Japonya-Türkiye ilişkileri, Japonya Devleti ile Türkiye Cumhuriyeti arasındaki ikili ilişkilerdir. İlk olarak 13. yüzyılda Moğol İmparatorluğu döneminde münasebetlere başlamış, 1870'lerde Sultan II. Abdülhamid döneminde de diplomatik bağlantıya geçmiştir.

Osmanlı öncesi
Japonların, Türkler ile ortak ataya sahip olan ve MÖ. 10.000 civarında Bering Boğazı'n geçerek Amerika kıtasına giden Orta Asyalılar ile çok önceleri tanıştığı söylenebilir. Kendini Türk olarak tanımlayan ve Türkçe konuşan insanlar ise ordusunda Türklerin bulunduğu Cengiz Han torunu Kubilay Han vasıtasıyla 13. yüzyılda Japonya'ya karşı savaşmıştır. Daha sonra Kaşgarlı Mahmud'un Divânu Lügati't-Türk eserindeki dünya haritasında Japon adalarının belirtilmesi, iki kültürün birbirini bildiği izlenimini doğurmaktadır. Mahmud divanında: "Çaparka, (Japonların) ülkelerinin uzak olması, araya büyük denizlerin girmiş bulunması yüzünden dilleri bizce bilinemiyor" demiştir. Katip Çelebi de Cihannümâ adlı eserinde Japonya'dan bahsetmektedir. Haritalarda "Yaponya" olarak göstermiş, ülkenin idari yapısı, dinî dili, ticareti, sanatı, ahlâkı, geleneği, göreneği hakkında bilgi vermiştir. Şemseddin Sami Kamus-ul Alâm adlı eserinde: "Çaponya yahud Çapon (Japon): Asya kıtasının münteha-yı şarkında ve Çin'in sevahil-i şarkiyyesi karşısında bir devlet olup, birkaç büyük ve birçok küçük adadan mürekkeptir" der.

Osmanlı ile ilişkiler (1876-1908)
Sultan II. Abdülhamid döneminde 19. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlı ile diplomatik ilişkiler başlamıştır. Bu zamana kadar ilişki olmamasının başlıca sebebi 1600-1868 yılları arasında hüküm süren Tokugawa şogunlarının izolasyonist/muhafazakâr tutumlarıdır. Geleneksel Japonya bu dönemde uluslararası siyasetten uzak durmaktadır. Meiji ile başlayan çağdaş Japonya ise, 1868'den sonra hızlı bir modernleşme programını uygulamaya koyarak XIX. yüzyılda büyük dünya güçleri arasındaki uluslararası rekabete katılmıştır. 1870'lerde de Osmanlı ile diplomatik temaslar başlamıştır. Başladıktan itibaren ortak düşman Rus İmparatorluğu'na karşı siyaset bu iki devleti yakınlaştırmıştır. Mesela 1904-1905 Rus-Japon Savaşı'nda Japonya'nın galibiyeti, Rusya'nın kuvvetlerinin çoğunu Uzak Doğu'ya nakletmesi ve Karadeniz'deki taarruz kuvvetini azaltması Osmanlı'da büyük sevinçle karşılanmıştır.

Türk-Japon ilişkileri tarihi
 1873'te Japonya birinci kâtibi Fukuchi Genichiro İstanbul'a geldi. Abdülhamid'i ziyaret etti, dostluk nişanı sundu. Bu nişan Topkapı Müzesi'ndedir.
 1889'da Abdülhamid, Osman Paşa'yı Ertuğrul Fırkateyni ile Japonya'ya gönderdi. 12 Temmuz 1889'da yola çıkan Ertuğrul Fırkateyni, 7 Haziran 1890'da Japonya'ya ulaştı. Yolculuk, güzergâh üzerindeki İslam ülkelerinde karşılaşılan coşku nedeniyle uzadı. Ertuğrul Fırkateyni 16 Eylül 1890'da Honşu adasının güneyindeki Kuşimoto'da battı, 650 kişiden 581'i öldü, kurtulan 69 kişi imparatorun emriyle Hiei ve Kongo gemileriyle İstanbul'a gönderildi. Kuşimoto'da Ertuğrul Anıtı dikildi.
 1900 başlarında Müslüman seyyah Abdürreşid İbrahim (1857-1944) Japonya'ya gitti. Anılarını Alem-i İslam adıyla yazdı.
 1. Dünya Savaşı'nda iki ülke karşı taraftaydı. Japonya 1. Dünya Savaşı galipleri arasında Lozan'da yer aldı. 7 Temmuz 1924'te Türkiye'yi resmen tanıdı. Tokyo ve İstanbul elçilikleri açıldı. Japonya büyükelçiliği 1937'de Ankara'ya taşındı.
1925'te karşılıklı elçiliklerin kurulması.
1926'da bir Japon filosu İstanbul'a geldi ve filonun kumandanı Amiral Isoroku Yamamoto Gazi Mustafa Kemal Paşa ile görüştü.
1930'da Türk-Japon Ticaret ve Seyrisefain Antlaşması'nın imzalandı.
1931'de Japonya İmparatoru'nun kardeşi Prens Takamatsu Türkiye'yi ziyaret ederek, Mustafa Kemal Atatürk ile görüştü.
 1931'de Prens ve Prenses Takamatsu Türkiye'yi ziyaret ederek Atatürk'e onur kılıcı hediye ettiler. Bu kılıç Anıtkabir müzesindedir.
 6 Ocak 1945'te Türkiye, Japonya ile ilişkisini kesti. 23 Şubat 1945'te Japonya'ya savaş ilan etti. 15 Ağustos'ta Japonya, şartsız yenilgiyi kabul ettiğinde yenilen ülkeler tarafındaydı.
 25 Haziran 1950'de Türkiye, Kore Savaşı'na 1 tugayla katıldı ve 1952'de NATO'nun kurucu üyelerinden oldu.
 14 Mayıs 1952'de TBMM San Francisco antlaşmasını onayladı, Tokyo'da Türk büyükelçiliğini açtı, İzzet Aksalur elçiliğe atandı. Japonya da Ankara'da 4 Temmuz 1953'te büyükelçilik açtı, Şiniçi Kamimura atandı.
 27 Kasım 1956'da Fatin Rüştü Zorlu Japonya'ya gitti. 1958'de Adnan Menderes, 1959'da Refik Koraltan Japonya'yı ziyaret ettiler, ortak bildiri yayınlandı, kültür alışverişi antlaşması yapıldı.
 28 Eylül 1959'da Türkiye, Tokyo büyükelçisi Anderiman ve eşi intihar etti.
 1962'de Türk Japon Parlamentolararası Dostluk Grubu kuruldu. 1964'te Ferit Melen Japonya'da maliye bakanı Kakuei Tanaka ile görüştü. Japonya OECD'ye girdi.
 1964'te Prens Takahito Mikasa ve Prenses Yuriko Mikasa, Türkiye'ye gelerek Başbakan İsmet İnönü, Dışişleri Bakanı Feridun Cemal Erkin ve Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel ile görüştüler. Mikasa, Atatürk Barış Ödülü aldı.
 Türkiye, Boğaziçi Köprüsü ihalesi açtı. Japonya ihaleye girdi, fakat kazanamadı, ancak Türkiye'ye 1971 ve 1978'de kredi yardımı yaptı. 13 milyon yenlik yardım Hasan Uğurlu Hidroelektrik Santrali ve Haliç Köprüsü yapımlarında kullanıldı.
 1978'de BM Güvenlik Konseyi'nde daimi olmayan ülke seçimi oylamasında iki aday ülke vardı: Bangladeş ve Japonya. Türkiye, Bangladeş'ten yana oy kullandı.
 Turgut Özal, Japonya'ya ilk ziyaretini 1981'de başbakan yardımcısı olarak yaptı. Japonya'nın ortak olduğu şirket, Fatih Sultan Mehmed Köprüsü'nü inşa etti, Kınalı-Sakarya Otoyolu yapıldı.
 Türkiye makine, elektronik aletler, çelik, kimyasal maddeler, taşıt, yedek parça alırken, Japonya'ya balık, krom, çelik, halı, kimyasal maddeler, tütün,  sattı.
 1984'te Türk-Japon Teknik İşbirliği Projesi kapsamında Tuzla, İstanbul'da Tuzla Teknik Okulları açıldı.
 1985'te İran-Irak Savaşı sırasında Tahran'da mahsur kalan Japonlar, Türk uçaklarıyla ülkelerine ulaştırıldı. Turgut Özal, başbakan olarak 215 kişilik bir heyetle Japonya'ya gitti. Japonya Mitsui Bank ile yatırımlar yaptı, Sabancı Holding ile ortak şirketler açıldı, BRISA ve TOYOTASA kuruldu. Japonya'da Uygarlıklar ülkesi Türkiye Sergisi açıldı.
1985 te Koç topluluğu ile Japon KGM firmasi domates salçası üretimi antlaşması yaptı.
 1988'de 2. Boğaziçi Köprüsü törenle açıldı. Japonya'da Topkapı Sarayı Osmanlı Hazineleri Sergisi açıldı.
 1990'da Türk-Japon ilişkilerinin 100. yıldönümü etkinlikleri yapıldı. Anma pulları çıkarıldı, Ertuğrul şehitleri anıldı.
 1992'de Türk Japon Kültürünü Araştırma ve Dayanışma Derneği Ankara'da kuruldu. Yine aynı yıl Başbakan Süleyman Demirel ve heyeti Japonya'yı ziyaret etti.
 1994'te İstanbul Japon Festivali yapıldı.
 1995'te Başbakan Tansu Çiller ve heyeti Japonya'yı ziyaret etti.
 1999 depremlerinde Japonya, Türkiye'ye yardım etti.
 2000'de Dışişleri Bakanı İsmail Cem Japonya'daydı. Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Nuri Yılmaz Tokyo'da Tokyo Camii açılışında bulundu. 2003 yılı Japonya'da, Türk Yılı olarak ilan edildi.
 2002'de FIFA Dünya Kupası ev sahiplerinden biri olan Japonya, 2. Tur mücadelesi için Türkiye ile karşılaştı. Türkiye maçı 1-0 kazanarak çeyrek finale çıktı.
 2003 Japonya'da Türkiye yılı
 2003-2004 yılları arasında, 8 ay boyunca Topkapı Hançeri başta olmak üzere Türkiye müzelerinden 207 nadide tarihi eser Japonya'nın 3 büyük şehrinde "Türkiye'de 3 Büyük Medeniyet Sergisi" adlı sergi ile sergilendi.
 Nisan 2004'te Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Japonya'yı ziyaret etti, imparatorla görüştü.
 2005'te Kaman Kalehöyük Anadolu Arkeoloji Müzesi açıldı, Prens Tomohito açılıştaydı.
 Ocak 2006'da Japonya Başbakanı Kouzumi Türkiye'ye geldi.
 3-8 Haziran 2008'de Cumhurbaşkanı Abdullah Gül Japonya'yı ziyaret etti. 2010 yılını Türkiye'de Japon Yılı ilan etti.
 2010 Türkiye'de Japonya yılı
 29 Ekim 2013'te İstanbul'da Marmaray projesinin açılışına Türkiye Başbakan'ı Recep Tayyip Erdoğan'ın onur konuğu olarak Japon Başbakan Shinzō Abe ve bakanları bu açılışa katılmıştır.

Kültür
2003 yılında  Japonya'da ve 2010 yılında  Türkiye'de yapılan etkinliklerde  Japon Filmleri Festivali düzenlendi, Japon halk dansları ve kimono gösterileri yapıldı. Japonya'da Türkiye sergileri açıldı, Türk yılı etkinlikleri yapıldı. Sonrasında yapılan etkinliklerin niteliği ve sayısı artarak devam etmiştir.

Türkiye'de Japonca dili eğitimi veren kurumlar: Ankara Üniversitesi, Dokuz Eylul Üniversitesi, Çanakkale Çanakkale 18 Mart Üniversitesi, Erciyes Üniversitesi olup; ODTÜ, TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi, Bilkent Üniversitesi, Başkent Üniversitesi, Boğaziçi Üniversitesi, İTÜ, İzmir Ekonomi Üniversitesi, Galatasaray Üniversitesi, Ege Üniversitesi, Türktelekom Anadolu Teknik Lisesi, İTO anadolu ticaret lisesi, Türk-Japon Vakfı, Japon Kültür ve Enformasyon Merkezi, Türk Japon Kadınları Dostluk ve Kültür Derneği, TÖMER, Bilgi Eğitim ve kültür vakfı, Japonya İzmir Kültürler Arası Dostluk Derneği gibi birçok kurum ve kuruluşta Japonca kursları verilmektedir. Japonca Yeterlik Sınavı her yıl aralık ayında Ankara'da Japon Vakfı tarafından yapılmakta olup, JLPT denilen bu sınavda 1'den 5'e kadar beş düzeyde yapılmakta ve sınavda başarılı olanlara verilen sertifika dünyanın her yerinde geçerli görülmektedir.

Japon otoları Toyota, Nissan, Subaru, Mazda, Honda, Daihatsu, Mitsubishi, Suzuki Türkiye'dedir. Sony ve Sanyo elektronik ürünleri çok yaygındır.

Kardeş şehirler: Kuşimoto=Yakakent, Şimonoseki=İstanbul, Kuşimoto=Mersin, Ena=Hereke, Sagae=Giresun, Tonami=Yalova.
Ayrıca Konya ve Kyoto da kardeş şehir olup Konya'da Japon Kyoto Parkı yapılmıştır.

Sanatçı Barış Manço, Japonya'da bir dizi konser vermiş, Soka Üniversitesi'nden Uluslararası Kültür ve Barış ödülünü almıştır. Tokyo, Japonya (1991)

Ayrıca bakınız
 Ertuğrul 1890
 Japon Anadolu Arkeoloji Enstitüsü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türk Japon Kültürünü Araştırma ve Dayanışma Derneği
 Türk Japon Vakfı
 TC Tokyo Büyükelçiliği
 Japonya Büyükelçiliği
 Japon Kültür ve Enformasyon Merkezi

Türkiye'nin ikili ilişkileri
Japonya'nın ikili ilişkileri
Türkiye'nin Asya ülkeleri ile ikili ilişkileri

Japonya-Türkiye ilişkileri


Marta Torrejón Moya (født 27. februar 1990) er en spansk fodboldspiller, der spiller som forsvarer for FC Barcelona og Spaniens kvindefodboldlandshold.

Karriere

Klub
På trods af hendes relativt unge alder, har Torrejón vundet et Liga-mesterskab og tre nationale pokalturneringer. Hun debuterede i Superliga Femenina som kun 14-år gammel.

Landshold
Torrejón fik sin debut for Spaniens kvindefodboldlandshold i november 2007, i et 1–0 nederlag til England i Shrewsbury.

I juni 2013 blev hun udtaget til Spaniens trup til EM i fodbold for kvinder 2013 af landstræner Ignacio Quereda. Hun spillede med i alle minutter af Spaniens kampe, som endte med et 3-1 nederlag til Norge i kvartfinalerne.

Hun var en del af Spaniens trup til VM i fodbold for kvinder 2015 i Canada.

Torrejón har sammen med Arantza del Puerto spillet flest kampe for Spaniens landshold, de har begge spillet 70 kampe.

Familie
Hendes bror er Marc Torrejón, han er også fodboldspiller og spiller i Tyskland først for 1. FC Kaiserslautern (2012-14) og siden 2014 for SC Freiburg.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra FC Barcelona

Marta Torrejón


Yavuz Fazlıoğlu (d. 27 Nisan 1966; Adapazarı), Türk sanat yönetmeni. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim Öğretmenliği heykel ana sanat dalı bölümü mezunudur.

Sanat Yönetmenliği Yaptığı Filmler
 Behzat Ç. 4. Sezon 2019
 Direniş Karatay 2017
 46 Yok Olan 2016
 Son Mektup 2015
 Cinayet [2014]
 Behzat Ç. Ankara Yanıyor 2013
 Behzat Ç. 2013
 Son Yaz Balkanlar 1912 2012
 Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm 2011
 Mor Menekşeler 2011
 Aşk ve Ceza 2011
 Balkan Düğünü 2009
 Elveda Rumeli 2007-2009
 Barda 2006
 Hayatım Sana Feda 2006
 Kurtlar Vadisi Irak 2005
 Şans Kapıyı Kırınca 2004
 Kurtlar Vadisi 2003
 Dar Alanda Kısa Paslaşmalar 2000
 Gemide 1998
 Avcı 1997
 Ay Vakti 1993
 Kankardeşi 1992
 Tanabata Matsuri 1990
 İki Başlı Dev 1990

Türk sinemacılar
1966 doğumlular
Yaşayan insanlar

Yavuz Fazlıoğlu


Radarul P-15 (în rusă "Tpoпa" index GRAU 1RL13, după clasificarea NATO "Flat Face A"), a fost un radiotelemetru sovietic, produs și exploatat din anul 1955 în fosta URSS. Radarul a fost și în înzestrarea țărilor fostului Tratat de la Varșovia, inclusiv în Armata României. În prezent nu se exploatează.

Scurt istoric
În anul 1952, Institutul 244 de Cercetări Științifice al Ministerului pentru Armamente, din Moscova, a început dezvoltarea stației de detectare a mijloacelor aeriene care zboară la mică înălțime, în gama undelor decimetrice "Tropa" - radarul P-15. Prototipul experimental al acestei stații (proiectant-șef B.P. Lebedev), în  anul 1955, a trecut testele în poligon cu succes. Stația a fost adoptată de către armata sovietică. Aceasta a fost utilizată pe scară largă în formațiunile radiotehnice din Trupele de Apărare Antiaeriană a țării, Forțele Aeriene și Marina Militară precum și în Apărarea Antiaeriană a Armatei. După o serie de modernizări a fost folosită în posturile de radiolocație ale formațiunilor radiotehnice și în punctele de comandă ale formațiunilor de artilerie și rachete antiaeriene ale eșaloanelor operative și tactice din Ap.A.A. Pe tot timpul exploatării au fost lansate următoarele modernizări:
 P-15M "Tpoпa-M" - introdusă în exploatare în anul 1959;
 P-15N introdusă în exploatare în anul 1962;
 P-15NM introdusă în exploatare în anul 1970.

Destinație
Radarul P-15 a fost destinat pentru cercetarea spațiului aerian, descoperirea și urmărirea mijloacelor aeriene care evoluează până la 6.000 m, în limitele zonei de cercetare, determinarea apartenenței de stat și transmiterea coordonatelor acestora (distanță și azimut) beneficiarilor informațiilor despre situația aeriană.

Scurtă prezentare
Radarul P-15 folosește ca emițător un magnetron reacordabil în gama undelor decimetrice. În calea de recepție radarul folosește trei moduri de lucru: amplitudine, amplitudine cu acumulare și coerent în impuls. Radarul este protejat la bruiajul activ prin trecerea rapidă pe o altă frecvență de lucru, din patru preselectate și la bruiajul pasiv produs de reflectorii dipol sau obiectele din teren prin schema coerentă în impuls cu compensare după o perioadă. Sistemul de antenă avea două reflectoare formate dintr-o secțiune de paraboloid, în centrul cărora se găseau două radiatoare alimentate în fază sau în opoziție. Schimbarea diagramei de directivitate a antenelor se putea face în fază sau în opoziție.
Ca o opțiune acest radar a primit o antenă specială pe un pilon cu o înălțime de până la 30 de metri (antena "Unja"). Funcționând cu antena pe acest pilon înălțimea maximă de descoperire a fost redusă, dar diagrama antenei se aduce mai aproape de suprafața pământului și pentru acest lucru radarul putea, de asemenea, localiza ușor avioanele care zboară la înălțime foarte mică (300 - 500 m).
Radarul a fost echipat cu sistemul de interogare prin radiolocație care lucra în sistemul de recunoaștere "Kremnîi-2", NRZ-15. Radarul P-15 a fost montat pe un vehicul împreună cu sistemul de antenă cu două etaje și putea fi gata de luptă din poziția de marș în 10 minute. Unitatea de furnizare a energiei electrice era transportată în remorcă.
 În anul 1959 s-au desfășurat testele în poligon cu radarul modernizat P-15M . În radarul P-15M s-a folosit regimul automat și semiautomat de selecție a țintei. În sistemul de selecție a țintelor mobile (SȚM) în locul liniilor de întârziere cu mercur au fost utilizate linii din aliaj masiv. A fost introdusă aparatura de conjugare cu sistemul automatizat de conducere "Vozduh-1P".
 În anul 1962, s-au executat teste de stat cu radarul P-15N, dintre care un prototip a fost dezvoltat de OKB al Uzinei Mecanice din Ulianovsk (UMZ). Modificarea la stația P-15 a constat într-o reciclare parțială a dispozitivelor și s-au introdus suplimentar altele care să îmbunătățească caracteristicile tehnice și operaționale ale radarului, în special, sistemul de selecție a țintelor mobile (SȚM).
 În anul 1963 în poligonul de încercare Donguz au fost testate, la radarul P-15N, amplificatoarele de frecvență foarte înaltă (FFI) parametrice, dezvoltate de OKB al UMZ. Raza de detectare a radarului a crescut prin mărirea sensibilității receptorului cu 14% (coeficientul de zgomot a ajuns la 2-2,5). A fost introdus, de asemenea, regimul de fazare a heterodinei coerente cu semnalul ecou (coerență externă). Acest mod de funcționare a îmbunătățit simțitor lucrul schemei SȚM. Fiabilitatea scăzută, instabilitatea la variații de  temperatură și lipsa de protecție a amplificatoarelor parametrice a cerut revederea lor.
 În anul 1970, în poligon, s-au desfășurat teste ale radarului P-15NM la care, în comparație cu radarul P-15N, a fost introdus în plus echipament de pâlpâire (întreruperea cu intermitență a emisiei) pentru a proteja stația împotriva rachetelor antiradiolocație de tip "Shrike" și  schema de control terestru a semnalelor de răspuns a sistemului de recunoaștere. În același an s-au efectuat teste comparative ale sistemului SȚM al acestui radar cu compensarea după o perioadă (CDP) și după două perioade a bruiajului pasiv și, de asemenea, selecția țintelor mobile cu filtre Doppler. Caracteristicile cele mai bune de suprimare a bruiajului le-a avut  sistemul SȚM cu compensarea după două perioade (suprimarea până la 25-27 dB). Sistemul de filtrare al țintelor mobile, datorită caracteristicilor filtrului Doppler, a fost cu rezultate puțin mai slabe decât dubla compensare după o perioadă. În viitor, sistemele de selecție a țintelor mobile au primit o dezvoltare prioritară și introducerea lor, în radarele care funcționează pentru descoperirea țintelor care zboară la înălțimi mici, oferă un coeficient de suprimare a bruiajului pasiv și a reflexiilor de la obiectele fixe din teren de peste 50 dB.
La începutul anilor '70 radarul P-15NM a fost în mare măsură înzestrat cu noi componente de bază și dotat cu interogator de la sol (NRZ) în noul sistem de identificare "Kremnîi-2M" (aparatura "Parola"). Ca urmare a modernizării radarului, acesta a fost numit P-19 ("Dunărea", index GRAU - 1RL134) și după testare, în 1974 a fost introdus în înzestrare.

Date tehnico-tactice
 frecvența de lucru: 830 – 882 MHz;
 frecvența de repetiție a impulsurilor: 500 și 680 Hz;
 durata impulsului de sondaj: 2 microsecunde;
 sensibilitatea receptorului: 2 microvolți
 puterea în impuls: 270 – 300 kw;
 puterea medie: 270 W;
 distanța maximă de descoperire pentru un avion de vânătoare:
 la înălțimea de 500 m: 60 km;
 la înălțimea de 3.000 m: 110 km;
 capacitatea de separare în distanță: 300 m
 lățimea diagramei de directivitae în azimut: 4,5 grade;
 viteza de rotire a antenei: 6 ture/minut

Bibliografie
 Вестник ПВО  Radarul P-15
Echipament militar
Radar

P-15 (radar)


Telma Adriana Nery Paiva (Belém, 16 de abril de 1970) é uma administradora e política brasileira, filiada ao Cidadania.

Biografia
Telma nasceu em Belém, capital do Pará, no ano de 1970. No ano de 2012, foi eleita vereadora de Macapá, enquanto esteve filiada ao Partido Progressita (PP), recebendo 3.700 votos.

Em 2014 foi candidata a deputada federal e obteve 9.247 votos, ficando como suplente. Nas eleições de 2016, Nery enquanto filiada ao Democratas (DEM), foi candidata a vice-prefeita na chapa de Clécio Luís (REDE) para a prefeitura de Macapá. No ano de 2018, foi eleita deputada estadual do Amapá pelo Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB).

Naturais de Belém (Pará)
Membros do Progressistas do Amapá
Membros do Democratas (Brasil)
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Deputados estaduais do Amapá
Vereadores de Macapá
Mulheres do Amapá na política
Vereadoras do Brasil
Membros do Cidadania (partido político)
Membros do Cidadania (partido político) do Amapá
Membros do Progressistas

Telma Nery


Kutluca, Besni - Adıyaman ili Besni ilçesine bağlı köy
 Kutluca, Gümüşhacıköy - Amasya ili Gümüşhacıköy ilçesine bağlı köy
 Kutluca, Kığı - Bingöl ili Kığı ilçesine bağlı köy
 Kutluca, İznik - Bursa ili İznik ilçesine bağlı mahalle
 Kutluca, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kutluca, Kemaliye - Erzincan ili Kemaliye ilçesine bağlı köy
 Kutluca, Çamoluk - Giresun ili Çamoluk ilçesine bağlı köy
 Kutluca, Bozkurt - Kastamonu ili Bozkurt ilçesine bağlı köy
 Kutluca, Körfez - Kocaeli ili Körfez ilçesine bağlı mahalle
 Kutluca, Derik - Mardin ili Derik ilçesine bağlı mahalle
 Kutluca, Perşembe - Ordu ili Perşembe ilçesine bağlı mahalle
 Kutluca, Beşikdüzü - Trabzon ili Beşikdüzü ilçesine bağlı mahalle

Kutluca


Um abatanado  é um café expresso tirado com uma quantidade maior de água quente servido numa chávena grande, como a da meia-de-leite. Assemelha-se ao café americano, mas mais forte.

Nomes regionais
Na Madeira, o café abatanado também pode ser conhecido pelo regionalismo chino.

Durante o Estado Novo, em Moçambique, surgiu o nome banheira, para designar o café abatanado, por alusão à chávena de grandes dimensões e à grande quantidade de líquido. Esta designação perdura até aos dias de hoje.

Etimologia
Crê-se que a origem do termo «abatanado» poderá provir do étimo espanhol abatanado, que significa «pisoado; batido; golpeado».

Café

Abatanado


كيلد ثورست ، من مواليد 13 مايو 1940 ، لاعب كرة قدم دنماركي سابق.

لعب مع منتخب الدنمارك لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
لاعبو نادي أوبة
مدربو كرة قدم دنماركيون
مدربو نادي أوبه لكرة القدم
مواليد 1940

كيلد ثورست


Akurarfi (fræðiheiti: Stellaria graminea) er fjölær jurt af hjartagrasaætt. Hann er nýlegur á Íslandi, en hefur breiðst hratt út um sveitir landsins. Uppruni tegundarinnar er talinn í Evrasíu, en finnst víða í tempraða beltinu.

Tilvísanir

Hjartagrasaætt
Plöntur á Íslandi

Akurarfi


Taiyuan Iron and Steel (Group) Co., Ltd. anteriormente Taiyuan Iron & Steel Corporation (TISCO), também conhecido como Taigang Group é uma siderúrgica chinesa com sede em Taiyuan, província de Shanxi. A empresa era controladora da Taigang Stainless Steel Co., Ltd., uma fabricante de aço listada e da Linfen Iron and Steel, uma fabricante de aço não listada, respectivamente. A parte não cotada do grupo, também consistia em uma empresa imobiliária e um hospital.

História
A predecessora da siderúrgica Taiyuan foi fundada em 1934, na Era dos Senhores da Guerra por Yan Xishan . Em 1949 esteve baixo o controle do Partido Comunista da China durante a Guerra Civil Chinesa .

Em 1996 foi incorporada como Taiyuan Iron and Steel (Group) Co., Ltd. Em 1998, uma subsidiária foi constituída e listada na Bolsa de Valores de Shenzhen.

Em 2006, Taigang Group injetou a maioria dos ativos de fabricação de aço para a subsidiária de capital aberto, exceto Linfen Iron and Steel, em Linfen, Shanxi e várias subsidiárias.

Negócios
O Taiyuan Iron and Steel Group possuía um hospital em Taiyuan, por meio de uma subsidiária não integral. O grupo também se envolveu no desenvolvimento imobiliário que desenvolveu vários bairros em Taiyuan. Algumas delas foram destinadas ao staff do grupo.

A principal subsidiária do grupo, a Taigang Stainless Steel, tinha duas joint ventures com a Tianjin Pipe Corporation (TPCO): "Tianjin TISCO & TPCO Stainless Steel" em uma proporção de 65-35 (a TPCO detinha a participação por meio de uma subsidiária não integral), bem como "Tianjin TPCO & TISCO Welding Pipe" em uma proporção de 50-50, respectivamente.

As moedas de CN¥0,1 de aço inoxidável foram fabricadas pela Taigang Stainless Steel.

Classificações
A Taigang Stainless Steel ficou em 1324º lugar na lista Forbes Global 2000 de 2019, uma lista das principais empresas listadas no mundo. , era um constituinte do SZSE 200 Index.

De acordo com a World Steel Association, a corporação ocupou a 39ª posição em 2018 no ranking mundial por volume de produção, para 10,70 milhões de toneladas métricas.

!CS1 chinês-fontes em língua (zh)
!Artigos com texto em chinês
Empresas da China

Taiyuan Iron and Steel Group


Os sequestros turcos na Islândia () foram uma série de invasões realizadas na Islândia por uma frota de quatro navios piratas, entre 20 de junho e 19 de julho de 1627, nas aldeias de Grindavík, na costa sudoeste, e  e Breiddalur, nos Fiordes Orientais e nas ilhas Westman na costa sul. Os piratas levaram como escravos em torno de 400 a 900 pessoas (a população da Islândia à época era estimada em cerca de 60 mil).

Os ataques

No verão de 1627, quatro navios de piratas e corsários berberes chegaram à Islândia. Localmente, este episódio é conhecido como "Tyrkjaranið", na medida em que o termo turco à época era usado para designar todos os muçulmanos da região do Mediterrâneo, já que a maioria eram súbditos do Império Otomano.

Invasão de Grindavík
Em 20 de junho, a tripulação de um barco oriundo de Salé invade a vila piscatória de Grindavík. O ataque foi liderado pelo renegado holandês Jan Janszoon, também conhecido como Murade Reis, o Jovem. Ele capturou entre 12 e 15 islandeses.

Eles então seguiram para Bessastaðir, residência do governador dinamarquês da Islândia, para saqueá-la, mas foram impedidos de desembarcar por tiros de canhão das fortificações locais e por um grupo rapidamente reunido de lanceiros do sul da península. Murade Reis decide então mudar de rumo para voltar ao porto de Salé, onde chega em meados de julho e onde os cativos são vendidos no mercado de escravos.

O ataque nas Ilhas Westman
De acordo com um relato detalhado da invasão por um dos ministros, Ólafur Egilsson, que primeiro foi escravizado pelos piratas e levado para Argel, antes de ser enviado de volta para buscar fundos do rei da Dinamarca para resgatar seus súditos islandeses ainda em Argel, velhos e enfermos foram mortos impiedosamente, assim como todos aqueles que tentaram resistir. Em 19 de julho, os navios deixaram as ilhas Westman para navegar para Argel.

O destino dos cativos
Os capturados foram vendidos como escravos na costa berbere. , natural de Bruges levado como escravo para Argel de 1640 a 1641, escreveu em sua obra Relation de la captivité et liberté du sieur Emmanuel d'Aranda (1665), sobre seu tempo como escravo do pirata berbere Ali Bitchin, que um companheiro islandês cativo em Argel lhe disse que um total de 800 pessoas foram escravizadas. No entanto, este número não corresponde a nenhuma das fontes islandesas que colocam o número de cativos abaixo de 400.

Ver também
 Escravidão branca

Bibliografia

Testemunhos

 Emmanuel d'Aranda, Relation de la captivité du sieur Emanuel d'Aranda, où sont descriptes les misères, les ruses et les finesses des esclaves et des corsaires d'Alger. Ensemble les conquestes de Barberousse dans l'Afrique et plusieurs autres particularités, Paris, Compagnie des libraires du Palais, 1665.
  Ólafur Egilsson, Reisubók Séra Ólafs Egilssonar, Reykjavík, Almenna Bókafélagið, 1969.

Romances

Sobre os corsários

História da Islândia
Pirataria
História da escravidão
1627

Sequestros turcos na Islândia


HMAS Stuart (D00) war ein Flottillenführer der Admiralty- oder Scott-Klasse, der 1918 bis 1933 bei der Royal Navy als HMS Stuart (D00) und dann bei der Royal Australian Navy Dienst tat.  Von Ende 1939 bis zum Sommer 1941 diente die Stuart mit den australischen Zerstörern im Mittelmeer. Nach einer gründlichen Überholung diente die Stuart als Geleitzerstörer ab  April 1942 in australischen Gewässern und vor Neuguinea. 1946 erfolgte die Außerdienststellung der Stuart, die 1947 zum Abbruch verkauft wurde.

Baugeschichte

Die Firma Hawthorn, Leslie & Company in Hebburn am Tyne war Maschinenlieferant für ein Drittel der bei den naheliegenden Werften der Firma Armstrong gebauten Kriegsschiffe. Selbst baute die Firma ab 1894 (Opossum-Klasse) bis zum Ersten Weltkrieg fast 30 Zerstörer für die Royal Navy. Mit der Carysfort und Champion hatte die Werft zu dieser Zeit erstmals auch Kreuzer im Bau, der dann noch HMS Calypso folgte.
Schon vor Kriegsbeginn hatte die Werft den Bau von zwei Zerstörern der Hawthorn M-Klasse  begonnen, die von der Royal Navy angekauft wurden. Im Unterschied zur "standardmäßigen" Admiralty M-Klasse besaßen die Boote der Hawthorn M-Klasse vier Schornsteine und waren geringfügig länger als die Standardboote. Die Royal Navy entschied, für die Türkei in Bauvorbereitung befindliche Zerstörer der Talisman-Klasse auf der Werft bauen zu lassen. So erfolgte ein weiterer Auftrag für Zerstörer der M-Klasse erst mit dem letzten Los im Mai 1915 mit den Aufträgen für zwei Boote der verbesserten Version den Standardentwurfs der Admiralty M-Klasse. Es folgten Aufträge für fünf Boote der Admiralty R-Klasse und acht Boote der Admiralty V- und W-Klasse, von denen fünf fertiggestellt wurden.
Vier noch im Krieg begonnene Zerstörer der S-Klasse wurden erst 1919 fertiggestellt.

Ebenfalls vor Kriegsbeginn war am 20. Juli 1914 bei Hawthorn die Kiellegung des ersten von der Navy in Auftrag gegebenen Flottillenführers, der HMS Marksman, erfolgt. Am Bau der folgenden Parker-Klasse war die Werft nicht beteiligt. Erst bei der folgenden Scott-Klasse erhielt Hawthorn zwei Aufträge mit der am 14. September 1918 fertiggestellten Montrose und Stuart. Die Kiellegung der Stuart erfolgte am 18. Oktober 1917, am 22. August 1918 lief sie vom Stapel und am 21. Dezember 1918 wurde sie fertiggestellt. Beide Boote wurden zu spät fertiggestellt, um noch einen Kriegseinsatz zu erleben. Die anderen Boote dieser Klasse wurden bei Cammell, Laird & Company gebaut.

Die von der Royal Navy erstmals 1913 bestellten Flottillenführer waren nur etwas größer als die zeitgenössischen Standardzerstörer. Sie sollten als Führungsschiffe in Zerstörerverbänden dienen und erhielten Räumlichkeiten und Signaleinrichtungen für die notwendigen Stäbe. Auch war die Bewaffnung meist etwas stärker. Die Royal Navy ließ im Krieg die Boote der Marksman- (7), Parker- (6), Thornycroft- (5 + 2 gekündigte Aufträge) und Scott-Flottillenführer (8 + 2 gekündigte Aufträge) fertigen. Von den beiden letzten Serien wurden nur 2 bzw. 3 Boote noch während des Krieges fertiggestellt. Dazu kamen die vier für Chile im Bau befindlichen Boote der Faulknor-Klasse als Flottillenführer zum Einsatz. Auch die Neubauserien der A- bis I-Klasse bis zum Zweiten Weltkrieg erhielten noch einen speziell gefertigten Flottillenführer. Sie waren aber nicht Großzerstörer, wie HMS Swift oder einige Zerstörerklassen anderer Marinen zwischen den Kriegen.
Ein wesentliches Ausrüstungsdetail aller späteren Zerstörer wurde bei den Flottillenführern eingeführt: ab der Parker-Klasse hatten die Boote vorn übereinander aufgestellte Geschütze in der Mittschiffslinie mit einem weiten Feuerbereich, die sich überschießen konnten. Bei der Scott-Klasse kehrte man auch wieder zum Zwei-Schrauben-Antrieb zurück und führte die 120-mm-Bewaffnung ein. Mit 1530 ts Verdrängung, 101,3 m Länge und eine Rumpfbreite von 9,6 m waren die Flottillenführer vom Admiralty-Typ auch erheblich größer als die gleichzeitig gefertigten Zerstörer der W-Klasse (bis 1140 ts, 95,1 × 8,9 m, 27.000 PS, 34 kn, 134 Mann, 4–120 mm) bzw. S-Klasse (1075 ts, 84,0 × 8,1 m, 27.000 PS, 36 kn, 90 Mann, 3–102 mm), brauchten mit 43.000 PS eine erheblich höhere Maschinenleistung, um die gleiche Höchstgeschwindigkeit von 34 kn zu erreichen und mussten mit 183 Mann betrieben werden.

Einsatzgeschichte
Die im Dezember 1918 fertiggestellte Stuart wurde in den aktiven Dienst der britischen Royal Navy übernommen und zuerst zur 6. Zerstörerflottille ins Mittelmeer verlegt. Sie blieb während ihrer Dienstzeit bei der Navy überwiegend bei der Mittelmeerflotte, wo auch ihr Schwesterschiff HMS Montrose eingesetzt wurde.  Zuletzt war die Stuart  Flaggschiff der 2. U-Boot-Flottille der Home Fleet.  Im Mai 1933 wurde der Flottillenführer außer Dienst gestellt.

Teil der Royal Australian Navy

Die Stuart wurde am 11. Oktober 1933 in Portsmouth an die Royal Australian Navy (RAN) übergeben. Neben ihr wurden noch die Zerstörer Vampire, Vendetta, Voyager und Waterhen der Admiralty V- und W-Klasse an Australien abgegeben. Die Boote marschierten gemeinsam ab dem 17. Oktober aus Chatham bis zum 21. Dezember 1933 nach Australien und ersetzten die bisherige australische Flottille, die aus dem Flottillenführer Anzac (seit dem 30. Juli 1931 a. D.) und den Zerstörern der S-Klasse Stalwart (seit 1925 a. D.), Success (seit 1930 a. D.), Swordsman (seit 1929 a. D.), Tasmania (seit 1928 a. D.) und Tattoo bestand und verschrottet werden sollte. Im Zuge der Weltwirtschaftskrisis und Buget-Schwierigkeiten war dieser Verband überwiegend außer Dienst, nur die Tattoo war bis 1936 immer wieder kurzzeitig für Ausbildungszwecke im Dienst, bis sie durch die Vampire ersetzt wurde. Der neue Verband hatte jedoch problemlos Mannschaften werben können, da die Entlohnung bei der RAN bei der weiter anhaltenden Krise durchaus attraktiv war. Die alten Zerstörer wurde 1937 endgültig abgebrochen.

Vom neuen Verband gingen im Januar 1934 Vampire und Vendetta in die Reserve, während Stuart mit Voyager und Waterhen den aktiven Verband mit den Schweren Kreuzern HMAS Australia und HMAS  Canberra der RAN. Im Oktober 1934 ging dann die Waterhen in Reserve und wurde durch Vendetta ersetzt. Im April 1936 kehrte die Waterhen als Ersatz für die Voyager zurück. Am 1. Juni 1938 wurden die Stuart mit der Vendetta und der Waterhen zur Reserve versetzt, und der aktive Verband auf Voyager und Vampire reduziert, die seit dem Frühjahr eingefahren wurden. Wegen der europäischen Krise im Herbst 1938 wurden alle Boote kurzzeitig aktiviert und die Stuart vom 29. September bis zum 30. November wieder im Dienst. Am 1. September 1939 wurde der Flottillenführer wegen des Kriegsausbruchs endgültig wieder in Dienst gestellt.

Zusammen mit Waterhen und Vendetta verließ die Stuart am 14. Oktober 1939 Sydney, um gemäß dem Mobilisierungsplan auf der China Station in Singapur Dienst zu leisten. Die beiden anderen Boote begannen den Verlegungsmarsch in Fremantle und stießen auf dem Weg zum Verband. Noch während des Anmarsches fiel die Entscheidung, die Zerstörer im Mittelmeer einzusetzen, wo die Boote von der deutschen Propaganda als "Alteisen-Flottille" bezeichnet wurden. Die fünf Zerstörer liefen zu ihrem neuen Einsatzgebiet am 13. November aus Singapur aus.

Kriegseinsätze
Das Auftreten des deutschen Panzerschiffs Admiral Graf Spee am 15. November im Indischen Ozean führte zur Auflösung des Marschverbandes und zur Verteilung der australischen Zerstörer auf verschiedene Jagdgruppen, die das deutsche Panzerschiff finden sollten, das sich jedoch schon auf dem Rückmarsch in den Atlantik befand.
Mit der Waterhen lief die Stuart nach Colombo und wurde von dort nach Madagascar entsandt, um sich dem Leichten Kreuzer HMS Gloucester und der französischen Sloop Rigault de Genouilly anzuschließen. Da die Briten bald feststellten, dass das Panzerschiff auf dem Rückweg in den Atlantik war, wurde die Stuart entlassen und lief über Aden nach Malta, wo sie zusammen mit der Waterhen am 17. Dezember, drei Tage nach der zuerst eingetroffenen Vendetta eintraf, die in keiner Jagdgruppe eingesetzt worden war. Am 24. trafen auch die beiden anderen Boote ein, während die Waterhen und Vendetta ihre erste Geleitaufgabe übernahmen.

Als im Juni 1940 Italien in den Krieg eintrat, verlegten die Zerstörer nach Alexandria und bildeten dort mit britischen Zerstörern die 10. Zerstörerflottille. Die Stuart erfüllte Geleitaufgaben, Sicherungseinsätze bei den Schweren Einheiten und  U-Jagd-Einsätze mit den australischen Booten Waterhen, Vampire und Vendetta. In der Seeschlacht bei Punta Stilo am 9. Juli 1940 war sie als einziger Zerstörer den Kreuzern in der Force A unter Vizeadmiral John Tovey zugeteilt, die aus den leichten Kreuzern HMS Orion, HMS Neptune, HMAS Sydney, HMS Gloucester und HMS Liverpool bestand. Die Kreuzer konnten im Gefecht den schweren Kreuzer Bolzano beschädigen, die Gloucester wurde als einziger britischer Kreuzer durch einen Luftangriff beschädigt. Am 30. September lief die Stuart wegen eines Maschinenschadens aus einem Sicherungsgeleit zurück nach Alexandria, als sie das aufgetauchte italienische U-Boot Gondar entdeckte. Ihre Angriffe und die einer Sunderland zwangen die Besatzung zur Aufgabe des Bootes. Ab dem 11. Oktober 1940 wurde die Stuart in Malta überholt. Dabei wurden das mittlere und das hinterste Geschütz entfernt und durch zusätzliche Flakgeschütze ersetzt.

Am 11. Januar war der Flottillenführer wieder einsatzbereit und nahm als Sicherung an einem Angriff der Flugzeugträger HMS Eagle und HMS Illustrious auf den Dodekanes teil. Am 22. Januar gab sie mit den Monitoren HMS Terror und HMS Erebus, dem Kanonenboot HMS Ladybird sowie den australischen Zerstörern Voyager und Vampire australischer Heereseinheiten Unterstützung beim Vormarsch auf Tobruk.
Im Februar und März gehörte sie dann zu den Sicherungskräften bei Vorstößen und Fernsicherungen der Flugzeugträger.
Am 28. März 1941 war die Stuart als Force C (10. Zerstörerflottille mit den Zerstörern Greyhound, Griffin, Hotspur und Havock) an der Seeschlacht von Kap Matapan beteiligt. Im Taggefecht kamen die Kreuzer und die Flugzeuge des Trägers HMS Formidable zum Einsatz. Bei der Suche nach dem durch einen Lufttorpedo beschädigten Schlachtschiff Vittorio Veneto stieß die Stuart in der Dunkelheit auf italienische Kreuzer der Zara-Klasse, die von den britischen Schlachtschiffen HMS Barham, HMS Valiant und HMS Warspite unter Feuer genommen wurden. Die Fiume sankt sofort, die von den britischen Schlachtschiffen schwer getroffene Zara und die zuerst von einem Lufttorpedo getroffene Pola wurden kampfunfähig später von britischen Zerstörern versenkt, die sogar versucht hatten, die Pola als Prise einzuschleppen. Die britischen Schlachtschiffe zogen sich wegen befürchteter Torpedoangriffe nach kurzem Artillerieeinsatz zurück. Stuart und die anderen Zerstörer (zusätzlich auch die 14. Zerstörerflottille mit Jervis, Janus, Mohawk und Nubian) versenkten die durch Artillerietreffer der Schlachtschiffe angeschlagenen italienischen Zerstörer Vittorio Alfieri und Giosué Carducci, die Vincenzo Gioberti und Alfredo Oriani konnten schwer beschädigt entkommen. Außer den vier Zerstörern der Oriani-Klasse, die die schweren Kreuzer begleiteten, griffen andere italienische Zerstörer nicht ein. 2303 italienische Seeleute kamen ums Leben, 1015 Seeleute wurden von den britischen Zerstörern gerettet, die den Italienern auch den letzten Standort ihrer Schiffe übermittelten.

Ab dem 24. April 1941 beteiligte sich Stuart mit den vier australischen Zerstörern an der Räumung Griechenlands (Operation Demon). Ab dem 21. Mai war die Stuart mit anderen Zerstörern am Kampf um Kreta beteiligt. Am Ende des Monats und im Juni unterstützte sie die Heereseinsätze in Syrien. Zwischen dem 16. Juni und dem 25. Juli gehörte sie zu den Tobruk versorgenden Zerstörern, kehrte allerdings vom letzten Einsatz nur mühsam nach Alexandria zurück. Im September verlegte der ziemlich verbrauchte Zerstörer, der über 50 Luftangriffe überstanden hatte, zurück nach Australien, um dort überholt zu werden. Die Stuart traf mit nur einer einsatzklaren Maschine am 16. September in Fremantle und am 27. September 1941 in Melbourne ein, wo sie zu einem Geleitzerstörer umgebaut werden sollte. Dabei wurde jetzt auch das vorderste Geschütz entfernt und durch einen Hedgehog-Wasserbombenwerfer ersetzt. Auch erhielt das Boot jetzt eine Radarausrüstung.

Letzte Einsätze der Stuart
Im April 1942 verließ die umgebaute und überholte Stuart die Werft in Melbourne und übernahm Geleitaufgaben an der australischen Küste. Im August sicherte sie einen Munitionstransporter auf dem Marsch nach Nouméa. Ab Oktober kam sie als Geleitzerstörer zwischen Queensland und Neuguinea zum Einsatz. Ab März 1943 beschränkte sich der Einsatz der Stuart wieder auf die australischen Küstengewässer.
Im Frühjahr 1945 wurde das alte Boot nochmals umgebaut und sie wurde ein Vorratsschiff mit Kühleinrichtung und Truppentransporter und wurde wieder in Neuguinea eingesetzt. Im Januar 1946 kehrte sie nach Australien zurück und machte im Februar ihre letzte Fahrt. Am 27. April 1946 wurde die HMAS Stuart als letztes Schiff der "scrap iron flotilla" außer Dienst gestellt. Seit Kriegsbeginn hatte sie über 17.000 Stunden auf See verbracht und über 250.000 sm zurückgelegt. Während ihrer Einsätze war niemand an Bord gestorben.
Am 3. Februar 1947 wurde sie zum Abbruch verkauft.

Literatur
 Maurice Cocker: Destroyers of the Royal Navy, 1893–1981. Ian Allan, 1983, ISBN 0-7110-1075-7.
 Antony Preston: Destroyers. Bison Books, London 1977, ISBN 0-600-32955-0.
 Jürgen Rohwer, Gerhard Hümmelchen: Chronik des Seekrieges 1939–1945. Manfred Pawlak Verlag, Herrsching 1968, ISBN 3-88199-009-7.

Weblinks

 HMAS STUART (D 00) - Scott-class Flotilla Leader in WORLD WAR 2
 HMAS  Stuart offizielle Seite der RAN
 HMAS STUART 'Battle of Matapan' An Eyewitness Account

Einzelnachweise

Zerstörer (Australien)
Schiff im Zweiten Weltkrieg
Schiff im Pazifikkrieg
Hawthorn, Leslie

HMAS Stuart (D00)


An Fimbristylis woodrowii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Fimbristylis woodrowii in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis woodrowii


Olaylar

Doğumlar
 21 Temmuz - IV. Sixtus, papa (ö. 1484)
 7 Kasım - Molla Câmî, İranlı İslam alimi ve şair (ö. 1492)
 15 Kasım - Munjong, Joseon Krallığı'nın beşinci kralı (ö. 1452)

Ölümler
 Ocak - Devlet Hatun, Yıldırım Bayezid'in 12. eşi ve Osmanlı Padişahı I. Mehmet'in annesi
 tarihi bilinmeyen
 Devletşah Hatun, Yıldırım Bayezid'in 3. eşi (d. 1365)
 Kerim Berdi, Altın Orda Han'ı, Toktamış'ın oğlu (d. 1370)
 Muhammed Firuzabadî, İranlı dil, edebiyat, hadis, fıkıh ve tefsir alimi (d. 1329)

1414


François Willème () a fost un pictor, fotograf și  francez, inventatorul  în anii aprox. 1859-1860.

Posteritate

În 1899, L. P. Clerc, în Știința franceză recunoaște că fotosculptura este  pentru a , dar că ea . Și îi opune o tehnică nouă, în opinia sa mult mai simplă și ușor de utilizat, inventată de fotograful Lernac și dezvoltat de Nadar : .

După ce a cunoscut celebritatea, opera lui François Willème este ulterior uitată. Necrologul său în 1905, în , o reduce la o tehnică privind doar portrete în busturi și statuete. Un articol al ziarului Le Temps, din 21 ianuarie 1909, vorbind de un nou procedeu de fotosculptură, îl evocă ca pe o perfectă noutate. Și ignoră invenția lui François Willème.

La 23 mai 1924,  prezintă la  o comunicare intitulată François Willème, inventator al fotosculpturii.

Articole conexe
 Photosculpture

Note

Bibliografie
 François Willème, " Sculptura fotografică ", Monitorul fotografiei, 15 mai 1861.
 .
 "Photosculpture ", în Dicționar lumea fotografiei, Cambridge, 2001.

Nașteri în 1830
Nașteri pe 27 mai
Decese în 1905
Decese pe 31 ianuarie
Fotografi din secolul al XIX-lea
Fotografi din secolul al XX-lea
Fotografi francezi
Fotografi francezi din secolul al XIX-lea
Fotografi francezi din secolul al XX-lea
Inventatori francezi
Pictori francezi din secolul al XIX-lea
Pionieri ai fotografiei
Sculptori francezi

François Willème


الهمجي هي مسرحية كوميدية مصرية عرضت في عام 1985، من بطولة محمد صبحي وسعاد نصر وهناء الشوربجي وممدوح وافي، من تأليف لينين الرملي ومن إخراج محمد صبحي.

قصة المسرحية
تناقش المسرحية بعض الخصال البشرية الذميمة وكيف يبررها الشيطان وعلى الجانب الآخر يساعد الملائكة البعد عن هذة الخصال في امتحان بين الخير والشر والطالب هنا هو «آدم عبد ربه» والاسم كما يبدو له معنى الإنسان.

الخصلة الأولى (الكذب): يبدأ الشيطان في محاولة تسهيل الكذب أمام آدم، والذي يتضح أنه يكذب على نفسه وليس على الآخرين، فهو يؤمن بأنه غني ولا يحتاج إلى شيء على الرغم من عدم امتلاكة لثمن وجبة عشاء له ولزوجتة.

الحسد والفتنة والشك والخيانة وغيرها من الخصال الذميمة كانت هي الأسئلة التي يحاول آدم الإجابة عنها ودائما الشيطان يساعد في تنفيذ الخصلة، والتي مثلها أحمد آدم وصلاح عبد الله وناجي سعد.

على الرغم من الفنتازيا التي تناولتها المسرحية والتي نادرا من تصدم بواقع المشاهد المصري إلا أن المسرحية عولجت بأسلوب واقعي جعلت المسرحية التي أنتجت في العام 1985، بداية لمرحلة يمكن أن نطلق عليها الفنتازية المعالجة بواقعية والتي تبعتها مسرحية أخرى تخاريف والتي أيضا كانت من الفنتازيا وعولجت بواقعية ولاقعت نجاحا جماهيرا ونقديا كبيرا.

طاقم التمثيل
 محمد صبحي: (آدم عبد ربه)
 سعاد نصر: (حورية)
 هناء الشوربجي: (ناني)
 ممدوح وافي: (قاسم)
 هدى هاني: (طفلة)
 صلاح عبد الله: (شيطان)
 أحمد آدم: (شيطان)
 ناجي سعد: (شيطان)
 جينا يوسف: (جاكي)
 عبير عادل: (ملاك)
 محمد عبد الله: (ملاك)
 علا إبراهيم: (ملاك)
 منى عبد اللطيف: (شيطان)

فريق العمل
 إخراج مسرحي: محمد صبحي
 إخراج تلفزيوني: أحمد بدر الدين
 تأليف: لينين الرملي
 تم التصوير بوحدة فيديو 2000 (صفوت غطاس)
 تصوير: شحاتة تادرس، ممدوح الزهار، محمد فهمي، إبراهيم خطاب
 موسيقى وألحان: محمد هلال
 إنتاج: فرقة ستوديو 80
 توزيع: العالمية للسينما والفيديو

مراجع

مسرحيات 1985
مسرحيات كوميدية مصرية
مسرحيات محمد صبحي

الهمجي


6522 Aci este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6522 Aci este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 22,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

6522 Aci


Las elecciones federales de México de 1933-1934 fueron las elecciones que se llevaron a cabo en México el domingo 1 de julio de 1934. En ellas fueron elegidos a nivel federal:

Presidente de la República. Jefe de Estado y de Gobierno, electo para un periodo de seis años —sin posibilidad de reelección tras la reforma constitucional de 1933—, que iniciaría su encargo el 1 de diciembre del mismo año. El candidato electo fue Lázaro Cárdenas.
58 senadores. Miembros de la cámara alta del Congreso de la Unión para integrar las XXXVI y XXXVII Legislaturas. Un senador elegido de manera directa por cada estado de la República y el Distrito Federal para un periodo de tres años con posibilidad de reelección no inmediata tras la reforma constitucional de 1933.

 171 diputados federales. Miembros de la cámara baja del Congreso de la Unión para integrar la XXXVI Legislatura. Un diputado elegido de manera directa en cada distrito uninominal para un periodo de tres años con posibilidad de reelección no inmediata tras la reforma constitucional de 1933.

Resultados electorales

Referencias

1934
1934
Elecciones de México de 1934

Elecciones federales de México de 1934


Dominykas Galkevičius (* 16. Oktober 1986 in Jonava) var ein litauischer Fußballspieler.

Karriere

Von 2005 bis 2011 spielte Galkevičius in seiner Heimat für Ekranas Panevėžys, mit dem er ab 2008 dreimal in Folge litauischer Meister wurde und 2010 das Double mit dem Pokalsieg holte. Am 4. Februar 2011 wechselte der Mittelfeldspieler zu SSA Zagłębie Lubin nach Polen (für zweieinhalb Jahre). Am 27. März 2012 verließ er in gegenseitigem Einvernehmen den Verein.
2012 unterschrieb er bei FC Šiauliai einen Vertrag für vier Monate. Im Jahr 2016 spielte er bei FK Lietava in seiner Geburtsstadt Jonava. Anfang 2017 schloss er sich Sūduva Marijampolė an, kam dort aber nur auf zwei Einsätze. Mitte 2017 wechselte er zum FC Stumbras.

In der Nationalmannschaft Litauens spielt er seit 2010.

Leistungen
 Litauischer Meister: 2008, 2009, 2010
 Litauischer Pokalsieger: 2010
 Bester in Litauen spielender Fußballspieler: 2010

Weblinks

 Futbolinis.lt

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Litauen)
Fußballspieler (FK Jonava)
Fußballspieler (Ekranas Panevėžys)
Fußballspieler (Zagłębie Lubin)
Fußballspieler (Atlantas Klaipėda)
Fußballspieler (Belschyna Babrujsk)
Fußballspieler (FK Daugava Riga)
Fußballspieler (FC Stumbras)
Fußballspieler (FK Sūduva Marijampolė)
Fußballspieler (FK Kauno Žalgiris)
Litauer
Geboren 1986
Mann

Dominykas Galkevičius


Ioan Pori sau Ioan Porj (n. 1879, Dușești, Bihor – d. 1934) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
S-a născut în 1879, în Dușești, Bihor. Nu a avut studii. A decedat în 1934, în Dușeșeti.

Activitate politică
A fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, unde a reprezentat cercul Ceica, județul Bihor.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1879
Decese în 1935
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ioan Pori


Toomsboro est une ville américaine située dans le comté de Wilkinson, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Wilkinson (Géorgie)

Toomsboro (Géorgie)


Charlotte od Monaka, punim imenom Charlotte Louise Juliette Grimaldi (Constantine, Alžir, 30. rujna 1898. – Pariz, Francuska, 15. studenog 1977.), nasljedna kneginja Monaka od 1922. do 1944. i kneginja od Valentinoisa, iz kneževske dinastije Grimaldi. Bila je kći monegaškog kneza Luja II., posljednjeg muškog potomka obiteljske linije Matignon-Grimaldi, koja je vladala Monakom od 1731. godine, kada je izumrla muška loza Grimaldijevih. Majka je kneza Rainiera III.

Životopis

Rodila se kao nezakonita kći tadašnjeg monegaškog prijestolonasljednika Luja i Marie Juliette Louvet. Budući da Luj nije imao druge djece, a jedino su zakonita djeca mogla naslijediti prijestolje, moralo se naći neko rješenje, kako bi se spriječila nasljedna kriza. Također, zbog napetih odnosa između Francuske i Njemačke, uoči početka Prvog svjetskog rata, željelo se spriječiti da pravo nasljedstva monegaškog prijestolja pripadne njemačkom velikašu, Wilhelmu Karlu, knezu Uracha (1864. – 1928.), čija je majka bila monegaška princeza Florestina od Monaka (1833. – 1897.). Knez Albert I. donio je 15. svibnja 1911. godine zakon kojim je Charlotta priznata kao Lujevo zakonito dijete i uvrštena je među članove dinastije. Usprkos tome, pokazalo se da je zakon nevažeći prema statutu iz 1882. godine pa je donesen zakon koji je dopustio Luju usvojenje. Tako je 1919. godine u Parizu, Luj usvojio Charlottu i omogućio joj nošenje prezimena Grimaldi, a djed joj je dodijelio naslov kneginje od Valentinoisa, koju je tradicionalno nosio knežev prijestolonasljednik.

Nakon djedove smrti, njen otac je preuzeo krunu 1922. godine, a Charlotte je postala prijestolonasljednica Monaka. Dana 18. ožujka 1920. godine, Charlotte se udala za grofa Pierrea de Polignaca, koji je kneževom odlukom uzeo prezime Grimaldi i prezeo titulu nasljednog princa. Par je imao dvoje djece:

 Antoinette od Massyja (1920. – 2011.)
 Rainier III. od Monaka (1923. – 2005.)

Brak nije bio sretan zbog Pierrove homoseksualnosti, zbog čega su se rastavili 20. ožujka 1930. godine, nakon čega je Charolotte otišla živjeti sa svojim liječnikom i ljubavnikom Dalmazzom. Par se naposljetku i službeno razveo 18. veljače 1933. godine, odlukom kneza Luja II.

Charlotte se dan prije sinovog dvadeset i prvog rođendana odrekla svih prava na prijestolje i prenijela ih na njega, poslije čega više nije bila nasljedna kneginja Monaka, ali je zadržala naslov kneginje.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Charlotte od Monaka, kneginja od Valentinoisa - unofficialroyalty.com
 Princeza Charlotte, majka monegaškog vladara - nytimes.com

Grimaldi

Charlotte od Monaka


The Benchwarmers (Los calientabancas en Hispanoamérica y Los calientabanquillos en España) es una película estadounidense del género de comedia deportiva del 2006 dirigida por Dennis Dugan y protagonizada por Rob Schneider, Jon Heder y David Spade. Producida por Revolution Studios y Happy Madison Productions, fue distribuida por Columbia Pictures.

Historia

Gus (Rob Schneider), Richie (David Spade) y Clark (Jon Heder) son tres tíos 'nerds'. Clark y Richie fueron los alumnos impopulares que fueron intimidados constantemente por Jock y se quedaron siempre en el banquillo en la Little League de béisbol, debido a sus pocas habilidades atléticas. Cuando un nerd llamado Nelson y sus amigos estaban jugando en un campo de béisbol llegaron unos matones para sacarlos por la fuerza, Gus y Clark vieron a los muchachos y espantaron a los matones de distancia. Cuando Gus y Clark llevaron a Richie a volver a jugar de nuevo y recuperar su sentido del juego, los matones volvieron y les ordenan que se vayan. Gus reta a los matones a jugar en el campo, y los tres amigos, a pesar de que Clark y Richie tienen unas pobres habilidades de juego, ganan el juego gracias a Gus. Días más tarde, Clark y Richie son retados por Brad, a otro partido de béisbol con su equipo, pero los tres amigos vuelven a ganar.

Más tarde, el padre multimillonario de Nelson, Mel Jon Lovitz, dice al trío que está impresionado con sus victorias, y explica su plan de celebrar un round-robin de torneo con todos los equipos de la liga de béisbol del estado, además de su equipo. Los ganadores tendrán acceso a un nuevo multi-millonario estadio de béisbol que se está construyendo. Queriendo captar el espíritu y la diversión que nunca tuvieron cuando eran pequeños, los tres deciden formar a los calientabanquillos o los marginados y participar en el torneo. Se preparan para competir con el resto de los equipos, a pesar de que son tres grandes contra nueve pequeños por equipo.

Después de ganar el primer partido, un amigo de Mel de los Yankees de Nueva York Superstar Reggie Jackson, ayuda a los calientabanquillos (principalmente a Clark y Richie) para entrenar usando métodos poco ortodoxos (travesuras sucias y juegos como el ding-dong correr, papa caliente, y rompiendo el buzón de correo). En el segundo partido, al igual que el Benchwarmers está a punto de perder, Richie utiliza uno de los métodos poco ortodoxos de Reggie para anotar una carrera en casa, ganar el juego.

Los calientabancas luego van de un condado a otro (incluyendo la ciudad natal de Gus, Brookdale), ganando los dos próximos partidos para llegar a las semifinales. En las semifinales, el equipo rival contrata a un borracho. Un tipo dominicano nombró a Carlos como nuevo lanzador del equipo de sobornar a los árbitros. Carlos es más que un rival para el calientabanquillos, pero se las arreglan para volver a hacer Carlos demasiado borracho como para jugar bien. En el último inning, ya que hay bases llenas y necesitan a un jugador el árbitro ordena que el hermano menor de Richie, Howie (Nick Swardson) que sufre de agorafobia, estar en la cubierta. Howie termina siendo golpeado en el brazo por Carlos, pero eso les fuerza la carrera del triunfo para los calientabancas, enviándolos a la final.

Justo cuando le parece que el estadio es suyo, un matón llamado Steven (Terry Crews) informa al público que Gus era un matón brutal a sí mismo, no una víctima de los matones como Clark y Richie. Él había intimidado a un chico con tanta intensidad que el muchacho, llamado Marcus, tuvo que ser enviado a una institución para enfermos mentales. Gus es expulsado del equipo como consecuencia de ello, pero a su esposa, Liz (Molly Sims), la sugestión, Gus se disculpa con Marcus (Joey Gnoffo). Marcus llega a la final para mostrar a la multitud que Gus se había disculpado y se sentía muy mal por lo que hizo cuando era pequeño, y Gus reúne al equipo, al anunciar que Marcus es el nuevo entrenador de tercera base de los calientabancas.

En el juego final, Gus, Clark y Richie no juegan, sino que permite a un equipo de Nelson y otros jóvenes, para darles la oportunidad de competir. La final se juega contra un equipo con un entrenador de corazón, Jerry (apodado por Gus como "Merry Jerry") (Craig Kilborn), que practica tormentos a sus jugadores - y fue el principal matón que molestaba Richie y Clark cuando eran pequeños. En la parte inferior de la entrada 6, los calientabancas están perdiendo, 42-0, cuando el equipo de Jerry, después de darse cuenta de que el verdadero significado de béisbol es para divertirse, Nelson lanza una "albóndiga" terreno de juego por la mitad. Nelson golpea la pelota, y el equipo de Jerry le permite anotar una carrera, diciendo que Jerry es "el perdedor"; los calientabancas se ponen a celebrar el hecho de que no fueron expulsados, y le dan una lección a Jerry con un poco de su propia medicina, lo dejaron colgado de la valla dugout por su ropa interior.

Los calientabancas celebran en el Pizza Hut, donde Gus revela a todos que él va a ser padre, porque "fue todo el camino" con Liz. Todo el mundo celebra, a excepción de Howie, quien grita de terror al darse cuenta de lo que significa "pasó todo el camino".

Reparto

 Rob Schneider como Gus Matthews, uno de los principales protagonistas, que en un principio cree que es acosado como un niño, pero era, de hecho, él mismo un matón.
 David Spade como Richie Goodman, uno de los protagonistas principales, que era uno de esos (junto a Clark) intimidado como un niño.
 Jon Heder como Clark Reedy, uno de los protagonistas principales, que era uno de esos (junto a Richie) intimidado como un niño.
 Jon Lovitz como Mel, un multimillonario de nerd, que trae el Benchwarmers a la vista del público.
 Nick Swardson como Howie, hermano agorafóbico de Richie, que ve el sol como un horrible monstruo, y se niega a salir de la casa. También tiene la mala costumbre de comer bloqueador solar.
 Craig Kilborn como Jerry, el antagonista principal, que era matón principal Richie y Clark cuando eran niños.
 Molly Sims como Liz, la esposa de Gus.
 Tim Meadows como Wayne.
 Amaury Nolasco como Carlos.
 Bill Romanowski como Karl.
 Reggie Jackson como a sí mismo.
 Leon Kamen como Nelson.
 Danny McCarthy como Troy.
 Sean Salisbury como Brad.
 Matt Weinberg como Kyle.
 John Farley como muchacho nadador.
 Terry Crews como Steven (Guy Poker # 1).
 Dennis Dugan como entrenador de fuelle.
 Joey Gnoffo como Marcus Elwood.

Producción

The Benchwarmers se rodó en distintos lugares de California, incluyendo Chino Hills, California,  Chino; Chumash Park - 5550 Medea Valley Drive, Agoura colinas,  Culver City,  Glendale, Los Ángeles,  Orange, Pizza Hut - 5146 Kanon Road, Agoura Hills,  Simi Valley; Watson Drug Store - 116 E. Chapman Avenue, Orange, y Westwood (Los Ángeles).

Recepción

La película recibió en general opiniones negativas por parte de la crítica con un índice de aprobación del 12% en Rotten Tomatoes basado en 66 opiniones y 25 de cada 100 en Metacritic basado en 17 opiniones. El consenso en Rotten Tomatoes fue «una comedia bruto-que es más inmadura que divertida, The Benchwarmers baja swinging». Aun así, recibió una calificación más positiva de 71% por parte de la audiencia del sitio.

Taquilla
En su primer fin de semana, la película recaudó $ 19.6 millones, ocupando el segundo lugar en la taquilla de América del Norte. La película recaudó $ 59.843.754 y $ 5.113.537 en el país y en los mercados extranjeros, por un total de 64.957.291 dólares en todo el mundo.

Enlaces externos
 The Benchwarmers en Internet Movie Database (en inglés)

Películas de Estados Unidos
Películas de 2006
Películas en inglés
Películas cómicas
Películas sobre béisbol
Películas de Happy Madison
Películas sobre deportes de los años 2000

The Benchwarmers


Malkasra ilçesi (), Arnavutluk'un ilçelerinden biriydi. İlçe, ülkenin güney orta kesimlerinde yer almaktaydı. 1992-2000 yılları arasında Fier ilinin bir parçası olup 2000 yılında yapılan idari düzenleme sonucunda idari olarak lağvedilmiştir. Yüzölçümü 393 km² olan ilçenin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 31,356'dır. İlçenin merkezi Ballsh idi.

Malkasra ilçesi, Aranitas, Ballsh, Fratar, Greshica, Hekal, Kuta, Ngraçan, Qendër ve Selita belediyelerine ayrılmaktaydı.

Kaynakça

Fier İli
Arnavutluk'un ilçeleri

Malkasra (ilçe)


Brookwood Mezarlığı veya Londra Nekropolu, İngiltere'nin güneyindeki Surrey eyaletinin Brookwood kentinde yer alan bir mezarlıktır. İngiltere'nin en büyük mezarlığıdır.

Tarihçe
Brookwood Mezarlığı, 1854 yılında Londra Nekropol Şirketi tarafından, Londralılar için kurulmuştu. Zira, Londra kenti çok büyümüştü ve artık mezarlık olarak kullanılacak alan bulunamıyordu. Mimar William Tite'in düzenlediği mezarlıkta yapıldığı dönemde dünyanın en büyük mezarlığı idi. Günümüzde Avrupa'nın ikinci büyük mezarlığıdır. 2 bin dönümlük mezarlıktaki mezar sayısı 400 bine ulaşmıştır. Mezarlığa sadece özel mezarlık istasyonundan binilen tren yoluyla ulaşılabilir.

1970'lerde Londra Nekropol Şirketi mezarlığı elden çıkarmış ve mezarlık defalarca el değiştirmiştir. Son olarak 1981 yılında İngiltere'nin önemli iş adamlarından birisi olan ve cenaze levazımatçılığı işi ile uğraşan Kıbrıslı Türk iş adamı Ramadan Güney Brookwood Mezarlığı'nı satın almıştır.

Son Osmanlı Halifesi Abdülmecit'in eşi Atiye Mehisti Hanım ve kızı Dürrüşehvar Sultan bu mezarlıkta yatmaktadır. İçinde bir Türk Hava Şehitliği de bulunur. Türk Hava Şehtiliği'nde II. Dünya Savaşı sırasında eğitim gördükleri Londra'da ölen 14 hava subayı yatmaktadır.

Surrey'deki mezarlıklar
Nekropollar
Askerî anıtlar
İngiltere'deki I. derece olarak listelenmiş binalar
Londra Nekropol Şirketi

Brookwood Mezarlığı


දකුනු ආසියානු භාණ්ඩ හා වෙනත් කාලීන සංගීත ක‍්‍රම සමග මිශ‍්‍රණයේ තායිලන්ත බ්‍රේක් ඩාන්ස් කරුවෙකු තායිලන්ත එම් ටී වී වීදි සංගීතෝස්වයේදී තනි අතින් අතින් සිට ගැනීම (හෑන්ඞ් ස්ටෑන්ඞ්) දක්වන අයුරු.
බ්‍රේක් ඩාන්ස් හෝ බ්‍රේකිං යනු හිප් හොප් රැල්ලේ කොටසක් ලෙස ව්‍යාප්ත වුන වීදි නර්තන ක‍්‍රමවේදයකි. නිව් යෝර්ක් නගරයේ සවුත් බ්‍රොන්ක්ස් ප‍්‍රදේශයේ අප‍්‍රිකානු අමෙරිකානුවන්, පුවටෝ රීකෝ තරුණයන් අතර 1970 දශකයේ දී මෙය ප‍්‍රචලිත විය. මෙය සාමාන්‍යයෙන් පොප් ෆන්ක් හා හිප් හොප් සංගීතයට භාවිතා වේ. බොහෝ විට මෙහි විරාමයන් ප‍්‍රමාද කිරීම සඳහා රී මික්ස් කරනු ලැබේ. බ්‍රේක් ඩාන්ස් කරුවෙකුහට බ්‍රේක් ඩාන්සර්, බ්‍රේකර්, බී බෝයs හෝ බී ගර්ල් වැනි නම් භාවිතා කරනු ලැබේ

ආරම්භයේ පටන් ම බ්‍රේක් ඩාන්ස් දරුණු නාගරික වීදි කණ්ඩායම් වලට අර්ථසාධක විකල්පයක් විය. අද වන විට බ්‍රේක් ඩාන්ස් සංස්කෘතිය නර්තනයේ හා මලල ක‍්‍රීඩාවේ අතරමැදි සුවිශේෂී අනන්‍යතාවයක් හිමිකරගෙන ඇත. මෙම නර්තන ශෛලීය වර්තමානයේ පෘථුල පිළිගැනීමකට ලක්වූ පසු උප සංස්කෘතිමය, ගෝත‍්‍ර, වර්ග, ලිංගික හෝ ජාතික බැමි වලින් මිදී ලොවපුරා පිළිගැනීමකට ලක් වී ඇත.

නර්තනය

බ්‍රේක් ඩාන්ස්


Røgforgiftning er den primære dødsårsag for ofre i brændende bygninger. Indånding fra gasbrande eller meget sort røg, kan resultere hoste, røg i lungerne og i værste tilfælde død.

Røg fra en bygningsbrand kan opdages rimeligt effektivt og tidligt med en korrekt installeret røgalarm, hvilket kan tillade folk der opholder sig inden døre enten at bekæmpe eller begrænse branden  og dermed mindske udviklingen af røg, forlade bygningen i tide eller at tage forholdsregler mod indånding af røg, og dermed nedsætte risikoen for eller alvorligheden af en røgforgiftning.

Brandslukning
Ulykker

Røgforgiftning


George Arliss (født 10. april 1868, død 5. februar 1946) var en engelsk skuespiller, forfatter, dramatiker og filmskaber, der fandt succes i USA. Han var den første britiske skuespiller til at vinde en Oscar, samt at det er den tidligste-fødte skuespiller at vinde en.

Arliss begyndte sin karriere som skuespiller i britisk teater i 1887. I 1900 optrådte han på West End i London med flere biroller. Arliss rejste til USA i 1901 og boede i Nordamerika i tyve år. Arliss begyndte sin filmkarriere i USA med filmen The Devil (1921), efterfulgt af Disraeli og fire andre stumfilm, før han begyndte med tonefilm.

Arliss optrådte ofte op med sin kone, Florence Arliss (1871-1950), som han var gift fra den 16. september 1899 til sin død. De havde ingen børn, men Leslie Arliss, som var en berømt producent og instruktør har gentagne gange blevet fejlagtigt omtalt som søn af Arliss i nogle opslagsværker. Parret var i London i 1939, og udbruddet af 2. Verdenskrig forhindrede deres tilbagevenden til Nordamerika.

Arliss har en stjerne på Hollywood Walk of Fame, placeret på 6648 Hollywood Boulevard.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England
Forfattere fra England
Dramatikere fra England
Personer fra London
Briter i 1800-tallet
Briter i 1900-tallet
Oscar for bedste mandlige hovedrolle
Hollywood Walk of Fame

George Arliss


غابرييلي أوريالي (Gabriele Oriali) ، (كومو، 25 نوفمبر 1952) ، لاعب كرة قدم إيطالي سابق.

لعب مع منتخب إيطاليا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب غابرييلي أوريالي خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 40 هدف ضمن 382 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض غابرييلي أوريالي مسيرته مع نادي إنتر ميلان في موسم 1970–71 ليلعب معه ثلاثة عشر موسمًا، مشاركًا في 277 مباراة سجل خلالها 33 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي فيورنتينا في موسم 1983–84 ليلعب معه أربعة مواسم، حيث شارك في 105 مباراة سجل خلالها 7 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون من أصل روماني
رياضيون من كومو
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
أوريالي
مواليد في كومو
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو كرة قدم من كومو

غابرييلي أوريالي


An Ctenium sesquiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clayton. An Ctenium sesquiflorum in nahilalakip ha genus nga Ctenium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ctenium

Ctenium sesquiflorum


إحدى لهجات جنوب شبه الجزيرة العربية، يتحدث بها أبناء معظم افراد قبيلة يافع المتواجدين في منطقة يافع شمال شرق مدينة عدن جنوب اليمن.

أولا: نطق الحروف

تنطق الحروف باللهجة اليافعية كماهي باللغة العربية الفصحى ما عدا حرفين: حرف القاف وينطق مثل الغين، بينما ينطق حرف الغين "همزة مفخّمة" أو يفخّم الحرف الذي قبلة، مثل"غراب" ينطق أراب"وكذا "مغرب" تنطق مأرب بتفخيم الميم والهمزة، ولكن الأجيال الجديدة تنطق معظم الكلمات التي فيها غ كما هي بالفصحى.

.وفي بعض الكلمات التي تحتوي على حرف الغين ينطق قاف، فمثلا; «قالي» بمعنى «غالي» وكذا «تقديك» بمعنى «تغديت»

ثانيا: الضمائر

تاء الفاعل:
في اللهجة اليافعية تستبدل بـ«كاف» الفاعل مثلا يقال «رحك أي رحت» و«نمك، أي نمت» «أكلك: أكلت، سافرك، أي سافرت، وهكذا» ولكن في الكاف اليافعية يستلزم السكون عليها مع ميل للضم وتسكين ما قبلها وتشبه في نطقها نطق حرف الk في آخر كلمة Talk أو Walk في الأنجليزية.
في مناطق مجاورة ليافع تضم الكاف تماما ويلحق بها وأو مثل سافركو أي سافرت، مثل مناطق الشعيب والضالع وحالمين المحيطة ب يافع.

نون النسوة:
في اليافعية تسبق نون النسوة ياء ساكنة، مثل سافرين: أي سافرن، لبسين: لبسن، طبخين، أي طبخن، وهكذا

تاء التأنيث :
يستبدل تاء التأنيث بـ«ش» ساكنة، أي يقال سافرش بدل سافرتِ، طبخش بدل طبختِ.. وهكذا

تاء المخاطبة :
تستبدل بكاف ساكنة، فيقال سافرك أي سافرت، رقدك أي رقدتَ أو نمت، أكلك أي أكلت... وهكذا

حرف النداء :
هناك قلب في اللهحة اليافعية بين حرف النداء «الياء» وحرف الواو الندا أو الندبة، فيقال (وا أحمد) أي يا أحمد (وا حسين) أي يا حسين، بينما يقال (ياحسرتاه) أي (وا حسرتاه), يافضيحتاه أي وا فضيحتاه، وهكذا

الباء:
يستخدم الباء قبل الفعل المضارع للدلالة على الزمن الحاضر فيقال «بتلعب» أي تلعب و«بأبني البيت» أي أبني البيت، بأدرس أي أدرس، وتشبه إلى حدما الباء في اللهجة المصرية.

النفي :
عند النفي في اللهجة اليافعية يستخدم كلمة «مش» أي ليس فمثلا عندما يراد قول «لست مريضا» يقال «مش أنا مريض» ولكن تنطق ملتصقة مع بعضها «مشانا مريض» ومش هو مريض تنطق مشو مريض.... الخ

الألف :
تستبدل الـ"س" و"سوف" في اليافعية بحرف (آ) مثلا: آروح أسافر أو آسافر أي سأذهب للسفر أو سأسافر "

تا :
في بعض مناطق يافع يسبق الضمير بـ«حرف التاء» وذلك للتنبيه، مثل (أحمد راح يقرأ، تا هو طالب بالجامعة), أو (أ خرج من هنا، تا أنا أبلغ الشرطة) سأبلغ الشرطة إذا لم تخرج من هنا.. وهكذا

إذا :
في اليافعية يقال (لا) أي (إذا) أو (لو) مثل (لا جاء أحمد، آقول له...) أي (لو جاء أحمد سأقول له..

ثالثاً: المفردات

هذه معاني بعض الكلمات في اللهجة اليافعية والتي قد تشترك مع بعض اللهجات الأخرى أو تنفرد بها:

إيش أو ويش؟: ماذا؟
لمه؟: لماذا؟

شي؟: هل؟ , مثلاً; شي سرك البلاد؟ أي هل سرت (ذهبت) إلى البلاد؟

وريك؟: أي مالك؟ أو ما ورائك؟

عثق وضبح: تعب، ملل

دري: لا أدري
تَرِي: ترى، مثل; شي بتري؟ أي هل ترى؟ (يحوّل الالف الممدود إلى ياء)
اسكي: أي قدر، مثل إسكي يحل الأمتحان، أي قدر أن يحلّه

بتّ: ذهب

لبج: ضرب

قا مشى، قا شرب: لقد مشى، لقد شرب.. يحذف اللام والدال ويبقى القاف ولكن مع الف خفيفة بعدها.

يخايل، يعاين: يشاهد

رع، شف، عاين، خايل: أي انظر

عِن (بكسر العين): انتظر

إروع، آوبه، إنتبه: إحذر

واعوه: أوآه، حرف توجّع، أسف وحسرة.

سوّى وصلّح: فعل، مثل «إيش سويك؟ إيش صلّحك؟» أي ماذا فعلت؟.

سِير: ذهب

يبتل (بسكون الباء): أي يحرث الأرض، والأسم منه (بتْلِة) والفاعل (بَتُول).

طرح: وضع، مثلا«إطرح الميز بالصالة» إي ضع الميز (الطاولة) في الصالة.

تحمّط: أي هجم بالكلام أو صايح، مثلا (علي تحمّط على حسن) أي (علي غضب وصاح على حسين).

صبي وصبيّة: ولد وبنت، وتطلق على اليافع أكثر منها للطفل أو الكبير.

ماجل: صهريج كبير محفور في الأرض لاحتجاز مياة الامطار فوق الجبال.

رهوة: أرض منبسطة في منحدر جبلي.

زوق: تضيّق بين جبلين.

مهرة (بكسر الميم وسكون الهاء): عمل ومهنة..

مفرش: مجلس كبير في المنزل.

ديّمة: غرفة خارج المنزل تستخدم عادةً كمطبخ.

زولي (بضم الزاي): حمّام

حَبيل: مكان مسطح وفارغ «بجوار منزل مثلا»

جِرشي (بكسر الجيم وسكون الراء): منحدر من الجبل.

سرمد: دائم أو يداوم على شيء

غُلآبه: أي قهر وحسرة

معّاشي (بتشديد العين): لم يبق أي شيء

ولجة: مكان أو خزانة صغيرة في البيت ويتم وضعها أثناء بناء البيت

معريش: مكان تستظل في الأبقار أو الأغنام ويكون عادة من بقايا الأعلاف الذي تأكله.

حيد: صخرة كبيرة أو متوسطة

سحبول: صخرة عادة تكون طويلة بعض الشيء وبالغالب توضع فوق النافذة أو في السقف أثناء البناء.

مصادر

1-الحياة الاجتماعية ومظاهر الحضارة في سرو حمير، يافع، د.عبد اللاه الضباعي.

2-الشائع من أمثال يافع، د.علي صالح الخلاقي.

3- رحلة في أشعار يحيى عمر، أ.بدر بن عقيل.

لغات اليمن
يافعية

لهجة يافعية


En hofmaler er tilknyttet et hof og beskæftiget med at male især portrætter af kongelige og adelige personer. Hofmaler var blandt andre Jens Juel for Christian 7., Jacques d'Agar for Christian 5. og Francisco Goya for spanske hoffer.

Hofmaler


U računarstvu, virtualizacija je način stvaranja virtualne, nehardverske verzije računalnih resursa. To može uključivati virtualne računarske hardverske platforme, uređaje za pohranjivanje i mrežne resurse. Za korisnika, čovjeka ili program, u principu nema razlike između stvarne i virtualne verzije stroja. Općenito, postoje dvije vrste virtualizacije:
 Potpuna virtualizacija, znana i kao hardverska virtualizacija.
 Virtualizacija na razini operacijskog sustava (kontejneri).

Potpuna virtualizacija
Potpuna virtualizacija naziva se i hardverska virtualizacija ili virtualizacija platforme, a odnosi se na stvaranje virtualnog računala (stroja) koji se ponaša kao pravo računalo s operativnim sustavom. Softver koji se izvodi na ovim virtualnim računalim odvojen je od temeljnih hardverskih resursa. Na primjer, računalo koje pokreće Debian Linux može ugostiti virtualno računalo koje izgleda kao stvarno (fizičko) računalo s operativnim sustavom Microsoft Windows. Nadalje, i softver temeljen na operativnom sustavu Windows može se također pokrenuti na tom virtualnom računalu. U hardverskoj virtualizaciji, glavno računalo se naziva host i ono je računalo koje se koristi u virtualizaciji, a gostujuće računalo (engl. guest) je virtualno računalo.

Hipervizor pokreće gostujuće operativne sustave s virtualnom operativnom platformom i upravlja izvođenjem gostujućih operativnih sustava. Za razliku od emulatora, gost (unutar virtualnog računala) izvršava većinu instrukcija na izvornom hardveru (ako to hardver podržava). Višestruke instance različitih operativnih sustava mogu dijeliti virtualizirane hardverske resurse: na primjer, instance Linuxa, Windowsa i macOS-a mogu se sve izvoditi na jednom fizičkom (primjerice x86) računalu.

Pojednostavljeno, hipervizor je komponenta operativnog sustava instalirana direktno na hardver (računalo/poslužitelj). Hipervizor pomoću svojih komponenti ima više zadataka, od rezerviranja hardverskih resursa fizičkog računala i dodjeljivanja tih resursa virtualnom računalu, do emuliranja hardvera koji se predstavlja virtualnom računalu, poput: matične ploče, čipseta i njihovog BIOS-a, disk kontrolera i njegovog BIOS-a, mrežne kartice i njenog BIOS-a, grafičke kartice i njenog BIOS-a itd. Potrebno je, dakle, emulirati sve komponente računala.

Prednost virtualizacije leži u činjenici da se gotovo svaki x86-kompatibilni operativni sustav može pokrenuti pod centralnom administracijom hipervizora bez dodatnih prilagodbi. Ovakav način rada naziva se potpuna virtualizacija ili hardverski virtualni stroj (HVM). Da bi to sve radilo, potrebna je i hardverska podrška za virtualizaciju unutar modernih procesora (CPU-a).

Na Linuxu je hipervizor KVM (Kernel-based Virtual Machine), a njegova komponenta zadužena za emuliranje hardvera je QEMU.

Ugniježđena virtualizacija (nested virtualization)
Mnogi sustavi za virtualizaciju kao što su primjerice  Proxmox VE i OpenStack podržavaju i takozvanu ugniježđenu virtualizaciju (engl. nested virtualization). Ona se odnosi na način rada u kojem je moguće pokrenuti hipervizor, poput Linux KVM ili drugih (pr. VMware ESXi, Microsoft Hyper-V, VirtualBox i sl.), unutar virtualnog računala, ali koji radi unutar drugog hipervizora, umjesto na stvarnom hardveru. Drugim riječima, imate hipervizor instaliran na hardver, na kojemu se pokreće gostujući hipervizor i to kao  virtualno računalo, a koji ponovno može pokretati vlastita virtualna računala. To je vrlo korisno za testiranje; primjerice ako na postojećem poslužitelju za virtualizaciju želite pokrenuti novu inačicu hipervizora i sustava za virtualizaciju (pr. Proxmox VE ili OpenStack i sl.) i unutar njega testirati nove značajke i pokretati virtualna računala pod njim. Isto je i s drugim hipervizorima (pr. VMware ESXi, Microsoft Hyper-V, VirtualBox i sl.) koje možda samo želite pokrenuti unutar postojećeg sustava za virtualizaciju (kao hipervizorom) i nešto testirati na njima.

Osim testne primjene, moguće je unutar ovakve ugniježđene virtualizacije pokretati virtualna računala koja se samo prema potrebi mogu ponašati kao hipervizori. To je konkretno slučaj s nekim emulatorima mrežnih uređaja i mreže, poput:

 GNS3.
 EVE-ng.

Virtualizacija na razini operacijskog sustava
Virtualizacija na razini operativnog sustava koristi određene metode izolacije resursa na razini operativnog sustava, poput Linux kontejnera (pr. LXC), gdje sve instance (obično zvane kontejneri) moraju dijeliti kernel (jezgru) operativnog sustava instaliranog na fizičko računalo. Iako se operativni sustavi za goste mogu razlikovati u korisničkom prostoru, kao što su različite distribucije Linuxa, koje koriste isti kernel (od fizičkog računala), u njih (kontejnere) se ne mogu instalirati drugačiji operativni sustavi.

Ako na fizičkom računalu imamo instaliran Linux (pr. Debian distribucija),  to znači da kao gostujući Linux kontejner možemo imati bilo koju drugu distribuciju Linuxa (pr. Ubuntu, Rocky Linux, ... ), ali ne i primjerice Windows ili macOS. To je tako jer Linux na fizičkom računalu, prema Linux kontejneru prosljeđuje sve svoje resurse, preko mehanizama izolacije i ograničavanja resursa (tzv. cgroups ) te dodatno preko imeničnih izolacijskih prostora Linuxa (Linux namespace). Dok aplikacije unutar Linux kontejnera s fizičkim računalom (Linuxom) komuniciraju preko izoliranih imeničnih prostora, pomoću sistemskih poziva Linuxa.

Primjeri ovakve virtualizacije su:
 Kontejnerske tehnologije u Linuxu poput OpenVZ, LXC, Docker, Podman
 Kontejneri u Solarisu (Unix)
 FreeBSD jails.

Pogledajte i
 Paravirtualizacija
 Proxmox Virtual Environment
 OpenStack
 Hipervizor
 QEMU
 Kernel-based Virtual Machine (KVM)
 Linux kontejneri (LXC)

Vanjske poveznice
Besplatna knjiga o operativnim sustavima, računalima, računalnim mrežama, virtualizaciji i Linux kontejnerima: "Operativni sustavi i računalne mreže - Linux u primjeni"

Izvori

Virtualizacija

Virtualizacija


Charlotte Bolette Klein (født 29. oktober 1834 i Helsingør, død 9. marts 1915 på Frederiksberg) var en dansk forstander og kvindesagsforkæmper. Datter af købmand Simon Unna (1792-1852) og Johanne Marie Schrøder (1800-77).

Charlotte Klein var engageret i kvindesagen allerede fra en ung alder, hvilket hun fortsat var efter hun blev gift med arkitekten Vilhelm Klein i 1866. I 1871 blev hun medlem af det nystiftede Dansk Kvindesamfund, og da Kvindelig Læseforening blev stiftet i 1872, og frem til 1874, var Charlotte Klein foreningens første formand.

I 1876 var Charlotte og Vilhelm Klein stifter af og forstander for Tegneskolen for Kvinder. Ved skolen 25-års jubilæum i 1901 modtog hun Fortjenstmedaljen i guld.

Charlotte og Vilhelm Klein var barnløse, men tog sig særligt af Sophy Christensen (1867 - 1955), der anses som Danmarks første kvindelige møbelsnedker.

Referencer

Eksterne henvisninger

  på Den Store Danske

Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Kvindelige kunstnere fra Danmark
Personer i Dansk Kvindebiografisk Leksikon
Personer i 3. udgave af Dansk Biografisk Leksikon
Personer fra Helsingør

Charlotte Klein


Der Riesen- oder Doppeltbescheidete Scheidenstreifling (Amanita ceciliae) ist ein Ständerpilz aus der Familie der Wulstlingsverwandten (Amanitaceae). Er ist gekennzeichnet durch große Fruchtkörper mit braunem Hut, ringlosem Stiel und grauer Gesamthülle. Die Art gilt als selten und kommt in europäischen sowie nordamerikanischen Wäldern vor.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Hut wird 7–15, selten bis 25 cm im Durchmesser, die Form ist zunächst eiförmig und breitet sich zu einer flachgewölbten oder abgeflachten Form aus. Er hat einen aufgeschlagenen, stark gerieften Hutrand und einen leichten Buckel. Die Oberfläche ist in der Mitte dunkler und zum Rand hin heller in Graubraun bis Braunschwarz gefärbt, glatt und feucht etwas klebrig. Charakteristisch sind darauf verteilte lose, flauschige, kohlegraue Flecken von Volva-Resten. Die Flecken sind leicht ablösbar. Die Hutfarbe ist oft veränderlich und es sind blasse Formen bekannt: Amanita inaurata f. decolora  und Amanita ceciliae var. pallida . Amanita inaurata var. royeri  ist eine aschschwarzhütige Varietät. Reaktionstests auf der Hutoberfläche mit Kalilauge fallen negativ aus. Das dünne, zarte und brüchige Hutfleisch schmeckt mild und riecht schwach, aber nicht besonders. Es ist weißlich und bleibt im Anschnitt unverfärbt. Die breiten und bauchigen Lamellen stehen frei, gedrängt und sind weiß gefärbt. Die Lamellenschneiden sind flockig besetzt. Der zylindrische und an der Spitze verjüngte Stiel ist 7–20 cm lang und bis zu 3 cm stark. Er ist innen locker ausgestopft und später hohl. Die Oberfläche ist schmutzig weiß bis blass bräunlich und etwas dunkler, bänderartig und feinflockig genattert. Der ringlose Stiel ist um die Basis und das untere Stielteil mit zerbrechlichen, wattigen und bräunlichen oder holzkohlefarbenen Volva-Resten schräg gegürtelt. Die Scheide ist weißlich bis gräulich, puderig und brüchig.

Mikroskopische Merkmale
Die Sporen sind weiß, sphärisch und nicht amyloid. Sie messen 10,2–14 Mikrometer. Gewöhnlich finden sich ein paar "Riesen"-Sporen in einem Wall von Lamellengewebe. Es finden sich keine Schnallen an den Ansätzen der Basidien.

Artabgrenzung
Gefährlich wären Verwechslungen mit anderen giftigen Wulstlingen, zu denen die giftigsten europäischen Pilze zählen. Allerdings ist der Riesen-Scheidenstreifling durch die großen Abmessungen und die Gestalt der Fruchtkörper, die 2–3 Ringzonen an der Stielbasis und das Fehlen eines Stielrings gut gekennzeichnet. Ansonsten kämen noch Verwechslungen mit anderen Scheidenstreiflingen infrage. Die potenziellen Doppelgänger entwickeln aber allesamt kleinwüchsigere Fruchtkörper. Ebenfalls auf kalkhaltigen Böden wächst der sehr ähnliche Hellflockige Scheidenstreifling (Amanita beckeri), dessen zunächst weiße Volva sich später etwas bräunlich verfärbt. Der Grauhäutige Scheidenstreifling (Amanita submembranacea) besiedelt saure Böden in Bergnadelwäldern.

Verbreitung, Ökologie und Phänologie
In Europa ist Amanita ceciliae von Osten bis Westen und Norden bis Süden weit verbreitet, aber selten anzutreffen. Er bewohnt oft Laubwälder mit Hainbuchen (Carpinus), Eichen (Quercus), Buchen (Fagus) und Birken (Betula), aber er kann selten auch mit Nadelbäumen vorkommen: Kiefern (Pinus), Tannen (Abies), Fichten (Picea) und Zedern (Cedrus). Er bevorzugt neutrale bis kalkhaltige oder auch lehmige Böden.
Er fruchtet von (Juni) Juli bis September (Oktober).

In Nordamerika findet er sich hauptsächlich in Gebieten östlich des Mississippi River, ähnliche Pilze kommen jedoch auch im Pazifischen Nordwesten, dem Südwesten und in Texas vor. Sie leben bevorzugt in Mykorrhiza-Gemeinschaft mit sowohl Laub- als auch Nadelbäumen. Sie wachsen alleine, verteilt oder gesellig während Sommer oder Herbst. Seine Verbreitung ist hauptsächlich im Osten, wobei es auch Berichte aus dem Pazifischen Nordwesten gibt, dem Südwesten und in Texas (anscheinend in Beziehung mit Pekannuss-Bäumen).

Es gibt Spekulationen, dass nordamerikanische Exemplare möglicherweise von einer anderen, noch unbeschriebenen Spezies sein könnten, als der europäischen Art Amanita ceciliae.

Gefährdung
Der Riesenstreifling (Amanita ceciliae) steht in gesamt Deutschland auf der Roten Liste der gefährdeten Arten und ist mit Rl3(gefährdet) angegeben.

Systematik und Taxonomie
Er wird der Sektion Vaginatae der Gattung der Wulstlinge (Amanita) zugeordnet. Die Erstbeschreibung stammt aus dem 1833 veröffentlichten Werk "Mycographie suisse" von Louis Secretan, welcher ihn dort als "Amanita inaurata" beziehungsweise als "Amanite brun doré" bezeichnete, und wurde 1874 von Claude-Casimir Gillet in "Les Hyménomycètes" validiert.

Bedeutung

Speisewert
Er ist roh etwas giftig, jedoch nach gründlichem Erhitzen essbar und wird als Speisepilz genutzt. Er genießt kein besonderes Ansehen für seinen Speisewert.

Inhaltsstoffe
Die Fruchtkörper bestehen im Wesentlichen zu über 40 Prozent aus Kohlenhydraten, gut 30 Prozent Proteinen, knapp 10 Prozent Feuchtigkeit, gut 10 Prozent Asche und knapp 6 Prozent Fettgehalt. Sie weisen einen relativ sehr hohen Anteil an Radikalfänger-Stoffen auf.

Quellen

Einzelnachweise

Weblinks

Wulstlinge
Speisepilzart

Riesen-Scheidenstreifling


Akçapınar, Balıkesir'e 135 km, Ayvalık'a 22 km mesafede olan 952 nüfuslu (2000 yılı), Ayvalık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür.

Kaynakça
 https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Ayvalık'ın mahalleleri

Akçapınar, Ayvalık


Paul Niepoort (født 28. oktober 1922 i Aarhus, død februar 2017) var en dansk arkitekt.

Uddannelse
Han var søn af ingeniør Arie Christiaan Niepoort og Kirsten Wied. Paul Niepoort blev efter studentereksamen fra Aarhus Katedralskole 1941 først bygningskonstruktør fra Aarhus Tekniske Skole samt murersvend med sølvmedalje i 1944. Han afsluttede sin uddannelse som arkitekt på Kunstakademiets Arkitektskole i 1946 og vandt den lille guldmedalje i 1949 for et projekt til et bladhus på Rådhuspladsen. Efter studierne arbejdede han hos professor Edvard Thomsen og hos Viljo Rewell i Helsinki 1946, hos Le Corbusier og Pierre Jeanneret i Paris 1950 og hos Wm. Lescaszee og R. Kelly i USA 1950-52. Niepoort var på talrige rejser i Europa og USA, men kom også til Afrika i 1960'erne og 1970'erne.

Virke i Danmark og Sverige
I 1952 etablerede Niepoort egen tegnestue. Allerede hans guldmedaljeprojekt havde vist, at han mestrede en kompliceret og mangesidig byggeopgave, og han fik især en række opgaver for offentlige myndigheder og private virksomheder. Hans største udfordring var Atomforsøgsanlægget i Risø, som han projekterede sammen med Preben Hansen. Denne specielle opgave førte til, at Carlsberg gav Niepoort til opgave at projektere Carlsberg Isotoplaboratorium, som er udført med en eksklusiv og minimalistisk brug af rødt murværk og og facadebeklædning af bronzeplader. Niepoort bidrog i 1961 til bogen Projektering, bygning og indretning af laboratorier og i samme periode blev han anvendt som arkitekt af en række store virksomheder.

Siden deltog Niepoort i en lang række konkurrencer om især universiteter, men vandt ikke. I tilfældet Børglumkollegiet, som blev projekteret sammen med Harald Salling-Mortensen, skabte arkitekterne nogle meget særegne, autonome punkthuse i fire etager, som med forbindelsesgange bindes sammen med et enetages fælleshus. En savtakket profil i grundplanen sikrer maksimalt lysindfald til boligerne, mens facader i gule mursten garanterer en sammenhængende æstetisk profil, som er tro mod en nordisk æstetik.

Niepoorts projekter fra 1960'erne vidner om en begejstring for en nordisk linje inden for modernismen, især identificeret med Alvar Aalto, som i hans produktion enten fandt en minimalistisk vej, hvor forenklingen af hovedformen var det primære (Nyköping Stadshus, sammen med Jean-Jacques Baruël), eller en plastisk-organisk vej (Sønderbro Kirke i Horsens), hvor den intuitivt skulpturelle udformning af bygningen dominerer. I tifældet Nyköping er den kantede bygning beklædt og indrettet med Carrara-marmor, kobber og teaktræ, mens den blødt formede Sønderbro Kirke får sin udtrykskraft henholdsvis ved dens sammensatte, plastiske hovedform og ved det generøse lysindfald.

Fra 1970'erne blev Niepoort næsten udelukkende knyttet til Sverige, hvor han især fik opgaver med at tegne filialer af Sveriges Riksbank.

Han var lærer ved Kunstakademiets Arkitektskole 1954-59 og professor ved Tekniska Högskolan i Lund 1970-71 og 1975-76 og desuden ekspertrådgiver for UNESCO og Verdensbanken 1972-74. Han var også dommer i adskillige arkitektskonkurrencer.

Han blev gift 20. september 1953 i Stockholm med tekstildesigner Sonia Linnea Kyllenbeck (født 5. juli 1930 i Oppeby, Sverige), datter af lærer Sven Arthur Kyllenbeck og Nanna Auroro Nilsson. Parret fik tre børn. Ved sin død boede han i Sverige.

Værker
 Örebro Kirkegård, Sverige (1953-56, sammen med Leif Damgaard)
 Butikscenter, børne- og ungdomsinstitution m.m., Vejlby-Risskov (1955, 1966)
 Industribygning, Castrol, København (1956-58)
 Sommerhus, Dronningmølle (1956, 1961)
 Atomenergikomissionens Forsøgscenter, Risø (1956-59, sammen med Preben Hansen)
 Industribygning, Reckitt & Colman, Brøndbyerne (1959-64)
 Oliefirmaet C.C. Wakefield, Amager Strandvej, København (1960)
 Børglumkollegiet, Vejlby-Risskov (1960-67, sammen med Harald Salling-Mortensen)
 Sønderbro Kirke, Horsens, (1962-71, 1. præmie 1961)
 Carlsberg Isotoplaboratorium, Valby, København (1964-66)
 Højhus og bibliotek, Langenæs i Aarhus (1966-70, sammen med Salling Mortensen)
 Nyköping Stadshus, Sverige (1969, 1. præmie 1960, sammen med Jean-Jacques Baruël)
 Sveriges Riksbank, Malmø (1974-78, sammen med Jan Henriksson)
 Eslöv Stadshus, Sverige (1976-78)
 Thorsman & Co Industri m.m., Nyköping, Sverige (1976-90)
 Sveriges Riksbank, Jönköping (1979-82)
 Sveriges Riksbank, Växjö (1982-84)
 Sveriges Riksbank, Vänersborg (1985-86)
 Sveriges Riksbank, Västerås (1987-88)
 Sveriges Riksbank, Göteborg (1989)
 ASEA Brown Boveri, Västerås (1989)
 Sveriges Riksbank, Mölndal (1990)
Endvidere møbler, belysningsarmaturer, altersølv m.m. i forb. med ovennævnte arbejder

Andre konkurrencer
 Stockholms Universitet (1964, 2. præmie, sammen med Jean-Jacques Baruël)
 Uleåborgs Universitet (1967, 2. præmie)
 Rehabiliteringscenter, Lund (2. præmie)
 Centerkvarterer, Malmø (1. præmie)
 Rådhuset i Amsterdam
 Sveriges Riksdag
 Landskabsplan for Hven
 Universitetscenter i Odense

Kilder

 Paul Niepoort, arkitekt, Frankrig, fylder 90 år i dag. Politiken, ; Hentet
 Arkitekten bag Risø er død Berlingske, ; Hentet

Eksterne henvisninger

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Arkitekter fra Danmark
Personer fra Aarhus
Modernistiske arkitekter
Danskere i 1900-tallet
Ansatte ved Kunstakademiets Arkitektskole
Studenter fra Aalborg Katedralskole

Paul Niepoort