How to Let Go é o segundo álbum de estúdio da cantora pop norueguesa Sigrid, lançado em 6 de maio de 2022 pela Island Records. O álbum foi precedido por quatro singles: "Mirror", "Burning Bridges", "It Gets Dark" e "Bad Life" com Bring Me The Horizon.

Antecedentes
No ínicio de 2020, após o encerramento do "Sucker Punch Tour", com o repertório baseado, principalmente, em seu álbum de estreia "Sucker Punch", Sigrid revelou que voltaria ao estúdio para gravar novas músicas. Em seguida, foi para Londres, onde trabalhou com a compositora Emily Warren, mas com o início da Pandemia de COVID-19, a cantora norueguesa voltou para sua cidade natal. Entre julho e agosto, em Copenhaga, trabalhou em novas músicas com o produtor Sly e a compositora Caroline Ailin. Em 26 de maio de 2021, Sigrid lançou seu primeiro single "Mirror" e, em agosto de 2021, lançou o single "Burning Bridges.

Em 2022, ela lançou o single não incluído no álbum, "Head On Fire", em parceria com a cantora Griff e, em 11 de março de 2022, lançou seu terceiro single "It Gets Dark" e anunciou oficialmente o álbum "How to Let Go" e sua data de lançamento para 6 de maio de 2022. Em 21 de abril, Sigrid lançou "Bad Life", com Bring Me The Horizon.

Faixas

Álbuns de Sigrid
Álbuns de 2022

How to Let Go


آرهوس (Aarhus) مدينة تقع في بلدية آرهوس شرق يولاند الدنمارك .
و تعد آرهوس ثاني أكبر مدن الدنمارك بعد كوبنهاغن
تضم آرهوس عدة ضواحي منها برابراند، هاسله، فيبي وسكايبي.
عدد سكان آرهوس الحالي هو 259.754 بينما يصل عدد سكان البلدية إلى 823.893 .

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لآرهوس:

توأمة
لآرهوس اتفاقيات توأمة مع كل من:

 سانت بطرسبرغ
 برغن
 بلدية كوثنبورغ (1946 - )
 توركو
 كوياليك
 هاربن
 روستوك (1964 - )
 كاكورتوك

أعلام
 مدينا
 أولاوس وورم
 ستيغ توفتنغ
 ينز سكو
 بيورن راسموسن
 غابرييل أكسل
 بيارن ستروستروب
 بول بيدرسن
 رودي دوتشكه
 هارالد هانسن

مراجع

انظر أيضا
 اتفاقية آرهوس

أماكن مأهولة في عصر الفايكنج
مدن وبلدات ساحلية في الدنمارك
مدن وبلدات في إقليم ميديولند
مقرات بلديات الدنمارك

آرهوس


Keith Farrelle Cozart (), mai bine știut sub numele de Chief Keef, este un rapper american și un producător din Chicago, Illinois. Muzica lui Keef a luat prima dată amploare printre studenții de liceu din Chicago de Sud în tinerețea lui prin jurul lui 2010. În timp ce ispășea un arest la domiciliu pentru posesie de armă în 2012, Single-ul popular al lui Keef "I Don't Like" a fost remixat de un rapper numit Kanye West, ajungând pe Billboard Top 10 și mai târziu ridicându-i cariera lui Keef. Un război al licitațiilor între case de discuri a făcut ca Keef să semneze cu Interscope. Albumul lui de debut Finally Rich a fost lansat în decembrie 2012, având ca single-uri "I Don't Like" și "Love Sosa", care aveau să popularizeze stilul drill în Chicago.

După primele reușite comerciale, Keef se confruntă cu probleme juridice în curs, incluzând acuzații de deținere de armă, sentințe de arest la domiciliu și o interdicție asupra concertelor impusă de către autoritățile din Chicago. În ciuda faptului că a fost dat afară de la Interscope în 2014 spre sfârșit și mai încolo semnat la 1017 Records, Keef a continuat să-și lanseze singur piesele prin casa lui de discuri proprie, Glo Gang, incluzând Nobody (2014), Back from the Dead 2 (2014), Bang 3 (2015), și Thot Breaker (2017). În ultimii ani, critici îl văd pe Keef ca o influență mare spre hip-hop-ul contemporan din cauza impactului său către artiștii Lil Uzi Vert și 21 Savage.

Viața și cariera

Începuturi (1995–2010)
Chief Keef născut Keith Cozart în Chicago, Illinois când mama lui avea 16 ani, și numit după unchiul său decedat. A trăit în Parkway Garden Homes, localizată în Washington Park cartier al orașului în partea sudică. Keef este înstrăinat de la tatăl său biologic; când el era un minor, gardianul lui legal era bunica lui, cu care a trăit timpul reședinței sale în Chicago. A început să cânte rap la o vârstă foarte fragedă, deja asculta la doar 5 ani, folosind aparatul karaoke al mamei lui și casete goale ca să-și înregistreze muzica. În timpul copilăriei, Keef a fost școlit în Dulles Elementary School și the Banner School, o școală terapeutică de zi. Keef s-a lăsat de liceul Dyett High School la 15 ani.

Primii ani de faimă (2011–13)
Pe 26 martie 2013, a fost anunțat că Keef va face parte din XXL Magazine's 2013 Freshman Class. Pe 8 mai 2013, Gucci Mane a anunțat pe Twitter că Chief Keef este cel mai nou membru al 1017 Brick Squad Records.

În a 18-a zi de naștere, 15 august 2013, Chief Keef a celebrat momentul lansând mixtape-ul Bang, Pt. 2.  Pe 12 octombrie 2013 un alt mixtape a fost lansat, Almighty Sosa.

Pe 18 februarie 2015, Keef a lansat Sorry 4 the Weight, un mixtape de 20 de piese. "

Discografie
Finally Rich (2012)
Bang 3, Part 1 (2015)
Bang 3, Part 2 (2015)

Note

Bibliografie

Americani în viață
Rapperi americani
Americani cunoscuți sub pseudonimele folosite
Muzicieni afro-americani
Directori generali americani
Muzică hip hop
Drill
Cântăreți din statul Illinois
Oameni din Chicago, Illinois

Chief Keef


Biserica reformată din Parhida, comuna Tămășeu, județul Bihor, a fost construită în secolul XIII. Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Localitatea, a cărei biserică se numără între monumentele arhitecturii medievale cu structuri mai simple, apare pentru prima dată în izvoarele scrise ale secolului al XIII-lea, sub denumirea de "Wodoz". Ecclesia din Parhida a fost menționată prima dată în izvoarele scrise în anul 1216. Tot din acest secol provine și edificiul, compus dintr-o navă simplă și o absidă semicirculară. Biserica a suferit importante modificări încă din secolele XIV-XV. Din această perioadă provine arcul care desparte nava și corul, respectiv contraforții navei. Ferestrele romanice și gotice, respectiv poarta principală vestică, au fost zidite sau modificate. Un element arhitectonic special îl reprezintă nișa de la capătul estic al absidei în care inițial era plasat altarul. Acest element este unic în rândul monumentelor ecleziastice medievale din județul Bihor.

Bibliografie
 Istoricul bisericii reformate din Parhida - pastor reformat Ghitea-Szabó József-Levente

Vezi și
 Parhida, Bihor

Legături externe
 Fișă și localizare de monument
 Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Biserici reformate din România
Monumente istorice din județul Bihor
Biserici din județul Bihor
Biserici din secolul al XIII-lea din România

Biserica reformată din Parhida


Le Westminster Russia Forum (WRF), autrefois et initialement baptisé Amis conservateurs de la Russie (CFoR) est une organisation de conservateurs anglais constitué mi-2012 à l'échelle du Royaume-Uni. Elle se présentait comme « à but non lucratif » et visant à promouvoir l'amélioration des relations du Royaume-Uni avec la Russie. Certains observateurs ont estimé, dès 2013, que la création de ce groupe et ses activités étaient l'une des expressions de la stratégie d'influence et d'infiltration des établissements politiques européens par le Kremlin sous Vladimir Poutine. Selon Nicholas Cobb (dernier président du groupe) : .

Le groupe, qui a été présenté comme  s'est auto-dissous au moment de l'Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, au motif, selon ses dires, de .

Histoire
Selon Richard Royal (alors lobbyiste, consultant en relations publiques, membre du Parti conservateur depuis 1998, et premier président du groupe) et directeur des affaires publiques du groupe de pari Ladbrokes, l'idée de créer le CFoR lui serait venue en 2010, et il en aurait d'abord parlé avec CCHQ (Conservative Campaign Headquarters) en novembre 2010. R. Royal a appris le russe au King's College London et a exercé la profession de lobbyiste pour diverses entreprises et groupes.

En août 2012, ce groupe est lancé sous le nom "Conservative Friends of Russia" (Amis conservateurs de la Russie) par des personnalités du monde politique conservateur. Interrogé par The Guardian, Royal argumente alors l'intérêt de ce groupe par le fait qu'il était anormal qu'au sein du parlement, il n'y avait pas encore de groupe d'amitié avec la Russie, ajoutant que :
.

Le groupe se décrit lui même comme "une organisation créée pour ceux qui s'intéressent à la politique, aux affaires, à l'histoire et à la culture russes, dans le but de renforcer les relations entre les communautés britannique et russe et d'éclairer la prise de décision politique dans les deux pays". Mais selon une étude publiée par deux Think-tanks (Henry Jackson Society et Russian Studies Centre Policy), c'est une initiative du Kremlin, visant à approfondir sa "coopération" avec le Parti conservateur anglais, .

Le Conservative Friends of Russia est symboliquement lancé à l'Ambassade de Russie au Royaume-Uni à Londres.

Matthew Elliott en est l'un des principaux membres fondateurs. Ce stratège et lobbyiste politique de la droite conservatrice britannique, sera ensuite très impliqué dans la promotion et l'avènement du Brexit, dont en fondant en 2004 et en dirigeant trois groupes de pression :
 TaxPayers' Alliance ;
 Big Brother Watch ;
 Business for Britain.

Dès la création de ce groupe, il reçoit des critiques et commentaires mitigés de la part de divers observateurs et médias, et de la part de partisans et d'opposants aux conservateurs, certains journalistes remettant notamment en cause sa neutralité vis-à-vis de la Russie.

Parmi les fondateurs et vice-présidents honoraires du Groupe (qui sera renommé, dès la fin 2012 "Westminster Russia Forum", mais  par Richard Royal) figuraient plusieurs figures parlementaires notables, dont au sein de son conseil d'administration :
  Sir Malcolm Rifkind (ancien secrétaire à la Défense et aux Affaires étrangères, et président honoraire du groupe) ;
 John Whittingdale (député) ;
 Andrew Rosindell (député) ;
 Nigel Evans (député) ;
 Robert Buckland  (député) ;

Selon le groupe : il est .

R. Royal, après trois ans et un mois de présidence, abandonne le groupe pour, selon son profil Linkedin, en 2015, se porter (sans succès) candidat (parlementaire) lors des élections générales britanniques de 2015.

Activités des "Amis conservateurs de la Russie"
Après son lancement (fin 2012) le groupe a organisé de nombreux événements à Londres , ainsi qu'à l'occasion de la conférence du parti conservateur à Birmingham en 2012 puis au travers du Royaume-Uni.

En septembre 2012, le groupe fait voyage en 10 étapes en Russie, payé par Rossotrudnichestvo(Commission gouvernementale pour les compatriotes à l'étranger et du ministère des affaires étrangères de la fédération de Russie, créée par Dmitry Medvedev le 6 septembre 2008, présentée comme Agence gouvernementale fédérale russe autonome œuvrant pour l'aide étrangère civile et le développement d'échanges culturels, sous la juridiction du ministère russe des Affaires étrangères ; Elle a pour but de maintenir l'influence de la Russie dans la Communauté des États indépendants, dans les États étrangers dont en favorisant des liens amicaux pour l'avancement de la politique et de l'économie russes et au moins un membre du groupe est apparu sur le média russe Russia Today (RT).

La première grande campagne des "Amis conservateurs de la Russie"(qui fut un succès) a été que les vétérans britanniques de la Seconde Guerre mondiale de la campagne Arctic Convoy reçoivent la médaille Ouchakov donnée par le gouvernement russe en 2013. Cette campagne s'est notamment appuyée sur une lettre signée par trente-deux députés, soumise au Comité des distinctions honorifiques et décorations (HD) le jour du Souvenir, demandant que les anciens combattants soient récompensés par une médaille en reconnaissance du rôle qu'ils ont joué dans les missions vitales des convois dans l'Arctique tout au long de la Seconde Guerre mondiale. Le groupe a réussi à obtenir du ministère britannique des Affaires étrangères que les vétérans britanniques de l'Arctique de la Seconde Guerre mondiale reçoivent une médaille, si ce n'est la médaille russe Ouchakov. Il a notamment, le jour du Souvenir 2012, organisé la publication d'une lettre co-signée par trente-deux députés exigeant que les anciens combattants soient autorisés à recevoir cette médaille. En décembre 2012, le Premier ministre David Cameron annonce qu'une nouvelle médaille (médaille Arctic Convoy) sera créée.

Le groupe des "Amis conservateurs de la Russie" a subventionné ses membres pour qu'ils puissent assister à un événement réunissant des avocats internationaux discutant de l'incident des Pussy Riot.

Il a organisé un débat sur l'élection présidentielle américaine et son impact sur les relations entre les deux pays.

Sous le mandat du premier président, Richard Royal, les évènements du groupe ont porté sur de nombreux sujets dont les Droits LGBT en Russie, avec comme conférenciers invités Peter Tatchell et Claire Harvey.
D'autres invités ont été Jack Straw (ancien ministre des Affaires étrangères), John Mann} (conseiller en relations publiques de Roman Abramovich), Sir Jeremy Greenstock (ancien diplomate britannique),  Andrew Pierce (journaliste) ; Claire Harvey (Paralympique), Charles Tannock (député européen), Fabian Hamilton (ancien député travailliste), John Whittingdale (ancien secrétaire anglais à la Culture ) ou encore les universitaires Richard Mole, Stephen White et Richard Sakwa ; ainsi que des auteurs comme Mark Hollingworth (auteur de 'Londongrad') et John Mole (auteur de 'Potato Oligar').

Son président, de janvier 2014 jusqu'à la dissolution du groupe le 1er mars 2022,a été Nicholas Cobb. Ce dernier se présentait comme . Selon lui, le Westminster Russia Forum a  ; Le 1er mars 2022 Nicholas Cobb estime qu'en dépit de . Début mars 2022, Nicholas Cobb a remis sa démission au conseil d'administration du WRF et a accepté la démission des autres membres.

Contexte, groupes proches
 Russian-British Business Forum (basé à Londres, et œuvrant à la promotion du commerce et du développement international avec la Russie)
 Russian Asian Business Union (Gestion de portefeuilles)
 RU TALKS (Organisation d'événements ; Москва)
 LSE SU Russian Business and Culture Society (basé à Londres, et promouvant les programmes éducatifs relatifs à l'administration)...

Critiques et controverses
La neutralité et les soutiens du groupe sont mis en question par les médias dès la création du groupe bien que ce dernier n'ait déclaré aucun lien politique ni parti pris avec la Russie, et ait clairement indiqué que son financement proviendrait de ses membres et/ou d'événements organisés par le groupe, qui publiera ses comptes financiers. Il a  fourni au quartier général de la campagne conservatrice (CCHQ) un rapport complet indiquant les états financiers et les procès-verbaux des réunions pour démontrer qu'il n'y avait pas d'irrégularité.

Le 23 novembre 2012, le groupe brise ses engagements de neutralité en cherchant à publiquement ridiculiser l'ancien président du groupe parlementaire multipartite (APPG) sur la Russie, le député travailliste Chris Bryant, en publiant un communiqué de presse homophobe contenant une photo vieille de 10 ans, extraite d'un site de rencontre, représentant le député en sous-vêtements. Ce communiqué de presse coïncidait avec le renouvellement du président du groupe parlementaire multipartite anglais sur la Russie, jusqu'alors présidé par Chris Bryant et qui avait critiqué Vladimir Poutine et le bilan du Kremlin en matière de droits de l'homme.

Peu de temps après, Sir Malcolm Rifkind (ex-ministre sous les Premiers ministres Margaret Thatcher et John Major) et alors président du Comité du renseignement et de la sécurité démissionne du groupe en raison de son comportement et de son  "orientation politique".

Fin novembre 2012, il est apparu que le contact-clé du groupe à l'ambassade de Russie à Londres était le premier secrétaire Sergey Nalobin. Ce dernier est le fils de Nikolay Nalobin, ancien général du KGB/FSB, qui a été le second responsable de la Division de la sécurité économique du Service fédéral de sécurité (l'organisation qui a succédé au KGB dans laquelle l'ancien officier du KGB Alexander Litvinenko a travaillé avant de faire défection en Angleterre où il a été assassiné en 2006 au polonium radioactif) ; Michael Weiss note que Nikolay Nalobin avait aussi un frère qui servait au FSB.
Sergey Nalobin a invité le groupe nouvellement formé des Amis conservateurs de la Russie (CFoR) à organiser sa soirée de lancement en août dans le jardin de Kensington de l'ambassadeur de Russie, Alexander Yakovenko. Certains commentateurs, comme Michael Weiss, ont considéré que le Kremlin était directement à l'origine de la constitution du groupe.

Selon une étude coproduite par le think tank transatlantique néolibéral et néoconservateur consacré à la politique étrangère et la sécurité nationale, basé au Royaume-Uni Henry Jackson Society (HJS), et par le "Russia and eurasia Studies centre" (alors et depuis 2013 dirigé par le  Andrew Foxall, qui s'intéresse à la manière dont la Russie cherche aussi à "gagner les cœurs et les esprits" à la Henry Jackson Society), est au Royaume-uni l'un des efforts de « soft power » discrètement déployés par diplomatie publique de la Russie depuis le début des années 2000 pour faire avancer ses objectifs politiques, avec un certain succès, légal et n'ayant rien d'illégitime, mais posant selon les auteurs .

En 2014, le groupe affirme qu'il sera dorénavant neutre, et au moment de sa dissolution( 2022) son président affirmera : .

Changement de nom
À la suite des allégations de non-neutralité, le conseil d'administration du groupe perd rapidement des membres (élus) auxquels a été reproché d'être trop proches des autorités russes, voire des  services secrets du Kremlin. Le groupe se rebaptise "Westminster Russia Forum", à nouveau présenté comme un groupe non partisan,  prétendant, à la manière d'un think tank promouvoir une plate-forme ouverte pour débattre de diverses questions telles que la diplomatie internationale, la sécurité énergétique et les systèmes politiques internes.

Auto-dissolution (2022)
Selon Nicholas Cobb (dans son annonce de dissolution) : .

Nicholas Cobb annonce que le site internet du groupe sera fermé, mais qu'il a . Parmi les personnels du WRF figurait notamment Mirjam Katharina Zwingli (Development & Marketing, PhD Candidate Communication Science & Media Research, Speaker EU Parliament Brussels) et Niall Hopkinson (Assistant to the board at Areani Resources).

Notes et références

Liens externes
 Site Web du Westminster Russia Forum (WRF)
 Page linkedin du Westminster Russia Forum
 Entretien avec Richard Royal #, 11 juillet 2013

Organisme fondé en 2012
Relations entre le Royaume-Uni et la Russie

Westminster Russia Forum


Russell is a police village that is part of Russell Township in the United Counties of Prescott and Russell in Eastern Ontario, Canada. It is located immediately east of Ottawa, the city limits of which are just over 2km west of Russell.  Ottawa's downtown core is about 40km (25mi) northwest of Russell.

The 2016 Census stated that the community had a population of 4,464, making it the second largest community in the township of Russell (Russell's neighbour to the east, Embrun, is the largest community in Russell Township). The vast majority of its residents work in the city of Ottawa, making Russell a true bedroom community for commuters to Ottawa. Agriculture is the main industry in and immediately around the village.

The town produces a large number of hockey prospects for development leagues such as the OHL, OJHL, and NCJHL. The most notable contributions are to the Embrun Panthers Jr. C hockey team.

The town has a significant number of schools for its size – English Catholic Elementary (Mother Teresa Catholic School) and Secondary (St. Thomas Aquinas Catholic High School), English Public Elementary and Secondary (Russell High School) and French Elementary school (École Saint-Joseph) .

Russell also has a summer swimming pool, a skating arena, a library, an all-weather running track and a curling rink. The village also has its firehall on the south end. Russell is policed by the Ontario Provincial Police (OPP).  The Russell Watch Program is a community watch where volunteers patrol the village as a second set of eyes and ears for the OPP.  Patrols are mostly made during the evening and into the late night.  Commercial, recreational, and residential areas are all monitored frequently after dusk.

The village has practicing lawyers, doctors, dentists and other professionals. It also has grocery store, pharmacy, garage, restaurants and many little shops.

The Castor River (translated from French means "Beaver") runs through the town in summer and offers a flat trail for snowmobiles during the winter.

The village has now passed a local bylaw requiring all commercial signage to be bilingual. This bylaw is being challenged by many, in one case in court.

Russell is a predominantly English-speaking community, although with a sizeable French-speaking minority. 87% of the community speaks English at home, while 11% speak French at home.

The travel time to the nearest built-up areas of Ottawa is typically 20–25 minutes.  In the rush hour it can take up to one hour to reach downtown Ottawa, and much more to reach Ottawa boroughs west of the core zone.

In terms of ethnic origin, the people of Russell are mainly of Anglo-Celtic descent, although there are significant populations of Dutch, French, and German descent.

References

Communities in Russell, Ontario

Russell, Ontario (community)


Fri transfer er et begreb der bruges i professionel fodbold, når en spiller kan skifte fodboldklub uden at den nye klub er forpligtet til at betale kompensation til spillerens tidligere klub. Der er fri transfer indenfor EU når en spillers kontrakt med den gamle klub er udløbet. Fri transfer kaldes også Bosman-transfer efter den såkaldte Bosmandom hvor EU-domstolen i 1995 fastslog at en professionel fodboldspiller kan skrive kontrakt om at spille for en ny klub efter udløbet af den hidtidige kontrakt uden at den gamle klub har krav på nogen form for kompensation.

Hvordan det virker
Klubben der erhverver spilleren, behøver ikke at betale nogen kompensation for spillerens frigivelse, da denne ikke har noget udestående tilbage på dennes kontrakt, deraf udtrykket fri transfer. Nogle individuelle ligaer har begrænsninger for at beskytte akademier. For eksempel er spiller under 24 år i Storbritannien hvis kontrakt er udløbet, kun tilgængelige på en fri transfer, hvis de frigives af klubben der har spillerens licens.

En anden form for fri transfer er, når en spiller overføres fra en klub til en anden for uden der betales en pris. Undertiden krediteres en overførsel for et nominelt gebyr som en gratis overførsel.

Når der er seks måneder eller mindre tilbage på en eksisterende kontrakt for spillere på 23 år eller derover, er de fri til at forhandle med andre klubber og underskrive en kontrakt forud for kontraktudløb, hvilket angiver deres mulighed for at skifte til deres planlagte klub på en Bosman-transfer, når det næste transfervindue åbnes.

Fodboldterminologi
Pages with unreviewed translations

Fri transfer


İmircik, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Güldere köyüne bağlı bir mahalle iken, 30 Mayıs 1951'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Samsun il merkezine 134 km, Vezirköprü ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Vezirköprü'nün mahalleleri

İmircik, Vezirköprü


Demirciler, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Muğla il merkezine 99 km, Milas ilçesine 30 km, Bodrum'a 40 km, Mumcular'a 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Milas'ın mahalleleri

Demirciler, Milas


Pygmalion o también Pigmalion, conforme a la grafía del siglo XVIII en una ópera en la forma de acte de ballet en un acto con música de Jean-Philippe Rameau que se estrenó el 27 de agosto de 1748 en la Ópera de París. El libreto es de Ballot de Sovot. La obra se ha considerado generalmente como la mejor de las piezas de un acto de Rameau. Se dice que compuso la obra en ocho días.

Esta ópera se representa muy poco. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 5 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Argumento

La historia se basa en el mito de Pigmalión tal como se relata en Las metamorfosis de Ovidio.  En la versión de Rameau y de Sovot, el escultor Pigmalión creó una bella estatua a la que declara su amor. Su novia, Céphise, ruega por su atención; Pigmalión la desdeña y pide a la diosa Venus que infunda vida a su estatua. Mágicamente la estatua vive, canta y danza; L'Amour (Amor) llega y alaba a Pigmalión por su habilidad artística y fe en sus poderes. Le sigue mucha danza y canto celebratorio, dando testimonio del poder del amor. L'Amour ayuda encontrando a otro amor para Céphise.

Grabaciones

 Pigmalion La Petite Bande, Sigiswald Kuijken (Deutsche Harmonia Mundi, 1981).
 Pigmalion Orquesta y Cantantes del English Bach Festival, Nicholas McGegan (Erato, 1984).
 Pigmalion Les Arts Florissants, William Christie (Harmonia Mundi, 1992).
 Pygmalion  Concert Royal, James Richman (Centaur 2010).

Notas y referencias

Bibliografía utilizada

Girdlestone, Cuthbert, Jean-Philippe Rameau: His Life and Work, Nueva York: Dover, 1969  (edición rústica)
Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, Nueva York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
Lajarte, Théodore de Bibliothèque Musicale du  Théatre de l'Opéra. Catalogue Historique, Chronologique, Anecdotique, Tome 1, Paris, Librairie des bibliophiles, 1878 (copia en Internet Archive)
Sadler, Graham, ed., The New Grove French Baroque Masters  Grove/Macmillan, 1988

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (francés / español) en Kareol

Óperas en francés
Óperas de 1748
Pigmalion
Óperas estrenadas en París
Rameau

Pigmalión (Rameau)


istarski kratkodlaki gonič
mali istarski kratkodlaki gonič
istarski oštrodlaki gonič
istarski hrtoliki gonič
žuti istarski oštrodlaki gonič (barbino)
žuti istarski jednobojni kratkodlaki gonič

Istarski gonič


Inca () is a town on the Spanish island of Mallorca. The population of the municipality is 32,137 (2018) in an area of 58.4 km².

There is a junction station Mallorca rail network with trains to Palma, the island's capital, to Sa Pobla, and to Manacor.

Inca is home of the footwear company "Camper".

Inca is known for its wine cellars. The town, like its neighboring municipality Binissalem, was a mass producer of wine from the 17th to 19th centuries when phylloxera destroyed the industry and its inhabitants turned to other activities such as tanning and leather craftsmanship. Many old wine cellars are being used as restaurants for serving traditional Mallorcan dishes like sopes mallorquines, tombet and gató d'ametlles.

Sister cities
Inca has two sister cities

  Lompoc, California, United States of America
  Telpaneca, Nicaragua

References

External links
 Inca, Mallorca, tourist information and guide
 Jewish quarter
 Inca Hospital Center
 Rail Station
 Sport Center Inca
 Can Monroig

Inca, Spain


Hljóðritaskrá, einnig nefnt hljómplötuskrá, eru fræðin og skráningin á útgefnum hljóðupptökum, oft af ákveðnum listamönnum eða flytjendum. Hljóðritaskrár geta innihaldið hinar ýmsu upplýsingar og geta verið breytilegar milli tegunda og gerð skráa. T.d. er algengt að hljóðritaskrá fyrir ákveðna upptöku innihaldi upplýsingar um heiti flytjanda og verks, dagsetningu og staðsetningu upptöku, og útgáfudag. Einnig er algengt að staða á topplistum og sölutölur sé tiltekið.

Allt það útgefna efni í formi hljóðupptakna eftir ákveðinn listamann telst vera hljóðritaskrá hans. Þá er verið að tala um þær breiðskífur, smáskífur, safnplötur og stökur, sem listamaðurinn hefur gefið út.

Hljóðritaskrá


Das Nachtjagdgeschwader 3 war eines der ersten Geschwader der Luftwaffe im Zweiten Weltkrieg, welches primär für die Nachtjagd geschaffen und eingesetzt wurde. Das Geschwader flog nach seiner Aufstellung im Oktober 1940 zunächst im Mittelmeerraum. Anschließend erfolgte der Einsatz seiner vier Gruppen vorwiegend in der Reichsluftfahrtverteidigung. Dort zeichnete das Geschwader für den Schutz des norddeutschen Küstengebietes verantwortlich. Das NJG blieb bis Kriegsende mit allen vier Gruppen im Einsatz.

Einsätze
Die I. Gruppe des Nachtjagdgeschwaders 3 (I./NJG 3) bestand seit dem 1. Oktober 1940. Das Geschwader NJG 3 gab es allerdings zu diesem Zeitpunkt noch nicht, da nur diese Geschwadergruppe diese Bezeichnung trug. Die Gruppe ging ursprünglich aus der V. Gruppe des (Z)Lehrgeschwaders 1 hervor und hatte deshalb noch die Geschwaderkennung L1. Von Februar bis Oktober 1941 flog die I. Gruppe Einsätze im Mittelmeerraum. Dort unter anderem gegen Malta. Am 1. September 1941 wurde die II. Gruppe aufgestellt. Einsatzräume waren Schleswig und Westerland. Die Aufstellung der III. Gruppe erfolgte am 1. November 1941 mit Flugplätzen in Stade, Nordhorn und Lüneburg, diese lag zwischen Ende 1942 und Anfang 1944 auf den dänischen Plätzen Grove und Aalborg. Taktisch unterstellt war das Geschwader der 3. Jagddivision, wobei der Geschwaderstab in Stade lag. Inzwischen hatte sich die Geschwaderkennung in D5 geändert. Die Hansestadt Hamburg, die vom 25. Juli bis zum 3. August 1943 bei der Operation Gomorrha bombardiert wurde, lag im Schutzbereich des Geschwaders und sowohl des Kommandierenden Generals der Jagdflieger Josef Kammhuber. Nach dem Hamburger Desaster entwickelte die Luftwaffenführung das Wilde-Sau-Nachtjagdverfahren.

Im Herbst 1943 wurde die Luftbeobachterstaffel 2 mit Sitz in Stade dem Geschwader zugeteilt. Sie wurde später in die IV. Gruppe des Geschwaders integriert. Im Frühjahr 1944 war das Geschwader wie folgt verteilt:

 Geschwaderstab: Stade
 I. Gruppe: Vechta
 II. Gruppe: Plantlünne
 III. Gruppe: Stade und die
 IV. Gruppe in Westerland auf Sylt.

Nach der alliierten Invasion in der Normandie im Juni 1944 flog das Geschwader dort an der Invasionsfront Einsätze. Im August 1944 wurde es aus diesem Einsatz zurückgezogen und geschlossen in das Reichsgebiet verlegt. Dort lag die I. Gruppe in Schleswig, die II. in Gütersloh, die III. Gruppe in Düsseldorf und die IV. Gruppe in Wittmundhafen (Ostfriesland). Dem Geschwader oblag dabei der operative Schutz des norddeutschen Küstengebiets. Dabei spezialisierten sich Teile des Geschwaders auf das Abfangen englischer Kuriermaschinen auf ihren Weg nach Schweden. Später erfolgten Einsätze in der Fernjagd über England und bei den Nachtschlaggruppen. Im November 1944 gab das Geschwader ihre IV. Gruppe an das Nachtjagdgeschwader 2 ab, erhielt aber im Gegenzug dafür die ursprüngliche III. Gruppe des gleichen Geschwaders; nunmehr allerdings unter ihrer neuen Bezeichnung IV. Gruppe NJG 3. Ende 1944 lag der Geschwaderstab immer noch in Stade, die I. Gruppe in Grove, die II. in Schleswig und Husum sowie die III. in Stade; die IV. Gruppe dagegen in Varel. Das Kriegsende erlebte das Geschwader im Raum Dänemark und Schleswig-Holstein. Das Geschwader flog ab Herbst 1944 auch einige wenige Maschinen vom Typ Focke-Wulf Ta 154.

Im Mai 1945 flog das Geschwader geschlossen unter Oberst Radusch einheitliche Maschinen vom Typ Ju 88G und gliederte sich wie folgt:

Geschwaderkommodore

Weblinks

Literatur
 Wolfgang Dierich: Die Verbände der Luftwaffe 1935–1945 – Gliederung und Kurzchroniken – eine Dokumentation. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1976.
 Dietmar Hermann: Focke-Wulf Nachtjäger Ta 154 "Moskito" – Entwicklung, Produktion und Truppenerprobung. Lemwerder Stedinger 2006, ISBN 978-3-927697-46-1.
 Ernst Obermaier: Die Ritterkreuzträger der Luftwaffe 1939–1945. Band I Jagdflieger, Verlag Dieter Hoffmann, Mainz 1966.
 Werner Girbig: Start im Morgengrauen – Eine Chronik vom Untergang der deutschen Jagdwaffe im Westen 1944/1945. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1992, ISBN 3-6130-1292-8.

Einzelnachweise

Nachtjagd #:3
Gegründet 1941
Aufgelöst 1945

Nachtjagdgeschwader 3


Henriette Schmidt-Bonn (née le  à Bonn, morte le  à Willingshausen) est une peintre allemande.

Biographie

Henriette Schmidt-Bonn est la fille d'un marchand de fourrures. Elle est la sœur aînée de l'écrivain .

Henriette Schmidt-Bonn va à l'école de peinture Becker-Leber et se forme auprès de Heinrich Otto à Düsseldorf à partir de 1905. Grâce à lui, elle fait la connaissance de la , qu'elle voit pour la première fois en 1911. Schmidt-Bonn est ami avec Wilhelm Thielmann. En 1942, après que son appartement à Düsseldorf est détruit par les bombardements, elle déménage à Willingshausen.

Notes et références

Liens externes

Peintre allemand du XIXe siècle
Peintre allemand du XXe siècle
Peintre allemande
Naissance en décembre 1873
Naissance à Bonn
Naissance dans la province de Rhénanie
Décès en avril 1946
Décès à 72 ans
Décès en Hesse

Henriette Schmidt-Bonn


La piscine Jutier est un bâtiment thermal gallo-romain situé à Plombières-les-Bains dans le département français des Vosges dans la région historique de Lorraine.

A l'instar du Bain romain et du Robinet romain, elle est le témoignage de l'ancienneté de l'activité thermale à Plombières, où les sources d'eau chaude naturelles qui émergent au fond de la vallée sont captées et exploitées depuis l'Antiquité.

Historique

Les informations concernant le site de la piscine en lui même sont rares, faute de concordances dans les récits, d'absence d'écrits, anciens et contemporains.
La construction de la piscine daterait du  sous l'empire romain, ancienne piscine qui était emplie d'eau tempérée et dans laquelle se baignaient les romains après leur bain de vapeur dans l'étuve romaine.
Prosper Jutier a indiqué qu'il s'agissait de la piscine romaine de l'étuve chauffée par le Robinet romain, remplie d'eau tempéré et où l'on pouvait s'y plonger après le bain de vapeur. L'étuve avec le Robinet, la piscine et le Bain constituaient un ensemble thermal cohérent durant l'Antiquité.

L'étuve romaine avec son Robinet fermé fut ensevelie et perdue après l'Antiquité. Avant l'excavation par Jutier de l'étuve romaine et de l'étuve Stanislas (ou étuve des Pauvres) en 1857, le site était occupé par la petite étuve Bassompierre reconstruite par François de Bassompierre qui a séjourné à Plombières pendant trois mois en 1605 et restaurée en 1811-1812, sous forme de tumulus devant la maison Hérisé et à l'angle de la maison Lambinet (future maison Résal) à l'époque de Léopold Turck puis de Prosper Jutier.
La piscine serait restée en usage jusqu'au  avant d'être également ensevelie.

Il ne subsistait des constructions antiques visibles que le Bain romain à la Renaissance.
Entre le  et le , de nombreuses publications rédigées principalement par des médecins, mentionnent la présence de construction romaines à Plombières. Michel de Montaigne évoque les bains dans ses Essais après son séjour en septembre 1580. En 1748, Dom Calmet dans son ouvrage Traité historique des eaux et bains de Plombières, de Luxeuil et de Bains apporta des précisions relatives aux bains.

En 1857, l'ingénieur des mines Prosper Jutier est chargé par Napoléon III d'entreprendre un vaste chantier de fouilles dans le sous-sol de Plombières, afin d'augmenter le débit des sources minérales en retrouvant les captages romains de façon à les recueillir dans les meilleurs conditions de température et de pureté. Il découvre ainsi une piscine rectangulaire qui fait partie de l'ensemble thermal gallo-romain.

Les vestiges de la piscine sont classés au titre des monuments historiques par arrêté du 11 août 1980.

Architecture

La piscine est de forme rectangulaire, longue de 10 mètres sur 6,7 mètres de large. Elle fut construite en pierre de taille de grès des Vosges, de couleur gris/rose. Les parois sont composées de gros blocs assemblés. Des gradins se trouvent en amont et en aval, similaire à ceux du Bain romain.

Localisation
Les vestiges du bâtiment thermal gallo-romain se trouvent en sous-sol de la rue Stanislas, l'angle nord-ouest longeant la maison des Arcades. On y accède par une trappe et une échelle permet d'accéder à la piscine par un étroit couloir. Des carreaux de verre colorés matérialisent son emplacement sur le trottoir et laissent passer la lumière, la voirie reposant sur des poutres de béton.

L'étuve du Robinet romain se trouve à côté en amont et la galerie Jutier longe au sud sous la rue Stanislas, sans communiquer avec la piscine. Aucune source n'est présente dans la piscine mais la proximité immédiate des sources thermales maintient une humidité et une chaleur constante.

La piscine n'est pas aménagée pour l'accueil du public et est accessible uniquement lors des Journées européennes du patrimoine.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques des Vosges
 Bain romain de Plombières-les-Bains
 Bain Stanislas
 Maison des Arcades de Plombières-les-Bains

Liens externes
 .

Monument historique classé en 1980
Monument historique à Plombières-les-Bains
Station thermale dans le département des Vosges

Piscine Jutier


Riverhead est une communauté située dans la province de la Terre-Neuve-et-Labrador, dans le sud-est.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville à Terre-Neuve-et-Labrador

Riverhead (Terre-Neuve-et-Labrador)


Michael Ingo Joachim Weikath (Hamburg, Njemačka, 7. kolovoza 1962.) je njemački glazbenik, najpoznatiji kao osnivač i gitarist power metal-sastava Helloween.

Životopis

Weikath je rođen u Hamburgu i bio je muzikalan od vrlo ranog djetinjstva. Kao dijete od četiri do pet godina, ležao bi u travi, gledao u nebi i u glavi smišljao melodije. Ozbiljno se počeo zanimati za glazbu 1971. godine. Velik dio svog vremena kao dijete provodi uz stereo uređaj svojih roditelja s katodnim cijevima, slušajući sve tada dostupne radijske postaje. Prvi album koji je posjedovao bio je 1962-1966 The Beatlesa.

Godine 1974. Weikath je počeo svirati gitaru i kasnije je počeo vježbati sa svojim prijateljima. Godine 1978. osnovao je svoj prvi sastav Powerfool. Prije osnivanja Helloweena radio je za tvrtku za narudžbu ploča. Godine 1982. služio je tešku društvenu dužnost kao alternativu služenju vojnog roka. Glavni sastavi koji su na njega utjecali su The Beatles, Deep Purple, Scorpions, UFO, Van Halen, Led Zeppelin, Sex Pistols i Wishbone Ash. Gitaristi koji su na njega utjecali kad je počeo svirati bili su Eric Clapton, Jimi Hendrix, Ritchie Blackmore, Uli Jon Roth i Eddie Van Halen.

Weikath je jedan od osnivača sastava Helloween uz Kaiom Hansenom, Markusom Grosskopfom i Ingom Schwichtenbergom. Jedan je od samo dva izvorna člana sastava, drugi je Markus Grosskopf. Weikath je integrirao prvu postavu Helloweena 1982. Godine 1984. sastav je potpisao ugovor s diskografskom kućom Noise Records i snimio je dvije pjesme koje se pojavljuju na kompilaciji Noise Recordsa Death Metal. Na ovom albumu bio je autor pjesme "Oernst of Life".

U intervjuu s Weikathom 1998. Chaotic Critiques ističe povremene duhovne teme i uzvišene melodije u pjesmama kao što je "Hey Lord!" i pita se je li sastav donekle duhovan. Weikath je odgovorio da su svi članovi sastava, osim Ulia Kuscha, bili krišćani. Weikath je izjavio da je on sam katolik. Treutno živi u Puerto de la Cruz, Tenerife, Španjolska.

Diskografija

 Helloween

 Helloween (1985.)
 Walls of Jericho (1985.)
 Keeper of the Seven Keys, Part 1 (1987.)
 Keeper of the Seven Keys, Part 2 (1988.)
 Pink Bubbles Go Ape (1991.)
 Chameleon (1993.)
 Master of the Rings (1994.)
 The Time of the Oath (1996.)
 Better Than Raw (1998.)
 Metal Jukebox (1999.)
 The Dark Ride (2000.)
 Rabbit Don't Come Easy (2003.)
 Keeper of the Seven Keys – The Legacy (2005.)
 Gambling with the Devil (2007.)
 Unarmed – Best of 25th Anniversary (2009.)
 7 Sinners (2010.)
 Straight Out of Hell (2013.)
 My God-Given Right (2015.)
 Helloween (2021.)

Izvori

Njemački gitaristi heavy metala
Članovi sastava Helloween

Michael Weikath


AFL sezona 1960. je bila prva po redu sezona AFL lige američkog nogometa. Završila je 1. siječnja 1961. utakmicom između pobjednika istočne divizije Houston Oilersa i pobjednika zapadne divizije San Diego Chargersa u kojoj su pobijedili Oilersi rezultatom 24:16 i tako postali prvi osvajači AFL lige u povijesti.

Prvu sezonu se u ligi natjecalo 8 momčadi podijeljenih u dvije divizije. Istočnu diviziju su sačinjavali Boston Patriotsi, Buffalo Billsi, Houston Oilersi i New York Titansi, a zapadnu Dallas Texansi, Denver Broncosi, Los Angeles Chargersi i Oakland Raidersi.

Poredak po divizijama na kraju regularnog dijela sezone

Napomena: * - ušli u doigravanje, % - postotak pobjeda, P± - postignuti/primljeni poeni

Doigravanje

Prvenstvena utakmica AFL-a

 1. siječnja 1961. Houston Oilers - Los Angeles Chargers 24:16

Nagrade za sezonu 1960.

 Najkorisniji igrač (MVP) - Abner Haynes, running back, Dallas Texans

Statistika po igračima

Najviše jarda dodavanja: Frank Tripucka, Denver Broncos - 3038
Najviše jarda probijanja: Abner Haynes, Dallas Texans - 875
Najviše uhvaćenih jarda dodavanja: Bill Groman, Houston Oilers - 1473

Izvori

1960

AFL sezona 1960.


Çamur, kum, toz, toprak gibi maddelerin suyla karışması neticesinde oluşan, suyun karıştığı maddeye göre farklı renk ve özelliklerde olabilen bir maddedir. Yapışkan ve kirletici bir etkisi vardır. İletken niteliğe sahiptir

Doğal yollardan oluştuğu gibi, özel olarak kullanılmak üzere oluşturulan çamur türleri de mevcuttur.

Su ekolojisi
Toprak bilimi

Çamur


Odisea es un término que puede hacer referencia a:

Historia
 La Odisea, epopeya griega atribuida al poeta Homero.

Entretenimiento
 La Odisea, película de 1997 dirigida por Andrei Konchalovsky.
 Odisea o Odisseia, un canal de televisión por satélite, cable o IPTV español-portugués.
 La odisea, programa de televisión chileno de 2013
 La Odisea, programa de televisión español de 1976.

Música
 Odisea, álbum del cantante chileno Alex Anwandter.
 Odisea The Album, álbum del cantante boricua Ozuna estrenarse en 2017.

Odisea (desambiguación)


Beşikli, Samsun ilinin Terme ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı daha önce (beydi) mahallesi olup daha sonradan (beşikli) mahallesi olarak değiştirilmiştir Beydi mahallesi önceki dönemlerde tuğla ocakları olan ve karadeniz bölgesinin en fazla mısır üretilen yeri olmakla birlikte diğer karadeniz illerinden tuğla ocaklarında ve mısır tarlalarında çalışmak için insanların geldiği bir köydü ama fındık üretimini ve çeltik üretiminin yayğınlaşması ve ocakların kapanmasından sonra bu durum tam tersine dönmüştür.

Coğrafya
Samsun il merkezine 52 km, Terme ilçesine 9.7 km,söğütlü beldesine 2 km uzaklıktadır.

Nüfus

Terme'nin mahalleleri

Beşikli, Terme


ستيفن كولينز فوستر (1826 – 1864) كاتب أغاني أمريكي ولد قرب بيتسبرغ، بنسيلفانيا يوم 4 يوليو 1826 ، وكان الابن الأصغر لتاجر من أصل أيرلندي أصبح في المجلس التشريعي للولاية وكان قريبا بالمصاهرة للرئيس جيمس بيوكانان.

أظهر فوستر منذ صغره موهبة في الموسيقى وكان يعزف على الفلاغيوليت والإيتار البانجو، واستطاع أن يتعلم الفرنسية والألمانية، أرسل إلى مدرسة في تواندا، بنسلفانيا ولاحقا أرسل إلى أثينز، بنسلفانيا وعندما كان في الثالثة عشر كتب أغنية سادلي تو ماي هارت أبيليغ  وعندما كان في السادسة عشر كتب أغنية افتحي نافذتك يا حبيبتي  ، وفي السابعة عشر دخل في مجال عمل إخوته في سينسيناتي حيث بقي هناك ثلاث سنوات وكتب فيها أغاني اشتهرت عنه فيما بعد مثل العم نيد العجوز  ، يا سوزانا O Susannah وغيرها.

أصبح فوستر بعدها كاتب أغاني محترف، وكانت نجاحاته الرئيسية في أغاني الزنوج والأغاني الدينية وكتب أغاني حققت شعبية مثل نيلي كانت سيدة Nelly was a Lady ،بيتي القديم في كنتاكي My Old Kentucky Home ، الأهل في البيت Old Folks at Home المعروفة أيضا باسم نهر سواني Swanee River، واستطاع أن يجني مبالغ جيدة منها، حيث جلبت أغنية الأهل في البيت إيرادات بنحو 15000 دولار، وكان قد كتب ولحن أغلب أغانيه. وفي عام 1850 تزوج وانتقل إلى نيويورك ولكنه ما لبث أن عاد إلى بيتسبرغ.

أعمال فوستر كانت تعتمد في الغالب على ألحان الزنوج والتي كان كثير منها معروفا على الجانبين من الأطلسي وعنيت بعدة لغات، وكانت آخر ما ألف منها أغنية اسمها جو الأسود العجوز Old Black Joe وظهرت عام 1861. وأغانيه الأخرى كانت عاطفية ومنها أولد تراي Old Dog Tray ، آني اللطيفة Gentle Annie ، ويلي لقد افتقدناك Willie, we have missed you، وهذه الأغاني جعلت منه علامة فارقة في تاريخ الموسيقى في الولايات المتحدة

توفي فوستر في نيويورك في 13 يناير 1864 عن 37 عاما.

ملاحظات

وصلات خارجية

ستيفن فوستر
أمريكيون من أصل إسكتلندي أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
خريجو كلية واشنطن وجيفرسون
شعراء غنائيون أمريكيون
كتاب أغان أمريكيون
كتاب أغان من بنسيلفانيا
مدفونون في مقبرة أليغيني
ملحنون أمريكيون
ملحنون أمريكيون في القرن 19
مواليد 1826
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 19
موسيقيون ذكور في القرن 19
موسيقيون من بيتسبرغ
وفيات 1864
وفيات بسبب حوادث السقوط
وفيات عرضية في ولاية نيويورك
وفيات في مانهاتن

ستيفن فوستر


Gecko er en dansk animationsfilm fra 1997, instrueret af Morten Belvad efter hans eget manuskript.

Handling
En ensom kunstmaler er ved at løbe tør for maling. En sarkastisk animation om kunst...og dets ofre. Tusch på celluloid med animeret salt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Gecko


In art history, "Old Master" (or "old master") refers to any painter of skill who worked in Europe before about 1800, or a painting by such an artist. An "old master print" is an original print (for example an engraving or etching) made by an artist in the same period. The term "old master drawing" is used in the same way.

In theory, "Old Master" applies only to artists who were fully trained, were Masters of their local artists' guild, and worked independently, but in practice, paintings produced by pupils or workshops are often included in the scope of the term. Therefore, beyond a certain level of competence, date rather than quality is the criterion for using the term.

Period covered
In the eighteenth and nineteenth centuries, the term was often understood as having a starting date of perhaps 1450 or 1470; paintings made before that were "primitives", but this distinction is no longer made. The Oxford English Dictionary  defines the term as "A pre-eminent artist of the period before the modern; esp. a pre-eminent western European painter of the 13th to 18th centuries." The first quotation given is from 1696, in the diary of John Evelyn: "My L: Pembroke..shewed me divers rare Pictures of very many of the old & best Masters, especially that of M: Angelo..,& a large booke of the best drawings of the old Masters." The term is also used to refer to a painting or sculpture made by an Old Master, a usage datable to 1824. There are comparable terms in Dutch, French, and German; the Dutch may have been the first to make use of such a term, in the 18th century, when oude meester mostly meant painters of the Dutch Golden Age of the previous century. Les Maitres d'autrefois of 1876 by Eugene Fromentin may have helped to popularize the concept, although "vieux maitres" is also used in French. The famous collection in Dresden at the Gemäldegalerie Alte Meister is one of the few museums to include the term in its actual name, although many more use it in the title of departments or sections. The collection in the Dresden museum essentially stops at the Baroque period.

The end date is necessarily vague – for example, Goya (1746–1828) is certainly an Old Master, though he was still painting and printmaking at his death in 1828. The term might also be used for John Constable (1776–1837) or Eugène Delacroix (1798–1868), but usually is not.  Edward Lucie-Smith gives an end date of 1800, noting "formerly used of paintings earlier than 1700".

The term tends to be avoided by art historians as too vague, especially when discussing paintings, although the terms "Old Master Prints" and "Old Master drawings" are still used. It remains current in the art trade. Auction houses still usually divide their sales between, for example, "Old Master Paintings", "Nineteenth-century paintings", and "Modern paintings". Christie's defined the term as ranging "from the 14th to the early 19th century".

Anonymous artists
Artists, most often from early periods, whose hand has been identified by art historians, but to whom no identity can be confidently attached, are often given names by art historians such as Master E.S. (from his monogram), Master of Flémalle (from a previous location of a work), Master of Mary of Burgundy (from a patron), Master of Latin 757 (from the shelf mark of a manuscript he illuminated), Master of the Embroidered Foliage (from his characteristic technique), Master of the Brunswick Diptych, or Master of Schloss Lichtenstein.

List of the most important Old Master painters

Gothic/Proto-Renaissance

Cimabue (Italian, 1240–1302), frescoes in the Basilica of San Francesco d'Assisi
Giotto di Bondone (Italian, 1267–1337), first Renaissance fresco painter
Duccio (Italian, 1255–1318), Sienese painter
Simone Martini (Italian, 1285–1344), Gothic painter of the Sienese School
Ambrogio Lorenzetti (Italian, c. 1290–1348), Gothic painter
Pietro Lorenzetti (Italian, c. 1280–1348), Sienese school
Gentile da Fabriano (Italian, 1370–1427), International gothic painter
Lorenzo Monaco (Italian, 1370–1425), International gothic style
Masolino (Italian, c. 1383–c. 1447), Goldsmith trained painter
Pisanello (Italian, c. 1395–c. 1455), International gothic painter and medallist
Sassetta (Italian, c. 1392–1450), Sienese International Gothic painter

Early Renaissance

Paolo Uccello (Italian, 1397–1475), schematic use of foreshortening
Fra Angelico (Italian, 1400–1455), noted for San Marco convent frescoes
Masaccio (Italian, 1401–1428), first to use linear perspective thereby giving sense of three-dimensionality plus developed new realism
Fra Filippo Lippi (Italian, 1406–1469), father of Filippino
Andrea del Castagno (Italian, 1410–1457)
Piero della Francesca (Italian, 1415–1492), painter who pioneered linear perspective
Benozzo Gozzoli (Italian, 1420–1497)
Alesso Baldovinetti (Italian, 1425–1499)
Vincenzo Foppa (Italian, 1425–1515)

Antonello da Messina (Italian, 1430–1479), painter who pioneered oil painting
Cosimo Tura (Italian, 1430–1495)
Andrea Mantegna (Italian, 1431–1506), master of perspective and detail
Antonio del Pollaiuolo (Italian, 1431–1498)
Francesco Cossa (Italian, 1435–1477)
Melozzo da Forli (Italian, 1438–1494)
Luca Signorelli (Italian, 1441–1523)
Perugino (Italian, c. 1446–1523), Raphael was his pupil
Verrocchio (Italian, c. 1435–1488)
Sandro Botticelli (Italian, c. 1445–1510), great Florentine master
Domenico Ghirlandaio (Italian, 1449–1494), prolific Florentine fresco painter
Pinturicchio (Italian, 1454–1513)
Filippino Lippi (Italian, 1457–1504), son of Filippo
Cima da Conegliano (Italian, 1459–1517)
Piero di Cosimo (Italian, 1462–1521)

High Renaissance

Francesco Francia (Italian, 1450–1517)
Leonardo da Vinci (Italian, 1452–1519), acclaimed oil painter and draughtsman
Lorenzo Costa (Italian, 1460–1535)

Fra Bartolommeo (Italian, 1472–1517)
Michelangelo (Italian, 1475–1564), acclaimed sculptor, painter and architect
Bernardino Luini (Italian, c. 1480–1532)
Raphael (Italian, 1483–1520), acclaimed painter
Il Garofalo (Italian, 1481–1559)
Ridolfo Ghirlandaio (Italian, 1483–1561)
Andrea del Sarto (Italian, 1486–1530)
Correggio (Italian, 1490–1534), painter from Parma noted for illusionistic frescoes and altarpiece oils
Giulio Romano (Italian, c. 1499–1546)

Venetian School (Early Renaissance, High Renaissance and Mannerism)

Domenico Veneziano (Italian, 1400–1461), Early Renaissance
Jacopo Bellini (Italian, 1400–1470), Early Renaissance
Gentile Bellini (Italian, 1429–1507), Early Renaissance, noted for historical scenes of Venice and portraits of its doges
Giovanni Bellini (Italian, 1430–1516), Early and High Renaissance, pioneer of luminous oil painting
Bartolommeo Vivarini (Italian, 1432–1499), Early Renaissance
Carlo Crivelli (Italian, 1435–1495), Early Renaissance
Alvise Vivarini (Italian, 1445–1503), Early Renaissance
Vittore Carpaccio (Italian, 1455–1526), Early Renaissance
Giorgione (Italian, 1477–1510), High Renaissance, pioneer of Venetian School of painting
Titian (Italian, c. 1488–1576), important High Renaissance-style exponent of colour painting in oils and frescoes
Palma Vecchio (Italian, 1480–1528), High Renaissance
Lorenzo Lotto (Italian, 1480–1556), High Renaissance
Sebastiano del Piombo (Italian, 1485–1547), High Renaissance
Jacopo Bassano (Italian, 1515–1592), Mannerist painter noted for portraiture and religious genre painting
Tintoretto (Italian, 1518–1594), major Venetian Mannerist painter of monumental religious works
Paolo Veronese (Italian, c. 1528–1588), High Renaissance-style, one of Venice's leading colourists

Sienese School

Giovanni di Paolo (Italian, 1403–1482), Early Renaissance
Matteo di Giovanni (Italian, 1430–1495), Early Renaissance
Francesco di Giorgio (Italian, 1439–1502), Early Renaissance
Il Sodoma (Italian, 1477–1549), High Renaissance
Beccafumi (Italian, 1486–1551), High Renaissance-Mannerist

Northern Renaissance

Robert Campin (Flemish, 1375–1444), Northern Renaissance artist who painted the "Mérode Altarpiece"
Jan van Eyck (Flemish, c. 1390–1441), pioneer oil painter
Konrad Witz (German, c. 1400–c. 1446)
Rogier van der Weyden (Flemish, 1400–1464), Dutch artist and leading religious panel painter
Stefan Lochner (German, c. 1410–1451), German painter of the Cologne School
Petrus Christus (Flemish, c. 1410–c. 1476)
Dirk Bouts (Flemish, 1420–1475)
Simon Marmion (French, 1420–1489)
Meister Francke (German, fl. 1424–1435)
Hans Memling (German born-Flemish, 1430–1494), Flemish artist of the Bruges School
Martin Schongauer (German, 1430–1491)
Michael Pacher (Austrian 1435–1498)
Hugo van der Goes (Flemish, 1440–1483), oil painter from the Netherlands
Hieronymus Bosch (Dutch, Early Netherlandish, 1450–1516)
Gerard David (Flemish, 1450–1523)
Geertgen tot Sint Jans (Dutch, 1460–1490)
Hans Holbein the Elder (German, 1460–1524)
Quentin Matsys (Flemish, 1466–1530)
Jan Mabuse (Flemish, 1470–1533)
Matthias Grünewald (German, 1470–1528), noted for his intense expressionist religious paintings
Albrecht Dürer (German, 1471–1528), greatest painter and printmaker of the Northern Renaissance
Lucas Cranach the Elder (German, 1472–1553), leading German Renaissance painter
Hans Burgkmair (German, 1473–1531)
Jean Clouet (French, 1475–1547)
Albrecht Altdorfer (German, 1480–1538), Danube School of painting
Maitre de Moulins (French, fl. 1480)
Hans Baldung Grien (German, 1484–1545), German Renaissance artist
Joachim Patenier (Flemish, 1485–1524), pioneer landscape painter of the Netherlandish Renaissance
Joos van Cleve (Flemish, 1485–1540)
Bernard van Orley (Flemish, 1488–1541)
Hans Springinklee (German, 1490–1540)
Wolf Huber (Austrian, 1490–1553)
Lucas van Leyden (Dutch, 1494–1533)
Jan van Scorel (Dutch, 1495–1562)
Hans Holbein the Younger (German, 1497–1543), one of the greatest portrait painters
Georg Pencz (German, 1500–1550)
Sebald Beham (German, 1500–1550)
Barthel Beham (German, 1502–1540)
Lucas Cranach the Younger (German, 1515–1586)
Pieter Bruegel the Elder (Flemish, c.1525–1569), leading artist of his day
Egidius Sadeler (Flemish, 1570–1629)

Spanish Renaissance

Bartolomé Bermejo (Spanish, c. 1440–c. 1501)
Alonso Berruguete (Spanish, c. 1488–1561)
Luis de Morales (Spanish, 1512–1586)
Alonso Sánchez Coello (Spanish-Portuguese, 1531–1588)
El Greco (Greek-born Spanish, 1541–1614), noted for his dazzling spiritual works and portraits

Mannerism

Dosso Dossi (Italian, 1479–1542)
Alfonso Lombardi (Italian, 1487–1537)
Bartolommeo Bandinelli (Italian, 1493–1560)
Pontormo (Italian, 1494–1556), Florentine fresco/oil painter
Rosso Fiorentino (Italian, 1494–1540)
Maarten van Heemskerck (Dutch, 1498–1574)
Alessandro Moretto (Italian, 1498–1555)
Giulio Clovio (Croatian-born Italian, 1498–1578)
Niccolo Tribolo (Italian, 1500–1550)
Parmigianino (Italian, 1503–1540), Mannerist painter/etcher from Parma
Bronzino (Italian, 1503–1572)
Jacob Seisenegger (Austrian, 1505–1567)
Pieter Aertsen (Dutch, 1508–1575)
François Clouet (French 1510–1572)
Giorgio Vasari (Italian, 1511–1575), known for his Lives of the Most Excellent Painters, Sculptors, and Architects
Antonio Moro (Flemish, 1519–1576)
Giovanni Battista Moroni (Italian, 1525–1578)
Federico Barocci (Italian, 1526–1612)
Giuseppe Arcimboldo (Italian, 1527–1593), best known for his bizarre Mannerist fruit and vegetable portraits
Giambologna (Italian, 1529–1608), hugely influential Mannerist sculptor
Denis Calvaert (Flemish, 1540–1619)
Scipione Pulzone (Italian, 1542–1598)
Bartholomeus Spranger (Flemish, 1546–1611)
Karel van Mander (Flemish, 1548–1606)
Abraham Bloemaert (Dutch, 1566–1651)
Joachim Wtewael (Dutch, 1566–1638)
Adam Elsheimer (German, 1578–1610), influential German landscape and history painter who influenced Rubens

Baroque painting

Antonio Tempesta (Italian, 1555–1630)
Ludovico Carracci (Italian, 1555–1619)
Bartolomeo Cesi (Italian, 1556–1629)
Agostino Carracci (Italian, 1557–1602)
Lodovico Cigoli (Italian, 1559–1613)
Bartolomeo Carducci (Italian, 1560–1610)
Annibale Carracci (Italian, 1560–1609), leader of the academism
Orazio Gentileschi (Italian, 1563–1639)
Hans Rottenhammer (German, 1564–1625)
Pieter Brueghel the Younger (Flemish, 1564–1636)
Francisco Pacheco (Spanish, 1564–1654)

Francisco Ribalta (Spanish, 1565–1628)
Jan Brueghel the Elder (Flemish, 1568–1625)
Juan Martínez Montañés (Spanish, 1568–1649)
Caravaggio (Italian, 1573–1610), noted for his figurative realism and Tenebrism
Guido Reni (Italian, 1575–1642)
Peter Paul Rubens (Flemish, 1577–1640), foremost Baroque history painter and portraitist
Adam Elsheimer (German, 1578–1610)
Bernardo Strozzi (Italian, 1581–1644)
Juan Bautista Maíno (Spanish, 1581–1649)
Johann Liss (German, 1590–1631)
Jusepe de Ribera (Spanish, 1591– 1652), Naples-based religious realist painter and printmaker
Guercino (Italian, 1591–1666)
Artemisia Gentileschi (Italian, 1592–1656)
Georges de La Tour (French, 1593–1652)
Jacob Jordaens (Flemish, 1593–1678)

Louis Le Nain (French, 1593–1648)
Nicolas Poussin (French, 1594–1665), main classical artist of his time
Pietro da Cortona (Italian, 1596–1669), painter and architect
Francisco de Zurbarán (Spanish, 1598–1664), master of chiaroscuro known for his religious paintings and still lifes
Gian Lorenzo Bernini (Italian, 1598–1680), the dominant sculptor and architect of the era
Antoine Le Nain (French, 1599–1648)
Anthony van Dyck (Flemish, 1599–1641), portraitist living in London
Diego Velázquez (Spanish, 1599–1660), regarded as the greatest artist of the Spanish Golden Age
Claude Lorrain (French, 1600–1682), landscape artist
Alonso Cano (Spanish, 1601–1667)
Jan Brueghel the Younger (Flemish, 1601–1678)
Mathieu Le Nain (French, 1607–1677)
Giovanni Benedetto Castiglione (Italian, 1609–1664)
Juan Bautista Martínez del Mazo (Spanish, c. 1612–1667)
Mattia Preti (Italian, 1613–1699)
Salvator Rosa (Italian, 1613–1673)
Juan Carreño de Miranda (Spanish, 1614–1685)
Carlo Dolci (Italian, 1616–1686)
Bartolomé Esteban Murillo (Spanish, 1617–1682), one of the most influential religious painters
Charles Le Brun (French, 1619–1690), leading painter in the court of Louis XIV
Juan de Valdés Leal (Spanish, 1622–1690)
Pedro de Mena (Spanish, 1628–1688)
Luca Giordano (Italian, 1634–1705)

Dutch Golden Age and Flemish Baroque painting

Roelant Savery (Flemish, 1576–1639)
Frans Snyders (Flemish, 1578–1657), master of Baroque still life from the Antwerp School
Frans Hals (Flemish-born Dutch, 1580–1666), one of the greatest post-Renaissance portraitists
Pieter Lastman (Dutch, 1583–1633)
Hendrick Terbrugghen (Dutch, 1588–1629), Dutch Realist genre painter and a leading member of the Utrecht Caravaggisti
Gerrit van Honthorst (Dutch, 1590–1636)
Dirck van Baburen (Dutch, 1595–1624)
Matthias Stom (Dutch, 1600–1652)
Adriaen Brouwer (Flemish, c. 1605–1638), noted for his tavern-based genre paintings
Rembrandt van Rijn (Dutch, 1606–1669), history painting, portraits, etchings
Jan Lievens (Dutch, 1607–1674)
Jacob Adriaensz Backer (Dutch, 1608–1651)
Ferdinand Bol (Dutch, 1616–1680)
Jan Havickszoon Steen (Dutch, 1625–1679), Leiden School, tavern genre scenes
Jan Davidsz de Heem (Dutch, 1609–1683), still-life artist of the Utrecht/Antwerp School
David Teniers the Younger (Flemish, 1610–1690), Dutch Realist known for his peasant/guardroom scenes
Adriaen van Ostade (Dutch, 1610–1685), peasant scene artist of the Haarlem School
Govert Flinck (Dutch, 1615–1660)
Gerrit Dou (Dutch, 1613–1675)
Frans van Mieris the Elder (Dutch, 1635–1681)
Gerard Terborch (Dutch, 1617–1681), Haarlem School genre painter
Willem Kalf (Dutch, 1619–1693), noted for still-life pictures
Aelbert Cuyp (Dutch, 1620–1691), Dordrecht School landscape painter
Samuel van Hoogstraten (Dutch, 1627–1678), genre painter
Jan de Bray (Dutch, 1627–1697)
Jacob van Ruisdael (Dutch, 1628–1682), Haarlem School landscape artist
Gabriel Metsu (Dutch, 1629–1667), intimate small-scale genre scenes
Pieter de Hooch (Dutch, 1629–1683), Delft School of Dutch genre painting
Johannes Vermeer (Dutch, 1632–1675), Delft School Dutch genre painter, little-known in his own lifetime
Meindert Hobbema (Dutch, 1638–1709)
Aert de Gelder (Dutch, 1645–1727)
Adriaen van der Werff (Dutch, 1659–1722)
Rachel Ruysch (Dutch, 1664–1750), important female flower painter from Amsterdam
Jan Roos (Flemish, 1591–1638), painter influencing the genoese school, known for his still life paintings of flowers and vegetables, mythological and religious scenes and portraits

Rococo

Giovanni Battista Piazzetta (Italian, 1682–1754), master of the fresco
Jean-Antoine Watteau (French, 1684–1721), author of the first fête galante
Giovan Battista Pittoni (Italian, 1687–1767), known for sacred families and children
Giovanni Battista Tiepolo (Italian, 1691–1770), known for his frescoes, as in Würzburg Residence
Jean-Baptiste-Siméon Chardin (French, 1699–1779), important 18th-century still-life artist
François Boucher (French, 1703–1770), noted for female nudes
Charles-André van Loo (French, 1705– 1765) painter of portraiture, religion, mythology, allegory, and genre scenes.
Pompeo Batoni (Italian, 1708–1787)
Martin Johann Schmidt (Austrian, 1718–1801), important 18th-century Austrian Late Baroque painter
Jean-Baptiste Greuze (French, 1725–1805), important 18th-century painter
François-Hubert Drouais (French, 1727– 1775) French portraitist to the royal family, King Louis XV and Queen Marie Leczinska, and members of the nobility
Jean-Honoré Fragonard (French, 1732–1806)
Louise Élisabeth Vigée Le Brun (French, 1755–1842), later Neoclassical

British
Nicholas Hilliard (English, c. 1547–1619), goldsmith, limner, and painter best known for his portrait miniatures of Elizabethan nobility
William Dobson (English, 1611–1646)
John Michael Wright (English-Scottish, c. 1617–1694)
Peter Lely (Dutch-born English, 1618–1680)
Godfrey Kneller (English, 1646–1723)
James Thornhill (English, c. 1675–1734)
William Hogarth (English, 1697–1764)
Allan Ramsay (Scottish, 1713–1784)
Joshua Reynolds (English, 1723–1792)
Thomas Gainsborough (English, 1727–1788)
Joseph Wright of Derby (English, 1734–1797)
George Romney (English, 1734–1802)
John Opie (English, 1761–1807)
Thomas Lawrence (English, 1769–1830)

Vedutism

Canaletto (Italian, 1697–1768), famous for vedutas of Venice
 Giovanni Paolo Panini (Italian, 1691–1765)
Francesco Zuccarelli (Italian, 1702–1789), known for Arcadian landscapes
Francesco Guardi (Italian, 1712–1793), view painter of Venice School
Giambattista Piranesi (Italian, 1720–1778)
Bernardo Bellotto (Italian, 1720–1780), Canaletto's nephew depicting Warsaw

Neoclassicism

Anton Raphael Mengs (German, 1728–1779), friend of Johann Joachim Winckelmann
Johann Zoffany (German, 1733–1810)
Benjamin West (American-born British, 1738–1820)
Angelica Kauffman (Swiss-born, 1741–1807)
Jacques-Louis David (French, 1748–1825), chief artist of the French Revolution and Napoleon
Antoine-Jean Gros (French, 1771–1835), pupil of Jacques-Louis David
Jean Auguste Dominique Ingres (French, 1780–1867)

Romanticism

Hubert Robert (French, 1733–1808), painter noted for picturesque depictions of ruins
Francisco de Goya (Spanish, 1746–1828)
Henry Raeburn (Scottish, 1756–1823)
William Blake (British, 1757–1827), symbolist religious painter, printmaker and book illustrator
Caspar David Friedrich (German, 1774–1840)
J. M. W. Turner (English, 1775–1851)
John Constable (English, 1776–1837)
Théodore Géricault (French, 1791–1824)
Eugène Delacroix (French, 1798–1863)

See also

 Master printmaker

References

External links
Why do we still pay attention to Old Masters paintings? a conversation between Keith Christiansen is the John Pope-Hennessy Chairman of the Department of European Paintings at New York's Metropolitan Museum and The Easel's Morgan Meis, Contributing Editor of The Easel.

Paintings by movement or period
Art history

Classical art

Old Master


Parasola plicatilis (William Curtis, 1787 ex Scott Alan Redhead, Rytas Vilgalys, și John S. Hopple, 2001), sin. Coprinus plicatilis (William Curtis, 1787 ex Elias Magnus Fries, 1838), din încrengătura Basidiomycota în familia Psathyrellaceae și de genul Parasola, este o ciupercă saprofită, necomestibilă din cauza micimii corpului fructifer, cunoscută în popor sub denumirea  burecior de rouă, balegă strălucitoare Acest soi, în România, Basarabia și Bucovina de Nord comun și răspândit, crește solitar,  dispersat sau în grupuri mai mari, în iarbă sau pe pământ gol, pe lângă drumuri, poteci de pădure, prin pajiști și parcuri, dar, de asemenea, pe lemn în putrefacție și mulci. Se poate găsi de la câmpie la munte, timpul fructificației fiind din (aprilie) mai până în noiembrie.

Epitetul se trage din cuvântul latin (= a plia, a împături), nume cauzat suprafeței.

Taxonomie
Numele binomial Agaricus plicatilis a fost determinat de botanistul englez William Curtis în volumul 5 al marii sale opere Flora londinensis din 1787.

În 1838, renumitul savant suedez Elias Magnus Fries a transferat specia la genul Coprinus sub păstrarea epitetului, de verificat în lucrarea sa Epicrisis systematis mycologici, seu synopsis hymenomycetum. Acest taxon este folosit de cele mai multe cărți și articole micologice până în prezent (2023).

Valabilă însă este în momentul de față denumirea Parasola plicatilis, creată de micologii Scott Alan Redhead, Rytas Vilgalys, și John Hopple, publicată în volumul 50 al jurnalului științific Taxon din 2001.

Descriere

 Pălăria: subțire are un diametru de 1-3 (5) cm și inițial forma de ghindă sau de rolă, devine apoi ecranată, arătând ca o parașută mică și rotundă cu marginea dințată. Suprafața cu un aspect slab pâslos sau făinos, este mereu canelată, clar crestată de riduri adânci. Doar centrul în forma de disc rămâne neted. Coloritul, în tinerețe galben-maroniu până brun roșcat, se schimbă cu maturitatea în diverse nuanțe de gri, uneori aproape albicioase, mijlocul rămânând în regulă mai închis, maroniu.
 Lamelele: sunt destul de subțiri și relativ distanțate, fiind parțial scurt bifurcate către margine. Nu sunt aderate la picior ci sfârșesc clar înaintea lui, formând un fel de guler. Coloritul este mai întâi alb, apoi gri și în final gri-negricios, brun-negricios până la negru (prăfuit de pulberea sporilor). După eliberarea sporilor par transparenți.
 Piciorul: cilindric și foarte fragil, aproape translucid, are o lungime de 3-6 cm și o grosime 0,2-0,3 cm cu o bază îngroșată, nodulară. Este gol pe dinăuntru, suprafața fiind netedă, dar spre pălărie adesea brumată, albicioasă, spre bază din ce în ce mai ocru-maronie.
 Carnea: foarte subțire, gri-maronie până brun deschis nu se lichefiază în final ci se ofilește. Mirosul și gustul sunt neremarcabil.
 Caracteristici microscopice: are spori mici, rotunjori sau în formă de inimioară, de culoare închisă și opace, măsurând 8-10 x 6-9 microni. Pulberea lor este neagră. Basidiile (celulele purtătoare de spori) în formă de măciucă foarte lată și pediculate cu 4 sterigme fiecare au o mărime de 20-25 x 9-10 microni și cistidele (elemente sterile situate în stratul himenal sau printre celulele din pielița pălăriei și a piciorului, probabil cu rol de excreție) veziculos clavate 50-70 x 20-30 microni.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Confuzii
Acești bureți ar putea fi confundat cu alte specii ale familii, acestea în special de asemenea necomestibile, ca de exemplu  Coprinellus bisporus, Coprinellus disseminatus, Coprinopsis candidata și Parasola lactea cu speciile otrăvitoare împreună cu alcoolul Coprinopsis cinerea Coprinopsis nivea și Coprinopsis lagopus, cu bureții de usturoi Marasmius scorodonius și Marasmius alliaceus sau chiar cu deliciosul Marasmius oreades (mai mare și aromatic).

Ciuperci asemănătoare în imagini

Valorificare
Aceste ciuperci nu sunt otrăvitoare, dar din cauza consistenței și a mărimii nesemnificative fără nici o valoare culinară, dar sunt indicatori fiabili pentru aparința iminentă a speciilor mai mari de ciuperci care au nevoie de un timp mai lung pentru dezvoltarea lor.

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 1-7, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1976-1993 (pentru cercetarea în total)
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012,  ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Andreas Gminder: "Handbuch für Pilzsammler - 340 Arten Mitteleuropas sicher bestimmen", Editura Kosmos, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-440-11472-8
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Parasola plicatilis, film în limba engleză
 Parasola plicatilis,film în limba franceză, text englez

Psathyrellaceae
Ciuperci necomestibile
Ciuperci saprofite
1787 în știință

Parasola plicatilis


Atilla Ateş (6 Temmuz 1937) Türk asker. Eski Türk Kara Kuvvetleri Komutanı.

1955 yılında Işıklar Askerî Lisesinden, 1957 yılında topçu asteğmen rütbesi ile Kara Harp Okulundan mezun oldu. 1959 yılında Topçu Okulunu bitirdi. muhtelif topçu birliklerinde batarya takım ve batarya komutanlığı yaptı. 1969 yılında Kara Harp Akademisini bitirerek kurmay oldu. 1982 yılına kadar çeşitli birlik ve karargâhlarda, birlik komutanlığı ve karargâh subaylığı ile Bonn kara ataşe muavinliği görevlerinde bulundu.

1982 yılında tuğgeneral, 1986 yılında tümgeneral, 1990 yılında korgeneral, 1994 yılında orgeneral rütbesine terfi etti. Tuğgeneral rütbesi ile Bonn Silahlı Kuvvetler Ataşeliği ve 3. Zırhlı Tugay Komutanlığı, Tümgeneral rütbesi ile 2. Piyade Tümen Komutanlığı ve Kara Kuvvetleri Lojistik Başkanlığı, Korgeneral rütbesi ile 4. Kolordu Komutanlığı, Kara Kuvvetleri Lojistik Komutanlığı ve Kara Kuvvetleri Kurmay Başkanlığı görevlerinde bulundu. Orgeneral rütbesinde Harp Akademileri Komutanlığı, 3. Ordu Komutanlığı ve 1. Ordu Komutanlığı yaptı. 27 Ağustos 1998 tarihinde atandığı Kara Kuvvetleri Komutanlığı görevinden, 30 Ağustos 2000 tarihinde kadrosuzluk nedeniyle emekli oldu.

PKK karargâhının ve Abdullah Öcalan'ın Suriye topraklarından çıkarılması sürecini başlatan konuşmayı yaptı. Bu konuşmada Türkiye'nin sabrının taştığı ve PKK'nın bitirilmesi için Suriye'yle bir savaşın bile göze alındığını belirtti ve Suriye'yi açık şekilde tehdit etti. Bu konuşma sonrası Suriye ile Adana Mutabakatı imzalandı ve Suriye'deki PKK silahlı yapılanması Suriye yönetimi tarafından tasfiye edildi ve Öcalan kısa süre sonra Türkiye'ye getirildi.

Evli ve 3 çocuk babasıdır. Almanca bilmektedir.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1937 doğumlular
Kütahya doğumlular
Işıklar Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Resim aranan kişiler
Topçu subaylar

Atilla Ateş


යි සන් (), ලී සන්: ද වින්ඩ් ඔෆ් ද පැලස්, යනු 2007දී විකාශය වූ දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික නාටයයකි. මෙහි චරිත නිරූපණය ලී සෝ-ජින් සහ හන් ජි-මින් විසිනි. මෙය 2007 සැප්තැම්බර් 17 සිට 2008 ජූනි 16 දක්වා කොරියාවේ MBC නාළිකාව මගින් සදුදා සහ අගහරුවාදා පැය 21:55ට විකාශය කරන ලදී. මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ සම්මානනීය දේ ජං ගුම් ටෙලිනාට්‍යය අධ්‍යක්ෂණය කළ  බ්යුං-හූන් විසිනි.

සෝ-ජින් සහ හන් ජි-මින් මෙම නාට්‍යයේ දැක් වූ දක්ෂතා සදහා MBC නාට්‍ය සම්මාන උළලේදී සම්මාන දිනාගත්තේ ය.

සාරාංශය
යහපත් මහරජ නාට්‍යයෙන් නිරූපණය වන්නේ කොරියාවේ ජෝසුන් රාජවංශයේ 22වන පාලකයා වූ ජොංජෝ රජුගේ ජීවිත කථාවයි. ජොංජෝරජු කොරියානු ඉතිහාසයේ අමරණීයව ඇත්තේ සිය රජසැපතට වඩා ජනතාවගේ පහසුව පිළිබද සිතා අනුකම්පාවෙන් කටයුතු කිරීම නිසායි.

කථාව ඇරඹෙන්නේ රජුගේ කුඩා කාලයේදී ය. කුමරු කුඩාකළ මාලිගයේ සේවයෙහි යෙදුණු දරුවන් දෙදෙනෙකු සමග මිතුරු වන අතර පසුකලෙක ඔවුන්ව මාලිගයෙන් පිටුවහල් කර දැමෙනු ලැබෙයි. යොංජෝ රජු (ජොංජෝගේ සීයා) විසින් ජොංජෝ කුමරුගේ පියා වූ කිරුළහිමි සදෝ කුමරුව සහල් බහාලුමක දමා ආහාර හෝ ජලය ලබා නොදී මුද්‍රා තැබීමට කටයුතු කරනු ලබන්නේ ඔහු රාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත්‍රණයකට සම්බන්ධ බවට බිය වූ නිසායි. සිය පියාව බේරා ගැනීමට අවශ්‍ය වූ ජොංජෝ සිය මිතුරන් වූ සොං සොං-යොන් සහ පාක් දේ සු ගේ උදව්වෙන් යොංජෝ රජු හමු වී සිය පියාණන්ට සමාව දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටිති.

ඉන්පසු කෙමෙන් වැඩිනියට පත්වන  සහ ඔහුගේ මිතුරන් නැවතත් හමුවේ. නමුත් මේ වන විට ඔටුන්න හිමි කුමරුන්ගේ තනතුරට පත් ව සිටි ජොංජෝ කුමරුගේ තනතුර නොයෙකුත් කුමන්ත්‍රණකරුවන්ගේ ක්‍රියාවන් නිසා තර්ජනයට ලක්ව තිබිණි.

කිරුළහිමි ජොංජෝ කුමරු සිය කුඩා කල මිතුරියක වූ මාලිගයේ සිතුවම් ශිල්පියකුගේ දියණියක් සහ කුඩා කල මාලිගයෙන් නෙරපනු ලැබූ සොං සොං-යොන් සමග ප්‍රේමයෙන් බැදෙයි. ඉන්පසු කථාව ගලායන්නේ යි සන් හෙවත් ජොංජෝ කුමරු බලයට පත් වීම, රාජ්‍යත්වයට ඇති ඔහුගේ උරුමය සහ මාලිගයේ නො-රොන් පක්ෂය මගින් කුමරුට එරෙහිව  මෙහෙයවනු ලැබූ නොයෙකුත් කුමන්ත්‍රණවලින් කුමරුව සිය දිවි බේරාගන්නා අවස්ථා මැදින් ය. මෙම කථාව ඓතිහාසික වාර්තාවලින් යම් තරමක් අපගමනය වුවත් එහි ජෝසුන් රාජවංශ යුගයේ මාලිගයේ ජීවිතය සමකාලීන මූලාශ්‍ර අනුව නිර්මාණය කර ඇති  බවක් පෙනී යයි.

චරිත සහ චරිත නිරූපණය
යි සන්/ජොංජෝ රජු (චරිත නිරූපණය ලී සෝ ජින් විසිනි) — කතාමාලාවේ ප්‍රධාන චරිතයයි. කිරුළහිමි සදෝ කුමරු සහ හ්යේග්යොං බිසවගේ එකම පුත්‍රයායි. ඉතා කාරුණික සහ ආචාරශීලී පුද්ගලයකු වූ අතර සාමාන්‍ය ජනයා ජීවිකාව ගෙන යන අයුරු දැකගැනීමට නිතර රහස් සංචාරවල යෙදුණේ ය. මෙම කථාවෙන් සන් කුමරුගේ ළමාවියේ එකොලොස් වියේදී කිරුළහිමි සදෝ කුමරු හට දඩුවම් කළ අවස්ථාවේ සිට රජබවට පත් වී වසර 40ක පමණ දිග කාලයක් දක්වා නිරූපණය වේ. මෙම කථාවේ ආරම්භ‍යදී සන් කුමරුට සොං-යොන් හා පාක් දේ සූ මුණගැසේ. මෙහි පළමු කථාංගයේදී සිය පියා සිරකර තැබූ සහල් බහාලුම වෙත හොරෙන් පැන යන සන් කුමරු සිය මිතුරන්ට තමන්ව හදුන්වා දෙන්නේ කනිෂ්ඨ පණ්ඩකවරයෙක් (eunuch -සිංහල වරනැගුමේදී මොවුන් පාලකවරුන් ලෙස හදුන්වා ඇත.) ලෙසයි. දේ සු සහ සොං-යොන්ගේ උදව් ඇතිව කුමරු සිය පියාගේ අවසන් පැතුම ඉටු කිරීමට සමත් වේ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔවුන් අතර ඇරඹුණු මිතුදම කථාවේ දිගටම පැවතේ. දස වසරකට පසු සන් කුමරු කොරියාවේ ඔටුන්න හිමි කුමරු බවට පත් වෙයි. ඔටුන්න හිමි කුමරුන් වුවත් ඔහු සොං-යොන්හට ප්‍රේම කරයි. පසුව ඔහු රජු බවට පත් වූ පසු ඔහු සොං-යොන්ව සිය උපබිසවක් බවට පත්කර ගනී. එසේම සන් කුමරු යුධ ශිල්ප පුහුණු වීමට සහ වෙස්වලා සංචාරය කිරීමට ද ප්‍රිය කරයි. එසේ සිදුකරන විට ඔහු සිය නාමය ලෙස යි මු-දුක් යන ව්‍යාජ නාමය යොදා ගනියි.

තනතුරු: යි සන් (යි රාජකීය ගෘහයේ සන්), 이 산, වංගෙසුන් චොහා (කිරුළහිමි කුමාර උත්තමයාණෝ), 왕세손 저하, චුසැං චොනා (රජතුමනි), 주상 전하
ව්‍යාජ නාමය: යැං(ගා) මු-දුක් (යැං පෙළපතේ මු-දුක්), 양(가) 무덕

සොං සොං-යොන් (නිරූපණය හන් ජි-මින් විසිනි) — ජොංජෝ රජුගේ ප්‍රේමවන්තියයි. ඇය දක්ෂ මාලිගයේ සිත්තරෙකුගේ දියණියක් වූ නිසා ඇයට සිතුවම් කලාව කෙරෙහි දැජි ආශාවක් තිබිණි. කුඩා වියේදීම බිළිදු සහෝදරයාත් සමග අනාථභාවයට පත් වූ ඇයව ඇගේ ඥාතියකු විසින් මාලිගයේ පාලිකාවක් වීමට යොමු කරයි. වයස 11දී ඇය මාලිගයට ඇතුළු වූ අතර ඇගේ සහෝදරයා වූ සොං සොං වූක් ව වෙදැදුරු පවුලක් විසින් දරුකමට හදාගනියි. ඇගේ මාලිගයේ පළමු රාත්‍රියේදී වැඩිමහල් පාලිකාවන්ට ආහාර ගෙනඒමට යන විට ඇයට සහල් බහාලුම වෙත සොරෙන් යමින් සිටි සන් කුමරු සහ මාලිගයෙන් පැනයමින් සිටි දේ සු ව හමු වේ. නමුත් අවාසනාවට ඇයව සහ දේ සුව හසුවන අතර ඔවුන්ව මාලිගයෙන් නෙරපා හැරෙනු ලැබෙයි. මේ නිසා ඇය පිළිබද කෝපයෙන් පසු වූ ඇයට මාලිගයට ඇතුළු වීමට උපකාර කළ ඇගේ ඥාතියා ඇයව භාරගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. නමුත් ජ්‍යෙෂ්ඨ පණ්ඩනවරයකු වූ පාක් දේ-සුගේ මාමා වූ පාක් දල්-හෝ ඇයව සහ දේ-සුව හදාවඩා ගනී. නමුත් කුමරුට සතුරුකම් කළ පිරිස් නිසා ඔවුනට අගනුවරින් පිටවීමට හේතු වේ. මිතුරන් තිදෙන නැවතත් මාලිගයට පැමිණෙන බවට පොරොන්දු වෙති. මේ අනුව සොං-යොන් සිතුවම් අංශයේ දාමෝවරියක් (කාන්තා සිතුවම් සහායිකාවක්) ලෙස සේවයට බැදෙයි. නමුත් ඇයට මාලිගයට යාමට අවස්ථාව උදාවන්නේ ක්විං චීන  තානාපතිවරයා වෙනුවෙන් 'කිරින්' නැමැති සත්ත්වයාගේ රූපයක් සිතුවම් කිරීමෙන් පසුයි. ඇයව දැක කුතුහලයට පත් වන සන් කුමරු සිතුවම් අංශයෙන් ඇය පිළිබද සොයා බැලීමේදී ඇය සොං-යොන් බව දැනගනී. ඉක්මණින් අගේ නිවසට න කුමරු දේ සු සහ ඔහුගේ මාමාවද හදුනාගනී. එතැන් සිට ඔවුන් තිදෙන එක්ව කටයුතු කරති. මෙම කථාවේ සොං-යොන්ව නිරූපණය කර ඇත්තේ කාරුණික, රූමත් සහ බුද්ධිමත් තරුණියක් ලෙසයි. ඉතා පහත් පන්තියේ දාමෝ පන්තියෙන් සිය දිවිය ආරම්භ කරන ඈ සිතුවම් අංශයේ සිතුවම් ශිල්පිණියක් වීමට සමත් වන්නී ය. ඇගේ යහපත් චරිතය සහ රූමත් බවට වසග වන සන් කුමරු ඇය හා ප්‍රේමයෙන් බැදෙයි. කුමරු රජ වූ පසු ඇය රජුගේ උපබිසවක් බවට පත් වේ. අවාසනාවට ඇගේ පහත් සමාජ පන්තිය නිසා ඇයව පිළිගනු ලැබූයේ කිහිපදෙනෙකු පමණි. දාමෝවරියන් වහල් තත්ත්වයටත් වඩා පහත් සේ සැළකිණි) නමුත් ඇය පිරිමි දරුවකු ප්‍රසූත කිරීමත් සමග එම තත්ත්වය වෙනස් වී ඇය රාජකීය උපබිසව තනතුරට උසස් වන්නී ය. කථාව අවසානයේ සොං-යොන් ඇගේ දෙවන දරුවාගේ ගර්භනී සමය අතරතුර අක්මාවේ පිළිකාවකින් මිය යන්නී ය. නමුත් සන්ට සිය අවසන් හුස්ම හෙළීමට මොහොතකට පෙර සිහිනයෙන් ඇයව හමු වේ.

තනතුරු: සොං(ගා) සොං-යොන් (සොං පෙළපතේ සොං-යොන්), 성(가) 송연, සොං සං-ගුං (සොං ආර්යාව), 성 상궁, සෝ-යොං සොං-සි (සොං පෙළපතේ සෝ-යොං උපබිසව), 소용 성씨, උයි-බින් සොං-සි (සොං පෙළපතේ රාජකීය වංශවත් උයි-බින් බිසව), 의빈 성씨

පාක් දේ-සු (නිරූපණය ලී ජොං-සූ විසිනි) — ජොංජෝ රජුගේ ප්‍රියතම යුධ නිලධාරියායි. ඇත්ත වශයෙන්ම දේ සූ කුඩා කළ මාලිගයේ කනිෂ්ඨ පණ්ඩකවරයකු විය. ඔහුව කර අඹා නොතිබූ නිසා මාලිගයෙන් පැන යාමට උත්සාහ කරන විටයි, සොං යොං සහ සන් කුමරුව ඔහුට මුණගැසුණේ. සොං යොං සේම කුමරුට උපකාර කිරීමට යාම නිසා ඔහුව නෙරපන ලදී. සොං යොං සමග වැඩුණු දේ සු හා සොං යොං එකිනෙකා පිළිබද හොදින් දැන සිටියහ. ඔවුන් දෙදෙනාම අනාථ දරුවන් වූ නමුත් දේ සුගේ මාමා විසින් ඔවුන් දෙදෙනාවම හදාවඩා ගන්නා ලදී. සොං යොං සිතුවම් අංශයට ඇතුළත් වූ විට දේ සු යුධ විභාගයෙන් සමත් වී කිරුළ හිමි කුමරුගේ (සන් කුමරුගේ) ආරක්ෂකයකු බවට පත් විය. එහිදී උසස් වීම් ලබන ඔහු ඔහු කොරියාවේ දක්ෂතම සේනාංකය හා රජුගේ ආරක්ෂක සේනාව වූ මකර කණ්ඩායමේ ප්‍රධාන අණදෙන නිලධාරියා බවට පත් වීමට හැකියාව ලබයි. මුලින් දේ සූ නිහඩ හා අනුන්ගෙන් යැපුණු පුද්ගලයකු වුවත් යුධ පරීක්ෂණය සමත් වූ පසු  ඔහුගේ ගුරුවරුන් ඔහුට විනීත, බුද්ධිමත්, ස්වාධීන හා සංසුන් අයකු වීමට උදව් කළහ. මෙම වෙනස සිදුනොවුණේ නම් ඔහු මැරවරයකු වනු නිසැක ය. හැමවිටම රජුව අනුගමනය කළ යුධ නිලධාරීන් තිදෙනාගෙන් එක් අයෙක් දේ සු ය.  අනෙක් යුධ නිලධාරීන් දෙදෙනා වූයේ දක්ෂ දුනුවායකු වූ කාං සුක් කි සහ දක්ෂ සටන්කාමියකු වූ සු ජං බෝ ය. දේ සු සොං-යොන්ට ප්‍රේම කළේ ය. නමුත් ඇය උපබිසවක් වූ පසු දේ සු ඇය පිළිබද අදහස අත්හළේ ය. ඔහු යී සන් කුමරුගේ පුත්‍රයා වූ සුන්ජෝ රජුගේ කාලයේද ජීවත් විය. ඔහු මරණින් පසු වෙනත් ආත්මයක දී ළමා වියේ සිය මිතුරන් සමග නැවතත් එක්වනු දැක්වේ. මෙම චරිතය ජොංජෝ රජුව විවිධ අවස්ථාවන්හි දී ආරක්ෂා කළ ප්‍රකට ආරක්ෂකයකු වූ බෙක් දොං-සූගේ චරිතය ඇසුරින් නිමවන්නට ඇතැයි සැලකේ.
හ්යේග්යොං බිසව (නිරූපණය ක්යොන් මි-රි විසිනි) — ජොංජෝ රජුගේ මවයි. ඇය ප්යොංසන් හොං පෙළපතේ මාලිගයේ උසස් නිලධාරියකු වූ හොං බොං-හන්ගේ දියණියයි.  ඇය නිතරම රාජකීය පවුල සහ ජනතාව පිළිබද කරදර වූවා ය. හ්යේග්‍යොං බිසව පහත් කුලයේ ජනතාව පිළිබද මනාපයකින් පසු නො වූ අතර සොං යොංට උපබිසවක් වූ පසු විශාලම අභියෝගය එල්ල වූයේ ඇගෙනි. නමුත් සොං යොං පිරිමි දරුවකු බිහිකළ විට රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයකු ලෙස පළමුව නිවේදනය කළේත් ඇයයි. සිහසුනට උරුමකරුවකු ගෙන ඒම සදහා උපබිසොවරුන් රැසක් රැගෙන ආවේත් ඇයයි.
හ්යෝයී අගබිසව (නිරූපණයපාක් ඉයුන්-හ්යේ විසිනි) — ජොංජෝ රජුගේ ප්‍රධාන බිසවයි. කිම් පෙළපතේ උපත ලැබුවා ය. දස වියැති සන් හට ඇයව සරණ පාවා දෙන විට ඇගේ වයස අවුරුදු 19ක් පමණ ය. හ්යෝයී බිසව ඉතා කාරුණික, යහපත්, ආචාරශීලී කාන්තාවක් වූ අතර කොරියානු කුල ස්ත්‍රියකගේ ගුණාංගවලින් පිරිපුන් කාන්තාවක වූවා ය. බලයට ආශා නොකළ ඇයට මාලිගයේ සැවොම ගරැකළහ. අවාසනාවට ඇයට දරැවන් ලද නොහැකි වූ බැවින් ජොංජෝගේ මව විසින් නොයෙකුත් උපබිසෝවරුන් රැගෙන එන ලදී. හ්යෝයී අගබිසව සොං-යොන්ට ප්‍රිය කළා ය. ඇගේ සහාය නිසායි සොං-යොන්ට උපබිසවක බවට පත්ව පුතකුට උපත ලබා දීමට හැකිවූයේ. ජොංජෝ රජු මියගොස් මඳ කලෙකින් හ්යෝයී අගබිසව ද මියයයිs.
යොංජෝ රජ (නිරූපණය ලී සූන්-ජේ විසිනි) — ජොංජෝගේ මුත්තණුවන් ය. කොරියාවේ 21වන රජු විය. යොංජෝට එක් පුත්‍රයකු සිටි අතර ඔහුගේ දෙවන පුත්‍රයා වූ කිරුලහිමි සදෝ කුමරු ද ඊට අමතරව හ්වාවැන් කුමරිය නම් දියණියක ද විය.. ආදරණීය, අත්දැකීම් බහුල වියපත් අයෙකි. ඊළග රජු බවට පත්කිරීම සදහා ඔහු සන්හට තදින් සිටියේ ය. යොංජෝ රජු සෑමවිටම සිය දෙවන පුතුව රාජද්‍රෝහී කුමන්ත්‍රණයකට සැක කළේ ය. එය මෙම කතාමාලාව පුරාම දැකගත හැකි. නමුත් සිය මරණයට පෙර එය සිය පුතුව හසුකිරීමට ඇට වූ උගුලක් බව යොංජෝ රජු දැනගනියි. සන් මෙන්ම යොංජෝ රජු ද ජනයාට බෙහෙවින් ඇළුම් කළ පාලකයකු වූ අතර තමන්ට ජනතාව අතර මියා යාමට අවශ්‍ය වූ නිසා ඔහු මාලිගයෙන් පිටත්ව ගොස් සිය පෞද්ගලික් නිවහන තුළ දී කළුරිය කළේ ය. 1777දී යොංජෝ රජු මියයන විට ඔහුගේ වයස අසූවක් පමණ වූ අතර ඔහු මිය ගියේ ඩිමෙන්ෂියා තත්ත්වය වැළඳීමෙනි.
ජොංසුන් අගබිසව (නිරූපණය කිම් යෝ-ජින් විසිනි.) — යොංජෝ රජුගේ 2වන අගබිසවයි. අන්දොං කිම් පෙළපතේ අතිශය ධනවත්, බලවත් වංශාධිපතියකුගේ දියණයයි. යොංජෝ රජු ඇයට පෙම් කරන විට ඔහුගේ වයස 66ක් වූ අතර ඇගේ වයස 15කි. මෙහි සියලු චරිත අතරින් වඩාත් කැපී පෙනෙන චරිතය ඇගේ චරිතයයි. ඉතා සැලකිළිමත්, සිත්ගන්නාසුලු තැනැත්තියක ලෙස මතුපිටින් පෙනුණ ද ඇය අභ්‍යන්තරයෙන් බල ලෝභී ස්ත්‍රියක් වූවා ය. ඇය සන්ගේ මිත්තණිය වුවත්, රහසේම සන් හට එදිරිවාදිකම් සිදු කළා ය. මධ්‍යස්ථ මතධාරී නො-රොන් පක්ෂයේ නායිකාව වූ ඇය දශක ගණනාවක් පුරාම සන් විනාශ කිරීමට කුමන්ත්‍රණ දියත් කළා ය. අවසානයේ ඇයව බලයෙන් පහකෙරෙන අතර මාලිගය තුළ දිවිගෙවීමට පමණක් අවසරය හිමි වෙයි.
කිරුළහිමි සදෝ කුමරු (නිරූපණය ලී චං-හූන් විසිනි) — ජොංජෝගේ පියායි. ඔහු දුනු විදීමට, අක්ෂර ලිවීමට හා සිතුවම් කලාවට දස්කම් දැක්වී ය. ඔහු සො-රොන් පාක්ෂිකයන්ට (බලය අහිමිව තිබූ) සහාය දැක් වූ අතර පසුව නො-රොන් පාක්ෂිකයන්ගෙන් බලපෑම් ඇති විය. ඔහුගේ පියා වූ යොංජෝ රජුට එරෙහිව රාජද්‍රෝහී කුමන්ත්‍රණ කිරීමේ චෝදනාවට ලක් විය. එයට දඩුවම් ලෙස සහල් බහාලුමක සිරකොට මරණයට පත් කරන ලදී. ඔහු මියයාමට දින කිහිපයකට පෙර සන් රහසේම ඔහුව හමු වන අතර ඔහු  සන්හට යොංජෝ රජුට පෙන්වීමට සිතුවමක් ලබා දෙයි. ශෝකයට පත්ව සිටි සදෝ යොංජෝ රජු එම සිතුවම දැකීමට ප්‍රථම මියයයි. එම සිතුවමේ අරුත වටහා ගත් සොං-යොන් එම සිතුවම යොංජෝ රජුට ඉදිරිපත් කරන විට සදෝ කුමරු මියගොස් වසර 14ක් ගත වී අවසන් ය. අනතුරුව යොංජෝ රජු සදෝ නිර්දෝෂී බව ප්‍රකාශ කළේ ය.
හ්වාවැන් කුමරිය (නිරූපණය සුං හ්යුන්-ආ විසිනි) — යොංජෝ රජුගේ උපබිසවකගේ දියණියකි. යොංජෝ රජු ඇයට බෙහෙවින් ප්‍රිය කරයි. හ්වාවැන් අතිශය රූමත් නමුත් නොඉවසිලිමත් කාන්තාවකි. වැන්දඹුවක් වූ ඇයට දරුවන් නොසිටි නිසා ඇය අනාථ දරුවකු වූ ජොං හු-ගියොම්ව හදාවඩා ගත්තා ය. පසුව හු-ගියොම් රාජ්‍ය නිලධාරියකු බවට පත් විය. අගබිසව ලෙසම, කුමරිය ද නො-රොන් පාර්ශ්වයට සහාය දැක් වූ අතර ජොංජෝ රජු විනාශ කිරීමට උපක්‍රම දියත් කළා ය. අවසානයේ ඇයව රාජකීය පවුලෙන් ඉවත් කෙරෙන අතර දුරබැහැර පෙදෙසකට පිටුවහල් කර ඇගේ පාලිකාව සමග නිවාස අඩස්සියේ රඳවනු ලැබෙයි.
ජොං හු-ගියොම් (නිරූපණය චෝ යොන්-වූ විසිනි) — හ්වාවැන් කුමරියගේ හදාගත් පුත්‍රයායි. ඉතා බුද්ධිමත්, සහ රාජසභාවේ සේවයකළ ලාබාලතම පුද්ගලයන්ගෙන් අයකු විය. ජොං රාජකීය ලේකම්වරයා ද විය. ඔහු ඉතා සූක්ෂම වූ අතර කුමරියට හිතෛෂී අයකු විය. ඔහු ළමා කල සන් ගේ කොන්ෆියුසියානු පාඩම් අධ්‍යයන සහායකයා විය. යොවුන් වියේ දී ක්විං චීනය බලා යන ඔහු වැඩිහිටියකු බවට පත්ව අතිශය සාර්ථක වේ. ඔහු සිය හදාගත් මව සේම නො-රොන් පක්ෂයේ ප්‍රබල සාමාජිකයකු වූ අතර සන් විනාශ කිරීමට උපායයන් යොදයි. අවසානයේ ඔහුව පිටුවහල් කෙරෙන අතර වස දී මරණයට පත් කෙරෙයි.
හොං ගුක්-යොං (නිරූපණය හන් සං-ජින් විසිනි) — ජොංජෝ රජුගේ දකුණත බඳු අයෙකි. ඔහු ජොංජෝගේ මව වූ හ්යේග්යොං ආර්යාවගේ දූරස්ථ ඥාතියකු විය. (ඔවුන් දෙදෙනාම ප්යොංසන් හොං පෙළපතේ විය) ඉතා අවංක අයකු වූ මොහු තරමක් බලලෝභී අයකු විය. දේ සුට යුධ විභාගයෙන් සමත් වීමට උපකාර කළ ගුරුවරයා ද ඔහුයි.  ඔහුගේ දක්ෂතාව නිසාම ඔහුව ක්‍රමයෙන්, ප්‍රධාන පරීක්ෂක, ප්‍රධාන ආරක්ෂක නිලධාරී සහ අනතුරුව ප්‍රධාන ලේකම් තනතුරට උසස් කෙරේ. ඔහුගේ නැගණිය ද ජොංජෝගේ උපබිසවක වූ අතර ඇය මගින් සිහසුනට උරුමකරුවකු බිහිකර රාජ්‍ය පාලනයට සම්බන්ධ වීමට ඔහු අදහස් කළේ ය. ඔහුගේ නැගණිය ව්‍යාජ ගර්භනීභාවයක් පෙන්වීමට ගත් අසාර්ථක උත්සාහයක් හෙළී වීමෙන් පසු ඇති වූ ශෝකය නිසා මියයයි. අවසානයේ සිය නැගණිය මියයාමට ප්‍රථම ඇයට සමාව නොදුන් නිසා හ්යෝයී අගබිසවට වස දීමට උත්සාහ කිරීම නිසා ඔහුව පිටුවහල් කෙරෙයි. නමුත් අගබිසව වෙනුවට රජු එම උත්සවයේ දී ආහාර ගන්නා බව දැනගත් පසු ඔහු එම උත්සාහය ව්‍යාර්ථ කරයි. පසුව ඔහුට රජුගේ සමාව හිමි වන අතර රෝගී තත්ත්වය හේතුවෙන් ඔහු මියයයි.
ජොං යක්-යොං (නිරූපණය සොං චං-උයි විසිනි) — කොන්ෆියුසියානු අධ්‍යයනායතනයේ ශිෂ්‍යයකු වූ මොහු නම්-ඉන් පාක්ෂිකයෙකි. ඔහු වසර තුනක්ම උත්සාහ කළ ද මාලිගයට ඇතුළු වීමට නොහැකි විය. මාලිගයට පැමිණි පසු ඔහු ජොංජෝගේ සමීපම උපදේශක ලෙස හොං ගුක්-යොංගේ ස්ථානය හිමි කර ගත්තේ ය. ඔහුගේ පූර්වප්‍රාප්තිකයා මෙන් දේශපාලනයට දක්ෂ නොවූවත්, ඔහු නිර්මාණශීලී අයකු වූ අතර නව නිර්මාණ පිළිබඳ අදහස් රැසක් දැරී ය. ඔහු රජයේ ප්‍රතිසංස්කරණ රැසක් සඳහාම දායක විය..
යැං චෝ-බි (නිරූපණය ලී ඉප්-සේ විසිනි) — සිතුවම් අංශයේ දාමෝවරියකි. මුලින් සොං-යොන්ට නපුරු ලෙස සැලකුවත්, දේ සූට පෙම් කළ ඇය දේ සූ, සොං-යොන්ගේ සොහොයුරකු වැනි බව දැන ඇයට කාරුණිකව සලකයි. පසුව ඇය සහ සොං-යොන් අතර සමීප මිත්‍රත්වයක් ගොඩ නැගේ. සොං-යොන් ජොංජෝගේ උපබිසවක් වූ විට චෝ-බි ඇයගේ පාලිකාව ලෙස 6වන මට්ටමේ පාලිකා තනතුරක් සඳහා තෝරා ගැනෙයි. (පැරණි කොරියානු මාලිගාවල රාජ්‍ය සේවකයින් සඳහා 1-9 දක්වා වූ මට්ටම් නවයකින් යුත් තනතුරු හිමි විය. මෙහි ඉහළම මට්ටම 1 වූ අතර පහළම මට්ටම 9 විය.) සොං-යොන්ගේ මරණින් පසු ඇයව හ්යෝයී අගබිසවගේ දෙවන පාලිකාව ලෙස තෝරා ගැනෙයි.
කිම් ග්වයි-ජූ (නිරූපණය පාක් යොං-ජි විසිනි) — ජොංසුන් අගබිසවගේ අයියණ්ඩියයි. නො-රොන් පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකි. රාජ සභාවේ ඉහළ නිලයක් හෙබ වූ නිලධාරියකු වූ අතර කිම් මැතිතුමා යන ආමන්ත්‍රණය ඉසිලී ය. ඉතා කලහකාරී පුද්ගලයකු වූ මොහු සිය සොයුරියට රිදවන සෑම දෙනාටම හිංසා කළේ ය. ඔහු සිය සොයුරියට බෙහෙවින් සෙනෙහස දැක් වී ය. බුද්ධිමත් අයකු වූ මොහු ප්යොංග්යෑං නගරයේ සංචාරය කිරීමට ප්‍රිය කළේ ය. ඔහු සිය සොයුරිය සහ හ්වාවැන් කුමරිය වෙනුවෙන් සන්ව මරා දැමීමට උත්සාහ කරයි. මෙම ක්‍රමන්ත්‍රණයට ඔහුගේ දායකත්වය හෙළි වූ පසු ඔහුව සියලු තනතුරුවලින් නෙරපා මාලිගයෙන් පිටුවහල් කෙරෙයි.
නම් සි-චෝ (නිරූපණය මේං සං-හූන් විසිනි) — සන්ගේ ප්‍රධාන පාලකවරයායි. සන් යන සෑම තැනකම ඔහු පසුපස ගොස් ඔහුට උපකාර කරයි.
චේ ජේ-ගොං (නිරූපණය හන් ඉන්-සූ විසිනි) — සන්ගේ ප්‍රධාන උපදේශකයෙකි. ඔහු අධිකරණ අමාත්‍යවරයා (දේශීය සිරකරුවන්පිළිබඳ) විය. සන් කුඩා කළ චේ මැතිතුමා ඔහුගේ ගුරුවරයා විය. චේ නිතරම සන්හට ඔහුගේ නියෝගවලට උපකාර කළේ ය. එසේම ඹහු දේ-සු, සොං-යොන්, හොං ගුක්-යොං සහ සන්ගේ විශ්වාසවන්තයකු විය.
යි චියොන් — සිතුවම් අංශයේ රාජකීය සිත්තරෙයකි. සිතුවම් අංශයේ සොං යොන්ට වඩාත් උපකාර කළේ ඔහුයි. අති විශිෂිට චිත්‍ර ශිල්පියකු නො වූ මොහු දළ රූප සටහන් සහ ශෘංගාරාත්මක දර්ශන ඇඳීමට ප්‍රිය කළේ ය. නිතරම සිය බිරිඳ සතුටු කිරීමට උත්සාහ ගත් මොහු විකට පුද්ගලයකු විය..
සොං සොං-වූක් — සොං සොං යොන්ගේ බාල සොහොයුරායි. දෙමව්පියන්ගේ මරණින් පසු ඔහුව වෙදැදුරුවරයකු විසින් හදාවඩා ගැනෙයි. පසුකලෙක සොං වූක්ව වහල් සේවයට අලෙවි කෙරෙන අතර ඔහුගේ හදාගත් දෙමව්පියන් ඔහු මියගිය බවට සොං යොන්ට මුසා පවසයි. පසුව ඔහුව කතෝලිකයන් පිරිසක් විසින් හදාවඩා ගැනෙයි.
සිතුවම් ශිල්පී ටක් — තුවම් අංශයේ සිටි රාජකීය සිතුවම් ශිල්පියෙකි. යි චියොන්ට වඩා දක්ෂ සිත්තරකු වූ මොහු සොං යොන්ගේ මිතුරකු බවට පත් වෙයි. අවසන් කථාං‍ගයේ දී ටක්, 5වන මට්ටමේ ජ්‍යෙෂ්ඨ සිතුවම් ශිල්පියකු බවට උසස් කෙරෙයි.

කථාංග ඇගයීම්
යි සන් කතාමාලාව 26.4% (දීපව්‍යාප්ත) සහ 28.6% (සෝල්) ඉහළ සාමාන්‍ය ප්‍රෙක්ෂක ප්‍රතිශතයක් හිමි කරගත්තේ ය. එහි උච්චම අගය 35.3% (දීපව්‍යාප්ත) සහ 38.6% (සෝල්)' ලෙස පැවතිණි.

අන්තර්ජාතික විකාශය

සම්මාන සහ නිර්දේශ
2007 MBC නාට්‍ය සම්මාන
විශිෂ්ටතම නළුවා: ලී සෝ-ජින්
විශිෂ්ට නිළිය: හන් ජි-මින්
හොදම යොවුන් නළුවා: පාක් ජි-බින්
හොදම රචකයා: කිම් යි-යොං
නමයෝජනා වීම – ප්‍රෙක්ෂකයන්ගේ වසරේ ප්‍රියතම නාට්‍යය
නමයෝජනා වීම – ජනප්‍රිය සම්මානය, නළුවා: ලී සෝ-ජින්
නමයෝජනා වීම - ජනප්‍රිය සම්මානය, නිළිය: හන් ජි-මින්
නමයෝජනා වීම - හොදම යුවල සම්මානය: ලී සෝ-ජින් සහ හන් ජි-මින්

2008 බෙක්සං කලා සම්මාන
නමයෝජනා වීම – හොදම අධ්‍යක්ෂක (TV): ලී බ්යුං-හූන්
නමයෝජනා වීම – හොදම නළුවා (TV): ලී සෝ-ජින්
නමයෝජනා වීම – හොදම නවක නළුවා (TV): හන සං-ජින්

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි
 යි සන් MBC නිල වෙබ්අඩවිය
 යි සන් at HanCinema
 යි සන් at Internet Movie Database

කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
මුන්හ්වා විකාශන සංස්ථාවේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
ජෝසුන් රාජවංශය පසුබිමෙහි තිරගතවූ රූපවාහිනී මාලානාට්‍ය
2000දශකයේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කථාමාලා
2007 වර්ෂයේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කථාමාලා ඇරඹීම්
2008 වර්ෂයේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනි කථාමාලා අවසන්වීම්
රූපවාහිනී කතාමාලා

ලී සන්, වින්ඩ් ඔෆ් ද පැලස්


Dinarchus or Dinarch (; Corinth, c. 361 – c. 291 BC) was a logographer (speechwriter) in Ancient Greece. He was the last of the ten Attic orators included in the "Alexandrian Canon" compiled by Aristophanes of Byzantium and Aristarchus of Samothrace in the third century BC.

Life
A son of Sostratus (or, according to the Suda, Socrates), Dinarchus settled at Athens early in life, and when not more than twenty-five was already active as a logographer—a writer of speeches for the law courts. As a metic, he was unable to take part in the debates. He had been the pupil both of Theophrastus and of Demetrius Phalereus, and had early acquired a certain fluency and versatility of style.

In 324 the Areopagus, after inquiry, reported that nine men had taken bribes from Harpalus, the fugitive treasurer of Alexander. Ten public prosecutors were appointed. Dinarchus wrote, for one or more of these prosecutors, the three speeches which are still extant: Against Demosthenes, Against Aristogeiton, and Against Philocles.

The sympathies of Dinarchus were in favor of an Athenian oligarchy under Macedonian control; but it should be remembered that he was not an Athenian citizen. Aeschines and Demades had no such excuse. In the Harpalus affair, Demosthenes as well as the others accused, were probably innocent. Yet Hypereides, the most fiery of the patriots, was on the same side as Dinarchus.

Under the regency of his old master, Demetrius Phalereus, Dinarchus exercised much political influence. The years 317–307 were the most prosperous of his life. On the fall of Demetrius Phalereus and the restoration of the democracy by Demetrius Poliorcetes, Dinarchus was condemned to death and withdrew into exile at Chalcis in Euboea.

About 292, thanks to his friend Theophrastus, he was able to return to Attica, and took up his abode in the country with a former associate, Proxenus. He afterwards brought an action against Proxenus on the ground that he had robbed him of some money and plate. Dinarchus died at Athens about 291.

Surviving speeches
According to Suidas, Dinarchus wrote 160 speeches; and Dionysius held that, out of 85 extant speeches bearing his name, 58 were genuine: 28 relating to public, 30 to private causes. The surviving speeches mentioned above are:
 Against Demosthenes
 Against Aristogiton
 Against Philocles

Notes

References
 Minor Attic Orators, II, Lycurgus. Dinarchus. Demades. Hyperides, trans. J. O. Burtt, Harvard University Press, Loeb Classical Library, 1954.
 Dinarchus, Hyperides, & Lycurgus, trans. Ian Worthington, Craig Cooper, and Edward M. Harris, University of Texas Press, 2001.

Attic orators
Ancient Corinthians
4th-century BC Greek people
3rd-century BC Greek people
Metics in Classical Athens
Hellenistic Athens
360s BC births
290s BC deaths

Dinarchus


Karabaşlı, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.  Daha önceleri Gökçebey ilçesine bağlıyken, 2 Temmuz 1999'da Devrek ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 40 km, Devrek ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devrek belde ve köyleri

Karabaşlı, Devrek


Die RTL Comedy Woche war eine von RTL ausgestrahlte Comedy-Show, deren Pilotstaffel am 20. April 2012 begann und insgesamt sechs Folgen lang lief. Die tragenden Köpfe der Sendung waren Atze Schröder, Bülent Ceylan, Dieter Nuhr, Eckart von Hirschhausen und Paul Panzer; außerdem waren weitere Komiker zu Gast.

Konzept
Angelehnt an das Genre der Nachrichtensatire stehen die fünf (in den letzten Folgen nur noch vier) Moderatoren an einem Nachrichtentisch und kommentieren satirisch die Ereignisse der Woche mithilfe von Einspielfilmen. In einigen Sendungen gab es einen weiblichen Gast.

Quoten
In der folgenden Tabelle sind die Einschaltquoten der einzelnen Folgen bei ihrer Erstausstrahlung dargestellt.

Einzelnachweise

Fernsehserie (Deutschland)
Comedy-Fernsehsendung
Comedy Woche
Fernsehserie der 2010er Jahre

Die RTL Comedy Woche


Tailem Bend ist eine Kleinstadt im Südosten des australischen Bundesstaates South Australia. Bei der Volkszählung 2016 wurden 1.410 Einwohner gezählt.

Die Stadt liegt ca. 100 km südöstlich von Adelaide am linken Steilufer (Ostufer) des Murray River kurz vor dessen Mündung in den Lake Alexandrina. Die Gegend lebt von der Landwirtschaft, insbesondere der Schweine- und Rinderzucht und dem Getreideanbau. In Tailem Bend liegt das Hauptbüro des Coorong District Council. Die anderen beiden, kleineren Büros sind in Meningie und Tintinara.

Geschichte
Der Name leitet sich von dem Namen Tailem her, mit dem die Aborigines diese Gegend bezeichneten. Das Wort bedeutet "Flussbiegung" (engl.: bend) und bezieht sich auf die Biegung des Murray River. 'Tailem Bend' ist also ein Pleonasmus.

1887, nur ein Jahr nach dem Bau der Eisenbahnstrecke, wurde der Siedlung das Stadtrecht verliehen.

Verkehr
Tailem Bend ist eine Eisenbahn- und Straßenknotenpunkt zwischen Adelaide und Melbourne.

Eisenbahnen
An der Einmündung der Seitenlinien aus den Murray Mallee in die Hauptlinie liegen große Getreidesilos und Lagerhäuser. Die beiden verbliebenen Seitenlinien führen über Karoonda, wo früher mehrere Seitenlinien endeten, nach Pinnaroo und Loxton. Diese beiden Eisenbahnlinien – ursprünglich Breitspur – wurden auf Normalspur umgestellt und direkt an die Hauptlinie, die auch von Breitspur auf Normalspur umgestellt wurde, angeschlossen, bleiben aber Nebenbahnen, die nur mit sehr geringen Geschwindigkeiten befahren werden können.

Sie werden nur für den Transport von Getreideschüttgut genutzt, da die zulässigen Fahrgeschwindigkeiten für zeitkritische Güter zu gering sind. Die Strecke nach Pinnaroo führt (allerdings immer noch in Breitspur) weiter nach Ouyen, wo sie auf die Strecke von Mildura nach Melbourne trifft.

Straßen
Nördlich der Stadt endet der South Eastern Freeway aus Richtung Adelaide. Im Südosten von Tailem Bend zweigen vom Princes Highway der Mallee Highway Richtung Sydney und der Dukes Highway Richtung Melbourne ab, während der Princes Highway selbst entlang dem Coorong ebenfalls Richtung Melbourne führt.

In Tailem Bend halten viele Lastwagenfahrer an, die von Adelaide kommen oder dorthin fahren wollen, da es zwischen den beiden Städten keine Raststätten und Tankmöglichkeiten für Lastwagen mehr gibt.

Fähre
Die Tailem Bend Ferry, eine Seilfähre, schafft die Verbindung über den Murray River nach Jervois.

Persönlichkeiten
 Brooke Krueger-Billett (* 9. Juli 1980 in Tailem Bend), Hammerwerferin

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in South Australia
Coorong District Council

Tailem Bend


تنقسم ولاية تلمسان الجزائرية إداريا إلى دوائر وبلديات :

 دائرة تلمسان
 تلمسان
 دائرة المنصورة
 المنصورة
 تيرني بني ھديل
 عين غرابة
 بني مستار
 دائرة شتوان
 شتوان
 عين فزة
 عمير
 دائرة أولاد ميمون
 أولاد ميمون
 الواد الأخضر
 بني صميل
 دائرة عين تالوت
 عين تالوت
 عين نحالة
 دائرة بن سكران
 بن سكران
 سيدي العبدلي
 دائرة الرمشي
 الرمشي
 بني ورسوس
 عين يوسف
 السبعة شيوخ
 الفحول
 دائرة الحناية
 الحناية
 زناتة
 أولاد رياح
 دائرة الغزوات
 الغزوات
 السواحلية
 تيانت
 دار يغمراسن
 دائرة ندرومة
 ندرومة
 جبالة
 دائرة فلاوسن
 فلاوسن
 عين فتاح
 عين الكبيرة
 دائرة مغنية
 مغنية
 حمام بوغرارة
 دائرة بني بوسعيد
 بني بوسعيد
 سيدي مجاهد
 دائرة صبرة
 صبرة
 بوحلو
 دائرة سبدو
 سبدو
 القور
 العريشة
 دائرة سيدي الجيلالي
 سيدي الجيلالي
 البويهي
 دائرة بني سنوس
 بني سنوس
 العزايل
 بني بهدل
 دائرة باب العسة
 باب العسة
 السواني
 سوق الثلاثاء
 دائرة مرسى بن مهيدي
 مرسى بن مهيدي
 مسيردة الفواقة
 دائرة هنين
 هنين
 بني خلاد

دوائر وبلديات ولاية تلمسان