Džamija poglavnika Ante Pavelića, Poglavnikova džamija, nekadašnja džamija u Zagrebu. Nalazila se u zgradi današnjeg Doma hrvatskih likovnih umjetnika. Zgrada u kojoj je poslije otvorena džamija, otvorena je 1938. godine pod imenom Domu likovnih umjetnosti kralja Petra I. Velikog Oslobodioca. Trg na kojem je bio nosio je isto ime. Dom je blagoslovio nadbiskup Alojzije Stepinac, u džamiju ga je preuredio dr. Ante Pavelić.

Povijest
Površina na kojoj je otvorena nekoliko desetljeća poslije bio je 1890. gradsko stočno sajmište i tržište građevinskim materijalom, dotad smješteno na Sveučilišnom trgu. Oko tog novog trga niknule su nove stambeno-poslovne zgrade koje su ga obrubile, zgradama zagrebačkih židovskih obitelji, primjerice Solomon-Benedikt, Rosenberg-Rosenstock (središnjica HDZ-a), Deutsch-Maceljski, Benedik-Maceljski i dr. Stranka prava Josipa Franka lansirala je ideju za izgradnju džamije u Zagrebu 1908. godine, sukladno Starčevićevu nauku i politici stranke, da se bosanskohercegovački muslimani, nakon aneksije BiH, nađu u hrvatskom nacionalnom korpusu. Za gradnju je agitirao zastupnik Stranke prava u novinama Hrvatsko pravo Ivan Zatluka, smatrajući ju odgovorom na srpske pretenzije. Prozivao je srpsku agitaciju zato što do tada još nije bilo džamije u Zagrebu. Zamisao su mu ismijavali pojedini katolički krugovi i zagovornici hrvatsko-srpske koalicije.
Pitanje gradnje džamije u Zagrebu pokrenula je 1912. Družba braće Hrvatskog zmaja. 1916. je u Zagrebu osnovana Muslimanska bogoštovna općina i 1917. za zagrebačkog muftiju postavljen Ismet ef. Muftić.
Stvaranjem Jugoslavije ideja je zamrla. Oživjela je preko grupe građana 1921. godine. Hrvatski političar i geostrateg Ivo Pilar bio je prvi koji je donirao sredstva za gradnju džamije u Zagrebu. Javnost se podijelila u svezi s ovime, pa su prohrvatske stranke agitirale za, a projugoslavenske i srpske protiv.
Zagrebački gradski zastupnik Lujo Thaller 14. listopada 1932. podnio je prijedlog skupštini Gradskog zastupstva grada Zagreba da grad oda počast srpskom kralju Petru I. (Karađorđeviću) Oslobodiocu tako da mu se u Zagrebu podigne spomenik. Dr. Thaller za tu namjenu ostavlja cjelokupni imetak. 1933. je Hrvatsko društvo umjetnika "Strossmayer" ostvarilo sporazum s Odborom za podizanje spomenika kralju Petru I. Velikom Oslobodiocu u Zagrebu da se taj spomenik umjesto u obliku statue kralja na konju podigne u obliku Doma likovnih umjetnosti na Trgu kralja Petra I. Velikog Oslobodioca. Kolovoza 1934. počela je počinje gradnja Doma likovne umjetnosti kralja Petra I. Velikog Oslobodioca u koji je ugrađeno 2500 tona kamena, što su ga klesali brački klesari iz Pučišća. 1. prosinca 1938. završili su radovi na spomeniku kralju Petru I. Velikom Oslobodiocu; zdanje spomenika posvećuje zagrebački nadbiskup Alojzije Stepinac i u njemu se deset dana poslije otvara prva izložba "Pola vijeka hrvatske umjetnosti". Spomenik srpskom kralju, rotonda (kružni oblik zgrade), počiva na prstenu trideset i šest kamenih stupova, sa stakleno-betonskom kupolom koja je tada najveća izvedena konstrukcija te vrste u Europi. Meštrovićev kružni muzejsko-galerijski prostor dovršen je dvadeset godina prije poznatog Wrightova Muzeja Solomon Guggenheim (1959.) u New Yorku.
Gradsko poglavarstvo odobrilo je 1935. adaptaciju dvaju stanova u općinskoj zgradi u Tomašićevoj 12 i u njoj je otvoren mesdžid 29. studenoga 1935. godine i tad je oživjela stara ideja o Zakladi za izgradnju džamije.
1935. je muslimanska bogoštovna općina imala 1250 muslimana. 1935. godine džematski medžlis grada Zagreba prvi je put raspravljao o gradnji džamije. Ismet Muftić, Ahmet Alajbegović i Salih Kulović dvije godine potom sastavili su statut Zaklade za izgradnju džamije i zgrada za uzdržavanje džamije te smještaj islamskih-vjersko prosvjetnih ustanova. Veljače 1938. usvojen je status. Upravni odbor Zaklade činili su članovi Džematskog medžlisa, predsjednik je bio Ismet Muftić. U Zakladi za izgradnju džamij bilo je mnogo uvaženih muslimana, među njima slikar Omer Mujadžić, poznati liječnik Ibrahim Ruždić i pedagoški autor Salih Ljubunčić. Za izgradnju džamije prvi je donaciju uplatio Starčevićev dom. I vođa HSS-a Vladko Maček složio se s inicijativom izgradnje džamije zato što

.
Građevno-regulatorni odbor gradskog zastupstva na zahtjev za dodjelu zemljišta odlučio je da se džamija gradi na Zelengaju, što je prihvatio Upravni odbor Zaklade džamije. Sve je zastalo zbog imovinsko-pravnih odnosa, pa je predloženo zamjensko zemljište predloženo na Gupčevoj zvijezdi. Donatorima je potkraj 1940. Upravni odbor Zaklade za izgradnju džamije napisao pismo donatorima u kojem spominju "da je u Zagrebu 2000 Hrvata islamske vjere te da džamija neće biti samo obična bogomolja nego i "dragocjen spomenik koji će svojom umjetničkom ljepotom trajno svjedočiti o uzajamnom razumijevanju i skladu "muslimanskih i katoličkih pripadnika hrvatskoga naroda. Džamija bi, pisali su, trebala biti simbol novoga vremena i "ukras za grad Zagreb"." Zvonimir Požgaj i Omer Mujadžić napravili su nacrte za džamiju na Zelengaju.

Nakon pada Jugoslavije i uspostave NDH 1941., trg je preimenovan iz Trg kralja Petra I. Velikog Oslobodioca preimenovan u Trg Kulina bana. 24. svibnja iste godine Zaklada Dom likovne umjetnosti kralja Petra I. Velikog Oslobodioca mijenja ime u Zaklada Dom hrvatske likovne umjetnosti u Zagrebu. Kuratorij Zaklade Doma likovnih umjetnika promijenio je naziv u Zakladu Doma hrvatske likovne umjetnosti u Zagrebu i na Pavelićevo traženje kolovoza 1941. morao je napustiti Dom likovnih umjetnika.
Poglavnik je već srpnja 1941. odlučio graditi džamiju u Zagrebu. Na to je kod njega došao izaslanik Svete Stolice kod hrvatskog episkopata 1941. – 1945. opat Giuseppe Ramiro Marcone, koji ga je upozorio da gradnjom džamije u središtu Zagreba moglo bi uznemiriti katoličko pučanstvo. Poglavnik Ante Pavelić mu je odgovorio, koji je poslije s dodatnim komentarom iznio 28. veljače 1942. godine u Hrvatskom državnom saboru:

1941. je dr. Ante Pavelić odlučio preurediti Dom hrvatske likovne umjetnosti u džamiju.  Odbio je da se gradi na Zelengaju jer je držao da je to mjesto neugledno i neprikladno za džamiju. Predstavnicima medžlisa dao je do znanja da ima "drugo rješenje". Početkom kolovoza 1941. primio je izaslanstvo uleme (Ademaga Mešić, Hakija Hadžić, Mehmed Handžić), otkrio svoje rješenje: Dom likovnih umjetnika na Trgu N (Trgu hrvatskih velikana?). Poglavnik Ante Pavelić je opazio da mu je Umjetnički paviljon na trgu N najpodesniji i mjesto najdostojnije, da se tamo sagradi džamija za muslimane. Tako je odlupio zbog političko-ideoloških razloga, jer je i Ivan Meštrović iz političkih i ideoloških razloga 1938. izgradio Dom likovnih umjetnika na tadašnjem Trgu kralja Petra I. Velikog Oslobodioca.
Ivan Meštrović se kolovoza 1941. u Splitu usprotivio se poglavnikovoj namjeri prenamjene njegove građevine, pa je pisao ministru bogoštovlja i nastave u vladi NDH Mili Budaku, istaknuvši da se on Meštrović sâm zalagao da "naši muslimani i u Zagrebu dođu do svoje bogomolje" te argumentirao da je prenamjena Doma oduzimanje tuđe imovine, bez pitanja i pristanka vlasnika, te da su pogažena umjetnička autorska prava, podsjetivši ga na nasilnu prenamjenu jajačke crkve u džamiju. Budak je odgovorio "da će džamija biti izgrađena na mjestu Doma kralja Petra "koji je izgrađen protiv volje hrvatskog naroda". Tako je jedan gospodin, kazao da se ovaj hram umjetnosti ne smije pretvoriti u džamiju.  Poglavnik mu je na to odgovorio:
 Obrazložio je poglavnik to time da je muslimana u Srbiji nestalo onda kad je srušena zadnja džamija:
Zahvati prenamjene u džamiju izvedeni su po osnovi arhitekta Stjepana Planića. Napravljeni su od bračkog kamena, a radove je izvodilo građevinsko preduzeće Zorislava Franetića.
Jeseni 1941. započela je gradnja tri samostojeća minareta, visokih 45 metara. Svaki minaret imao je 190 stepenica, kružni balkon (šeref), i na vrhu znak (alem). 1942. je počela pregradnja unutrašnjosti. 1943. završeni su glavni radovi na prvoj zagrebačkoj džamiji. Prvi mujezin u povijesti Zagreba oglasio se (ezan) s minareta 14. siječnja 1943. godine. Unutrašnjost džamije bila je obložena zelenim talijanskim mramorom, a orijentalna ornamentika s kaligrafskim arapskim slovima ajeta iz Kur'ana je bila utemeljena na starohrvatskim motivima pletera. Svijećnjak u sredini džamije obješen o kupolu imao je 140 žarulja i težio je jednu tonu. Pretprostor džamije sa strane ulice Račkoga uokviren je bijelim bračkim kamenim klupama i ukrašen vodoskokom u sredini.
Prostor džamije bio je površine 1300 četvornih metara. Novi prozori bili su od olovnog stakla. Akustika je znatno poboljšana novom kupolom, na koju je također stavljen polumjesec sa zvijezdom. Svijećnja, mase preko 1000 kg visio je sa sredine kupole. 140 svijeća u njemu bilo je podijeljeno u tri reda. Ispod kupole napravljena je rozeta, gdje je na crvenoj podlozi velikim slovima arabicom napisano: "Predobri Bože, spasi nas!". Početak zahvata na džamiji bio je 1360. godini po Hidžri Krono-stih gradnje zagrebačke džamije bio je 173. ajet iz poglavlja Es Saffat (37:173) "I uistinu, vojska Naša - oni će biti pobjednici (ve inne džundena lehumul-galibûn)".
18. kolovoza 1944. džamija je bila otvorena prigodnom svečanošću uz nazočnost poglavnika, mnogobrojnih ministara i državnih dužnosnika, predstavnika vojske i policije, te predstavnika svih staleža i stranaka. Džamija se službeno zvala Džamija poglavnika Ante Pavelića. Na otvaranju je poslije učenja molitve od strane Hadži Alija ef. Aganovića, riječ je uzeo Ante Pavelić.
Kod ulaznih vrata u džamiju (gdje je stajao Meštrovićev mramorni reljef kralja Petra I. Velikog Oslobodioca na konju, uklonjen 1941.) postavljena je mramorna spomen-ploča s natpisom:
Poslije Drugoga svjetskog rata džamiju je nakon oslobođenja nova vlast srušila, a ispred nje obješen prvi zagrebački muftija Ismet ef. Muftić. Trg na kojem je bila nova je vlast preimenovala u Trg žrtava fašizma. Godine 1948. nova je vlast dala nalog za rušenje minareta i preuređivanje džamije u Muzej narodnog oslobođenja.  Spomen-ploča postavljena u povodu otvaranja maknuta je tek 1946. godine. Inicijativa za rušenje džamije poglavnika Ante Pavlića došla je iz Sarajeva, koju je književnik Šukrija Pandžo nazvao "najkrvavijom džamijom u zemlji". Rujna 1945. održana je u Sarajevu muslimanska konferencija Glavnog odbora Muslimana BiH, na kojoj je zatraženo rušenje džamije, odnosno minareta u Zagrebu te je poslije te upućen zahtjev za rušenjem džamije predsjedniku vlade NR Hrvatske Vladimiru Bakariću. Bakarić je taktički lukavo zanemario zahtjev. Rušenju su se usprotivile Islamske vjerske vlasti u BiH i Zagrebu koje su u dopisima naglasile da "nije djelo tzv. poglavnika i NDH nego djelo muslimana". Novi val propagande za rušenje krenuo je ožujka 1948. godine. Član društva Preporod Lutvo Hajdaragić, koji se predstavljao "kao musliman i sudionik narodno-oslobodilačke borbe", zatražio je u tad rušenje minareta koji su "simbol krvave ustaške tiranije".
Nalog je 9. travnja 1948. potpisao tadašnji potpredsjednik Predsjedništva Gradskog narodnog odbora u Zagrebu, do rata postolarski šegrt Mika Špiljak.
Radi davanja legitimiteta, sekretar "IX rejona" pozvao je zagrebačke muslimane na posebnu sjednicu na kojoj bi se izjasnili o rušenju džamije. Došlo je tek nekoliko stotina od 20.000 muslimana.
Gradski izvršni odbor prihvatio je rezoluciju potpisanu po muslimanima koji žive u Zagrebu da se dne 13. ožujka 1948. sruše tri minareta i da se rušenju pristupi 12. travnja 1948. godine. Minarete su demontirali njemački ratni zarobljenici.

Komunisti su konfiscirali skupocjene tepihe iz džamije koji su završili u prostorijama Izvršnog vijeća NR Hrvatske, dakle vlade komunističke Hrvatske. Poslije su svi tepisi (serdžade) i ćilimi su zatim preneseni u dvorac maršala Tita na otok Brijune - i oni danas ukrašavaju salone za prijam gostiju"
Prenamjena u Muzej narodnog oslobođanja završena je 1949. godine.
Muslimanima je dan natrag prostor u Tomašićevoj, ali ne i traženi inventar džamije. Komunisti su ga zaplijenili pod optužbom "da ga je državnim novcem kupio ratni zločinac Pavelić", te su ga kao "ratni plijen" uzeli i premjestili na druge lokacije.

Izvori

NDH
Džamije u Hrvatskoj
Vjerski objekti u Zagrebu

Džamija poglavnika Ante Pavelića


Als Aspen Parkland, bzw. entsprechend Aspen Parkland Region wird eine Ökoregion in Nordamerika bezeichnet, die vorwiegend im mittleren Kanada im Übergang zwischen Hochgras-Prärie und borealem Nadelwald liegt. Sie wird demnach dem Landschaftstyp der Waldsteppe zugerechnet. Namensgebend sind natürlich vorkommende, lockere Haine aus Amerikanischer Zitterpappel ("Aspen"), die in offenes Grasland eingestreut sind und der Landschaft ein parkartiges Aussehen verleihen. Heute wird die Region jedoch vorwiegend landwirtschaftlich genutzt. Die Aspen Parkland Region gliedert sich in zwei disjunkte Teilbereiche. Der kleinere, am nördlichsten gelegene, befindet sich im Bereich des Peace River in Alberta und ragt ein Stück nach British Columbia hinein, der zweite, sehr viel größere erstreckt sich in einem Bogen vom mittleren Alberta durch das mittlere Saskatchewan und den Südwesten Manitobas bis in die USA hinein.

Das Klima der Region wird von kurzen, warmen Sommern (Durchschnittstemperatur 15 °C) und langen, kalten Wintern (Durchschnittstemperatur −12,5 °C) mit dauerhafter Schneedecke bestimmt. Die durchschnittliche Jahrestemperatur liegt zwischen 0,5 °C und 2,5 °C, der durchschnittliche Niederschlag beträgt im Jahr 375–700 mm.

Charakteristische Vegetationselemente sind Bestände der Amerikanischen Zitterpappel mit kleineren Anteilen der Balsam-Pappel und einem Unterwuchs aus Sträuchern und krautigen Pflanzen. Arten der Klimaxvegetation sind Weiß-Fichte und Balsam-Tanne, jedoch aufgrund von Waldbränden relativ selten. Auf trockeneren Standorten mit sandigen Böden findet man zudem die Banks-Kiefer. Auf trockeneren Standorten mit lehmigen Schwarzerden wachsen Bestände aus Amerikanischer Weiß-Eiche. Auf staunassen Gleyböden kommen Weiden und verschiedene Seggenarten, gelegentlich auch Schwarz-Fichte und Ostamerikanische Lärche vor.

In der teils stark glazial geprägten Landschaft gibt es zahlreiche, bewaldete Sümpfe und Seen, die vor allem Wasservögeln wertvolle Rast- und Brutplätze bieten. Hierzu zählen Nashornpelikan, Kormorane, verschiedene Möwen, wie insbesondere die für die Region typische Präriemöwe, und Seeschwalben. Weitere Brutvogelarten sind Schweifhuhn, Kragenhuhn und Hudsonelster. Zu den typischen, hier vorkommenden Säugetieren zählen Elch, Weißwedelhirsch, Amerikanischer Schwarzbär, Wolf, Kojote, Rotfuchs, Fichtenmarder, Amerikanischer Nerz, Kanadischer Biber, Schneeschuhhase, Östliches Baumwollschwanzkaninchen, Nördliche Taschenratte und Franklin-Ziesel.

Weblinks
 WWF-Ökoregion Canadian Aspen forests and parklands (NA0802) bei WildFinder Terrestrial Ecoregions / WWF, abgerufen am 17. März 2013
 Aspen Parkland bei Ecoregions of Canada, abgerufen am 13. Februar 2012
 Canadian Aspen forests and parklands bei "Bioimages" (Vanderbilt University), abgerufen am 13. Februar 2012

Region in Nordamerika
Geographie (Kanada)
Region in den Vereinigten Staaten

Aspen Parkland


أوليورماك Uluırmak (ويعني بالتركية النهر العظيم) هو نهر تركي يقطع سد ماماراسين. ويسمى أيضا نهر ميلينديز في ميلينديز Melendiz Çayı

أنهار تركيا

أوليورماك


Kalanchoe thyrsiflora, vulgarmente conhecida como orelha de elefante, é uma espécie de planta com flor nativa de Botsuana, Lesoto, África do Sul e Essuaitíni.

Taxonomia
Em 1862, William Henry Harvey publicou pela primeira vez o nome Kalanchoe thyrsiflora para designar essa espécie da África Austral. Por causa de um erro cometido no The Plant List em 2012, o nome K. thyrsiflora foi tratado por alguns como sinônimo de K. tetraphylla . No entanto, esses dois nomes se aplicam a duas espécies distintas. O nome K. tetraphylla data de 1923 e aplica-se a uma espécie diferente, limitada a Madagascar.

Descrição
É uma planta suculenta que produz um caule de cerca de 1m de altura, o qual morre após a floração. Forma uma roseta basal de folhas grandes, arredondadas, carnudas e sem caule, verde-acinzentadas com margens vermelhas, cobertas por uma flor branca e pulverulenta. A inflorescência é terminal e ereta com panículas densamente agrupadas de flores cerosas esverdeadas com lóbulos recurvados amarelos, na forma de urna estreita. A planta floresce do outono à primavera e é comum em gramados entre rochas.

Referências

Ligações externas

 PlantZAfrica.com

!Artigos com microformatos 'espécies'
Plantas descritas em 1862
Kalanchoe
Flora da África do Sul

Kalanchoe thyrsiflora


Tarvos , or Saturn XXI, is a prograde irregular satellite of Saturn. It was discovered by John J. Kavelaars et al. on September 23, 2000, and given the temporary designation S/2000 S 4. The name, given in August 2003, is after Tarvos, a deity depicted as a bull god carrying three cranes alongside its back from Gaulish mythology.

Orbit

Tarvos orbits Saturn at an average distance of 18 million km in 926 days and is about 15 km in diameter (assuming an albedo of 0.04). It has a high orbital eccentricity of 0.53.

It is a member of the Gallic group of irregular satellites.

Origin
With a similar orbit and displaying a similar light-red colour, Tarvos is thought to have its origin in the break-up of a common progenitor
or to be a fragment of Albiorix.

References

Ephemeris IAU-MPC NSES

External links
Saturn's Known Satellites (by Scott S. Sheppard)

Gallic group
Moons of Saturn
Irregular satellites
20000923
Moons with a prograde orbit

Tarvos (moon)


Leander Dendoncker (født d. 15. april 1995) er en belgisk professionel fodboldspiller, som spiller for Premier League-klubben Aston Villa og Belgiens landshold.

Klubkarriere

Anderlecht
Dendoncker kom igennem Anderlechts ungdomsakademi, og gjorde sin førsteholdsdebut i januar 2013. Han spillede i sin tid i klubben 171 kampe på kryds af alle tuneringer.

Wolverhampton Wanderers
Dendoncker skiftede i august 2018 til Wolverhampton Wanderers på en lejeaftale med en købsobligation. Aftalen blev gjort permanent i juli 2019.

Aston Villa
Dendoncker skiftede i september 2022 til Aston Villa.

Landsholdskarriere

Ungdomslandshold
Dendoncker har repræsenteret Belgien på flere ungdomsniveauer.

Seniorlandshold
Doku debuterede for Belgiens landshold den 7. juni 2015.

Titler
Anderlecht
 Belgiens 1. division A: 1 (2016-17)
 Belgisk Super Cup: 2 (2013, 2014)

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Belgien
Fodboldlandsholdsspillere fra Belgien
Fodboldspillere fra RSC Anderlecht
Fodboldspillere fra Wolverhampton Wanderers F.C.
Fodboldspillere fra Aston Villa F.C.
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020

Leander Dendoncker


David Hamilton (15 April 1933 – 25 November 2016) was a British photographer and film director best known for his photography of young women and girls, mostly in the nude. His signature soft focus style was called the "Hamilton Blur", which was erroneously thought to be achieved by smearing Vaseline on the lens of his camera. Hamilton's images became part of an "art or pornography" debate.

In October 2016, French presenter Flavie Flament accused him of raping her in 1987, when she was 13 years old. In November 2016, French magazine L'Obs published anonymous accounts from three other former models affirmed to have been raped by Hamilton. Hamilton issued a statement threatening legal action against his accusers and claimed that he did not do anything wrong. On 25 November 2016, he was found dead in his Paris apartment by apparent suicide.

Early life
Hamilton was born in 1933 and grew up in London. His schooling was interrupted by World War II. As an evacuee, he spent some time in the countryside of Dorset, which inspired some of his work. After the war, Hamilton returned to London and finished his schooling.

Career and later life

His artistic skills began to emerge during a job at an architect's office. At age 20, he went to Paris, where he worked as a graphic designer for Peter Knapp of Elle magazine. After becoming known and successful, he was hired away from Elle by Queen magazine in London as an art director. Hamilton soon realised his love for Paris, however, and after returning there, he became the art director of Printemps, the city's largest department store. While Hamilton was still employed at Printemps, he began doing commercial photography, and the dreamy, grainy style of his images quickly brought him success.

His photographs were in demand by other magazines such as Réalités, Twen and Photo. By the end of the 1960s, all of Hamilton's photographs appeared to have been snapped as if through a hazy mist. His further successes included dozens of photographic books with combined sales well into the millions; five feature films; countless magazine displays and museum and gallery exhibitions. His work was exhibited in every one of the first three years of The Photographers' Gallery, London, but were roundly condemned by Euan Duff for its "cliched pictorial symbolism, exploiting soft focus, pastel colours, country landscapes and old houses, old fashioned clothes and even white doves to give a phoney impression of heaIth-food ad naturalness; they are a sort of wholemeal stoneground pornography," exhibited "because the gallery needs the money."

In December 1977, Images Gallery—a studio owned by Bob Persky at 11 East 57th Street in Manhattan—showed his photographs at the same time that Bilitis was released. At that time, art critic Gene Thornton wrote in The New York Times that they reveal "the kind of ideal that regularly was expressed in the great paintings of the past". Hamilton has said that his work looks for "the candor of a lost paradise". In his book, Contemporary Photographers, curator Christian Caujolle wrote that Hamilton worked only with two fixed devices: "a clear pictorial intention and a latent eroticism, ostensibly romantic, but asking for trouble".

In 1995, Hamilton said that people "have made contradiction of nudity and purity, sensuality and innocence, grace and spontaneity. I try to harmonize them, and that's my secret and the reason for my success". Besides depicting young women and girls, Hamilton composed photographs of flowers, men, landscapes, farm animals, pigeons, and still lifes of fresh fruit. Several of his photographs look like oil paintings. Most of his work gives an impression of timelessness because of the absence of cars, modern buildings and advertisement boards. In 1976, Denise Couttès explained Hamilton's phenomenal success on page 6 of The Best of David Hamilton. His images, she wrote, "express escapism. People can only escape from the violence and cruelty of the modern world through dreams and nostalgia".

His soft focus style came back into fashion at Vogue, Elle, and other fashion magazines beginning around 2003. Hamilton had been in a relationship with Mona Kristensen (b. 1950), a model in many of his early photobooks who made her screen debut in Bilitis. Later, he married Gertrude Versyp, who co-designed The Age of Innocence, but they divorced amicably.

Hamilton divided his time between Saint-Tropez and Paris. He had been enjoying a revival in popularity since 2005. In 2006, David Hamilton, a collection of captioned photographs, and Erotic Tales, which contains Hamilton's fictional short stories, were published.

At the time of his death, Hamilton had another book in the works, a monograph about Montenegro. He was working with Jelica Bujić, who was his first and last photography assistant.

Reception
Much of Hamilton's work depicted early-teen girls, often nude, and he was the subject of some controversy including child pornography allegations, similar to those which the work of Sally Mann and Jock Sturges have attracted. For moral reasons, several of Hamilton's books were banned in South Africa.

In the late 1990s, conservative Christian groups in America unsuccessfully protested against bookstores selling Hamilton's photography books. As Chris Warmoll, writing for The Guardian in 2005, commented, "Hamilton's photographs have long been at the forefront of the 'is it art or pornography?' debate."

In 2005, a man in the UK was convicted for being in possession of 19,000 images of children, including photos by Hamilton. The images were found to have the lowest indecency rating. In response, Glenn Holland, Hamilton's spokesman, said: "We are deeply saddened and disappointed by this, as David is one of the most successful art photographers the world has ever known. His books have sold millions".

In 2010, a man was convicted of level 1 child pornography for owning four books, including Hamilton's The Age of Innocence as well as Still Time by Sally Mann, which he purchased from a bookstore in Walthamstow, London. His conviction was overturned on appeal in 2011, with the judge calling his conviction "very unfair" and criticising the Crown Prosecution Service (CPS) for prosecuting him. The judge concluded that "If the [CPS] wishes to test whether the pictures in the books are indecent, the right way to deal with the matter is by way of prosecuting the publisher or retailer – not the individual purchaser."

Sexual assault allegations
On 22 October 2016, Thierry Ardisson, the host of the French talk-show Salut les Terriens! on TNT C8 channel, named Hamilton as the alleged rapist of now radio RTL presenter Flavie Flament. According to Flament, the acts were committed in 1987 when she was 13 years old, in Cap d'Agde, a naturist resort in Hérault, southern France. She mentions them in her novel La consolation, a romanticised story based on her purported life experiences. After Flament publicly identified Hamilton, the book led to Hamilton being accused of being a predatory paedophile. Flament's brother has called certain revelations in her book into question. He also states that at the time Flavie complained of inappropriate behaviour by the photographer resulting in her parents stopping Hamilton from continuing with her.

On 22 November 2016, Hamilton issued a statement threatening legal action against his accusers. When contacted by the French press agency AFP, Hamilton declared that he was not to blame. "I didn't do anything wrong," he said, while claiming only that he took a portrait of Flament, "29 or 30 years ago". Flament put the portrait on the cover of La consolation.

On 17 November 2016, the weekly news magazine L'Obs published anonymous accounts by three other former models who affirmed to have been raped by Hamilton. One day later, Flament confirmed that Hamilton was the rapist whom she had not identified in her book.

Death
On the evening of 25 November 2016, Hamilton's cleaning lady entered the apartment of the 83-year-old photographer at 41 Boulevard Montparnasse in southern Paris and found him dead with a plastic bag over his head and medications close at hand. The autopsy revealed that asphyxiation was the cause of death. Suicide is the leading hypothesis in the investigation.

Publications

Photo books

 Dreams of a Young Girl (1971)
 Sisters (1972)
 La Danse (1972)
 Galeria Old Home (1974, Private)
 The Best of David Hamilton (1976)
 Private Collection (1976)
 Bilitis (1977)
 Souvenirs (1978)
 The Young Girl (1978)
 Secret Garden (1980)
 Tender Cousins (1981)
 Silk Wind (1982)
 A Summer in St. Tropez (1983)
 Jun Miho (1983)
 Homage to Painting or Images (1984)
 Maiko Minami (1987)
 Venice (1989)
 Flowers (1990)
 Blooming Minayo: 28 September (1992)
 Twenty Five Years of an Artist (1993)
 The Fantasies of Girls (1994)
 The Age of Innocence (1995)
 Harem: Asami and Friends (1995)
 A Place In The Sun (1996)
 Holiday Snapshots (1999)
 David Hamilton (2006)
 Erotic Tales (2007)

Portfolios
 Souvenirs (1974)
 Flower Girls (1979)
 Shadows of a Summer (1979)
 The White Pebble (1980)
 The Great Silver Photography (1984)

Films
 Bilitis (1977)
 Laura: Shadows of a Summer (1979)
 Tender Cousins (1980)
 A Summer in St. Tropez (1983)
 First Desires (1984)

See also

 Balthus
 Ernst Hofbauer
 Sally Mann
 Graham Ovenden
 Jock Sturges
 John William Waterhouse

References

External links

1933 births
2016 deaths
Allegations
British erotic photographers
English expatriates in France
English filmmakers
Nude photography
Photographers from London
Suicides by asphyxiation
Suicides in France

David Hamilton (photographer)


Warcraft: Of Blood and Honor este primul roman care are loc în universul Warcraft creat de Blizzard Entertainment. Cartea este scrisă de co-autorul seriei Chris Metzen și a fost lansată în format e-book. A fost ulterior adăugată în colecția tipărită The Warcraft Archive. Warcraft: Of Blood and Honor prezintă povestea lui Tirion Fordring, un paladin care face un pact de onoare cu un orc numit Eitrigg care l-a salvat de la strivirea sub un turn în colaps. În cele din urmă face totul ca să-și păstreze onoarea  și, pentru că este exilat, Eitrigg este preluat de către orci.

Legături externe

Cărți din 2001
Romane americane
Romane fantastice
Romane bazate pe seria Warcraft

Warcraft: Of Blood and Honor


Balduin IV. (980. – 30. svibnja 1035.), zvani Bradati, bio je grof Flandrije 987. – 1035. Njegovi su roditelji bili grof Arnoul II. Flandrijski (o. 961. – 987.) i njegova supruga, Rozala Talijanska (950./60. – 1003.), iz Dinastije Ivrea. Balduin je naslijedio svoga oca na mjestu grofa Flandrije 987., ali je njegova majka isprva bila regent.

Supruge Balduina IV. bile su Ogiva od Luksemburga (kći Fridrika od Luksemburga) i Eleonora Normanska (kći Rikarda II. Normanskog). Sin Ogive i Balduina bio je njegov nasljednik, Balduin V. Flandrijski (1012. – 1067.), koji je oženio Adelu Francusku (1009. – 1079.) te je njihova kći bila kraljica Matilda. Kći Balduina IV. i Eleonore bila je Judita Flandrijska (umrla 1095.), žena Tostiga Godwinsona i Welfa I. Bavarskog.

Izvori i bilješke

Flandrijska dinastija
Flandrijski grofovi

Balduin IV. Flandrijski


La région de bien-être de Kainuu (en ) est un organisme public indépendant des municipalités et de l'État chargé des services sociaux, de santé et de secours de Kainuu.
C'est l'une des 23 régions de bien-être de Finlande.

Municipalités

La région compte 8 municipalités, dont 2 villes.

 Hyrynsalmi
 Kajaani
 Kuhmo
 Paltamo
 Puolanka
 Ristijärvi
 Sotkamo
 Suomussalmi

Services
La responsabilité légale de l'organisation des services sociaux et de santé et de secours passera des municipalités à la région de bien-être de Kainuu à partir du 1er janvier 2023.

Soins de santé
Les municipalités font partie du District hospitalier de Kainuu.
La région est servie par l'hôpital central de Kainuu.

Opérations de secours
En termes d'opérations de secours d'urgence, les municipalités de la région de bien-être de Kainuu dépendent du service de secours de Kainuu.

Politique et administration
Les élections régionales finlandaises de 2022 ont eu lieu le 23 janvier 2022 afin de désigner pour la première fois les 59 conseillers régionaux élus pour 3 ans pour administrer la région de services du bien-être de Kainuu.
La répartition des voix et des sièges sont les suivantes :

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Régions de bien-être

Liens externes
 kainuu

Kainuu
Kainuu

Région de bien-être de Kainuu


2007 în științifico-fantastic — 2008 în științifico-fantastic — 2009 în științifico-fantastic
2008 în științifico-fantastic implică o serie de evenimente:
 noiembrie - apare ultimul număr (#208) al seriei italiene de romane fantastice Fantacollana: Four Moons of Darkover de Marion Zimmer Bradley.

Nașteri

Decese
 19 martie : Arthur C. Clarke, scriitor britanic, decedat la 90 de ani.
 9 iunie : Algis Budrys, scriitor american, decedat la 77 de ani.
 10 iunie: Liuben Dilov, scriitor bulgar, decedat la 80 de ani. (n. 1927)
 4 iulie : Thomas M. Disch, scriitor american, decedat la 68 de ani.
 4 noiembrie : Michael Crichton, scriitor american, decedat la 66 de ani.
 14 octombrie : Barrington J. Bayley, scriitor britanic, decedat la 71 de ani.

Cărți

Romane

Colecții de povestiri

Povestiri

Filme

Filme TV

Seriale TV

Jocuri video

Premii
 Premiul Hugo pentru cel mai bun roman
 Sindicatul polițiștilor idiș -- The Yiddish Policemen's Union de Michael Chabon

 Premiul Nebula pentru cel mai bun roman
 Powers de Ursula K. Le Guin

 Premiul Saturn
 Cel mai bun film SF:  Omul de Oțel

Note

Vezi și
 2008 în literatură
 2008 în film
 2008 în televiziune
2008 în științifico-fantastic

2008 în științifico-fantastic


සීනි යනු රසායනික, පැණි රස ගණයට අයත්, බොහෝවිට ආහාර සඳහා යොදාගනු ලබන ද්‍රව්‍යකට  භාවිතා කරන පොදු නමකි. එය කාබන්, හයිඩ්‍රජන් සහ ඔක්සිජන් වලින් සැඳුම් ලත් කාබෝහයිඩ්‍රේට ය. විවිධ මූලාශ්‍ර වලින් ලැබෙන විවිධ වර්ගයේ සීනි ඇත. සාමාන්‍ය සීනි මොනොසැක්‍රයිඩ නමින් හඳුන්වන අතර එහි ග්ලූකෝස් (ඩෙක්ස්ට්‍රෝස් නමින්ඳ මෙය හඳුන්වයි), ෆෲක්ටෝස් සහ ග්ලැක්ටෝස් අඩංගු වේ. ආහාරයන් සඳහා සිරිත් පරිදි/චාරිත්‍රානුකූලව යොදා ගන්නා මදක් කැටිගැසුණු හෝ රළු සීනි බෝහෝ විට සුක්‍රෝස්, එනම් ඩයිසැකරයිඩය (ශරීරය තුලදී සුක්‍රෝස්, ෆෲක්ටෝස් සහ ග්ලුකෝස් බවට විච්ඡේදනය වේ). අනෙකුත් ඩයිසැකරයිඩ වර්ග මෝල්ටෝස් හා ලැක්ටෝස් වේ. රසායනික අතින් වෙනස් පැණි රස ද්‍රව්‍යය තිබුන ද, ඒවා සීනි යන නාමය යටතේ වර්ගීකරණය නොකෙරේ. කෘතිම රසකාරකවල විස්තර කර ඇති පරිදි ඉන් සමහරක් සීනි ආදේශකයක් ලෙස අඩු කැලරි සහිත  ආහාර සඳහා භාවිතා කෙරේ.

සීනි, බෝහෝ ශාක පටක වල සොයාගැනීමට තිබුනද, කාර්යක්ශමව නිස්සාරණයට ප්‍රමාණවත් සාන්ද්‍රයක් සහිතව සොයාගත හැක්කේ උක් ගසෙන් සහ ශුගර් බීට් නැමති සීනි බහුලව පවතින  අල වර්ගයකිනි. උක් ගස යනු ඈත අතීතයේ සිටම නිවර්තන දේශගුණයේ වගා කරනු ලබන විශාල තෘණ වර්ගයකි. බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් දූපත්වල හා  ඇමෙරිකාවේ සීනි වගාවට අවශ්‍ය වටපිටාව සැකසීමත් සමඟ 18 වන සියවසේදී එහි  නිෂ්පාදනයේ විශාල ප්‍රසාරණයක් ඇති විය. මෙය ආහාර පැණි රස කිරීම සඳහා පෙරාතුව පැණි යොදාගත් සාමාන්‍ය ජනතාවට සීනි ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට හැකියාව ලැබුණු ප්‍රථම අවස්ථාවයි. අල බෝගයක් වන ශුගර් බීට් යන්න ශීත දේශගුණයේ වගා කල අතර 19 වන සියවසේ සීනි ලබා ගැනීමේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය බවට පත් විය. සීනි නිෂ්පාදනයේ සහ වෙළදාමේ පියවර මිනිස් ඉතිහාසයේ විවිධ වශයෙන් වෙනස්කම් වලට භාජනය වී ඇත. එය ජනපද බිහිවීම, වහල්භාවය, ගිවිසුමකට බැඳී සිටින ශ්‍රමයට පරිවර්තනය, පුද්ගල සංක්‍රමන, 19 වන සියවසේ සීනි වෙළදාම පාලනය කරන රටවල් අතර ගැටුම් සහ නව ලෝකයේ ජන වාර්ගික සංයුතිය හා දේශපාලන ව්‍යුහය බලපෑම් ඇති කරන ලදී.

2011 වසරේදී ලෝකයේ සීනි නිශ්පාදනය ටොන් මිලියන 168 කි. සාමාන්‍ය මිනිසෙකුගේ වාර්ෂික සීනි පරිභෝජනය කිලෝග්‍රෑම්  24 (කාර්මික රටවල කිලෝග්‍රෑම් 33.1) කි. එය එක් මිනිසෙක් සඳහා එක් දවසකට කැලරි 260 ට වැඩි ආහාර ප්‍රමාණයකට සමාන වේ. සීනි වලින් ජවයක් ලැබෙන අතර ඉන් කැලරි හෝ පෝෂණයක් නොලැබේ.

විසිවන සියවසේ අග භාගයේ සිට සීනි අධික ආහාර, විශේෂයෙන්ම ශෝධිත සීනි ශරීර සුවතාවය සඳහා නරකද යන්න පිලිබඳව සැකයක් පැවතිණි. සීනි භාවිතය තරබාරුකමට හා දියවැඩියාව ඇතිවීමේ සැකය සමඟ, හර්ද රෝග, ඩිමෙන්ශියාව, ඇස් නොපෙනී යාම සහ දත් දිරා යාම හා සම්බන්ධ වී පවතී. මේ තත්වය පැහැදිලි කර ගැනීමට බොහෝ විචාර කර ඇති නමුත් එහි ප්‍රතිථල විශාල වශයෙන් නොපැහැදිලි තත්වයක පවතී. පාලකයක් ලෙස, සීනි භවිතා නොකරන ජනතාව සොයා ගැනීමට හැකි වීම මෙසේ වීමට ප්‍රධාන හේතුවකි.

නිරුක්තිශාස්ත්‍රය

නිරුක්තිශාස්‍ත්‍රය පෙන්වනුයේ  ද්‍රව්‍යයක පැතිරීමයි. ඉංග්‍රීසි වචනයක් වන "ශුගර්" යන්නට මුල් වී ඇත්තේ පර්සියානු شکر shekar වලින් ඇති වී තිබෙන අරාබි වචනයක් වන شکر shekar යන්නයි. شکر shekar යන්න शर्करा śarkarā යන සංස්කෘත වචනයෙන් සෑදී ඇත. එය එංගලන්තයට,  ඉතාලි වෙළඳුන්ගෙන් එන ලද්දක් ලෙස සිතිය හැක. සමකාලීන ඉතාලි වචනයක් වන zucchero, ස්පාඤ්ඤ සහ පෘතුග්‍රීසි වචන azúcar සහ açúcar, අරාබි මග අනුගමනය කරමින් ගමන් කර ඇත. පැරණි  ප්‍රංශ වචනයක් වන zuchre යන්නට සමකාලීන ප්‍රංශ වචනය sucre ය. පැරණිම සහතික කෙරූ ග්‍රීක වචනය σάκχαρις (sákkʰaris) වේ. සතුටුදායක වංශාවලියක විස්තර කරන පරිදි, මෙම වචනයේ පැතිරීම තව දුරටත් සිදුවීමට ඇති බවයි. ඉංග්‍රීසි පදයක් වන jaggery (හකුරු) යන්න, උක් යුෂවලින් හෝ රට ඉඳි යුෂවලින් සෑදූ දුඹුරු පැහැති රළු සීනි වලටද මේ සමාන නිරුක්තිශාස්ත්‍රීය මූලෝප්පත්තියක් ඇත. පෘතුග්‍රීසි xagara හෝ jagara, සංස්කෘත śarkarā වලින් ආ මලයාලි cakkarā වල මූලාරම්භයයි.

ඉතිහාසය

අතීත කාලය සහ මැදි යුගය

දුර අතීතයේ සිටම ඉන්දියා උප මහද්වීපයේ සීනි වගාව සිදු කෙරුණි. මුල් කාලයේදී එම සීනි ප්‍රමාණය මිල අධික වීම හා බහුලව නොපවතීම නිසා ලෝකයේ බොහෝ කොටස් වල පැණි රස කාරකයක් ලෙස පැණි යොදා ගන්නා ලදී. සාමාන්‍යයෙන් මිනිසුන් උක් ගස පැණි රස ලබා ගැනීමට එසේ සපනු ලැබයි. එම උක් ගස් දකුණු ආසියාවේ නිවර්තන කලාපීය ස්වදේශික තෘණ වර්ගයකි. වෙනත් පැවත එන වර්ගයන් ලෙස ඉන්දියාවේ සක්කරම් බාර්බෙරි (Saccharum barberi) සහ නිව්ගිනියාවේ S. edule හා S. officinarum හැඳින්විය හැක.

ඈතම අතීතයේ උක් හා සම්බන්ධ පෞරාණික සටහනක් ඇති පරිදි බු.ව. 8 වෙනි සියවසේ චීන පිටපතක උක් ගසේ උප්පත්තිය ඉන්දියාවේ සිදු වී ඇති බව පැවසේ. එය මතු වූයේ බු.ව. 500 දී පමණය. වර්තමාන ඉන්දියානු වාසින් උක් දඩු ප්‍රවාහනය වෙනුවට සීනි දියර සාදා ඒවා ලොකු භාජන වල දමා ශීත වෙන්නට ඉඩ හැර තැන්පත් කිරීමට හා ප්‍රවාහනයට පහසු වන පරිදි සීනි කැට සකසයි. දේශීය ඉන්දියානු භාශාවේ මෙම කැට, "කැන්ඩි" යන වචනයේ මූලාශ්‍රය වන khanda(Devanagari:खण्ड,Khaṇḍa ) ලෙස හඳුන්වයි.

රළු සීනි කැට පහසුවෙන් ගබඩාකිරීමට හා ප්‍රවාහනයට පහසු පරිදි උක් යුෂ සෑදීමේ ක්‍රමවේදයක් ඉන්දියානුවන් විසින් සොයා ගන්නා තුරු සීනි නොවැදගත් දෙයක් ලෙස පැවතිණි. කැට කල සීනි AD 5 වෙනි සියවසේ පමණ ගුප්ථ අධිරාජ්‍යාගේ කාලයේදී සොයා ගෙන ඇත. සැපයුම් ලෙස පැහැදිලි ගිතෙල් සහ සීනි රැගෙන ගිය ඉන්දියානු නාවිකයන් තමාගේ වෙළඳ මාර්ග වල ගමනාගමනයේදී සීනි පිලිබඳ දැනුමක් සපයන ලදී. බෞද්ධ භික්‍ෂූන්, ඔවුන් ගමන් කරන විට සීනි මනීහකරණය(ක්‍රිස්ටලයිසේෂන්) කිරීමේ ක්‍රමවේදය චීනයටද හඳුන්වා දෙන ලද්දේය. දකුණු ඉන්දියානු හර්ෂ අධිරාජ්‍යාගේ රජ සමයේ  චීනයේ සිටි ඉන්දියානු දූතයෙක්, තයිසෝං ඔෆ් තෑඞ් අධිරාජ්‍යගේ සීනි සඳහා ඇති අභිරුචිය හේතුවෙන් උක් වගාකිරීමේ ක්‍රමයක් උගන්වන ලදී. ඉන් පසු චීනය තම පළවෙනි උක් වගාව 7 වන සියවසේ අරඹන ලදී. චීන ලේඛනවල අඩුම වශයෙන් ඉන්දියාවට දෙවාරයක්වත් දූත ගමන් සිදු වූ බවට සඳහන්ය. 647 AD දී උක් ශුද්ධ කිරීමේ තාක්‍ෂණය ලබාගැනීට යාමෙන් මෙම ආරම්භය වී ඇත.  දකුණු ආසියාවේ, මැද පෙරදිග හා චිනයේ සීනි, ඉවුම් පිහුම් හා අතුරුපස සඳහා මූලික ද්‍රව්‍යයක් බවට පත් වී තිබේ.

ශ්‍රේෂ්‍ඨ ඇලෙක්සැන්ඩර් අදිරාජ්‍යගේ ඉදිරියට ජයගෙන යාම ඉන්ඳු නදියේ වෙරළ අසලින් නැවතුනේ ඔහුගේ යුද්ධ භටයෝ තවදුරත් පෙරදිගට යාම ප්‍රතික්‍ෂේප කල නිසාය. ඔවුන් ඉන්දියාවේ උප මහද්වීපවල වෙසෙන ජනයා උක් වගා කරන ආකාරය සහ දේශීය ශක්‍ර ලෙස හඳුන්වන හා සක්කුරුම් ලෙස ශබ්ද කරන ලුනු වැනි පැනි රස කුඩු වර්ගයක් වන සීනි සාදන ආකාරය දකින ලදී. ඔවුන්ගේ ආපසු එන ගමනේදී යුද්ධ භටයෝ පැණි පවතින දඬු නිවෙස් බලා රැගෙන ගියෝය. සහස්‍රවර්‍ෂයක කාලයක් පමන යුරෝපයේ සීනි දුර්ලභ ද්‍රව්‍යයක් සහ වටිනා දෙයක් ලෙස පැවති අතර උක් පිලිබඳව තිබී ඇත්තේ අල්ප මාත්‍ර දැනීමකි.

ශුද්ධ භූමියේ සංග්‍රාමයෙන් පසු යුද්ධ භටයන් තම නිවෙස් කරා සීනි රැගෙන පමිණියෝය. ඔවුන් 12 වෙනි සියවසේ මුල් භාගයේ වැනීසිය විසින් ට්‍රෙයි ආශ්‍රිත ග්‍රාමයක් අත්පත් කරගෙන එහි යුරෝපය සඳහා සීනි අපනයනය කිරීමට, සීනි නිෂ්පාදන වතු යායක් සකස් කර ගත්තෝය. එය පැණි රස කිරීම සඳහා පෙරදී යොදා ගත් එකම ද්‍රව්‍ය වන පැණි සපයූ ස්ථානයකි. කුරුස යුද්ධයේ වාර්තාකරුවෙකු වන ට්‍රෙයිහි විලියම්, 12 වන සියවසේ අග ලියන ලද්දක සීනි "මිනිස් වර්ගයාට ප්‍රයෝජනයට සහ සෞඛ්‍යයට ඉතාමත් අවශ්‍යය" යන්න සඳහන් කර ඇත. 15 වන සියවසේදී වැනීසිය, යුරෝපයේ ප්‍රධාන සීනි ප්‍රසාධන හා බෙදාහැරීමේ මධ්‍යස්ථානය බවට පත් වුණි.

නූතන අවධිය
ක්‍රිස්ටෝපර් කොලොම්බස් 1942 අගෝස්තු මාසයේ කැනේරි දූපත්වල ලා ගොමේරාහි වයින් හා වතුර ලබාගැනීමට නැවතුනේ දවස් හතරක් එහි නතර වීමේ අරමුණෙනි. ඔහු එම දූපතේ පාලිකාව වන බියට්‍රිස් දි බොබඩිල්ලා වයි ඔසෝරිඕ සමඟ ආදර පටලැවිල්ලක් ඇති වී මාසයක් එහි නතර විය. අවසානයේ ඔහු යාත්‍රා කරන විට, ඇය කපන ලද උක් දඬු ඔහුට ලබා දුන්නාය.

18 වන සියවසේ පූර්ව භාගයේදී සීනි බහුලව පැවති සුඛෝපභෝගී ද්‍රව්‍යයක් විය.  ඉන් පසුව එය ප්‍රසිද්ධියට පත් වී 19 වන සියවස වන විට අත්‍යාවශ්‍යය අංගයක් බවට පත් විය. සීනිවලට අත්‍යාවශ්‍යය ආහාර රසකාරකයක් වශයෙන් ඇති වූ ඉල්ලුම සහ කැමැත්තේ විකාශනය ප්‍රධාන ආර්ථික හා සමාජීය වෙනස්කම් වලට හේතු පාදක විය. උක් වගාකිරීමෙන් හා සීනි නිපදවීමෙන් දියුණු වන, ඒ සඳහා ශ්‍රමය භාවිතා කරන රටවල් හා දූපත් ආදී ජනපද පිහිටුවීමට එය ඉවහල් විය. මිලෙන් අඩු, කීකරු සහ විශාල ප්‍රමාණයේ වැඩ කල හැකි ශ්‍රමය සඳහා විශාල ඉල්ලුමක් ඇති විය. අප්‍රිකාවෙන් හා දකුණු ඉන්දියාවෙන් වහල් ශ්‍රමය මේ සඳහා ගෙනවන ලද අතර මිලියන ප්‍රමාණයක වහලුන් සහ ගිවිසුමට බැඳී සිටින ශ්‍රමිකයින් කැරබියන් දූපත්, ඉන්දියාව, පැසිෆික් දූපත්, නැගෙනහිර අප්‍රිකාව, නටල්, දකුණු ඇමරිකාවේ උතුරු හා නැගෙනහිර කොටස් සහ දකුණු ආසියාවට ගෙන එන ලදී. පසුගිය ශතවර්‍ෂ දෙක ඇතුලත බෝහෝ රටවල නූතන ජනවාර්ගික මිශ්‍රණයට සීනි වලින් දැඩි බලපාමක් ඇති වී තිබේ.

සීනි, වර්තමාන කොලනි කාර්මීකරණය සඳහාද දායක විය. උදාහරණයක් ලෙස බෙන්ගල් ආයතනයේ  ලුතිනන් ජේ. පැටර්සොන්, දකුණු ඉන්දියානු දූපත් වලට වඩා ඉන්දියාවේ උක් වගාකරීමේ වියදම අඩු හා වාසිදායක බව බ්‍රිතාන්‍යය රජයට ඒත්තු ගැන්වූයේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ බිහාර් හි සීනි කම්හල් කිහිපයක් ඇරඹුණි.

නැපෝලියොනික් යුධ සමයේ, යුරෝපා මහද්වීපයේ සීනි අල නිෂ්පාදනය වැඩි විය. සීනි ආනයනය අසීරු කටයුත්තක් වූයේ නාවික කටයුතු අවහිර කර තිබීමයි. 1880 වන විටත්, එක්සත් රාජ්‍යය සීනි යුරෝපයේ කොලනිවලින් දිගටම ආනයනය කලද, යුරෝපයේ සීනි ලබාගැනේමේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය සීනි අල ලෙස තවදුරටත් පැවතිණි.

19 වන සියවසේ අග භාගය වන තුරුම සීනි කැට වශයෙන් මිලදී ගෙන ඇති අතර ඒවා "නිප්ස්" නමින් හඳුන්වන ආයුධය භාවිතයෙන් කපා ගැනීම කල යුතු විය. පසුව "සීනි මළු" යන්න භාවිතයේ සුපුරුදු විය.

සීනි කැට සෑදීමේ ක්‍රියාවලියේ පළමු නිමවුම්කරු වූයේ මොරවියන් ජේකබ් ක්‍රිස්ටෝෆ් රැඩ් (Moravian Jakub Kryštof Rad) ය. ඔහු ඩේසීස් (Dačice) නම් වූ සීනි ආයතනයේ කලමනාකරු වූ අතර සීනි කැට නිෂ්පාදනය සොයාගැනීම වෙනුවෙන් අවුරුදු පහක  පේටන්ට් බලපත්‍රයක්, 1843 ජනවාරි මස 23 වන දින ලබාගන්නා ලදී. ටේට් ඇන්ඩ් ලයිල් (Tate & Lyle) හි හෙන්රි ටේට් (Henry Tate) යනු තවත් සීනි කැට සෑදීමේ මුල් නිෂ්පාදකයෙකි. ඔහු ලන්ඩන්වල ලිවර්පූල් හි පිහිටි ඔහුගේ ශෝධනාගාරයේ මෙය සිදු කර ඇත. ටේට් සීනි කැත නිෂ්පාදනය සඳහා පේටන්ට් බලපත්‍රයක් ලබාගෙන ඇත්තේ 1872 දී, සීනි කැට සඳහා විවිධ පිරිසැකසුම් සොයගත් ජර්මන් ජාතික එයුගෙන් ලන්ගෙන් (Eugen Langen) ගෙනි.

රසායනික සංයුතිය

විද්‍යානුකූලව, සීනි යනු මොනොසැක්‍රයිඩ, ඩයිසැකරයිඩ හෝ ඔලිගොසැක්‍රයිඩ වැනි කාබෝහයිඩ්‍රේට කිහිපයකටය. මොනොසැක්‍රයිඩ "සාමාන්‍ය සීනි" ලෙසද හදුන්වන අතර එය ග්ලූකෝස් සදහා වුවමනාය. සෑම සීනි වර්ගයක් සදහාම වාගේ CnH2nOn (n 3 ත් 7 ත් අතරය) සූත්‍රය තිබේ. ග්ලූකෝස්හි අණුක සූත්‍රය C6H12O6 වේ. ඉංග්‍රීසි භාශාවෙන් ලියන විට සීනි යන වචනයේ අග කොටස "glucose", "dextrose", හා "fructose" වල පරිදි "-ose" වලින් අවසන් වේ. සමහර අවස්ථාවලදී ජලයේ දිය කල හැකි කාබෝහයිඩ්‍රේට සදහාද මෙවැනි යෙදුම් භාවිතා කෙරේ. acyclic mono හා disaccharide (ඩයිසැක්‍රයිඩ) වල aldehyde සමූහ හෝ ketone (කීටෝන) සමූහ පවතී. මෙම කාබන්-ඔක්සිජව් ද්විත්ව් බන්ධන ප්‍රතික්‍රියක මධ්‍යස්ථාන වේ. glycosidic බන්ධන වලින් එකතු වී ඇති දෙකක් හෝ ඊට වැඩි මොනොසැක්‍රයිඩ වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එක දාමයකට වඩා වැඩි සෑම saccharides (සැකරයිඩ) ම ප්‍රතිඵලය ලෙස එක බන්ධනයකට ජල අණුවක් (H2O) නැති වී යයි.

වැසුනු දාමයක හැඩය ගන්නා මොනොසැක්‍රයිඩ (Monosaccharides) වලට ග්ලයිකොසයිඩ හා අනෙකුත් මොනොසැක්‍රයිඩ සමග එකතු වී ඩයිසැක්‍රයිඩ (disaccharides ) (සුක්‍රෝස් වැනි) හා පොලිසැකරයිඩ (polysaccharides) (පිෂ්ඨය වැනි) සෑදිය හැක. එන්සයිම ජල විච්ජේදනය කල යුතු වන අතර එසේ නොවුන හොත් සංයෝග පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලියට භාජනය වීමට පෙර ග්ලයිකොසයිඩ බන්ධන බිදී යයි. ආහාර ගැනීමෙන් හා උරා ගැනීමෙන් පසු ප්‍රධාන ලේ වල හා අභ‍යන්තර පටක වල ඇති වන ප්‍රධාන මොනොසැක්‍රයිඩ වල ග්ලූකෝස්, ෆෲක්ටෝස් සහ ග්ලැක්ටෝස් අඩංගුය. බොහෝ පෙන්ටෝස් හා හෙක්සෝස්වලට දාමයක ව්‍යුවහය සාදා ගත හැක. මෙම වැසුනු දාම ආකෲතියේදී ඇල්ඩිහයිඩ හෝ කීටෝන් සමූහ තවදුතරටත් නොනිදහස්ව පවතී. මෙම සමූහ සදහා නියම ප්‍රතික්‍රියා බොහෝමයක් සිදු විය නොහැක. ග්ලූකෝස් දාම ආකෲතියේදී බොහෝ විට එහි සමතුලිතයේ පවතින අතර විවෘත දාමයේදී එයට වඩා 0.1% අඩුවෙන් පිහිටයි.

සීනිවල ස්වභාවික බහුඅවයවක
සීනිවල ජෛවත්වය (Biopolymers) ස්වභාවධර්මයේ පොදු දෙයකි. ප්‍රභාසංශ්ලේෂණය උපයෝගී කරගෙන ශාක C6H12O6 සුත්‍රය ඇති ග්ලූකෝස් නිපදවා ඒවා  පිෂ්ඨධාතු නැතහොත් සුක්‍රෝස් වැනි කාබෝහයිඩ්‍රේට (රසායනික සුත්‍රය C12H22O11) අමතර ශක්ති සංචිතයක් ලෙස ගබඩා කිරීමට පරිවර්තනය කරයි. එකිනෙකට වෙනස් බහුඅවයවක දෙකකින් සමන්විත වන ග්ලූකෝස්වල පිෂ්ඨධාතු අතර  සෛල මඟින් ගබඩා කර ඇති ඉක්මනින් හායනය වන ශක්ති ස්වරූපයක් ඇති රසායනික ශක්තියකි. තවද වෙනත් ස්වරූපයේ ශක්තීන් සදහා පහසුවෙන් පරිවර්තනය කල හැකි වේ. සෙලියුලෝස් යනු ග්ලූකෝස් වල තවත් බහුඅවයවයකි. එය ග්ලූකෝස් ඒකක සිය ගනණකින් හෝ දහස් ගනණකින් සෑදුණු රේඛීය දාමයකි. තවද එය ශාක විසින් ඔවුන්ගේ සෛල බිත්තිවල ව්‍යුහාත්මක අංගයක් ලෙස භාවිතා කරයි. මිනිසුන්ට සෙලියුලෝස් දිරවීමේ හැකියාව ඇත්තේ ස්වල්ප වශයෙනි. වමාරා කන සත්වයින්ට ඔවුන්ගේ බඩවැල්වල ඇති බැක්ටීරියා ආධාරයෙන් මෙය සිදු කල හැක. මොනොසැක්‍රයිඩ් ඩී.එන්.ඒ. (DNA) හා ආර්.එන්.ඒ. (RNA ) සෑදී ඇත්තේ පිලිවෙලින් deoxyribose හා ribose වලිනි. deoxyribose සූත්‍රය C5H10O4 වන අතර ribose සූත්‍රය C5H10O5 වේ.

සීනි වර්ග

මොනොසැක්‍රයිඩ
ග්ලූකෝස්, ෆෲක්ටෝස් සහ ග්ලැක්ටෝස් යන සෑම එකක්ම සාමාන්‍යය සීනිය. මෙම මොනොසැක්‍රයිඩ සැමගේම පොදු සූත්‍රය C6H12O6 ය. ඒ සෑම එකකටම හයිඩ්‍රොක්සියල් සංයෝග හා කාබන් සංයෝග පහක් ඇති අතර ජලයේ දිය කල විට චක්‍රීය වේ. ඒ සෑම එකක්ම සමාවයවිකතා කිහිපයක දක්‍ෂිණාවර්තව හා වාමාවර්තව භ්‍රමණයවන ආකාරයෙන් දකුණට හා වමට ප්‍රසාරණය වීමට හැකි පරිදි ආලෝකය ධ්‍රැවිත කිරීමට හේතු වේ.

ග්ලූකෝස්, ඩෙක්ස්ට්‍රෝස් හෝ මිදි යුෂ ස්වාභාවිකවම පලතුරු හා ශාක යුෂවල ඇති වන අතර එය ප්‍රභාසංස්ලේෂණයේ පළමු නිෂ්පාදිතයයි. උකහා ගත් බොහෝ කාබෝහයිඩ්ඩ්‍රේට, ග්ලූකෝස් බවට පරිවර්තනය කිරීමක් ආහාර දිරවීමේ ක්‍රියාවලියේදී සිදුවේ. ඉන්පසු එය සීනි ස්වරූපයෙන් සතුන්ගේ ලේ මඟින් ශරීරය පුරා ගමන් කරයි. අම්ලාකාරක ඇතිවීම හෝ එන්සයිම වැඩිවීම තුලින් පිෂ්ඨධාතුවල මේවා නිෂ්පාදනය විය හැක. ග්ලූකෝස් සිරප් යනු ග්ලූකෝස් සෑදෙන දියරය වන අතර බොහෝ විට ආහාර වර්ග නිෂ්පාදනයට බහුලව යොදා ගැනේ. එන්සයිම තුලින් පිෂ්ඨධාතූන්වල මේවා නිෂ්පාදනය විය හැක.

ෆෲක්ටෝස් හෝ පලතුරු සීනි ස්වාභාවිකවම පලතුරු හා සමහර එළවළුවල ඇති වේ. උක් දඬු හා පැණි මේවා අතරින් පැණි රස වැඩිම වර්ගයන් ය. එය සුක්‍රෝස් හෝ මේස සීනිවල එක් අංගයකි. ඉරිඟු සිරප් ලබා ගැනීමට ක්‍රියාකරන ද්‍රවීකරණය කරන ලද ඉරිඟු පිෂ්ඨධාතු සමඟ එන්සයිම එකතු කර ග්ලූකෝස්වල කොටසක් ෆෲක්ටෝස් සිරප් නිෂ්පාදනය කිරීමට යොදා ගැනේ.

ග්ලැක්ටෝස් සාමාන්‍යයෙන් ස්වාභාවික තත්වයන් යටතේ ඇති නොවන නමුත්, ඩයිසැකරයිඩ ලැක්ටෝස් හෝ සීනි කිරිවල ඇති ග්ලූකෝස් සමඟ සම්බන්ධ වේ. එය ග්ලූකෝස්වලට වඩා පැණි රසින් අඩුය. එය ලේ වර්ගය හඳුනාගැනීමට උපකාරී වන රතු රුධිරාණු සෛලවල මතුපිට හමුවන ප්‍රතිදේහකවල කොටසකි.

ඩයිසැකරයිඩ
සුක්‍රෝස්, මෝල්ටෝස් සහ ලැක්ටෝස්  යන සෑම එකක්ම සංයුක්ත/මිශ්‍රිත සීනිය. මෙම ඩයිසැකරයිඩවල පොදු සූත්‍රය වේ. ඒවා සැකසෙනුයේ මොනොසැක්‍රයිඩ අණු දෙකක ජල අණු බහිෂ්කරණය වී එකට එකතු වේමෙනි.

සුක්‍රෝස් උක් දඬුවල හෝ ශුගර් බීට්වල මුල්වල සොයාගැනීමට ඇත. තවද එය ස්වාභාවිකවම අනෙකුත් ශාකවල ෆෲක්ටෝස් හා ග්ලූකෝස් සමඟ පැත්තකින් ඇතිවේ. බොහෝ විට පලතුරු හා කැරට් වැනි මුල් ජාතිවල මෙසේ සිදු වේ. මෙම ආහාරවල සොයාගැනීමට ලැබෙන විවිධ සීනි ප්‍රමාණවලින් ඒවා ආහාරයට ගැනීමේදී අත්දැකීමට ලැබෙන පැණි රස තත්වයන් නිර්ණය වේ. ග්ලූකෝස් අණුවක් හා ෆෲක්ටෝස් අණුවක් එකතු වීමෙන් සුක්‍රෝස් අණුව සැදේ. ආහාර ගැනීමෙන් පසු සුක්‍රෝස්, සුක්‍රේස් නැමති එන්සයිමය සමඟ දිරවීමේදී එහි සංගටක කොටස්වලට ඛණ්ඩනය වේ.

මෝල්ටෝස් සෑදෙන්නේ ධාන්‍ය වර්ග ප්‍රරෝහණයේදීය. මෝල්ට් බවට පත්කරන බාර්ලි (සීනි වර්ගයේ මූලාශ්‍රයේ නම) මේ සඳහා දැන්විය හැක. ග්ලූකෝස් අණු දෙකක් එකතු වී මෝල්ටෝස් අණුව සෑදේ. ග්ලූකෝස්, ෆෲක්ටෝස් හෝ සුක්‍රෝස්වලට වඩා පැණි රසින් අඩුය. ඇමිලේස් නම් එන්සයිමය මඟින් පිෂ්ඨධාතු දිරවන අවස්ථාවේදී ශරීරය තුල නිපද වී, එය විසින්ම මෝල්ටෝස් එන්සයිම මඟින් ජීරණය වන විට ඛණ්ඩනය වේ.

ලැක්ටෝස් ස්වාභාවික කිරි වල සොයාගැනීමට ලැබෙන සීනිවල පවතී. ග්ලැක්ටෝස් අණුවක් සමඟ ග්ලූකෝස් අණුවක් සම්බන්ධ වීමෙන්, ලැක්ටෝස් අණුවක් සෑදේ. එය දිරවීමේදී ලැක්ටෝස් එන්සයිමය මඟින් සංඝඨක කොටස්වලට බෙදී යයි. දරුවන් තුල මේ එන්සයිමය තිබෙන නමුත් වැඩිහිටියන්ගේ මෙම එන්සයිම නිපදවීම සිදු නොවේ. එම හේතුවෙන් ඔවුනට ලැක්ටෝස් දිරවීමට නොහැකි වේ.

නිෂ්පාදනය

ශුගර් බීට්

ශුගර් බීට් යනු තම්පලා පවුලට අයත් වර්ෂයකට වරක් වැවෙන ශාකයකි. අල සහිත එහි මුලෙහි විශාල ප්‍රමාණයෙන් සුක්‍රෝස් අඩංගු වේ. එය ප්‍රමාණවත් හා වුවමනා කරන සාරවත් පස් අඩංගු, සෞම්‍යය ප්‍රදේශවල වගා කරනු ලැබේ. සිසිර ඎතුවේදී මෙම භෝගය යාන්ත්‍රිකව නෙලාගනු ලැබන අතර අග්ගිස්සේ ඇති කොළ හා වැඩිපුර පස් අයින් කර දැමේ. මුල් ඉක්මණින් දිරාපත් නොවන අතර, ඒවා සැකසීම සිදු කරන කර්මාන්තශාලාවට ගෙන යන තෙක් සති කිහිපයක් එහිම තබයි. මෙහිදී භෝගය සෝදා පෙති ගසා අපවියලනය මඟින් සීනි ලබා ගනී. කිරිහුණු ද මෙම පිළියෙල කල මි‍ශ්‍රණයට එකතු කර එය ශුද්ධ කිරීම සඳහා පියවර කිහිපයකින් කාබනේටභවනය සිදු කරයි. රික්තකයක් යොදාගෙන සිරපය උතුරා නටන තෙක් රත්කර එහි ජලය වාශ්ප කෙරේ. ඉන්පසු සිරපය කූල් කර සීනි කැට සාදයි. කැටවුණ සුදු සීනි වෙන්කර කේද්‍රාපසාරණය කර වේලයි. ඒ සඳහා තවදුරටත් ප්‍රසාදනය අවශ්‍යය වේ.

උක් දඬු
උක් දඬු (සක්කරම්) යනු පොඒසියා යන පවුලට අයත් බහු වාර් ෂිකව වැවෙන ශාකයකි. ඒවාහි දඬුවල පවතින සුක්‍රෝස් ලබා ගැනීමට නිවර්තන හා නිවර්තන නොවන කලාපවල වගා කෙරේ. පැළය වැඩෙන සමයේදී එහි උපරිම වැඩීම ලබාගැනීමට, ප්‍රමාණවත් වැස්සක් හා හිම නොමැති කාලගුණයක් අවශ්‍යය. මෙම භෝගය යාන්ත්‍රිකමය වශයෙන් හෝ අතින් වගා කෙරේ. යම් දිග ප්‍රමාණයක කැබලිවලට කපා කර්මාන්තශාලාවට ගෙනයාමත හැකි පරිදි කපාගනී. එහිදී එය අඹරා, වතුර සමඟ යුෂ ගැනීම හා අපවියලනය කර සීනි ලබාගනී. මෙම යුෂ ඉන්පසු හුණුවලින් පිරිසිඳු කර, එන්සයිම නැති කිරීමට රත් කරනු ලැබේ. එහි ප්‍රතිථලයක් ලෙස ලැබෙන තුනී සිරපය වැකුම් බඳුන් මඟින් වාශ්පීකරණ කිහිපයකට භාජනය කොට තවදුරටත් එහි ජලය ඉවත් කෙරේ. එමඟින් ලැබෙන අතිසංතෘප්ත ප්‍රතිඵලය සීනි කැට බවට පත්කර, ද්‍රවවලින් වෙන් කොට වියලා ගනී. අතුරු නිෂ්පාදනයක් ලෙස උක් පැණි ලැබේ. කඳේ තන්තු, සීනි උකහා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේදී ඉන්ධන යොදා ලෙස ගනී. මෙයින් ලැබෙන සීනි දුඹුරු පැහැයක් ගන්නා අතර, ඒවා ඒ ආකාරයෙන්ම හෝ සල්ෆර් ඩයොක්සයිඩ දමා සුදුකර හෝ කාබනේටභවනය කර සුදු කර ගත හැක.

ප්‍රසාදනය

පාරිභෝගිකයන්ට අවශ්‍යය උක් දඬුවලින් ලැබෙන සීනි, සුදු පැහැති මේස සීනි බවට පත් කිරීමට තවදුරටත් පිළියෙල කිරීමක් අවශ්‍යය වේ. සීනි සමහර විට තොග වශයෙන් වෙනත් රටකට ප්‍රවාහනය කර එහිදී ප්‍රසාදන කටයුතු කිරීමද සිදුවේ. පළමු පියවර ඇෆපීකරණය නම් වන අතර එහිදී සීනි කැට, සාරමය සිරපයක ගිල්වා ඒවා දිය නොකර මෘදු කිරීම හා ඇලෙන සුළු දුඹුරු වැස්ම ඉවත් කෙරේ. ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලැබෙන සිරපය කාබනේටභවනය හෝ පෝස්පේෂන් ක්‍රියාවලියට භාජනය කරයි. මෙම ක්‍රම දෙකෙන්ම සිරපයේ ඇති, තුනී ද්‍රව්‍යය අවක්‍ෂේපනය කර වෙන්කර ගනී. එසේ කරන විටදී බොහෝ අපවිත්‍ර දෑ ද එම වේලේම ඉවත් වේ. වර්ණ ඉවත් කිරීම සක්‍රීය කාබන් කැටිති හෝ අයන් හුවමාරු රේසින් යොදාගෙන කල හැක. සීනි සිරපය රත් කර සමාහෘත කර ඉන්පසු සීත කර සීනි කැට සාදයි. කේන්ද්‍රාප්‍රසාරණය මඟින් දියර වර්ග ඉවත්කර, වේලා, පාවිච්චි කිරීමට අවශ්‍යය පරිදි අසුරයි. වැඩිපුර දියර පැණි බවට පත් කෙරේ. සීනි විශ්ලේශණය කිරීමේ පොදු ක්‍රමවේද පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර කොමිසම, ප්‍රසාදිත සීනිවල ශුද්ධ බව මැනීමට සම්මත සාදා ඇති අතර ඒවා ICUMSA නොම්මර ලෙස හඳුන්වයි. අඩු අගයන්, ශුද්ධ බව වැඩි තත්වයේ ප්‍රසාදිත සීනිවලට ලැබේ.

නිෂ්පාදන රටවල්
2011 වසරේ සීනි සපයන ප්‍රධාන රටවල් 5 වූයේ බ්‍රසීලය, ඉන්දියාව, යුරෝපා සංවිධානය, චීනය හා තායිලන්තයයි. මෙම වසරේම වැඩිම සීනි අපනයනකරු බ්‍රසීලය වන අතර ඉන්පසු පිලිවළින් තායිලන්තය, ඕස්ට්‍රේලියාව හා ඉන්දියාවය. විශාලතම ආනයනකරුවන් යුරෝපා සංවිධානය, ඇමරිකාව හා ඉන්දුනීසියාවයි. දැනට, වැඩිම ඒක පුද්ගල සීනි පරිභෝජනය බ්‍රසීලය වන අතර ඉන්පසු ස්ථානවල ඕස්ට්‍රේලියාව, තායිලන්තය හා යුරෝපා සංවිධානය පසුවේ.

විවිධ හැඩ හා ප්‍රයෝජන

කැටකළ සීනි ප්‍රයෝජනයට ගනුයේ මේසය මත තබන ආහාරවලට ඉසීමට හා උණු පානයන් පැණිරස කිරීමට හා ගෙදරදීම ආහාර පිසින විට හා පුළුස්සන විට රසවත් කිරීමටය. ජෑම්, මාර්මලේඩ් හා පලතුරු දෝසි වැනි ආහාරවල ක්‍ෂුද්‍ර ජීවීන්ගෙන් නරක් වීම වැලැක්වීමටද යොදනු ලැබේ.

ඇඹරූ සීනි යනු කුඩු කරන ලද සිනිඳු පවුඩරයකි. ඒවා අයිසින් සීනි, කෑමට ඉසීමට, බේක් කිරීමට හා රස කැවිලි වෙළඳාමේදී යොදා ගැනේ.

පෙනේර සීනි යනු ධාන්‍යවල ප්‍රමාණයට වෙන්කරන ලද ස්ඵටිකරූපී නිෂ්පාදිතය. මේවා අලංකාර මේස සීනි ලෙසද, බේක් කිරීමේදී හා රසකැවිලි සෑදීමේදී මිශ්‍ර කිරීමට යොදා ගනී.

දුඹුරු සීනි යනු ආලෝකය, කළුවර ලැබීමට ධාන්‍ය වැස්මක් ඇති කැටකල සීනි ය. මේවා බේක් කෙරූ ආහාර, කැවිලි සහ ටොෆි සඳහා යොදා ගනී.

සීනි කියුබ යනු සුදු හෝ දුඹුරු පැහැති කැටකල කොටුවක ස්වරූපයට සෑදූ සීනි වර්ගයකි. පානයන් පැණිරස කිරීමට යොදයි.

දියර සීනි යනු ඉතා තියුණු සිරපයකි. මෙය 67%ක් කැටිකල සීනි වතුරේ දියකර සාදයි. ඒවා බීම වර්ග, අයිස් ක්‍රීම් හා ජෑම් වැනි ආහාර නිපදවීමට යොදා ගනී.

අපවර්තිත සීනි හා සිරප්, විවිධ වට්ටෝරු නිෂ්පාදනයට හා පාන්, කේක්, පානයන් වල, පැණිරස සැකසීමට, තෙතමනය රඳවා ගැනීමට හා සීනිවල මහීකරණය නැති කිරීමට එකට මිශ්‍ර කරයි.

සිරප හා පැණි යනු ආවේනික වට්ටෝරු සෑසීමට රත්කරන ලද ද්‍රාවික අපවර්තිත සීනි වේ. පැණිවල මණ්ඩි අඩංගු වේ. ඒවා විවිධ වර්ගයේ බේක් කෙරූ ආහාර, ටොෆි හා වැල්මී වැනි රස කැවිලිවල අඩංගු වේ.

අඩු කැලරි සහිත සීනි හා පැණි රසකාරක,  පැණි රසකාරක එකතු කල මෝල්ටොඩෙක්ස්ට්‍රින් වලින් සාදයි. මෝල්ටොඩෙක්ස්ට්‍රින් යනු පහසුවෙන් දිරවිය හැකි කෘතිම පොලිසැකරයිඩයි. එය කුඩා ග්ලූකෝස් අණු සහිත දාම හා පිෂ්ඨධාතුවල අසම්පූර්ණ ජලවිච්ජේදනය මඟින් සමන්විතය. ඇස්පාට්මේ, සැකරින්, ස්ටේවියා හෝ සුක්‍රෝස් මෙහි අඩංගු කරන පැණි රසකාරකය.

පොලිලෝස් යනු සීනි ඇල්කොහොල් ය. ඒවා පැණි රස දිගු කාලයක් මුවේ රඳවා තැබීමට අවශ්‍යය වන චුයින්ගම් වාගේ ද්‍රව්‍යයවල අඩංගු කරයි.

වයින් සෑදීමේදී පලතුරු යුෂ, ඇල්කොහොල් බවට පරිවර්තනය කරන්නේ පැසවීමේ ක්‍රියාවලියෙනි. අඩු සීනි නොපැසුණ පලතුරු ගෙන වැඩිපුර සීනි එකතු කර ඇල්කොහොල් ප්‍රමාණය වැඩිකර වයින් සාදයි. මෙම ක්‍රියාවලිය චැප්ටලයිසේශන් නම් වේ. සෞම්‍ය වයින් සෑදීමේදී අවශේෂ සීනිද අඩු කරමින් පැසවීමේ කාලය අඩුකල යුතුය.

පරිභෝජනය
ලෝකයේ බොහෝ කොටස්වල , මිනිසුන්ගේ ආහාර වේලේ   ප්‍රධාන දෙයක් ලෙස සීනි හැඳින්විය හැක. එමඟින් ආහාර ප්‍රියතාවය වැඩිකර ශක්තියක් ලබා දේ. ධාන්‍ය හා එළවළු තෙල් වලට පසු, උක් දඬු හා අලවලින් ලැබෙන සීනි, එක පුද්ගලයෙකුගේ එක් දිනක සාමාන්‍යය කැලරි ප්‍රමාණය අනෙකුත් ආහාර ඛාණ්ඩවලට වඩා වැඩියෙන් සපයයි. ආහාර හා  කෘෂිකර්ම සංවිධානයට අනුව (FAO), සාමාන්‍යයෙන් සීනි කි.ග්‍රෑ.24 (එල්.බී.531) ක්, දිනකට කැලරි 260ට වඩා වැඩි ආහාරවලට සමාන වේ. මෙය 1999 වසරේ සෑම වයසකම වාර්ෂික ඒක පුද්ගල පරිභෝජනය විය. වැඩි වන ජනගහනයත් සමඟම, සීනි පරිභෝජනය ද කි.ග්‍රෑ.25.1 (එල්.බී.551) දක්වා 2015 වන විට වැඩි වේ යැයි අපේක්‍ෂිතය.

ලෝකය පුරා කරන ලද සමීක්‍ෂණවලින් ලැබුණු දත්ත අනුව 1999 හා 2008 අතර සීනිවල පරිභෝජනය සෑම වයසකම, වර්ගයේම හා ආදායම් මට්ටමකම කාණ්ඩවල 23.4% කින් අඩු වී ඇත.

කැට කල සීනිවල ඒක පුද්ගල පරිභෝජනය, ඇමරිකාවේ කි.ග්‍රෑ.27 හා 46 (එල්.බී.60 හා 100) අතර පසුගිය අවුරුදු 40 තුලදී වෙනස් වී ඇත. 2008 දී වාර්ෂික ඒක පුද්ගල මුළු සීනි පරිභෝජනය කි.ග්‍රෑ.61.9 (එල්.බී.136) වලට සමාන විය. මෙය ප්‍රසාදිත සීනි කි.ග්‍රෑ.29,65 (එල්.බී.65.4) හා ධාන්‍යවලින් ලද පැණි රස කි.ග්‍රෑ.31 (එල්.බී.68.31) වලින් සමන්විත විය.

සෞඛ්‍යය බලපෑම්
සීනිවලින් ඇතිවන සෞඛ්‍යය බලපෑම් පිළිබඳව කර ඇති සමහර අධ්‍යයනයන් ප්‍රතිඵල අතින් අවිනිශ්චිතය. ලෝක සෞඛ්‍යය සංවිධානය  (WHO) හා ආහාර හා කෘෂිකර්ම සංවිධානය (FAO) විසින් සෘජුවම ශෝධිත හා ශෝධිත නොකළ සීනිවලින් ඇති වන බලපෑම අධ්‍යයනයක් කර ඇත. මෙම අධ්‍යයන සඳහා සීනි භාවිතා කරන පුද්ගලයින් ඇතුලත් නොවන බැවින් පාද රේඛාව දෝෂ සහිතය. "පාරිභෝගික සෞඛ්‍යය පිළිබඳ වර්තා" වැනි ලිපිවල 2008 දැක්වෙන පරිදි "සීනි හා සම්බන්ධ බලාපොරොත්තු වූ ආහාරමය ගැටළු" වැඩි වී ඇත. බොහෝ අධ්‍යයන, අධි ආම්ලිකතාවය පිළිබඳ බොරු හෙලිදරව් කරයි. මෙය නොසලකා මෙම ලිපියේ දිගින් දිගටම සීනිවලින් ශරීරයට ඇතිවන බලපෑම ඉදිරිපත් කරයි. අනෙකුත් ලිපි හා අධ්‍යයන මෙයට විරුද්ධ ආකාඅරයට අදහස් දක්වයි. ලෝක සෞඛ්‍යය සංවිධාන හා ආහාර හා කෘෂිකර්ම සංවිධාන  අධ්‍යයන පවසන ආකාරයට මෙවැනි අවිනිශ්චිත ප්‍රතිඵල, නිවැරදිව නොවිමසා හා පාලනයකින් තොරව කරන අධ්‍යයනවලින් බලාපොරොත්තු විය හැක.

ලේවල ග්ලූකෝස් මට්ටම
සීනි ශරීරයේ ලේවල ග්ලූකෝස් මට්ටම, පිෂ්ඨයට වඩා ඉතා ඉක්මණින් ඉහළ නංවන බවට මතයක් පවතී. එසේ වන්නේ එහි සරල රසායනික ව්‍යුවහයයි. මෙම මතය දැන් ප්‍රතික්‍ෂේප කර ඇති අතර, තවදුරටත් දියවැඩියාව සඳහා ග්ලූකෝස් මට්ටම පාලනයේදී මෙම ද්‍රව්‍යයන් වෙන් කිරීමට හේතුවක් නොමැති බව සොයාගෙන ඇත. මේ හේතුවෙන් දියවැඩියාව ඇති පුද්ගලයින් තම ආහාරය සැකසීමේදී, කාබෝහයිඩ්‍රේට ගණනයක් සිදු කරයි. කෙසේ හෝ අධ්‍යයනවලින් සීනි හා කාබෝහයිඩ්‍රේට පරිභෝජනයන් මුඛ සෞඛ්‍යයට වන බලපෑම වෙනස් බව පෙන්වා දී ඇත. පිෂ්ඨමය ආහාර හා පලතුරු මඟින් දත් දිරා යාමට ඇතිවන බලපෑම අඩු ය.

තරබාරුකම හා දියවැඩියාව
සීනි හා දියවැඩියාව අතර සම්බන්ධ අධ්‍යයන අවිනිෂ්චිත වී ඇත්තේ සමහර පුද්ගලයින් වැඩිපුර ප්‍රමාණයක් සීනි ආහාරයට ගැනීමෙන් දියවැඩියාව ඇති වීමේ අවධානමක් ඇති නොවන බව පැවසීමෙනි. වැඩිපුර සීනි පරිභෝජනයෙන් වැඩිවන කැලරිවලින් ස්ථූලබවට පත් වී එයින් පරිවෘත්තීය රෝග හට ගනී. තවත් අධ්‍යයන ශෝධිත සීනි පරිභෝජනත හා දියවැඩියාව වැළඳීම අතර සම්බන්ධතාව සහ තන්තු ආහාරයට ගැනීමේ ප්‍රතිවිරුද්ධ බලපෑම පෙන්වයි. මෙයට 2010හේ අධ්‍යයන 11ක දත්ත අයත් වන අතර 310,819ක සහභාගිකරුවන් හා 2වන වර්ගයේ දියවැඩියා තත්ව 15,043ක් ඇතුලත් ය. මෙයින් සීනි දැමූ පානයන්, පරිවෘත්තීය රෝග ලක්‍ෂණ හා 2වන වර්ගයේ දියවැඩියා ඇතිවීමේ අවධානම වැඩි බව සොයා ගෙන ඇත. මෙය තරබාරු බව වැඩි වීමට පමණක් නොව, ආහාර දිරවීමේ කාලය වැඩි වී, ඉන්සියුලින් අඩු වී, සෛල නිවැරදි පරිදි ක්‍රියා නොකිරීම හා දවිල්ල හා ඉඳිමුමට හේතු වේ. නිදන්ගත රෝග හා තරබාරුකමට හේතුවන පරිභෝජනයන් පිළිබඳ දළ විශ්ලේෂණයන්ට අදාළව ලෝක සෞඛ්‍යය සංවිධානයේ නිදහස් පශ්ච අධ්‍යයන, සීනි නොමැති (මොනොසැකරයිඩ හා ඩයිසැකරයිඩ දමා නිශ්පාදනය කරන, උයන හෝ පරිභෝජනය කරන, ස්වාභාවිකවම පැණිවල ඇති සීනි , සිරප හා පලතුරු යුෂ) හා සීනි ඇති ආහාර පිළිබඳ පැහැදිලිව දක්වා ඇත. 2000 වසරේ මුල් කාලයේ වාර්තා, සීනි නොමැති ආහාර සඳහා තිබිය යුතු කාබෝහයිඩ්‍රේට ප්‍රමාණය 10%ක් ලෙස සීමා ඇති කලේය (ස්කන්ධය නොසලකා ශක්තිය පමණක් සලකමින්). 2002 සිට එය මුළු ජනගහනයෙන් 10%කට පැතිරවීම මෙහි අරමුණ විය. උපදේශණ කරක සභාව මෙහි අරමුණ මතභේදකාරී බව හඳුනාගත්තේ ය. කෙසේ හෝ උපදේශන සභාවේ අධ්‍යයන පෙන්වන පරිදි සීනි නොමැත්තන්ගේ බර ඉක්මවා යෑමේ බලපෑමක් නොමැති බව සැලකේ.

කන්තුක වාහිනී ආබාධ
සතුන් මත කරන ලද අධ්‍යයන කිහිපයක් පවසන පරිදි බොහෝ කාලයක් ශෝධිත සීනි පරිභෝජනය කිරීමෙන් පරිවෘත්තීය රෝග හා කන්තුක වාහිනී ආබාධ ඇතිවේ. සමහර විද්වතුන් පවසන පරිදි ශෝධිත ෆෲක්ටෝස්, ශෝදිත ග්ලූකෝස්වලට වඩා කන්තුක වාහිනී රෝග සඳහා බලපායි. හෘදයේ ක්‍රියාවලියට, කාබෝහයිඩ්‍රේට හා තන්තු සහිත ආහාරයකින් කාබෝහයිඩ්‍රේට සහිත ආහාරයකට මාරු වූ විට බාධා ඇති වේ. සන්තෘප්ත තෙල්වලින්, කාබෝහයිඩ්‍රේට වැඩි ආහාරවලින් අඩු වන අතර, වැඩි කාබෝහයිඩ්‍රේට ඇති ආහාරවලින් අඩු වීමක් සිදු නොවේ. මෙයින් පැවසෙන්නේ වැඩි ග්ලයිසමින් ප්‍රමාණයක් ඇති ආහාර පරිභෝජනයෙන් කිරීටක හෘද රෝග වැඩි වීමේ අවධානමක් ඇති බවයි.

සීනිවල එකතු කල පරිභෝජනය සහ යෞවනයන්ගේ හා වැඩිහිටියන්ගේ කන්තුක වාහිනී ආබාධ වැඩිවීම අතර ධනාත්මක සම්බන්ධයක් ඇත. අධ්‍යයනවලින් පවසන පරිදි ප්‍රසාදිත කබෝහයිඩ්‍රේට හෝ වැඩි ග්ලයිසමික් ප්‍රමාණයක් ඇති කබෝහයිඩ්‍රේට, කන්තුක වාහිනී ආබාධ සඳහා සන්තෘප්ත මේදයට වඩා වැඩි බලපෑමක් ඇති කරයි. වැඩිපුර සීනි ගැනීමෙන් ද (සුක්‍රෝස් හෝ ඩයිසැකරයිඩ) සැලකිය යුතු තරමින් කන්තුක වාහිනී හා හෘද රෝග වැඩි කරයි.  ස්වීඩනයේ ලුන්ඩ් විශ්වවිද්‍යාල හා මැලමෝ විශ්වවිද්‍යල විසින් 4031ක පිරිසක් සහභාගි කරගෙන සිදුකරන ලද අධ්‍යයනයක් අනුව, සීනිවලින් ලේ තුල අනවශ්‍යය පරිදි වැඩි ලිපිඩ ප්‍රමාණයක්, සුළු හා මධ්‍යම අඩු ඝනත්ව ලිපොප්‍රෝටීනය වැඩි කිරීමට හා  වැඩි ඝනත්ව ලිපොප්‍රෝටීන අඩු කිරීමට සමත් වේ. එයට වෙනස්ව ආහාරයට ගත් මේදය, ලේවල මේද ප්‍රමාණයට බලපෑම් නොකරයි. සීමිත පරිමාණයක ඇල්කොහොල් හා ප්‍රෝටීන එකතු වීමෙන්, වැඩි ඝනත්ව ලිපොප්‍රෝටීනය සහිත මේද ප්‍රමාණය වැඩිකිරීමට හේතු වේ.

අල්ට්ස්හයිම රෝගය
අල්ට්ස්හයිම රෝගයට, අපරදිග ආහාර සමඟ සම්බන්ධතාවක් ඇති බව පවසේ. එම රෝග තත්ත්වය වැඩිපුර රතු මස්, සීනි ආහාර, වැඩිපුර මේද සහිත ආහාර හා ප්‍රසාදිත ධාන්‍ය ගැනීමෙන් ඇති වේ. ඩිමෙන්‍ෂියාව රෝගය සමහර විටමින් හා බෙහෙත් වර්ග ගැනීමෙන් සුව කල හැකි බවට මතයක් තිබුනද, සමහර අධ්‍යයන එයින් සතුටුදායක ප්‍රතිඵල නොලැබෙන බව පෙන්වා දේ.

ආහාර චක්‍රයේ රටා අධ්‍යයනයදී, සෑම ආහාර ගැනීමේ රටාවක්ම, අල්ට්ස්හයිම රෝගය ඇති මිනිසුන්ගේ හා නීරෝගී පුද්ගලයින්ගේ ප්‍රධාන ආහාර රටා සසඳමින් සිඳු කරයි. මෙම අධ්‍යයනය පෙන්වන්නේ අල්ට්ස්හයිම රෝගය ඇති වන්නේ විශාල ප්‍රමාණයෙන් මස්, බටර්, මේද වැඩි කිරි නිෂ්පාදන, බිත්තර හා ප්‍රසාදිත සීනි පරිභෝජනයෙන් බවයි. මෙයට සාපේක්‍ෂව එම රෝගය නොමැති පුද්ගලයින් වැඩිපුර ධාන්‍ය වර්ග හා එලවළු ආහාරයට ගනී.

එක් පරීක්‍ෂණයක් සාමාන්‍ය ආහාර වේලක් (ප්‍රෝටීන් 19%, මේද 5%, කාබෝහයිඩ්‍රේට 60%), ජලය 10%ක් හා අනෙකට සුක්‍රෝස් 10%ක් දමා පරීක්‍ෂා කළ විට, සීනි පරිභෝජනය අල්ට්ස්හයිම රෝගය සෑදීමට බලපෑම් කරන බව පැහැදිලි විය.

ඇසේ කහ ලපය විනාශ වීම
මහලු වියේ සීනි පරිභෝජනය හා ඇසේ කහ ලපය විනාශ වීම අතර සම්බන්ධතාවක් පවතී.

දත් දිරායාම
දත් දිරායාමේ රෝගයට පිළියමක් ලෙස සීනි පරිභෝජනය, උපරිමය 10%ක් හා අවමය 0%ක් වන පරිදි ගන්නා ලෙස නියම කර ඇත. සාමාන්‍ය සීනි හා දත් දිරායාම අතර සම්බන්ධතාවය බැලීමට මිනිස් මැදිහත්වීමෙන් කර ඇති ඒත්තු ගැන්විය හැකි අධ්‍යයන, වසංගත රෝග පිළිබඳ අධ්‍යයන, සත්ත්ව අධ්‍යයන හා ප්‍රායෝගික අධ්‍යයන කර ඇත. අනෙකුත් සීනි (සංයුක්ත කාබෝහයිඩ්‍රේට) පරිභෝජනයෙන් සාමාන්‍යයෙන් ඇතිවන දත් දිරා යාමේ අවධානම අඩු බවත් පැවසේ. පාරම්පරිකව ෆෲක්ටෝස් අසහනය ඇති පුද්ගලයින් අතර දත් දිරා යාමේ රෝගය අඩුවෙන් දැමීමට ලැබේ.

මිනුම්
විවිධ වර්ගයේ සීනි වර්ග, අණුවල විවිධ ප්‍රමාණයන් හා අඩංගු තෙතමනයේ ප්‍රමාණය අනුව විවිධ ඝනත්වයන් ගනී..

ඩොමිනෝ සීනි ආයතනය පහත බර පරිවර්තනය සඳහා පහත ධාරිතා පිහිටුවා ඇත.:
දුඹුරු සීනි කෝප්ප 1 = තේ හැඳි 48 ~ ග්‍රෑම් 195  = 6.88 oz
කැටිති සීනි  කෝප්ප 1 = තේ හැඳි 48 ~ ග්‍රෑම් 200 = 7.06 oz
කුඩුකල සීනි  කෝප්ප 1 = තේ හැඳි 48 ~ ග්‍රෑම් 120 = 4.23 oz

තොග ඝනත්වය

ඩෙක්ස්ට්‍රෝස් සීනි 0.62 ග්‍රෑම්/මිලි ග්‍රෑම් ( = 620 කි.ග්‍රෑ  kg/m^3)
කැටිති සීනි 0.70 ග්‍රෑම්/මිලි ග්‍රෑම්
කුඩුකල සීනි 0.56 ග්‍රෑම්/මිලි ග්‍රෑම්
බීට් සීනි 0.80 ග්‍රෑම්/මිලි ග්‍රෑම්

මූලාශ්‍ර

ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා විශ්වකෝෂය:  [Sugar]

වැඩිදුර කියවීම්

A C Hannah, The International Sugar Trade, Cambridge: Woodhead, 1996. ISBN 1-85573-069-3

බාහිර සබැඳුම්

Cook's Thesaurus: Sugar
Sugar

කාබෝහයිඩ්‍රේට
පෝෂණය
සීනි

සීනි


Ahmet Fehim (1856, İstanbul - 2 Ağustos 1930, İstanbul), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu, yönetmen.

Yaşamı
İlk kez 1876 yılında Gedikpaşa Tiyatrosu'nda sahne aldı. Burada oynadığı uşak Bonafis rolüyle dikkati çeken Fehim, 1879 yılında Bursa'ya gitti ve Ahmet Vefik Paşa'nın Moliere uyarlamsında rol aldı. Daha sonraki yıllarda Fasulyeciyan'la birlikte Anadolu turnesine çıktı. Pek çok yerde oynadı. İstanbul'a döndükten sonra Mınakyan' nın Osmanlı Dram Kumpanyasına katıldı. Bir ara Darülbedayi'de komedi bölümünde öğretmenlik yaptı. I. Dünya Savaşı'ndan sonra sinemada da yer aldı. Türk sineması'nın ilk döneminde Malül Gaziler Cemiyeti adına filmler çekti. Bu filmlerin ilki Mürebbiye'dir. Mürebbiye'yi hem yönetti hem de başrolünde oynadı.

Filmleri

Oyuncu
 1916: Himmet Ağa'nın İzdivacı
 1919: Binnaz
 1919: Mürebbiye

Senaryo
 1919: Mürebbiye

Yönetmen
 1919: Binnaz
 1919: Mürebbiye

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA'de Ahmet Fehim

1856 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
1930 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk film yönetmenleri
İstanbul'da ölenler
Büyükada Mezarlığı'na defnedilenler

Ahmet Fehim


كوليت خوري هي شاعرة وأديبة وروائية سورية (من مواليد 1931)، جدها رئيس الوزراء السوري الأسبق فارس الخوري في عهد الاستقلال. تكتب كوليت الخوري بالفرنسية والإنجليزية إلى جانب لغتها الأم العربية. وكانت تعمل محاضرة في كلية الآداب بجامعة دمشق. وعملت في الصحافة السورية والعربية منذ أيام الدراسة. تنبع شهرة خوري من عملها في السياسة والأدب. يركز عملها ككاتبة على الحب والشبقية، وهو موضوع كان يعد من التابوهات في الثقافة السورية.

نشأتها
ولدت في دمشق، وتلقت تعليمها الأولي في مدرسة راهبات البيزانسسون وأتمت دراستها الثانوية في المعهد الفرنسي العربي في دمشق. والجدير بالذكر أن كوليت قد ولدت في عائلة مرموقة، حيث يُعرف جدها فارس الخوري كبطل في سوريا لنضاله ضد للفرنسيين. بالإضافة إلى ذلك، كان والدها وزيرًا لشؤون القرى والبلدات. كانت خوري أيضًا وطنية للغاية، حيث كتبت عدة مجموعات من القصص عن حرب أكتوبر عام 1973، والمعروفة أيضًا باسم، والتي سميت إحداها بـ «الأيام المضيئة» (1984).

بعدئذٍ درست الحقوق في الجامعة اليسوعية في بيروت ثم تابعت تحصيلها العالي في جامعة القديس يوسف ببيروت، ثم في جامعة دمشق، ونالت الإجازة في اللغة الفرنسية وآدابها. هي عضو جمعية القصة والرواية وحصلت كوليت خوري على شهادتين في الحقوق وآداب اللغة الفرنسية من جامعة دمشق وبيروت.

المسيرة الأدبية
كانت خوري رائدة في النسوية العربية، وكتبت في الخمسينيات قصصًا غاضبة عن الرجال «وأنانيتهم». بدأت مسيرة خوري المهنية عام 1957 وامتدت لأكثر من ستة عقود. بدأت مسيرتها الأدبية بنشر مجموعة شعرية بالفرنسية بعنوان "Vingt Ans" (بيروت، 1958). وفيها أعربت خوري عن استيائها من القيود الاجتماعية وفراغ حياتها وانعدام هدفها. كما وصفت محاولاتها للعثور على الخلاص من خلال الحب. نبعت الكثير من أعمال خوري من رغبتها في تجنب «الانتقام الصارخ»، وكانت الكتابة هي الطريقة الأفضل والوحيدة للتعبير عن نفسها. كرست خوري أعمالها للانغماس في نفسية الأنثى، ولا سيما للدفاع عن حق المرأة في الحب. قالت خوري ذات مرة: «لأني شعرت دائمًا بالحاجة إلى التعبير عما يدور في داخلي... الحاجة إلى الاحتجاج، والحاجة إلى الصراخ... وبما أنني لم أرغب في الصراخ وأنا ممسكة بسكين، فقد صرخت بأصابعي وصرت كاتبة». غطت العديد من قصص خوري مواضيع مثل الحب والشبقية، لا سيما من منظور الإناث. وكتبت خوري أكثر من عشرين رواية والعديد من المقالات السياسية والأدبية.

في عام 1959 صدمت العالم العربي برواية كتبت فيها علانية عن الحب. كان اسم هذه الرواية «أيام معه»، وقيل أنها المرة الأولى التي تكتب فيها امرأة بجرأة عن موضوع يعتبر من التابوهات في المجتمع السوري المحافظ. استلهمت أيام معه من علاقة غرامية مع الشاعر السوري الأسطوري نزار قباني. خلقت كوليت في قصتها امرأة قوية لم يكن حبها قوياً لدرجة أنه أعماها أو جعلها ضعيفة، وذلك من أجل الحفاظ على صورة القائدة القوية. في القصة، البطلة والراوية ريم، هي ضد المجتمع وعائلتها، وتحاول تكوين هويتها الشخصية. بينما توفي والدا ريم عندما كانت صغيرة، وبالتالي لا يمكنهما السيطرة على حياتها البالغة، لا يزال وجود والدها المهيمن يطاردها بعد وفاته. تشعر ريم أيضًا بالاشمئزاز من الزواج في شكله التقليدي. في القصة، تقول بقوة: «لا! أنا لم أولد فقط لأتعلم الطبخ ثم لأتزوج وأنجب الأطفال وأموت! إذا كانت هذه هي القاعدة في بلدي، فسأكون الاستثناء. لا اريد ان اتزوج!».

بعد ذلك بعامين، نشرت «ليلة واحدة» (1961)، التي حكت قصة ليلة قضتها الشخصية الرئيسية، رشا، مع رجل كان طيارًا في سلاح الجو الفرنسي خلال الحرب العالمية الثانية. كانت هذه القصة أكثر إثارة للجدل بسبب عنصر الزنا واعتباره جانبا من جوانب التنوير الذاتي. تحاول البطلة المتزوجة رشا، أن تجد نفسها وتستعيد السيطرة على حياتها من خلال علاقة خارج نطاق الزواج بعد أن أجبرت على الارتباط برجل يبلغ من العمر 30 عامًا وهي في سن الخامسة عشرة. يتعامل زوجها سالم مع الزواج على أنه صفقة تجارية تفتقر إلى العاطفة والرحمة. يعامل سالم رشا كشيء وتعبّر عن إحباطها من ذلك بقولها: «هل فكرت ولو ليوم واحد أن هذه المرأة التي أحضرتها لتكملة أثاث منزلك كانت إنسانًا؟ إنها إنسان، تفضل ألف مرة مشاركتك بفكرة واحدة على أن تقدم لها أشهى الأطعمة».

في كتابها «سنوات الحبّ والحرب»، والذي يتضمّن مقالات أدبية وقصصاً قصيرة كتبتها بين عامَي 1973 و1979، تمكّنت كوليت الخوري من تأريخ حرب تشرين (حرب السادس من أكتوبر). صدر الكتاب عن «الهيئة العامة السورية للكتاب»، ويقع في 334 صفحة من القطع الكبير، ووفقا لمحمد خالد الخضر، يُظهر الكتاب حرص كوليت على رفع المستوى الأدبي في ما جاءت به نظراً إلى أهمية القصص التي أتت بها من الميدان العسكري ومن المشافي ومن ذوي الشهداء، لتكون كتاباتها «محمّلة بكرامة الجندي السوري وعنفوانه».

من أقوالها المشهورة في أدب العقيد معمر القذافي: «كتاب القذافي القصصي هو عمل إبداعي فعلي، وهو في رأيي مجموعة أدبية غنية ضمّت القصة القصيرة والمقالة واللوحة القصصية. وكان الكاتب متألقاً في كل هذه المجالات».

الحياة السياسية
من عام 1990 إلى 1995، عملت كوليت خوري كعضو مستقل في البرلمان السوري. في عام 2008، تم تعيين كوليت مستشارة ثقافية للرئيس السوري بشار الأسد. تكتب حاليًا في صحيفة البعث الحكومية السورية حول مجموعة واسعة من القضايا السياسية والأدبية.

الحياة الشخصية
تزوجت كوليت مرتين وتطلقت من الموسيقار الإسباني رودريجو دي زياس، وهو حفيد الدبلوماسي الأمريكي فرانسيس بورتون هاريسون ونجل الفنان المكسيكي ماريوس دي زياس. لدى كوليت وزياس ابنة، واسمها مرسيدس نارا دي زياس خوري.

كانت علاقة خوري مع الشاعر السوري نزار قباني مصدر إلهام لها في روايتها عام 1961 أيام معه.

أعمالها
 عشرون عاماً (1957)، شعر بالفرنسية.
 أيام معه (1959)، رواية صدر منها سبع طبعات حتى عام 2001.
 رعشة (1960)، شعر بالفرنسية.
 ليلة واحدة (1961)، رواية صدر منها أربع طبعات حتى عام 2002.
 أنا والمدى (1962)، تسع قصص صدر منها طبعتان فقط حتى عام 1993.
 كيان (1968)، قصة صدر منها أربع طبعات حتى عام 2003.
 دمشق بيتي الكبير (1969)، قصة.
 المرحلة المرة (1969)، قصة وأعيد طبعها مع قصتين في عام 2002.
 الكلمة الأنثى (1971)، تسع قصص أعيد طبعها في عام 2001.
 قصتان (1972)، قصتان ظهرتا ثانية مع المرحلة المرة في عام 2002.
 ومر صيف (1975)، رواية صدر منها 3 طبعات حتى عام 2000.
 أغلى جوهرة بالعالم (1975)، مسرحية باللغة العامية.
 دعوة إلى القنيطرة (1976)، قصة ظهرت ثانية مع مجموعة «الأيام المضيئة» في عام 1984.
 أيام مع الأيام (1978-1979)، رواية صدر منها ثلاث طبعات حتى عام 2004.
 الأيام المضيئة (1984)، قصص.
 معك على هامش رواياتي (1987)، غزل.
 أوراق فارس الخوري: الكتاب الأول (1989)، الطبعة الثانية (2000).
 أوراق فارس الخوري: الكتاب الثاني (1997)، الطبعة الثانية (2001).
 أوراق فارس الخوري: الكتاب الثالث.
 العيد الذهبي للجلاء (1997)، محاضرة مع مقدمة أولى للعماد أول مصطفى طلاس.
 امرأة (2000)، مجموعة قصص.
 طويلة قصصي القصيرة (2000)، صفحات من الذاكرة.
 ستلمس أصابعي الشمس (2002)، قصة رمزية نُشِرَت مسلسلةً عام 1962.
 ذكريات المستقبل (1) (2002)، مجموعة مقالات من الفترة 1980–1983.
 ذكريات المستقبل (2) (2003)، مجموعة مقالات من الفترة 1984–1987.
 في الزوايا حكايا (2003)، مجموعة قصص.
 في وداع القرن العشرين (2004)، المقالة الأسبوعية من الفترة 1998–2000.
 سنوات الحب والحرب (2006)، مقالات وقصص.
 عبق المواعيد (2008)، وجدانيات وقصص.
 ويبقى الوطن فوق الجميع (2010).
 شخصيات في الخاطر: صفحات من ذاكرتي (2016).

ملاحظات

آل الخوري
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دمشق
خريجو جامعة بيروت العربية
خريجو جامعة دمشق
روائيات سوريات
روائيو القرن 20
سوريون من أصل لبناني
شاعرات سوريات
شعراء سوريون في القرن 20
كاتبات القرن 20
كاتبات سوريات في القرن 20
كاتبات سوريات في القرن 21
كتاب سوريون في القرن 20
كتاب سوريون في القرن 21
مسيحيون سوريون
مواليد 1931
مواليد 1937
مواليد في دمشق
شعراء دمشقيون

كوليت خوري


Olaylar
 2 Şubat – Meksika-Amerika Savaşı, Guadelupe-Hidalgo Antlaşması'nın imzalanması ile sona erdi.
 22 Şubat - Paris Ayaklanması ve 1848 Devrimleri başladı.
 26 Şubat - Fransa'da İkinci Cumhuriyet ilan edildi.
 2 Aralık - I. Franz Joseph, Avusturya İmparatoru oldu.
 Zachary Taylor, ABD'nin 12. başkanı oldu
 Wisconsin ABD birliğine 30. eyalet olarak katıldı.
 Kaliforniya'da altına hücum başladı. Servet arayan Çinli göçmenlerle dolu ilk gemi San Francisco'ya vardı.

Doğumlar

Ocak

Şubat
 4 Şubat - Jean Aicard Fransız şair, yazar

Mart
 19 Mart - Wyatt Earp, Amerikalı kanun adamı. (ö. 1929)

Nisan

Mayıs

Haziran
 7 Haziran - Paul Gaugin, Fransız ressam (ö. 1903)

Temmuz

Ağustos

Eylül
 8 Eylül - Viktor Meyer, Alman kimyacı (ö. 1897)

Ekim

Kasım

Aralık

Tarihi bilinmeyen
 Ahmed Süreyya Emin Bey dünyada ilk olarak seri atışlı sahra topu mucidi.

Ölümler
 18 Aralık - Bernhard Bolzano İtalyan asıllı Çek filozof ve matematikçi.

1848


Polițistul maniac (titlu original: Maniac Cop - cu sensul de Polițistul maniac) este un film american din 1988 regizat de William Lustig. Este creat în genurile film de acțiune, slasher. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Tom Atkins, Bruce Campbell, Laurene Landon, Richard Roundtree, William Smith, Robert Z'Dar și Sheree North. Scenariul este scris de Larry Cohen. A fost lansat pe 13 mai 1988 și a avut încasări de 671 382 de dolari la un buget de 1,1 milioane de dolari. În ciuda recenziilor negative, Maniac Cop a devenit un film cult. A avut două continuări: Maniac Cop 2 (1990) și  Maniac Cop III: Badge of Silence (Somnul tacerii, 1993).

Prezentare

Distribuție
 Bruce Campbell - Officer Jack W. Forrest, Jr.
 Tom Atkins - Detective Lieutenant Frank McCrae
 Laurene Landon - Officer Theresa Mallory
 Richard Roundtree -  Commissioner Pike
 William Smith - Captain Ripley
 Robert Z'Dar - Officer Matthew Cordell
 Nina Arvesen - s Regina Sheperd
 Sheree North - Officer Sally Noland
 Victoria Catlin - Ellen Forrest
 Ron Holmstrom (nemenționat) - Building Superintendent

Producție
Cheltuielile de producție s-au ridicat la 1,1 milioane $.

Lansare și primire
"Maniac Cop" a fost lansat în 13 mai 1988. A rulat în 50 de cinematografe și a avut încasări totale de 671.382 $.

Filmul va fi refăcut sub regia lui John Hyams.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de groază din 1988

Filme din 1988
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de William Lustig
Filme de acțiune
Filme idol
Filme slasher
Filme de groază din anii 1980

Din iad


St. Vincent Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 St. Vincent Township (Arkansas)
 St. Vincent Township (Minnesota)

St. Vincent Township


Körük, çeşitli yerlerde, ateşi canlandırmak için, daha çok demirci ve kalaycıların kullandıkları bir alet. Açılıp kapanarak içindeki havayı ateşe üfleyen bu alet, uzun zaman el sanatları ile uğraşan erbabı tarafından kullanılmıştır.

Değişik boy ve tipte olanları vardı. Genellikle basit iki deri tulumdan meydana gelirler. Bütün körüklerde hava akımının devamı, birbiri üzerine konmuş iki körüğün sıra ile sıkıştırılması ile temin edilir.

Eskiden Anadolu'da çok kullanılan körükler, küçük iş yerlerinde hala istifade edilen aletlerdendir. Bilhassa demirci ve kalaycılar kullandıkları kömürün devamlı hararetini muhafaza etmeleri için kurdukları körük ile ateşi devamlı üflerler. Kömürün üzerindeki demir parçası, kor; kalaylanacak kap da sıcaklığını muhafaza edecek halde bulunur. Demirci ve kalaycılar bu işleri yapmak için körükçü çırakları kullanırlardı.

Bir şeyin üst üste katlanmış açılıp kapanmaya elverişli kısmına da körük adı verilmektedir. Fotoğraf makinesi körüğü, kitap körüğü gibi.

Ayrıca eskiden kiliselerde kullanılan orglarda enstrumanın ses çıkartması için ihtiyacı olan havayı üflemesi için de körük kullanılırdı.

Aletler
Şömineler
Antik Mısır'da teknoloji

Körük


Kalust Sarkis Gülbenkyan (, 29 Mart 1869, Üsküdar – 20 Temmuz 1955, Lizbon), uluslararası petrol sanayiinin doğmasında ve gelişmesinde önemli rol oynamış ve bu arada uluslararası siyasi ilişkilerde de etkili olmuş Ermeni iş adamı.

Kendisi soyağacını M.S. 4. yüzyılda Van Gölü güneyinde hüküm sürmüş Reşduni Ermeni prenslerine dayandırmış, ailesinin 11. yüzyılda Kapadokya'ya göçtüğünü, Bizans İmparatorluğu'nda asalet ifade eden Vart Badrik ismini, sonradan Türkçeye çevirerek Gülbenkyan şeklinde anılmaya başladıklarını, Kapadokya'da sanata ve sosyal hayata büyük hizmetleri geçtiğini iddia etmişse de, bunlar şüpheyle yaklaşılması gereken bilgilerdir.

Gülbenkyan ilköğrenimini Kadıköy'de Aramyan-Uncuyan okulunda yapmış, sonradan Saint Joseph Fransız Lisesi 'ne geçmiştir. Avrupa'da sürdürdüğü öğreniminin ilk durağında Marsilya'da bir süre kalarak Fransızca'sını geliştirmiş, daha sonra Londra'nın ünlü King's College üniversitesinde jeoloji mühendisliği diplomasını almıştır.

1891'de 22 yaşındayken Kafkasya gezisine çıkmış, özellikle Bakü petrol yatakları, onu petrolün geleceğin yakıtı olacağı konusunda ikna etmiştir. Gezi hatıralarını kitap olarak yayınlamış, ayrıca ünlü şarkiyatçılık dergisi Revue des Deux Mondes için iki makale yazmıştır. Bu makalelerinin Osmanlı Devleti'nin ilgisini çekmesi üzerine, özellikle Osmanlı İmparatorluğu 'nun petrol kaynaklarını ve özellikle de Mezopotamya'daki petrol rezervlerini ele alan bir raporu padişah II. Abdülhamit 'e sunulmak üzere hazırlamıştır.

Bir sonraki aşamada Gülbenkyan, o dönemde Hollanda sömürgesi olan Endonezya'da keşfedilmiş petrol kaynağını değerlendirmek için kurulmuş Hollandalı Shell şirketinin, bir İngiliz-Hollanda ortaklığı haline getirilmesiyle doğan günümüzün petrol devi Royal Dutch Shell 'in kuruluşunda yer alarak petrol sektörüne doğrudan girmiştir. Bu şirket ABD de John D. Rockefeller tarafından kurulmuş zamanının diğer petrol devi Standard Oil 'e rakip olarak ortaya çıkmaktaydı. Gülbenkyan Royal Dutch Shell çerçevesinde Basra Körfezi kıyı şeridindeki petrol yataklarının işletilebilmesi için (özellikle Osmanlı İmparatorluğu ve İran nezdinde) gerekli girişimleri yürütmekle sorumluydu. 1898'de Paris ve Londra'daki Osmanlı elçiliklerine mali müşavir tayin edilmesiyle Gülbenkyan bir yandan da aynı zamanda bir Osmanlı memuru sıfatı edinmişti. Bu arada İngiliz vatandaşlığını da almıştır. 1910'da Jön Türk hükûmeti idaresinde Osmanlı Bankası'na da danışmanlık yapmaya başlamış, petrol bölgeleri üzerindeki nüfuzunu artırmaya çalışan yeni oyuncu Almanya ile müzakerelerde rol oynamıştır.

Bu çerçevede, 1912'de Irak petrol yataklarını işletmek üzere, Royal Dutch Shell'in % 25, Alman yatırımcıların toplam % 25, Türkiye Milli Bankası 'nın % 35 ve Kalust Gülbenkyan'ın da % 15 hissesine sahip olacağı Turkish Petroleum Company (T.P.C.) kurulmuştur. 1913-14'te Anglo-Persian Oil Company 'nin de ortaklığa dahil olmasıyla hisselerde yeni ayarlamalar yapılmış, Gülbenkyan'ın hissesi % 5'e indirilmiştir. 'Mr. Five Percent' (Bay Yüzde Beş) lakabı o dönemden kalmadır. I. Dünya Savaşı 'nda Osmanlı İmparatorluğu'nun parçalanmasıyla kurulan Irak hükûmeti ile Turkish Petroleum Company arasındaki müzakereleri de Gülbenkyan yürütmüş ve T.P.C.'nin 1925'te gerekli imtiyazı almasını sağlamıştır. Ancak bu aşamada ABD şirketleri de devreye girmiştir. Bunun üzerine Gülbenkyan bir kez daha taraflar arasında arabuluculuk yaparak, Anglo-Persian Oil Company, Royal Dutch Shell Group, Compagnie Française des Pétroles ve Near East Development Corporation (Amerikan petrol şirketlerinden oluşan bir konsorsiyum) arasında Kırmızı Çizgi Anlaşması olarak bilinen anlaşmanın 1928'de akdedilmesini sağlamış, Osmanlı İmparatorluğu'nun eski toprakları üzerinde anlaşma taraflarının sözsahibi olacağı petrol yatakları arasındaki kırmızı çizgileri bizzat çizmiştir. Yüzde beşlik payını Turkish Petroleum Company'nin yerine yeni kurulan Iraq Petroleum Company bünyesinde de muhafaza etmiştir.

1930'lu yıllardan itibaren hayatının sonuna kadar Gülbenkyan ilgisini sanat koleksiyonculuğu üzerinde yoğunlaştırmıştır. Önceleri Paris'te topladığı koleksiyonunu daha sonra güvenlik mülahazalarıyla kısmen Londra'ya aktarmış, aktardığı parçalardan bazılarını sonradan British Museum ve National Gallery 'ye bağışlamıştır. 1942'de II. Dünya Savaşı 'nın ortasında tarafsız Portekiz 'e yerleşme kararı alan Gülbenkyan hayatının kalan kısmını burada geçirmiş ve 6000 parçalık paha biçilmez koleksiyonunun tamamını tek bir çatı altında toplamaya dönük çalışmalar üzerinde yoğunlaşmıştır. Lizbon merkezli olarak faaliyetlerini uluslararası ölçekte halen sürdüren ve dünyanın en büyük vakıflarından biri olan Kalust Gülbenkyan Vakfı 'nı kurmuş, müze hayali ise ölümünden sonra gerçekleşmiştir. Ermeni diasporası na ve Kudüs'teki Ermeni Patrikliği ne yaptığı yardımlarla da tanınmaktadır. Londra'da St. Sarkis Ermeni Kilisesi 'ni inşa ettirmiş, 1930'da Boğos Nubar Paşa 'nın ölümüyle 2 yıllığına General Union of Armenian Welfare (Genel Ermeni Yardımlaşma Birliği)'nin başkanlığını yapmıştır.

Dış bağlantılar
 Bay Yüzde Beş
 https://web.archive.org/web/20080906111428/http://www.gulbenkian.org/
 https://web.archive.org/web/20090313080628/http://www.gulbenkian.pt/
 https://web.archive.org/web/20060404175835/http://www.gulbenkian-paris.org/

Kaynakça

1869 doğumlular
1955 yılında ölenler
Iraklı iş insanları
Ermeni iş insanları
Osmanlı iş insanları
Osmanlı Ermenileri
Ermeni hayırseverler
Britanyalı hayırseverler
Koleksiyonlar
King's College London'da öğrenim görenler
Saint Joseph Fransız Lisesinde öğrenim görenler
Üsküdar doğumlular
İstanbul doğumlu iş insanları
Lizbon'da ölenler

Kalust Gülbenkyan


An Cynodon magennisii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hurcombe. An Cynodon magennisii in nahilalakip ha genus nga Cynodon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cynodon (Poaceae)

Cynodon magennisii


Fernando António Nogueira Pessoa (Lisabon, 13. lipnja 1888. – Lisabon, 30. studenog 1935.), portuglaski pjesnik modernizma. Istaknuto ime književnosti 20. stoljeća i jedan od najvećih pjesnika portugalskog jezika. Pisao je i na engleskom i francuskom, i pod više od 70 različitih imena – heteronima.

Životopis
Rođen u Lisabonu. Od sedme godine živio je u južnoafričkom gradu Durbanu, gdje mu je očuh bio portugalski konzul. Zarana je čitao i pisao na engleskom, na kojem je napisao i prve stihove, želeći postati veliki pjesnik na tom jeziku.

Vraća se u Portugal 1905. i započinje studij portugalske književnosti. Prekinuvši studij, radi kao inokorespondent i prevoditelj. Objavljuje u avangardnim revijama, posebno u modernističkom Orpheu, kojeg je utemeljio 1915. Intenzivno čita o poeziji, estetici i filozofiji. Prvu knjigu poezije "Antinous" objavljuje na engleskom 1918., zatim objavljuje još dvije. Prvu knjigu na portugalskom ("Masaža") objavljuje 1934. Prošla je nezapaženo, i Pessoa iduće godine umire gotovo nepoznat.

Tijekom 40-ih godina 20. stoljeća njegove pjesme privlače pozornost u Portugalu i Brazilu, zatim i šire, te postaje klasikom europske i svjetske književnosti. Tome je pomogla i pojava Pessoinih "Sabranih djela" u 11 svezaka ("Obras Completas", 1942. – 1947.). Originalnost njegova opusa je među ostalim i u činjenici da je pisao pod više od 70 pseudonima, koje je nazivao heteronimima. Pessoini heteronimi nisu autorove različite "varijante", ili tek imena iza kojih stoji jedinstvena književna vizija. Heteronimi funkcioniraju kao posebni autori, s vlastitim jezikom, biografijom i nazorima. Često imaju oprečnu poetiku i stil. Pessoa je kroz heteronime uobličio svoja bogata pjesnička nagnuća, koja su ponekad bila u krajnjem proturječju.

Neki Pessoini heteronimi su otkriveni tek u 21. stoljeću, a četiri se ističu među ostalima – Alberto Caeiro, Ricardo Reis, Álvaro de Campos i Bernardo Soares. Prva "trojica" su sudjelovali u literarnom životu Pessoinog doba, i pisali oglede jedni o drugima u književnim revijama. Alberto Caeiro je u pjesmama slavio stvaralačke procese i snage u prirodi. Djelo Álvara de Camposa je po mnogim karakteristikama nalikovalo na američkog pjesnika Walta Whitmana. Ricardo Reis je bio klasicist, zaokupljen pitanjima sudbine. Pod imenom Bernardo Soares je Pessoa napisao uglednu knjigu pjesničkih fragmenata, u obliku dnevnika. Na njoj je Pessoa radio zadnjih 20-ak godina prije smrti, i nije ju dovršio. Prvi put je objavljena u cjelovitom obliku 1982. i izazvala međunarodnu pažnju. Puni prijevod na engleski je izašao 2001.

Pessoa je u svom liku i djelu utjelovio mnoge suprotstavljene struje modernizma: racionalno i iracionalno, revoltiranost tradicijom i istodobnu nostalgiju za njom, težnju za apsolutnim i svijest o relativnome, želju za sjedinjenjem s drugima i neprekidan osjećaj samoće. Autor je i većeg broja proznih djela – književnih eseja, ogleda iz estetike, filozofskih i ezoteričnih spisa, dnevničkih zapisa. Pisao je i beletristiku, ponajviše krimiće. Bitno je utjecao na sve kasnije pjesničke naraštaje, pogotovo u portugalskom i španjolskom govornom području.

Izvori

Književnost
Životopisi, Portugal
Okultisti

Fernando Pessoa


Nogometni klub Triglav Kranj (normalt bare kendt som Triglav Kranj) er en slovensk fodboldklub fra byen Kranj.

Klubben spiller i landets bedste liga, og har hjemmebane på Stanko Mlakar stadion. Klubben blev grundlagt i 1920.

Historiske slutplaceringer

Prva liga

Nuværende trup
Pr. 25. april 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
  Klubbens officielle hjemmeside
 PrvaLiga

Fodboldklubber i Slovenien
Etableret i 1920

NK Triglav Kranj


Sex er en dansk eksperimentalfilm fra 2007 instrueret af Jesper Fabricius og Tal R.

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Sex (eksperimentalfilm)


Svijet

Otkrića

 John Frederic Daniell izumio vlagomjer.

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 1820.


Als Mittleres Maintal wird die naturräumliche Haupteinheit 133 innerhalb der Haupteinheitengruppe Mainfränkische Platten (Haupteinheitengruppe 13) bezeichnet.

Lage
Es handelt sich um einen Abschnitt des Maintals zwischen Wipfeld (südlich Schweinfurt) und Karlstadt-Gambach, in dem der Main 100–120 m in die Kalksteine des Muschelkalks eingeschnitten ist. Das Mittlere Maintal umfasst den größten Teil des Maindreiecks und umschließt die Wern-Lauer-Platten und die Gäuplatten im Maindreieck.

Landschaftsmerkmale
Die Talhänge sind über den Verlauf des Mittleren Maintals je nach geologischer und morphologischer Ausprägung oft auf beiden, meist aber zumindest auf einer Seite steil und schroff. Die durch Mäandrieren geschaffene Talsohle des für Kalksteinlandschaften typischen (teils halboffenen) Kastentals ist mindestens 1 km breit. Damit steht die Talform im Kontrast zum weit ausgeräumten Schweinfurter Becken im Keupergestein oberhalb und dem eher kerbtalförmigen Einschnitt in die Gesteine des Buntsandsteins des Spessarts unterhalb. An den günstig exponierten Hängen, die nicht besiedelt sind, wird nahezu flächendeckend Weinbau betrieben.

Naturräumliche Gliederung
Das Mittlere Maintal gliedert sich naturräumlich wie folgt:
 (zu 13 Mainfränkische Platten)
 133 Mittleres Maintal
 133.0 (ohne Namen)
 133.00 Karlstädter Maintal
 133.01 Zellingen-Thüngersheimer Talweitung
 133.02 Maintal bei Veitshöchheim
 133.03 Würzburger Talkessel
 133.04 Würzburg-Ochsenfurter Maintal
 133.05 Kitzinger Maintal
 133.06 Schwarzacher Talweitung
 133.07 Volkacher Mainschleife
 133.08 Obereisenheim-Wipfelder Maintal

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Unterfranken)
Region in Bayern
Region in Europa
! Mittleres Maintal
Geographie (Main)

Mittleres Maintal


Fred. C. Willis (né Frederick Charles Willis ou Friedrich Carl Willis le  à Prague et mort en 1967) est un historien de l'art et journaliste allemand.

Biographie
Willis est le fils du capitaine de cavalerie britannique John Robinson Willis et de sa femme Eleonore (b. Schicho). Il suit un enseignement privé jusqu'à l'âge de 10 ans puis étudie à l'institution pour garçons et l'école pédagogique de Niesky de 1893 à 1899. Il effectue un parcours scolaire au gymnasium de Dresde-Neustadt jusqu'en 1902, pour lequel il obtient un diplôme d'études secondaires.

Il étudie le droit aux universités de Fribourg-en-Brisgau, Humboldt de Berlin, Christian-Albrecht de Kiel et Leipzig. En 1902 et 1903, il est enrôlé pour le service militaire dans le  à Grimma, qu'il quitte en 1907 comme lieutenant dans la réserve.

De 1907 à 1910, Willis étudie l'histoire de l'art aux universités de Halle et de Leipzig et assiste aux conférences d'Adolph Goldschmidt, , , Carl Robert, August Schmarsow, ,  et Wilhelm Wundt, entre autres. Il écrit une thèse sur la peinture marine hollandaise à Halle. Pour la recherche de sa thèse, il rend visite à de nombreux collectionneurs d'art, directeurs de musées et historiens de l'art tels que Cornelis Hofstede de Groot à La Haye, qui mettent à sa disposition les notes de leurs propres recherches. En 1910, il obtient son doctorat à Halle sous la direction d'Adolph Goldschmidt, sa thèse est imprimée en 1911. À l'Université de Kiel, il devient assistant de  et devient le  habilité et chargé de cours privé. Le , il démissionne du corps enseignant. De 1914 à 1918, il participe à la Première Guerre mondiale.

Depuis le , il est coéditeur avec Ulrich Thieme de lencyclopédie biographique des artistes Lexique général des beaux-artistes de l'Antiquité à nos jours. Il met fin à cette activité avec la parution du volume 15 en automne 1922.

À partir de 1924, il travaille à Rome comme correspondant étranger pour le  et divers autres journaux allemands conservateurs de droite pour le « Service national des journaux (Dinat) ». Il y est également cofondateur du groupe local du Parti national-socialiste des travailleurs allemands (NSDAP) en 1931, dont il est le chef du groupe local jusqu'en 1933. En 1931, il reçoit l'Ordre de la Couronne d'Italie.

En 1933, il devient consultant au ministère de l'Éducation du peuple et de la Propagande du Reich à Berlin. En 1937, il publie un livre illustré sur la visite de Mussolini en Allemagne. Du semestre d'hiver 1936/37 à la fin , il anime des exposés et des conférences sur l'Italie à l'. De 1938 à 1939, Willis succède à  à la direction de l'Académie allemande Villa Massimo à Rome. Le , il est nommé Sturmbannführer.

À partir de 1943, il vit comme chercheur privé à Florence.

Publications (sélection)
 Die niederländische Marinemalerei. Dissertation Halle 1910.
 Dissertationsdruck: Robert Noske, Borna-Leipzig 1910 ().
 Buchfassung: Klinkhardt & Biermann, Leipzig 1911.
 Ein unbekanntes Porträt Tiepolos. In: Der Cicerone. 5, Heft 4, 1913, S. 139–140 (uni-heidelberg.de).
 Zur Kenntnis der Antwerpener Kleinmeister des frühen 16. Jahrhunderts. In: Monatshefte für Kunstwissenschaft. 7, Heft 2, 1914, , S. 43–47.
 Die frühromantische Malerei. In: Kunstchronik und Kunstmarkt. 56. Jahrgang, Heft Nr. 4/5 und 6, E. A. Seemann, Leipzig 1920, S. 70–75 und S. 104–110 (uni-heidelberg.de, uni-heidelberg.de).
 Einleitung. In: Benito Mussolini: Reden. Eine Auswahl aus den Jahren 1914 bis Ende August 1924. Hrsg. von Max H. Meyer. K. F. Koehler, Leipzig 1925.
 Rom von heute. Alster-Verlag, Hamburg 1930.
 Männer um Mussolini. Eher, München 1932.
 Mussolini in Deutschland. Eine Volkskundgebung für den Frieden in den Tagen vom 25. bis 29. September 1937. Freiheitsverlag, Berlin 1937.
 Der koloniale Gedanke in Italien. In: Zeitschrift für Politik. 29, 1939, S. 102–110.

 traductions
 Fortunato Bellonzi, Ennio Francia: Rom, Vatikanstadt, Umgebung Roms. Kunsthistorischer Führer. Florenz 1953, DNB 450349381.
 Roberto Bartolino: Florenz und seine Umgebung. Beschreibung der Denkmäler, Galerien und Museen. Florenz 1955.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Friedrich Volbehr, Richard Weyl: Professoren und Dozenten der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel 1665–1954. 4. Auflage. Hirt, Kiel 1956, S. 218 (uni-kiel.de).

Liens externes

Historien de l'art allemand
Journaliste allemand
Personnalité du Parti national-socialiste des travailleurs allemands
Officier de l'ordre de la Couronne d'Italie
Naissance en avril 1883
Naissance à Prague
Naissance dans le royaume de Bohême
Décès en 1967

Fred. C. Willis


عيد ميلاد سعيد سيدي الرئيس  أغنية غنتها الممثلة والمغنية الأمريكية مارلين مونرو في الاحتفال بعيد ميلاد الرئيس الأمريكي جون كينيدي، يوم السبت 19 مايو 1962، أي عشرة أيام قبل يوم ميلاده الفعلي في 29 مايو.

ويعتبر غناء مونرو للرئيس حدثا تاريخيا مشهورا، حيث أنها غنت بطريقة مثيرة الكلمات التقليدية «عيد ميلاد سعيد» وأضافت إليها كلمة «يا سيدي الرئيس». وأكملت الأغنية بلحن أغنية كلاسيكية هي "شكرا على الذكرى"، لكن بكلمات جديدة كتبت خصيصا لكينيدي وهي:

شكرا سيدي الرئيس

على كل الأشياء التي فعلتها

والمعارك التي انتصرت فيها

طريقتك الأمريكية الصلبة في التعامل

مع مشاكلنا الكثيرة

نشكرك شكرا جزيلاً

وبعد ذلك صعد الرئيس كينيدي إلى المسرح وألقى دعابات حول الأغنية قائلا: «بإمكاني الآن اعتزال السياسة بعدما غنيت لي «عيد ميلاد سعيد»، بهذا الأسلوب الحلو المفيد».

وتتذكر الأغنية وأداء مونرو لأسباب كثيرة، منها أن تلك الحفلة هي الظهور الأخير في حفل علني كبير لها (فقد ماتت في 5 أغسطس 1962). إضافة إلى ذلك أن هناك شائعات حول وجود علاقة غرامية بين مونرو وكينيدي، وأن أداء مونرو المثير ذلك وراءه الكثير.

والطريف أن الفستان الذي كانت ترتديه مارلين مونرو في ذلك الحفل، قد اكتسب شهرة وأهمية تذكارية بسبب تلك الأغنية، وبيع في مزاد علني في نيويورك عام 1999 بحوالي 1.26 مليون دولار.

مراجع

مدينة نيويورك في 1962
أحداث مايو 1962
أغان أمريكية
أغان عن جون كينيدي
أغاني 1962
تاريخ الولايات المتحدة
ماديسون سكوير جاردن
موسيقى أمريكية في 1962
أغان عن عيد ميلاد
أحداث مايو 1962 في الولايات المتحدة

عيد ميلاد سعيد (سيدي الرئيس)


Vlădești est une commune du comté d'Argeș, en Munténie, en Roumanie, et est composée des villages de Coteasca, Drăghescu, Putina et Vlădești (résidence).

LIEU
La commune est située à l'est du département, à Gruiurile Argeșului, sur les rives de la rivière Bratia. Elle est traversée par la route départementale DJ732, qui la relie au nord d'Aninoasa (où elle se termine en DN73C) et au sud de Bălilești et Stâlpeni (où elle se termine en DN73).

Histoire
À la fin du  siècle, la commune faisait partie du réseau Râurile du comté de Muscel et était formée par les villages de Vlădeștii de Jos, Vlădeștii de Sus et Prislopu, avec un total de . Dans la commune il y avait trois églises et une école mixte, les villages étant entourés de vergers et de forêts. L'annuaire Socec de 1925 l'enregistre dans le même réseau, avec  dans les villages d'Aura, Băhneni, Coteasca, Prislopu, Valea Ursului, Vlădeștii de Sus, Vlădești-Pământeni et le village de Negrești.

En 1931, les villages de Vlădeștii de Jos, Vlădeștii de Sus, Aurei-Valea Ursului, Bălmeni et Căteasca-Prislop sont enregistrés.

En 1950, la commune est transférée au district de Muscel dans la région d'Argeș. En 1968, elle a déménagé dans le comté d'Argeș ; dans le même temps, les villages de Vlădeștii de Jos et Vlădeștii de Sus ont été fusionnés pour former le village de Vlădești.

Monuments historiques
Dans la commune de Vlădești, il y a deux monuments historiques d'intérêt national. L'un est le monument architectural historique représenté par la cour des boyards de Vladescu ( siècle) de l'ancien village de Vlădeștii de Sus - un ensemble composé des ruines du cul-de-sac et de l'église "La Décollation de Saint-Jean-Baptiste" (1657). Un autre est le mémorial ou monument funéraire représenté par une croix en pierre de 1600, situé à environ 150 m au nord de la mairie du village de Vladesti.

Démographie
Selon le recensement de 2011, la population de la commune de Vlădești s'élève à , en baisse par rapport au recensement précédent de 2002, où leur nombre s'élevait à 3.172. La majorité des habitants sont des Roumains (88,62%), avec une minorité de Roms (9,8%). Pour 1,46% de la population, l'origine ethnique est inconnue. D'un point de vue confessionnel, la majorité des habitants sont orthodoxes (96,77%), avec une minorité d'adventistes du septième jour (1,03%). Pour 1,46% de la population, l'appartenance confessionnelle n'est pas connue.

Politique et administration
La commune de Vlădești est administrée par un maire et un conseil local composé de 13 conseillers. Le maire, Cristian Dică-Hristu du Parti social-démocrate (Roumanie), est en fonction depuis 2012.

Personnalités
Mircea Diaconu - acteur

Remarques

Bibliographie complémentaire

 Monographie de la commune de Vlădești, Ion Stroe, Maison d'édition "Alean", 2007
 École communale de Vlădești, département d'Argeș : monographie historique, Ion Stroe, Alean Publishing House, 2006

Commune dans le județ d'Argeș

Vlădești (Argeș)