999).
 Inchbald, G.; In search of the lost icosahedra, The Mathematical Gazette 86 (2002), p.p. 208-215.
 Messer, P.; Stellations of the rhombic triacontahedron and beyond, Symmetry: culture and science, 11 (2000), pp 201–230.

متعددات الرؤوس
متعددات السطوح
مضلعات

تمديد مضلع


الإِفْطَار (أو الفُطُور) هو أوَّل وجبة في اليوم. عادة ما يتناول المرء وجبة الإفطار بعد ساعة أو ساعتين من استيقاظه. تتَّسم وجبة الإفطار بأنها خفيفة بالمقارنة مع الوجبات الأخرى.

يسمى قديماً في العربية الفصحى غداء، أو صبوح (غير أنها غالباً تستخدم للشرب وليس للأكل)، أما المعاجم الحديثة المعاصرة فأغلبها تتفق أن الفطور هو وجبة الصباح.

تتنوع وجبات الإفطار حول العالم من حيث المحتوى، ففي شرق آسيا تؤكل أشكال الأرز المطهو أو المقلي، وفي اليابان، تكون البحريَّات جزءا من وجبة الإفطار، إجمالا لا تختلف الوجبات (الإفطار، الغداء والعشاء) عن بعضها في الشَّرق الأقصى بالمقدار الحاصل في الأجزاء الأخرى من العالم.

في الشَّرق الأوسط والدُّول العربيّة، يكون الجزء الأساسيُّ من وجبة الإفطار الخبز وما يغمس به، ففي الشَّام، يعتبر الزَّيت، الزعتر، اللبنة والحمُّص الشكل الرئيسي للغماس.في حين أن الفول المدمس في مصر يعتبر الغماس الأشهر للإفطار، وعادة ما يصحبه زيت أو سمن، كما يؤكل البصل بشكليه الأخضر والمقطع إضافة إلى الطماطم والخيار والخضروات الورقية كالجرجير وورق السبانخ. تؤكل الأجبان والألبان على الإفطار في المناطق الأبرد كبلاد الشام (فلسطين، سوريا، لبنان والأردن) وتركيا. الفلافل أوالطعمية تؤكل أيضا في وجبة الإفطار. لا تؤكل اللحوم كثيرا على وجبة الإفطار، ويعتبر الشاي المشروب الأكثر شعبية للشرب على الإفطار بالرغم من جدته وحداثته النسبية في المطبخ الشرق متوسطي، حالاً مكان مشروبات تقليدية كاليانسون والكركديه.

في أوروبا إجمالا؛ تتكون وجبة الإفطار من مخبوزات يرافقها زبدة ومربى، وقد تؤكل معها أيضا اللحوم الباردة، أو وجبات الإفطار المطبوخة كالبيض المسلوق والمقلي، البطاطس المقلية بكمية قليلة من الزبدة أو الزيت، أو اللحوم كالسجق أو اللحم المقدد، الفطر والطماطم. ويشرب عادة الشاي أو القهوة مع الإفطار.

في أمريكا الشمالية، الإفطار الأكثر شيوعا هو الحبوب المجففة مع الحليب، القهوة أو الإفطار الحلو كالبانكيك أو الدونات مصحوبا بقهوة أو حليب.

تعتبر وجبة الإفطار أهم الوجبات اليومية وذلك لأنها تمد الجسم بما يحتاجه من مواد غذائية لازمة لأداء النشاط اليومي.
و في شهر رمضان عند المسلمين عندما يكونون في حالة صيام منذ الفجر حتى المغرب فيفطر المسلمون بعد آذان المغرب وتكون هي وجبتهم الرئيسية.

طالع أيضا
 إفطار رمضان

مراجع

أغذية

إفطار


Garfield este un film de comedie american din 2004, regizat de Peter Hewitt, inspirat de benzi desenate de același nume ale lui Jim Davis. Îl are în distribuție pe Breckin Meyer ca Jon Arbuckle, Jennifer Love Hewitt ca Dr. Liz Wilson și îl prezintă pe Bill Murray ca vocea lui Garfield. Garfield a fost creat cu animație pe calculator, deși toate celelalte animale au fost reale. Filmul a fost produs de Davis Entertainment Company și distribuit de 20th Century Fox. Filmul are mai multe asemănări cu animația specială din 1982, "Here Comes Garfield". Garfield: Filmul a fost lansat în Statele Unite pe 11 iunie 2004. În ciuda unor comentarii negative din partea criticilor, filmul a fost un succes la box office, cu o valoare de 200 de milioane de dolari pe un buget de 50 de milioane de dolari. Un sequel, Garfield: A Tail of Two Kitties, a fost lansat în iunie 2006.

Note

Filme din 2004
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme 20th Century Fox
Filme regizate de Peter Hewitt

Garfield (film)


Chikara - Sumobryderens Søn er en dansk dokumentarfilm fra 2014, der er instrueret af Simon Lereng Wilmont efter eget manuskript.

Handling
Filmen handler om den 10-årige japanske dreng Chikara, der dyrker sumobrydning. Chikara deltager i mange turneringer, og han er et stort talent. Det kræver stor selvdisciplin og hård træning at være sumobryder, men det er sejt at blive så god, at man vinder kampe. Chikara er dog ikke altid sikker på, at han vil være sumobryder. Engang imellem længes han også bare efter at være barn og lege med sine venner. Træningen gør tit ondt, den er krævende og tager næsten al hans sparsomme fritid. Chikaras far er tidligere professionel sumobryder, og der er derfor store forventninger til Chikara. De høje forventninger gør Chikara usikker på, om han er god nok. Det betyder alt for Chikara at gøre sin far glad og stolt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014
Brydning
Dokumentarfilm fra Danmark

Chikara - Sumobryderens Søn


වහකෝට්ටෙ  යනු ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පළාතේ	මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ	පිහිටි ගම්මානයකි.

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ගම්මාන
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව

බාහිර සබැදි
Department of Census and Statistics -Sri Lanka

වහකෝට්ටෙ


Egbert Weiß (né le  à Berlin et mort le  dans la même ville) est un avocat allemand. Pendant plus de 21 ans, il est juge à la Cour d'appel. Il s'est fait connaître publiquement par son implication dans des poursuites pénales à vocation politique. Pendant des décennies, il travaille également comme historien étudiant, principalement sur des fraternités étudiantes.

École et études
Weiß est étudiant à l'école Hermann-Löns de Berlin-Neukölln. Pendant la Seconde Guerre mondiale, au cours de laquelle son père Herbert Weiß est mort en 1945 en tant que major de réserve, il est placé en internat dans le cadre du Kinderlandverschickung en Prusse-Occidentale (1941), en Slovaquie (1942), à Carniole (1943-1944) et en Carinthie (1944-1946). Dans la période d'après-guerre, il étudie au ce qui deviendra plus tard  jusqu'à ce qu'il obtienne son diplôme d'études secondaires en 1949. Il travaille ensuite pendant un an dans l'urgence jeunesse et dans le génie civil. Parallèlement, il suit des cours du soir à l'Université allemande de politique.

Au semestre d'hiver 1950-1951, Weiß entreprend des études de droit à l'Université Friedrich-Alexander d'Erlangen. En , il devient renard dans le , qui a succédé au  à Erlangen. Après trois semestres actifs, il s'installe à l'Université libre de Berlin. Au semestre d'été 1952, il est toujours actif dans le  pour l'aider à se reconstruire. Lorsque le Corps Lusatia déménage d'Erlangen à Berlin en , il est de nouveau actif. Il réussit les deux examens d'État juridiques en 1954 et 1958.

Service judiciaire de Berlin
Le , il rejoint le service judiciaire du Land de Berlin (Ouest) en tant qu'assesseur judiciaire. Il est principalement utilisé dans les affaires pénales ; il est au parquet pendant un an. Le , il devient juge de district au .

Processus NS
En tant que membre du jury, il est impliqué dans l'acquittement politiquement controversé de , l'ancien juge et assesseur au Tribunal populaire. En s'appuyant sur la jurisprudence de la Cour fédérale de justice, la cour d'assises acquitte le  Rehse, qui a participé en 1943 et 1944 à des condamnations à mort prononcées par le Tribunal populaire en 1943 et 1944 pour « avoir favorisé l'ennemi » et « sapé le pouvoir militaire », est relaxé de l'accusation de meurtre et de tentative de meurtre dans les sept cas reprochés. En tant que rapporteur, Weiß rédige les motifs écrits du jugement.

Procès terroristes
Nommé par la suite juge d'instruction I au tribunal de district, il dirige entre autres en 1970/71 l'enquête préliminaire contre Ulrike Meinhof et d'autres membres de la Fraction armée rouge pour tentative de meurtre en rapport avec la libération du prisonnier Andreas Baader. Nommé conseiller à la Cour d'appel le , il travaille dans plusieurs chambres criminelles de la Cour d'appel, principalement en matière d'appel. En tant que juge du  pénal, il est impliqué dans des affaires de sûreté de l'État de première instance. Lors des procès pour terrorisme, ils concernaient en particulier les membres de la Fraction armée rouge et du Mouvement du 2 Juin ainsi que des agents du ministère de la Sécurité d'État de la RDA.

La série de procédures contre des membres d'organisations criminelles et terroristes devant la Cour d'appel débute en 1972/73 avec l'affaire pénale contre Horst Mahler pour vol aggravé, à laquelle Weiß participe en tant que reporter. Dans l'affaire pénale contre ,  et d'autres membres du Mouvement du  pour l'enlèvement du président de la CDU du Land, Peter Lorenz et l'assassinat du président de la Cour suprême Günter von Drenkmann en 1978/80, en tant que vice-président du Sénat, il est responsable des décisions sur l'exécution de la mise en état détention, surtout pour le contrôle postal.

Deux résolutions, par lesquelles Weiß a interdit la livraison d'envois postaux au co-accusé emprisonné Fritz Teufel, sont rendues publiques. Fritz Teufel lui érige un "monument" dans le cadre de la guérilla amusante. Dans le conte de fées d'Ali et Fatima, White est immortalisé comme le vizir maléfique "Egbert Dirt Horse, également épée effrayante". Il assure la sécurité et l'ordre, chuchote de mauvaises choses dans la tête du roi malade et, en guise de punition, est envoyé par le puissant du destin "au tribunal de la misère à Berlin, où il doit se quereller avec l'accusé jusqu'à une crise cardiaque".

Procédure de trahison
Au nom de la fille du journaliste Carl von Ossietzky, que le Reichsgericht de la République de Weimar a condamnée à un an et six mois de prison pour avoir trahi des secrets militaires en 1931, l'avocat  dépose une demande de révision de ce procès auprès de la Cour d'appel. En tant que rapporteur, Weiß participe à la décision de la première chambre pénale du , qui rejette la demande de révision comme irrecevable

Retraite
En 1993, Weiss prend sa retraite. Il décède peu après son  à l'hôpital Sainte-Gertrude de Berlin.

Postes honorifiques et secondaires
1961-1993 Weiß est dans la réserve de la police volontaire de Berlin, depuis 1968 en tant que chef de centaine. De 1975 à 1977, il est membre de la Cour d'honneur des avocats de Berlin.

Étudiant historien
Weiss est impliqué dans l'histoire des étudiants pendant des décennies. Ses publications traitent principalement des associations étudiantes de Leipzig et de Berlin. L'accent est mis sur le mensur, le duel et l'histoire de l'Université de Leipzig. Il travaille sur le rôle des étudiants du corps pour aider le groupe Fuchs à s'échapper à Berlin-Ouest.

Publications
 Lusatia kontra NSDStB. Die Auseinandersetzung mit dem NS-Studentenbund Leipzig 1934, Bd. 17 (1972), S. 145–153.
 mit Max Küstner: Das Duell zu Connewitz 1828 vor dem Universitätsgericht Leipzig. Auszüge aus den Universitätsakten. Bd. 18 (1973), S. 98–101.
 Der allgemeine Studentenausschuß Leipzig 1911 – Corpsstudentische Hochschulpolitik vor dem 1. Weltkrieg. Bd. 19 (1974), S. 104–110.
 Corps Misnia IV
 Teil 1: Die Constitution der Kameradschaft Markgraf von Meißen. Ein Beitrag zur Geschichte des Corps Misnia IV zu Leipzig. Bd. 19 (1974), S. 122–140.
 Teil 2: Leipziger Mensuren im 2. Weltkrieg. Fortsetzung der Geschichte des Corps Misnia IV Leipzig [1942–1944]. Bd. 20 (1975), S. 60–77.
 Teil 3: Leipziger Corpsleben im 2. Weltkrieg. Fortsetzung der Geschichte des Corps Misnia IV [1944/45]. Bd. 21 (1976), S. 137–152.
 Burschenschaftliche Ideen im Corps. Ein Beitrag zum 160. Jahrestag des Wartburgfestes. Bd. 22 (1977), S. 89–98.
 Der Bart des Pfarrers [Wilhelm] Henniger. Ein Corpsstudent in der badischen Revolution 1849. Bd. 26 (1981), S. 83–87.
 Kollektivtyrannis der Orden? Bd. 27 (1982), S. 259–261.
 Der Leipziger SC und die "Lolamannen". Bd. 27 (1982), S. 261–263.
 Lausitzer im Befreiungskrieg 1813/15. Bd. 29 (1984), S. 11–16.
 Aus der Geschichte des Corporationsrings Berlin
 Teil 1: Die Zeit der Verfolgungen [1948–1956]. Bd. 31 (1986), S. 81–101. – Nachtrag in Bd. 32 (1987), S. 283.
 Teil 2: Die Blütezeit bis zur Universitätskrise [1957–1967]. Bd. 32 (1987), S. 59–86. GoogleBooks
 Teil 3: Der C[orporations-]R[ing] in der Studentenrevolte [1967/68]. Bd. 33 (1988), S. 153–181.
 Teil 4: Der CR während der Hochschulreform [1968–1974]. Bd. 35 (1990), S. 219–248.
 Chargierter der Lusatia Leipzig um 1825. Ein Beitrag zur studentischen Uniformkunde. Bd. 32 (1987), S. 187–189.
 Corpsstudenten im Vormärz – "Verfolgte" und "Verfolger". Bd. 33 (1988), S. 47–63 und Bd. 34 (1989), S. 264 f.
 Corpsstudenten in der Paulskirche. Sonderheft 1990. GoogleBooks
 Frankfurter und Berliner Märker 1811. Bd. 37 (1992), S. 186–187.
 Berliner Unitistenloge? Eine falsche Spur. Bd. 37 (1992), S. 188–191.
 Corpsstudenten im Reichstag des Norddeutschen Bundes. Ein Beitrag zum 130jährigen Jubiläum. Bd. 42 (1997), S. 9–40.
 Eine Klarstellung zum Leipziger Bierstaat. Bd. 45 (2000), S. 19–21.
 Carl Hoerder-Credé als Leipziger Westfale. Bd. 46 (2001), S. 347 f.
 Wann wurde der SC zu Erlangen rekonstituiert? Bd. 48 (2003), S. 347.
 Die Pistolenduelle der Leipziger Lausitzer im 19. Jahrhundert. Bd. 50 (2005), S. 161–189.
 Das Leipziger Universitätsjubiläum 1809. Ein zeitgenössischer Bericht. Bd. 54 (2009), S. 17–51.
 Mensuren mit Waffenwechsel in Leipzig und Jena. Bd. 54 (2009), S. 71–83.
 Ein Leipziger Karzerbild als "Weltschrifterbe". Bd. 55 (2010), S. 447–450.
 Der Berliner SC-Pauk-Comment als Motor des waffenstudentischen Neubeginns in Mitteldeutschland. Bd. 56 (2011), S. 349–368.
 Corpsstudenten im Leipziger Karzer. Täter und Zeugen vor dem Universitätsgericht 1862–1879. Bd. 61 (2016), S. 251–272.

Deutsche Corpszeitung
 Das hochschulpolitische Mandat der Kösener Corps. 3/1969, S. 148–150.
 Corpsstudentische Öffentlichkeitsarbeit – warum, wie und durch wen?. 1/1971, S. 17–20 und 2/1971, S. 115.
 Grundsätze der Flugblattwerbung. 1/1974, S. 18–24 und 1/1978, S. 3–8.
 Aufgaben der Zeitung eines Corps, 4/1977. S. 126–129.
 Deutsche Antwort eines sächsischen Wenden. Zum 160. Geburtstag des Lausitzer Wendenführers Immisch. 1/1980, S. 15 und 2/1981, S. 92.
 Keine Angst vor Walter Bloem! 2/1993, S. 19 f.
 Auf den Spuren Karl Mays. Der blaurote Methusalem. Der Corpsstudent 4/1995, S. 214; auch abgedruckt in den KMG-Nachrichten der Karl-May-Gesellschaft Nr. 110, Dezember 1996, S. 18–20.

Der Convent
 Zur Praxis corpsstudentischer Aktionen. Jg.19 (1968), S. 279–283.
 Das Wiedererstehen des Berliner SC nach dem Zweiten Weltkrieg. Jg. 25 (1974), S. 44–46.
 Auf verlorenem Posten – ein Corpsstudent als Präsident der DDR-Länderkammer (). Jg. 26 (1975), S. 17–19.
 Eduard von Siebold als Corpsstudent. Jg. 27 (1976), S. 141.
 Korporationsstudentischer Neubeginn 1946 in Erlangen. Jg. 28 (1977), S. 39–41.

Divers
 Corpsstudenten in der Paulskirche, in: Studenten-Kurier 2/1998, S. 7–11.
 Corpsstudenten auf dem Wege zur deutschen Einheit – von der Paulskirche zum ersten Reichstag, in: Rolf-Joachim Baum (Hg.): Wir wollen Männer, wir wollen Taten! Deutsche Corpsstudenten von 1848 bis heute (Festschrift zum 150jährigen Bestehen des KSCV). Siedler, Berlin 1998, S. 84–110.
 Richard Wagners missglückte Contrahagen, in: Studenten-Kurier 1/2007, S. 3–4.
 Leipziger Studentenduelle im 19.Jahrhundert – ein Streifzug durch die Annalen der Lusatia, in: Sich stellen – und bestehen! Festschrift für Klaus Gerstein, hg. von Sebastian Sigler, 2. durchgesehene Auflage unter dem Titel: Die Vorträge der 70. Studentenhistorikertagung Berlin 2010. Beiträge zur deutschen Studentengeschichte, Essen 2012 , S. 157–171.
 Aktiv in der Monarchie. Leipziger Corpsstudenten 1807–1918. Lebensläufe der Leipziger Lausitzer. Festschrift zum 210. Stiftungsfest des Corps Lusatia, Leipzig 2017, lektoriert von Hans Lipp und Helmut Weiß. Verlagsdruckerei Schmidt, Neustadt an der Aisch 2017 .
 Aktiv in Leipzig, Erlangen und Berlin. Geschichte der Studentenverbindung Corps Lusatia von 1933 bis 1990. Berlin und Leipzig 2021 .

Conférences
 , Berlin 1987, 2010
 Université de Haute-Lusace Zittau/Görlitz, Zittau 1999, Görlitz 2006
 Société des hors-la-loi à Berlin, 2002
 Association pour la recherche historique sur les corps d'étudiants, Rudelsburg 1995, 2009

Honneurs
 Membre honoraire du  (1977)
 Croix du mérite de la République fédérale d'Allemagne (1987)

Bibliographie
 Egbert Weiß, EM der Lusatia Leipzig. Deutsche Corpszeitung 2/1978, S. 59.
 Hans Nehlep: Egbert Weiß, in: : Verfasserlexikon zur Studenten- und Universitätsgeschichte. SH-Verlag, Köln 2004, S. 346.

Liens externes

 Egbert Weiss (VfcG)

Références

Historien allemand
Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en janvier 1931
Naissance à Berlin
Décès en janvier 2022
Décès à Berlin
Décès à 91 ans

Egbert Weiß


John Simmons Barth (27 Mayıs 1930) Amerikalı romancı ve kısa hikâye yazarı. Postmodernist yapıtlarıyla bilinir.

John Barth Cambridge, Maryland'de doğdu. Johns Hopkins üniversitesini 1951'de bitirdi. Penn Eyalet Üniversitesi'nde 1953-65, Buffalo Üniversitesi'nde 1965-73, Boston Üniversitesi'nde 1972-73 ve Johns Hopkins Üniversitesi'nde 1973-95 yıllarında profesörlük yaptı. 1995'te emekliye ayrıldı.

Eserleri
Kurgusal
 The Floating Opera (1957)(Yüzen Opera)
 The End of the Road (1958)(Yolun Sonu)
 The Sot-Weed Factor (1960)(Zom-Otu Etkeni)
 Giles Goat-Boy, or, The Revised New Syllabus (1966)(Keçi Çobanı Giles)
 Lost in the Funhouse: Fiction for Print, Tape, Live Voice (hikâyeler) (1968)
 Chimera (üç kitaplık roman) (1972) (Masal Masal İçinde (Khimaira))
 LETTERS: A Novel (1979)
 Sabbatical: A Romance (1982)
 The Tidewater Tales: A Novel (1987)
 The Last Voyage of Somebody the Sailor (1991)
 Once upon a Time: A Floating Opera (1994)
 On with the Story (stories) (1996)
 Coming Soon!!!: A Narrative (2001)
 The Book of Ten Nights and a Night: Eleven Stories (2004)
 Where Three Roads Meet: Novellas (2005)

Kurgusal Olmayan
 The Friday Book (1984)
 Further Fridays (1995)

1930 doğumlular
Cambridge, Maryland doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
American Academy of Arts and Letters üyeleri
Yaşayan insanlar
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
21. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları

John Barth


ලයනල් දන්තනාරායන (උපත 1940 අගෝස්තු 24 - විපත 1994 ජූලි 30), හෙවත් ලයනල් දැරණියගල, යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. ශ්‍රී ලාංකේය චිත්‍රපට ඉතිහාසයේ ජනප්‍රියම දුෂ්ට කලාකරුවෙකු වන ඔහු ප්‍රතිවාදියා ලෙස දශක තුනකට වැඩි කාලයක් වෘත්තීය ජීවිතයක් ගත කළේය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු 1940 අගෝස්තු 24 වැනි දින ගාල්ලේදී සහෝදර සහෝදරියන් තිදෙනෙකු සහිත පවුලක පවුලේ බාලයා ලෙස උපත ලැබීය. ඔහු ගාල්ලේ මහින්ද විද්‍යාලය තුලින් අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කළේය.

ඔහු 1973 දී සෙසු නිළි තිලකා සමඟ විවාහ විය. මෙම යුවළට ප්‍රියන්ති ශ්‍යාමලී නම් එක් දියණියක් සහ චූලානන්ද නම් පුතෙක් සිටී.

1975 දී ඔහු තම බිරිඳ සමඟ බතික් කර්මාන්තයේ නිරත විය. 1981 දී ඔහු රැකියාවක් සඳහා මැදපෙරදිග ගියේය. ඔහු 1983 දී නැවත ලංකාවට පැමිණ ව්‍යාපාර කරගෙන ගියේය.

දැරණියගල 1994 පෙබරවාරි 4 වැනි දින හදිසි අනතුරකින් පසුව රාගම පුනරුත්ථාපන රෝහලේදී රෝගාතුර විය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු 1994 ජූලි 30 වන දින වයස අවුරුදු 53 දී මිය ගියේය.

වෘත්තීය ජීවිතය
පාසල් වේදිකාවේ පොඩි පොඩි චරිත රඟපෑ ඔහු වයස අවුරුදු 14 දී සමීපතම මිතුරා සහ චිත්‍රපට නළු සේනක පෙරේරා සමඟ ජනප්‍රිය චිත්‍රපට නළුවෙකු සහ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙකු වූ බී.ඒ.ඩබ්ලිව්. ජයමාන්න මුණගැසුණි. ඒ වන විට ජයමාන්න "කැලෑ හඳ" චිත්‍රපටයට සූදානම් වෙමින් "ජෝන් ජයපාල" ගේ චරිතයට පණ පෙවීමට තරුණයකු සොයමින් සිටියේය. සේනක විසින් දැරණියගලව ජයමාන්නට හඳුන්වා දුන්නත් වයස ගැටලුවක් වූ නිසා පාසල් කාලය අවසන් වූ පසු තමා හමුවන ලෙස ජයමාන්න දැරණියගලට දැන්වීය. අධ්‍යාපනය අවසන් කර වයස අවුරුදු 20 දී රැකියාවක් සොයා කොළඹට පැමිණි ඔහු 1960 වසරේ ගිල්බට් හේවාවිතාරණ අධ්‍යක්ෂණය කළ එකොලොස් ගින්න චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතයට තේරී පත් විය. හේවාවිතාරණ ඔහුගේ උපන් නම දන්තනාරායන 'දැරණියගල' ලෙස වෙනස් කළේය. චිත්‍රපටිය නිෂ්පාදනය නොවුණත් ඔහුට "දැරණියගල" යන නම ඉතිරිව තිබුණේය.

ලයනල් සිලෝන් තියටර්ස් හි පොත් තැබීමේ ලිපිකරුවෙකු ලෙස සේවය කරන අතරතුර ඔහුට චිත්‍රපට නිෂ්පාදක රෝලන්ඩ් අමරසිංහ හමුවිය. ස්ක්‍රීන් ටෙස්ට් එකට නවජීවන රඟහලට එන ලෙස අමරසිංහ පැවසූ අතර නවක නිළි ශිරාණි ගුණතිලක සමඟින් 1966 වසරේ තිරගත වූ කොළඹ හාදයෝ චිත්‍රපටයේ "උදේනි" ප්‍රධාන චරිතයට ඔහු තෝරා ගන්නා ලදී. මේ අතර සුදාස් මාසකෝරාළ නිෂ්පාදනය කළ අභිමානය වේදිකා නාට්‍යයට ඔහුව තෝරා ගත් අතර ඉන්පසුව 1969 වසරේ තිරගත වූ මී මැස්සෝ චිත්‍රපටයේ ගාමිණී ෆොන්සේකා සහ සෝනියා දිසා සමඟින් ඔහු රඟපෑවේය.

නීල් රූපසිංහ අධ්‍යක්ෂණය කළ 1971 වසරේ තිරගත වූ හතර දෙනම සූරයෝ චිත්‍රපටයේ ප්‍රතිවාදියා ලෙස දැරණියගල විශිෂ්ට රංගනයක් ඉදිරිපත් කළේය. චිත්‍රපටයෙන් පසු ජනප්‍රිය නළු එඩී ජයමාන්න ඔහුගේ දුෂ්ට චරිතය අගය කරමින් කියා සිටියේ "ඩොමී ජයවර්ධනගෙන් පසු හොඳම දුෂ්ටයා ඔබයි" යනුවෙනි. එතැන් පටන් ඔහුට රෑන ගිරව්, රන් ඔංචිල්ලා, රජගෙදර පරවියෝ, එදත් සූරයා අදත් සූරයා, ගිජුලිහිණියෝ, කේසර සිංහයෝ, රිදී තෙල්, කස්තුරි සුවඳ සහ රාජ කෙල්ලෝ යන ජනප්‍රිය චිත්‍රපටවල දුෂ්ට චරිත ලැබුණි. ඔහු 1979 වසරේ තිරගත වූ සව්දාන් ජෙමා චිත්‍රපටයේ ඔහු ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑවේ හාස්‍ය රසයක් ගෙන දෙමිනි. 1973 වසරේ තිරගත වූ සිනාවයි ඉනාවයි චිත්‍රපටයේ විකට චිත්‍රයක් ද රඟපෑ දැරණියගල ඉන් අනතුරුව 1978 වසරේ අප්සරා චිත්‍රපටයේ ගාමිණී ෆොන්සේකාගේ සහෝදරයා ලෙස වෙනස්ම චරිතයක් නිරූපණය කළේය.

දැරණියගල ඔහුගේ බිරිඳ සමඟ ගිජුලිහිණියෝ, වානරයෝ, රජ කොල්ලෝ ඇතුළු චිත්‍රපට කිහිපයකම රඟපෑවේය. දරුවන් ලැබීමෙන් පසු ඔහුගේ බිරිඳ රංගනයෙන් ඉවත් විය.

ඔහු සුළි සුළඟ සහ රැල්ල වැනි වේදිකා නාට්‍ය කිහිපයක රඟපෑවේය. 1995 ජනවාරි 13 වැනි දින තිරගත වූ නීතියද ශක්තියද නම් වූ එම චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනය වූයේ දැරණියගල නිෂ්පාදකවරයා වූ "ඉන්ස්පෙක්ටර් ගීතා" ලෙසිනි.

1990 වසරේ සරසවිය සිනමා උළෙලේදී දැරණියගල "රන්දෙණිගල සිංහයා" චිත්‍රපටිය වෙනුවෙන් කුසලතා සම්මානයක් දිනා ගත්තේය.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

1940 උපත්
1994 මරණ

ලයනල් දැරණියගල


මෙම ලිපියේ අඩංගු වන්නේ මූලද්‍රව්‍ය ලැයිස්තුවයි, මූලද්‍රව්‍ය පිළිබද බැලීමට රසායනික මූලද්‍රව්‍ය පිටුව බලන්න.

රසායනික ශ්‍රේණි ආඛ්‍යායිකාව

සිරස් පේළි නාම සදහා මාර්ගෝපදේශකය
"ප" යනු පරමාණුක ක්‍රමාංකයයි.
"සං" යනු පරමාණුක සංකේතයයි.
"නම" යනු රසායනික මූලද්‍රව්‍යයයේ නමයි.
"කාණ්" යනු කාණ්ඩයයි.
"ආවර්" යනු ආවර්තයයි.
"බර" යනු පරමාණුක ස්කන්ධ ඒකක මගින් ලබාගත් පරමාණුක භාරයයි.
ඝනත්වය දී ඇත්තේ ඝන සෙන්ටිමීටරයකට ග්‍රෑම් වශයෙනි.
"ද්‍රවිත්ත" යනු කෙල්වින් මගින් ඇති ද්‍රවාංකයයි.
"තාපය" යනු කෙල්වින් මගින් ඇති තාපාංකයයි.
Heat is specific heat capacity in Joules per gram Kelvin. Abund is Abundance of elements in Earth's crust in ppm by weight. Neg is Electronegativity.

ලැයිස්තුව

බාහිර සබැඳි

 එක් එක් මූලද්‍රව්‍යය සඳහා වීඩියෝ පට නොටින්හැම් විශ්වවිද්‍යාලය මගින්

මූලද්‍රව්‍යය
ලැයිස්තු
රසායන විද්‍යාව
රසායන ද්‍රව්‍ය

මූලද්‍රව්‍ය ලැයිස්තුව


جايثون  المعروفة سابقا بـ جي بايثون JPython هي تنفيذ وتطبيق (implementation) للغة البرمجة بايثون على لغة البرمجة جافا، وتحويل لكود بايثون إلى جافا بايت كود.

نظرة عامة

تستطيع برامج جايثون جلب أي كلاس جافا واستخدامه بالكامل دون خلل. وتشمل جايثون أغلب وحدات بايثون (Python modules) ما عدا بعض الوحدات القياسية الرئيسية (Python standard modules) والتي كتبت أساسا بلغة البرمجة سي. على سبيل المثال، واجهة الاستخدام في جايثون تكتب بمكتبات Swing أو AWT أو SWT، وليس بمكتبات بايثون. ويترجم كود جايثون إلى جافا بايت كود (وهي لغة بينية بين لغة الآلة ولغة البرمجة).

تشمل جايثون أيضا مترجم خاص واسمه جايثونك (jythonc) الذي يقوم بترجمة وتحويل كود بايثون إلى جافا بايت كود. وهذا بالتالي يسمح لمبرمجي بايثون بكتابة كود وكلاسات يمكن تحويلها بالكامل واستخدمها في برامج مكتوبة بجافا.

رخصة الاستخدام

أُصدرت جايثون تحت مزيج من ثلاث رخصة وهي: رخصة مؤسسة برمجيات بايثون (v2), ورخصة جايثون 2.0, 2.1, ورخصة برمجيات جي بي بايثون 1.1.x. الرخصتين الأولى والثانية هي رخص مجانية واختيارية، وعلى الرغم من أن الثالثة تبدو كذلك أيضا إلا أنها لم تراجع بعد من مؤسسة البرمجيات المجانية ولا من مبادرة المصادر الحرة حتى الآن.

تاريخ

بدأ جيم هوغنن جايثون في نهاية عام 1997، واستمر بتطويرها حتى 1999. في فبراير 1999، أصبح جنو ميل مان هو المطور الرئيسي لجايثون. في أوكتوبر 2000، انتقلت جايثون إلى سورس فورج. ثم لفترة طويلة، أكمل المطور Samuele Pedroni أغلب مهام التطوير والمحافظة على جايثون. وفي نهاية عام 2004، تنحى Samuele Pedroni من مطور رئيسي لجايثون ليركز جهوده أكثر على باي باي، لكنه ما يزال المرجع في دواخل جايثون. في يناير 2005، استلم Brian Zimmer تصريح من مؤسسة برمجيات بايثون لتطوير جايثون. ثم في ديسمبر 2005، خلف Frank Wierzbicki كمطور أساسي بدل عن Brian Zimmer. وكان التطوير خلال 2005 في جايثون بطيء بسبب النقص في المطورين العالمين بالمجال.

في 3 مارس 2008، وظفت شركة صن مايكروسيستمز المطورين Ted Leung و Frank Wierzbicki للعمل على جايثون وبايثون، وبنفس الطريقة التي وظفت فيها مطورين آخرين للعمل على مشروع مشابه هو جي روبي JRuby. والتطوير قائم بثبات في هذين المشروعين, ويمكن لجايثون الآن من تشغيل منصة دي جانجو للويب (و التي تعتبر المقابل لمنصة روبي اون رايلز ولكن على لغة بايثون)

الحالة وخارطة الطريق

النسخة الحالية من جايثون هي Jython-2.2.1 وتتضمن تحسينات في الدمج مع لغة الجافا، وتطبيق لنفس مجموعة خصائص سي بايثون سي بايثون 2.2. وجاري تطبيق خصائص سي بايثون 2.5 في النسخة التالية.

و يقوم المطورون بالتطوير بشكل ثابت وقد تم إصدار نسخة ألفا من جايثون 2.5 في يوليو 2008.

الاستخدام

 جياثون هي واحدة من لغتين نصيتين تستخدم في برنامج سيرفر ويبسفير WebSphere Application Server. كما تستخدم ضمن أدوات برنامج راشونال من آي بي إم حيث يمكن صنع مشاريع جايثون بمساعدة ويزرد البرنامج.

انظر أيضًا

 بيب
 بايثون
 سي بايثون

المراجع

وصلات خارجية

بايثون (لغة برمجة)
لغات برمجة كائنية التوجه
لغات برمجة نصية

جايثون


En oxiderende syre er en syre som har en negativ ion med oxiderende egenskaber, det vil sige at den let optager elektroner, således at den selv reduceres.

Dette er syrer, som indeholder strukturer med stærkere oxiderende egenskaber end hydrogenionen. Disse inkluderer salpetersyre, perklorsyre, klorsyre, kromsyre og koncentreret svovlsyre.

Syrer

Oxiderende syre


Sam Porto (Brasília, 25 de agosto 1994) é um tatuador e modelo brasileiro. Foi o primeiro homem trans a desfilar no São Paulo Fashion Week.

Desfilou para Ellus, Cavalera e fez parte de editais de moda de publicações como Marie Claire. Sam Porto estampou capas das principais revistas de moda brasileira. Participou da campanha Proud My Calvins de roupas íntimas para Calvin Klein. A performance de Sam Porto teve repercussão internacional, sendo publicada no Washington Post. Sam Porto é integrante do elenco da Way Model.

Biografia
Sam Porto nasceu em Brasília, em 1995. Estreou como modelo em 2019 e foi o primeiro homem trans a desfilar no São Paulo Fashion Week (SPFW). Foi destaque na passarela, ajoelhando-se e pedindo respeito às pessoas trans com as palavras "respeito trans" escritas no abdômen. O modelo também posou para Mario Testino, para a ÁLG, de Alexandre Herchcovitch, estrelou na capa da Vogue, desfilou para Ellus, Cavalera e fez parte de editais de moda de publicações como Marie Claire. A performance de Sam Porto teve repercussão internacional, sendo publicada no Washington Post. Sam é integrante do elenco da Way Model e faz parte da ROCK MGT.

Sam Porto estampou capas das principais revistas de moda brasileira. Participou da campanha  Proud My Calvins de roupas íntimas para Calvin Klein.

Após foto de Bianca Andrade no Instagram beijando Sam Porto para uma campanha publicitária, houve boatos de que os dois estariam tendo um relacionamento desde novembro do ano de 2022. Bianca desmentiu o boato na TV Fama afirmando aos telespectadores de que se tratava apenas de uma gravação profissional.

Ligações externas

Tatuadores
Modelos masculinos do Brasil
Modelos LGBTQIA+
Homens transgênero
Pessoas transgênero do Brasil
Naturais de Brasília

Sam Porto


Bazancourt se poate referi la:
Bazancourt, localitate în departamentul Oise, Franța
Bazancourt, localitate în departamentul Marne, Franța

Bazancourt


مطار شانغهاي بودنغ الدولي  هو مطار دولي ومحور رئيسي للنقل الجوي في آسيا، ولا سيما في منطقة شرق آسيا، وهو المطار الدولي الرئيسي في شانغهاي. يقع على بعد حوالي 30 كيلومترا من وسط المدينة، ويحتل 40 كم مربع في موقع متاخم للساحل في الحافة الشرقية لمنطقة بودونغ داخل حدود بلدية شانغهاي.

المطار هو المحور الرئيسي لشركة خطوط شرق الصين الجوية وشركة خطوط شانغهاي الجوية، ومركزا دوليا رئيسيا لشركة طيران الصين. يشمل مطار بودونغ اثنين من صالات الركاب الرئيسية، محاطة من كلا الجانبين بثلاثة مدارج متوازية. وفيما تضمنت المخططات الرئيسية للمطار الحالي بناء محطة ثالثة للركاب، وصالة ركاب مستقلة ومدرجين إضافية بحلول عام 2015، ورفع القدرة الاستيعابية من 60 مليون راكب سنويا حاليا إلى 80 مليون راكب، جنبا إلى جنب مع القدرة على التعامل مع ستة ملايين طن من الشحن الجوي. وهناك محطة لقطار ماجليف شانغهاي ويقع بين مباني صالات الركاب توفر النقل إلى وسط المدينة في 7 دقائق و 20 ثانية. والمطار أحد المطارات الصينية القليلة المفتوحة على مدار اليوم.

يعتبر مطار شانغهاي بودونغ الدولي محورا رئيسيا لحركة الشحن الجوي في العالم. مع 2.602.916 طن متري متداولة في عام 2008، ويعد المطار الثالث بين أكثر المطارات ازدحاما في العالم من حيث حركة البضائع. فيما ما مجموعه 28.24 مليون راكب عبر المطار في عام 2008، مما يجعل المطار الثالث بين أكثر المطارات ازدحاما في الصين. ومع ذلك، فإنه يتعامل مع حركة المسافرين الدولية بشكل أكبر من مطار العاصمة بكين الدولي. ,

نبذة تاريخية
كان مطار هونغكياو الدولي هو المطار الرئيسي لشانغهاي قبل إنشاء مطار بودونغ الدولي، والذي اضطرت الحكومة إلى البحث عن بديل له بعد أصبح من المستحيل التوسع فيه بسبب النمو الكبير في المناطق الحضرية المحيطة بهونغكياو. وكان الموقع الجديد في منطقة للتنمية في شرق شانغهاي، وتم تمويل إنشاء المطار الجديد بقرض تنموي من برنامج المساعدة الإنمائية الرسمية اليابان بمبلغ 450 مليون دولار أمريكي.

افتتح المطار في 1 أكتوبر 1999، واستبدل مطار شانغهاي هونغكياو الدولي في شنغهاي في المطار الدولي الجديد ببودنغ وتحويل جميع رحلاتها الدولية والإقليمية بما في ذلك الرحلات الجوية إلى هونغ كونغ وماكاو. المرحلة الأولى من المطار بدأت في أكتوبر عام 1997 واستغرق البناء عامين بتكلفة قدرها 12 مليار يوان (1.67 مليار دولار). ويغطى مساحة 40 كم مربع ويبعد حوالي 30 كيلومترا من وسط مدينة شنغهاي.

المنشآت

احتوى المطار على 28 جسرا هوائيا قادرا على نقل الركاب لطائراتهم، و 127 موقفا للطائرات ومدرج للطيران على مساحة 1.49 مليون متر مربع حتى قبل افتتاح المبنى رقم 2. كما أن لديها مدرجين اثنين للطيران الأول 17L/35R بطول 4000 متر من الفئة 4E ومدرج 16/34 بطول 3800 متر من فئة التصنيف 4F وقادرة على التعامل مع ايرباص A380. قبل أن يتم تدشين المدرج الثالث الجديد 17R/35L بطول 3,400 متر في عام 2008.

صالة الركاب رقم 1
افتتحت صالة الركاب رقم 1 في أكتوبر عام 1999 إلى جانب مدرج بطول 4000متر ومركزا للشحن الجوي. صممت صالة الركاب على شكل مطار كانساي الدولي، لكنها أقصر مع 28 من بوابات السفر، 13 منها مزدوجة وذات طابقين. السطح الخارجي لمبنى صالة الركاب على شكل يشابه الموج. يستوعب المبنى 20 مليون مسافر. ويضم حاليا 204 مكتب لفحص وثائق السفر للمسافرين، وتغطي مساحة تبلغ 280,000 متر مربع. انتقد كثيرا حول عدم وجود اكشاك للتسوق، والتسعير من المحلات التجارية والمواقع المربكة للمراحيض وصعوبة التحرك للركاب عبر السلالم المتحركة وممرات الصالة.

صالة الركاب رقم 2

صالة الركاب رقم 2 افتتحت في 26 مارس 2008، إلى جانب ثالث مدارج الطيران في المطار، ليرفع السعة الاجمالية للمطار إلى 60 مليون راكب و 4.2 مليون طن من البضائع سنويا. صمم على نفس تصميم المبنى رقم 1 لكنه يملك تشكيل طيور النورس بشكل أكبر من الموج وكذلك أكبر قليلا من المبنى رقم 1. تستخدم الصالة رقم 2 خطوط طيران الصين، وشركة خطوط شانغهاي الجوية وغيرها من أعضاء تحالف ستار ولكن من المعروف أن بعض أعضاء سكاي تيم وون ورلد سوف تنقل عملياتها إلى صالون مطار.

شركات الطيران والوجهات

الركاب

الشحن

معرض صور

طالع أيضا
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة الركاب
 مطار بكين العاصمة الدولي
 شانغهاي

المصادر

وصلات خارجية
  Shanghai Airport, الموقع الرسمي
 Airliners.Net photos of Shanghai Pudong International Airport

تأسيسات سنة 1999 في الصين
شانغهاي
شركات مملوكة من قبل الدولة الصينية
مطارات أسست في سنة 1999
مطارات شانغهاي
بودونغ

مطار شانغهاي بودنغ الدولي


هيا عبد السلام (24 سبتمبر 1983 -)؛ ممثلة ومخرجة كويتية.

عن حياتها
هي من أسرة فنية، حيث إن والدها رسام الكاركتير عبد السلام مقبول وشقيقتها المخرجة «لولوة»، وهي حاصلة على شهادة في التمثيل والإخراج من «المعهد العالي للفنون المسرحية» في الكويت دفعة عام 2006، ظهرت في عالم التلفزيون بقوة في مسلسل أم البنات أمام الفنانة سعاد عبد الله، عندما قامت بدور «نسيمة» صغرى بنات «شريفة»، من خلال تلك الشخصية استطاعت إثبات نفسها والحصول على مساحة كبيرة في أدوارها التالية. يعتبر نجاحها الحقيقي من خلال مسلسل ساهر الليل الذي قدمت خلال أجزائه الثلاثة أدوار البطولة. بالإضافة لعملها كممثلة فقد قامت بإخراج العديد من الأعمال المسرحية، قبل توليها مهمة الإخراج الدرامي في مسلسل للحب كلمة، وهو المسلسل الأول الذي قامت بإخراجه.

حياتها الأسرية
كانت متزوجة من شخص كويتي وانفصلت عنه، وفي 25 ديسمبر 2014 أعلن عن زواجها من الممثل فؤاد علي.

أعمالها

التمثيل

من أعمال التلفزيون

في المسرح

في السينما

كإخراج ومساعد إخراج
 أولى أول (مسرحية) - إخراج.
 عيون الحب (مسلسل) - مساعد مخرج.
 الهدامة (مسلسل) - مساعد مخرج.
 آخر صفقة حب (مسلسل) - مساعد مخرج.
 ساهر الليل (مسلسل) - مخرج منفذ.
 أنين (مسلسل) - مخرج منفذ.
 تو النهار (مسلسل) - مخرج منفذ.
 لهفة الخاطر (مسلسل) - مخرج منفذ.
 زينة الحياة (مسلسل) - مخرج منفذ.
 للحب كلمة (مسلسل) - مخرج.
 في عينيها أغنية (مسلسل) - مخرج.
 للوطن عزوة (فيلم تلفزيوني)-تأليف وإخراج.
 كلام أصفر (مسلسل) - مخرج.
 أجندة (مسلسل) - مخرج.
 مانيكان (مسلسل) - مخرج.
الناجية الوحيدة-مخرج

تقديم البرامج
قامت بعام 2011 بتقديم برنامج حمل اسم «فورزا» عرض على قناتي العدالة والوطنية، وشاركها بتقديمه محمود بوشهري وعبد الله بوشهري.في عام 2022 قدمت بودكاست
«مسرة» على منصة «شاشا»

الإعلانات
في عام 2016 قدمت العديد من الاعلانات التجارية، فقد شاركت مع زوجها في إعلان لسيارات بي ام دبليو وحققا بهذا الإعلان ضجة إعلامية ضخمة، كما تم اختيارها لتكون سفيرة إعلامية لعلامة غارنييه لمستحضرات التجميل.

الجوائز
 2009:  - أفضل ممثلة واعدة من «مهرجان المميزون في رمضان للإبداع التلفزيوني».
 2011:  - أفضل ممثلة دور ثاني من «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل زينة الحياة.
 2011:  - شهادة تقدير من «مهرجان الخليج السينمائي الرابع» عن دورها في فيلم ماي الجنة.
 2012:  - جائزة أفضل ممثلة من «مهرجان الدوحة السينمائي الخليجي الأول» عن فيلم ماي الجنة.
 2012:  - جائزة أفضل دور مركب «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل حبر العيون.
 2013:  - جائزة أفضل نجمة جماهيرية «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل عطر الجنة.
 2014:  - جائزة أفضل عمل متكامل «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل للحب كلمة.
 2014:  - جائزة أفضل مخرجة «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل للحب كلمة.
 2014:  - جائزة أفضل كوبل «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل للحب كلمة.
 2015:  - جائزة أفضل مخرجة«مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل في عينها أغنية.
 2015:  - جائزة أفضل عمل متكامل «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل في عينها أغنية.
 2019:-جائزة تكريم من مهرجان ضيافة بدورته الثالثة، في دبي

انظر أيضًا
 عبد السلام مقبول

المراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات أفلام كويتيات
ممثلات تلفزيون كويتيات
ممثلات كويتيات في القرن 21
ممثلات مسرح كويتيات
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983

هيا عبد السلام


Nurettin Veren (d. 1948, İzmir), Ulusal Kanal'da yayınlanan Aydınlık Kürsü adlı programın eski yapımcısı ve Yeni Akit gazetesi eski yazarı.

Fethullah Gülen'in bir dönem en yakınındaki isimlerden biri olan Veren, 2005 yılında Fethullah Gülen'i CIA ile ortaklık etmekle ve Türkiye'nin aleyhinde çeşitli faaliyetlerde bulunmakla suçladı. Bu iddialarından sonra kamuoyunda tanınmış ve 1 Kasım 2005 tarihinde İşçi Partisi İstanbul il başkanlığındaki törende Doğu Perinçek'in de bulunduğu bir törenle partiye katıldığı basına yansıdı. Ancak 2016 yılında çeşitli yerlerde herhangi bir partiye üye olmadığını ifade etmiştir.

İşçi Partisine yakınlığı ile bilinen Ulusal Kanal adlı TV kanalında yayınlanan, yapımcılığını kendisi yaptığı Aydınlık Kürsü adlı programda ve İşçi Partisinin haftalık dergisi Aydınlıkın, aynı yılın Aralık ayındaki 3 sayısında dile getirmiştir. Veren, CIA ile işbirliği yaptığını iddia ettiği Gülen Hareketi ile mücadele etmektedir. Nurettin Veren, Fethullah Gülen'in amacının polise ve diğer kurumlara olduğu kadar, orduya da sızmak olduğunu iddia etmişti.

Veren, 9 Şubat 2016'da Yeni Akit gazetesinde yazmaya başlamış, ardından Ekim 2018'de yazdığı bir köşe yazısından dolayı işine son verilmiştir.

İddiaları
İddialarını İşçi Partisinin yayın kolu Ulusal Kanal'da yapımcılığını da yaptığı Aydınlık Kürsü adlı programda ve bazı diğer kanallarda konuk olarak dile getirmiştir. Akit TV'deki programda ise İşçi Partisi üyesi olmadığını, sadece Ermeni iddiaları konusundaki kampanyalara desteğini belirtmiştir. Fethullah Gülen'le 1966 yılında İzmir'deki bir camide tanıştı. Topluluk içinde üst düzey görevlerde bulundu. Ayrıca topluluğa yakınlığı ile bilinen Zaman gazetesi ve Samanyolu TV'de çalıştığını, Zaman gazetesinde bir dönem genel müdür yardımcılığı görevinde bulunduğunu iddia etmiştir. Bu nedenle, bu iddialara dayanılarak bazı basın ve yayın organlarında Fethullah Gülen'in sağ kolu olarak nitelendirilmiştir. Bu iddialar ilgili kurumlar tarafından yalanlanmış, sadece bir dönem Zaman gazetesinde çalıştığı ve daha sonra işine son verildiği duyurulmuştur.

Hakkındaki iddialar
Nurettin Veren'le Cumhuriyet gazetesi için röportaj yapan ancak yaptığı röportaj mahkeme kararıyla haksız iftira sebebi ile durdurulan Hikmet Çetinkaya da Veren'in tamamen kendi menfaati ve parasal sebeplerden dolayı ayrılığa düştüğünü şu şekilde iddia etmiştir: "Onun da bir hesabı var ki geldi konuştu. Parasal bir şey var."

Kaynakça

1948 doğumlular
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler

Nurettin Veren


Terence James O'Neill (17 de marzo de 1957, Mánchester, Inglaterra) es un economista británico. Este especialista es conocido por haber propuesto el término BRIC, para referirse a las economías de Brasil, India, Rusia, y China.

Vida
Realizó sus estudios en la Universidad de Sheffield y la Universidad de Surrey. En el período 2001-2010, 'Jim O'Neill se desempeñó como director del área de economía global en el conocido grupo financiero Goldman Sachs. Este especialista es conocido por haber propuesto el término BRICs, para referirse a las economías de Brasil, India, Rusia, y China.

Desde el año 2010, O'Neill es presidente de la empresa Goldman Sachs. Además, O'Neill es un participante destacado en Bruegel, un think tank (laboratorio de ideas, centro de reflexión) europeo en temas de economía internacional y de política monetaria. Es miembro del Consejo Asesor Internacional del Centre for Rising Powers en la Universidad de Cambridge.

Es el creador del concepto BRIC (acrónimo que designa el eje Brasil, Rusia, India y China), el que acuñó y difundió en el año 2001, en un paper (documento) titulado Building Better Global Economic BRICs. También creó el bloque de los N-11 en el año 2005, que esta conformado por México, Turquía, Indonesia, Corea del Sur, Bangladés, Irán, Egipto, Nigeria, Vietnam, Filipinas y Pakistán,y de los MIST en el año 2011, los cuales son los cuatro países más desarrollados de los N-11

En el año 2003 escribió un ensayo llamado "Soñando con los BRIC: Rumbo a 2050" (en inglés: Dreaming with BRICs: The Path to 2050), en el cual postula que los países del BRIC serían las próximas potencias emergentes hacia el año 2050.

O'Neill se ha especializado en el Mercado Internacional de Divisas  (Forex), y fue señalado en el año 2005 por Gavyn Davies, principal ejecutivo de la BBC entre 2001 y 2004, como uno de los "principales economistas del Mercado Internacional de Divisas del mundo", en lo referido a los últimos años del  y primeros del .

Referencias

Enlaces externos

 Centre for Rising Powers, University of Cambridge

Economistas del Reino Unido
Alumnado de la Universidad de Sheffield
Personas vivas
Nacidos en Mánchester
Miembros de la Cámara de los Lores
Miembros del Partido Conservador de Reino Unido

Jim O’Neill


Trilepisium, biljni rod iz porodice dudovki smješten u tribus Dorstenieae. Postoji ili dvije vrsta drveća koje su raširene po tropskoj Africi.

Vrste
 Trilepisium madagascariense DC.
 Trilepisium gymnandrum (Baker) J.Gerlach; kritično ugrožena vrsta sa Sejšela, na otoku Silhouette

Sinonimi
 Bosqueia Thouars ex Baill.
 Pontya A.Chev.

Izvori

Dorstenieae

Trilepisium


Hronský Beňadik este o comună slovacă, aflată în districtul Žarnovica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.166 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hronský Beňadik este atestată documentar din 1075.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hronský Beňadik, Žarnovica


"Proving Ground" is the thirteenth episode from the third season of the television series Star Trek: Enterprise. It's the sixty-fifth episode of the series, first airing on January 21, 2004. This is a science fiction episode about a spaceship dealing with an attack on Earth by aliens in the 22nd century. The episode continues the Xindi story arc, opening with a montage of scenes from previous shows. Archer and a recurring character, the Andorian Captain Shran, take on the Xindi in an uncertain alliance.

Plot
Enterprise, despite losing most of its map data, continues to traverse a series of spatial anomalies in the Delphic Expanse. When heavily damaged by a particularly dangerous vortex, Enterprise is suddenly pulled clear by an Andorian ship. The ship's captain, Shran, claims he is only interested in helping Enterprise in its mission to subvert the Xindi's weapon, in the interest of forming a closer alliance with humanity.

Suspicious of the Andorian's true motives, Captain Archer nonetheless agrees to allow them to work with his crew to repair the ship and to scan the test-site of the Xindi prototype weapon.

Shran permits Archer to command his crew in capturing the weapon. With Enterprise distracting the Xindi, the Andorian vessel grabs the weapon and stores it aboard. The Andorians actually want the weapon to give them an advantage in their conflict with the Vulcans. Archer is ejected in an escape-pod.

Back aboard Enterprise, Archer contacts Shran and threatens to detonate the weapon unless the Andorians surrender it. Shran believes this ultimatum to be a bluff, but when Archer activates the detonation sequence, he reluctantly ejects it. The weapon explodes, damaging the Andorian ship but leaving Enterprise unscathed.

They receive a secret transmission from the Andorians, containing detailed scans of the prototype. Archer is pleased and orders it transmitted to Starfleet, and invites Trip and T'Pol to his quarters to try some Andorian Ale.

Production
Combs had previously made guest appearances in both Star Trek: Deep Space Nine and Star Trek: Voyager. Producer Manny Coto said he hoped to make Combs a regular on the show, had the series been renewed for a fifth season.

Shran's antennae are prosthetics that are moved by remote control. Combs and the puppeteer discussed the scenes in advance so they could work in tandem, "we have created, slowly, this little bit of language," which can reflect the character's mood, speech, and actions.

The episode is directed by veteran Star Trek franchise television director David Livingston, who directed over 60 episodes of Star Trek in this period.

Reception

"Proving Ground" first aired in the United States on UPN on January 21, 2004. According to Nielsen Media Research, it received a  2.2/3 rating share among adults.  It had an average of 3.4  million viewers. American Idol dominated the evening, pushing down the ratings for other networks.

The Andorian episodes are noted as an important vehicle for Shran, one of the significant characters of the series. Combs' performance was also praised.

In 2005, James Gray writing for The Digital Fix was positive about the episode, and was happy with the presentation of the Andorian character Shran.

Critic Darren Mooney concludes that "Proving Ground" is "not a bad episode. In fact, it is quite a good one." In a wide-ranging review, touching on multiple episodes, he notes that "Proving Ground" "contributes more to the arc than anything like "Carpenter Street" or "Chosen Realm", featuring the testing of the Xindi weapon. It also features the Andorians, suggesting that Star Trek: Enterprise has not completely divorced itself from its original place in the Star Trek canon."

In 2021, The Digital Fix said this episode gave "some real momentum" to the third season, and had plenty of plot twists.

Home media release
"Proving Ground" was released as part of the season three DVD box set, released in the United States on September 27, 2005. The Blu-ray release of Enterprise was announced in early 2013, and the season three box set was released on January 7, 2014. The Blu-Ray has a surround sound 5.1 DTS-HD Master Audio track for English, as well as German, French, and Japanese audio tracks in Dolby audio.

See also
 "Journey to Babel" (Andorians introduced to Star Trek, airdate November 17, 1967)
 "The Andorian Incident" (first ENT episode with Andorians in season 1, introduces Shran)
 ENT season 4 trilogy story with Andorians:
 "Babel One" (S4E12, part one, airdate- January 28, 2005)
 "United" (S4E13, part two, airdate- February 4, 2005)
 "The Aenar" (S4E14, part three, airdate- February 11, 2005)

References

External links

Star Trek: Enterprise (season 3) episodes
2004 American television episodes
Television episodes directed by David Livingston

Proving Ground (Star Trek: Enterprise)


Sender Hahnenkamm bezeichnet:

 eine Sendeanlage in Deutschland, siehe Sender Alzenau in Unterfranken-Hahnenkamm
 eine Sendeanlage in Österreich, siehe Sender Reutte-Hahnenkamm

Sender Hahnenkamm


محمد زغلول سلام مفكر مصري، توفي في 8 يونيو 2013.

الجوائز والأوسمة
 منحه الرئيس مبارك نوط الامتياز من الدرجة الأولى في الآداب في يناير، عام 1986.

المؤهلات العلمية
 ليسانس الآداب - كلية الآداب تخصص أدب عربى- جامعة الإسكندرية 1949.
 درجة الماجستير في الآداب جامعة الإسكندرية الإسكندرية في موضوع (أثر الدراسات البيانية لأسلوب القرآن في تطور النقد الأدبي والبلاغة حتى نهاية القرن الرابع الهجري)1952.
 درجة الدكتوراه بمرتبة الشرف من كلية الآداب - جامعة الإسكندرية في موضوع (ضياء الدين بن الأثير وجهوده في البلاغة والنقد.

التدرج الوظيفي
 مدرس بقسم اللغة العربية بجامعة القاهرة ثم بكلية الآداب بفرع الجامعة بالخرطوم، عام 1956.
 أستاذ مساعد بقسم اللغة العربية بكلية الآداب بفرع جامعة القاهرة بالخرطوم، عام 1961.
 رئيس قسم اللغة العربية بكلية الآداب بفرع جامعة القاهرة بالخرطوم، عام 1967.
 أعير إلى قسم اللغة العربية بكلية الآداب، جامعة الرياض، (1975: 1979).
 رئيس قسم اللغة العربية بكلية الآداب، جامعة الإسكندرية، عام 1979.
 عميد كلية الآداب، فرع جامعة الزقازيق ببنها، (1981-1985).
 أستاذ متفرغ بكلية الآداب، فرع جامعة الزقازيق ببنها، عام 1986.

المؤتمرات التي شارك فيها
شارك في مجموعة من المؤتمرات العلمية في البلاد العربية منها:
 مؤتمر اللغة العربية بجامعة الدول العربية.
 مؤتمر الأصالة والتجديد في بيروت، عام 1972.
 مؤتمر اللغة العربية بالرياض، عام 1978.
 مؤتمر المصطلح النقدى بمدينة فاس بالمغرب، عام 1986.

الهيئات التي ينتمي إليها
 عضو لجنة الدراسات الأدبية واللغوية بالمجلس الأعلى للثقافة.

مؤلفاته العلمية
قدم مجموعة من الأبحاث والمؤلفات من بينها:
 أثر القرآن في تطور النقد والبلاغة، عام 1956.
 الأدب في العصر الأيوبى، عام 1966.
 الأدب في العصريين المملوكيين الأول والثاني، عام 1968.
 دراسات في القصة العربية الحديثة، عام 1985.
 المسرح والمجتمع، عام 1988.

هذا بالإضافة إلى مجموعة من الأبحاث التي قدمت في المؤتمرات الثقافية منها:
 في تاريخ البلاغة مجلة فصول القاهرية، عام 1985.
 الأماكن في الشعر العربي الجاهلي، مؤتمر تاريخ الجزيرة العربية بالرياض، عام 1979.

مراجع

وصلات خارجية
نعي منشور في الأهرام

أشخاص من الإسكندرية
خريجو جامعة الإسكندرية
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
فلاسفة مصريون
مصريون حائزون على نوط الامتياز
مفكرون مصريون
مواليد 1343 هـ
وفيات 1434 هـ
وفيات 2013

محمد زغلول سلام


Tiga guérisseur es una película del año 2001.

Sinopsis
Tiga es un treintañero que prueba distintos trabajos, pero todos le parecen demasiado agotadores o indignos, hasta que se le ocurre hacerse curandero. Convencido de que se va a hacer rico fácilmente, Tiga inventa sus propias pociones mágicas. Todo va bien hasta que un día, una mujer desconfiada hace que se beba su propio remedio...

Referencias

Tiga guérisseur


James Richard "Jim" Petersen (nacido el  en Minneapolis, Minnesota) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó ocho temporadas en la NBA. Con 2,01 metros de estatura, jugaba en la posición de alero. Es, desde 2009, entrenador asistente de las Minnesota Lynx de la WNBA.

Trayectoria deportiva

Universidad
Tras haber disputado en 1980 el prestogioso McDonald's All American Game, jugó durante cuatro temporadas con los Golden Gophers de la Universidad de Minnesota, en las que promedió 5,6 puntos y 4,0 rebotes por partido.

Profesional
Fue elegido en la quincuagésimo primera posición del Draft de la NBA de 1984 por Houston Rockets, donde jugó 4 temporadas. en la segunda de ellas llegó a disputar las Finales de la NBA ante Boston Celtics, en las que cayeron por 4-2. Petersen promedió ese año 6,2 puntos y 4,8 rebotes por partido. Al año siguiente alcanzaría la titularidad, jugando su mejor temporada como profesional, en la que promedió 11,3 puntos y 6,8 rebotes por partido.

En  fue traspasado junto con Rodney McCray a Sacramento Kings a cambio de Otis Thorpe, donde jugó una temporada saliendo habitualmente como titular, promediando 10,2 puntos y 6,3 rebotes por partido.

Al año siguiente fue traspasado a Golden State Warriors a cambio de Ralph Sampson. Allí jugó durante tres temporadas como suplente de Rod Higgins, retirándose definitivamente en .

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Entrenador
Desde 2009 es entrenador asistente de Don Zierden en las Minnesota Lynx de la WNBA.

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en la NCAA
 Ficha de Petersen en NBA.com
 Ficha de Jim Petersen en ultimatenba.com

Baloncestistas de Minnesota
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Minnesota Golden Gophers
Baloncestistas de los Houston Rockets
Baloncestistas de los Sacramento Kings
Baloncestistas de los Golden State Warriors
Nacidos en Minneapolis

Jim Petersen


Vrapče je zagrebačko gradsko naselje na zapadnom dijelu grada. Pripada gradskoj četvrti Podsused – Vrapče. Kroz to područje teče potok Vrapčak. Nekad je ovaj kvart bio poznat zagrebačkim izletnicima koji su planinarili na Medvednicu putevima koji su prolazili kroz Vrapče. Vrapče je prepoznatljivo po Psihijatrijskoj bolnici. Riječ je o najstarijoj i najvećoj psihijatrijskoj ustanovi u Zagrebu, a projektirao ju je 1877. godine Kuno Waidmann. Zanimljivo je da je jedina namjenski građena za potrebe psihijatrijskog liječenja. Unutar bolnice smještena je srednja medicinska škola. Prema popisu stanovništva iz 2011., naselje ima 7.700 stanovnika. Glavno je sjedište poštanskog ureda 10090 Zagreb-Susedgrad koji označava sva Susedgradska područja koja pripadaju gradskim četvrtima Podsused – Vrapče i Stenjevec.

Povijest
Arheološka istraživanja dokazuju da su na području Vrapča živjeli paleolitski lovci. Špilja Veternica na Medvednici služila je kao sklonište, a u njoj su pronađeni brojni ostatci kostiju i lubanja špiljskog medvjeda. U Vrapču je pronađeno više nekropola iz razdoblja kulture žarnih polja iz 12. i 13. stoljeća prije Krista, uz današnju Bolničku cestu. Također je iskopana i keramička posuda iz razdoblja od 1230. do 1100. prije Krista. Pronađeni su i mnogi predmeti iz predrimskog doba, kao što je Silvanov žrtvenik pronađen 1894. godine, izrađen od kamena iz kamenoloma u Vrapču.

Do 1933. godine Vrapče je bilo selo koje se prostiralo od podnožja Medvednice niz potok Vrabečak, danas Vrapčak, pa sve do Save. Stanovnici sela na ravnici prema Savi, kao što su Rudeš, Jarun, Prečko i Špansko, zvali su se Poljanci. Uz glavnu cestu su se nalazile kuće u nizu, a crkva i škola koje su označavale centar sela bile su dosta udaljene od glavne ceste. Današnja jezgra Vrapča puno je bliža Ilici i Aleji Bologne.

Ime
Vrapče je naziv za srednjovjekovno kmetsko selište zagrebačke Crkve. U stara vremena to naselje se zvalo Rabuš. Kasnije je dobilo samostalnu općinsku upravu. Za pojavu izvornog imena Rabuč pretpostavlja se da ili potječe od starohrvatskog imena Raba (najstariji poznati žitelj na području Vrapča) ili od stanovnika koji su bili robovi Kaptola (Ropče). Po drugoj teoriji, ime Vrapče naselje je dobilo po vrapcima – pticama su nekada u velikom broju obitavale na tom mjestu (analogija naziva slično krajevima u kojima ima npr. dosta kestena – kestenovac ili hrastova – hrašće i sl.)

Stanovništvo
Godine 1865. Gornje Vrapče imalo je 99 kuća i 798 stanovnika, a Donje Vrapče 51 kuću i 489 stanovnika. Vrapče je pripojeno Zagrebu 1950. godine, a nagli rast broja stanovnika zabilježen je '70.-ih i '80.-ih godina zahvaljujući gradnji novog naselja Gajnice i stambenog bloka Stenjevec-sjever. Usporedbe radi, Vrapče, koje je 1880. imalo 245, a 1931. godine 1 994 stanovnika, u vrijeme popisa 1971. imalo je čak 13 180 stanovnika.

Vanjske poveznice
 http://x-ica.com/upoznaj-kvart-vrapce/ Upoznaj kvart – Vrapče | X-ica
 Vrapče / Povijest zagrebačkih naselja / ZGportal Zagreb

Naselja u Gradu Zagrebu

Vrapče


Onthophagus quadrimaculatus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Raffray em 1877.

Referências

Ligações externas

quadrimaculatus
Coleópteros descritos em 1877

Onthophagus quadrimaculatus


Bellegrove bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Bellegrove (Maryland), im Allegany County
 Bellegrove (Mississippi), im Rankin County
 Bellegrove (Pennsylvania), im Lebanon County

Siehe auch:
 Belle Grove
 Bellgrove
 Belgrove

Bellegrove


Lloyd Kenyon, 1st Baron Kenyon,  (5 October 1732 – 4 April 1802), was a British politician and barrister, who served as Attorney General, Master of the Rolls and Lord Chief Justice. Born to a country gentleman, he was initially educated in Hanmer before moving to Ruthin School aged 12. Rather than going to university he instead worked as a clerk to an attorney, joining the Middle Temple in 1750 and being called to the Bar in 1756. Initially almost unemployed due to the lack of education and contacts which a university education would have provided, his business increased thanks to his friendships with John Dunning, who, overwhelmed with cases, allowed Kenyon to work many, and Lord Thurlow who secured for him the Chief Justiceship of Chester in 1780. He was returned as the Member of Parliament (MP) for Hindon the same year, serving repeatedly as Attorney General under William Pitt the Younger. He effectively sacrificed his political career in 1784 to challenge the ballot of Charles James Fox, and was rewarded with a baronetcy; from then on he did not speak in the House of Commons, despite remaining an MP.

On 27 March 1784, he was appointed Master of the Rolls, a job to which he dedicated himself once he ceased to act as an MP. He had previously practised in the Court of Chancery, and although unfamiliar with Roman law was highly efficient; Lord Eldon said "I am mistaken if, after I am gone, the Chancery Records do not prove that if I have decided more than any of my predecessors in the same period of time, Sir Lloyd Kenyon beat us all". On 9 June 1788, Kenyon succeeded Lord Mansfield as Lord Chief Justice, and was granted a barony. Although not rated as highly as his predecessor, his work "restored the simplicity and rigor of the common law". He remained Lord Chief Justice until his death in 1802.

Early life and education
Kenyon was born on 5 November 1732 in Gredington, Flintshire, to Lloyd Kenyon, a country gentleman and Justice of the peace, and his wife Jane Eddowes. He was initially educated at a school in Hanmer – it was written that "no man ever set out on his career with fewer advantages" than Kenyon. When he was 12 he was sent to Ruthin School, where he learnt French and Latin, and was considered one of the best students at the school. His knowledge of Greek was non-existent, and his scientific training minor; "he was said to have believed to his dying day that the sun goes around the earth". As a second son, he had initially considered joining the clergy, but instead decided on the law and spent 5 years working as a clerk to Mr W. J. Tomkinson, an attorney. He proved to be an excellent clerk, becoming a "rapid and accurate conveyancer". Originally happy with the idea of being a simple attorney, after the death of his older brother it was instead assumed he would become a barrister, and Kenyon joined the Middle Temple in November 1750. In February 1755 he left Tomkinson's practice and moved to London, where he was called to the Bar on 10 February 1756.

Career as a barrister
Without the education or connections that a university education would have provided he was almost entirely unemployed for several years. Kenyon instead lived off an £80 allowance from his father, and money from his richer relatives, spending the time watching Lord Mansfield conduct cases at the Court of King's Bench. His early business was almost entirely conveyancing, and to make extra money he began to attend the Welsh Circuit, where Tomlinson's contacts allowed him to pick up some small cases. After several years of this he also began attending quarter sessions at Oxford, Stafford and Shrewsbury, "where he was more successful". While his work slowly began to increase, his main rise was due to his friendship with John Dunning, at the time a similarly near-unemployed barrister. In 1762 one of the leaders of the Northern Circuit died, and his work was given to Dunning; as he found himself with too many cases, he gave many to Kenyon. In 1767, for example, Kenyon dealt with 20 of Dunning's cases. As a result of his speedy and efficient work attorneys began to employ him directly, and within 10 years he was making £3,000 a year just from opinions.

Kenyon's next rise came about as a result of his introduction to the Duke of Richmond, who was struggling with Sir James Lowther for the control of several Parliamentary constituencies. Kenyon went with Richmond to Carlisle and Cockermouth as his lawyer, and secured the constituencies for Richmond; as a result, Richmond chose to employ Kenyon as his lawyer from then onwards. In 1780 he successfully defended Lord George Gordon for high treason, assisted by Thomas Erskine, and the resulting fame was enough to propel him further up the ranks of his profession and within the political sphere. At the same time he became friends with Lord Thurlow, and when the holder of the Chief Justiceship of Chester died that year, Thurlow ensured that it was given to Kenyon. The rise of Kenyon's work in the Court of Chancery was also attributed to his friendship with Thurlow, who as Lord Chancellor was the head of the Court.

Political career
When Parliament was dissolved in 1780, Thurlow ensured that Kenyon was returned as a Member of Parliament for Hindon. In April 1782, on the formation of the Rockingham government, Kenyon was made Attorney-General for England and Wales, despite having never sat in the lower office of Solicitor-General or spoken in Parliament. As Attorney General he spoke on only one subject, on 18 June 1782, in regards to the amount of money owed to the Exchequer by the Paymaster of the Forces. This provoked the opposition of Charles James Fox, whose father, Lord Holland, had profited greatly by that office; Kenyon's programme could have ruined Fox by making him liable for refunding his father's profits as Paymaster. On the death of Rockingham Kenyon continued in his post under the Shelburne Ministry, but left office in April 1783 when that government fell to the Fox-North Coalition. He instead allied himself with William Pitt the Younger, leading the opposition to the first Act of the new government and strongly supporting an opposition bill to reform the Exchequer. When the new government was dismissed on 19 December and Pitt took control, Kenyon was again made Attorney-General. He again took the lead on the issue of the Paymaster of the Forces, and commanded that Richard Rigby, Paymaster until 1782, "do deliver to the House an account of the balance of all public money remaining in his hands on the 13th day of November last", something Rigby complained was against common practice.

In 1784 Thomas Sewell died, and, as was tradition, Kenyon succeeded him as Master of the Rolls on 27 March. Initially intending to withdraw from Parliament, Kenyon was persuaded to remain as an MP and Attorney General to increase Pitt's majority. Having purchased the seat of Tregony he "was resolved to go the whole hog", and became one of the strongest and most visible supporters of Pitt. With his contacts in Wales, he secured votes for several ministerial candidates in Welsh constituencies. In an attempt to have Charles James Fox removed as an MP he had Fox's ballot challenged; while this backfired, he was awarded with a baronetcy for the effective sacrifice of his political career. As a result of this controversy he stated that "legislation was a task to which he had by no means thought himself equal", and stayed silent in Parliament for the rest of his life.

Judicial career
Having withdrawn from politics, Kenyon instead switched his focus to his job as Master of the Rolls. As a judge of the Court of Chancery he was required to deal with cases of equity; though he was almost entirely unfamiliar with the Roman law it was based on, he had previously practised in the Chancery. He was not considered as good as his successor, Sir William Grant, but Lord Eldon wrote that "I am mistaken if, after I am gone, the Chancery Records do not prove that if I have decided more than any of my predecessors in the same period of time, Sir Lloyd Kenyon beat us all". With the retirement of Lord Mansfield as Lord Chief Justice, Kenyon succeeded him on 9 June 1788, and was made Baron Kenyon of Gredington, in the county of Flint.

Kenyon's appointment was initially greeted with caution by his fellow barristers, who worried that, as he had practised in a court of equity rather than a court of common law, he might be unfamiliar with the area covered by his new posting in the Court of King's Bench. Despite this, he was noted as an excellent judge, although one who suffered from an "excess of zeal" in moral issues. One of his flaws was his defective education; he was too proud to avoid exhibiting his ignorance. He was particularly noted for using Latin incorrectly, leading George III to say "My Lord... it would be well if you would stick to your good law and leave off your bad Latin". As a judge, Kenyon over-ruled the principles that a court of law could not consider trusts or a pecuniary legacy; it was said that he "restored the simplicity and rigor of the common law". After nearly one and a half decades as a judge, Kenyon died on 4 April 1802 in Bath.

Personal life
In 1773 he married his cousin, Mary Kenyon, with whom he had three sons; Lloyd, who predeceased him, George, and Thomas. Kenyon was noted by John Campbell, 1st Baron Campbell as "a man of wonderful quickness of perception, of considerable intellectual nimbleness, of much energy of purpose, and of unwearied industry", although Campbell noted that, thanks to Kenyon's lack of a university education, he knew only "the corner of jurisprudence which he professionally cultivated; he had not even the information generally picked up by the clever clerk of a country attorney". He was noted as arrogant, despising things he did not understand and condemning any opinions he disagreed with regardless of his knowledge of them. He never attempted to reform the judicial system, and "his habits of sordid parsimony brought discredit on the high station which he filled". Campbell, however, has been criticized as a biographer. When his Lives of the Chief Justices was published, which included his biography of Lord Kenyon, the Law Magazine commented that "Lord Campbell has confounded, or not rightly understood, the distinction between true and false. His political virus oozes out in sly general remarks and bantering innuendoes." (Law Magazine vol.43, p5, 209.)  Despite this, as a judge he was seen as "profound in legal erudition, patient in judicial discrimination, and of the most determined integrity".

Arms

References

Bibliography

|-

1732 births
1802 deaths
Peers of Great Britain created by George III
Lord chief justices of England and Wales
People educated at Ruthin School
Members of Lincoln's Inn
Members of the Parliament of Great Britain for English constituencies
Members of the Privy Council of Great Britain
Serjeants-at-law (England)
Lord-Lieutenants of Flintshire
British MPs 1780–1784
British MPs 1784–1790
Masters of the Rolls
Members of the Parliament of Great Britain for Tregony
LLoyd 1

Lloyd Kenyon, 1st Baron Kenyon


සියෝත් ලෙන්, හෙවත් ඇතැන් අවස්ථාවල කතේශ්වර බෞද්ධ ලෙන්, යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ගුජරාට් හි කච් දිස්ත්‍රික්කයේ ලක්පත් තාලුකා හි සියෝත් ගම්මානය අසල පිහිටි ශෛලකර්ම ලෙන් පහකි.

මෙහි ප්‍රධාන ලෙනෙහි නැගෙනහිරට මුහුණලා ඇති ගර්භගෘහයක්, ප්‍රදක්ෂිණා පථයක් සහ අවකාශය බෙදා ඇති අයුරින් පෙනීයන්නේ පළමු හෝ දෙවන සියවසේ සිට මෙය ශිව දේවාලයක් ලෙස භාවිතා වී ඇති බවයි. පසුව මෙම ලෙන් බෞද්ධයන්ගේ භාවිතයට ගැනුණු අතර, මෙහි හමුවූ මුද්‍රා සහ බ්‍රාහ්මී  අභිලේඛන ඊට සාක්ෂ්‍ය සපයයි. සෙසු ලෙන් සරල තනි කුටීරවලින් සමන්විත වන අතර, සත්වන සියවසේ දී හියුංසාං විසින් වාර්තා කළ ඉන්දු ගංගාවේ මුවදොර අසල පිහිටි බෞද්ධ ලෙන් අසූවට එම ලෙන් ද අයත් විය හැක. ප්‍රදේශවාසීන්ගේ විශ්වාසය වන්නේ මෙම ලෙන් අතීත මංකොල්ලකරුවන් විසින් සිය ධනය සැඟවීමට භාවිතා කළ ස්ථානයක් බවයි.

1988–89 කාලයේ සිදුකරන ලද කැනීම්වලින් විවිධ මුද්‍රාවලින් යුත් බුද්ධ රූප සහිත මැටි මුද්‍රා, සහ පසුකාලීන බ්‍රාහ්මී සහ දේවනාගරී අක්ෂර සහිත මුද්‍රා කිහිපයක් ද හමුවී ඇත. සෙසු සොයාගැනීම් අතර තඹ මුදු, ගාධෛය කාසි, ටෙරාකොටා නන්දි රුවක්, විවිධ මැටි බඳුන් ද වේ. පුරාවිද්‍යා සාක්ෂි අනුව, දොළොස්වනභෝ දහතුන්වන සියවස්වල දී ශෛවාගමිකයන් විසින් නැවත මෙම ස්ථානය අත්පත් කරගෙන ඇති බව පෙනී යයි. 2001 ගුජරාට් භූකම්පනයෙන් පසු මෙම ස්ථානය ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී.

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ හින්දු ලෙන් දේවාල
ගුජරාටයේ ලෙන්
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

සියෝත් ලෙන්


Jean-Eric Maxim Choupo-Moting () este un fotbalist germano-camerunez care evoluează pe postul de atacant la clubul german Bayern München și pentru echipa națională de fotbal a Camerunului. A reprezentat Camerunul la două campionate mondiale de fotbal.

Cariera internațională

Goluri internaționale
Actualizat la 30 mai 2016.

Palmares

Individual
 Medalia Fritz Walter: U18, argint, 2007

Viața personală
Născut în Altona, Hamburg, Choupo-Moting a absolvit Gymnasium Altona. Mama sa este germană, iar tatăl camerunez.

Eric Maxim Choupo-Moting este căsătorit cu nemțoaica Nevin Choupo-Moting. Cei doi au împreună un fiu, Liam, născut pe 17 octombrie 2013.

Referințe

Legături externe
 Eric Maxim Choupo-Moting  at schalke04.de

Nașteri în 1989
Sportivi germani în viață
Oameni din Hamburg
Fotbaliști camerunezi
Fotbaliști internaționali camerunezi
Fotbaliști germani
Atacanți
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2010
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2014
Fotbaliști ai FC Bayern München

Eric Maxim Choupo-Moting


Jacques Médina Thémopelé, né le  à Brazzaville est un footballeur international congolais.

Biographie

Formation
D'origine congolaise, Jacques Médina Thémopelé intègre le  Centre d'Études et Sport la Djibri « CESD » tout jeune, il y passe sept ans de formation avant de commencer sa carrière professionnelle où il sera courtisé par le Club athlétique bizertin en Tunisie.

Carrière

CA Bizertin
Répéré lors d'un match des quarts de finale de la Coupe du Congo qui opposait le Centre d'Etudes et Sport la Djiri « CESD » contre Cara Brazzaville par son agent, Jacques Médina Thémopelé signe un contrat professionnel de quatre ans chez les Tunisiens du Club athlétique bizertin. Le jeune attaquant de 17 ans est présélectionné à deux reprises chez les Diables Rouges A' de Congo-Brazzaville.

Bloqué par le Club athlétique bizertin au moment de sa résiliation du contrat après avoir joué seulement deux ans et demi, Jacques Médina Thémopelé ne peut jouer pour le Stade tunisien, où il a signé en hiver, il va porter l'affaire devant la FIFA.

À la suite du conflit entre le joueur et le club, Jacques Médina Thémopelé est prêté par le Club athlétique bizertin à l'Avenir sportif de Gabès où il va jouer la mi-saison avant de retourner vers son club  pour terminer son contrat de quatre ans.

Stade tunisien
L'attaquant congolais change de club mais reste en Tunisie, après avoir passé plus de quatre saison au sein du Club athlétique bizertin, Jacques Médina Thémopelé va parapher un contrat de deux ans et demi avec le Stade tunisien.

AS Vita Club de Kinshasa
Jacques Médina Thémopelé rejoint l'AS Vita Club, il était libre depuis la fin de son contrat au Stade tunisien depuis  le . Il s'engage avec le club de la capitale de Kinshasa en R.D.C pour deux saisons renouvelables. L'AS Vita Club se renforce ainsi avec un nouveau pion à la pointe de l'attaque.

Après la fin de son contrat avec les Tunisiens, aucune des deux parties n'a souhaité renouveler le bail. Jacques Médina Thémopelé a décidé d'accepter la proposition de l'AS Vita Club qui lui paraît alléchante.

Le flop dans l'AS Vita Club
Après une saison arrêtée à mi-chemin à cause entre autres de l'arrêt du championnat et de l'élimination en quart de finale de la Ligue des champions de CAF en terminant dernier de son groupe composé de JS Kabylie, Widad Casablanca et Petro de Luanda, Jacques Médina Themopelé se retrouve dans la liste de toilettage de l'effectif au sein de l'équipe vert et noir de Kinshasa.

Nouveau départ avec Al-Hidd Club

Jacques Medina Temopelé debarque à Al-Hidd (Première Division Bahreïn) !

Libre de tout contrat après sont départ de l'AS Vita Club de Kinshasa, le jeune attaquant Congolais Jacques Médina Temopelé s'engage avec la formation de Al-Hidd, club de première division en Première League du championnat de Bahreïn.

L' ancien joueur de Racine Football Club, Stade Tunisien,  et As Vita Club à parapher un contrat d'une saison avec Al-Hidd.

Notes et références

Liens externes

 Transfertmart (joueur)
 Soccerway (Profil joueur)
 Video YouTube
 Sofas Score (Profil joueur)
 afoot mob (Profil joueur)
 Foot-direct (Profil joueur)
 Ai-Score (Profil joueur)
 Soccer Way (Profil joueur)

Naissance en février 1998
Naissance à Brazzaville
Footballeur international congolais (RC)
Club Athlétique Bizertin
Avenir Sportif de Gabès
Joueur du Stade Tunisien
Joueur de l'AS Vita Club

Jacques Médina Thémopelé


Korijenić-Neorić, hrvatska plemićka obitelj

O ovoj plemićkoj obitelji ne zna se puno.Plemićka obitelj Neorić potječe od onih Hrvata koji su u današnju hrvatsku došli iz Bijele Hrvatske.Već se u srednjem vijeku spominju u Humu(Istra)Značenje riječi "neorić" je ostalo nepoznato iako hrvatski rječnik navodi natuknice Neorćana i Neorćan sa značenjem ono što se ne ore, dakle što je brdovito, neobradivo.U spomen na obitelj Neorić,Hrvati,predvođeni Matom Veićem koji su bježali iz Zagvozda nakon što je Zagvozd ponovo pripao Turcima 1699. godine,doselili su se na mjesto gdje se nekada nalazila utvrda Neorić i novo naselje nazvali Neorić.

Povijest
Korijenići-Neorići ranim srednjim vijekom vladali su Humom,ali zbog uspješnih ratova protiv Avara kasnije dobivaju utvrdu Neorić(danas u Neoriću) i Trogir.Najpoznatiji plemić iz ove obitelj je ban Nehorić,ne zna se njegovo pravo ime jer ga je narod zvao banom Nehorićem zbog obitelji iz koje potječe.Vladao je utvrdom Neorić do 1538.godine dok ju nisu zauzeli Osmanlije.Danas se izvor kod Kadine Glavice zove Banovača u njegovu čast.Grob Uršuli Neorić nalazi se u Kninu u blizini crkve.

Hrvatski su povjesničari utvrdili postojanje više pripadnika roda Neorića:nakon 1203. godine spominje se Oršula Neorić; oko 1270. godine zabilježeni su Korijen, zatim Marin,1520 zabilježeni su Juriša i Cipronja Neorić.Potomci pak Juriše ili pak Cipronje Neorića Utišen i Ivanko zabilježeni 1529. godine, a pred najezdom Turaka povukli su se u sjevernu Hrvatsku,gdje su u Nedelišču (Međimurje) 1533. godine zabilježeni Vuk i Vukoslav Neorić.

Spomen na obitelj Neorić nalazi se i u grbovniku obitelji iz 1595. koji je najraniji sačuvani prijepis (od ukupno njih 16) izgubljenoga predloška grbovnika Petra Ohmučevića iz 1595 godine, jednom od najvažnijih hrvatskih grbovnika, a on je stariji od Stemmatographija Pavla Rittera Vitezovića iz 1701-1702.godine.Jedan je od najvažnijih spomenika ilirskog pokreta, pošto je vjekovima bio poznat i dostupan plemićkim porodicama.Opisivali su ga mnogi, još od XIX stoljeća, a 1991. objavljen je kao kopija, u knjizi Ive Banca "Grbovi biljezi identiteta".Grbovnik Korjenić-Neorić pisan je dvojezično (latinski i hrvatski; potonji je pisan bosančicom).Grbovnik je važan izvor za proučavanje heraldike južnoslavenskih zemalja jer, među ostalim, sadrži i povijesne grbove Hrvatske, Slavonije, Dalmacije, Dubrovnika, Ilirika, Bosne,Primorja, Makedonije, Bugarske, Raške i Srbije, te pojedinih srednjovjekovnih vladarskih obitelji (Kotromanići, Nemanjići). Danas se, kao dio ostavštine Ljudevita Gaja, čuva u Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu. Prema grbovniku Korjenić-Neorić rađeni su kasniji poznati prijepisi, onaj u posjedu franjevačkoga samostana u Fojnici te tzv. Sarakin grbovnik iz 1746.danas u Državnom arhivu u Dubrovniku.

Izvori
1. http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=33200

Hrvatsko plemstvo

Korijenić-Neorić (hrvatska plemićka obitelj)


بلدية سان فايسينت دي لا بارجويرا ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 4.412 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 ديفيد بوستامينت

مراجع

أماكن مأهولة في كانتابريا
بلديات كانتابريا

سان فايسينت دي لا بارجويرا


James L. "Jim" Fox (Atlanta, Georgia, )  es un exjugador de baloncesto estadounidense. Con 2.08 de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Equipos
Universidad del Carolina de Sur
1965-1966  Real Madrid
1966-1967  Racing Malinas
1967-1968  Cincinnati Royals
1967-1968  Detroit Pistons
1968-1970  Phoenix Suns
1970-1971  Chicago Bulls
1971-1972  Cincinnati Royals
1972-1975  Seattle SuperSonics
1975-1976  Milwaukee Bucks
1976-1977  New York Nets

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en basketball reference

Baloncestistas de Georgia (Estados Unidos)
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los South Carolina Gamecocks
Baloncestistas del Real Madrid
Baloncestistas de los Cincinnati Royals
Baloncestistas de los Detroit Pistons
Baloncestistas de los Chicago Bulls
Baloncestistas de los Seattle Supersonics
Baloncestistas de los Milwaukee Bucks
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los Phoenix Suns
Baloncestistas del Racing Malinas
Nacidos en Atlanta

Jim Fox


U23 damernes enkeltstart ved EM i landevejscykling 2017 blev afholdt den 2. august i Herning i Danmark. Enkeltstarten havde en længde på 31,5 kilometer.

Enkeltstarten blev vundet af danske Pernille Mathiesen, efterfulgt af landsmanden Cecilie Uttrup Ludwig og tyske Lisa Klein.

Deltagere

Danske ryttere
 Pernille Mathiesen
 Cecilie Uttrup Ludwig

Resultater

Eksterne henvisninger

Enkeltstart (U23 damer)

EM i landevejscykling 2017 – Enkeltstart (U23 damer)


FK Fojnica je bosanskohercegovački nogometni klub iz Fojnice.

Povijest

Klub je osnovan 1928. godine kao Sportsko društvo (SD) Inač, a nakon drugog svjetskog rata klub djeluje kao SD Jahorina. Između 1956. i 1967. klub nosi naziv FK Mladost, a početkom 1970-ih se zove Vranica. Od 1975. nosi ime grada - Fojnica.

Tijekom 2000-ih su se natjecali u Drugoj ligi FBiH – Zapad. U sezoni 2011./12. bili su prvaci 1. županijske lige ŽSB.

Trenutačno se natječu u 1. županijskoj ligi ŽSB.

Izvori

Nogometni klubovi u Županiji Središnja Bosna
Fojnica

FK Fojnica


En frelser forstås generelt som værende en person som hjælper andre med at opnå frelse eller redder dem fra noget.

Religion
Begrebet bruges ofte indenfor religioner:
 Messias, en frelser eller befrier af en gruppe mennesker, oftest i abrahamitiske religioner
 Mahdi, den profeterede forløser af Islam, som vil herske i syv, ni eller nitten år
 Messias (jødedom)
 Jesus af Nazaret, frelser indenfor kristendommen
 Maitreya
 Zoroastisk tradition forudsiger tre fremtidige frelsere, heriblandt Saoshyant, [sou-shyuhnt] en figur i zoroastisk eskatologi, som vil bringe den endelige renovation af verden, Frashokereti
 Soter, fra det græske epitet σωτήρ (sōtēr), der betyder en frelser, en befrier

Andet
 Vor Frelsers Kirke, navnet på en række danske kirker
 Vor Frelsers Sogn, navnet på en række danske sogn

Frelser


දිළිඳුකම පිළිබඳ  ආසියානු තත්වය

දිළිඳුබව ගෝලීය සමාජය වෙලාගත් දරුණුතම ප්‍රශ්නයකි.බලයට පත්වන සෑම රජයක්ම දිළිඳුබව තුරන් කිරිම පිණිස නොයෙක් ආකාරයේ ක්‍රියාමාර්ග ගනු ලැබුවද දිනෙන් දින වර්ධනය වන දිළිඳුකම ඉදිරියේ ඵ් සියලු ක්‍රියාමාර්ග අභියෝගයට ලක්වී තිබේ.මෙහි තීරණාත්මක සාධකය වන්නේ මිනිසාට ලැබිය යුතු මූලික අයිතීන් ක්‍රමිකව ගිලිහී යාමයි.නමුත් ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ දිළිඳුබව තුරන් කිරීම ඵක් ප්‍රධාන අරමුණක් බව පුන පුනා කියවෙයි.2025වන
විට අන්ත දිළිඳුකම ලෝකයෙන් තුරන් කරන බවට ජාත්‍යන්තර තලයේ ඉලක්ක පවා සැකසී ඇත.
ආසියානු කලාපය තුළද දිළිඳුකම ප්‍රධාන වශයෙන් පවතින්නකි.ආසියානු සංවර්ධන බැංකු‍වේ සභාපති "හරිකුතෝ කුරෝදා"ඵක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය අමතමින් ප්‍රකාශ කළේ "සංවර්ධනය වෙමින් පවත්නා අනෙකුත් කලාප හා සැසඳීමේදී ඉහළ මන්දපෝෂණයක් සහිත ජනතාවක් වෙසෙන කලාපය ආසියානු කලාපය බවය".මෙම කලාපයේ ජන කොටස්වලින් 7/10ක් පමණ අයත් වන්නේ දුගී ජන කොටස්වලටය.ආසියානු කලාපය තුළ වෙසෙන මිලියන 700 ක් පමණ පිරිසක් දිනකට උපයන්නේ ඇ.ඩොල.1කට අඩු ප්‍රමාණයකි.ආසියාවේ පවතින මෙම  දිළිඳුකම ප්‍රධාන කොටස් 3ක් යටතේ දැක්විය හැක.ඵනම්,

අන්ත දිළිඳුකම

ලෝක බැංකුව ඵම ගණයට ඇතුළත් කරන්නේ ජීවත්වීම සඳහා තම මූලිකඅවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමටවත් ආදායමක් නොමැති දිනකට ඩොලර් 1ක් තරම් අඩු ආදායමක් ලබන පවුල්වල සාමාජිකයන්ය.

<p align="justify">

මධ්‍යස්ථ දිළිඳුකම
දිනකට ඩොලර් 1-2ත් අතර ආදායමක් උපයමින් ජීවත්වන පුද්ගලයින්ට ඔවුන්ගේ මූලික අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමට හැකි ඵහෙත් එය අසීර ක්‍රියාවලියක් වන සාමාජිකයන් මෙම ගණයට ඇතුළත් වේ.

සාපේක්ෂ දිළිඳුකම
යම් ර‍ටක ඒක පුද්ගල ආදායමට වඩා අඩු ආදායමක් ලබන රටවාසීන් මෙම ගණයට ඇතුළත් වේ.මෙලෙස ජනතාවට තම අයිතීන් නොලැබීමේ මූලික අදියර 3ක්
ඇසුරින් ඔවුන්ගේ දිළිඳුකමේ වටිනාකම තීරණය කරනු ලැබ ඇත.විශේෂයෙන් මෙම ආසියානු කලාපයේ දිළිඳුකම ඇති වීමට බලපා ඇත්තේ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක වීමේදී මතුවන දුර්වලතාවයන්ය.ඵබැවින් ඵ් සඳහා විසඳුම් සොයන විට  ඵම විසඳුම්ද තරමක් සංකීර්ණ විය යුතුය.එවිට මිනිස් අයිතීන් තහවුරැ කිරීමට පහසු වනු ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ දිළිඳුකම
ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින දිළිඳුකම මෙරට තුළ අද වන විට ඔඩු දුවා ගිය තත්වයකට පත්ව ඇත.විටින් විට බලයට පත්වන ලද රජයන් ගෙන ගිය සංවර්ධන ව්‍යාපාරයන්හි අවසන් ප්‍රතිඵලය වූයේ රටට බත සැපයූ ජනයා තිරිඟු පිටිවලින් යැපීමයි.මෙරට දිළිඳුකම තුරන් කිරිමට පවතින ආයතන විසින් ආරම්භ කරන ලද වැඩසටහන්වලට අනුව මෙරට තවමත් දිළිඳු බවේ පසුවීම මවිතයට කරුණකි.වත්මන වන විටද මෙරට  ජනගහනයෙන් 23%ක් පමණ දිළිඳුය.මෙහිදී ඔවුනට මූලික අවශ්‍යතා පවා නොලැබෙන තත්වයක් පවතී.රජයේ ආදායම සළකා බැලූ විට ආදායම් බදු ලෙස ලැබෙන්නේ 14%ක් පමණ ඉතිරි 86%ක ප්‍රමාණය ආවරණය වන්නේ සාමාන්‍ය ජනතාව‍ගෙන් ලැබෙන බදු වලිනි.ආනයන හෝ අපනයන,භාණ්ඩ හා සේවා යන කවර බදු මුදලක් වුවද වක්‍රව ගෙවන්නේ මෙරට සාමාන්‍ය ජනතාවයි.ඵහෙත් ඵයට සාපේක්ෂව ඔවුනට ලැබෙන ආදායමේ වර්ධනයක් දක්නට නොමැත.මෑතකදී සිදු කරන ලද අන්තර්ජාතික සමීක්ෂණයකට අනුව ලොව ඉහළම ආදායම් බෙදී යාමේ විෂමතාවක් සහිත රටවල් අතරින් මෙරටට දෙවන ස්ථානය හිමි වී ඇත.එක්සත් ජාතීන්ගේ ළමා අරමුදල පෙන්වාදෙන ආකාරයට මෙරට උපදින සෑම දරුවන් 4කගෙන් ඵක් අයකුම අඩු බර සහිතව උපත ලබයි.ඵමෙන්ම මෙරට ජනගහනයෙන් 33%ක් පමණ සමෘර්ධි ව්‍යාපාරය යටතේ ප්‍රතිලාභ ලබති.මෙලෙස අප රටේ තත්වය පැවතියද ලොව මූල්‍යාධාර ලබා දෙන රටවල් මෙරට හඳුන්වන්නේ මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ ආදායම් ලබන රටක් ලෙසය.මැලේසියාවේ හිටපු අගමැතිවරයෙකු වූ මහතීර් මොහොමඩ් වරක් ලංකාවේදී ප්‍රකාශ කරන ලද්දේ "ආර්ථික සංවර්ධන ක්‍රියාවලියේදී ප්‍රධානත්වය දිය යුත්තේ දිළිඳුකම පිටු දැකීමට සහ සියලු ජාතීන් අතර සමානාත්මතාවය ඇති කිරීම සඳහා බවය."මෙම ප්‍රකාශය මගින් මෙරට දිළිඳුකම නැතිකිරිමට ආර්ථික සංවර්ධන ක්‍රියාවලිය තුළදී ප්‍රමුඛතාවයක් දිය යුතු බව දක්වා ඇත.

දිළිඳුකම ඇතිවීමට  හේතු
1.කාර්මීකරණය සහ නාගරීකරණය.

2.ත්‍රස්තවාදය සහ අයහපත් ආර්ථික කළමනාකරණය.

3.ස්වභාවික සම්පත්වල හිඟතාවය.

4ජනතාවගේ නොදැනුවත කම.

5.නිවැරදි සහන වැඩපිළිවෙළක් නොතිබීම.

දිළිඳුකම නැතිකිරිමට ගත යුතු පියවර
1.සමාජ සුභසාධන වැඩපිළිවෙලවල් දියත් කිරීම.

2.නිසි මූල්‍ය කළමනාකරණයක් ඇති කිරීම.

3.අභ්‍යන්තරව හා භාහිරව ඇතිවන ගැටුම් සමනය කිරීම.

4.කෘෂිකර්මාන්තය නඟා සිටුවීම.

5.දුප්පත් ජනයාව හඳුනාගෙන ඔවුන්ව නිශ්චත සංවර්ධන වැඩපිළිවෙළකට යොමු කිරීම.

මෙම පියවරයන් අනුගමනය කරමින් කිසියම් දිළිඳු රටකට එයින් මදක් හෝ මිදීමට උත්සාහ දැරිය හැක.ඵමෙන්ම මෙලෙස ක්‍රියාත්මක වීම ආසියානු කලාපයේ මෙන්ම ලොව පුරා පවතින දිළිඳුකම මදක් හෝ අඩුකරගනිමින් ජනතාව‍ට යහපත් ජීවන තත්වයක් උදාකර ගැනීමට ඵය වැදගත්වනු ඇත.

මෙම වෙබ් අඩවිත් බලන්න

දිළිඳුකම

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ත
 කුමාර වෙල්ගම-තුන්වන ලෝකයේ නොනිවෙන ගින්න-ලංකාදීප-2008/06/15
 පද්මසිරි නිශ්ශංක- ගෝලීයකරණ නෞකාවේ තුන්වන පන්තියේ මගියෝ-ලක්බිම-2005/06/07
ධර්මසූරිය මිරානි-ආසියාවේ දුගී බව පිළිබඳව අලුත්ම වාර්ථාවක්-ලංකාදීප-2005/11/30

ආසියානු දිළිඳුකම