Die Münchberger Hochfläche ist eine flachwellige Hochebene im Nordosten Bayerns. Zentral auf der Hochfläche liegt Münchberg, die namensgebende Ortschaft.

Geographie

Allgemeines
Die Münchberger Hochfläche liegt zwischen Frankenwald im Nordwesten und Fichtelgebirge im Südosten sowie dem Vogtland im Nordosten und dem Obermainischen Hügelland im Südwesten. Ihre Längsausdehnung (Nordost-Südwest) beträgt etwa 35, ihre Querausdehnung (Nordwest-Südost) etwa 15 Kilometer. Die mittlere Höhe ist etwa . In der naturräumlichen Gliederung Deutschlands wird die Münchberger Hochfläche als Haupteinheit 393 in der Haupteinheitengruppe 39 (Thüringisch-Fränkisches Mittelgebirge) geführt. Seit September 2010 existiert ein Neuentwurf der Naturräume Nordostbayerns.

Der Name "Münchberger Hochfläche" ist keine traditionelle Bezeichnung und der nordwestliche Teil dieser Landschaft wird landläufig oft dem Frankenwald, ihr südöstlicher Teil dem Fichtelgebirge zugerechnet (siehe auch Ortsnamen).

Relief
Das Landschaftsbild wird von niedrigen Kuppen mit einer Höhe von 400 bis 700 m ü. NN bestimmt, zwischen denen sich weite und flache Mulden ausbreiten. Der Höhenunterschied zwischen Kuppen und Senken beträgt 70 bis 130 Meter.

Berge
Einige der höchsten Punkte bzw. markantesten Erhebungen auf der Münchberger Hochfläche tragen die folgenden Bezeichnungen, sortiert nach der Höhe in Metern (m) über Normalnull (NN):

Klima

Ortschaften

Vegetation
Die Münchberger Hochfläche ist generell stark durch menschliche Bewirtschaftung geprägt, was sich vorwiegend in weitgehender Entwaldung äußert. Nur noch auf den Kuppen und Höhenzügen befinden sich Waldreste, die von Fichtenmonokulturen dominiert werden. Laubwaldreste sind nur in steilen Hanglagen vertreten. Naturnahe Schlucht-, Au- und Bruchwälder nehmen nur einen sehr kleinen Teil des Areals ein.

Unter den nur sehr sporadisch vorkommenden Trockenstandorten sind in geobotanischer Hinsicht besonders die einzelnen Serpentinitvorkommen mit ihren speziellen, von zahlreichen endemischen Arten geprägten Pflanzengesellschaften hervorzuheben.

Geologie

Allgemeines
Die naturräumliche Einheit Münchberger Hochfläche entspricht regionalgeologisch im Wesentlichen der Münchberger Masse (auch Münchberger Gneismasse oder Münchberger Gneisplatte). Letztgenannte bildet ein strukturell deutlich vom umgebenden Gebirge abgegrenztes Vorkommen von Gneisen und anderen metamorphen Gesteinen. Je nach Entstehungsmodell (allochthon oder parautochthon, siehe unten) wird sie entweder der Saxothuringischen Zone oder dem Bohemikum der Moldanubischen Zone des mitteleuropäischen Varistikums zugerechnet.

Die Münchberger Masse ist von nahezu allen Seiten von den faktisch unmetamorphen, aber variszisch gefalteten, paläozoischen, marinen Sedimenten und Diabasen des Thüringisch-Fränkisch-Vogtländischen Schiefergebirges umgeben. Nur im Südosten grenzt sie an einen schmalen Streifen von Phylliten, die zum Saum der sich südöstlich unmittelbar anschließenden Granite des Fichtelgebirges gehören. An ihrer Südwestspitze steht die Münchberger Masse über die von Nordwest nach Südost streichende Fränkische Linie mit ungefalteten triassischen Sedimentgesteinen des Obermainischen Bruchschollenlandes in Kontakt.

Die Längsachse der Münchberger Masse streicht von Südwesten nach Nordosten und verläuft in etwa parallel zu den Achsen der Sattel- und Muldenstrukturen des benachbarten Schiefergebirges.

Tektonischer Bau
Die Münchberger Masse besteht aus vier übereinander liegenden metamorphen Einheiten, die von der höchsten zur tiefsten als
 Hangend-Serie,
 Liegend-Serie
 Randamphibolit-Serie und
 Phyllit-Prasinit-Serie
bezeichnet werden. Hierbei ist die tektonostratigraphisch höchste Einheit – die Hangendserie – die Einheit mit den höchstgradig metamorphen Gesteinen und die tektonostratigraphisch tiefste Einheit – die Phyllit-Prasinit-Serie – die Einheit mit den niedrigstgradig metamorphen Gesteinen. Man spricht daher auch von einer "inversen Zonierung". Der gesamte Stapel lagert wiederum auf den un- oder schwachmetamorphen Einheiten der sogenannten "Bayerischen Fazies" des Thüringisch-Fränkisch-Vogtländischen Schiefergebirges.

Die Hangend-Serie zeigt sehr verschiedenartige Lithologien: Hornblendebändergneise, Amphibolite und Paragneise, in die Kalksilikatfels und Marmore eingeschaltet sind. An ihrer Basis treten Serpentinit-, Eklogit- und Eklogit-Amphibolit-Körper auf, die in der Größe zwischen einigen Dutzend Metern und mehreren Kilometern Durchmesser schwanken. Mit den Eklogiten ist die Hangend-Serie die einzige tektonische Einheit der Münchberger Masse, die hochdruckmetamorphes Gestein aufweist. Die entsprechende Metamorphose fand vor etwa 390 Millionen Jahren statt. Die magmatischen Protolithe der Eklogite sind vermutlich im späten Kambrium oder frühen Ordovizium entstanden.

Die Liegend-Serie ist relativ eintönig aufgebaut. Sie besteht aus Paragneisen, in die Linsen aus Orthogneisen und Metagabbros eingeschaltet sind. Die Intrusion der Protolithe der Orthogneise und Metagabbros in die Protolithe der Paragneise erfolgte an der Wende Kambrium-Ordovizium. Die Metamorphose war überwiegend amphibolitfaziell und fand vor etwa 380 Millionen Jahren statt.

Die Randamphibolit-Serie verdankt ihren Namen dem Umstand, dass sie fast ausschließlich aus Amphiboliten aufgebaut ist und nur an den Rändern der Münchberger Masse ausbeißt. Die Amphibolite sind sowohl massig als auch gebändert oder schiefrig ausgebildet, teilweise auch retrograd grünschieferfaziell überprägt. Besonders charakteristisch ist die starke Mylonitisierung des Gesteins an den tektonischen Kontakten zur auf- bzw. unterlagernden Einheit. Das Metamorphosealter beträgt zwischen 400 und 380 Millionen Jahre.

Die Phyllit-Prasinit-Serie ist eine unter grünschieferfaziellen Bedingungen metamorphosierte Wechsellagerung basischer bis intermediärer Laven und Pyroklastika mit siltigen Tonsteinen. Die Phyllite sind mittels Mikrofossilien, in diesem Fall Acritarchen, auf spätes Proterozoikum (unteres Vendium) datiert. Das Metamorphosealter der Phyllite beträgt mindestens 370 Millionen Jahre. Am Übergang zur Randamphibolit-Serie treten zahlreiche Serpentinitkörper auf, die teilweise vertalkt sind.

Entstehung

Zur Entstehung der Münchberger Masse existieren im Wesentlichen zwei Hypothesen. Die eine besagt, dass es sich, vereinfacht ausgedrückt, um eine mehr oder weniger direkt aus dem Untergrund herausgepresste Scholle handelt. Die andere und mittlerweile allgemein akzeptiertere Hypothese interpretiert die Münchberger Masse als Erosionsrest (Tektonische Klippe) einer Deckenüberschiebung, deren einzelne Einheiten erst im Laufe der höheren Paläozoikums (vermutlich im mittleren oder oberen Devon, entsprechend dem Metamorphosealter) miteinander in Kontakt kamen und schließlich alle zusammen aus größerer Entfernung an ihre heutige Position transportiert wurden. So kamen Liegend- und Hangendserie erst ab etwa vor 385 Millionen Jahren miteinander in Kontakt und kühlten zusammen ab etwa vor 380 Millionen Jahren ab. Auch die in unmittelbarer Umgebung der Münchberger Masse ausbeißenden und die metamorphen Einheiten unterlagernden Gesteine der "Bayerischen Fazies" werden als Decke interpretiert. Beides zusammen wird daher auch als "Münchberger Deckenstapel" bezeichnet. In der letzten Phase der Überschiebungstektonik im frühen Unterkarbon, als Münchberger Masse und "Bayerische Fazies" bereits miteinander in Kontakt waren, erfolgte ein nordwestgerichteter Transport in sehr geringer Tiefe bei spröder Deformation entlang der Überschiebungsbahnen.

Im Zuge der tertiären Tektonik infolge der Fernwirkung der Alpenentstehung wurde das Thüringisch-Fränkisch-Vogtländische Schiefergebirge und mit ihm der Münchberger Deckenstapel an der Fränkischen Linie herausgehoben und es bildete sich durch Erosion der heutige Zustand heraus.

Grundlegende geochemisch-petrographische Arbeiten zur Münchberger Gneismasse und insbesondere ihren Ultramafititen führte der deutsche Mineraloge Franz Rost bereits 1949 durch.

Magnetische Anomalien
Die Serpentinite der Prasinit-Phyllit-Zone des Südostrandes der Münchberger Masse verursachen aufgrund ihres relativ hohen Gehaltes an ferrimagnetischen Mineralen (vor allem Magnetit) eine deutlich messbare positive magnetische Anomalie. Die heute messbare Magnetisierung fand entweder während der Metamorphose mit Bildung des Magnetits (sogenannte chemische Remanenz) oder später infolge von Granit-Intrusionen unterhalb der Serpentinite (thermische Remanenz) statt. Ein besonders hoher Magnetisierungsgrad der Serpentinite tritt in natürlichen Aufschlüssen auf Kuppen oder bei freistehenden Felsen auf. Diese Magnetisierung ist geologisch sehr jung, wird immer wieder erneuert und hat ihre Ursache in Blitzschlägen. Sie reicht jedoch nur maximal fünf Meter in das Gestein hinein.

Bereits der berühmte Naturforscher Alexander von Humboldt berichtete seinerzeit über den Magnetismus der Serpentinitfelsen am Südostrand der Münchberger Masse.

Schwereanomalie
Im Bereich der Münchberger Gneismasse sowie im angrenzenden Teil des Frankenwaldes erstreckt sich eine relativ schwache, positive Schwereanomalie (ca. −10 bis +10 mGal), die erstmals im Zuge von Messungen durch das Niedersächsische Landesamt für Bodenforschung in den frühen 1980er Jahren nachgewiesen wurde. Da die dichtesten Gesteine der Region (u. a. die hochgradig metamorphen Gesteine der Hangendserie der Münchberger Masse; siehe oben) in einem zu geringem Umfang vorkommen, um diese Anomalie erzeugen zu können, wird von einem großen Gesteinskörper erhöhter Dichte (2,85 g/cm³) im tieferen Untergrund (ca. 2500 bis 7000 m) ausgegangen, der seinerzeit (1982) als  cadomisches Grundgebirge ("aufgeschupptes Assyntikum") gedeutet wurde.

Naturschutz
In der Nordhälfte der Landschaft sind einzelne kleinere Bereiche als Flächen für Wiesenbrüter ausgewiesen. Auch die Trockenstandorte auf Serpentinit haben naturschutzfachliche Relevanz.

Wirtschaft und Verkehr
Im Nordteil der Landschaft werden auf intensiv genutzten Ackerflächen Getreide und Mais angebaut. Grünlandwirtschaft und Viehzucht sind die wesentlichen landwirtschaftlichen Nutzungen im Gebiet um Münchberg. Darüber hinaus findet man einzelne Steinbrüche. Die oben genannten Fichtenmonokulturen werden überwiegend forstlich genutzt.

Als niedrigster Übergang über das Thüringisch-Fränkische Mittelgebirge mit Passhöhen um 600 m hat die Region eine große Bedeutung für den Verkehr zwischen Bayern und Nordostdeutschland. Schon 1848 entstand hier eine erste Eisenbahnverbindung zwischen Berlin und München. Neben der Bundesstraße 2 quert seit 1936 auch die Bundesautobahn 9 in diesem Bereich die Wasserscheide zwischen Elbe im Nordosten und Rhein im Südwesten.

Hydrographie
In den Muldenlagen sind Vermoorungen, Feuchtgebiete und Teiche aneinandergereiht. Die vorhandenen Stillgewässer werden intensiv genutzt.

Zukünftige Landschaftsgestaltung
Eine naturnahe Bewaldung aus Buche, Eichen, Kiefern und Tannen soll in die Fichtenforste eingebracht werden. Die Teichwirtschaft soll extensiviert und die Wiesenbrütergebiete erhalten und optimiert werden.
Die Trockenstandorte auf den Serpentinitvorkommen sollen gefördert und entwickelt sowie die Steinbrüche als Sukzessionsräume gesichert werden.

Literatur
 Johann Rohrmüller, Hubert Mielke, Dieter Gebauer: Gesteinsfolge des Grundgebirges nördlich der Donau und im Molasseuntergrund: Münchberger Masse. In: Walter Freudenberger und  Klaus Schwerd (Red.): Erläuterungen zur Geologischen Karte von Bayern 1:500 000. Bayerisches Geologisches Landesamt, München 1996, S. 34/35, bestellen.bayern.de (PDF; 7 MB).

Weblinks
 Landschaftssteckbrief der Münchberger Hochfläche beim Bundesamt für Naturschutz
 Alfons Baier, Thomas Hochsieder: Zur Stratigraphie und Tektonik des SE-Randes der Münchberger Gneismasse (Oberfranken). Webseite der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg mit einer Kurzfassung des gleichnamigen Aufsatzes in den Geologischen Blättern für Nordost-Bayern, Bd. 39, Nr. 3/4, Erlangen 1989

Einzelnachweise und Anmerkungen

! Munchberger Hochflache

Münchberger Hochfläche


Der Schwarze Makropode (Macropodus spechti) ist eine Süßwasserfischart aus der Unterordnung der Labyrinthfische. Er kommt natürlich in Vietnam, vermutlich nur in Zentralvietnam in der Gegend von Huế vor, eventuell auch im nordwestlichen Borneo.

Merkmale
Männliche Schwarze Makropoden werden maximal 12 cm, Weibchen etwa 7,5 cm lang. Sie sind damit etwas schlanker als die anderen Makropodenarten. Die Körperhöhe bei Männchen beträgt etwa 32,5 % der Standardlänge, Weibchen sind mit einer Körperhöhe von ca. 37 % der Standardlänge etwas hochrückiger. Die Stirnlinie der Schwarzen Makropoden erscheint konkav, während sie bei den anderen Makropodenarten eher konvex ist.

Die Körperfärbung der Fische ist graugelblich, mehr oder weniger dunkel, und damit einfarbig, im Unterschied zu den für gewöhnlich gestreiften anderen Makropodenarten, worauf das Art-Epitheton concolor (einfarbig) des Synonyms hinweist. Die häutigen Schuppentaschen, in denen die Schuppenbasen liegen, sind schwärzlich oder dunkelbraun, wodurch der Eindruck entsteht, die Schuppen seien dunkel gerandet. So entsteht ein dunkles Gitter- oder Netzmuster auf dem Fisch. Große, dominierende Männchen oder aggressive Weibchen können während der Laichzeit völlig schwarz werden. Jungfische zeigen mit einem Alter von drei Monaten vorübergehend eine Streifenzeichnung, die später wieder verschwindet.

Flossenformel: Dorsale X-XII/8-10, Anale XV-XX/12-15, Pectorale 12 (11), Ventrale I/5 (I/4), Caudale 15 (14 o. 16).
Schuppenformel: mLR 28-29, QR 10 (11-12).

Die Außenränder der Flossen sind ziegelrot oder bläulichweiß. Die verlängerten Schwanzflossenstrahlen alter Männchen können bis zu fünffach gegabelt sein.

Fortpflanzung
Wie viele andere Labyrinthfische bauen Schwarze Makropoden zur Fortpflanzung ein Schaumnest. Es wird vom Männchen an einem Tag gebaut und besitzt einen Durchmesser von 15 cm und eine Höhe von 1,5 cm. Das Paar laicht nach einigen Scheinpaarungen unter dem Nest. Das Männchen sammelt zunächst die Eier und fügt sie dann mit einer zusätzlichen Schaumschicht in das Nest ein. Danach folgen weitere Paarungen, bis der Eivorrat des Weibchens (300 bis 400 Eier) erschöpft ist.

Systematik
Der nächste Verwandte und Schwesterart des Schwarzen Makropoden ist wahrscheinlich der Gabelschwanzmakropode (Macropodus opercularis), mit dem er als Synapomorphie das Merkmal der stark gegabelten Schwanzflosse teilt, während der China- oder Rundschwanzmakropode (Macropodus ocellatus) eine abgerundete Schwanzflosse besitzt. Auch Kreuzungsversuche zwischen den drei Arten sprechen dafür, dass M. opercularis näher mit M. spechti als mit M. ocellatus verwandt ist.

Synonyme von M. spechti sind: Macropodus concolor Ahl, 1937; Macropodus opercularis concolor Ahl, 1937 und Macropodus opercularis spechti Schreitmüller, 1936. Winstanley und Clements synonymisierten 2008 auch den erst 2002 beschriebenen, sehr ähnlichen Rotrücken-Makropoden (Macropodus erythropterus) mit Macropodus spechti.

Literatur
 Hans-Joachim Paepke: Die Paradiesfische: Gattung Macropodus. In: Die Neue Brehm-Bücherei. Band 616. Westarp Wissenschaften, Magdeburg 1994, ISBN 3-89432-406-6.

Einzelnachweise

Weblinks

Labyrinthfische
Aquarienfisch (Süßwasser)

Schwarzer Makropode


Isparta, Isparta ilinin merkezi olan şehirdir. Şehir, yöreye özgü el dokuması halılarıyla ve gül yetiştiriciliğiyle tanınmaktadır.

Tarihçe
Isparta ve çevresindeki yerleşim tarihi Paleolitik döneme kadar uzanmaktadır. Isparta'nın da önemli yerleşim merkezlerinden biri olduğu Pisidia bölgesine MÖ 2000'lerde Luvi ve Arzava toplulukları yerleşmiştir. Daha sonra bölgeye MÖ 1200'lerden itibaren Frigler, Lidyalılar, Persler ve Makedonyalılar egemen olmuştur. MÖ 323'te Büyük İskender'in ölümüyle beraber sırasıyla Seleukos, Bergama Krallığı ve sonrasında Roma hakimiyetine girmiştir. Roma İmparatorluğu döneminde önemli bir gelişme gösteren Isparta önemli bir piskoposluk ve ticaret merkezi oldu.
Roma İmparatorluğu'nun bölünmesiyle Doğu Roma ve sonrasında Bizans topraklarında bulunan bölge, 1204 yılında Anadolu Selçuklu Devleti topraklarına katılmıştır. 1300 yılında Hamitoğulları Beyliği ve 1391 yılından sonra da Osmanlı topraklarına katılmıştır. II. Murad döneminde kesin olarak Osmanlı egemenliğine girmiştir. 16. yüzyılda güneybatı Anadolu'daki önemli pazarlardan biri olmuştur.

Tarih Öncesi Dönemlerde Isparta
Yörenin yerleşme tarihi, paleolitik dönemle başlamaktadır. 1944 yılında Şevket Aziz Kansu döneminde yapılan incelemeler sonucunda Bozanönü Ovası'nın ortasında bulunan Kapıini Mağarası, üst paleolitik eserleri vermektedir. Keçiborlu'nun Gümüşgün (Baladız) yakınlarında Prof. Louis'in yaptığı kazılarda, Mezolitik çağına ait "Mikrolit" adı verilen çakmaktaşlarına rastlanmıştır.

Tarih öncesi çağın üçüncü dönemi, neolitik devri olmuştur. Bu devre ait Yeniköy (Şarkikaraağaç) Höyüğü'ndeki buluntular bunu doğrulamaktadır. Toprak Tol Höyüğü ve Köşktepe'de rastlanan küp mezarlar ile ele geçen başka buluntular, Isparta'daki yerleşimin Kalkolitik dönemde de var olduğunu göstermektedir. Kalkolitik dönem sonrası Tunç Kültürleri, Pisidia ovasında oldukça yaygın bir biçimde gözlenebilir.

Coğrafya

Coğrafî Konum
Isparta şehir merkezi; Akdeniz Bölgesinin kuzeyinde, Antalya Bölümü, Göller Bölgesi'nde yer alır. Doğusunda Eğirdir, kuzeyinde Atabey ve Gönen ilçeleri, batısında Burdur İli bulunmaktadır. Merkez ilçeye en yakın ilçe, 22 kilometre ile Atabey'dir. Merkez ilçe Isparta; ilin dokuz ilçesi ile komşu değildir. Merkez ilçeye en uzak olan ilçe ise 175 kilometre ile Yenişarbademli'dir.

İklim ve bitki örtüsü
Akdeniz iklimi ile karasal iklim arasında bir geçiş iklimine sahiptir. Kışları serin ve yağışlı yazları ise sıcak ve kurak geçmektedir. Çevresindeki göllerin iklim üzerinde önemli etkisi vardır. Yağışların büyük bir bölümü kış ve ilkbahar aylarında düşmektedir. Yıl içinde en çok yağış Aralık ve Ocak aylarında yaşanmaktadır. Aylık yağış miktarları Ağustos ayına kadar düzenli olarak düşmekte ve Temmuz, Ağustos aylarında en kurak dönemine ulaşmaktadır. Eylül'den itibaren yağış miktarı tekrar artmaya başlamaktadır. Bitki örtüsü bozkırdır. Isparta'nın Akdeniz iklimini yaşayamamasının nedenlerinden biri ise Toros Dağları'nın arkasında kalmasıdır.

{| class="wikitable" style="font-size:90%;width:100%;border:0px;text-align:center;line-height:110%;"
! colspan="14" style="text-align:center;font-size:90%;"|Ortalama Veriler
|-
! style="background: #99CCCC; color: #000080" height="17" |Aylar
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Oca
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Şub
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Mar
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Nis
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | May
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Haz
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Tem
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Ağu
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Eyl
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Eki
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Kas
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" | Arl
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" |Ort.En Yüksek °C
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 6.5
| style="background: #DDDDDD; color:#000000;" | 7.6
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 11.7
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 16.4
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 21.8
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 26.6
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 30.3
| style="background: #FF8000; color:#000000;" | 30.3
| style="background: #FFCC66; color:#000000;" | 26.6
| style="background: #FFFF99; color:#000000;" | 20.7
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 13.4
| style="background: #FFFFCC; color:#000000;" | 7.7
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ort.En Düşük °C
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | -2.2
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | -1.8
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 0.4
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 4.4
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 8.1
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 11.8
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 14.9
| style="background: #FFFF99; color: black;" | 14.3
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 10.0
| style="background: #FFFFCC; color: black;" | 6.0
| style="background: #DDDDDD; color: black;" | 1.7
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | -0.9
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ort. Güneşlenme Süresi (saat)
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 3.8
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 4.9
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 6.1
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 6.9
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 8.7
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 11.0
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 11.8
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 11.3
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 9.8
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 7.3
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 5.2
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 3.3
|-
! style="background: #99CCCC; color:#000080;" height="16;" |Ortalama Yağışlı Gün Sayısı
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 12.0
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 10.6
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 10.7
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 11.4
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 10.4
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 6.2
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 4.0
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 2.9
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 3.5
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 6.2
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 8.3
| style="background: #FFFFFF; color: black;" | 12.4
|-
| colspan="14" style="text-align:center;font-size:90%;"|Kaynak: meteor.gov.tr
|}

 Ekonomi
Gül ve Gül Ürünleri
Dünya'nın en kaliteli güllerinin yetiştiği Isparta toprakları, dünya gül yağı üretiminin yaklaşık %65'lik kısmını karşılayarak sektöründe dünyada birinci sırada yer almaktadır.

 Sanayi
Türkiye'nin en büyük çimento fabrikalarından biri olan Göltaş Çimento fabrikası bulunmaktadır
Şehirde Süleyman Demirel Organize Sanayi Bölgesi, Isparta Deri Organize Sanayi Bölgesi, Yalvaç Organize Sanayi Bölgesi ve iki adet Sanayi Sitesi bulunmaktadır. Süleyman Demirel Organize Sanayi Bölgesi; şehir merkezine 26, Isparta Havalimanı'na 4 kilometre uzaklıktadır.

 Altyapı
 Sağlık
Şehirdeki ilk yataklı tedavi kurumu olan Gureba Hastanesi; 1900 yılında halkın bağışlarıyla kurulmuş ancak 1914 yılındaki depremle kullanılamaz hale gelmiştir. 1915 yılında yeni hastanenin inşaatına başlanmasına rağmen I. Dünya Savaşı sebebiyle çalışmalar gecikerek 1922 yılında sona ermiştir. 30 yataklı bu hastane; cumhuriyetin ilanından sonra yapılan çalışmalarla 50 yatak sayısına ulaşmış ve Verem Hastanesi'' adını almıştır. Bu bina günümüze ulaşmamıştır. 1945 yılında üç katlı Devlet Hastanesi'nin inşaatına başlanmış ve 1946 yılında tamamlanarak hizmete açılmıştır. Taş bina olarak adlandırılan bu bina, daha sonra yapılan ilavelerle Süleyman Demirel Üniversitesi'ne bağlı olarak kullanılmıştır.

Ulaşım
Isparta merkez ilçesine karayolu ile çevresindeki Antalya ve Afyon ve Denizli ve Konya illeri üzerinden ulaşılabilir.  yolu ile Antalya'dan,   ve  yollarıyla kuzey yönünden, Isparta-Eğirdir arasındaki  yoluyla da Konya yönünden şehir merkezine ulaşılabilir. Isparta Süleyman Demirel Havalimanı havayolu ile ulaşım sağlamaktadır.

İdarî yönetim
Merkez ilçedeki, 44 mahalle ve 2 belde kasabası doğrudan Isparta'ya bağlı yerleşim birimleridir.

 Akkent
 Anadolu
 Ayazmana
 Bağlar
 Batıkent
 Bahçelievler
 Binbirevler
 Çelebiler
 Çünür
 Davraz
 Dere
 Doğancı

 Emre
 Fatih
 Gazikemal
 Gülcü
 Gülevler
 Gülistan
 Halıkent
 Halifesultan
 Hızırbey
 Hisar

 Işıkkent
 İskender
 İstiklal
 Karaağaç
 Kepeci
 Keçeci
 Kurtuluş
 Kutlubey
 Mehmet Tönge
 Modernevler
 Muzaffer Türkeş

 Pirimehmet
 Sanayi
 Sermet
 Sidre
 Sülübey
 Turan
 Vatan
 Yayla
 Yedişehitler
 Yenice
 Zafer

Gülcü Mahallesi

Osmanlı İmparatorluğu döneminde Elhacıvaz, Hacıvaz (1591'de Hacı Ayvaz) gibi isimlerle anılan mahallenin adı 1935'te Gülcü Mahallesi olmuştur.
Ününü, Isparta'nın en eski yerleşim yerlerinden biri olmasından çok, Isparta'da Isparta gülü'nün (Rosa Damacena) ilk yetiştirildiği yer olmasına borçludur. Müftüzade İsmail Efendi'nin 1888'de Bulgaristan'ın Kızanlık veya Kazanlık (Bulgarca: Kazanlık / Казанлък) şehrinden getirdiği gülleri Gülcü Mahallesi'ndeki arazisine dikmesiyle Isparta'da gülcülük başlamıştır.Isparta; hâlâ Türkiye gülyağı üretiminin %80'ini karşılamaktadır.

Merkeze Bağlı Beldeler
 Sav Kasabası (Aşağı, Fatih, Yukarı)
 Kuleönü Kasabası (Kemal, Okul-Yeni Cami)

Nüfus

Spor

Isparta'nın profesyonel liglerde (futbol, basketbol, voleybol, hentbol) bulunan tek takımı Isparta 32 SK, 2021-2022 sezonu itibari ile 2. Lig'de mücadele etmektedir. Takım maçlarını 10.000 kişilik Isparta Atatürk Şehir Stadyumu'nda oynamaktadır.

Eğitim

Isparta'da Cumhuriyetin kurulduğu 1923'ten 1940'lara kadar biri şehir merkezinde diğeri Yalvaç ilçesinde olmak üzere iki ortaokul eğitim hizmeti sağlamıştır. 1940 yılında Gönen Köy Enstitüsü kurulmuş ve buradan mezun olan öğretmenler şehirdeki eğitim faaliyetlerine katkı sağlamışlardır. 1950 yılında ilk lise açılmış, 1960 yılına kadar lise sayısı dokuza ulaşmıştır. 1969 yılında "Isparta Eğitim Enstitüsü" kurulmuştur.

21 Şubat 1976 tarihinde açılan "Isparta Devlet Mimarlik ve Mühendislik Akademisi" şehirdeki ilk yükseköğretim birimidir. Ayrıca aynı yıl "Meslek yüksekokulu" açılmıştır. 1992 yılında Süleyman Demirel Üniversitesi kurulmuştur.

Kardeş şehirler
  Bitlis Türkiye
  Komrat Gagavuzya, Moldova
  Genk Belçika
  Hamedan İran

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Isparta Valiliği
 Isparta Belediyesi

Isparta


Jean Hersholt Humanitær-Oscar eller Jean Hersholt Humanitarian Award er en special oscar, som uddeles til folk i filmbranchen, som har gjort en bemærkelsesværdig indsats indenfor humanitært arbejde. Prisen blev oprettet i 1957, hvor den siden er blevet uddelt jævnligt. Det er guvernørerne af AMPAS, som beslutter hvilken person, som skal modtage prisen ved Governors Awards.

Historie
Prisen er opkaldt efter den dansk-amerikanske skuespiller Jean Hersholt, som modtog to æresoscars for sit humanitære arbejde henholdsvis i 1940 og 1950.

Modtagere af prisen

 29. Y. Frank Freeman
 30. Samuel Goldwyn
 32. Bob Hope
 33. Sol Lesser
 34. George Seaton
 35. Steve Broidy
 38. Edmond L. DePatie
 39. George Bagnall
 40. Gregory Peck
 41. Martha Raye
 42. George Jessel
 43. Frank Sinatra
 45. Rosalind Russell
 46. Lew Wasserman
 47. Arthur B. Krim
 48. Jules C. Stein
 50. Charlton Heston
 51. Leo Jaffe
 52. Robert Benjamin †
 54. Danny Kaye
 55. Walter Mirisch
 56. M. J. Frankovich
 57. David L. Wolper
 58. Charles "Buddy" Rogers
 62. Howard W. Koch
 65. Audrey Hepburn †
 65. Elizabeth Taylor
 66. Paul Newman
 67. Quincy Jones
 74. Arthur Hiller
 77. Roger Mayer
 79. Sherry Lansing
 81. Jerry Lewis
 84. Oprah Winfrey
 85. Jeffrey Katzenberg
 86. Angelina Jolie
 87. Harry Belafonte
 88. Debbie Reynolds
 89. Geena Davis
† — posthume modtagere

Oscar

Jean Hersholt Humanitær-Oscar


Sumō (Japonca: 相樸, veya 大相撲 Ōzumō), Japonya'da çok eski tarihe dayanan ve birçok adete ve töreye dayanan geleneksel bir güreş türüdür. Japoncadaki sumō, sumafu sözcüğünden gelmektedir ve bu "kendini savunmak" anlamına gelir. Bir Sumo güreşcisine ''sumōtori' veya "rikişi" denir.

Güreşenlerin hedefi rakibin, yarışma alanı olan kum havuzundan ya da bir saman-halatı ile işaretlenmiş halkadan dışarıya çıkmasını ya da dengesini bozup yere düşmesini sağlamaktır. Güreşçiler yere ayak tabanı dışında herhangi bir yerleriyle dokunduklarında maçı kaybetmiş sayılırlar. Sumo'da rakibini dışarı iterek çıkarmanın adı oshidashi'dir. Güç kullanarak dışarı atmak ise (havaya kaldırmak vs.) yorikiri'dir.

Ayrıca bu karşılaşmaların aralarında dinsel ve geleneksel görevler yerine getirilir. Sumo'da turnuvalar 15 gün sürer ve bu 15 günün her birinde sumo güreşçileri birer maç yapar. 15 gün sonunda en çok galibiyeti olan turnuvayı kazanır. Galibiyeti eşit olan güreşçiler arasında playoff düzenlenir. Turnuvalar genellikle 15.000 kişilik salonlarda yapılır ve çoğunlukla tamamen doludur.

Karşılaşmalardan önce seremoni sırasında sumocular sahaya tuz serperler, bunun amacı hem kötü ruhlardan arınmak hem de sahayı kayganlaştırmaktır. Bunun haricinde bilinen sumo hareketini (önce sol sonra sağ bacağı yukarı kaldırıp yere vurmak ki bu güç ve esneklik gösterisidir) yaptıktan sonra rakibiyle göz göze gelerek üstünlük sağlamaya çalışır. Bir karşılaşma genelde sadece birkaç saniye sürer.

Turnuvalarda her günün sonunda özel sumo ritüeli yapılır. Bu ritüelde elinde geleneksel bir sopa bulunan yetenekli bir genç bir şarkı ve davullar eşliğinde ritmsel bir şekilde sopayı çevirmeye başlar ve bu da bitişin habercisidir. Her turnuvada yüzlerce karşılaşma yapılmaktadır.

Sumo'da ki rütbelerden en önemlisi yokozuna (büyük şampiyon) ve ozeki (şampiyon)'dir. Turnuvalar zarfında bu kategorilerdeki sumocular oldukça yoğun ilgi görürler.

Galeri

Yokozuna

Ōzeki

Ayrıca bakınız
 Sumo terimleri
 Sumo robot
 Ssireum

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sumo Resmi internet sayfası
 NHK Sumo Resmi internet sayfası

Sumo


අප්‍රිකානු ස්කීපියෝ, ස්කීපියෝ ආෆ්රිකානුස්-වයෝපූර්ණ, වෘද්ධ ස්කීපියෝ ආෆ්රිකානුස්, සහ මහා ස්කීපියෝ ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, පුබිලියුස් කොර්නේලියුස් ස්කීපියෝ ආෆ්රිකානුස් (ක්‍රිපූ 236–183) යනු, , පුරාතන රෝමයෙහි පමණක් නොව, සමස්ත කාලයෙහිම, ජෙනරාල්වරුන් අතර  මහා අයවළුන්ගෙන් එකෙකු ලෙසින් පුපතල අයෙකි. ඔහුගේ ප්‍රධාන  මස්තකප්‍රාප්තීන් සාක්ෂාත් කර ගත හැකි වූයේ  දෙවන පියුනික් යුද්ධය  අතරතුරදී වන අතර ඒ අතුරින් ඔහු වඩාත් සුපතල වන්නේ සාමා හී අවසන් සටනෙහිදී හැනිබල් පරාජය කිරීම පිළිබඳ වන අතර, ආෆ්රිකානුස් යන අපර නාමය ඔහුට හිමි කර දුන් වීර ක්‍රියා මාලාව අතරින් එය එකක් විය.

චරිතාපදානය

මුල් අවධිය

පුබිලියුස් කොර්නේලියුස් ස්කීපියෝ,  කොර්නේලියා ගෝත්‍රයෙහි  ස්කීපියෝ පාර්ශවයට උපන්නේ සිසේරියානු කැපුම තුලිනි . ඔහුගේ දිවියෙහි සමහරක් සිදුවීම් වන විට ඔහුගේ වයස කොපමණ විදැයි පුරාතන ඉතිහාඥයින් විසින් (ප්‍රධාන වශයෙන් ලිවී සහ පොලිබියුස්)  සිදු කරන ලද ප්‍රකාශ අනුව යමින් ඔහුගේ උපන් අවුරුද්ද ගණනය කරන අතර, එය ක්‍රිපූ 235/236 විය හැකි අතර, සාමාන්‍යයෙන් සඳහන් කරන්නේ ක්‍රිපූ 236 පමණ ලෙසිනි.

සටහන්

ස්කීපියෝ ආෆ්රිකානුස්


Christopher Nicholas Parsons CBE (* 10. Oktober 1923 in Grantham, Lincolnshire; † 28. Januar 2020 in Aylesbury, Buckinghamshire) war ein britischer Schauspieler und Moderator.

Leben
Parsons wuchs als mittleres von drei Kindern eines Arztes auf. In seiner Jugend litt er an Stottern und Dyslexie. Seine Schulausbildung erhielt er an der St Paul's School in London. Danach nahm er auf Betreiben seiner Eltern eine Stelle auf einer Schiffswerft im schottischen Clydebank an. Neben seiner Arbeit besuchte er die University of Glasgow, ohne jedoch einen Abschluss zu erwerben. Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges begann er seine Schauspielkarriere. Sein Filmdebüt hatte er 1947 in Die Weber von Bankdam. Neben Film- und Fernsehrollen trat er auch an den Theatern des Londoner West End auf. In den 1950er Jahren erlangte Parsons durch seine Zusammenarbeit mit dem Komiker Arthur Haynes Bekanntheit beim britischen Fernsehpublikum, später hatte er zahlreiche Gastauftritte in der Benny Hill Show.

In den 1960er Jahren trat er zwar noch in einigen Spielfilmen auf, darunter Dreimal Liebe täglich aus der Doktor-Filmreihe, die Ist-ja-irre-Filmklamotte Nicht so toll, Süßer und der Miss-Marple-Krimi Mörder ahoi!, jedoch trat seine Schauspielkarriere nun zunehmend zugunsten seiner Tätigkeit als Moderator in Funk und Fernsehen in den Hintergrund. Unter anderem verlas er zwischen 1960 und 1963 die britischen Wertungen beim Grand Prix Eurovision. Ab 1967 war er ununterbrochen Gastgeber der Spielshow Just a Minute auf BBC Radio 4. Zwischen 1994 und 1999 sowie im März und April 2012 aus Anlass des 45-jährigen Jubiläums der Sendung moderierte er sie auch im britischen Fernsehen.

Parsons war ab 1995 in zweiter Ehe verheiratet, aus der ersten Ehe mit der Synchronsprecherin Denise Bryer hatte er zwei Kinder.

Filmografie (Auswahl)
 1947: Die Weber von Bankdam (Master of Bankdam)
 1955: Ein Alligator namens Daisy (An Alligator Named Daisy)
 1956: Der lange Arm (The Long Arm)
 1956: Kronzeuge gesucht (Eyewitness)
 1958: Wenn zwei Hochzeit machen (Happy Is the Bride)
 1959: Ausgerechnet Charlie Brown (Carlton-Browne of the F.O.)
 1960: Dreimal Liebe täglich (Doctor in Love)
 1961: Nicht so toll, Süßer (Carry on Regardless)
 1964: Mörder ahoi! (Murder Ahoy)
 1965: Jeder Tag ein Urlaubstag (Every Day's a Holiday)
 1966: Letzte Grüße von Onkel Joe (The Wrong Box)
 1968: Der Spinner (Don't Raise the Bridge, Lower the River)
 1989: Doctor Who (Fernsehserie, drei Folgen)
 2008: Lady Godiva
 2010: Agatha Christie's Marple (Fernsehserie, 1 Folge)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Hörfunkmoderator
Fernsehmoderator (Vereinigtes Königreich)
Commander des Order of the British Empire
Brite
Geboren 1923
Gestorben 2020
Mann

Nicholas Parsons


وارنر براذرز أنيميشن ستوديوز  هو قسم الرسوم المتحركة لوارنر براذرز التابعة لوارنر ميديا. الشركة مرتبطة عن قرب مع شخصيات لووني تونز وميري ميلوديز، مثل باغز باني، دافي داك، بوركي بيغ، إلمر فاد، تازماينيان ديفل، مارفن ذا مارشن، يوسميتي سام، سيلفستر، تويتي، وشخصيات أخرى معروفة حول العالم.

الاستوديو هو خليفة وارنر براذرز كارتونز (المعروف سابقا باسم ليون شليسنجر برودكشنز) الذي ظل ينتج سلسلة لووني تونز وميري ميلوديز في الفترة من 1933 إلى 1963. وارنر براذرز أعادت إنشاء قسم الرسوم المتحركة لإنتاج العديد من الأعمال ذات العلاقة مع لووني تونز. منذ عام 1980، بدأت وارنر براذرز أنيميشن بإنتاج أعمال تابعة لشركات أخرى مثل دي سي كوميكس التابعة لشركة تايم وارنر.

تاريخ

1972- 1989: إعادة تشغيل الاستوديو
أغلقت أبواب وارنر براذرز كارتونز والأقسام ذات العلاقة بإنتاج الرسوم المتحركة القصيرة عام 1969 بسبب ارتفاع التكاليف وهبوط عوائد إنتاجها. تم التعاقد مع شركات خارجية لإنتاج الأعمال ذات العلاقة مع لووني تونز، مثل شركة تشاك جونز برودكشنز. أولى ثمرات الاتفاق كان فيلم كارنفال أوف ذي أنيمالز لتليه عروض أخرى، هذه العروض مع الفيلم الوثائقي باغز باني: سوبرستار دفعت تشاك جونز لإنتاج ذا باغز باني/رود رنر موفي لمصلحة وارنر براذرز عام 1979، الفيلم كان مكونا من أفضل ما قدمه جونز من عروض كلاسيكية مضافا إليها مشاهد جديدة لباغز باني رابطا تلك العروض. استجابت وارنر براذرز لنجاح الفيلم في إعادة إنشاء قسم الكارتون الخاص بها.

وارنر براذرز فتحت أبواب القسم الجديد عام 1980 لإنتاج الأفلام التجميعية وعروض التلفزيون الخاصة من بطولة شخصيات لووني تونز، فريز فريلينغ قبل بيعه لشركته ديباتي-فريلينغ أنتج فيلم ذا لووني لووني لووني باغز باني موفي (1981)، ليعود إلى وارنر براذرز كمنتج منفذ لقسم الرسوم المتحركة، ويخرج عروضا أخرى مثل باغز بانيس ثيرد موفي: 1001 رابيت تايلز (1982) ودافي داكس موفي: فانتاستيك آيلاند (1983). عاد للقسم العديد ممن عملوا سابقا في وارنر براذرز كارتونز مثل جون دان ودايف ديتيج.

في عام 1986 غادر فريلينغ، ليخلفه في المنصب ستيفن إس. غرين وكاثلين هيلبي-شيبلي. أكمل الاستوديو إنتاج العروض الخاصة مع شخصيات لووني تونز، كما بدأت بإنتاج عروض سينمائية مثل ذا داكسورست (1987)، نايت أوف ذا ليفينغ داك (1988)، بوكس أوفيس باني (1990)، وكاروتبلانكا (1995). العديد من تلك العروض قام بإخراجها غريغ فورد، تيري لينون، وأيضا داريل فان سيترس.

1989- 1997: الانتقال إلى برامج الرسوم المتحركة للتلفزيون
ابتداء من 1989، انتقلت وارنر براذرز أنيميشن لإنتاج برامج التلفزيون، أسس القسم توم روجر الذي جلب معه الفريق الذي أنتج مسلسل أ باب نايمد سكووبي-دوو من هانا-باربيرا. أول إنتاج تلفزيون للاستوديو كان تايني توون أدفنشرز (1990-1992) من بطولة شخضيات يافعة من مبنية من شخصيات لووني تونز الكلاسيكية. ثم جاء مسلسل أنيماينياكس (1993-1998) والمسلسل المشتق منه بينكي آند ذا براين (1995-1998) وفريكازويد! (1995-1997).

أنتج الاستوديو أعمالا مبنية من القصص المصورة من دي سي كوميكس، مثل باتمان: ذي أنيميتد سيريز (1992-1995)، سوبرمان: ذي أنيميتد سيريز (1996-2000).

1997- 2003: ارتفاع وانخفاض وارنر براذرز فيتشر أنيميشن
بعد نجاح فيلم الرسوم المتحركة الأسد الملك (1994) من ديزني، بدأت وارنر براذرز بالانتقال نحو السينما. فبدأت بأول فيلم رسوم متحركة سبيس جام ] (1996) الذي جمع بين الكارتون والتمثيل البشري الحي. نال الفيلم نجاحا في شباك التذاكر. تلى ذلك بعض الأفلام التي لم تنل نجاحا مثل كويست فور كاميلوت (1998)، ذي آيرون جاينت (1999)، أوزموزس جونز (2001) ، لوني تونز: باك إن أكشن بعد هذا الفيلم الأخير، تم إيقاف إنتاج الأفلام السينمائية والتركيز على عروض التلفزيون.

1996- الوقت الحاضر: عمليات الاستحواذ وحال وارنر براذرز أنيميشن ستوديوز الآن
الشركة الرئيسة لوارنر براذرز تايم وارنر اندمجت مع ترنر إنترتاينمنت عام 1996، هذا أدى إلى استعادة وارنر براذرز لمكتبتها القديمة التي ضمت عروض لووني تونز وميري ميلوديز الملونة ما قبل أغسطس 1948 (بما أن مكتبة ما بعد التاريخ المذكور عادت إليها عام 1967 عندما اندمجت مع سيفن آرتس)، أيضا وضعت وارنر براذرز يدها على إنتاجات ترنر فيتشر أنيميشن وهانا-باربيرا، ترنر فيتشر دمجت مع وارنر براذرز فيتشر أنيميشن، بينما دمجت هانا-باربيرا مع وارنر براذرز أنيميشن. بعد وفاة ويليام هانا عام 2001، تولت وارنر إنتاج أعمال هانا-باربيرا مثل سكووبي-دوو، وبدأت بإنتاج أعمال جديدة مبنية على شخصيات هانا-باربيرا. عملية الاندماج مع ترنر جعلت وارنر تضع يدها أيضا على مكتبة إم جي إم، والتي تحوي عروضا كلاسيكية مثل توم آند جيري، درووبي، بارني بير وسكروي سكويرل.

برامج هانا-باربيرا التي أنتجت لمصلحة كارتون نتوورك التابعة لترنر قبل وبعد اندماج تايم وارنر مع ترنر نقل إنتاجها إلى كارتون نتوورك ستوديوز، الشركة الشقيقة لوارنر براذرز أنيميشن.

لتوسيع وجود ممتلكات الشركة عبر الإنترنت، أطلقت وارنر براذرز موقع KidsWB.com في 28 أبريل 2008، الذي يضم كافة ما تملكه الشركة من ممتلكات الرسوم المتحركة في بيئة واحدة تتيح التفاعل مع الجمهور، يوفر الموقع حلقات الكارتون وألعاب كمبيوتر كلها مدعمة بالإعلانات لشخصيات لووني تونز، هانا-باربيرا، دي سي كوميكس وأخرى.

المكتبة
تضم مكتبة وارنر براذرز عددا كبيرا من الممتلكات التي حازت عليها قبل وبعد عمليات الاندماج والاستحواذ المذكورة سابقا، وارنر تمتلك حقوق الأعمال التي أنتجتها و/أو التي تقوم بتوزيعها، والتي تضم:
 عروض لووني تونز وميري ميلوديز، سواء التي نالتها بعد الاندماج مع سيفن آرتس أو مع ترنر إنترتاينمنت
 مختلف عروض التلفزيون الخاصة ومسلسلات التلفزيون المبنية من شخصيات تلك السلسلة
 مختلف برامج الرسوم المتحركة للتلفزيون ابتداء من 1960 وما بعده
 سلسلة دي سي كوميكس ما قبل 1990 التي أنتجتها عدة شركات مثل هانا-باربيرا وفيلمايشن
 جميع البرامج من إنتاج وارنر براذرز ابتداء من 1990.
 العديد من الرسوم المتحركة التي تولت توزيعها وارنر براذرز خلاف لووني تونز من عام 1962 (قامت بإنتاجها شركات مختلفة)
 أولى ثلاثة أفلام بوكيمون خلاف ما تمتلكه الشركة اليابانية.
 جميع أفلام الرسوم المتحركة السينمائية من إنتاج وارنر براذرز من عام 1990 وما بعده.
إضافة إلى ذلك، تمتلك وارنر العديد من أعمال الرسوم المتحركة من عمليات الاندماج والاستحواذ المتعددة
 عروض سوبرمان السينمائية من باراماونت بكشرز (العروض واقعة تحت الملكية العامة لكن وارنر براذرز تمتلك المكونات الأصلية)
 مارين بوي
 مكتبة رانكن/باس 1974-1989 من لوريمار-تيليبكشرز.
 واترشيب داون
 ممتلكات ترنر برودكاستينغ سيستم والتي تضم
 الممتلكات المستحوذ عليها من ترنر إنترتاينمنت
 مكتبة إم جي إم قبل 1986 والتي تضم
 أفلام الكارتون القصيرة 1934-1967
 الحقوق الأمريكية على ماجيك بوي
 ذا فانتوم توولبووث
 ثلاثة عروض تلفزيون خاصة 1966-1970
 مسلسل التلفزيون توم آند جيري التي أنتجتها هانا-باربيرا عام 1975 وفيلمايشن في 1980
 سلسلتي رسوم متحركة مبنية من جيليغان آيلاند
 عروض بوباي المسرحية 1933-1957 من باراماونت
 سلسلة كابتن بلانيت آند ذا بلانيتيرس من ديك إنترتاينمنت
 الكثير من مكتبة تافت برودكاستينغ
 ما بقي من إنتاجات هانا-باربيرا قبل 1996 متضمنة معظم مسلسلات التلفزيون، العروض الخاصة، والأفلام السينمائية التي أنتجتها الشركة
 معظم مكتبة روبي-سبيرز ما قبل 1991

وارنر براذرز تمتلك حقوق DVD للبرامج التي تنتجها كارتون نتوورك ستوديوز.

برامج التي ينتجها الاستوديو

عقد 1980
1.لوني تونز1980-1989

2.توم وجيري 1985-1988

3.سوبرمان1984-1988

4.باتمان 1985-1988

5.تايني تون 1989-1995

6.بلاستيك مان 1980-1981

7.جرو اسمه سكوبي1988-1991

8.سكوبي دو1980-1989

9.قطط الرعد 1985-1989

عقد 1990
1. الضاحكون1991 -1993

2.تايني تون 1990-1995

3.لوني تونز1990-1997

4.باتمان1992-1995

5.ابناء توم وجيري 1990-1994

6.بينكي وبراين 1995-1998

7.سوبرمان 1996-2000

8.مختبر دكستر1995-2003

9. 1997-1995 Freakzoid

10. مغامرات سلفستر وتويتي 1995-2002

11.رواد المخاطر 1996-1997

12.New Adventures Batman/Superman 1997-2000

13.جوني برافو 1997-2004

14.باتمان بيوند 1999-2001

1999.15 - الاكتشاف2000

16.Waynhead 1996-1997

17.عرض باغز ودافي 1995-1998

18.ادد اد وادي 1999-2009

19.الفرقة م7 1997-2001

20.جوني كويست 1996-1997

21.كوردج الجبان 1999-2002

22.باتمان 1997-1999

23.فتيات القوة 1998-2005

عقد 2000
1.خروف في المدينة 2000-2002

2.بايبي لوني تيونز 2001-2004

3.فرقة العدالة 2001-2004

4.اولاد الجيران 2002-2008

5.مغامرات سكوبي دو 2002-2006

6.مراهقوا التايتنز2003-2006

7.ساموراي جاك 2001-2005

8.ميغاس2004-2005

9.داك المروع 2003-2005

10.الطاقة المغناطيسية 2000-2004

11.المرحون الاشقياء 2005-2007

12.كريبتو الكلب 2005-2006

13.باتمان 2004-2008

14.بن10 2005-2008

15.جوني تيست 2005-2006

16.قصص توم وجيري 2006-2008

17.المصارعين المقنعين 2002-2005

18.كونغ فو شاولين 2003-2006

19.مختبر دكستر2001-2003

20.باتمان الشجاع والجرئ 2008-2011

21. بن10الين فورس 2008-2010

22.عائلة ساتردايز 2008-2010

23.غريم والشرير 2001-2002

24.مغامرات بيلي وماندي2003-2008

25.اد ادد وادي 2000-2009

عقد2010
1.جنرايتور ريكس 2010-2013

2. شباب العدالة2010-2012

3. ابطال التايتنز انطلقوا منذ2013

4. عرض توم وجيري (مسلسل 2014)

5. عرض لوني تونز 2012-2014

6. المصباح الأخضر2012-2013

7. باتمان يولتيميدت 2015

8.بن 10 التمت الين 2010-2012

9.ثانوية سوبرغيرلز2015-2016

10.ثانوية سوبرهيرو منذ 2019

11.يونيكيتي2018-2020

12. فرقة العدالة اكشن 2016-2018

13. سكوبي دو واحزر من 2018-2020

14.قطط الرعد 2011-2012

2014-2011DC NATION SHORTS .15

16.لوني تيونز الجديد 2015-2018

17.لوني تيونز كارتونز 2019-2021

18.فرقة العدالة2014-2018

عقد 2020
1.النمور الصاعقة هاوو

2. وابيت

3. جيلي ستون

مراجع

 تشاك أماك: ذا لايف آند تايمز أوف أن أنيميتد كارتونست تأليف تشاك جونز، تم النشر بواسطة فارار ستروس آند جيوركس، ISBN 0-374-12348-9
 أوف مايس آند ماجيك: أ هيستوري أوف أميريكان أنيميتد كاتونز، ليونارد مالتن، طبعة مدققة 1979، بلوم ISBN 0-452-25993-2 (تغليف ورقي) ISBN 0-613-64753-X (تغليف فاخر)

انظر أيضا
 وارنر براذرز كارتونز
 لوني تيونز

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لوارنر براذرز

 تأريخ وارنر براذرز كارتونز

لوني تيونز

استديوهات رسوم متحركة أمريكية
تأسيسات سنة 1980 في كاليفورنيا
تلفزيون وارنر بروس
شركات أمريكية أسست في 1980
شركات إعلامية أسست في 1980
شركات إنتاج أفلام أمريكية
شركات مقرها في بربانك (كاليفورنيا)
لوني تونز
وارنر برذرز

وارنر براذرز أنيميشن


Karl Herrmann ist der Name folgender Personen:

* Karl von Herrmann (1794–1876), deutscher General der Infanterie
 Karl Herrmann (Historiker) (1797–1874), deutscher Kaufmann, Historiker und Geograph
 Karl Herrmann (Maler) (um 1813–1881), deutscher Maler und Radierer
 Karl Herrmann (Landrat) (1882–1951), deutscher Widerstandskämpfer und Politiker, MdL Kurhessen
 Karl Herrmann (Kameramann), kanadischer Kameramann und Fotograf
 Karl-Ernst Herrmann (1936–2018), deutscher Bühnenbildner, Kostümbildner und Opernregisseur
 Karl Friedrich Herrmann (1843–1893), deutscher Politiker (DtVP), MdL Baden
 Karl-Heinz Herrmann (* 1954), deutscher Fußballspieler

Siehe auch:
 Karl Hermann

Karl Herrmann


"This Is Gospel" je pjesma američkog rock sastava Panic! at the Disco a službeno je objavljena 12. kolovoza 2013. Riječ je o drugom singlu s njihovog četvrtog albuma Too Weird to Live, Too Rare to Die!. Pjesma se našla na 86. mjestu Billboardove Hot 100 ljestvice. Za taj singl mu je američko diskografsko udruženje RIAA 7. srpnja 2016. dodijelilo certificiranu platinastu ploču.

Videospot
Glazbeni videospot je predstavljen isti dan kao i sama pjesma a snimljen je pod redateljskom palicom Daniela Camposa. Spot započinje s pjevačem Brendonom Urieom koji se nalazi na kirurškom stolu uoči operacije srca. Međutim, kada kirurg odluči napraviti prvi rez, Urie se budi te odluči pobjeći u čemu ga liječnici sprečavaju. O tome govori i stih "If you love me let me go". Nakon toga Urie prima anesteziju i spot se prebacuje na pripreme za njegov pogreb.

Urie je pokopan u drvenom lijesu koji se puni vodom, međutim, ondje se oslobađa i ponovo budi na kirurškom stolu. Tamo su na morbidni način prikazana njegova crijeva kao užad koja ga u prenesenom smislu drže na životu. U konačnici, duša se u obliku sjene oslobađa užadi i trči prema bijeloj svjetlosti (koja bi trebala označavati ulazak u raj) dok Brendon umire na stolu.

Nastavak tog videospota je spot za pjesmu Emperor's New Clothes.

Top ljestvice

Izvori

Vanjske poveznice
Službena web stranica benda

Singlovi iz 2013.
Američke skladbe

This Is Gospel


Teja ili Orfej je pretpostavljeni drevni planet u ranom Sunčevom sustavu koji se, prema hipotezi velikog udara, sudario s ranom Zemljom prije oko 4,5 milijarde godina, s time da se izbačeni materijal ponovno skupio i stvorio Mjesec.

Pored objašnjenja velikog Zemljinog mjeseca, Tejina hipoteza može objasniti i zašto je Zemljina jezgra veća nego što bi se očekivalo za tijelo njegove veličine; Tejina jezgra i plašt pomiješani su sa Zemljinim.

Prema jednoj verziji hipoteze, Teja je bila Zemljin trojanac približno veličine Marsa, promjera oko 6.102 km. Dodatni dokazi objavljeni 2019. sugeriraju da je Teja mogla nastati u vanjskom Sunčevom sustavu, a ne u unutarnjem Sunčevom sustavu, te da velik dio Zemljine vode potječe s Teje.

Ime
Teja je dobila ime po Teji, koja je u grčkoj mitologiji bila majka Selene, božice mjeseca, što je paralelno sudaru Teje i rane Zemlje za kojeg se pretpostavlja da je njegov rezultat nastanak Mjeseca.

Orbita
Smatra se da je Teja bila u orbiti u konfiguraciji L4 ili L5 koju ima sustav Zemlja-Sunce, gdje bi nastojala ostati. U tom bi slučaju planet narastao, potencijalno do veličine usporedive s Marsom. Gravitacijska poremećaj Venere mogla su je na kraju poslati na sudar s ranom Zemljom.

Sudar

Prema hipotezi o divovskom udaru, Teja je orbitirala oko Sunca, gotovo duž orbite proto-Zemlje, zadržavajući se u blizini jedne ili druge dvije stabilnije Lagrangeove točke Sunca i Zemlje (tj. L4 ili L5).  Kad je protoplanet Teja narastao do veličine usporedive s Marsovom, nekih 20 do 30 milijuna godina nakon svog formiranja, postala je previše masivna da bi ostala u stabilnoj trojanskoj orbiti. Gravitacijska sila Jupitera i/ili Venere izbacila je Teju iz Lagrangeove točke koju je zauzimala, istodobno kad je Coriolisova sila gurala planet natrag na nju. Kao posljedica toga, njena kutna udaljenost od Zemlje počela je varirati, sve dok Teja nije imala dovoljno mase da pobjegne iz L4, što je rezultiralo sudarom između Teje i Zemlje. Računalne simulacije sugeriraju da Teja nije putovala brže od 4 km/s (8.900 mph) kada je udarila u Zemlju pod procijenjenim kutom od 45 stupnjeva.

Izvorno, hipoteza pretpostavlja da Teja udarila Zemlju udarom koji je izbacio mnoge dijelove i proto-Zemlje i Teje, one komade koje tvore jedno tijelo koje je postao Mjesec ili formiranje dva mjeseca da bi na kraju spojili su se u Mjesec. Takvi su računi pretpostavljali da bi, ako je Teja udarila u proto-Zemlju, oba planeta bila uništena, stvarajući kratkotrajni drugi pojas asteroida između orbita Venere i Marsa.

Suprotno tome, dokazi objavljeni u siječnju 2016. sugeriraju da je udarac doista bio frontalni sudar i da se Tejini ostaci mogu naći i na Zemlji i na Mjesecu.

Hipoteze
Od početka moderne astronomije postoje najmanje četiri hipoteze o podrijetlu Mjeseca:

 Jedno tijelo podijeljeno je na Zemlju i Mjesec
 Mjesec je zarobila Zemljina gravitacija (kao što je zarobljena većina manjih mjeseci vanjskih planeta)
 Zemlja i Mjesec nastali su istodobno kada se protoplanetarni disk počeo skupljati
 Gore opisani "Tejin scenarij".

Utvrđeno je da su uzorci lunarnih stijena koje su pronašli astronauti Apolla vrlo slični sastavu Zemljine kore, pa su vjerojatno uklonjeni sa Zemlje u nekim nasilnim događajima.

Problemi hipoteze
Iako je dominantna teorija koja objašnjava porijeklo Mjeseca, postoji nekoliko pitanja koja nisu riješena. To uključuje:

 Odnosi između hlapljivih elemenata na Mjesecu nisu u skladu s hipotezom velikog udara. Konkretno, moglo bi se očekivati da će omjer elemenata rubidij/cezij biti veći na Mjesecu nego na Zemlji, jer je cezij hlapljiviji od rubidija, ali rezultat je upravo suprotan.
 Nema dokaza da je na Zemlji ikad postojao globalni ocean magme (posljedica hipoteze velikog udara), a u Zemljinom plaštu pronađeni su materijali za koje se čini da nikada nisu bili u oceanu magme.
 Sadržaj 13% željezovog oksida (FeO) na Mjesecu - veći od 8% pronađenih u Zemljinom plaštu - isključuje da bi protolunarni materijal mogao doći, osim u malom dijelu, iz Zemljinog plašta.
 Ako većina proto-Mjesečevog materijala dolazi iz tijela koje je doživjelo udar, Mjesec bi se trebao obogatiti siderofilnim elementima, a zapravo ih na Mjesecu nema.
 Određene simulacije formiranja Mjeseca zahtijevaju da količina kutnog gibanja u sustavu Zemlja-Mjesec bude približno dvostruko veća od današnje. Međutim, ove simulacije ne uzimaju u obzir rotaciju Zemlje prije udara, zbog čega neki istraživači to smatraju nedovoljnim dokazima da bi se isključila hipoteza velikog udara.

Astronomski status
U strogom smislu trenutne definicije Međunarodne astronomske unije, Teja nije bila planet: planet je morao ukloniti sva nebeska tijela u bliskoj orbiti. Teja to nije učinila, jer je proto-Zemlja bila u bliskoj orbiti, a Zemlja je upravo planet jer je eliminirala Teju (definicija ne dopušta postojanje nekoliko planeta u istoj orbiti).

Ipak, može se smatrati da je sustav Zemlja-Teja u početku bio sustav od dva suorbitalna planeta, u kojem slučaju bi se pojam planet mogao koristiti za oba tijela u nedostatku preciznosti za ovaj specifični slučaj (ili u smatrajući trenutnu definiciju preciznom, ali apsurdno oštrom). U tom smislu, Teja bi danas bila smatrana kao "patuljasti planet". Pojam trojanski planet (u ovom slučaju prikladniji naziv nego trojanski satelit) također treba uzeti u obzir.

Međutim, može se opravdano prigovoriti da trenutnu definiciju Međunarodne astronomske unije treba uzeti za sustav u ravnoteži, iako to nije izričito navedeno u definiciji koju daje institucija. Trenutni Sunčev sustav jest u ovom slučaju, ali ne u vremenu kada je Teja postojala. Prema posljednjem razmatranju, trenutna definicija planeta možda neće biti stvarno korisna. I za proto-Zemlju i za Teju čini se da je prikladniji izraz protoplanet - faza između planetezimala i planeta, za kojeg se može primijetiti da nema službenu definiciju.

Vidi također

 Mjesec
 Mjesečeva geološka kronologija

 Pertutbiran planet
 Phaeton (hipotetski planet)
Rocheova granica

Izvori

Voda
Planetologija

Teja (planet)


Gottfried Achenwall (født 20. oktober 1719 i Elbing, død 1. maj 1772 i Göttingen) var en tysk statistiker.

Achenwall, fra 1748 professor i Göttingen, var en af datidens mest indflydelsesrige lærere i natur- og folkeret samt statistik og var den første, der brugte betegnelsen "statistik" om denne videnskab, som han søgte at udsondre som en særlig disciplin fra beslægtede videnskaber. Hans hovedværk Staatsverfassung der heutigen vornehmsten europäischen Reiche und Völker (1749) har nu kun rent historisk betydning.

Kilder

Statistikere fra Tyskland
Jurister fra Tyskland
Professorer fra Tyskland
Ansatte ved Göttingens Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1700-tallet

Gottfried Achenwall


Misersky ist der Familienname folgender Personen:

 Antje Misersky, Geburtsname von Antje Harvey (* 1967), deutsche Skilangläuferin und Biathletin
 Henner Misersky (eigentlich Henrich Misersky; 1940–2023), deutscher Leichtathlet und Skilanglauftrainer
 Ilse Misersky (geborene Ilse Schönemann; * 1941), deutsche Leichtathletin

Siehe auch:
 Mizerski

Misersky


Rubén Darío Forestello (Realicó, La Pampa, Argentina; 15 de febrero de 1971) es un exfutbolista y actual entrenador argentino. Jugaba como delantero. Actualmente dirige a Gimnasia y Tiro de Salta, del Torneo Federal A.

Destacó durante su carrera como un jugador oportuno y peligroso en el área rival. Su máximo logro como jugador lo consiguió con Banfield en la temporada 2000/01, cuando ascendió a Primera División. También fue bicampeón con Atlético Rafaela en la temporada 2002/2003, logrando el histórico primer ascenso a Primera División del club.

Trayectoria

Como futbolista

Como entrenador

Estadísticas como DT

Actualizado el 15 de octubre de 2023.

Logros

Rubén Forestello


Nathan Thomas Hopkins (* 27. Oktober 1852 im Ashe County, North Carolina; † 11. Februar 1927 in Pikeville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Im Jahr 1897 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Nathan Hopkins wurde in North Carolina geboren und kam schon bald in das Pike County in Kentucky. Dort besuchte er die öffentlichen Schulen. Danach begann er in der Landwirtschaft zu arbeiten. 1876 wurde er zum Geistlichen der Baptistenkirche ordiniert. In dieser Kirche war er über 50 Jahre lang tätig. In den Jahren 1878 bis 1890 war er außerdem Steuereinnehmer im Floyd County. Politisch wurde Hopkins Mitglied der Republikanischen Partei. In den Jahren 1893 und 1894 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Dorthin sollte er zwischen 1923 und 1924 noch einmal zurückkehren.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1894 unterlag er als republikanischer Kandidat im zehnten Wahlbezirk von Kentucky dem Demokraten Joseph M. Kendall. Hopkins legte aber gegen den Ausgang der Wahl Widerspruch ein. Diesem wurde am 18. Februar 1897, drei Wochen vor dem Ende der Legislaturperiode am 3. März 1897, stattgegeben. Damit konnte er nur diese wenigen Tage im Kongress verbleiben. Nach seiner kurzen Zeit im US-Repräsentantenhaus nahm Hopkins seine früheren Tätigkeiten wieder auf. In der Nähe von Yeager arbeitete er in der Landwirtschaft. Nathan Hopkins starb am 11. Februar 1927 in Pikeville und wurde in Yeager beigesetzt.

Anmerkungen

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1852
Gestorben 1927
Mann

Nathan T. Hopkins


Haffstrom  war ein Kirch- und Fischerdorf unmittelbar am Frischen Haff im heutigen Rajon Gurjewsk in der russischen Oblast Kaliningrad.

Geographische Lage
Haffstrom lag an der Nordostspitze des Frischen Haffs an einer Stelle, wo sich das große Gewässer zu einer Bucht weitet. Bis zum Stadtzentrum Kaliningrads waren es acht Kilometer über die heutige Regionalstraße 27A-020 (ex A194, ehemalige deutsche Reichsstraße 1).

Geschichte
Das kleine Dorf hieß vor 1785 Habestrom, danach bis 1907 Hafestrom, dann bis 1946 Haffstrom und bis in die 1990er-Jahre hinein russisch Schosseiny (von шоссе/schosse für Chaussee).

Im Jahre 1874 wurde Hafestrom in den neu errichteten Amtsbezirk Kalgen (russisch: Schosseinoje) eingegliedert, der zum Landkreis Königsberg (Preußen) im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen gehörte. Am 27. Februar 1907 erhielt Hafestrom die offizielle Bestätigung zur Namensschreibweise "Haffstrom".

In Haffstrom lebten im Jahre 1910 190 Einwohner. Am 30. September 1928 wurde die Landgemeinde um den Gutsbezirk Kalgen vergrößert, der eingemeindet wurde. Die Einwohnerzahl stieg bis 1933 auf 511.

Am 1. April 1939 musste Haffstrom seine Eigenständigkeit aufgeben und wurde zusammen mit dem Nachbarort Prappeln (russisch: Tschapajewo) in die Stadtgemeinde und den Stadtkreis Königsberg (Preußen) eingegliedert.

Königsberg kam 1945 mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion. Der Stadtteil Haffstrom wurde offenbar nicht wieder besiedelt und ist nicht mehr vorhanden.

Kirche

Kirchengebäude
Bei der Kirche in Haffstrom handelte es sich um eine Ordenskirche aus der Zeit um 1350. Der mit großen Blenden versehene Ostgiebel wies noch die strengen Formen jener Zeit auf. An das Kirchenschiff wurden im 18. Jahrhundert mehrere Vorbauten errichtet, wie die Sakristei, die Taufkapelle und die Gruft. "Der Westturm wurde unter Verwendung alter Teile 1817 wieder aufgebaut. Die Patronatskirche wurde pfleglich ausgestattet. Die Glasmalereien von 1837 wurden nach Vorbildern in der Kathedrale von Rouen und im Kölner Dom von Vaertel aus München ausgeführt. Der Altar um 1645 ist ein Werk des ausklingenden Manierismus."
Um die Kirche herum erstreckte sich bis 1945 der Friedhof (siehe historische Karte 1939 in Einzelnachweis Nr. 2). Die Kirche befand sich am Rande der neuentstandenen Bucht (Kiesabbau). Die Stelle liegt inzwischen ebenfalls im Wasser (Einzelnachweis Nr. 2).

Eine 1619 von Nikolaus Schmidichen in Königsberg gegossene Patenglocke aus Haffstrom befindet sich heute in der Kirche von Groß Lobke.

Die Kirche erhielt um 1750 eine Orgel aus der Werkstatt des Königsberger Orgelbauers Adam Gottlob Casparini. Diese wurde später an die Kirche Scharnau (polnisch Sarnowo) im Kreis Neidenburg abgegeben.

Kirchengemeinde
Im Jahre 1349 wurde das Große Hospital in Königsberg (Preußen)  mit Haffstrom dotiert, das damals schon Kirchdorf war. Die lutherische Reformation hielt hier früh Einzug. Zunächst unterstand die Kirchengemeinde der Inspektion des Königsberger Oberhofpredigers, zuletzt – bis 1945 – war sie in den Kirchenkreis Königsberg-Land I in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union eingegliedert.

Kirchspielorte
Zum Kirchspiel Haffstrom gehörten 22 Orte:

Pfarrer
Von der Reformation zum Jahre 1945 amtierten in Haffstrom 24 evangelische Geistliche:

Persönlichkeiten des Ortes
 Carl Julius Gebauhr (* 9. Februar 1809 in Haffstrom), deutscher Klavierbauer († 1881)

Einzelnachweise

Haffstrom
Haffstrom
Haffstrom
Samland
Kirchdorf (Siedlungstyp)
Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Haffstrom


Kumuklar (), Dağıstan, Çeçenya ve Kuzey Osetya'nın yerlisi bir Türk halkıdır Kuzey Kafkasya'daki Türkler arasında en kalabalık olanlardır. 1930'lara kadar Kuzey Kafkasya halkları arasında Kumukça lingua franca olarak kullanılmıştır.

Tarihsel olarak Kumuk platosu (kuzey Dağıstan ve kuzeydoğu Çeçenya), Hazar Denizi sınırındaki topraklar, Kuzey Osetya ve Terek nehri kıyılarına yerleşmişlerdir.

Nüfus ve yerleşim
Kumuklar, Kafkasya'da Azerilerden sonra ikinci en büyük Türkçe konuşan halk, Kuzey Kafkasya'daki en büyük Türk halkı ve Dağıstan'daki üçüncü büyük halktır.

Geleneksel yerleşim bölgesi, Dağıstan Cumhuriyeti'nin bugünkü Hasavyurt İlçesi ve Çeçen Cumhuriyeti'nin Gudermes Bölgesi, Hazar Denizi'nin batı kıyısı, Dağıstan'ın eteklerindeki bölgeler, Kuzey Osetya Cumhuriyeti'nin Terek nehri boyunca uzanan bölgeleri, Çeçen ve Kabardey-Balkar Cumhuriyetleri ile Terek sıradağları'nı içeren Kumuk Düzlemidir.

Rusya Federasyonu'nun konularına göre sayı
2010 nüfus sayımına göre, Rusya'da 503,1 bin kişi yaşıyordu, bunların 431,7 bin kişi Dağıstan'da yaşıyordu.

Bugün Türkiye'de devlet düzeyinde milliyetlerin resmi bir kaydı yoktur. 1994-1996 yılları arasında yapılan bağımsız bir araştırmaya göre, Türkiye'de Kumukların kompakt olarak yaşadığı 20'den fazla köy vardı.

Coğrafi grupları
Bugün Birkaç Kumuk grubu var:

 Temir-Han-Şura (ya da Orta ya da eski adı Şavhallık) Kumuklar (Ancikale, Tarğu, Temir-Han-Şura, Kazanış)
 Kuzey (Sulakdan) Kumuklar (Hasavyurt, Endirey, Yahsay)
 Dağ yanı Kumuklar (Karabudağkent, Boynak, Heli, Paraul)
 Kaytağ (Güney) Kumuklar (Başlı, Macalis, Kayakent, Alhocakent)
 Terek nehir Kumuklar (Borağan, Güçükyurt)

Etnonim
"Kumuk" etnoniminin kökeni tam olarak açık değildir. Çoğu araştırmacı (Bakikhanov, S. Tokarev, A. Tamay, S. Hacıyeva vd.) adını Kuman "Kimak" etnonim'den veya başka bir Kıpçak adı olan "Kuman"'dan türemiştir.

Uslar'a göre, 19. yüzyılda Kuzey Kafkasya'da Kumuk veya Kumuk terimleri, ovanın Türkçe konuşan sakinlerini ifade etmek için kullanılmıştır. Dağıstan, Çeçenya ve İnguşetya'da sadece Kumuklar Kumuk terimleriyle anılırdı.

B. Alborov, "kumuk" etnonimini Türkçe "kum" (kum, kumlu çöl) kelimesinden türetmiştir. Buna karşılık, Ya. A. Fedorov, 8.-19. yüzyılların yazılı kaynaklarına dayanarak, "Gumik - Kumyk - Kumuk" etnik adının Orta Çağ ile ilişkili yerel bir Dağıstan yer adı olduğunu yazdı.

19. yüzyılın sonunun yazarı A. Starchevsky, kendisi tarafından derlenen sözlükte "Arıyak"  Kumuk adını gösterdi. N. Marr, sırasıyla, Kumukların öz adı olarak "tüzlü(ler)" [düzlüler demek] bir etnonimni bahsetmiştir. P. Uslar'a göre, Kumyk dilinde, Kuzey Kumuklar "mıçığış" kelime ile ifade edildi, Çeçenya sınırındaki Miçik nehrinin adından (şu anda bu Çeçenlerin Kumuk dilindeki adıdır).

Güney Kumukları kendilerini "haydaq qumuqlar", yani "Kaydağ kumuklar" olarak adlandırdılar.

Rus, Avrupa ve Fars kaynaklarında Kumuklar "Dağıstan Tatarları", "Kafkas Tatarları", "Terek Tatarları" (Tatarlar demek Türk millet) ve Çerkesler olarak da biliniyordu.

Dağıstan'ın diğer halkları Kumukları ova / düz sakinleri olarak adlandırıyor.

Kumuk adının geçtiği bir daha bir kaynak, Kâşgarlı Mahmud'un Divân-ı Lügati't-Türk adlı eseridir. Kâşgarlı Mahmud, Kumuk kelimesinin karşılığı olarak "Bir zaman yanında bulunduğum beylerden birinin adı" der. Anlaşılıyor ki Kumuk Türkleri, daha XI. yüzyılda kendi adlarıyla tarih sahnesindedirler.

Etnogenez
Bilim adamları arasında Kumukların kökeni hakkında bir fikir birliği yoktur.

Konstantin Smirnov, 8-10. yüzyılların Kumuk ovasının nüfusunu, ülkenin mevcut sakinlerinin en yakın atası olarak kabul etti. Kumukların kökenini Kıpçaklarla ilişkilendiren Semön Bronevsky, Kumukların 12-13. yüzyıllarda Kıpçaklarla birlikte Dağıstan'da ortaya çıktığına inanıyordu.

Klaprota göre, Kumuklar Dağıstan'da Hazarlarla aynı anda ortaya çıktı ve onlardan sonra burada kaldı, ve A. Vemberi'ye göre, Kumukların Dağıstan'a Hazarlarla aynı anda girmelerine izin verir, burada yaşlı bir nüfusla tanışır ve onunla birleşirler. Kumukların Kuman öncesi tarihi de Kumuk folkloru tarafından kanıtlanmıştır. Hazar Kağanlığı'nın varlığından kaynaklanan atasözlerini ve atasözlerini korur.

Başka bir Sovyet etnografı olan S. Tokarev, Kumukların kökenini, Pliny'nin MS 1. yüzyılda Kuzey Dağıstan sakinleri olarak bahsettiği "Kam" veya "Kamak" halkıyla ilişkilendirdi.

Rus oryantalist Vladimir Minorsky ve Norveçli bilim insanı Fridtjof Nansen, Kumukların Hazar kökeni hakkında yazdılar.

Kumukların etnogenezinde çeşitli Türk boyları yer almıştır. Kumanya, sonra Altın Orda ve daha sonra Kafkasyalı Tümen Hanlığı'nın Türk kabileleri, ve Kipçaklar önce de Hun ve Ön Bulgar Türk kabileleri — güyen, tümen, as, çağar, sabir, barsil, sala, bürçebiy, döger, candar, borağan, oksungur, tork ve diğerleri.

Rus dilbilimci N. Baskakov şunu yazdı:Etnik temeli Kıpçak-Oğuz-Bulgar aşiretleri ve kabileleri olan Karaylar, Kumuklar, Karaçaylar ve Balkarlar.Plano Karpini, 13. yüzyılda Moğollar tarafından fethedilen Hazarya kabilelerinin "Komuk", "Tarklar", "Aslar" ve "Çirkaslar" adlarıyla anılmaktadır.

Kumukların Kumuk ovası, Terek nehri yakası ve Dağıstan'ın en eski sakinleri olduğu görüşü daha sonraki araştırmacılar tarafından da desteklenmektedir: K. Kadiradzhiev, Y. Kulchik ve K. Dzhabrailov, A. Kandaurov, B. Ataev ve M.-R. İbrahimov.

Kraniolojik verilere göre, Dağıstan sakinleri arasında, kafatasının yapısına göre, ovanın yerli sakinleri ve her şeyden önce Kumuklar, Hun zamanının kafataslarına en yakın olanlardır. Bu, Kumukların muhtemelen Hun krallığının nüfusunun doğrudan torunları olduğu varsayımını doğrular.

Tarih
8. Yüzyıldaki Arap fetihleri sırasında Kumuklar, Hazar bölgesindeki nüfusun baskın çoğunluğunu oluşturdu. O zamanlar, Miçik Nehri havzasına zaten Kumukistan deniyordu. Kumuklar, Kuzey Kafkasya'daki Hazarların soyundan gelmektedir.

Kumuk halkının yerleşim topraklarında, en ünlüleri Hunlar Krallığı, Hazar Kağanat, Tarğu Şavhallık olan birkaç devlet vardı. Kumukların Rusya ile ilişkiler da dahil olmak üzere büyük jeopolitik öneme sahip diğer önemli devlet oluşumları, Endirey Beyliği (Endirey'li Soltan-Mahmud'un derebeyliği), Ötemiş Soltanat, Tümen Beyliği (Şavkal / Şevkal Tümen), Borağan Beyliği,  Mehtulu Hanlığı'ydı, Boynak Beyliği ve diğerleri.V. Pantühov yazdı"Antik çağlardan beri, Kumuklar dağcılar arasında büyük bir otoriteye sahipti ve Kumuk Kağanları ve Şamhallar genellikle Doğu Dağcılarının Transkafkasya Bölgesi'ne yaptıkları tüm savaşçı kampanyaların başında duruyorlardı. Yakın ve uzak seferleri sırasında Asya ile sık sık ilişki içinde olan ve kuzeyde Slav ve Turan kabileleriyle birleşen Kumukların ataları — Hazarlar, Kafkasya'nın çeşitli unsurlarıyla, onların bir parçası olan, doğal olarak Asya'dan Avrupa'ya ve geriye doğru kültürün iletkenleriydi. "

Şavhallık
En büyük Kumyk devleti, 16. yüzyıldan beri Tarğu Şavhallığı idi (ya da Şamhallık, ) olarak bilinen idi. Şavhallığ'ın oluşum zamanı kesin olarak bilinmemektedir: bazı kaynaklar 8. yüzyılda Arap etkisinin olduğunu gösterir, diğer kaynaklara göre Şavhal hanlar Altın Orda kökenlidir. Bazı kaynaklar ayrıca Şavhal hanedanlarının olası bir değişikliğine de işaret ediyor.

Timurlu Tarihçi Nizameddin Şami, Şavhal'ı Altın Orda'nın müttefikleri olarak adlandırdı. 1396'da Tohtamış'a karşı kazanılan zaferden sonra Timur, Shavhal'a karşı bir kampanya başlattı. Tarihçi Şarafaddin Yezdi şunları bildirdi: "İnatçı direniş yenildi, kaleler alındı, sakinler öldürüldü, ölümden bir tepe inşa edildi, şamhalın kendisi öldürüldü." Timurlenk daha sonra Dağıstan'da Şamhal gücünün restorasyonuna katkıda bulundu. Bir Osmanlı kaynağına göre, Timur'un oğlu Miran-Şah'ın Kara-Koyunlular'dan yenilmesinden sonra Kumuklar bağımsızlıklarını kazandılar ve Cengiz Han ailesinden bir şemhal seçtiler.

Ancak devlet, 16. yüzyılın sonunda, birkaç yarı özerk (örneğin Mehtulu, Erpeli, vb.) veya bağımsız (örneğin, Yahsay) beyliklerine bölündüğünde, kısmi parçalanmadan kaçınmadı. 16-17. yüzyıllarda Şavhallık uluslararası arenadaki varlığı arttı. Şamhalların vasal mülklerinin sınırları bir zamanlar Kabardey'e kadar uzanıyordu. Şavhal Dağıstan Valisi ve bir süre Derbent Hanı unvanını taşıyordu.

Avrupa'dan Asya'ya giden yollardan biri olarak Kumuk topraklarının elverişli stratejik konumu, Kumuk hükümdarlarının sık sık bir manevra politikası izlediği üç komşu imparatorluğun bölgesinde nüfuz mücadelesinin nedeni haline geldi.

Rus ve Safevî devletlerinin genişlemesi
1560'larda, Gürcü kralı ve Kabardey prenslerinin istekleri nedeniyle Rus birliklerinin Şavhallık'a karşı sayısız seferi başladı. Komutan Çeremisinov, 1560'ta Tarğu'nun başkentini ele geçirdi ve yağmaladı. Kafkas Tümen Hanlığı, Şavhallık ile ittifak halinde, fethine umutsuzca direniyor, ancak 1588'de, Hanlığın başkentinin bulunduğu yerde Rus Terki kalesi kuruldu. Tümen hükümdarı Soltaney, Endirey hükümdarına kaçtı.

1594'te Kvorostinin'in Dağıstan Seferi gerçekleşti; bu sırada Rus birlikleri, Terek Kazakları Tarğu'ya aldı, ancak orada Kumuklar tarafından engellendi ve Terki'ye çekilmeye zorlandı, bu da bir uçuşa dönüştü.

1604-1605'te Buturlin'in "Şevkal Kampanyası" olarak bilinen Dağıstan Seferi donatıldı. Karaman sahasındaki Rus birliklerinin, Şavhal hanedanının Soltan-Mahmud'un temsilcisi tarafından yönetilen Kumuklar tarafından birleştirilen Dağıstan kuvvetlerine karşı yenilgisinin bir sonucu olarak bir dizi kampanya başarı ile taçlandırılmadı. Karamzin'e göre, Rus devletinin Kuzey Kafkasya'nın doğu kesimindeki genişlemesi 118 yıl boyunca durduruldu, ancak Kafkasya'da bir yer edinme girişimleri devam etti.

1649 veya 1650'de Çoban-Murza, Nogay ile Şavhallık'a göç etti. Rus hükûmeti 8.000 kişilik bir orduyu Rusya'nın vassallarıyla birlikte Nogayları geri göndermeye zorlaması gereken Şavhallık'a gönderdi, ancak Surhay III. Şavhal Rus ordusuna saldırdı ve Germençik Savaşı'nda Rus ordusunu yendi.

1651 ve 1653'te Kumuklar, Safevî devletinin birlikleriyle birlikte Rus Sunja kalesini yok etti. Bununla birlikte, bu arada, 1646'da Şah Abbas II, Kumuk topraklarında bir kale inşa etmek için ilk girişimi yaptı, bu da Kumuk Surhay III. Şavhal'ın öfkesine ve onun kesin olarak reddetmesine neden oldu:Şahın Kumuk topraklarında şehirler inşa etmesi asla olmadı1658'de Surhay, Kaytag usumi Rüstem ile birlikte İranlılara karşı savaştı, ancak yenildi. Yine de Farslar ağır kayıplara uğradılar ve Kumukya'daki kalelerin inşası terk edilmek zorunda kaldı.

Çarın 1714'te I. Petrus'a verdiği raporlara göre, Farslar Kumuk prenslerine ve Şavhallara "... haraç gibi maaşlar" ödediler.

Müttefikler
Şavhal Çopan, Osmanlı İmparatorluğu vatandaşlığını kabul etti ve 1578-1590 Osmanlı-Safevi savaşlarına Osmanlıların yanında katıldı.

Dağıstan, Tümen ve Tarğu mülkleri müttefikti ve Kırım hanlarının hanedanının temsilcileri için bir sığınaktı. 15. yüzyıldaki "Gerey Han'ın kroniklerine" göre, Kırım tahtının kaybedenlerinden biri olan Gerey Han, Dağıstan'a kaçtı. 1536'da taht mücadelesinde Sahib-Gerey'in rakibi olan Islam-Gerey, Kumukya'da saklanıyordu. 1580'lerde Murad-Gerey, birincinin kızıyla evlenerek Şamhal'a kaçtı. 17. yüzyılın ilk üçte birinde Şagin-Gerey Kumuk'a gitti. IV. Muhammed-Gerey, tahttan ikinci kez indirildikten sonra, Tarğu Şamhallığın belirli bir hükümdarıydı ve hatta Kumukyadaki Pirbay köyünün adını Bahçesaray (Kırımnı başkenti gibi) olarak değiştirdi. 16. yüzyılın ortalarında, Korkunç İvan'a bir mektupta Kırım Han, Kumuklar ile bir ittifak hakkında yazdı.

1591'de Han Gazi-Gerey, Moskova kampanyasını Moskovanın Tümen ve Şavhal'ın mülklerine genişlemesinin intikamı olarak açıkladı. Golitsin'in Kırım'daki ikinci kampanyası sırasında, Selim-Gerey'e yardım etmek için Kafkasya'dan elli bin Kumuk, Çerkes ve Yaman-sadak Nogaylar geldi.

Kumuklar, Kırım garnizonlarında görev yaptı. Evliya Çelebi'ye göre, Cincik ve Kuban nehirlerinin birleştiği yerde bulunan Şad-Kermen kalesinde, "tüm Kabardey beylerinin" İslam'a dönüşmesi sayesinde "100 Kumuk atlısı" görev yaptı.

I. Peter ile savaşlar
1722-1723'te Rus İmparatoru I. Peter, İran kampanyasını donattı. Hedeflerden biri, Şavhal Hazar mülklerinde bir yer edinmekti. Endirey mülkiyeti, Rus ordusuna karşı çıkan ilk kişi oldu. Yenilgiye rağmen, Kumuklar düşmana ağır kayıplar verdi ve bu da imparatoru şok etti. Ötemiş Sultanlığı'nın feodal mülkiyeti, İnçe Nehri'ndeki savaşta Peter'e şiddetli bir direniş gösterdi. Peter o zaman dedi:"Bu insanların savaş sanatı hakkında bir fikri olsaydı, o zaman tek bir ulus onlarla silahlanamazdı".Tarğu Şavhallığı ilk başta Rus yanlısı bir tutuma bağlı kaldı, ancak Rus kalesinin inşasından sonra Rusya'ya karşı çıktılar. Kumuk şemhalleri artık komşularını 1605'teki gibi birleştiremediler ve büyüyen Rus kuvvetlerine karşı mücadelede yalnız kaldılar.

Rusya'nın sık seferlerinin bir sonucu olarak, Rusya'ya resmi katılımı 1813'te Gülistan Barışı ile güvence altına alınan geniş devletten yalnızca küçük mülkler kaldı.

Kafkas Savaşı
Kafkas Savaşı sırasında öne çıkan Rus General Grigoriy Philipson, Kumuklar hakkında şunları yazmıştır:Profesör Yazıkov askeri coğrafya derslerinde bize her ikisini de vaaz etmesine rağmen, Kafkasya ve Kafkas Savaşı hakkında belirsiz bir fikrim vardı; ama ona göre bir şekilde Kumukların bizim için en cesur ve en düşman kabile olduğu ortaya çıktı.Kumuklar, Şeyh Mansur'un ayaklanmasında geniş yer aldı. Kumuk prensi Ali-Soltan Çöpalav, Mansur ile birlikte birkaç kez Kizlyar'a saldırdı. Tatartüp yakınlarındaki belirleyici savaşta Kumuklar bizzat Şeyh Mansur tarafından komuta edildi. Mansur'un diğer müttefikleri Hasbulat Kazanışlı (Bammatulu beylikni sahibi) ve Kazbek Umaş idi. Genel olarak, Şavhallık'da ve Kumuk düzleminde en az beş ayaklanma meydana geldi: Dağıstan'da 1818-1822'deki Rus karşıtı ayaklanma, sırasında Zasulak Kumuklar ve Mehtulu Hanlığı'nın yenilgiye uğratıldığı, 1823'teki Şavhallık ayaklanması, 1825'te Beybulat Taymiyev'i destekleyen ayaklanma, 1831'deki Şavhallık ayaklanması, 1831'deki Kumyk düzlemindeki ayaklanma ve 1843'teki Şavhallık ayaklanması[127].

Dubrovin'e göre,"Şamhal halkı aynı zamanda Kazi-mulla'nın öğretilerinin ilk takipçileriydi ve onun silahlı kuvvetlerinin ilk çekirdeği olarak hizmet ettiler".Ayrıca, 1844'te Kumuk uçağında bir ayaklanma ve 1855'te Kumukların genel bir ayaklanması hazırlandı. Dağıstan 1877-1878'deki ayaklanmada Güney Kumukya'nın Başlı köyü katıldı.

Rus devleti tarafından direnme girişimleri nedeniyle Kumuk köylerinin yıkılmasına ve yıkılmasına rağmen, Kumuk Ovası komşuları tarafından çıkar veya siyasi çıkarlar için saldırıya uğradı. Örneğin, 1830'da Çeçen lider Avko, İmam Gazi-Muhammed'in ordusuna katılma bahanesiyle bir müfreze toplayarak, son anda gerçek niyetini, "Endirey şehrini yenmek ve hırsızlık için veya sürüleri Kumuklardan çalmak", açıkladı, ancak bu durumda müfreze hayal kırıklığı içinde dağıldı. Gazi-Muhammed, Kumuk topraklarını harap ederek onları dağlara gitmeye ve hareketinin bir parçası olmaya zorlamaya çalıştı.

Kafkasya İmamatın Kumuk liderleri
Dağıstan ve Çeçenya İmamı Şamil muhtemelen Kumuk kökenliydi.

Kumuklar şunlardı: Çeçen direnişinin lideri ve İmam Şamil'in müdiri (naiplerin üstünde) Taşav-Hacı; Dağıstan'daki erken ayaklanmaların liderleri Sultan Ahmed Han Avarlı (Mehtulu Han ailesinden, ve 1802'den beri Avar bölgesini Hanı, 1819-1822'de Dağıstan'daki ayaklanmanın organizatörü); Hasan Han Mehtululu (1819-1822 Mehtulu ayaklanmasının organizatörü); 1824 ve 1834'te 'daki ayaklanmaların organizatörü, İmam Gazi-Muhammed (Tarğulu Şavhallıknı taht varisi) naibi Umalat-bek Boynaklı; İmam Gazi-Muhammed'nin naibi İrazibek Kazanışlı; Şamil'nin sırdaşı ve naibi İdris Endireyli; İbrahim el-Gimri naibi'nin yardımcısı, "murtazaketlerin" — yani Şamil'in kişisel muhafızı'nın yüzbaşısı — Şangirey Muselimavullu (lakaplı Ova Aslanı); Şamil'nin Büyükelçi İbrahim Han Oğlu (Kumuk Han Oğlu); Şamil'nin naibi Muhammed-bek Tarğulu; Başir Aşılı Yahsaylı (1858'deki İnguş ayaklanmasının liderlerinden biri).

Ayrıca Kumuklar, İmam Şamil'in "murtazaketlerinin" (kişisel muhafızları) çoğunluğunu oluşturuyordu.

Şavhallığ'ın ve Kumuk bölgesinin kaldırılması
Kafkas Savaşı'nın sona ermesiyle 30 Aralık 1869'da Terek bölgesinin Kumyk ilçesi (Kuzey, Zasulak Kumukya) kaldırılmış ve Hasavyurt ilçesi olarak adlandırılmıştır. Biraz önce, 13 Ağustos 1867'de, Kumuk devletinin sonu olarak kabul edilebilecek Tarğu Şavhallığı kaldırıldı.

Kumuk topraklarının kolonizasyonu
Çarlık ve Sovyet hükûmeti, 18. yüzyılın sonları - 19. yüzyılın başlarından itibaren Kumuk topraklarını diğer halklarla birlikte yerleştirme politikası izledi.

Kumuklar, Kaçkalık ve Avuh bölgelere yerleştiler ve sahip oldular, bunlar yavaş yavaş Çeçenler tarafından yerleştirildi. Salatavya'ya Avarlar çıktılar. Mesala, 1811'de Tormasov, "Çeçenleri dağları uçakla terk etmeye ikna etmeyi" emretti.

Kafkasya valisi Vorontsov, Kumukların mülklerini "sömürgeleştirme" politikasını, yine Çeçenler tarafından, "Kumukların bunlar üzerinde hiçbir hakkı olmadığını" öne sürerek izledi. Zaten 70'lerin sonlarında, Gerzelavul'dan Endirey'e kadar Hasavyurt bölgesinin tüm güney kesiminde Çeçenler yerleşti. 1870'ten 1877'ye kadar bölgedeki Çeçenlerin sayısı 5.912 Avuklular'dan 14.000 Çeçen'e yükseldi ve 1897'de 18.128'e yükselmeye devam etti.

Terek-Sunja arasındaki Kumukların mülkleri kaybedildi ve Kumuk nüfusu ile birlikte şimdi Çeçenya'nın bir parçası oldu.

1850'lerde, Terek bölgesinin Kumuk ilçesinin Kumuk prensleri, toprakların yarısından Kumuk nüfusu lehine gönüllü olarak vazgeçti, ancak ilgili hakları teyit eden belgeler sadece şehzadelere ve uzdenlere verildi ve nüfusun geri kalanına çıkarılmadı. Yerel yetkililer, çeşitli bahaneler kullanarak yeni gelenleri kendi Kumuk topraklarına yerleştirdi. Kumuk halkının haklarını ihmal etme politikasının 1907'de devam ettiği kaydedildi.

Daha Sovyet döneminde, Dağıstan'ın başkanı Avar Daniyalov, ulusal özerkliklerin eksikliğini ve komşu halkların Kumuk topraklarına yeniden yerleştirilmesini haklı çıkarmak için şunları yazmıştı:    "Öncelikle ekonomik nedenlerle bunu yapmak gerekliydi. En azından Dağıstan'ın ana halklarına (Avarlar, Darginler, Kumuklar, Lezginler, Laklar, Tabasaranlar) ulusal özerklik verilmesine karar verilirse, Dağıstan'ın ana zenginliği (ekilebilir arazi, meralar) Kumuklar'a gidecekti, çünkü onlar kendi topraklarında bulunuyorlardı... İkinci olarak, siyasi ve etnik hususlar dikkate alındı. Yani, varlıklarının tüm tarihinde Avarlar genel bir devlet eğitimine sahip değildi ... "Kumuk ilçesi ve Şavhallığ'ın kaldırılmasından bu yana Kumukların kendi ulusal cumhuriyetleri ve hatta tek etnikli bölgeleri bile olmadı. Çarlık döneminde başlayan ve SSCB yıllarında güçlenen Kumuk topraklarının iskan politikası, günümüz Dağıstan Cumhuriyeti'nde de devam etmektedir. 20. ve 21. yüzyılın başlarında, Kumuk yerleşiminin toprakları önemli ölçüde azaldı, Kumyk etnik grubu, şimdi Avarlar, Darginler, Laklar ve Çeçenler'in yaşadığı yerli topraklarda bir azınlık haline geldi.

Ekim Devrimi, Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti

Ekim Devrimi yıllarında Kumuk entelijansiyası Kuzey Kafkasya Cumhuriyeti'nin yaratılmasında aktif rol aldı. Prens Raşit Han Kaplan kurucularından, devletin ana ideologlarından birisi ve İçişleri Bakanıydı, Haydar Bammat Dışişleri Bakanıydı, Savaş Bakanı Prens Nuhbek Şavhal Tarğulu idi, Zubayır Temirhan Birlik Konseyi başkanıydı ("Birlik Meclisi", parlamento), ve başka kilit bakanlar.

Muhacirlik
Kumuklar ve Türkiye arasında her zaman yakın bağlar olmuştur, örneğin bugün güney Kumuklar, görünüş ve lehçede güçlü bir Oğuz unsuruna sahiptir.

15. yüzyılda, erken Kumuk şairi Ummu Kamal Türkiye'ye taşındı. 16-17. yüzyıllarda  Özdemir Paşa ve onu ulanı Osman Paşa belki Dağıstan Türklerden, demek Kumuklardan, geliyor.

18-19. yüzyıllarda. Kumukların Osmanlı İmparatorluğu'na hem zorunlu hem de gönüllü olarak yeniden yerleştirilmesi (muhacirlik) vardı.

1920'lerde Bolşeviklerin iktidara gelmesiyle birlikte Türkiye'ye yeni bir göçmen dalgası geçti. O yılların yerleşimcileri arasında ünlü Dağıstan figürü Aselderhan Kazanalp (1855-1928), Prenses Cahbat Tarğulu, Prens Asadullah Ahmathan Usumi, Prens Raşit Usumi vardı, Prens Orhan Tarğulu (Türkiyede profesör Orhan Şamhal) ve diğerleri. Raşit Usumi daha sonra Biga şehrinin yönetiminin başına geçti, ve orada adının bir caddeye verildiği, onu oğlusu Fethi Usumi de sonra Biga bakanı oldu, ve gazeteci Sadullah Usumi — Raşitni başka bir oğlusudur.

Türkiye'deki başka muhacirlerden — Ahmet Saib Kaplan, Baha Sait Bey.

Bazı Muhacirler, şu anda bile birkaç düzine Kumuk ailesinin bulunduğu Suriye ve Ürdün'e taşındı. Örneğin, Suriye'deki Deir-Ful köyü, 1878-1880'lerde Ötemiş, Başlıkent ve Karabudağkent'ten güney Kumuklar tarafından, daha sonra kuzey Kumukya'dan (Köstek) Kumuklar ve diğer Dağıstan halklarının temsilcileri tarafından kuruldu.

Diğer göçmenler arasında ünlü Iraklı fotoğrafçı  (Murad Acamat) ve önde gelen Pakistanlı mimar  yer alıyor.

Demografi
1795'te Rus İmparatorluğu'nun tahminleri, Şamhal topraklarında (Kumyks dışındakiler dahil) 100 bin kişilik bir sayı veriyor. 1833'te kaba tahminler, Rus İmparatorluğu'nun etki alanlarında yaklaşık 88 bin Kumuk olduğunu gösterdi. 1866'da Kafkas Savaşı'nın sona ermesinden sonra, bazı tahminler 78 bin civarında gösterdi. 1886, 1891 ve 1897'de buna göre - 88, 108, 83 buna göre, 1916'da - 98 bin. 1926 Sovyet nüfus sayımı 88 bin gösterdi. Böylece, neredeyse bir asırdır, savaşlar, Rusya'nın fethettiği topraklardan göçler ve hastalıklar nedeniyle herhangi bir büyüme belirtisi yok.

Rusya'dan Etnosid
Stalin hükûmetinin kararıyla 12 Nisan 1944'te tarihi Kumuk başkenti Tarki ve komşu köylerin Kumuk nüfusu tamamen Orta Asya SSR'lerine sürüldü (Çeçenler, Karaçaylar, Balkarlar ve Kırım Tatarları da sürüldü). Gerekçe olarak, bölgeye iskân edilen dağ halklarının "tarımsal ihtiyaçlara araziyi boşaltmak" olduğu belirtildi. Rus hukukundaki tarihi sicile rağmen sınır dışı etme, Rus hükûmeti tarafından hâlâ kabul edilmiyor. Bu olayın bir sonucu olarak, yerel halk yıllarca eski başkenti Tarki'yi kaybetti ve bu da Kumyk kültürel mirasının çoğunun kalıcı olarak yok olmasına yol açtı.

UNPO, Kumyks'in üyeliğini şöyle tanımlıyor:Sovyet işgali altında, bir etnokırım politikası uygulandı ve Kumuk hareketlerinin liderleri bastırıldı, zulüm gördü ve öldürüldü. Tek kültürlü tarımın başlaması, toprağın sömürülmesi ve ormansızlaşma, bölgede ekonomik ve ekolojik bir krize yol açtı. Buna ek olarak, Kumuk halkı kültürlerini koruyamadılar, örneğin dillerini geleneksel Arap alfabesiyle yazma veya dillerini okullarda öğretme hakları reddedildi.

UNPO üyeliği sırasında Kumuk halkı, Dağıstan Cumhuriyeti'nde bir idari reformu savundu ve ulusal özerklik biçiminde kendi kaderini tayin hakkını aradı. Ayrıca geleneksel yaşam tarzlarını, kültürlerini ve geleneklerini korumaya çalıştılar.Kumukların sınır dışı edilmesini gerçekleştiren Dağıstan'ın komünist lideri, Dağıstan'ın etnik olmayan idari sınırını bu şekilde gerekçelendirdi."Birincisi, [Dağıstan'ı etnik olmayan bir ilkeyle bölmek anlamında] bunu ekonomik nedenlerle yapmak gerekliydi. En azından Dağıstan'ın ana halklarına (Avarlar, Dargins, Kumyks, Lezgins, Laks, Tabasarans) ulusal özerklik verilmesine karar verilirse, Dağıstan'ın ana zenginliği (ekilebilir arazi, meralar) Kumyks'e gidecekti, çünkü onlar kendi topraklarında bulunuyorlardı... İkinci olarak, siyasi ve etnik hususlar dikkate alındı. Yani, varlıklarının tüm tarihinde Avarların birleşik bir devlet varlığı yoktu ... "

Türkofobi
1925'te Rus bilgin Nikolay Trubetskoy, Rusya'nın Kumuklar ile ilgili politikasını açıklayabilecek görüşlerini dile getirdi:Kumyk, neredeyse tüm Kuzey Kafkasya'nın (Hazar Denizi'nden Kabardey dahil olmak üzere) "uluslararası" dilidir, Azerice, Transkafkasya'nın çoğuna (Karadeniz kıyıları hariç) ve ayrıca Türkiye, Ermenistan, Kürdistan ve Kuzey İran'a hakimdir. . Bu dillerin ikisi de Türkçedir. Unutulmamalıdır ki, ekonomik hayatın yoğunlaşmasıyla birlikte "uluslararası" dillerin kullanımı o kadar önem kazanmıştır ki, ana dillerin yerini almıştır: Dağıstan'ın güney bölgelerinin birçok bölgesi şimdiden tamamen "Azerbaycanlaştırılmış" hale gelmiştir. Dağıstan'ın böyle bir Türkleştirilmesine izin vermek Rusya'nın çıkarına pek de uygun değil. Ne de olsa Dağıstan'ın tamamı Türk olursa, o zaman Kazan'dan Anadolu'ya ve Kuzey İran'a kadar sürekli bir Türk kitlesi olacak ve bu da ayrılıkçı, Rus düşmanı bir önyargı ile Pan-Turan fikirlerinin gelişmesi için en uygun koşulları yaratacaktır. Dağıstan, Avrasya'nın bu bölümünün Türkleşmesine doğal bir engel olarak kullanılmalıdır.

Dili
Kumuklar, Türk dillerinin Kıpçak grubunun Kıpçak-Polovtsian alt grubuna ait olan Kumuk dilini konuşurlar. Bununla birlikte, Kumuk dilinin çekirdeği 7-10. yüzyıllarda oluşmuştur. Hazar devletinin bağırsaklarında ve Hazar-Bulgar substratı üzerinde oluşturulmuş ve ardından Oğuz-Kıpçak substratının üzerine empoze edilmiştir. 1930'lara kadar, Dağıstan'dan Kabardey'e kadar, Kuzey Kafkasya'nın geniş bir bölgesinde ortak lingua franca idi.

Kumuk dili, Dağıstan ve Kuzey Kavaz'ın eski yazılı edebi dillerinden biridir. 20. yüzyıl boyunca, Kumuk dilinin yazımı dört kez değişti: 20'li yılların başında geleneksel Arap yazısı değiştirildi, 1929'da önce Latin alfabesi ve ardından 1938'de Kiril alfabesi (Kiril alfabesi) ile değiştirildi. ayrıca 40'lı 50'li yılların başında reform yaptı).

Kumuk diline en yakın diller Karaçay-Balkarca, Kırım Tatarcası ve Karaycadır[190]. N. A. Baskakov, Codex Cumanicus yazılı anıtına dayanarak modern Karayca, Karaçay-Balkarca, Kumukca, Kırım Tatarcası ve Memluk Kıpçaklarının dilini Kuman diliyle bir gruba dahil etti. A. N. Samoilovich de Kuman dilini Karaçay-Balkarca ve Kumyk diline yaklaştırdı.

Kumuklar arasında Rusça, 19. ve 20. yüzyılın ilk yarısından gelen göçmenlerin torunları arasında Türkçe ve Arapça da yaygındır.

Kumuk dilinin lehçeleri arasında Buinak ve Khasavyurt (Edebi Kumyk dilinin temelini oluşturan), Podgorny, Kaitag, Terek (Mozdok ve Bragun)[192] vardır.

Kafkasya'nın Lingua franca'sı
1848'de Kafkas Tatarı, yani Kumyk öğretmeni Timofey Nikitich Makarov, bölgede uluslararası Kumyk olan Kuzey Kafkas dillerinden biri için Rusça'daki ilk dilbilgisini yazdı. T. Makarov yazdı:    Tatar dilini konuşan kabileler arasında hem dilin kesinliği ve doğruluğu hem de Avrupa medeniyetine yakınlık açısından en çok Kumukları sevdim, ama en önemlisi, Kafkasya'nın Sol Kanatında yaşadıklarını kastettim. Askeri harekâtlarımızın olduğu ve kendi dilleri dışında tüm aşiretlerin de Kumukca konuştuğu Hat.Dilbilimci-Türkolog A.N. Kononov ayrıca Kumuk'un Kuzey Kafkasya'daki Türk dillerinin en eskisi olduğunu ve "Kuzey Kafkasya için ve ayrıca Transkafkasya için Azerbaycan dilinin bir tür Lingua franca olduğunu" kaydetti.

Derlugyan George, Kumuk dilinin rolü hakkında yazıyor:    Bozkır halkları arasında egemen olan Türk dilleri Kumyk ve Tatar, Doğu Afrika'da Swahili veya Avrupa aristokrasileri arasında Fransızca gibi, çok uluslu Kuzey Kafkasya'da ortak bir lingua franca olarak hizmet etti. Jeopolitik değişimler nedeniyle, Avrasya'nın Büyük Bozkırı bir sınır bölgesi olmaktan çıkınca, etnik gruplar arası iletişim dili olarak Türk lehçelerinin yerini Rusça almıştır.19. yüzyılda Vembery, Kumyk'in rolünü şu sözlerle tanımladı:    Kumukların kültürel ilişkilerine gelince, yol boyunca fark ettiğimiz gibi, birçok Kafkas halkı onların etkisi altında kalmış ve Kumuk dilini benimsemiş ve Kumuklardan dini konuları öğrenmiştir. Kumuk dili, Balkar, Bezengi, Chegem, Khulama ve Urusbia dağlarının Kabardey sakinleri tarafından anlaşılır ve kısmen de konuşulur. Ayrıca, Çeçenler ve Lezginlerin bir kısmı bu dili anlıyor ve bugün Ruslar bu Türk lehçesinin henüz anlamını kaybetmediğine şaşırıyorsa, o zaman Rusların kendileri buraya yeni gelirken, İslam'a dönüşen Kumyks zaten bir oyun oynadı. Ortaçağın başlarındaki pagan sakinleri arasında kültürel tüccarlar, Müslüman misyonerler arasındaki rol.Kumyk, Rus İmparatorluğu yönetimi ile ilişkilerde Kuzeydoğu Kafkasya'nın resmi diliydi. Dağıstan'da, yalnızca Kumyk ile ilgili olarak, linguonem "Müslüman dili" (busurman til) de kullanılmaktadır[197].

Sovyet döneminde, Kumyk'ın rolü, DASSR'de devlet ilan edildiğinde 29 Haziran 1923'te konsolide edildi, çünkü "yerli Dağıstan nüfusunun çoğu Türk-Kumyk dilini konuşuyor ve anlıyor ... Dağlık Dağıstan okullarında Türk dili öğretiminde yapılan deneyim parlak sonuçlar verdi ... not edildi ... "Türk-Kumyk" dilinin Dağıstan yerlileri arasındaki tek iletişim dili olduğu kaydedildi".

Dağ göçü
1935'te, dil komisyonunun çalışmalarının ve Varşova Doğu Enstitüsü'ndeki kongrenin sonuçlarına göre Kumyk, Bağımsız Kafkasya Komitesi (esas olarak Dağ Cumhuriyeti'nin liderlerinden oluşan) tarafından "ortak bir kabileler arası" olarak seçildi. tüm Kuzey Kafkas kabilelerinin dili." Aşağıdaki diller değerlendirmeye sunuldu: Kumyk, Abhaz, Adige, Avar, Çeçen, Osetçe.

Kumuklar ve Kumuk dili dünya edebiyatında
Alman şair Paul Fleming, 1633 ve 1636'da Holstein elçiliği ile birlikte Kumyk topraklarında seyahat ederken, Kumykia ve kasabalarına birkaç ayet ayırmıştı.

Kumuk dili, her ikisi de Kafkasya'da Rus İmparatorluk Ordusu'nda görev yapmış olan Leo Tolstoy ve Mikhail Lermontov gibi Rus klasik yazarları için bir araştırma konusuydu. Tolstoy'un "Baskın", Kazaklar,[131] Hacı Murat ve Lermontov'un "Zamanımızın Bir Kahramanı"[132][129] gibi eserlerinde bu dil mevcuttur.

Tolstoy, "Kafkasya'da Avcılık" adlı eserinde Khamamatyurt'un Kumuk köyünü anlatır.

Aelxander Bestuzhev-Marlinsky ayrıca "Molla-nur" ve "Ammalat-bek" adlı eserlerinde Kumyk dili ve Kumykia'yı öne çıkardı ve "Dağıstan'dan Mektuplar" adlı eserinde Rus askeri baskınlarını Kumuk yerleşimlerine bazı ayrıntılarla anlattı.

Alexander Dumas ayrıca Kumukya'nın bazı bölgelerini ve Kumuk prensi Ali Qazanalp'in konuğu olduğu zamanı da anlattı.

Dini
Kumuklar, 8-12. yüzyıllarda Kafkasya'da İslam'ı ilk benimseyenler arasındaydı. 730'lardan başlayarak Dağıstan'ın Araplar tarafından fethinden sonra. Ancak İslam'ın tam olarak benimsenmesi, Selçukluların Dağıstan'daki etki dönemini ifade eder.

İnanan Kumuklar Sünni İslam'ı kabul eder. Kumukların çoğu Şafii mezhebine, bir kısmı da Hanefi mezhebine aittir.

Geleneksel zanaat ve aktiviteler

Silah zanaat

Kumykia, silah üretimi ile ünlüydü. 1858-59'da 3 ay seyahat eden Alexandre Dumas (baba). Kafkasya'da Endirean silah ustaları hakkında şunları yazdı:    Andrey-aul [Endirey demek], silah ustalarıyla tanınır: bıçakları özel bir damgaya sahip olan ve Kafkasya'da ünlü olan hançerler yaparlar. Bakır bir madeni paraya bıçakla vurulduğunda, basit bir basınç onu o kadar derinden keser ki bıçak parayı onunla birlikte kaldırır.Kazanishche'li Bazalay ustanın (özellikle hançerler) eserleri Kafkasya'nın çok ötesinde ünlüydü. Lermontov, bölgedeki tipik bir Rus subayını karakterize eden Kafkas adlı makalesinde şunları yazdı:    Tatarca (demel Kumukca) hafifçe bulaşıyor; bir kılıcı, gerçek bir gurda, bir hançer - eski bir bazalay...Rus ordusunun birçok Kafkas seferine katılan bir katılımcıya göre, süvari generali ve askeri tarihçi Vasily Potto, Kafkasya'da, Bazalay Kazanşlı ve onun soyundan gelenlerin kılıç gourda ve hançerleri en iyi eserler olarak kabul edildi.

Bazalay ustalarının eserleri 1851'de Londra'da bir sergide sergilendi.

Shamkhal'ın kişisel silah ustası, bazıları tarafından basaley'den daha üstün kabul edilen Gelinli Shahmanai, sanatının örneklerini 1867'de Paris'teki Dünya Sergisinde sergiledi.

Ünlü silah yapımcısı Irajab Magomed (1810 doğumlu) idi, çalışmalarına oğlu Gadzhi Sultanmurad (1840 doğumlu), torunu Zainavbek ve torunu Salavdin (1900 doğumlu) tarafından devam edildi. "Irajab" namlusunda Arabografik yazı bulunan bir silah Hermitage'de tutulmaktadır.

XVIII yüzyılda diğer Kumyk silah merkezleri arasında. Kazanishche (Yukarı Kazanishche ve Aşağı Kazanishche), Tarki, Arkas, Bashly, Kapkaykent ve diğerleri ayırt edilebilir. Araştırmacı N. Popko, "Kumyks ve Kabardey'de en iyi silah ustaları, saraççılar, gümüşçüler vardı; Kazaklar, ürünlerine ihtiyaçları olduğu için bu tür insanlarla tanışırdı".

Kumyk silah ustalarının çeşitli eserleri - keskin uçlu silahlar ve ateşli silahlar - New York Metropolitan Sanat Müzesi'nde saklanıyor.

Şamhalat'ta top, barut, çakmaktaşı, diğer türlü silah ve askeri teçhizatın üretildiği de biliniyor. 17. yüzyılda başkent Tarka'nın duvarlarında toplar duruyordu.

Tarım
18. yüzyıl Avrupalı gezgin Johann Gildenstedt, o zamanki Kumyks'in yaşamının bir tanımını verdi:    Herkes tarım ve bazı sığır yetiştiriciliği ile uğraşmaktadır. Tahıl ürünleri: buğday, arpa, darı, yulaf ve çoğunlukla pirinç, aynı zamanda oldukça sık pamuk yetiştiriyorlar, ipek ise çoğunlukla sadece kendi ihtiyaçları için. Balıkçılık onlar için diğer Tatarlardan daha önemlidir ve mersin balığı ve diğer balıkları yakalayarak geçimlerini kolaylaştırırlar. Aralarında yaşam için [gerekli] küçük bir malzeme ticareti olan Kumyk ürünleri ve diğer gerekli [şeyler] olan birçok Ermeni yaşıyor. Evleri ve köyleri, birçok kez anlatılan Kafkasya'nın geri kalanı gibi, söğüt hasırından yapılmış hafif ekoseli yapıdan yapılmıştır.Özel bir ticaret, bolca büyüyen ve 18. yüzyılın ikinci yarısından itibaren St. Petersburg'daki fabrikalara sağlanan kökboya ekimiydi.

Ayrıca, Kumykia sakinleri pamuk yetiştirdi ve ipekböcekçiliği geliştirdi.

Ilıman düzlük ve dağ eteği ikliminin özellikleri, büyük miktarda saman toplamaya gerek kalmadan tüm yıl boyunca meralarda sığır otlatmayı mümkün kıldı ve bu da at yetiştiriciliği, hayvancılık ve koyun yetiştiriciliğinin yüksek gelişimine yardımcı oldu. 18.-19. yüzyıl yazarlarının çoğuna göre Kumuk toprakları sığır açısından zengindi.

Fabrikada üretim
17. yüzyılda Evliya Çelebi ve Adam Olearius, Şamhalat'ta el sanatları atölyelerinin olduğundan bahsetmiştir.

Kültürü

Kumuklar bölgedeki baskın kültürel etkiydi. Vambery'ye göre:     Kafkasya'nın kültürel bir halkı olan Kumuklar, birçoğunun dillerini ve geleneklerini benimsediği dağların komşu halkları üzerinde güçlü bir etkiye sahipti.

Edebiyat
Şair Ümmü Kemal'in edebiyatının ilk örneklerine 14. yüzyılda rastlanır. 19. yüzyılın sözlük ve dil normlarını belirleyen en ünlü şairi Irchi Kazak'tır. 20. yüzyılın başında Dağıstan'daki ilk tiyatronun oluşumuna da katılan Temibulat Biybulatov, modern edebiyatın reformcusu olarak kabul edilir.

Klasik Kumuk müzik folkloru "Kazak yırlar" ile temsil edilir.

Kumuk edebiyatı Dağıstan edebiyatı içinde özel bir yerdedir. Kumuk yıravları arasında Amanhor (1670-1706), Miskin Halimat (XVIII. yüzyıl) ile Kakaşuralı Abdurahman (XVIII. yüzyılın sonu- 1870) Kumuk edebiyatının öncüleri olarak sayılmaktadır. Yırçı Kazak (1830-1879) ise Modern Kumuk edebiyatının babası sayılır. Abusupiyan Akayev, İbrahim Kerimov, Mahammat Atabayev, Badrattun Mahammatov, Şeyit Hanım Alişeva, Orazayev gibi sayısız yazar ve şair yetiştirmiş olan Kumuklar geçmişten beri dil ve kültür alanlarında ileri bir halktır.

Yoldaş adlı haftalık bir gazeteleri, Tangçolpan, Dağıstanlı Kadın ve Karçıga (çocuk dergisi) adlarında aylık yayımlanan üç dergileri; çeşitli rayonlarda yayımlanan aylık veya haftalık bölgesel gazete ve dergileri bulunmaktadır.

Kaynakça

İlgili makâle
 Yeni Türkiye, Türk Dünyası Özel Sayısı: Cilt: II-, Sayı: 16, Yıl: 3, Temmuz-Ağustos 1997, s. 2062-2066.

Kumuklar
Türk halkları
Kafkasya'daki Türk halkları
Dağıstan'daki etnik gruplar
Rusya'daki etnik gruplar

Kumuklar


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Perach

|}

Niederperach

|}

Westerndorf

|}

Weitere Ortsteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Perach

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Perach
!

Liste der Baudenkmäler in Perach


Politika (Политика en grafía serbia) es un periódico serbio fundado en el 25 de enero de 1904 por Vladislav Ribnikar. A día de hoy está considerado el diario más antiguo de los Balcanes. En la actualidad la editorial PNM es la mayor accionista tras una fusión entre Politika AD y WAZ-Mediengruppe. PNM también publica la revista diaria deportiva Sportski žurnal y otra sobre ordenadores y nuevas tecnologías titulada Svet Kompjutera entre otras publicaciones más como Politikin zabavnik, esta última fue fundada en 1939. Tanto en Serbia como en Montenegro, la PNM es la propietaria de cerca de 1.100 de kioscos.

Desde su primera edición, en las páginas de Politika han aparecido personajes célebres de la sociedad serbia y yugoslava.

Véase también
Blic
Danas

Enlaces externos
Website oficial (en serbio)
Digital archive of Politika editions, 1904 - 1941

Periódicos de Serbia

Politika


Lautrupsbæk (dansk) eller Lautrupsbach (tysk) er et 2,6 km lang vandløb i det østlige Flensborg i den nordtyske delstat Slesvig-Holsten. Bækken har sit udspring på Adelby kirkegård i Tarup ved sammenløbet af de to fra det østlige Angel komne vandløb Adelby Bæk og Tarup Bæk, løber derfra mod nordvest, passerer Østtangenten og munder ved Ballastkajen i Nørre Sankt Jørgen ud i Flensborg Fjord. I 1900-tallet blev bækken udrettet og reguleret, store afsnit i byområdet blev overbygget. I årene 1989 til 2009 blev derimod store dele af bækken renatureret, det naturlige åløb blev ved flere steder genskabt.

Lautrupsbækken har 1898 fået navn efter Christian Lautrup, som ejede en vandmølle i Sankt Jørgen.

Eksterne henvisninger

Referencer

Vandløb i Sydslesvig
Flensborg

Lautrupsbæk


Equus conversidens, también conocido como el caballo mexicano, es una especie extinta de caballo del Pleistoceno, que habitó en América del Norte y Central.

Fósiles hallados en México, Canadá y en Estados Unidos (Texas, Arizona, Nuevo México, Oklahoma, Kansas, Wyoming y Florida) han sido identificados como Equus conversidens. En enero de 1963, un esqueleto parcial de Equus conversidens fue hallado en la ciudad de Canyon (Texas) en un lecho de arcilla blanca durante la excavación de unos cimientos. La especie era de tamaño medio a pequeño.

Véase también
Evolución del caballo

Referencias

Mamíferos del Pleistoceno
†
Mamíferos extintos de América del Norte
Animales extintos descritos en 1863

Equus conversidens


Fritz Hausberg (* 2. Januar 1880 in Schüren, heute zu Dortmund; † 16. November 1959 in Berlin (West)) war ein deutscher liberaler Politiker.

Leben
Hausberg, von Beruf Technischer Zeichner, war später als Chefkonstrukteur und Oberingenieur bei der AEG tätig. Ab 1904 war er in der Technikergewerkschaft organisiert. Ab 1907 war er Mitglied der Freisinnigen Vereinigung, ab 1910 der Fortschrittlichen Volkspartei und ab 1918 der DDP bzw. DStP.

Er war Leiter der Sozialpolitischen Abteilung der Berliner Großindustrie und für die DStP Stadtverordneter von Berlin. 1933 wurde er auf Betreiben der Nationalsozialisten entlassen.

1945 gehörte Hausberg dem Antifa-Ausschuss des Berliner Bezirks Wedding. Er war im Juli 1945 Mitbegründer der LDP in Berlin und stellvertretender Landesvorsitzender der LDP. Nach dem Rücktritt Martin Strittes wurde er im Februar 1946 Interimsvorsitzender der LDP Berlin. Ab Juli 1946 gehörte Hausberg zudem dem Zentralvorstand der LDP an.

Von 1946 bis 1950 war er Stadtverordneter der LDP bzw. FDP, von 1950 bis 1958 Abgeordneter und ab 1952 Vizepräsident des Berliner Abgeordnetenhauses. Von 1947 bis 1954 war er Bezirksrat und Bezirksstadtrat für Gesundheitswesen im Bezirk Wedding.

Im Januar 1955 erhielt er das Große Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland. Im November 1955 wurde er zum Stadtältesten von Berlin ernannt.

Hausberg wurde in einem Ehrengrab auf dem II. Städtischen Friedhof Reinickendorf beigesetzt.

Literatur
 Wilhelm Kosch (Hrsg.): Biographisches Staatshandbuch. Lexikon der Politik, Presse und Publizistik. Bd. 1. Francke, Bern/München 1963, S. 481.
 Walther Killy (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Bd. 4. Verlag K. G. Saur, München 1995, S. 446.
 Hans-Volker Schwarz: Die Berliner Liberalen im Brennpunkt des Ost-West-Konfliktes 1945–1956. Vom Landesverband der LDP Groß-Berlin zur FDP Berlin (West) und LDP(D) Berlin (Ost). Peter Lang, Frankfurt am Main u. a. 2007, ISBN 3-631-55831-7, S. 660f.

Mitglied der Stadtverordnetenversammlung (Berlin)
Alterspräsident des Abgeordnetenhauses von Berlin
FVg-Mitglied
Mitglied der Fortschrittlichen Volkspartei
DDP-Mitglied
LDPD-Mitglied
FDP-Mitglied
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Stadtältester von Berlin
Bestattet in einem Ehrengrab des Landes Berlin
Bezirksstadtrat (Bezirk Wedding)
Deutscher
Geboren 1880
Gestorben 1959
Mann

Fritz Hausberg


Selo Gaj je nekad bilo najviše naseljeno mjesto na Žumberku (850 mnv). Mjesto Gaj spada pod selo Sekulići, MO Radatovići, općina Ozalj. To seoce se smjestilo na najvišem brdu ispod Svete Gere. Svoje ime dobilo je po nekad doseljenim stanovnicima prezimena Gajski.

Selo sa sjeverne strane okružuje stoljetna šuma, a sa zapadne su nekada bili sjenokosi. S južne strane se pruža pogled na Radatoviće i Karlovac. Do Gaja vodi makadamski put (1 km) od sela Sekulića, koje je smješteno na cesti Radatovići - Sveta Gera.

Na Gaju je prije II. svjetsko rata živjelo 6 obitelji i svi su se prezivali Gajski (razlikovali su se po nadimcima: Nikac, Đan, Tića, Dopalo, Mijac, i Stari). U to vrijeme je selo imalo oko 45 stanovnika. Selo je udaljeno od Sekulića 1 km, a od Radatovića 4 km. Stanovnici Gaja bavili su se poljoprivredom.

Selo Gaj danas nema stalnih stanovnika.

Vanjske poveznice
 Sjećanje na selo Gaj

Naselja u Karlovačkoj županiji
Napuštena naselja

Gaj (Žumberak)