Christoph Ferdinand Heinrich Pröhle (født 4. juni 1822 i Satuelle, død 28. maj 1895 i Steglitz) var en tysk forfatter. Han var søn af Heinrich Andreas Pröhle.

13 år gammel besøgte han katedralskolen i Halberstadt, kom derefter på gymnasiet i Merseburg og studerede i Halle og Berlin. Sin rejse i Ungarn, Tyskland og Tyrol (1847) skildrede han så livfuldt at Augsburger Allgemeine Zeitung sendte ham som sin korrespondent til Wien under oktoberrevolten 1848. Han bosatte sig i Berlin, men flyttede 1851 til Harzegnene for at studere sagn og folkevisedigtning. I 1855 tog han doktorgraden i Bonn, og han blev derefter lærer indtil 1890. Af hans mange bøger har endnu i vore dage G.A. Bürger, Friedrich der Grosse und die deutsche Litteratur, Lessing, Wieland, Heinse (1877) og Abhandlungen über Goethe, Schiller, Bürger und einige ihrer Freunde (1889) værd.

Kilder

Litteraturhistorikere fra Tyskland
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet

Heinrich Pröhle


Childe Roland to the Dark Tower Came (En español "Childe Roland a la Torre Oscura llegó") es un poema escrito en 1855 por el inglés Robert Browning y publicado por primera vez en su libro recopilatorio de poemas Men and Women. El título del poema proviene de la tragedia El rey Lear escrita por William Shakespeare:

Contenido
El poema consta de 34 estrofas en sexteto y relata la parte final del viaje de Roland hacia la Torre Oscura y su llegada, así como el recuerdo de Roland sobre sus antiguos compañeros en la búsqueda de La Torre Oscura:

El nombre Roland y el término Childe sugiere que el protagonista sea el personaje Roldán del Cantar de Roldán.

Influencia

 El escritor estadounidense Stephen King se inspiró en el poema para escribir la saga de La Torre Oscura.

Referencias

Enlaces externos
El poema "Childe Roland to the Dark Tower Came" en idioma inglés y español.

Literatura de Inglaterra
Poesía de Inglaterra
Literatura del Reino Unido del siglo XIX
La Torre Oscura
Cantar de Roldán

Childe Roland to the Dark Tower Came


Javier Ignacio Aquino Carmona (født 11. februar 1990 i Ixhuatán, Mexico), er en mexicansk fodboldspiller (wing).

Aquino spiller i den mexicanske liga for Tigres UANL, som han har repræsenteret siden 2015. Han har tidligere spillet for Cruz Azul, Villarreal og Rayo Vallecano.

Hos Tigres har Aquino været med til at vinde tre mexicanske mesterskaber.

Landshold
Aquino står (pr. juni 2018) noteret for 52 kampe for Mexicos landshold, som han debuterede for 4. juli 2011 i en Copa América-kamp mod Chile. Han repræsenterede Mexico ved både VM 2014 i Brasilien og VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Mexico
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2014
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Cruz Azul
Fodboldspillere fra Villarreal CF
Fodboldspillere fra Tigres UANL
Fodboldspillere fra Rayo Vallecano
Olympiske fodboldspillere fra Mexico
Fodboldspillere ved sommer-OL 2012
Medaljevindere ved sommer-OL 2012
Olympiske medaljevindere i fodbold
Olympiske mestre fra Mexico

Javier Aquino


An Mycaranthes leonardoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferreras ngan Wally Suarez. An Mycaranthes leonardoi in nahilalakip ha genus nga Mycaranthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mycaranthes

Mycaranthes leonardoi


Radmilo Ivančević (født 4. september 1950) er en tidligere serbisk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Serbien

Radmilo Ivančević


Eyðun Elttør (født 23. marts 1941 i Klaksvík) er en færøsk maskinist og politiker (SF).

Han var olie- og miljøminister i både Anfinn Kallsbergs første og anden regering 1998–2004. I slutningen af 1990erne øjnede myndighederne mulighed for at udnytte olie- og gasforekomster i den færøske havsokkel, men ingen fund har endnu vist sig at være rentable. Administrationen af olieområdet blev i 2004 udskilt fra Elttørs ministerium som et selvstændigt direktorat, Oljufyrisitingin. Resten af ministeriet indgik i indenrigsministeriet. Elttør var formand for Sjálvstýrisflokkurin 2001–2003. Han var kandidat til Lagtinget både i 2002, 2004 og 2008, men blev aldrig valgt ind.

Han er pensioneret maskinist og bosat i hjembyen Klaksvík. Elttør har vært skibsmaskinist, maskinist i elselskabet SEV og ansat i det færøske arbejdstilsyn.

Eksterne henvisninger
  hos Nytt Sjálvstýri
 Arkiveret udgave af Olieministeriets hjemmeside (10. juni 2003)

Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin
Miljøministre fra Færøerne
Personer fra Klaksvik
Energiministre fra Færøerne

Eyðun Elttør


Nesotes azoricus é uma espécie de besouro. A espécie é endémica da ilha de São Miguel, no arquipélago dos Açores, politicamente pertencente a Portugal. A espécie rara nunca mais foi encontrada depois de ter sido descrita pela primeira vez e provavelmente está extinta hoje.

Descrição
O besouro atinge um comprimento de 6,5 a 7 milímetros. É de cor marrom avermelhado muito escuro, com antenas e pernas vermelhas. A cabeça e o pronoto são densamente perfurados, e os élitros com listras perfuradas distintas, aglomeradas no meio, apenas levemente perfuradas. As antenas são longas, especialmente no macho, com primeiro e segundo segmentos muito curtos, o terceiro estendido, o quarto ao oitavo apenas metade deste comprimento, os dois últimos encurtados novamente. O pronoto é levemente margeado, quase tão longo quanto largo, arredondado lateralmente e com cantos arredondados. O escutelo é transversal.

Habitat
A espécie foi descrita por Crotch a partir de espécimes encontrados sob a casca de um álamo perto das Furnas, na ilha de São Miguel, antes de 1867. Outras descobertas da espécie não foram feitas, e a espécie é, portanto, provavelmente extinta. A Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas da IUCN o lista como criticamente ameaçado, possivelmente extinto. Supõe-se que a causa da extinção seja a destruição da vegetação original da ilha, fortemente modificada pelo homem. Isto tem contribuído para o declínio populacional de numerosas espécies endémicas da fauna de besouros dos Açores. Espécies com uma pequena área de distribuição apenas em uma ilha estão particularmente ameaçadas.

Taxonomia e sistemática
A espécie foi descrita pela primeira vez por George Robert Crotch como Helops azoricus. Originalmente concebido como um subgênero, Nesotes Allard, 1876 foi posteriormente elevado a gênero, resultando na combinação Nesotes azoricus (raramente escrito erroneamente como azorica). A espécie é morfologicamente muito semelhante às espécies de Nesotes da Ilha da Madeira, mas mantém-se como uma espécie distinta.

Nesotes é um género com cerca de 20 espécies distribuídas principalmente nas Ilhas Canárias e na Madeira, com algumas espécies no Mediterrâneo Ocidental (Norte de África e Sul da Espanha). A maioria das espécies é endêmica de uma ilha por vez, com algumas ocorrendo em várias. Foram descritas 12 espécies da Madeira. Nesotes azoricus é a única espécie conhecida dos Açores. É a única espécie endémica entre as 18 espécies de escaravelho preto encontradas nos Açores até ao momento.

Literatura e fontes

 G.R. Crotch (1867): On the Coleoptera of the Azores. Proceedings of the Zoological Society of London 1867: 359–391. scan bei archive.org
 Paulo Alexandre Vieira Borges (1990): A checklist of the Coleoptera from the Azores with some systematic and biogeographic comments. Boletim do Museu Municipal do Funchal 42 (220): 87–136.
 Paulo Alexandre Vieira Borges, Lucas Lamelas-López, Isabel R. Amorim, Anja Danielczak, Rui Nunes, Artur R.M. Serrano, Mário Boieiro, Carla Rego, Axel Hochkirch, Virgílio Vieira (2017): Conservation status of the forest beetles (Insecta, Coleoptera) from Azores, Portugal. Biodiversity Data Journal 5: e14557 doi:10.3897/BDJ.5.e14557
 S. Terzopoulou, F. Rigal R.J. Whittaker, P.A.V. Borges K.A. Triantis (2015): Drivers of extinction: the case of Azorean beetles. Biology Letters 11: 20150273. doi:10.1098/rsbl.2015.0273
 Borges, P.A.V. & Lamelas-López, L. 2017. Nesotes azoricus. The IUCN Red List of Threatened Species 2017: e.T97213262A99166749.

Besouros

Nesotes azoricus


Marc Himbert, né le 11 décembre 1957, est un physicien français, professeur titulaire de la chaire de métrologie du Conservatoire national des arts et métiers depuis 1992, où il préside l'Assemblée des chaires. Il est depuis 2009 membre titulaire de l'Académie des technologies.

Son expertise en physique atomique et quantique porte sur la métrologie du rayonnement, des températures et des masses.

Biographie
Marc Émile Himbert est né à Paris en 1957, issu d'une famille de chimistes depuis plusieurs générations. Il est marié et père de six enfants, dont la physicienne française Anne-Laure Biance.

Ecole Normale Supérieure

En 1976, il entre à l'École normale supérieure (ENS), située rue d'Ulm, dans le  arrondissement. Il y suit le cursus des physiciens, alors en lien avec l'Université Pierre et Marie Curie, et obtient une maîtrise en 1977, un Diplôme d'études approfondies de physique atomique et statistique en 1978, un Doctorat de  cycle en physique atomique supervisé par Claude Cohen-Tannoudji en 1980, ainsi que l'Agrégation des sciences physiques en 1980.

Il est recruté au Centre national de la recherche scientifique (CNRS) en 1980, au sein du Laboratoire de spectroscopie hertzienne de l'ENS (devenu Laboratoire Kastler-Brossel), où il soutient en 1987 un Doctorat d'état ès Sciences physiques en physique quantique sous la direction de Jacques Dupont-Roc.

Conservatoire national des arts et métiers

En 1989, il rejoint le Conservatoire national des arts et métiers (CNAM) comme professeur des universités, puis devient en 1992 professeur titulaire de la chaire de métrologie du CNAM.

Il prend la direction du Laboratoire de Physique des Lasers de l'université Paris-Nord en 1994, et de l'Institut national de métrologie du Cnam qu'il dirige de 1996 à 2007, qu'il transforme en laboratoire commun avec le Laboratoire national de métrologie et d'essais, et qu'il pilote jusqu'à fin 2021. Ses travaux en physique atomique et quantique (spectroscopie laser sans effet Doppler de systèmes atomiques en phase vapeur ; étude des propriétés de l'hélium polarisé gazeux à très basse température...), en métrologie laser (développement de méthodes nouvelles pour la matérialisation du mètre à partir de systèmes atomiques et moléculaires de référence ; innovations technologiques dans le domaine des sources laser...) et en métrologie des grandeurs physiques et constantes fondamentales (métrologie des masses et phénomènes de surface ; mesure de constantes physiques fondamentales [constante de Planck, constante de Boltzmann...] pour permettre la redéfinition de certaines des unités du Système international telles que le kilogramme, le kelvin, les unités électriques...) font l'objet de plus de 180 références scientifiques, et d'une centaine d'interventions dans une trentaine de pays.

Marc Himbert est depuis 2009 membre titulaire de l'Académie des technologies. Il préside actuellement l'International Commission on Symbols, Units, Nomenclature, Atomic Masses and Fundamental Constants (SUNAMCO) et siège à de nombreux comités scientifiques de dimension nationale et internationale, issus notamment des organismes suivants : l'Académie des sciences, le Comité international des poids et mesures (CIPM), l'Union internationale de physique pure et appliquée (IUPAP), le Comité français d'accréditation (COFRAC), le Commissariat à l'énergie atomique et aux énergies alternatives (CEA), le Laboratoire central des ponts et chaussées (LCPC), le Service hydrographique et océanographique de la Marine (SHOM), le Comité africain de métrologie (CAFMET), etc.

Cadre dirigeant du CNAM, établissement dont il a piloté l'une des deux écoles et où il a siégé comme vice-président du Conseil d'administration [le président est un industriel extérieur], Marc Himbert assure le pilotage de divers projets européens et internationaux pour la recherche, la formation professionnelle supérieure et la formation doctorale. Il met également à profit son expertise en tant que consultant dans des domaines de la métrologie appliqués aux problématiques industrielles et sociétales, tels que les nanotechnologies ou le management de la qualité. Il joue parallèlement un rôle actif dans la diffusion de la culture scientifique.

Marc Himbert est également diplômé de l'Institut d'études politiques de Paris (promotion 1981) et a suivi le parcours de nomination comme auditeur du Centre des hautes études pour le développement économique (CHEDE).
Il est Chevalier de l'Ordre national de la Légion d'honneur ainsi que Commandeur de l'Ordre des Palmes académiques.

Distinctions

Décorations

Chevalier de l'Ordre national de la Légion d'honneur, le 13 juillet 2019.

  Commandeur de l'Ordre des Palmes académiques. Il est fait Chevalier en 1994, promu Officier en 2001 puis Commandeur en 2012.

Notes et références

Articles connexes
 Physique
 Métrologie
 Écoles de l'an III scientifiques

Liens externes

Naissance en décembre 1957
Naissance à Paris
Physicien français du XXe siècle
Physicien français du XXIe siècle

Marc Himbert


Łukasz Cieślewicz (født 15. november 1987 i Gniezno) er en polsk fodboldspiller, der spiller som angrebsspiller for B36 Tórshavn i Færøernes førstedivision i fodbold. Før det spillede han med de danske klubber Brøndby og Hvidovre. Cieślewicz har vundet Færøernes førstedivision tre gange og er to gange valgt til divisionens bedste spiller, i 2011 og 2015.

Hæder

Klub
B36 Tórshavn
 Færøernes førstedivision i fodbold: 2011, 2014, 2015

Individuel
 Færøerne Årets bedste spiller: 2011, 2015

Referencer

Fodboldspillere fra Polen
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Hvidovre IF
Fodboldspillere fra B36

Łukasz Cieślewicz


Une surface solide idéale est plate, rigide, parfaitement lisse et chimiquement homogène, et a une hystérésis d'angle de contact nulle. L'hystérésis nulle implique que les angles de contact d'avance et de recul sont égaux.
En d'autres termes, il existe un seul angle de contact thermodynamiquement stable. Lorsqu'une goutte de liquide est placée sur une telle surface, l'angle de contact caractéristique est formé comme illustré à la Fig. 1.

De plus, sur une surface idéale, la goutte reprend sa forme originelle si elle est perturbée. Les dérivations suivantes s'appliquent uniquement aux surfaces solides idéales ; ils ne sont valables que pour l'état dans lequel les interfaces ne bougent pas et la ligne limite de phase existe en équilibre.

Minimisation de l'énergie: trois phases

La figure 3 montre la ligne de contact où trois phases se rencontrent. À l'équilibre, la force nette – par unité de longueur, le long de la ligne de démarcation entre les trois phases – doit être nulle. Les composantes de la force nette dans la direction le long de chacune des interfaces sont données par :

où α, β et θ sont les angles indiqués (fig.4) et γ ij est l'énergie de surface entre les deux phases indiquées.

Ces relations peuvent également être exprimées par un analogue à un triangle connu sous le nom de triangle de Neumann (illustré à la figure 4). Le triangle de Neumann est compatible avec la restriction géométrique ;  en lui appliquant la loi des sinus et la loi des cosinus on produit des relations qui décrivent comment les angles interfaciaux dépendent des rapports des énergies de surface.

Parce que ces trois énergies de surface forment les côtés d'un triangle, elles sont contraintes par les inégalités du triangle, γ ij < γ jk + γ ik signifiant qu'aucune des tensions de surface ne peut dépasser la somme des deux autres. Si trois fluides avec des énergies de surface qui ne suivent pas ces inégalités sont mis en contact, aucune configuration d'équilibre compatible avec la figure 3 n'existera.

Simplification vers une géométrie plane, relation de Young
Si la phase β est remplacée par une surface rigide plane, comme le montre la figure 5, alors β = π, et la deuxième équation de force nette se simplifie en équation de Young:

qui relie les tensions superficielles entre les trois phases : solide, liquide et gazeuse. Par la suite, cela prédit l'angle de contact d'une goutte de liquide sur une surface solide à partir de la connaissance des trois énergies de surface impliquées. Cette équation s'applique également si la phase « gazeuse » est celle d'un autre liquide, non miscible avec la gouttelette de la première phase « liquide ».

Vraies surfaces lisses et angle de contact de Young
L'équation de Young suppose une surface parfaitement plane et rigide. Dans la plupart des cas, les surfaces sont loin de cette situation « idéale », et deux sont considérées ici : le cas des surfaces rugueuses et le cas des surfaces lisses encore réelles (finies et rigides).

Même dans une surface parfaitement lisse, une goutte prendra un large éventail d'angles de contact allant de l'angle de contact dit d'avancement, , à l'angle de contact dit de recul,  . L'angle de contact d'équilibre (  ) peut être calculé à partir de  et  comme l'a montré Tadmor de sorte que:

où

Équation de Young-Dupré et coefficient d'étalement
L'équation de Young-Dupré (Thomas Young 1805, Lewis Dupré 1855) stipule que ni γ SG ni γ SL ne peuvent être supérieurs à la somme des deux autres énergies de surface. La conséquence de cette restriction est la prédiction d'un mouillage complet lorsque γ SG > γ SL + γ LG et d'un mouillage nul lorsque γ SL > γ SG + γ LG . L'absence de solution à l'équation de Young-Dupré est un indicateur qu'il n'y a pas de configuration d'équilibre avec un angle de contact entre 0 et 180° pour ces situations.

Un paramètre utile pour jauger le mouillage est le paramètre d'étalement S ,

Lorsque S > 0, le liquide mouille complètement la surface (mouillage complet). Lorsque S < 0, un mouillage partiel se produit.

La combinaison de la définition du paramètre d'étalement avec la relation de Young donne l'équation de Young – Dupré :

qui n'a de solutions physiques pour θ que lorsque S < 0.

Articles connexes
 Angle de contact
 hystérèse
 Mouillage
 Rugosité de surface

Références

Liens externes

 Effet de la rugosité de surface sur l'angle de contact

Pages avec des traductions non relues
Surface
Physico-chimie des interfaces

Surface idéale


An Guzmania wittmackii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Éduard-François André, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Éduard-François André och Carl Christian Mez. An Guzmania wittmackii in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Guzmania

Guzmania wittmackii


Feldhorst er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Nordstormarn under Kreis Stormarn. Kreis Stormarn ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen ligger i den nordlige del af Kreis Stormarn, ca. 18 km vest for Lübeck. Mod nord grænser Feldhorst til Kreis Segeberg med kommunerne Wakendorf I, Bahrenhof og Bühnsdorf. Mod øst ligger kommunen Rehhorst og byen Reinfeld (Holsten), mod syd ligger danner floden Trave grænse til kommunen Meddewade.
Mod vest grænser Feldhorst til byen Bad Oldesloe.
I kommunen ligger landsbyerne og bebyggelserne Altenweide, Buurdiek, Havighorst, Hohenkamp, Niendeel, Rögen, Schüttenkaten, Steinfeld, Steinfelder Heckkaten, Steinfelder Hude og Steinfelderwohld.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Feldhorst


Ronald or Ron Brown may refer to:

Politicians
Ron Brown (Australian politician) (1915–1992), Tasmanian politician
Ronald Brown (English politician) (1921–2002), British Member of Parliament for Hackney South and Shoreditch
Ron Brown (Scottish politician) (1940–2007), former Member of Parliament for Leith
Ron Brown (1941–1996), United States Secretary of Commerce
Ron Brown (Wisconsin politician) (born 1946), Wisconsin legislator

Sport
Ron Brown (footballer) (1923–1968), Northern Irish footballer
Ron Brown (cricketer) (1924–2008), New Zealand cricketer
Ron Brown (wide receiver) (born 1961), American football player and Olympic athlete
Ron Brown (linebacker) (born 1964), American football player
Ronald Brown (rugby union) (born 1995), South African rugby player

Others
Ronald Brown (bishop) (1926–2019), Bishop of Birkenhead
Ronald Drayton Brown (1927–2008), Australian chemist
Ronald Brown (mathematician) (born 1935), British mathematician
Ron Brown (Australian public servant), Australian public servant
Ronald K. Brown (born 1967), American dancer and choreographer

See also
Ronnie Brown (disambiguation)

Ronald Brown


Üretici ürettiği bir malı belli bir fiyattan satmaya razı iken piyasa koşulları malın fiyatını razı olunan miktarın üzerine çıkartırsa üreticinin elde ettiği bu avantaja üretici rantı denir.

Ekonomi terimleri
Mikroekonomi

Üretici rantı


La Machine de Marly (La Seine à Bougival) est une peinture à l'huile sur toile () du peintre italien Giovanni Boldini. Elle est conservée au musée Giovanni Boldini à Ferrare à la suite de son achat en 1979.

Histoire
Peu après son arrivée à Paris en 1871, Boldini se lance dans la peinture de paysage, en parallèle des scènes de genre destinées au marché, avec l'intention de restituer les conditions atmosphériques et de lumière que restitue le « plein air », très certainement à la suite de la découverte des travaux des peintres français et de l'intérêt manifesté par certains de ses amis italiens comme Telemaco Signorini et Serafino De Tivoli, qui se sont rendus à Paris pour parfaire leurs connaissances en ce domaine. Cette œuvre est l'une des rares qui nous soit parvenue parmi celles réalisées par Boldini à cette période.

Le tableau a longtemps été inscrit dans les catalogues sous le titre La Seine à Bougival car il a été confondu avec un autre paysage ayant appartenu à Jean-Baptiste Faure et mentionné par le critique Diego Martelli à l'occasion de la vente aux enchères du célèbre baryton collecte en 1878.

Description
Longtemps intitulée La Seine à Bougival, ce tableau représente la machine de Marly installée dans le village de Marly, reconnaissable à l'édifice en briques blanches et roses qui apparait à l'arrière-plan et qui abritait un système complexe de pompe hydraulique servant à alimenter les fontaines du jardin de Versailles, situé à proximité, avec l'eau de la Seine.

Analyse
Boldini adopte un point de vue analogue à celui que retinrent des artistes français comme Alfred Sisley, témoignant de son attention accordée à la peinture des impressionnistes et à leur méthode de travail. La Machine de Marly  inachevée de Boldini révèle une parenté étroite avec la vue du même nom créée par Sisley en 1873 et probablement exposée à la première exposition impressionniste l'année suivante, occasion à laquelle elle aurait pu être remarquée par l'artiste ferrarais. Les deux tableaux représentent le même bâtiment en briques rouges et blanches. La « machine » de Marly est prise sous des angles et des distances différents, mais il y a beaucoup de points communs entre les deux paysages : « notamment le talus herbeux qui coupe en diagonale le premier étage et l'exclusion de la structure secondaire, à gauche de la brique, ce qui, vu la largeur du cadre, il aurait été logique de voir ».

L'œuvre est demeurée inachevée, rendant compte de l'extrême habileté et de la manière de peindre de Boldini. L'édifice visible à l'arrière-plan et la barque placée au centre de la composition sont représentés d'une touche ne trahissant pas la moindre hésitation, à grand renfort de détails. Tout autour, en revanche, de larges parties de la toile sont laissées à découvert, ce qui permet de distinguer les traits de crayon ayant servi à définir la composition.

Références

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste d'œuvres de Giovanni Boldini

Liens externes

 Notice du site culturel de l'Émilie-Romagne.

Tableau de Giovanni Boldini
Tableau des années 1870
Seine dans la peinture
Bougival dans la peinture
Œuvre de Giovanni Boldini au musée Giovanni-Boldini


Rebecca "Becca" Ward () este o fostă scrimeră americană specializată pe sabie, laureată cu bronz atât la individual, cât și pe echipe la Jocurile Olimpice de vară din 2008 de la Beijing. În anul 2006, la vârsta de 16 ani, a devenit singurul scrimer care a câștigat Campionatul Mondial la cadeți, la juniori și la seniori în același an, precum și cel mai tânăr campion mondial la seniori.

Carieră
S-a apucat de scrimă din întâmplare, după ce a deschis ușa unei sale de scrimă în timp ce căuta bazinul de înot la centrul recreativ. Avea nouă ani. În anul 2001 familia sa s-a mutat la Portland, Oregon, pentru ca ea să se poată antrena la Oregon Fencing Alliance, sub conducerea lui Ed Korfanty și lui Jacek Huchwajda. A urmat cursurile de liceu prin corespondență.

În sezonul 2004-2005 și-a obținut primele medalii în Cupa Mondială de seniori: bronzul la Challenge "Jean Coibion" din Welkenraedt și argintul la etapa de la Klagenfurt. În paralel a cucerit medalia de bronz individuală la Campionatul Mondial de cadeți, urmată de o medalia de aur pe echipe. În același an, la vârsta de 15 ani, s-a alăturat echipei naționale senioare a Statelor Unite pentru Campionatul Mondial de la Leipzig. La proba individuală a atins sferturile de finală după ce a trecut de colega sa de lot, campioana olimpică en titre Mariel Zagunis, și-s clasat pe locul 7. La proba pe echipe echipa Statelor Unite a învins în finală echipa Rusiei, aducând lui Ward prima sa medalia mondială la seniori.

În sezonul 2005-2006 și-a adjudecat trei medalii de aur din trei probe la Campionatul Mondial pentru cadeți și juniori de la Taebaek. Câteva luni mai târziu a participat la Campionatul Mondial de seniori de la Torino, unde a ajuns în finală. A învins-o pe Mariel Zagunis, cucerind medalia de aur. Astfel a devenit primul campion mondial individual la scrimă din Statele Unite, cel mai tânăr campion mondial la seniori și singurul scrimer care a câștigat Campionatul Mondial la cadeți, la juniori și la seniori în același an. În acest moment a deținut și toate medalii de aur mondiale puse în joc: aur la individual la cadeți, aur la individual și pe echipe la juniori, aur la individual și pe echipe (din 2005) la seniori. Totuși, acest moment a fost de scurtă durată: Statele Unite nu au putut să-și apere titlu pe echipe, fiind învinse de Franța în finala, și Ward s-a mulțumit cu argintul.

În sezonul următor s-a clasat printre primele opt la șapte turnee din opt la care a luat parte și a câștigat Campionatul Panamerican de la Montréal și Campionatul Mondial de cadeți de la Belek. Totuși, a fost eliminată de Olha Harlan în semifinală în Mondialul de juniori, mulțumindu-se cu bronzul. A pierdut și cu poloneza Aleksandra Socha în turul doi Campionatului Mondial de seniori de la Sankt Petersburg. La proba pe echipe Statele Unite, considerate marele favorite, au suferit o înfrângere surpriză în față Italiei în sferturile de finală, apoi au pierdut din nou cu China și au încheiat competiția cu locul 7.

În sezonul 2007-2008 s-a clasat printre primele opt la toate competițiile de Cupa Mondială la care a participat, câștigând cinci dintre ele. Și-a aparat titlul panamerican. Capul de serie nr.1 la Jocurile Olimpice din 2008 de la Beijing, a fost învinsă în semifinală de Mariel Zagunis, care a cucerit al doilea titlul olimpic consecutiv în cele din urmă. În "finala mică" a trecut la limită de rusoaica Sofia Velikaia, cucerind medalia de bronz. La proba pe echipe Statele Unite au pierdut cu Ucraina în semifinală, apoi au depășit Franța în finala pentru medalia de bronz, aducându-i lui Ward o a două medalie olimpică.

După Jocurile de la Beijing s-a retras din competițiile internaționale pentru a se consacra studiilor de științele mediului la Universitatea Duke, unde a fost primul scrimer care a obținut o bursă completă. A fost campioană universitară (NCAA) în 2009, 2011 și 2012. A ales să nu participe la Jocurile Olimpice din 2012 de la Londra, pentru ca nu vrea să-se identifice doar ca scrimeră. În prezent lucrează ca asistent parlamentar senatorului democrat Jeff Merkley. Este și antrenoare principală la clubul de scrimă Arlington Fencers. În anul 2013 a fost inclusă în Hall of Fame-ul Federației Internaționale de Scrimă.

Palmares
Clasamentul la Cupa Mondială

Referințe

Legături externe
  Prezentare la US Fencing Hall of Fame

Scrimeri olimpici americani
Sportivi americani în viață
Medaliați olimpici cu bronz americani
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Sabreri

Rebecca Ward


René Repasi, né le  à Karlsruhe, est un homme politique allemand, membre du Parti social-démocrate d'Allemagne (SPD).

Il est député européen depuis février 2022 à la suite de la démission d'Evelyne Gebhardt

Biographie

Il a étudié le droit à l'Université de Heidelberg et à l'Université Montpellier-I. Il a obtenu son doctorat dans ce domaine à la première de ces universités. Il a travaillé à la Commission européenne et à la Cour de justice de l'Union européenne, et a également été expert juridique au Parlement européen. Il a été enseignant universitaire aux universités de Heidelberg et de Fulda, il s'est spécialisé dans les questions liées au droit européen. Depuis 2014, il a été le coordinateur d'EURO-CEFG, un centre de recherche en gestion économique et financière de trois universités néerlandaises. En 2021, il a pris le poste de professeur à l'Université Érasme de Rotterdam, il est également devenu le chef adjoint du département de droit international et de l'UE de cette université.

En 1996, il rejoint le Parti social-démocrate d'Allemagne. En février 2022, il assume le mandat de député au Parlement européen de la 9e législature, en remplacement d'Evelyne Gebhardt. Il rejoint le groupe de l'Alliance Progressiste des Socialistes et Démocrates.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens d'Allemagne de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Député européen membre du Parti social-démocrate d'Allemagne
Député européen du groupe Alliance progressiste des socialistes et démocrates au Parlement européen 2019-2024
Député européen élu en Allemagne 2019-2024
Naissance en novembre 1979
Naissance à Karlsruhe

René Repasi


Palača Jakša, palača u Hvaru, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Palača Jakša je u ul. Petra Hektorovića na brojevima 11 i 13. Gotička dvokatnica izgrađena u 15. stoljeću na južnom gradskom zidu. Urbanistički je izrazito slična tzv. palači Hektorović: glavno, južno, pročelje diže se na gradski zid, a ispod kuće prolazi gradska ulica. Sva četiri pročelja kuće su otvorena i raščlanjena gotičkim monoforama i biforama, a posebno je ukrašeno južno pročelje. Pročelja su ožbukana, što je također rijetkost za gotičku stambenu arhitekturu Hvara.

Zaštita
Pod oznakom Z-6848 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Jakša
Jakša

Palača Jakša u Hvaru


Sidste dans er en dansk dramafilm fra 1994, instrueret af Colin Nutley

Medvirkende
Reine Brynolfsson som Claes
Ewa Fröling som Liselott
Peter Andersson som Lennart
Rikard Wolff som Præsten
Stellan Skarsgård som Konferencier i Norrköping
Sverre Anker Ousdal som Operachefen
Ernst Günther som Operainstruktør
Helena Bergström som Tove
Philip Jackson som Kommissær
Peter Marshall som Konferencier i Blackpool
Anneli Alhanko som Balletdanserinde
Lena Söderblom som Gynækolog
Hans Bergström som Elly's mand
Pia Johansson
Ebba Quennerstedt som Claes' mor
Ole Dupont som Publikum

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1937
Dramafilm fra Danmark
Film fra Danmark (administrationskategori)

Sidste dans


Dennis M. Boutsikaris (* 21. Dezember 1952 in Newark, New Jersey) ist ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Dennis M. Boutsikaris wurde als Sohn eines US-Amerikaners griechischer Abstammung und einer jüdischen Mutter geboren. Er wuchs in den Berkeley Heights auf. Nach seinem Abschluss an der privaten Kunsthochschule Hampshire College 1970 tourte er mit John Housemans Theatergruppe The Acting Company durch das Land. Sein Off-Broadway-Debüt gab er 1978 mit William Shakespeares Ende gut, alles gut, gefolgt von seinem Broadway-Debüt in Martin Shermans Bent 1979.

Nach seinem Spielfilmdebüt 1980 in dem Actionfilm Der Exterminator I, spielte Boutsikaris fortan in Filmen wie Das Wunder in der 8. Straße, Kaffee, Milch und Zucker und W. – Ein missverstandenes Leben mit. Dabei wurde er teilweise immer wieder als Arzt besetzt. Jenem Type-Casting blieb er auch bei seinen Serienauftritten treu. So spielte er als Gaststar unter anderem in Fernsehserien wie Mord ist ihr Hobby, Monk und Law & Order: Special Victims Unit jeweils Ärzte.

Boutsikaris war von 1982 bis 2002 mit der Schauspielerin Deborah Hedwall, mit der er zwei gemeinsame Kinder hat, verheiratet.

Filmografie (Auswahl)

Film
 1980: Der Exterminator I (The Exterminator)
 1987: Das Wunder in der 8. Straße (*batteries not included)
 1988: Cops im Zwielicht (Internal Affairs)
 1988: Crocodile Dundee II
 1989: Das Traum-Team (The Dream Team)
 1991: Liebe, Lüge, Mord (Love, Lies and Murder)
 1991: Sein größtes Spiel (Talent for the Game)
 1991: Zur Hölle, Mrs. Love! (The Boy Who Cried Bitch)
 1992: Tod unter den Palmen (The Keys)
 1994: Ich laß' dich nicht allein (And Then There Was One)
 1995: Kaffee, Milch und Zucker (Boys on the Side)
 1996: Der kalte Hauch des Todes (Chasing the Dragon)
 1996: Mein Mann Picasso (Surviving Picasso)
 1997: Im Spiegelbild der Gewalt (The Three Lives of Karen)
 1999: Jenseits der Träume (In Dreams)
 1999: Verhängnisvolle Entführung (Taken)
 2000: Es geschah in Boulder (Perfect Murder, Perfect Town: JonBenét and the City of Boulder)
 2007: Charlie Banks – Der Augenzeuge (The Education of Charlie Banks)
 2008: W. – Ein missverstandenes Leben (W.)
 2010: My Soul to Take
 2012: Das Bourne Vermächtnis (The Bourne Legacy)
 2014: She's Lost Control
 2015: The Inherited
 2015: Freeheld – Jede Liebe ist gleich (Freeheld)
 2016: Money Monster
 2019: Impossible Monsters
 2021: Violet

Serie

 1987–1989: Der Equalizer (The Equalizer, 2 Folgen)
 1990–2004: Law & Order (7 Folgen)
 1994: Mord ist ihr Hobby (Murder, She Wrote, 1 Folge)
 1998: Diagnose: Mord (Diagnosis Murder, 2 Folgen)
 1998: Emergency Room – Die Notaufnahme (ER, 4 Folgen)
 1999–2010: Law & Order: Special Victims Unit (2 Folgen)
 2000: Akte X (1 Folge)
 2002: Monk (1 Folge)
 2006: Criminal Minds (1 Folge)
 2006–2007: Close to Home (2 Folgen)
 2009: Dr. House (2 Folgen)
 2010: Grey's Anatomy (1 Folge)
 2011–2012: Good Wife (The Good Wife, 2 Folgen)
 2011–2012: Shameless (4 Folgen)
 2012: Blue Bloods (1 Folge)
 2013: The Mentalist (Fernsehserie, 1 Folge)
 2013: Person of Interest (1 Folge)
 2013: Elementary (1 Folge)
 2015–2020: Better Call Saul (13 Folgen)
 2016–2018: Billions (4 Folgen)
 2017: Quantico (6 Folgen)
 2017–2018: Salvation (11 Folgen)
 2019: The Blacklist (1 Folge)

Weblinks

 Dennis Boutsikaris Homepage

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1952
Mann

Dennis Boutsikaris


An Aechmea aripoensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicholas Edward Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Colin Stephenson Pittendrigh. An Aechmea aripoensis in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea aripoensis


كُنْبَاث الحقول أو أُمْسُوخ أو شَيَّالة أو ذنب الخيل الحقلي أو قطع وصل  هو  من السراخس يتبع  الكنباث من  الكنباثية. يسمى في بعض الأحيان بذنب الجردان، ذنب الثعلب أو ذنب الحصان, نبات عشبي من الفصيلة الكنباثية.

الصفات
هذه النبتة المعمرة قد تصل إلى ارتفاع ما بين 20 إلى 50 سم تمثل نوعين من الجذوع: الجذوع الخصبة والجذوع العقيمة. في كلتا الحالتين، يتم تحول الأوراق إلى حلقات الواقعة في شكل عقد من السيقان والفروع ليترك الشفاه الموجودة على صورة أكمام قصيرة ومعقدة. في هذه الفصيلة، يضم الغلاف من 6الى 12 سنا، بلون قاتم(انظر الصورة المقابلة).

الجهاز النباتي
الجذوع العقيمة، والخضراء، تتشكل انطلاقا منأبريل حتى مايو من أصل جذمورتحت أرضي والذي يتكاثر بسرعة. براعمه تكون نحيلة تتوسطها فجوة صغيرة. تضم في عقدها تفرعات من الأغصان الورقية الرقيقة، ذات مقطع عرضي مربع الزوايا في شكل أربع نجوم مدببة.

المسالك التناسلية
الجذوع الخصبة ليست متفرعة ولا تحمل تفرعات الأغصان الورقية الرقيقة. بل تحمل بالمقابل أذنا مسلكية مستطيلة الشكل متكونة من اكياس بوغية لاقطة مرتبة في تفرعات متطاردة، والتي تنتج جراثيم خضراء.

المكونات

يحتوي على مقادير كبيرة من حمض السيليسليك والسليسان والسيليكا.

الفوائد

يجدد النسيج الضام.
قاطع للنزيف ولائمة للجروح وهو مخثر ممتاز.
له مفعول قابض للجهاز بولي.
يعالج التهاب المسالك البولية (المثانةوالكلى والجهاز البولي).
مفيد لالتهاب المفاصل وهشاشة العظام.
تساقط وضعف الشعر.
التهاب وتضخم البروستات.
يساعد في تنقية الدم.
يساعد في علاج الأكزما وتهيج الجلد.
يعالج احتباس السوائل.
يعادل المعادن فيالجسم.

انظر أيضاً
 الكنباث

مراجع

الحياة النباتية في أوروبا
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
كنباث الحقول
أنواع غير مهددة حسب منظمة NatureServe
الحقول
نباتات أوروبا
نباتات إنجلترا
نباتات سان بيير وميكلون
نباتات طبية في آسيا
نباتات طبية في أمريكا الشمالية
نباتات طبية في أوروبا
نباتات مجتاحة في نيوزيلندا
نباتات وصفت في 1753

كنباث الحقول


Dasylirion longissimum es una especie  de planta  fanerógama perteneciente a la familia Asparagaceae, anteriormente de las ruscáceas. Es nativa del Desierto de Chihuahua y otros hábitats xéricos en el noreste de México.

Descripción

Es una planta arbustiva con tronco de árbol y de hoja perenne que tiene una forma lenta y moderada de crecimiento alcanzando un tamaño de 3,6 m de altura por 2,4 m de diámetro. Las hojas son largas de hasta 1,2 m de largo por 6 mm de diámetro.

Cultivo

La planta es tolerante a la sequía y se cultiva en viveros para su uso en los jardines del suroeste de Estados Unidos y California. Dasylirion longissimum es resistente a temperaturas de -9,4 °C.

Taxonomía
Dasylirion longissimum fue descrita por Charles Lemaire y publicado en L'illustration horticole 3: Misc. 91, en el año 1856.
Etimología
Dasylirion: nombre genérico compuesto que deriva de la palabra griega: dasys para "rugosa" , "descuidada" y leirion de "lirio", que probablemente fue elegido debido a las hojas largas y desordenadas.

longissimum: epíteto latino que significa "la más larga".
Sinonimia
Dasylirion longissimum var. treleasei Bogler

Referencias

Enlaces externos

Lem., Ill. Hort. 3(Misc.): 91 (1856).
Dasylirion longissimum en GRIN

longissimum
Flora de México
Flora del Desierto de Chihuahua
Plantas descritas en 1856
Plantas descritas por Lemaire

Dasylirion longissimum


بلدية كاردينيوسا (بالإسبانية: Cardeñosa) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية كاردينيوسا 513 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كاردينيوسا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

كاردينيوسا


Tophane Teknik Okulları, Bursa'nın Tophane semtinde 5 adet teknik lise ve meslek lisesini bir arada bulunduğu bir eğitim kurumudur.

Bursa'lı önemli sanayi ve iş adamlarından bir kısmı buradaki teknik okullarda yetişmiştir. İlk defa 1868 yılında Bursa valisi tarafından ıslahhane olarak kurulmuştur. 1899'da okula Hamidiye Sanayi Mektebi adı verilmiştir. 1914'te Vasıf Çınar (Moskova Büyükelçisi)'ın okulda görev yaptığı dönemde, yedi yıllık lise haline gelmiştir. 1952'de Bursa Erkek Sanat okulu ( 3 yıllık) adını almıştır. Sanatokulları 1968 yılında tüm yurtta kapatılmış, Teknik Lise haline dönüştürülmüştür. 1974'te okul Bursa Teknik Lise ve Endüstri Meslek Lisesi olmuştur. Okul 2006 yılında M.E.B. tarafından en kaliteli okul seçilmiştir. Okulun bünyesinde; Bilgisayar, Elektronik, Elektrik, Makina, Kalıp, Tesviye, Model, Makina Ressamlığı, Mobilya Dekorasyon, Döküm, Plastik İşleri bölümleri bulunmaktadır. 2009'da anadolu teknik kısmına itfaiye bölümü de eklenmiştir.

Tophane Teknik okulları şu okullardan oluşur: Tophane Teknik Lisesi, Tophane Anadolu T. L., Tophane Endüstri Meslek Lisesi, Tophane Anadolu M.L., Tophane Akşam Pratik Sanat okulu.

Bursa ilinde bulunan liseler
Anadolu teknik liseleri
Mesleki ve teknik anadolu liseleri

Tophane Teknik Okulları


An Hohenbergiopsis guatemalensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lyman Bradford Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith och Robert William Read. An Hohenbergiopsis guatemalensis in nahilalakip ha genus nga Hohenbergiopsis, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hohenbergiopsis

Hohenbergiopsis guatemalensis


Marcelo Cattani (* 10. Oktober 1967 in Salto, Uruguay) ist ein uruguayischer Fotograf.

Cattani begann 14-jährig sich mit der Fotografie zu befassen und war ab einem Alter von 17 Jahren als Fotograf bei der saltensischen Tageszeitung Cambio tätig. Mittlerweile ist er freiberuflich für verschiedene Publikationen tätig (u. a. El País, El Telégrafo) und erledigt Studioarbeiten für Werbeagenturen. Darüber hinaus leitet der in Salto wohnhafte Cattani Fotografie-Workshops in seiner Heimatstadt und in Artigas.

Seit 1987 sind diverse Preise und Auszeichnungen für Cattani verzeichnet, der seit 1991 Ausstellungen seiner Arbeiten in Salto, Artigas, Paysandú, Rocha und Montevideo durchführte.

Auszeichnungen (Auszug)
 1987: Erster Preis des Wettbewerbs zum 115. Geburtstag des Instituto Politécnico Osimani y Llerena (IPOLL)
 1998: Erster Preis bei der Bienal de la Costa Argentina-Uruguay mit seinem Werk Dos Mundos
 1998: Erster Preis durch Foto Martín und Shopping Tres Cruces in Montevideo
 1998: Erster Preis der Junta Departamental von Salto / Bienal de Salto
 1999: Ehrenerwähnung bei der Bienal de la Costa
 2000: Erster Preis der Cooperativa Bancaria von Montevideo
 2001: Ehrenerwähnung der Liga Marítima de Montevideo

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 82

Weblinks
 www.marcelocattani.com (spanisch), abgerufen am 15. Mai 2012

Fotograf (Uruguay)
Person (Salto, Uruguay)
Uruguayer
Geboren 1967
Mann

Marcelo Cattani


Social Circle est une ville américaine située dans les comtés de Walton et de Newton, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Walton (Géorgie)
Comté de Newton (Géorgie)

Social Circle (Géorgie)


Tournant dangereux () est un film américain réalisé par E. Mason Hopper, sorti en 1921. Le film est considéré comme perdu.

Synopsis
Fiancée à Harley Jones, l'inconstante Phoebe Mabee flirte avec Anson Newton. Elle et Harley, en conséquence, rompent leurs fiançailles, mais dans les six mois, ils se réconcilient puis se marient. Phoebe devient mère, et quand Harley est envoyé à l'étranger par son employeur, elle et ses deux enfants se rendent dans une station balnéaire où elle renoue avec Newton. Harley revient à l'improviste et trouve Phoebe sur le point d'aller dîner avec Mme Noxon, la tante de Newton, en compagnie de Newton. Bien que Harley soit contrarié et qu'un de leurs enfants soit malade, elle insiste pour y assister. Pendant le dîner, se souvenant que son enfant laissé à une nourrice est malade, elle se précipite chez elle, juste à temps pour rassurer l'enfant qui l'appelait. Mari et femme sont alors heureusement réconciliés.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : E. Mason Hopper
 Scénario : Julien Josephson, d'après une histoire de Rupert Hughes
 Production :  Goldwyn Pictures Corporation
 Photographie : John J. Mescall
 Dates de sortie :
  :
  :

Distribution
 Helene Chadwick : Phoebe Mabee-Jones
 Richard Dix : Harley Jones
 Maurice 'Lefty' Flynn : Anson Newton
 James Neill : Mr. Mabee
 Edythe Chapman : Mrs. Mabee
 Kate Lester : Mrs. Noxon
 Robert DeVilbiss : fils de Jones
 Newton Hall : fils de Jones
 Virginia Stern : bébé de Jones

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1920
Comédie américaine
Moyen métrage américain
Film muet américain
Film américain en noir et blanc
Film réalisé par E. Mason Hopper

Tournant dangereux


Pierre-Simon (Marquis de) Laplace (23 Mart 1749 – 5 Mart 1827), Fransız matematikçi ve gökbilimci.

Astronom ve matematikçi olduğu kadar çok üstün bir yazma tekniğine de sahipti. Bu yüzden, kolayca görülür deyimi dışında onun eserleri de eksiksizdi.

On sekizinci yüzyılda, iki Fransız Lagrange ve Laplace birçok yönüyle zıttılar. Laplace, fizik, matematik grubuna; Lagrange ise kuramsal matematik grubuna giriyordu. Lagrange, bütün bunların matematikten başka bir şey olmadığını söylüyordu. Laplace ise, matematiği kullanılan bir alet gibi görüyordu. Aslında Laplace her ikisini de yapıyordu. Örneğin, potansiyel kuramın önemi matematik yönüyledir. Sınır değer problemleri yine aynı değerdedir. Bunun gibi olan çalışma örnekleri arttırılabilir.

Laplace, 1785 yılında Akademinin sürekli üyesi seçildi. Sağlam ve karakterli bir yapısı vardı. Askeri okula giriş sınavında Napolyon Bonapart'ı (1768 -1821) imtihan etmişti. Daha sonra Napolyon onu siyasetin çamuruna ve bataklıklı sularına sürükleyecekti. Gerek Laplace ve gerekse Lagrange ihtilalin dışında kalmadılar. Newton son yıllarını siyasette geçirdiği gibi, Laplace da onu yenmek amacıyla siyasete atıldı. Napolyon ona içişleri bakanlığını verdi. Laplace, oldukça oynak fikirli davranışlarda bulunuyordu. Napolyon devrinin bütün nişanları göğsünü süslüyordu. Kötü bir yöneticiydi. Zaten içişleri bakanlığı görevini ancak altı hafta sürdürebilmiştir. Napolyon'la beraber onun da siyasi hayatı sona ermiştir.

Laplace'ın en iyi tarafı, matematik çalışan gençleri tutar ve onlara yardım ederdi. Laplace'ın bulunduğu bir toplantıda, Biot adlı bir genç matematikçi Akademide bir çalışmasını okur. Toplantı bittikten sonra Biot'u bir kenara çeken Laplace, cebinden çıkardığı ve sararmış kâğıtları göstererek, aynı keşfi kendisinin yıllar önce elindeki kâğıtların eskiliğinden de anlaşılacağı üzere, bulduğunu ve yayınlamadığını gizlice söyler. Laplace, Biot'a bunu kimseye söylemeyeceğini ve çalışmasını çekinmeden yayınlamasını içtenlikle istemiştir. Bu onun, binlerce olumlu davranışlarından biridir. Laplace, matematik araştırmaları yapan gençleri manevi evladı gibi görür ve onlara kendi öz çocukları gibi yakınlık gösterirdi.

Laplace'la Lagrange, gerek zamanlarında gerekse onlardan sonra gelenler tarafından olsun çok karşılaştırılmışlardır. Bazıları Lagrange'ı tutmuş ve onu göklere yükseltmiştir. Bazıları da Laplace'ı tutup övmüştür. Aslında böyle bir karşılaştırmaya ve ayırt etmeye hiç gerek yoktur. İkisi de matematikte ölümsüz buluşlar yapmışlardır.

Laplace, son günlerini Paris yöresinde Arcueil'de geçirmiş, kısa bir rahatsızlıktan sonra 5 Mart 1827 tarihinde yetmiş sekiz yaşında ölmüştür.

Ayrıca bakınız
 Laplace dönüşümü
 Laplasyen
 Laplace denklemi
 Laplace'ın şeytanı

Kaynakça

1749 doğumlular
1827 yılında ölenler
Fransız astronomlar
Fransız matematikçiler
Fransız agnostikler
Fransız deistler
Fransız Akademisi üyeleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
Aydınlanma Çağı'nda bilim insanları
18. yüzyıl Fransız matematikçileri
19. yüzyıl Fransız matematikçileri
Deterministler
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Royal Society üyeleri
Akışkanlar dinamiği araştırmacıları
Fransa içişleri bakanları
Fransız fizikçiler
Légion d'honneur sahibi yüksek rütbeli subaylar
Matematiksel analizciler
Kraliyet Hollanda Bilimler Akademisi üyeleri
Pierre-Simon Laplace
Olasılık teorisyenleri
Teorik fizikçiler

Pierre-Simon Laplace


Kombinasyon, bir nesne grubu içerisinden sıra gözetmeksizin yapılan seçimlerdir. Nesne grubunun tekabül ettiği kümenin alt kümeleri olarak da tanımlanabilir. Çünkü alt kümelerde sıra önemli değildir.

Bir A kümesinin herhangi bir alt kümesine A kümesinin bir kombinasyonu denir. Mesela 52 iskambil kartı arasından seçilen dört kart, kartları seçme sırası önemli olmadığından bir kombinasyon problemidir.

Kombinasyon özellikleri
 C(R, 1) = R
 C(R, R) = 1
 C(R, 0) = 1
 N ≠ M olmak üzere C(R, N) = C(R, M) ise N + M = R
 C(R, N) = S (sayma sayıları) ise R, N'den küçük olamaz.

Kombinasyonların hesaplanması

n elemanlı bir kümeden seçilen r elemanlı kombinasyonların toplamı (n ≥ r olmak şartıyla) aşağıdaki formülle ifade edilir:

Kombinasyonun permütasyondan farkı, sıralamanın önemli olmamasıdır. Kombinasyonların toplamı,  permütasyonların toplamı seçilen elemanların kendi aralarındaki sıralanma sayılarına ( veya ) bölünerek bulunabilir.

Örnek

Ayrıca bakınız
 Permütasyon

Kaynakça

Kombinasyon


An Puccinellia frigida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ivan Murray Johnston. An Puccinellia frigida in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puccinellia

Puccinellia frigida


Barmissen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Preetz-Land i den sydvestlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Barmissen er beliggende omkring 10 km syd for Kiel og omkring 8 km vest for Preetz ved Bundesstraße 404 fra Kiel mod Bad Segeberg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted].
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Barmissen


«Sorry» es una canción de la cantante y compositora estadounidense Madonna, quien la publicó como el segundo sencillo de su décimo álbum de estudio, Confessions on a Dance Floor, el 16 de marzo de 2006 a través de Warner Bros. Records. Su composición y producción estuvo a cargo de Madonna y Stuart Price. Cuenta con una melodía dance uptempo, además de ser uno de los primeros temas compuestos para el álbum y de tener numerosas remezclas antes de terminar su versión final, una de las cuales fue hecha por el dúo Pet Shop Boys, quienes le agregaron letras escritas por el vocalista Neil Tennant. La letra habla del empoderamiento personal y la autosuficiencia. Más tarde apareció en su álbum recopilatorio de 2009, Celebration.

«Sorry» recibió críticas generalmente positivas de parte de la prensa especializada, quien lo calificó como el tema más destacado en el álbum. Algunos críticos remarcaron los ritmos influenciados por la música disco, mientras que otros lo compararon con sus anteriores canciones dance. Obtuvo un éxito comercial importante al alcanzar la posición más alta en las listas de Italia, España y el Reino Unido; en este último se convirtió en su duodécimo sencillo número uno. En otros países entró a las primeras diez posiciones. En los Estados Unidos no se posicionó bien debido a que las estaciones de radio no le incluían en sus repertorios; pese a esto, llegó al puesto más alto en los conteos de música dance de Billboard.

El video musical del tema es una continuación del video del sencillo «Hung Up». Muestra a la cantante y sus bailarines viajando por una ciudad en una furgoneta, bailando en patines y a Madonna luchando con un grupo de hombres dentro de una jaula. La artista interpretó el tema en su gira de 2006 Confessions Tour en una secuencia de pelea similar a la mostrada en el video. Para la ocasión, también filmó un video de interludio con una remezcla de «Sorry», donde muestra a varios líderes políticos junto a escenas de guerra y destrucción.

Antecedentes y composición

«Sorry» fue uno de los primeros temas compuestos para el álbum Confessions on a Dance Floor, donde varias remezclas que sus sencillos anteriores recibieron durante años, sirvieron como inspiración para el disco. Madonna comentó que «cada vez que hago mis discos, a menudo me gustan más las remezclas que las originales, [...] así que pensé, al diablo con esto. Voy a comenzar desde ese punto de vista». En el otoño de 2005, se presentó en la fiesta dance Misshapes, celebrada en el club nocturno Lucas & Leroy en Greenwich Village, donde Junior Sánchez la invitó a hacerse cargo de la cabina de DJ para tocar y mezclar por primera vez los temas «Hung Up» y «Sorry». En una entrevista de 2009, Madonna calificó este sencillo como uno de los temas más «tontos» que ha escrito, junto a «Cherish» e «Into the Groove». Musicalmente, «Sorry» es una canción dance uptempo que contiene capas de pulsaciones y una interpretación vocal vigorosa por parte de la cantante. Está compuesta en un compás de 4/4, con un groove dance moderadamente rápido de 132 pulsaciones por minuto. La melodía está escrita en la tonalidad de do menor y el rango vocal de Madonna va de fa3 a sol4. Sigue una progresión de acordes de re ♯-do menor-sol ♯-re♭ durante la introducción hablada, a continuación cambia a sol ♯-re ♭-do menor en el estribillo, mientras que continúa como sol ♯-do menor-sol ♯-fa mayor en los versos intermedios, para finalmente terminar repitiendo las líneas I've heard it all before ('he oído todo eso antes').

En cuanto a su letra, contiene fragmentos en diferentes idiomas, incluyendo francés, italiano, hindi, neerlandés y japonés. De hecho, empieza con las diferentes palabras para expresar arrepentimiento, pero sobre todo tristeza, en francés, español, neerlandés e italiano, sucesivamente. En un intermezzo similar, en torno a los 2:55, se utilizan los vocablos para pedir perdón en los idiomas japonés, hindi, polaco, y hebreo. En «Sorry», la intérprete le dice a un hombre que está cansada de escuchar sus disculpas y pretextos, cantando: There's more important things than hearing you speak ('hay cosas más importantes que escucharte hablar'). De este modo, el tema hace alusión al empoderamiento personal y a la autosuficiencia, lo que denota un cambio en el enfoque artístico de Madonna con respecto a sus canciones anteriores que hablan sobre la supremacía, tales como «Everybody» (1983), «Vogue» (1990) o «Music» (2000), que estaban centradas en el tema de la música en sí. Entre las múltiples remezclas, la que realizó Pet Shop Boys incorporó elementos de «I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)» de Whitney Houston, con una línea de bajo más pronunciada y utiliza un break doble en la introducción. Se le añadieron unas letras que Neil Tennant, miembro del dúo, cantó y más tarde aparecieron en su álbum de remezclas Disco Four. La voz de Madonna comienza en el primer estribillo, el cual se remezcló para tener un sintetizador más fuerte y un gancho más serio. Se presenta un break antes de los cinco minutos, que da lugar a la entrada de percusiones programadas, con las que termina la canción.

Recepción crítica

«Sorry» recibió críticas generalmente positivas de parte de la prensa especializada, quienes destacaron su sonido electro-pop y elogiaron la capacidad de Madonna para seguir creando éxitos después de tantos años de iniciada su carrera. Por ejemplo, Jennifer Vineyard de MTV News escribió que «Sorry» es la «pista más fuerte del álbum» y que es una canción «muy a lo Pet Shop Boys». Vineyard continuó escribiendo que «...nostálgicamente evoca los sonidos de los clubes de la década de 1980 que la llevaron primeramente al estrellato». De acuerdo a la crítica en BBC's Collective, «..."Sorry" establece la postura imperdonable de la Reina Madge, y aunque la canción está envuelta en una relación sentimental, uno no puede evitar escuchar el contexto, quizás dirigido a sus críticos más salvajes: "hay cosas más importantes que escucharte hablar"». Por su parte, Alan Braidwood de BBC Music definió al tema como «letalmente pegadizo». Mike Pattenden de The Times y Sal Cinquemani de Slant Magazine notaron que la línea de bajo de la canción utiliza elementos de «Can You Feel It» de The Jacksons; la segunda publicación también destacó a «Sorry» como una de las mejores canciones de 2006. En su crítica del sencillo, Virgin Media escribió que en términos generales la melodía incluye «una contagiosa combinación de bombeantes sintetizadores filtrados y un ritmo disco que está destinada a ascender a la cima de las listas con facilidad».

Gordon J. Murray de Billboard comentó que «["Sorry"] debería mantener a los fans colgados por la habilidad de Madonna para crear clásicos instantáneos de radio y clubes»; previamente, calificó la pista como «primaveral» en su reseña al álbum. Ben Williams de la revista New York escribió que la canción está «impulsada por una melodía de bajo». Joan Morgan de The Village Voice, en su crítica a Confessions on a Dance Floor escribió: «la fiesta continúa admirablemente con la multilingüe, patea-a-tu-hombre-a-la-acera "Sorry".» De manera similar, Stephen M. Deusner de Pitchfork Media mencionó «las cascadas de sonido fluyen directamente hacia "Sorry", estableciendo las disculpas multilingües de la canción y sus bajos tectónicos cambiantes». Jon Pareles de The New York Times escribió que la primera mitad del álbum consiste en canciones de amor felices y tristes, e incluyó a «Sorry» dentro de esta mezcla. Como parte de su crítica al disco, Alan Light de Rolling Stone definió al tema como «palpitante», mientras que Alexis Petridis de The Guardian la calificó como «triunfante». Kitty Empire, de la misma publicación, dijo que: «"Sorry" muestra a Madonna tomando a un amante para recorrer una insistente fiebre dance-pop». Finalmente, Thomas Inksweep de Stylus Magazine comentó que tanto «Hung Up» como «Sorry» pueden no ser tan sórdidas como los primeros sencillos de Madonna como «Burning Up» o «Physical Attraction», pero tienen el mismo modus operandi al estar diseñadas para bailar toda la noche.

Recepción comercial

En los Estados Unidos, «Sorry» debutó en la posición setenta en el Billboard Hot 100 el 11 de marzo de 2006 y la semana siguiente alcanzó el puesto cincuenta y ocho. En la misma semana, en Pop 100 estuvo en el número cuarenta y seis. El limitado airplay de las radios dio como resultado una baja aparición en los conteos en los Estados Unidos, debido a ello 3300 personas firmaron una petición en Petitionline.com conocida como End the Madonna U.S. Radio Boycott («Terminen el boicot hacia Madonna en las radios estadounidenses»), dirigida al director ejecutivo de Clear Channel Communications, Mark P. Mays. Entertainment Weekly y VH1 transmitieron el mensaje, con palabras de apoyo a Madonna y teorías conspirativas sobre por qué no se escuchaba en la radio. Sin embargo, el sencillo alcanzó el puesto más alto en el Dance Club Songs por dos semanas, y por siete semanas en el Dance/Mix Show Airplay. En abril de 2010 Billboard anunció que las ventas del sencillo en Estados Unidos superaban las 358 000 descargas digitales. Mientras tanto, alcanzó el segundo puesto en la lista Canadian Singles Chart. El 10 de abril de 2006, Music Canada (CRIA) le dio una certificación de disco de platino por la venta de 80 000 descargas digitales.

El 26 de febrero de 2006 «Sorry» debutó en el número uno en el Reino Unido. Con esto obtuvo su duodécimo sencillo en el primer puesto británico y el segundo sencillo consecutivo en llegar a lo más alto en Gran Bretaña, tras «Hung Up». De este modo se convirtió en la solista con más canciones número uno en el Reino Unido, mientras subió al quinto lugar en la tabulación global. De acuerdo con Official Charts Company, vendió 195 000 copias en el país. El sencillo también estuvo doce semanas en Irlanda y debutó en el número cinco. En Europa, la canción entró en las diez primeras posiciones de países como Austria, Bélgica (Flandes y Valonia), Dinamarca, Finlandia, Francia, Alemania, Países Bajos, Noruega, Suecia y Suiza; mientras que alcanzó el número uno en Italia, España y en el conteo European Hot 100 Singles de Billboard. Finalmente, en Australia, el tema se ubicó en el lugar número cuatro.

Video musical
El video musical de «Sorry» se grabó en Londres en enero de 2006, mientras Madonna se preparaba para su próxima gira. El coreógrafo de la cantante, Jamie King, dirigió el proyecto pese a que contiene una coreografía creada por The Talauega Brothers. Aparecieron muchos de los bailarines que participaron en su sencillo anterior, para filmarlo a modo de continuación de «Hung Up». Las tomas de Madonna fueron las primeras en filmarse, seguidas de las escenas con los patinadores, de modo que toda la grabación tomó más de dos días. Antes de su realización, la furgoneta que aparece fue restaurada en el programa de televisión Pimp my ride, de la cadena MTV.

El video comienza con la imagen de Madonna enfrente de una pantalla de luces de neón, mientras viste un leotardo púrpura y pronuncia la frase «lo siento» en varios idiomas. Cuando la música inicia, se le ve salir junto a sus bailarines del salón de arcades mostrado en el video de «Hung Up», para abordar una furgoneta donde se cambian de ropa. Aquí se viste con un leotardo blanco y un corsé de borlas del mismo color, su cabello tiene un estilo retro inspirado en la década de 1970 y utiliza un par de botas altas plateadas con plataformas. Mientras viajan por la ciudad recogen a varios hombres en las calles para unirlos a la fiesta dentro del vehículo; estas escenas se alternan con las de Madonna cantando enfrente de la pantalla de neón. Esta secuencia continúa hasta el estribillo intermedio, donde se le muestra parada dentro de una jaula enfrente de un grupo de hombres. Cuando el puente inicia, comienza a pelear con ellos. La cantante empieza a inclinarse hacia atrás y a contorsionarse en distintas posiciones, al mismo tiempo que ejecuta varias piruetas y saltos con los que logra derrotar a sus oponentes. El estribillo suena de nuevo y todos se encuentran patinando en una pista ambientada como una discoteca. El video termina con un acercamiento de ella en su leotardo púrpura y la imagen se desvanece con su silueta.

Interpretaciones en directo

Madonna interpretó «Sorry» en la gira promocional del álbum Confessions on a Dance Floor y en el Confessions Tour, como parte del segmento beduino. Madonna vestía una caftán diseñada por Jean-Paul Gaultier con pantalones y botas de tacón alto. Cuando finalizaba la actuación de «Isaac», se sacaba el caftán y sus bailarines le daban una chaqueta, mientras los saludaba uno por uno. En ese momento, empezaba a sonar la música de Pet Shop Boys hecha para la remezcla. Madonna y sus bailarinas iban hacia a un lado de la jaula gigante y la artista empezaba a cantar. Cuando el tema progresaba a los versos intermedios, Madonna se entablaba en una pelea enérgica con sus bailarines, a quienes derrotaba con movimientos en los que doblaba su cuerpo, poniéndose una pierna sobre su cabeza y saltando de la jaula a la espalda de una bailarina.

Una remezcla de la canción se usó como un video de telón de fondo durante el interludio entre las segmentos beduino y glam/rock. Éste mostraba imágenes de líderes fascistas y políticos desde del pasado al presente como Adolf Hitler, Idi Amin Dada, George W. Bush y Tony Blair. Estas imágenes se alternaban en la pantalla con textos y escenas de conflictos bélicos. Madonna aparecía usando su leotardo del video de «Sorry» cantando las líneas «hablar es fácil» y «no hables», junto con la música y los labios tartamudeando de Bush. Las actuaciones de la canción y el video remix de la misma están disponibles en el álbum en directo The Confessions Tour. El periódico británico, Daily Mail, llamó «energética» a la actuación, mientras que Tom Young de BBC Music la nombró una «delicia» pero describió al video como la «oveja negra» de la gira. Ed Gonzalez de Slant Magazine comentó que la interpretación «no estaba entre lo más destacado del concierto». Sin embargo, dijo que «el brío de este interludio resulta extático: un 'collage' Godardiano bailable». Thomas Inkseep de Stylus describió a la interpretación y a la remezcla como «fantásticas». En la gira Sticky & Sweet Tour de 2008, la cantante la interpretó en el bis del concierto del 23 de octubre en la ciudad de Montreal.

Formatos y remezclas

Créditos y personal
 Madonna: voz, producción
 Stuart Price: producción
 Neil Tennant: voz de respaldo
 Guy Oseary: administración
 Goetz Botzenhardt: mezcla
 Giovanni Bianco: diseño gráfico, dirección artística
 Orlando Puerta: remezcla, A&R
 Angela Becker: administración
 Ian Green: programación, producción
 Paul Oakenfold: remezcla
 Pete Gleadall: programación
 Steven Klein: fotografía
 Pet Shop Boys: teclado, producción, remezcla

Fuente: notas del álbum Confessions on a Dance Floor.

Posicionamiento en listas y certificaciones

Semanales

Anuales

Decenales

Certificaciones

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Madonna (en inglés)
 Carátula del sencillo (en inglés)
 Letra de la canción (en inglés)

Canciones de Madonna
Sencillos de Madonna
Sencillos de 2006
Sencillos de pop
Canciones producidas por Stuart Price
Sencillos número uno en la Dance Club Songs de Billboard
Sencillos número uno en el European Hot 100
Sencillos número uno en Reino Unido
Sencillos número uno en España
Sencillos número uno en Italia
Canciones número uno de LOS40 (España)
Canciones compuestas por Madonna
Canciones de temática feminista
Canciones producidas por Madonna
Canciones en inglés

Sorry (canción de Madonna)


Mythimna albomarginata es una polilla de la familia Noctuidae. Se encuentra en las Filipinas, Borneo, Java y Taiwán.

Subespecies
 Mythimna albomarginata albomarginata
 Mythimna albomarginata rubea Yoshimatsu, 1994 (Taiwán)

Referencias

Enlaces externos

albomarginata

Mythimna albomarginata


National Association for Stock Car Auto Racing (NASCAR), daha çok stok araba yarışlarıyla tanınan bir Amerikan otomobil yarışları yaptırım ve işletim şirketidir. Özel şirket Bill France Sr. tarafından 1948'de kuruldu ve oğlu Jim France, Ağustos 2018'den beri CEO olarak görev yapıyor. Şirketin genel merkezi Daytona Beach, Florida'dadır. NASCAR her yıl 48 ABD eyaletinin yanı sıra Kanada, Meksika, Brezilya ve Avrupa'da 100'den fazla pistte 1.500'den fazla yarışa sahne olur.

Tarihi

İlk Stok Araba Yarışları

Daytona Beach, 1920 ve 1930'lu yıllarda dünyada kara hız rekorları için tercih edilen yer olarak Fransa ve Belçika'nın yerini aldı.

1903'te Ransom Olds ve Alexander Winton arasındaki tarihi yarıştan sonra, 1905 ile 1935 arasında "Daytona Beach Yol Pisti" haline gelen yerde 15 rekor kırıldı. 1936'da Daytona Beach, hızlı arabalarla eş anlamlı hale gelmişti. Sürücüler, biri hemen hemen  2.5-3 kilometrelik bir sahil şeridinde ve dar bir asfalt sahil otoyolu Devlet Yolu A1A'dan(6.5 km) oluşan bir etapta yarıştı. Bu iki düzlük, her iki ucunda da sıkı, derin lastik izlerine sahipti ve kum virajlarla birbirine bağlanıyordu.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki stok araba yarışının kökenleri, esas olarak Appalachian bölgesinde yapılan kaçak viskilere dayanır. Kaçakçıların yasa dışı ürünlerini dağıtmaları gerekiyordu ve polisten daha iyi kaçmak için genellikle küçük, hızlı araçlar kullanıyorlardı. Sürücülerin çoğu, arabalarını hız ve yol tutuşu ve ayrıca artan kargo kapasitesi için değiştirirdi.

1933'te yasağın yürürlükten kaldırılması işlerinin bir kısmını bitirdi, ancak o zaman da Güney Amerikalılar kaçak içki için yeni bir tarif geliştirdi. Bazı sürücüler bu kez "komisyonculardan" kaçarken "yarışmaya" devam etti.(Sattıklarını vergilendirmeye çalışıyorlardı.) Arabalar gelişmeye devam etti ve 1940'ların sonlarında bu arabaların kullanıldığı yarışlar artık saygı ve kâr için yapılıyordu. Bu yarışlar, Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyinde kırsal kesimlerinde popüler eğlencelerdi ve Kuzey Carolina'nın Wilkes County bölgesi ile ilişkilendirilirler. O günlerdeki yarışların çoğu modifiye edilmiş arabalarla yapılıyordu. Sokak araçları hafifletilip ve güçlendirilirdi.

Önemli Kişiler

William France Sr.

Mekaniker William France Sr. (Bill France Sr.), Büyük Buhran'dan kaçmak için 1935'te Washington, D.C.'den Daytona Beach, Florida'ya taşındı. Kara hız rekoru denemelerinden bölgenin tarihine aşinaydı. France, 1936 Daytona etkinliğine girerek beşinci oldu. 1938'de etkinliği yönetme görevini devraldı. 2. Dünya Savaşı'ndan önce birkaç yarış yönetti.

France, insanların stok araba yarışlarını izlemekten zevk alacağı fikrindeydi. Sürücüler, ödeme yapılmadan önce tüm parayla etkinlikleri terk eden organizatörler tarafından sık sık mağdur ediliyordu. 14 Aralık 1947'de France, Daytona Beach'te Streamline Hotel'deki Ebony Bar'da diğer etkili yarışçılar ve organizatörlerle görüşmelere başladı ve bu görüşme 21 Şubat 1948'de NASCAR'ın kurulmasıyla sona erdi.

Erwin "Cannonball" Baker

NASCAR'ın ilk Komiseri, Indianapolis 500'de yarışan ve yüzden fazla kara hız rekoru kıran eski bir stok araba, motosiklet ve açık tekerlek yarışçısı olan Erwin Baker'dı. Baker, ününün çoğunu kıtalararası hız yarışlarından kazandı ve bir arabanın değerini New York'tan Los Angeles'a sürerek ölçerdi. Ölümünden sonra, ünlü kıtalararası yarışa ve ondan alan bir filme "Cannonball Run" ismi verilerek onurlandırıldı. Ayrıca Baker, Automotive Hall of Fame, Motorcycle Hall of Fame ve Indianapolis Motor Speedway Hall of Fame'de onurlandırılmıştır. Her bir farklı yarış derneğindeki bu onur ve başarı düzeyleri, Baker'a "Asfaltın Kralı" unvanını kazandırdı.

Bob "Barky" Barkhimer

1950'lerin başlarında ABD Donanması, Bill France Jr.'ı Kuzey Kaliforniya'daki Moffett Federal Havaalanına yerleştirdi. Babası ondan San Jose, Kaliforniya'daki Bob Barkhimer'i aramasını istedi. Barkhimer, 2. Dünya Savaşı döneminden bir cüce araba yarışı yıldızıydı ve daha sonra Kaliforniya Stok Araba Yarış Birliği'nin başkanı olarak yaklaşık 22 farklı pistte yarıştı. Genç Bill, Bob Barkhimer ve ortağı Margo Burke ile iyi bir ilişki geliştirdi. Onlarla etkinliklere gitti, hafta sonlarında onlarla kaldı ve genel olarak batı kıyısındaki yarışları çok iyi tanıdı. Arkadaşları tarafından "Barky" olarak anılmaya başladı. Daytona Beach'e gitti ve Bill France Sr. ile bir araya geldi.

Wendell Scott

Wendell Scott, NASCAR'ın en yüksek seviyesi olan Grand National Series'de bir yarış kazanan ilk Afroamerikan oldu. Ölümünden sonra 30 Ocak 2015'te Charlotte, Kuzey Karolina'daki NASCAR Hall of Fame'e dahil edildi.

Kuruluş

8 Mart 1936'da Daytona Beach'te bir grup sürücü toplandı. Sürücüler, en hızlı arabaları ve en iyi sürücüleri belirlemek için düzenlenen bir etkinlikte yarışmak üzere coupelar, hardtoplar, üstü açık arabalar ve spor arabaları getirdiler. Yarış boyunca, daha ağır arabalar kuma saplanırken, hafif Ford'lar parkurun tekerlek izlerinde gezinerek sonunda ilk 6 sırayı kapadı. Etkinliği başlatan 27 arabadan yalnızca 10'u, yetkililer etkinliği planlanan 250 mil (400 km) mesafenin 10 mil (16 km) altında durdurduğu için çetin sınavdan sağ çıkmayı başardı. Sürücü Milt Marion kazanan ilan edildi ve genç Bill France günün sonunda 5. oldu.

1947'nin başlarında Bill France, birleşik bir yarış serisi potansiyelini gördü. France, National Championship Stock Car Circuit'in (Ulusal Şampiyona Stok Araba Pisti) kurulduğunu duyurdu. France, girişim için mali destek alma umuduyla Amerikan Otomobil Derneği(AAA) ile görüştü. AAA girişimin desteğini reddettiğinde France, NCSCC için bir dizi kural ve ödül duyurmaya başladı. Fransa, 1947 NCSCC sezonunun galibinin 1000 $ ve bir kupa alacağını açıkladı. Sezon, Ocak 1947'de Daytona Beach pistinde başlayacak ve sonraki Aralık ayında Jacksonville'de sona erecekti. Sezon boyunca yaklaşık 40 etkinlik yapıldı ve katılım genellikle pistin kapasitesini aştı. Yarışmacılara söz verildiği gibi ödeme yapıldı ve sezon sonunda Fonty Flock girdiği 24 etkinliğin 7'sini kazanarak sezon şampiyonu ilan edildi. Bill France sezon sonunda Flock'a 1000$ ve yaklaşık 120 cm yüksekliğindeki kupayı ve sezon boyunca yarışan diğer sürücülere toplam 3000$'lık para ödülünü teslim etti.

1947 sezonunun sonunda Bill France, 14 Aralık 1947 saat 13'te başlamak üzere Florida'daki Streamline Hotel'de bir dizi toplantı yapılacağını duyurdu. France, NCSCC'yi temsil eden 35 kişiyi otelin en üst katındaki toplantıya çağırdı. Toplantı, France'in "organize yarış arabası sürücüleri topluluğu" vizyonunun ana hatlarını çizeceği dört seminerden ilkiydi. Seri için ilk başta seçilen isim National Stock Car Racing Association(Ulusal Stok Araba Yarış Birliği) idi; bu ismin zaten rakip bir kuruluş tarafından kullanıldığına işaret edildiğinde, organizasyonun adı olarak mekaniker Red Vogt tarafından önerilen National Association for Stock Car Auto Racing (Ulusal Stok Araba Yarış Birliği) seçildi.

NASCAR, 21 Şubat 1948'de William France Sr. tarafından zamanın diğer birçok sürücüsünün de yardımıyla kuruldu. NASCAR için en başta planlar üç farklı bölüm içeriyordu: Modifiye, Roadster ve tamamiyle stok. Modifiye ve Roadster sınıfları, hayranlar için daha ilgi çekici görüldü. Sonrasında NASCAR hayranlarının, bir Kuzeydoğu veya Ortabatı serisi olarak algıladıkları roadster'larla hiçbir şey yapmak istemedikleri ortaya çıktı. Roadster bölümünden hızlıca vazgeçilirken, modifiye sınıfı şuanda "NASCAR Whelen Modified Tour" olarak faaliyet gösteriyor. Stok araba sınıfı, Amerikan otomobil üreticilerinin 2. Dünya Savaşı sonrası talebi karşılayacak kadar hızlı bir şekilde aile sedanları üretememesi nedeniyle askıya alındı. 1948 takviminde modifiye araçlarla yapılacak olan 52  toprak pist yarışı yer aldı. Organizasyon ilk etkinliğine 15 Şubat 1948'de Daytona Beach'te ev sahipliği yaptı. Red Byron, yarışta Marshall Teague'i mağlup etti. Byron, 1948 ulusal şampiyonluğunu kazandı. 1949'da işler önemli ölçüde değişti ve stok araba sınıfıyla ilk etkinlik Şubat ayında Miami yakınlarında 20 millik (32 km) bir gösteriyle yapıldı.

Şimdiye kadarki ilk NASCAR stok araba yarışı, Charlotte Speedway'de yapıldı, (Ancak bu, mevcut NASCAR takvimindeki Charlotte Motor Speedway ile aynı pist değil.) Yarış 19 Haziran 1949'da yapıldı ve sürücü Jim Roper, Glenn Dunaway'in modifiyeli arka yaylarının tespit edilmesinin ardından diskalifiye edildiğinde yarışın galibi ilan edildi. Başlangıçta, arabalar tamamiyle stok olarak biliniyordu ve fabrika modellerinde neredeyse hiçbir değişiklik yapılmadan yarışıyordu. Bu sınıf, 1950 sezonundan itibaren "Grand National" bölümü olarak yeniden adlandırıldı. On yılı aşkın bir süre boyunca, hem güvenlik hem de performans için modifikasyonlara izin verildi ve 1960'ların ortalarında araçlar, stok görünümlü bir gövdeye sahip olarak üretilmeye başlandı.

NASCAR tarihinin başlarında, yabancı üreticiler seriye girmeye ilgi göstermişlerdi; İngiliz otomobil üreticisi MG araçlarından birkaç tanesi seriye katıldı. Örneğin, 16 Ağustos 1963'te International 200'de Smokey Cook, MG marka bir araba ile yarışı 17. sırada bitirdi.

ABD dışında yapılan ilk NASCAR yarışı, 1 Temmuz 1952'de Buddy Shuman'ın Niagara Şelaleleri yakınlarındaki Ontario, Stamford Park'ta yarım millik (800 m) toprak pistte 200 turluk bir yarışı kazandığı Kanada'da yapıldı.

Onaylı Seriler

Ulusal Seriler

Cup Series

NASCAR Cup Series (NCS), sporun en yüksek profesyonel rekabet seviyesidir. En popüler ve en kârlı NASCAR serisidir. 2001'den bu yana, Cup Series sezonu 10 aya dağıtılmış 36 yarıştan oluşuyor. Yazarlar ve hayranlar, NCS'ye atıfta bulunmak için genellikle "Kupa" adını kullanırlar ve serinin eşanlamlısı olarak "NASCAR" kullanımı epey yaygındır. 2022 NCS Şampiyonu Joey Logano'dur. Şampiyonluk rekoru 7'dir ve üç sürücü tarafından tutulur: Richard Petty, Dale Earnhardt ve Jimmie Johnson. Johnson, 2006'dan 2010'a kadar arka arkaya beş Cup Series sürücü şampiyonluğu ile üst üste en çok şampiyonluk rekorunu elinde tutuyor. Daha önce, en çok arka arkaya şampiyonluk, 1970'lerin sonunda Cale Yarborough tarafından arka arkaya üç şampiyonluk olmuştu.

Cup Series'ın ilk isim sponsorluğu 1972'de oldu. Televizyon reklamcılığı yapması yasaklanan R.J. Reynolds Tobacco Company, NASCAR hayranları arasında popüler ve demografik olarak uygun bir tüketici tabanı buldu ve NASCAR'ı bir reklam aracı olarak kullandı. Bu sponsorluğun bir sonucu olarak, Grand National Series, 1971'den itibaren, yeni bir puan sistemi ve şampiyona puanları için bazı önemli nakit avantajlarıyla beraber Winston Cup Series olarak tanındı. 1972'de sezon 48 yarıştan (ikisi toprak pistte olmak üzere) 31 yarışa indirildi. 1972, genellikle NASCAR'ın "modern çağının" başlangıcı olarak kabul edilir. Late Model Sportsman adı verilen bir sonraki rekabetçi seviye, en üst ligden aktarılan "Grand National" unvanını kazandı ve kısa süre sonra Busch Beer'dan da sponsorluk aldı.

2004 yılında Nextel Communications, serinin sponsorluğunu devraldı ve resmi olarak adı "Nextel Cup Series" oldu. Yeni bir şampiyona puan sistemi olan "Chase for the Nextel Cup" (2008'de "Chase for the Sprint Cup" olarak yeniden adlandırıldı) da geliştirildi. Sezonun bitmesine 10 yarış kala puanları sıfırlayarak ilk 10'daki veya liderin 400 puan içerisindeki sürücüler şampiyonluk için kendi aralarında yarışacaktı.
2007'de NASCAR, "The Chase"i ondan on iki sürücüye çıkardığını, 400 puanlık sınırı ortadan kaldırdığını ve ilk on iki sürücüye ilk 26 yarıştan kazandıkları her yarış için on puanlık bir bonus verileceğini duyurdu. Sezon boyunca galibiyetlere de önceki sezonlara göre beş puan daha verilecekti. 2008'de, Nextel ve Sprint firması arasındaki birleşmenin bir parçası olarak, serinin adı "Sprint Cup Series" oldu.

2011'de NASCAR, önceliği puan sistemini bırakmak olan bir dizi önemli kural değişikliğini duyurdu. Bir yarışın galibi artık 43 puan alıyor ve sonraki her sıra için birer puan azalarak ilerliyordu (ikinci için 42, üçüncü için 41 vb.). Kazanan ayrıca 3 bonus puan alır ve bir tura liderlik eden tüm sürücülere ve en çok tura liderlik eden sürücüye yalnızca birer bonus puan verilir. Bir diğer önemli değişiklik, Chase için eleme sürecini içerir. Katılacak sürücü sayısı 12'de kalacak, sezon içinde en çok puan alan 10 sürücü katılmaya direkt olarak hak kazanacak, kalan 2 Chase sürücüsü, 11. ve 20. sıralar arasında en çok yarış kazanmış olan iki sürücü olacak.

2014 yılında NASCAR, Chase formatında başka bir yenilik duyurdu, katılımcı sayısını 16 sürücüye çıkarttı ve her üç yarıştan sonra dörder sürücü elenecek ve Homestead'deki sezon finalinde şampiyonluk için rekabet edecek dört sürücü kalacaktı. Ek olarak, en fazla galibiyete sahip 16 sürücünün (puan lideri galibiyet alamazsa 15; lider otomatik olarak hak elde edecek.) Chase'e katılmaya hak kazanmasıyla galibiyetlere daha fazla önem verilir hale geldi. 16'dan az yarış galibi varsa, kalan katılım hakları puan sistemindeki sıralamaya göre doldurulacaktı.

Monster Energy, 2017 yılında seriye isim sponsoru oldu ve serinin adı "Monster Energy NASCAR Cup Series" olarak değiştirildi. Monster Energy'nin isim sponsorluğuyla NASCAR, "The Chase" adını da kaldırdı ve artık diğer birçok spor dalında olduğu gibi son 10 yarışı basitçe "playofflar" olarak adlandırıyor.

2019 sezonunun ardından NASCAR, Monster Energy'nin serinin isim sponsoru olarak kalma teklifini reddetti. 5 Aralık'ta NASCAR, yeni sponsorluk modelini açıkladı. Tekil bir isim sponsoru yerine, dört ana iş ortağı (Coca-Cola, Xfinity, Busch Beer ve GEICO), NASCAR Cup Series olarak yeniden adlandırılan serinin sponsorları oldu.

Xfinity Series

NASCAR Xfinity Serisi, NASCAR'daki en yüksek ikinci profesyonel rekabet seviyesidir. En son şampiyon 2022 sezonu şampiyonu Ty Gibbs'tir.

Bu serinin modern versiyonu, 1982'de Budweiser markasının sponsorluğunda başladı. 1984'te adı Busch Grand National Series(sonrasında sadece Busch Series) olarak değiştirildi. Budweiser sponsorluğu 2007'nin sonunda sona erdi ve yerini 2008'den 2014'e kadar Nationwide Insurance aldı ve seri artık Xfinity markası aracılığıyla Comcast tarafından destekleniyor.

Sezonda genellikle Cup Series'tan daha az yarış vardır ve para ödülü önemli ölçüde daha düşüktür. Bununla birlikte, son birkaç yılda, bazı Cup Series sürücüleri her hafta sonu ayni pistteki Cup Series etkinliğine hazırlanma olarak Xfinity yarışlarına katıldılar. Ayrıca, birkaç sürücü aynı hafta sonu hem Cup hem de Xfinity etkinliklerine katılmakla kalmadı, aynı zamanda her iki seride de tam zamanlı olarak yarışmaya başladı. Kevin Harvick, Busch Series'ta tam zamanlı olarak yarışan ve bir şampiyonluk kazanan ilk Cup Series sürücüsüydü, aslında bunu iki kez yaptı; 2001'de bunu Richard Childress Racing ile yaptı, ancak bunu zorunluluktan yaptı çünkü Dale Earnhardt'ın ölümü onu RCR'nin kendisi için planladığı programdan önce Cup Series'a girmek zorunda bıraktı. RCR ve kendi yarış takımı için üç ayrı otomobille yarıştığı 2006'daki şampiyonluğu, NBS/NNS'de Cup Series yarışçıları tarafından kazanılan arka arkaya beş şampiyonluğun ilkiydi.

Uygulama, Cup Series takımlarına haksız bir avantaj sağladığı ve Cup Series sürücülerinin varlığının, şampiyon olabilecek Nationwide Series sürücülerinin işini zorlaştırdığı için eleştirildi. Aynı anda iki seride yarışan bu sürücüler, "Buschwhackers" olarak etiketlendi. Mayıs 2007'de NNS direktörü Joe Balash, NASCAR'ın Buschwhacker tartışmasıyla başa çıkmak için seçenekleri araştırdığını doğruladı. En çok konuşulan önerilerden biri, Nationwide Series'e katılan Cup Series sürücülerinin Nationwide Series'e katılımlarından dolayı puan almamasıydı. 2007'de NASCAR başkanı Brian France, Kupa yarışmacılarının tamamen yasaklanması dışında tüm seçeneklerin hala değerlendirilmekte olduğunu belirtti. Bu değişiklik, iki haftadan kısa bir süre sonra France tarafından bir basın toplantısında resmen onaylandı ve o zamandan beri NASCAR kurallarında kaldı. Artık "Buschwacker" olan sürücüler NNS'de puan klasmanına dahil olamıyor.

2010'dan başlayarak, Nationwide arabaları, Cup Series arabalarından farklı gövdelere sahip olmak üzere Cup arabaları tarafından kullanılan mevcut "Car of Tomorrow" (veya COT) tasarımına bir şekilde uyarlandı.

2016'da Chase formatı hem Xfinity hem de Truck Series'ı kapsayacak şekilde genişletildi. Cup Series'ta kullanılan dört etaplı, 10 yarışlık format yerine, iki serinin her birindeki Chase, her biri üç yarıştan oluşan ön eleme turu olmak üzere üç etap ve toplamda yedi yarıştan oluşur. Xfinity Series Chase, Cup Series Chase'tekinden farklı olarak 16 yerine 12 sürücüyü içerir. Cup Series Chase'i de yansıtan Xfinity Series'de Chase'in her ön eleme turunun sonunda dört sürücü elenir. Bu, Cup Series'ta olduğu gibi, son yarışa giren dört sürücünün seri şampiyonluğu için yarışacağı anlamına gelir. Cup'a benzer şekilde, 2017'den itibaren "The Chase" lakabı kaldırıldı ve son yedi yarış artık Xfinity Playoffs olarak anılıyor.

Puan klasmanı katılımını bir ulusal seriyle sınırlayan kısıtlamalara rağmen, Cup sürücüleri 2015 yılına kadar Xfinity Series yarışlarının büyük çoğunluğunda yarışmaya ve kazanmaya devam ediyorlardı. 2015 sezon finalinden başlayarak NASCAR, Xfinity yarışlarına çıkan Cup sürücüleri ile ilgili ek kısıtlamalar eklemeye başladı. 2020 sezonundan itibaren, en yüksek seviye serilerde üç yıldan fazla deneyime sahip Cup sürücüleri, sezon başına beş yarışla sınırlandı. Ayrıca, aynı sürücüler normal sezon finali, NXS eleme yarışları veya Dash 4 Cash yarışlarına katılamazlar.

Craftsman Truck Series

NASCAR Craftsman Truck Series, modifiye edilmiş kamyonetlerle yapılan bir yarış serisidir. Xfinity ve Cup Series ile birlikte NASCAR'ın üç ulusal serisinden biridir. En son şampiyonu 2022'de Zane Smith'tir.

1994 yılında NASCAR, Craftsman tarafından sunulan NASCAR SuperTruck Serisinin oluşumunu duyurdu. İlk seri yarışı 1995'te yapıldı. 1996'da seri, Craftsman'ın katılımını vurgulamak için NASCAR Craftsman Truck Series olarak yeniden adlandırıldı. Seri, ilk başta NASCAR sürücüleri için bir tuhaflık veya "yaşlı serisi" olarak kabul edildi, ancak sonunda popülaritesi arttı ve sürücülerin NASCAR Xfinity Serisi'nde bir tam sezon geçirmeden doğrudan Cup Series'a yükseldiği görüldü. Bunlar arasında Kurt Busch ve Carl Edwards (her ikisi de Roush Racing için yarıştı) bulunmaktadır. Buna ek olarak, Ron Hornaday Jr., Todd Bodine, Mike Skinner ve Johnny Benson gibi diğer iki seride orta düzeyde başarı elde eden deneyimli sürücüler, kamyon serisinde kariyerlerini tekrardan canlandırdılar.

2009'da seri, Camping World Truck Series oldu. 2019'da seri, NASCAR Gander Outdoors Truck Series olarak yeniden adlandırıldı.

Chase formatı 2016'da Truck Series'i kapsayacak şekilde genişletildi. Format, Xfinity Series'de kullanılanla aynıdır, ancak Chase için Xfinity Series'tan farklı olarak 12 yerine 8 sürücü seçilir. Her ön elemenin sonunda 4 yerine 2 sürücü elenir. Hem Cup Serisinde hem de Xfinity Serisinde olduğu gibi, son yarışa giren dört sürücü seri şampiyonluğu için yarışır. Cup'a benzer şekilde, 2017'den itibaren "The Chase" lakabı kaldırıldı ve artık sadece "Truck Series Playoffs" olarak anılıyor.

8 Mayıs 2018'de NASCAR ve Camping World, Truck Series isim sponsorluğunun 2019'dan itibaren Camping World yan kuruluşu Gander Outdoors'a taşınacağını duyurdu. 2022 yılına kadar olan sözleşmenin planlandığı gibi devam etmesi planlanıyor. Seri, 2021'de Camping World Truck Series adına dönmeden önce 2020'de NASCAR Gander RV & Outdoors Truck Series olarak yeniden adlandırıldı.

26 Ağustos 2022'de orijinal serinin sponsoru Craftsman'ın 2023 sezonundan itibaren isim sponsoru olarak geri döneceği açıklandı.

ARCA Menards Series

ARCA Menards Serisi, büyük turing serisi pistlerinde ve yerel yarış serisi pistlerinde yarışan bir yarış serisidir. Öncelikle bir Ortabatı Amerika Birleşik Devletleri serisidir. NASCAR, seriyi 60 yıl özel sektöre ait olduktan sonra 27 Nisan 2018'de satın aldı.

Uluslararası Seriler

Pinty's Series

NASCAR Pinty's Series, eski CASCAR(Kanada Stok Araba Yarışları Birliği) Super Series'den (1981'de kurulan ve 2006'da NASCAR tarafından satın alınan) türetilen Kanada'daki bir NASCAR yarış serisidir. Yeni seri, Kanada'nın altı eyaletinde toplam 13 etkinlikte yarışılıyor. Pek çok sürücü Kanada'da devam ederken, diğerleri -J. R. Fitzpatrick ve D. J. Kennington dahil olmak üzere- daha büyük NASCAR serilerine geçiyor. Arabalar, Amerika'da görülen arabalardan biraz farklı, ancak V8 motorlarla çalışan çelik boru çerçeveli gövdeler hala var.

PEAK Mexico Series

Aralık 2006'da NASCAR, Meksika'da 2007'den itibaren Desafío Corona Serisinin yerini alacak olan NASCAR Corona Serisinin (şimdi PEAK Mexico Serisi) yaratılacağını duyurdu.

2004 yılında NASCAR, Meksika'da Meksika T4 Serisi olarak bilinen bir mini stok yarış serisini de organize etmeye başladı.

Otomobil yarışları

NASCAR


Bulbocavernosus may refer to:
The bulbospongiosus muscle, also called bulbocavernosus muscle
Bulbocavernosus reflex

Bulbocavernosus


باغ نو  (بالفارسية: روستاى باغ نو )، قرية صغيرة تـتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في غرب محافظة هرمزگان في جنوب إيران.

حدود قرية باغ نو
حدود قرية باغ نو : من الشمال أزدي، ومن الجنوب جبل، ومن الغرب قرية خلیل، ومن الشرق تنتهي بـجبل.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (12) نسمه تشكل (2 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية. بها مسجد، وبركة لحفظ مياه الأمطار، وعين ماء عليها حوالي 300 نخل في جنوب القرية.

مهنة السكان
سكان القرية يمتهنون بتربية المواشي والأغنام. ويجلبون الحطب من الجبال المحيطة بهم، وكذلك الأعشاب الطبية الموجودة على سفح الجبل وبيعها في القرى المجاورة لهم.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

باغ نو


Grevinde X er en dansk stumfilm fra 1909, der er instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1909
Stumfilm fra Danmark

Grevinde X


Ryo Matsumura (født 15. juni 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub AC Nagano Parceiro.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryo Matsumura


Histriasaurus (doslovno prevedeno: istarski gušter) rod je dinosaura koji je živio u ranoj kredi (od Hauterivija do Barremija, prije 136,4 – 125,45 milijuna godina). Njegovi fosili, holotip WN V-6, pronađeni su u vapnencu na morskom dnu na obali istarske općine Bale. Rod je opisao Dalla Vecchia 1998. godine. Pripadnici roda Histriasaurus bili su sauropodi slični rodu Rebbachisaurus, ali su bili primitivniji od njega. Filogenetičke analize objavljene 2007. i 2011. godine stavile su Histriasaurusa kao najviše baznog člana porodice Rebbachisauridae.

Tipičnu vrstu H. boscarollii, opisao je Dalla Vecchia 1998. godine. Specifično ime nosi po Daríju Boscarolliju koji je otkrio nalazište. Iako neki autori osporavaju postojanje taksona Histriasaurus, noviji papiri podupiru originalnu klasifikaciju.

Izvori

Vidi još
 Megalosauropus brionensis
 Titanosaurimanus nana

Vanjske poveznice

 Histriasaurus at Dinosauria On-Line (Backup at WayBack Machine)
 Histriasaurus, Paleobiology Database

Sauropoda
Dinosauri u Hrvatskoj

Histriasaurus


Jaklovce este o comună slovacă, aflată în districtul Gelnica din regiunea Košice, pe malul râului Hnilec. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.878 de locuitori.

Istoric
Localitatea Jaklovce este atestată documentar din 1328.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jaklovce


Svijet

Otkrića

Osnivanja

 Počeo izlaziti Pure and Applied Chemistry

Događaji

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za kemiju:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kemija u 1960.


Katolička Crkva u Sjevernoj Makedoniji  (maked.: Католицизам во Македонија), dio je svjetske Katoličke Crkve pod vodstvom pape i Rimske kurije, unutar granica Sjeverne Makedonije. Katoličanstvo je druga najbrojnija kršćanska zajednica u državi, nakon Makedonske pravoslavne Crkve, te je na području Sjeverne Makedonije prisutno još od I. st.. Obilježava ju brojna grkokatolička zajednica kojom, kao i sestrinskom rimokatolikom, predsjeda biskup i eparh Kiro Stojanov.

Kršćanstvo je u Makedoniju (kasnije rimsku pokrajinu, dijelom i u današnjoj Grčkoj) stiglo još u vrijeme apostola: Djela apostolska spominju Pavlov posjet i boravak, vjerojatno 51. g. pos. Kr. Dodatne poticaje širenju kršćanstva dali su car Justinijan I. te tri stoljeća kasnije Kliment i Naum Ohridski, utemeljitelji Ohrdiske škole. Također, potvrda o postojanju katoličke zajednice na području današnje Sjeverne Makedonije jest prisutnost i spomen dardanskoga biskupa na Nicejskom saboru, kao i pismo pape Gelazije I. šestorici dardanskih biskupa.

Upravno je ustrojena u rimokatoličku Skopsku biskupiju (dio Vrhbosanske metropolije) te grkokatoličku eparhiju. Rimokatolička prvostolnica je Katedrala u Skoplju, a grkokatolička Katedrala Uznesenja Blažene Djevice Marije u Strumici.

Papa Franjo posjetio je Sjevernu Makedoniju u srpnju 2019.

Izvori
 Sjeverna Makedonija  GCatholic

Katoličanstvo po državama
Religija u Sjevernoj Makedoniji

Katolička Crkva u Sjevernoj Makedoniji


Alison Snowden (* 4. April 1958 in Arnold bei Nottingham) ist eine britische Animatorin, Filmproduzentin und Drehbuchautorin.

Leben
Snowden wuchs in Arnold, einer Vorstadt von Nottingham, auf. Sie absolvierte zunächst ein Grafikstudium am Mansfield Art College (Grundkurs) und der Lanchester Polytechnic in Coventry, die sie mit einem Diplom als Grafikerin abschloss. Anschließend besuchte sie die National Film and Television School in Beaconsfield, wo sie den Kanadier David Fine kennenlernte. Snowden, die während ihres vierjährigen Studiums auf den Spielfilmbereich konzentriert war, kam durch Fine mit den Arbeiten des NFB in Berührung und begann im Animationsfilmbereich zu arbeiten. Ihr Abschlussfilm an der NFTS wurde 1984 der Kurzanimationsfilm Second Class Mail, der 1985 für einen Oscar nominiert wurde.

Nach Ende der Ausbildung zogen Snowden und Fine nach Kanada und arbeiteten bis 1989 am NFB. Als "Snowden and Fine" schufen beide verschiedene Kurzanimationsfilme, darunter den für einen Oscar nominierten George and Rosemary sowie In and Out. Sie kehrten 1989 nach London zurück und waren zunächst im Werbefilmbereich tätig. Es folgte 1994 der mit einem Oscar ausgezeichnete Kurzanimationsfilm Bob's Birthday. Bob's Birthday führte schließlich zur 52-teiligen Fernsehtrickserie Bob and Margaret, die in Großbritannien (Staffel 1 und 2) und Kanada (Staffel 3 und 4) spielte und von 1998 bis 2001 entstand. Snowden arbeitete von 2004 bis 2007 an Skripten für Mark Bakers Peppa Pig; gemeinsam mit Fine war sie 2007 an der Entwicklung der Serie Shaun das Schaf beteiligt. Ihre Trickserie Ricky Sprocket, Showbiz Boy lief 2007 an, wurde jedoch bereits 2008 eingestellt.

Gemeinsam mit Fine inszenierte sie den Kurzfilm Animal Behaviour, für den sie 2019 erneut für den Oscar nominiert wurde.

Snowden und Fine sind verheiratet und haben eine Tochter. Beide leben seit 2005 in Vancouver, Kanada.

Filmografie
 1985: Second Class Mail
 1987: People and Science: A Test of Time
 1987: George and Rosemary
 1989: In and Out
 1991: The Boss
 1991: Pink Komkommer
 1993: Deadly Deposits
 1994: Bob's Birthday
 1998–2001: Bob and Margaret (TV-Serie)
 2004: Peppa Pig
 2007: Ricky Sprocket: Showbiz Boy
 2007–2010: Shaun das Schaf (Shaun the Sheep) (TV-Serie)
 2018: Animal Behaviour (Kurzfilm)

Auszeichnungen
 1984: Publikumspreis, Ottawa International Animation Festival, für Second Class Mail
 1986: Oscarnominierung, Bester animierter Kurzfilm, für Second Class Mail
 1987: Jurypreis, Montréal World Film Festival, für George and Rosemary
 1988: Genie Award, Bester Kurzfilm, für George and Rosemary
 1990: UNICEF-Award der Berlinale, Bester Kurzfilm, für In and Out
 1990: Genie-Award-Nominierung, Bester animierter Kurzfilm, für In and Out
 1994: BAFTA-Nominierung, Bester Animationsfilm, für Bob's Birthday
 1994: im Wettbewerb um den Goldenen Bären der Berlinale, Kategorie Bester Kurzfilm, mit Bob's Birthday
 1994: Genie-Award-Nominierung, Bester Kurzfilm, für Bob's Birthday
 1994: Gordon Bruce Award for Humor, Ottawa International Animation Festival, für Bob's Birthday
 1995: Oscar, Bester animierter Kurzfilm, für Bob's Birthday

Literatur
 NFB/David Fine & Alison Snowden. In: Anima Mundi (Hrsg.), Julius Wiedemann (Bearb.): Animation Now! Taschen, Köln u. a. 2004, S. 332–335.

Weblinks

Website von Snowden und Fine (englisch)
 Snowden und Fine auf screenonline.org.uk (englisch)

Einzelnachweise

Person (Animation)
Oscarpreisträger
Brite
Geboren 1958
Frau
Absolvent der Coventry University

Alison Snowden


Coleonema album es una especie de planta de la familia de las rutáceas. Es nativa de Sudáfrica.

Descripción
Es un arbusto  erecto, muy ramificado y compacto que crece hasta una altura de 2 m. Está finamente ramificado y desarrolla nuevos brotes en las puntas de las ramas viejas. La ramificación se produce a partir de la base del arbusto. La corteza es de color marrón grisáceo, dura con cicatrices horizontales de las hojas. La inflorescencia es solitaria, axilar y densa en la punta de las ramas. Los capullos cerrados de flores se tiñen de color rosado y aparecen en blanco cuando se abren. Las flores son pequeñas, blancas de 6-7 mm de diámetro, con un disco de color verde oscuro en el centro.  Las flores aparecen con tal profusión que la selva es una nube  blanca cuando está en flor y atrae a las abejas y mariposas. Florece de mayo a noviembre.

Usos
Es una planta costera excelente y se puede utilizar como planta ornamental de jardinería. Las hojas son aromáticas y contienen aceites esenciales que son utilizados por los pescadores para eliminar el olor de sus manos.

Los campistas frotan las hojas en su ropa de cama para mantener las hormigas y los mosquitos alejados. Las hojas se usan como un repelente de insectos.

Taxonomía
Coleonema album fue descrita  por el  botánico (Thunb.) Bartl. & H.L.Wendl.  y publicado en Beitrage zur Botanik 1: 56, en el año 1824.
Sinonimia
Diosma alba Thunb.	basónimo
Diosma juniperina Moench

Referencias

album

Coleonema album