O beija-flor-de-orelha-azul (Colibri cyanotus), também conhecido como o colibri-d'orelhas-pequeno, é uma espécie de beija-flor verde metálico de tamanho médio comumente encontrada em áreas florestais da Costa Rica ao norte da América do Sul. Esta espécie e o violetear mexicano foram anteriormente considerados como coespecíficos e nomeados o 'violetear verde'.

Taxonomia e sistemática
O violetear menor pertence à ordem Apodiformes. Os beija-flores compartilham essa ordem com os andorinhões, como o andorinhão de colarinho branco. O nome Apodiformes é derivado das palavras gregas "a pous", que significa "sem pé". Embora os apodiformes de fato tenham pés, eles são bem pequenos e suas pernas são curtas e relativamente fracas. Muitos pássaros nessa ordem não podem andar e, portanto, raramente ou nunca pousam no chão, já que a fuga rápida de predadores é praticamente impossível. Por esta razão, os membros desta ordem passam a maior parte do tempo no ar.

Subespécies
O violetear menor tem quatro subespécies:

 C. c. cabanidis ( Heine ), 1863) - Costa Rica, oeste do Panamá
 C. c. cyanotus ( Bourcier, 1843) - Colômbia, noroeste da Venezuela, Equador
 C. c. kerdeli Aveledo & Perez, 1991 - nordeste da Venezuela
 C. c. crissalis Todd, 1942 - Peru e Bolívia

Descrição
O violetear menor é aproximadamente de tamanho médio para os padrões de beija-flor. A média fica em torno  em comprimento total. Seu bico é preto e principalmente reto com apenas uma ligeira curva descendente e mede de .   A massa corporal pode variar de .  Entre as medidas padrão, a corda da asa é  e a cauda é .  Ele é verde brilhante acima com um reluzente protetor de orelha violeta nas laterais do pescoço. Sua garganta e peito são de um verde mais brilhante com uma barriga verde brilhante. A cauda é um azul-esverdeado metálico com penas centrais mais bronzeadas e uma faixa subterminal preta proeminente.

Vocalizações
Machos solitários cantam em galhos altos e expostos em seu território todos os dias. A música deles é um "tsu-tzeek" monótono e seco, a uma taxa de cerca de uma chamada por segundo.

Distribuição e habitat
O violetear menor se reproduz nas terras altas da Costa Rica e no oeste do Panamá; montanhas do norte da Venezuela e os Andes do oeste da Venezuela ao oeste da Bolívia.

Habitat
Os habitats comuns para o violetear menor estão no dossel e nas bordas da floresta subtropical e temperada inferior, bosques secundários e arbustos, e clareiras e jardins na zona subtropical em ambas as encostas dos Andes. É registrado principalmente entre altitudes de , embora às vezes eles vagam até  em busca de fontes de alimento. Geralmente prefere áreas mais úmidas e de alta altitude, como florestas nubladas, do que o semelhante violetear cintilante e está completamente ausente do vale central, onde o violetear cintilante é mais prevalente. No entanto, as duas espécies às vezes são vistas nas mesmas áreas, alimentando-se de árvores Ingá floridas.

Comportamento e ecologia

Dieta
O violetear menor forrageia sozinho, mas tende a se reunir em árvores floridas, especialmente Inga de sombra de café. Eles se alimentam do nível médio ao dossel e geralmente mantêm e defendem um território de alimentação. Eles se alimentam principalmente de néctar e pequenos insetos. O violetear menor foi registrado como atingindo a maior velocidade de vôo já registrada para um beija-flor, com um par de pássaros atingindo  durante uma perseguição, embora outras espécies possam atingir velocidades semelhantes.

Reprodução
Como a maioria dos beija-flores, o violetear menor é um ninho solitário. O único envolvimento do macho no processo de reprodução é atrair e acasalar com a fêmea. A fêmea é então responsável pela escolha do local do ninho, geralmente em um pequeno galho horizontal baixo em uma área protegida. O ninho é pequeno e construído a partir de vários materiais vegetais, teias de aranha e penugem entrelaçadas para formar uma estrutura de xícara resistente. Dois pequenos ovos brancos são colocados dentro do ninho e a fêmea os incuba sozinha. O tempo de incubação é de 14 a 18 dias. Os filhotes são alimentados principalmente com insetos devido às altas exigências nutricionais. Nenhuma informação foi encontrada sobre a duração do estágio de filhote ou idade ao filhote. A reprodução ocorre desde a estação chuvosa até o início da estação seca, que varia de acordo com a latitude.

 Green violetear stamps (for Costa Rica, El Salvador) with Range Map at bird-stamps.org

Aves descritas em 1843
Aves do Panamá
Aves da Costa Rica

Beija-flor-de-orelha-azul


André Hartmann, né à Colmar le  et mort à Munster le , est un industriel et homme politique français.

Biographie

Fils d'un modeste teinturier, il devient compagnon du tour de France et voyage en Allemagne. En 1782, il fonde à Munster un atelier de toiles peintes en s'associant à J.-H. Riegé, qui se développe et emploiera plus de  ouvriers. Il est ainsi considéré comme le créateur de l'industrie alsacienne.

Fondateur de la dynastie Hartmann, il se marie en 1771 avec Catherine Waag et aura quatre enfants. En 1789, il devient l'unique propriétaire de l'usine d'indiennes du Graben. En 1793, au moment où les bâtiments du monastère sont vendus comme biens nationaux, il se porte acquéreur de plusieurs parcelles. Deux ans plus tard, il achète l'ancienne propriété du préteur royal de Munster, de Barth, qui a été chassé par la Révolution française.

Hartmann fonde en 1818 les Manufactures Hartmann et Fils avec ses deux fils : Frédéric et Henry. Chevalier de la Légion d'Honneur (1821), il laisse la gestion de l'entreprise en 1826 à ses deux fils.

Il a aussi été Maire-président de la communauté d'habitants du Val et de la Ville de Munster de 1792 à 1795 et de 1799 à 1815.

Notes et références

Bibliographie
 .

 .

Liens externes

Industriel alsacien
Naissance en novembre 1746
Naissance à Colmar
Décès en septembre 1837
Décès à 90 ans

André Hartmann


Tara Maclay, kült televizyon dizisi Buffy the Vampire Slayer'da Joss Whedon tarafından yaratılmış karakterdir. 16 Ekim 1980 tarihinde doğmuş ve 7 Mayıs 2002'de Sunnydale-Kaliforniya'da ölmüştür. Tara Maclay, Amber Benson tarafından canlandırılmıştır.

Özgeçmişi

Karakter Tarihi

Tara, ilk olarak dördüncü sezonda Hush adlı bölümde Sunnydale Üniversitesi'nin wicca grubunun bir toplantısında görülmüştür. Bu toplantıda bu sessiz ve utangaç kız Willow'un çok dikkatini çekmiş ve o günden sonra birlikte büyü çalışmaya başlamışlardır. Willow, büyü çalışmalarına başladıktan sonra bir şey daha fark eder, Tara çok güçlü ve başarılı bir cadıdır. Oz'la olan talihsiz ilişkisinin ardından kendini erkeklerden uzaklaştıran Willow kendini ilk kez Tara'ya yakın hisseder. Ve artık sevdiği kişinin Tara olduğunu anlar. Willow da, Tara da lezbiyendir. Birbirini seven bu iki genç cadı, birlikte kendilerini hem cadılıkta hem de kişisel olarak geliştirmektedirler. Tara'nın Once More, With Feeling adlı bölümde şarkısında da söylediği gibi birbirlerini tamamlamaktadırlar. (Under your spell şarkısında, "You make me complete")

Tara'nın ailesi ve Sunnydale'den önceki yaşamı hakkında pek fazla şey bilinmiyor, ancak daha annesini kaybeden Tara'ya babası ve erkek kardeşi bunun ailelerinin bir laneti olduğunu ve kendisinin de 20 yaşında bir iblise dönüşüp öleceğini söylerler. Ancak Family adlı bölümde bunun ailenin kadınlarını kontrol altında tutmak için babasının söylediği bir yalan olduğu anlaşılır. Tough Love adlı bölümde Willow Tara'nın kendisinden daha önce coming-outta bulunduğunu, belki de kendisinin ilk kız arkadaşı olmadığını düşündüğünü söyler ve Tara ile ilk kavgalarını ederler. Bir süre yalnız kalmak isteyen ikiliden Tara festivale gider. Burada onun anahtar olduğunu düşünen Glory Tara'nın parmaklarını kırıp beynini emer. Deliren Tara, aynı bölümde Glory'ye anahtarın Dawn olduğunu ima eder.

Altıncı sezonun başlarında, ablası Buffy ölen Dawn için Willow'la bir tür ebeveyn figürü olurlar. Birbirlerine destek çıkarlar. Ama Tara, Willow'un çok fazla büyü kullandığını söyleyip kavga ederler. Willow, büyü yapmayacağına söz verir ama sözünü tutamayınca Tabula Rasa adlı bölümde ayrılırlar. Ama hep birbirlerini severler. Birbirlerine Dawn'ı köprü olarak kullanıp misillemelerde bulunurlar. Sonunda Entropy adlı bölümde bir buluşma düzenleyip kahve içerler ve konuşurlar. O akşam Tara, Willow'un odasına gelir konuştuktan sonra öpüşürler.

Ama bir gün Warren gelir ve tabancayla Buffy'yi vurmaya çalışır. Warren Buffy'i vurur. Ama attı kurşunlardan biri Willow ile keyifle konuşan Tara'nın göğsüne saplanır...- Willow ve Tara konuşuyorlardır. Birden cam kırılır ve Willow'un üstüne birden kan fışkırır. Pencerenin önünde olan Tara vurulmuştur ve yere düşer. Willow endişeyle "Tara?" diye seslenip ona yürür ve vurulduğunu görünce birden ağlar ("Tara lütfen uyan.. lütfen ölme Tara!")- Birden acıdan ağlarken göz bebeği kıpkırmızı oluverir...

Sonunda acısından Dark Willow'a dönüşür ve dünyayı yok etmeye çalışır. Ama hala onu sevenlerin olduğunu anlayınca tekrar Willow olur...

Buffy karakterleri
Kurgusal LGBT karakterler
Kurgusal lezbiyen karakterler
Buffy evreni cadıları

Tara Maclay


Juliaca (; Quechua and ) is the capital of San Román Province in the Puno Region of southeastern Peru. It is the region's largest city with a population of 276,110 inhabitants (2017). On the Altiplano, Juliaca is  above sea level, is located on the Collao Plateau and is northwest of Lake Titicaca (45 km). It is the largest trade center in the Puno region.

Juliaca is near Lake Chacas, the Maravillas river, and near the ruins of Sillustani.

The city hosts Juliaca's Carnival each year between February and March. During this very popular event participants, dressed in colorful costumes, gather on the streets to dance in the style of the Collao Plateau. Saint Sebastian's feast is celebrated on 20 January of every year.

Juliaca's citizens rely on cars, trains, and bicycles. It is a major transit point in the region and has strong ties with Peru's southern cities, including Arequipa, Puno, Tacna, Cuzco, Ilo, and with La Rinconada and Bolivia.

Like Chicago, Illinois, it is nicknamed "The Windy City", in its case, because of the city's location on the windy Collao Plateau. It is also called the "Sock City" or "Knitting City" because Juliaca was a major center of sock, sweater, and handicraft production. Now the production of clothes, wool and fabrics are industrial processes.

It is also home to Inca Manco Capac Airport, the region's main airport.

Etymology
The historian Ramon Rios argues that Juliaca comes from the Quechua words Xullaskca kaipi (it had drizzled) in allusion that when the Inca troops arrived at this part of the Altiplano chasing the collas, they noticed that in the Huaynarroque hill it had drizzled.

However, Justo Ruelas affirms that Juliaca comes from the Quechua word Shulla Qaqa (roquedal dew), due to the fact that in the vicinity of the Huaynarroque and Santa Cruz hills, small quartz particles can be seen, which resembles the morning dew that falls on rocks.

History

Pre-Spanish arrival
The Altiplano was inhabited from around 4,000 BC by sedentary communities dedicated to agriculture and livestock (llamas and guinea pigs).

The Uros settled in the river towns, taking advantage of the benefits of the totora and the fish of Lake Titicaca, settled in the surrounding lakes: Chacas, Qoriwata, Cochapampa, and the Juliaca River, today Coata River.

The constitution of these settlers were registered as Uros de Coata and Uros de Desaguadero, from where the Uros of Coata would be better communicated and related to Juliaca, by the river that linked them, also these riverine settlers developed a sailing technique, on rafts made of totora, fastened with yarned ropes based on the ichus, which would serve as support for fishing, and at times, of transport from Lake Titicaca to the smaller lakes that were between the territories of Juliaca.

Between the years 1000 to 500 BC, Juliaca flourished under the influence of Qaluyo (ancient settlement), in the place of Qomer Moqo (Taparachi). Archaeologists discovered a small village dating back to this time, whose settlers were fed with potatoes, quinoa, kañiwa, carachi, guinea pig, among others. They were the first builders of waruwarus and developed a special textile industry.

In the years 200 BC to 200 AD, the domain of the Pukara culture expanded in this region of the highlands. Between the third and fourth centuries, the Huaynarroque tribe flourished. Subsequently, the hegemony of Tiahuanaco, Colla and Inka arises consecutively. The kollas and Inka were ruthless rivals and only under the military command of Pachacútec and his son Mayta Capac were able to subdue the brave Sapana, Chuchicápac and Huaynarroque tribes after bloody wars of conquest.

21st century
During a political crisis, 18 protestors were shot dead by the police.

Economy
Juliaca is a large trade center for goods and services, and is considered the financial capital of the Puno region. Trade is its principal economic activity, comprising 26.5% of the Labor force. In 2008, Juliaca had 15,439 commercial establishments, which amounts to 41% of trade done in the Puno region. It is the commercial hub for the La Rinconada high-altitude city of informal gold mining.

The city of Juliaca has become a center of capital investment. As a result, poverty has been reduced, and increased per capita income has come to some of its residents.

Geography

Climate
Juliaca has a subtropical highland climate (Köppen Cwb/Cwc) bordering on an alpine tundra climate (ETH) with cool to cold temperatures most of the year. The average annual precipitation is . Winters are dry with freezing nights and mornings, and pleasant afternoon temperatures.

Monuments and places of interest
The city of Juliaca and its surroundings have various natural and historical tourist attractions, among the most outstanding are:  The Santa Catalina church, Waynaruqi hill, Chacas lagoon and the Kokan community.

Santa Catalina Church
Located in the Plaza de Armas, it has an indigenous baroque architectural style. The start of its construction dates back to 1649, started by the Jesuits; however it was not completed until 125 years later. Proof of this is its only bell tower, built entirely with ashlar brought from the quarries of Arequipa. It is currently under the command of the Franciscan Order.

La Merced Church
This church is a beautiful work of architecture from the time of the republic. It is located in the west wing of the Plaza Bolognesi in the city center. Carved out of red limestone (due to its characteristic color) and with a structure typical of the modern era (iron frame). Like the main Church of Santa Catalina, it only has a bell tower arranged symmetrically unlike the previous one, and it also features a clock with four circular faces. Its construction is due to a group of faithful devotees who commissioned the construction from Don Gregorio Layme. It was inaugurated in 1959 and renovated in 1995, where they included indigenous elements.

Franciscan Convent
Also called Convent of  Santa Bárbara . It is a four-level building built on the hill  Hatun Rumi  or  Santa Bárbara  (Spanish name), 40 m from the Plaza de Armas de Juliaca, it presents a style essentially Romanesque

Due to its importance during the republican era, today it constitutes one of the main tourist attractions of the city.

Waynaruqi hill
Located in a southeast of the Plaza de Armas, on the top of the hill Waynaruqi. The White Christ, made entirely in concrete and fiberglass, stands out on the horizon of Juliaca. At the foot of the monument is a viewpoint, from which it is possible to see the urban and non-urban areas that comprise the city. The complex was built in just two and a half weeks, and was opened in 1987.

Las Calceteras Gallery
It is a three-floor building, located in the north wing of the Plaza Bolognesi. It is a shopping center for handicrafts, where all kinds of clothing are sold (socks, chullos, bootees, shawls, sweaters, rugs, gloves, etc.) woven or manufactured with native materials (llama, alpaca, vicuña ), the visitor can also visualize the handwork done by the artisan ladies with their typical clothing (called hosiery), in different types of wool and fiber, highly appreciated in the international market.

Chacas Lagoon
Located 10 km northwest of the city of Juliaca, in the area corresponding to the towns of Kokan and Chacas. It is a lagoon surrounded by vast hills, like the Iquinito (which is the highest in the area), the lagoon has a fusiform shape and an area of approximately 6.2 km  2 . In this abundant lagoon the local flora and fauna, mainly during the summer (rainy season).

Gallery

See also
Colegio Parroquial Franciscano San Román
PeruRail

References

External links

Cities in Peru
Populated places in the Puno Region

Juliaca


Álvaro Christian García del Otero (Barcelona, 25 de septiembre de 1972) es un periodista y locutor español radicado en Chile. Antiguamente se desempeñó como locutor del Buenos días a todos en Televisión Nacional de Chile, donde también fue notero.

Biografía
Desde que comenzó a vincularse con Buenos días a todos, en el año 2000, se caracterizó por ser un notero que cubría todas las noticias en Chile, y desde 2002 fue el suplente de Patricio Frez, si se ausentaba este último.

En una declaración al diario El Mercurio, estuvo en Colombia, participando del Gran Hermano del Pacífico, en 2005.

El 30 de septiembre de 2011, tras el cierre del último Buenos Días a Todos, bajo la locución de Patricio Frez, más precisamente, la edición número 4790, Mauricio Correa, director de dicho matinal, anunció que Álvaro García, sería el sucesor, puesto que asumió formalmente el 3 de octubre de ese mismo año, teniendo como consecuencia directa, el fin del período de duelo en la mosca de TVN (esto luego del accidente aéreo que sufriera parte del equipo el 2 de septiembre).

En julio de 2016, tras la reformulación del extinto Buenos días a todos cuyo nombre pasó a ser Muy buenos días, García es desvinculado del proyecto tras 15 años en la estación estatal.

Referencias

Enlaces externos

Periodistas de Chile
Periodistas de Barcelona
Nacidos en Barcelona
Locutores de radio de Chile

Álvaro García (periodista)


Edward Benjamin Britten, Baron Britten,  () a fost un compozitor, dirijor și pianist englez. Britten a fost o figură centrală a muzicii clasice britanice, datorită unei mari varietăți de lucrări muzicale, care includ opere, muzică vocală, precum și piese de muzică orchestrală și de cameră.

Cele mai cunoscute lucrări ale muzicianului cuprind opera Peter Grimes (1945), War Requiem (1962) și piesa orchestrală The Young Person's Guide to the Orchestra (Ghidul orchestral al unui tânăr, 1945).

 Note biografice

Născut în localitatea Lowestoft din comitatul Suffolk, fiu al unui dentist, Britten a arătat talent muzical de la o vârstă fragedă. A studiat la Royal College of Music din Londra și în particular cu compozitorul Frank Bridge. Compozitorul a apărut în ochii opiniei publice muzicale din Regatul Unit odată cu piesa a cappella corală A Boy was Born (S-a născut un băiat) în 1934. După premierea operei Peter Grimes, din 1945, Britten a atins starea de compozitor de faimă internațională.

 Lucrări
 Opere de scală mare

 Peter Grimes (1945),
 Billy Budd (1951),
 Gloriana (1953),
 A Midsummer Night's Dream (1960)
 Death in Venice (1973)
 Owen Wingrave, scrisă inițial pentru televiziune, a fost prezentată în premieră la Royal Opera House în Covent Garden, în 1973.

 Opere de scală mică

 The Rape of Lucretia (1946),
 Albert Herring (1947),
 The Little Sweep (1949) și
 The Turn of the Screw (1954)

 Operetă

 Paul Bunyan, operetă

 Opere religioase

 Noye's Fludde (1958),
 Curlew River (1964),
 The Burning Fiery Furnace (1966) și
 The Prodigal Son (1968)

 Operă "școlară"

 The Golden Vanity'' a fost scrisă cu intenția de a fi jucată în școli.

Note

Legături externe

 Britten-Pears Foundation
 Britten 100 (Britten-Pears Foundation's website for the Britten centenary)
 Aldeburgh Music (The organisation founded by Benjamin Britten in 1948, originally as Aldeburgh Festival: the living legacy of Britten's vision for a festival and creative campus)

 Gresham College: "Britten and Bridge" , lecture and performance investigating the relation between the two composers, 5 February 2008 (available for download as text, audio or video file)
 Britten Thematic Catalogue , Britten Project
 Boosey & Hawkes (Britten's publishers up to 1963): biographies, work lists and descriptions, recordings, performance schedules
 Faber Music (Publisher set up by Britten for his works after 1963): biography, work lists, recordings, performance schedules
 MusicWeb International. Benjamin Britten (1913–1976), by Rob Barnett
 National Portrait Gallery. Benjamin Britten, Baron Britten (1913–1976), 109 portraits.

Nașteri în 1913
Nașteri pe 22 noiembrie
Decese în 1976
Decese pe 4 decembrie

Anglicani englezi
Câștigătorii premiilor Grammy
Compozitori englezi
Compozitori de balete
Compozitori de muzică pentru pian
Dirijori englezi
Muzicieni ai Decca Records
Muzicieni prezenți în Gramophone Hall of Fame
Pianiști englezi
Eponime ale asteroizilor

Benjamin Britten


منطقة أبو مينا الأثرية تقع عند الحافة الشمالية للصحراء الغربية التي يطلق عليها بدو المنطقة اسم (أبو مينا) والتي كانت فيما مضي قرية صغيرة حيث كان مدفن القديس مينا، وكانت المنطقة حتي العصور الوسطي المبكرة أهم مركز مسيحي للحج في مصر والمنطقة في حي ثان العامرية بمدينة الإسكندرية، إلى الجنوب من مدينة برج العرب الجديدة، حيث يوجد مدق صحراوي واضح المعالم يمتد لمسافة 12 كيلو مترا في اتجاه الجنوب حتي يصل الي منطقة الاثار. وقد اكتشف هذا المكان في عام 1905 علي يد عالم الاثار الألماني (كوفمان) حيث تمكن في صيف عام 1907 من الكشف عن أجزاء كبيرة منه. سجلت الحكومة المصرية منطقة أبو مينا كموقع أثري طبقًا للقرار رقم 698 لعام 1956. وفي عام 1979 قررت منظمة اليونسكو إدراج الموقع ضمن قائمة التراث العالمي. وبذلك أصبح واحدًا من أهم الأماكن التاريخية بمصر.

تضم مجموعة من الآثار القبطية والكنائس والأديرة، في الفترة ما بين 312 - 315 م تم نقل رفات الشهيد «مارمينا» للدير، وتم بناء أول كنيسة في منطقة مريوط ما بين عامي 320- 325م، وترجع إلى الإمبراطور قسطنطين جدير بالذكر أن المنطقة تعرضت للاندثار في القرن الـ13 بسبب غارات الأتراك والفرس على المنطقة، وفي القرن الـ14 تم نقل رفات القديس مارمينا إلى كنيسة مارمينا في منطقة مصر القديمة.

التهديد
أصبحت منطقة أبو مينا الأثرية منطقة مهددة بالخطر منذ عام 2001 بسبب ارتفاع منسوب المياة الجوفية والأملاح في المنطقة وقامت الحكومة المصرية بعدة مشاريع محاولة لحماية المنطقة والحفاظ عليها حيث وضعت خطة لمعالجة مشكلة المياه الجوفية تتضمن سلسلة من التحسينات على نظام الصّرف الصّحي حول الموقع الذي تبلغ مساحته 1000 فدان، منها مساحة 217 فدانا تحيط بمنطقة الآثار الرئيسية، وترميم أنابيب وآبار ومضخات تحويل المياه من الموقع، وتغيير أنظمة الرّي التي يستخدمها المزارعون في محيط الموقع إلى نظام التنقيط للحد من المياه التي تتسرب تحت الأرض في المنطقة، حيث تحتوي هذه الأرض على 16 قرية تمثل محاصيلها الرئيسية الصيفية الذرة والطماطم، في حين أنها تزرع القمح والشعير والبنجر في الشتاء هذا وقد أنهت وزارة السياحة والآثار نسبة 80% من مشروع إحلال وتجديد ورفع كفاءة منظومة خفض منسوب المياه الجوفية بمنطقة أبو مينا الأثرية غربي الإسكندرية.

معرض الصور

انظر أيضًا
 كاتدرائية سانت كاترين.

مراجع

اكتشافات أثرية في 1905
أديرة قبطية أرثوذكسية
أماكن مأهولة أسست في القرن 4
أماكن مأهولة سابقا في مصر
الإسكندرية
تأسيسات القرن 4 في مصر
محافظة الإسكندرية
معالم مسيحية مصرية
معالم مصر القبطية
مواقع التراث العالمي المعرضة للخطر
مواقع التراث العالمي في مصر
مواقع أثرية في مصر

أبو مينا


Iron Beam (željezna zraka) sustav je protuzračne obrane s oružjem usmjerene energije koji je na Singapore Airshowu 11. veljače 2014. predstavio izraelski obrambeni izvođač Rafael Advanced Defense Systems. Sustav je dizajniran za uništavanje raketa kratkog dometa, topništva i minobacačkih granata, a ima domet do 7 km. Sustav bi također mogao presresti bespilotne letjelice (UAV). Iron Beam činit će peti element izraelskog integriranog sustava protuzračne obrane.

Karakteristike
Iron Beam koristi laser za uništavanje mete u zraku unutar 4 – 5 sekundi nakon njenog ispaljivanja s udaljenosti od 20 km. Bilo da djeluje kao samostalan sustav ili s vanjskim praćenjem kao dijelom protuzračnog obrambenog sustava, prijetnju otkriva nadzorni sustav i prati je niz platformi. Glavne prednosti korištenja oružja usmjerene energije u odnosu na konvencionalne presretače projektila niži su troškovi po hitcu, neograničen broj ispaljivanja, niži operativni troškovi i manje radne snage. Također nema krhotina presretača koji bi mogli pasti na zaštićeno područje. Trošak svakog presretanja je zanemariv, za razliku od skupih presretača projektila, oko 2000 američkih dolara po ispaljivanju kako bi se pokrili svi troškovi, nasuprot 100.000 do 150.000 dolara po ispaljivanju presretača.

U 2016. godini objavljeno je da su razine snage lasera bile "desetke kilovata".  Iako službene informacije nisu dostupne, izvješće iz 2020. kaže da se smatra da Iron Beam ima maksimalni učinkovit domet do 7 km, i da bi mogao uništiti projektile, bespilotne letjelice (dronove) i minobacačke granate oko četiri sekunde nakon što par visokoenergetskih lasera s optičkim vlaknima stupe u kontakt s metom.

Razvoj
Sustav se temelji na petogodišnjem istraživanju i razvoju lasera u čvrstom stanju. Razvio ga je Rafael, a financira ga izraelsko Ministarstvo obrane. Baterija Iron Beam sastoji se od radara protuzračne obrane, jedinice za upravljanje i kontrolu (C2) i dva HEL (High Energy Laser) sustava. Zamišljeno je da bude mobilan i da se može koristiti samostalno, ali je kasnije učinjen nemobilnim kako bi se riješili problemi s težinom, snagom i integracijom u Željeznoj kupoli i kako bi se smanjila složenost. Namijenjen je za dva laserska topa za početnu snagu od 100 – 150 kW.

Od 2016. Iron Beam uglavnom je financiralo izraelsko Ministarstvo obrane, a Rafael je čekao odluku hoće li se odlučiti upravljati tim sustavom. Rafael je također težio povećanju dometa sustava i partnerstvu s drugim tvrtkama za daljnji razvoj prototipa.

U travnju 2022. izraelsko Ministarstvo obrane i Rafael objavili su da je u nizu eksperimenata sustav uspješno oborio bespilotne letjelice, rakete, minobacačke granate i protutenkovske projektile. Vojska se zalagala za ranije raspoređivanje, vjerojatno zbog zabrinutosti da neće biti dovoljno projektila Željezne kupole za borbu protiv napada, premijer Naftali Bennett rekao je u veljači 2022. da će Izrael postaviti sustav unutar godine dana. Međutim, u listopadu 2022. Rafael je rekao da očekuje da će trebati "dvije do tri godine" za operativno raspoređivanje oružja od 100+ kW.

Izvori

Laseri
Izraelska vojna oprema

Iron Beam


කිකිලියගේ ප්‍ර්‍ර්‍රයොජන රැසකි.එනම්, බිත්තර ලබා ගැනේ.මස් ලබා ගැනේ.පැටවුන් ලබා ගැනේ

කිකිලිය


Kemal Unakıtan (14 Şubat 1946, Edirne - 12 Ekim 2016, İstanbul), Türk siyasetçi ve ekonomist. 2002 ve 2008 yılları arasında Abdullah Gül ve Recep Tayyip Erdoğan tarafından kurulan Hükûmetlerde Maliye Bakanı olarak görev yapan Unakıtan, 2002 ve 2007 Türkiye genel seçimlerinde AK Parti Milletvekili olarak Meclis'e girmiştir. 12 Ekim 2016 tarihinde 70 yaşında öldü.

İlk yılları
Kemal Unakıtan, Mustafa Bey ve Hidayet Hanım'ın çocuğu olarak 14 Şubat 1946 tarihinde Edirne'nin Süloğlu ilçesine bağlı Domurcalı köyünde dünyaya geldi. İlk, orta ve lise öğrenimini Edirne'de tamamlamasının ardından, 1968 yılında Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi'nden (Bugünkü adıyla Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi) mezun oldu. Sonrasında Türkiye Cumhuriyeti Maliye Bakanlığı'nda Hesap Uzmanı olarak göreve başlayan Unakıtan, Türkiye Selüloz ve Kağıt Fabrikaları A.Ş'da (SEKA) Genel Müdür Muavinliği ve 1976-1978 yılları arasında SEKA Genel Müdürlüğü görevlerini üstlendi. Ayrıca özel sektörde de çalıştı; çeşitli sanayi kuruluşlarında, finans kurumlarında (Albaraka Türk Finans Kurumu), dış ticaret şirketlerinde Genel Müdürlük, Yönetim Kurulu Üyeliği ve yöneticilik yaptı. Ahsen Hanım ile evli üç çocuk babası olan Unakıtan, İngilizce bilmekteydi.

Maliye Bakanlığı (2002-09)
Siyasi yasaklı Recep Tayyip Erdoğan'ın talebiyle onun yerine aday olarak 2002 genel seçimlerinde AK Parti İstanbul Milletvekili olarak seçildikten sonra 58. Türkiye Hükûmeti'inde Maliye Bakanlığı görevine getirildi. Erdoğan'ın Özelleştirme İdaresi Başkanlığı'nı Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener'den alarak, Unakıtan'a bağlamasıyla özelleştirmenin de patronu oldu. 59. Türkiye Hükûmeti'nde Maliye Bakanlığı görevini sürdürdü.

2007 genel seçimlerinde AK Parti'den Eskişehir Milletvekili seçilerek Meclis'e tekrar giren Unakıtan, 60. Türkiye Hükûmeti'nde de Maliye Bakanı olarak görev aldı. Ancak 1 Mayıs 2009 tarihindeki kabine değişikliği sonucu kabine dışı kaldı. Unakıtan hakkında Ekim 2005, Şubat 2006 ve Mart 2006 tarihlerinde verilen üç ayrı gensoru önergesi de, TBMM Genel Kurulu'nda reddedildi.

Sağlık sorunları ve vefatı
2005 yılında besin zehirlenmesi yaşayıp vücudunun susuz kalması sonucu böbrekleri iflas eden Unakıtan, Kök hücre operasyonundan istediği sonucu alamamış, 30 yıllık arkadaşı ve dünürü Ali Rıza Üstün'ün kendisine bir böbreğini vermesi üzerine yeni bir operasyon daha geçirmişti. Unakıtan, 2010'lu yıllarda kalbi ve böbreğiyle ilgili sağlık sorunları yaşadı. 2009 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nde Koroner arter baypas ameliyatı geçirdi. Unakıtan, İsrail'in başkenti Tel Aviv'de yer alan bir merkezde kök hücre nakli yaptırdı. 2013 yılında Akdeniz Üniversitesi Hastanesi'nde böbrek nakli oldu.

Kemal Unakıtan bir süredir vücudundaki ödemler nedeniyle Acıbadem Maslak Hastanesi'nde tedavi görmekte iken 12 Ekim 2016 tarihinde 70 yaşında öldü.

Cenaze töreni

Cenaze töreni 13 Ekim 2016'da Süleymaniye Camii'nde gerçekleştirildi. Törene, Cumhurbaşkanı Erdoğan, Başbakan Binali Yıldırım, eski Başbakan Ahmet Davutoğlu, Başbakan Yardımcısı Mehmet Şimşek, Adalet Bakanı Bekir Bozdağ, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Berat Albayrak, Kültür ve Turizm Bakanı Nabi Avcı, Sağlık Bakanı Recep Akdağ, eski Başbakan Yardımcısı ve AK Parti Ankara Milletvekili Ali Babacan, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Betül Sayan Kaya, eski Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Taner Yıldız, İstanbul Valisi Vasip Şahin, Fatih Belediye Başkanı Mustafa Demir katıldı.

Eleştiriler
2005'te Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) Antalya Milletvekili Tuncay Ercenk'in "Unakıtan soyadlı kişilerin kurduğu şirketleri" sorması üzerine; "Ne yiyecek bu çocuklar? Soyadını mı değiştirecek babası Maliye Bakanı oldu diye?" şeklinde tepki göstermiştir.

Kaynakça

1946 doğumlular
Süloğlu doğumlular
TBMM 22. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 23. dönem Eskişehir milletvekilleri
Gazi Üniversitesinde öğrenim görenler
Resim aranan siyasetçiler
2016 yılında ölenler
İstanbul'da kanserden ölenler
Prostat kanserinden ölenler
Süleymaniye Camii Haziresi'ne defnedilenler

Kemal Unakıtan


Lower Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lower Creek Township (Burke County, North Carolina)
 Lower Creek Township (Caldwell County, North Carolina)

Lower Creek Township


Altınhüseyin, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşiminden 1530 yılı tahririnde, "Altun Hüseyin" adıyla Kiğı sancağının merkez nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. 1553 tarihli Kiğı Mufassal Defterine göre Altun Hüseyin köyünde sadece Müslümanlar yaşamaktaydı. 1642 yılı Osmanlı kaydına göre köyde avarıza konu 9 Müslüman hane görülürken, bu tarihte de köyde Gayrimüslim hane bulunmamaktaydı. Türkiye Cumhuriyetinin ilk yıllarında da Altun Hüseyin adıyla görülen yerleşim, 1945 yılı nüfus sayımından itibaren  Altınhüseyin olarak kayıtlarda yer almaktadır.

Türkiye-PKK çatışması sürecinde güvenlik gerekçesiyle 1993 yılında boşaltılan köye, 2009 yılından itibaren sınırlı sayıda geri dönüş başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 115 km, Pülümür ilçesine 45 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Altınhüseyin, Pülümür


Joachim Nitsche (* 2. September 1926 in Nossen in Sachsen; † 12. Januar 1996 in Freiburg im Breisgau) war ein deutscher Mathematiker, der sich mit partiellen Differentialgleichungen und numerischer Mathematik beschäftigte.

Leben und Wirken

Seine Eltern waren Gymnasiallehrer für Mathematik und Physik. Nach dem Wehrdienst im Zweiten Weltkrieg und Kriegsgefangenschaft machte er 1946 das Abitur in Bischofswerda und studierte er ab 1947 Mathematik an der Universität Göttingen, wo er sein Diplom bei Franz Rellich erhielt. 1951 wurde er bei Wolfgang Haack an der TU Berlin promoviert. Zwei Jahre später habilitierte er sich 1953 an der TU Berlin mit der Arbeit Randwertprobleme für die Einbettung und Verbiegung positiv gekrümmter berandeter Flächenstücke und wurde 1955 Dozent an der FU Berlin. 1957 ging er zu IBM in Böblingen, wo er sein Forschungsgebiet zur numerischen Mathematik verlagerte.

1958 wurde Nitsche außerplanmäßiger Professor an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg, wo er 1962 bis zu seiner Emeritierung 1991 den Lehrstuhl für Angewandte Mathematik innehatte. 1971/72 war er Dekan der Mathematischen Fakultät.

Er war seit 1952 mit Gisela Lange verheiratet und hatte drei Kinder. Sein Bruder Johannes Nitsche war ebenfalls ein bekannter Mathematiker.

Forschung, Leistungen

Anfangs befasste er sich mit partiellen Differentialgleichungen im Rahmen der Differentialgeometrie (Verbiegung von Flächen und Einbettung von Biegeflächen). In der numerischen Mathematik befasste er sich mit Spline-Funktionen und insbesondere mit Finiten Elementen zum Beispiel für die Lösung parabolischer und elliptischer partieller Differentialgleichungen, deren Fehlerabschätzung und deren Konvergenzeigenschaften. Er gehörte auf diesem Gebiet zu den weltweit führenden Wissenschaftlern und hielt darüber Tagungen im Oberwolfach (1977, 1980). Er befasste sich auch mit Spieltheorie und Optimierungsaufgaben. 1978 war er Invited Speaker auf dem Internationalen Mathematikerkongress in Helsinki (Approximation des eindimensionalen Stefan-Problems durch Finite Elemente).

Literatur

 Herbert Amann, Hans-Peter Helfrich, Reinhard Scholz: Joachim Nitsche, Jahresbericht DMV, Band 99, 1997
 Nitsche-Trick: Ein Kriterium für die Quasi-Optimalität des Ritzschen Verfahrens, in: Numerische Mathematik, Band 11, 1968

Einzelnachweise

Deutscher
Mathematiker (20. Jahrhundert)
Geboren 1926
Gestorben 1996
Mann

Joachim Nitsche


Klukkublómsryðsveppur (fræðiheiti: Pucciniastrum pyrolae) er tegund smásvepps af stjarnryðsætt. Klukkublómsryðsveppur finnst á Íslandi og er algengur um allt land.

Á Íslandi hefur klukkublómsryðsveppur fundist, eins og nafnið gefur til kynna, á klukkublómi (Pyrola minor) en einnig á grænlilju (Orthilia secunda) þar sem hann myndar ryðgró og þelgró.

Tilvísanir

Stjarnryðsætt
Sveppir á Íslandi

Klukkublómsryðsveppur


Rigsdagens Aabning er en film med ukendt instruktør.

Handling
Stort opbud af det officielle Danmark i forbindelse med Rigsdagens åbning ca. 1918. Gardehusarer følger de kongeliges kareter. Kong Christian og dronning Alexandrine i åben vogn. Det ser ud som om de forlader Christiansborg. Sidst ses husarerne ved Christiansborg og de kongeliges ankomst til Rigsdagsgården.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1918
Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark

Rigsdagens Aabning


The Evolutionary Air and space Global Laser Engagement (EAGLE) is a missile defence plan being developed by the United States Air Force. It is a "space-based weapon".

The project is a combination of two separate missile defense efforts: the Aerospace Relay Mirror System and a new, high-altitude airship.  The project is designed as a means to destroy enemy missiles before they would have the opportunity to hit targets on American soil. It involves using either ground-based, air-based or space-based lasers deflected off a massive airship (roughly 25 times the size of the Goodyear blimp) covered in mirrors that could destroy missiles but also satellites or spacecraft in a low Earth orbit. By synergistically employing airborne, terrestrial, or space-based lasers in conjunction with space-based relay mirrors, this innovative approach substantially enhances the capabilities of both the Airborne Laser and Ground-Based Laser. The system effectively projects varying laser powers and frequencies, enabling a wide array of effects, ranging from illumination to destruction.

The first tests of the airship were scheduled to begin in 2006. Its current status as of 2011 is unknown.

References

External links
 Popular Science article on the project
 Defense Tech article on the project

Missile defense
Military lasers

Evolutionary Air and Space Global Laser Engagement


Resfebe, kelimelerin alışılmış şekilleri dışında yazılarla, sembollerle ya da resimlerle belirtilmesi ya da bu şekildeki bulmacalardır. İngilizcede rebus kelimesiyle ifade edilen bu terime Köksal Karakuş tarafından resim ve alfabe kelimelerini birleştirerek bu oyunlara Türkçe resfebe karşılığı bulunmuştur. Bu ad "resimli alfabe" öbeğinden türetilmiştir.

İngilizce gibi belli bir sesin çeşitli harf kombinasyonlarıyla ifade edilebileceği dillerde (Örneğin; "ay" sesi "eye" veya "i" ile ya da sözcük içinde "my, try" (-y) ya da "high" (-igh) ya da "lie"(-ie) gibi...) kolaylıkla bir gösterim yerine bir başka gösterim uygulanabilir; "high" (yüksek) yerine "h-eye" yazılabilir ki buna 'Resfebe İlkesi' denmektedir.

Bu ilke, birkaç heceden oluşan bir sözcüğü hecelerine ayrıştırıp her birine aynı sesi veren başka sözcükler atayarak da kullanılabilir. Mesela "belief" (inanç) sözcüğünü "bee-leaf" (arı-yaprak) şeklinde yazılabilir.

Bu ilkeyi uygulamak için yazmak tek yol değildir. Yukarıdaki örnekte bir arı ile bir yaprak resmini yan yana koyup "Bu nedir?" diye sorulabilir. Dillerin yazıya geçirilmesi sürecinde Rebus İlkesi'nin kullanıldığı, piktogramların yan yana getirilip önce sözcüğün anlamsal karşılıklarını kullanarak başka bir sözcük yazmayı (Örnek: Ağaç + Ağaç = Orman; Bu örnek günümüz Çincesinde hala kullanılmaktadır), devamında sözcüğün ses değerini kullanarak başka bir sözcük yazımı (Arı ve Yaprak örneğinde olduğu gibi; Arı ve Yaprak sözcüklerinin sessel değerleri birleştirilerek her ikisinden de farklı bir kavram olarak İnanç sözcüğü elde edilmiştirmiştir.) geliştirilebilir. Rebus İlkesi gerçek bir sistematik yazı üretme konusunda yeterli değildir, zira bir dildeki her sözcüğün parçaları çoğunlukla anlamsızdır (örneğin "religion" (din) sözcüğü belli anlamlı parçalara ayrıştırılamaz).

Türkçede, yapısı itibarıyla Rebus İlkesini uygulamak zordur zira Türkçe fonetik bir dil'dir, her ses tek bir gösterim biçimiyle belirtilir. Türkçede bu ilke kapsamında yapılan oyunlar, genelde çocuk sayfalarında karşımıza çıkan
"(er resmi)+[2-(i)]=erik" tipi gösterimler olmaktadır.

Türkçe örnekleri resfebe (resim+alfabe) adıyla da özellikle "akıl oyunları" dergisinde kendisine yer bulmaktadır. En meşhur örnekleri arasında NNNNNN=altın, 12M=birikim, c1=cebir gibi yazılı çeşitleri vardır.

Kaynakça

Semboller
Heraldik

Resfebe


Archibald Pitcairne (* 25. Dezember 1652 in Edinburgh; † 20.  Oktober 1713 ebenda) war ein schottischer Arzt und Poet.

Leben und Wirken

Sein Vater war Alexander Pitcairne (* 1630), der im Handel tätig war, und das Ehrenamt des Friedensrichter, justice of the peace in der Stadt innehatte. Seine Mutter eine geborene Janet Sydserf entstammte einer guten Familie aus dem County Haddington.
Er erhielt eine klassische Ausbildung an der Schule von Dalkeith in Midlothian.
Im Jahre 1668 trat Pitcairne in die Universität Edinburgh ein, studierte zunächst Theologie, dann Jurisprudenz und wechselte bald zur Medizin, das er im Jahre 1671 erfolgreich abschloss. Gesundheitlich beeinträchtigt empfahl man ihm nach Frankreich zu Reisen. Nachdem er nach Frankreich zum Wohle seiner Gesundheit geschickt worden war studierte er ab 1675 in Paris und Reims  weiter Medizin. Im Jahre 1680 schloss er in Reims sein Studium ab. Anderen Belegen nach sollen auch politische Überzeugungen (Jakobiten) zum Verlassen Schottlands geführt haben.

Er kehrte nach Edinburgh zurück, lernte David Gregory, einen bekannten Mathematiker, kennen mit deren Inhalte er sich in der Folge auseinandersetzte. Er heiratete seine erste Frau Margaret († 1690), die Tochter von Colonel James Hay von Pitfour, Aberdeenshire, ihre beiden Kinder, ein Sohn der frühzeitig starb und eine Tochter, Anne Pitcairne, ebenso die Mutter die früh starb und auf dem Greyfriars Kirkyard ihre letzte Ruhestätte fand.

Im November 1681 wurde er in das Royal College of Physicians of Edinburgh aufgenommen, und sein Name zählte zu dessen ersten Mitgliedern.

Pitcairne eröffnete eine Praxis in Edinburgh, und in kurzer Zeit erwarb er einen guten Ruf. Im Jahre 1692 folgte er einem Angebot als Professor für Medizin an die Rijksuniversiteit Leiden. Zu seinen Schülern zählten Richard Mead (1673–1754) und George Cheyne. Auch der holländische Arzt Herman Boerhaave galt lange Zeit als ein Schüler von der Pitcairne, jedoch scheint dies nicht belegbar zu sein. Insgesamt scheint seine Lehrtätigkeit in Leiden eher von problematischen Charakter gewesen zu sein.
Aus Leiden kehrte er im Jahre 1693 nach Edinburgh zurück, heiratete am 8. August zum zweitenmal, Elizabeth Stevenson (1670?–1734?), eine Tochter des angesehenen Arztes Sir Archibald Stevenson (1630–1710). Beide hatten sechs Kinder Elizabeth (* 1694), Archibald (* 1695), Andrew (* 1697), Margaret (* 1701), Agnes (* 1705) und Janet Pitcairne.

Pitcairne war ein klassisch gebildeter Zeitgenosse und schrieb lateinische Verse. Er soll auch Autor einer Komödie gewesen sein.

Am 2. August 1699 erhält Pitcairne den akademischen Grad Doctor of Medicine der University of Aberdeen, und am 16. Oktober 1701 wurde er im Royal College of Surgeons of Edinburgh als Mitglied aufgenommen. Hierdurch und der Aufnahme weiterer Ärzte wurde die Chirurgie als eigenständiger Zweig in der Medizin aufgewertet. Seit 1699 war er Mitglied der Académie royale des sciences in Paris.

Er war ein ausgesprochener bibliophiler Mensch, der eine der besten privaten Bibliotheken zu seiner Zeit gehabt haben soll. Seine lateinischen Gedichte wurden posthum im Jahre 1727 von Thomas Ruddiman (1674–1757), einem schottischen Altphilologen, zusammengestellt und unter dem Titel Selecta Poemata Archibaldi Pitcairnii et Aliorum veröffentlicht.

Nach seinem Tode am Freitag, den 20. Oktober 1713 wurde er am 26. Oktober in Edinburgh auf dem Greyfriars Kirkyard bestattet.

Werke (Auswahl)
 Solutio problematic de historicis; seu de inventoribus dissertatio. (1688)
 De sanguinis circulatione in animalibus genitis et non genitis. Leyden, (1693)
 Dissertatio de curatione febrium, quae per evacuations institutor. Edin. (1695),
 Dissertatio de legibus historiae naturalis.  Edin. (1696)
 Epistola Archimedis ad regem Gelonem Albae Graecae, reperta anno aerae Christianae. (1688)
 Apollo Mathematicus; or the Art of Curing Diseases by the Mathematicks, according to Dr. Pitcairne's principles, 1695, 8vo.
 Dissertationes Medicae. Roterdam, 1701, 4to. The same, Edin. 1713, 4to.
 Opuscula Medica. Roterdam, 1714, 4to.
 Elementa Medica Libris duobus, quorum prior theoriam, posterior praxin exhibit. Hag. 1718, 4to. Leyden, 1737, 8vo. In English. Lond. 1718, 1727, 8vo.
 The Assembly; a Comedy. Lond. 1722. New edition. Edin.
 Opera omnia, duobus tomis comprehensa. Hag. Cam. 1722, 4to.
 Selecta Poëmata Archibaldi Pitcairnii et aliorum. Edin. 1727, 8vo. Published by Ruddiman.
 Opera omnia Medica. Ven. 1733. Leyden, 1737, 4to.

Literatur
 G. Hull: The influence of Herman Boerhaave. In: Journal of the Royal Society of Medicine. Band 90, Nummer 9, September 1997, S. 512–514, PMID 9370992, .

Weblinks

 M. H. CAMERON: Archibald Pitcairne, 1652-1713. In: Canadian Medical Association journal. Band 69, Nummer 5, November 1953, S. 536–538, PMID 13106791, .
 http://www.electricscotland.com/history/nation/pitcairn.htm

Einzelnachweise

Mediziner (18. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Leiden)
Hochschullehrer (University of Edinburgh)
Mitglied des Royal College of Physicians of Edinburgh
Mitglied des Royal College of Surgeons of Edinburgh
Korrespondierendes Mitglied der Académie des sciences
Schotte
Lyrik
Geboren 1652
Gestorben 1713
Mann

Archibald Pitcairne


Solieriaceae, porodica crvenih alga, dio reda Gigartinales. Postoji 17 rodova s 90 priznatih vrsta

Rodovi i broj vrsta
 Agardhiella F.Schmitz 5
 Betaphycus Doty 2
 Eucheuma J.Agardh 29
 Eucheumatopsis Núñez-Resendiz, Dreckmann & Sentíes 1
 Euryomma F.Schmitz 1
 Flahaultia Bornet 3
 Gardneriella Kylin 1
 Kappaphycus Doty 6
 Melanema Min-Thein & Womersley 1
 Meristotheca J.Agardh 13
 Sarcodiotheca Kylin 10
 Sarconema Zanardini 3
 Solieria J.Agardh 10
 Tacanoosca J.N.Norris, P.W.Gabrielson & D.P.Cheney 1
 Tepoztequiella Núñez-Resendiz, Dreckmann & Sentíes 1
 Tikvahiella Kraft & Gabrielson 1
 Wurdemannia Harvey 1

Izvori

Gigartinales

Solieriaceae


Denis Diderot (5 Ekim 1713 - 31 Temmuz 1784), Fransız yazar ve filozof.

Aydınlanma Çağı'nın en önemli kişiliklerinden biri. Yazdıkları ve felsefesi Fransız Devrimi'ni hazırlamıştır. Yeni felsefi ve bilimsel düşünceleri ve bilgileri Avrupa ölçeğinde yayma amacıyla tasarlanan ünlü Ansiklopedi'nin (Encyclopédie) baş editörüydü. Birinci cildi düşün ve ülkü arkadaşı D'Alembert yayımlamıştı.  İkinci ciltten başlayarak 7. cildin sonuna dek D'alembert ve Diderot birlikte editörlük yapmışlar, bu noktada d'Alembert'in editörlükten çekilmesinden sonra 35. cildin sonuna dek editörlüğü tek başına Denis Diderot yürütmüştür.

Yaşamı
Fransa'nın Champagne ilinin Langres kasabasında doğdu. Diderot'nun babası bir bıçakçı idi. Yedi çocuklu ailenin yaşayan  çocuklarının en büyüğü Diderot idi. Ailesi onun papaz olmasına karar verdiği için kardeşi Didier ile birlikte kasabadaki Cizvitler Koleji'nde öğrenim gördü. 22 Ağustos 1726'da papazlık unvanını olarak mezun oldu. Papazlık yapmak yerine öğrenimine devam etmeye karar verdi. Paris'te Louis le Grand Koleji'nde okudu. 2 Eylül 1732'de Grekçe, Latince ve felsefe okutma yetkisi alarak bu okuldan mezun oldu.

Öğrenimini tamamladıktan sonra iki yıl bir dava vekilinin yanında yazıcı olarak çalıştı. Sevmediği bu işte çalışırken kendisini Hobbes'un, Locke'un ve Newton'un eserlerine verdi; ardından işi bırakıp bohem bir yaşam sürdü ve maddi sıkıntı içinde yaşadı. 1741 yılında yoksul bir çamaşırcı kız olan Antoinette Champion ile tanışması yaşamına bir düzen getirdi.  Babası onaylamasa da 1743'te Antoinette ile evlendi. Kitap çevirisi yaparak geçimini sağlamaya başladı. 1744'te kızı Angélique doğdu.

1728 tarihli Chambers Ansiklopedisi'nin İngilizce'den Fransızca'ya çevrilmesi, yeniden düzenlenip geliştirilmesi işini 1746'da kabul etti. Proje gittikçe büyüdü; Diderot ansiklopedinin yayıncısı oldu. Bu, yıllar boyu onun ana işi ve gelir kaynağı oldu.

Jean-Jacques Rousseau ile 1742'de tanışmış olan Diderot; 1746 ile 1749 yılları arasında onunla yakın dost oldu, sık sık bir küçük meyhanede baş başa tartışıyorlardı. Diderot, bu dönemde çevirilerinin yanı sıra özgün  eserler meydana getirdi. İlk özgün kitabı olan Felsefe Konuşmaları''' 1746'da yayımlandı.  Ertesi yıl yayımlanan Filozofça Düşünceler adlı eseri Fransa Parlamentosu tarafından toplatıldı, mahkeme kararıyla yakıldı.  1749'da Görenler İçin Körler Hakkında Mektup adlı eserlerini yayınladı. Bir yandan da edebiyat alanında denemeler yaptı Boşboğaz Mücevherler (Les Bijoux indiscrets) romanı ile Beyas Kuş'' (L'Oiseau blanc: conte bleu) masalını yazdı. Bir çocuk masalı olan Beyaz Kuş'u yazdığını  duyan polis evini bastı ve 1749'da tutuklandı, 28 gün Vincennes Şatosu'na kapatıldı. Serbest kaldıktan sonra enerjisini daha çok Ansiklopedi çalışmalarına verdi.

Diderot'nun bir diğer evliliği ise, 1755'te Sophie Volland ile gerçekleşti. Volland diğer insanlar tarafından evde kalmış bir kadın olarak görülüyordu, ancak Diderot fikirlerinden bahsettiği ve içten bulduğu Volland'tan çok etkilenmişti.

Edebiyat alanında da birçok katkısı bulunan Diderot'nun başlıca özelliği romanları şekil ve içeriğinin yanı sıra, felsefi olarak da incelemesiydi. Romantizm akımının öncüsü ve hümanist olan Diderot; zengin kiliseler kontrolünde bir endüstri olarak gördüğü Hristiyanlık dinini reddetmiş ve birçok dincinin saldırılarına maruz kalmıştır. Her ne kadar Ansiklopedi genel olarak elit kesim tarafından ilgiyle karşılanmış olsa da, kimi çevrelerde de tepki ile karşılandı. Cizvitlerin eleştirileriyle karşı karşıya geldi.

Diderot 31 Temmuz 1784 tarihinde Fransa'da 70 yaşında ölmüş, Saint-Roch Kilisesi'nin mezarlığına gömülmüştür.

Ayrıca bakınız
Anti-klerikalizm
Jean-Jacques Rousseau

Kitapları
 Essai sur le mérite et la vertu (Hak etme ve yeti üzerine), Shaftesbury tarafından yazılmış ve Diderot tarafından Fransızca'ya çevrilip notlandırılmıştır (1745)
 Pensées philosophiques (Felsefi Düşünceler, deneme (1746)
 La que (Kuşkucu gezintiler) (1747)
 Les bijoux indiscrets, roman (1748)
 Lettre sur les aveugles à l'usage de ceux qui voient (Görenler için körler hakkında mektup) (1749)
 L'Encyclopédie (Ansiklopedi) (1750-1765)
 Lettre sur les sourds et muets (Sağır ve dilsizler hakkında mektup) (1751)
 Pensées sur l'interprétation de la nature (Doğanın yorumlanması üzerine düşünceler), deneme (1751)
 Le fils naturel (Doğanın çocuğu) (1757)
 Entretien sur le fils naturel (Doğanın çocuğu hakkında konuşma) (1757)
 Salons, critique d'art (Salonlar, sanat eleştirisi) (1759-1781)
 La Religieuse (Dindar kadın), roman (1760)
 Le neveu de Rameau (Rameau'nun yeğeni, diyalog (1761 ?)
 Lettre sur le commerce des livres (Kitapların ticareti hakkında mektup) (1763)
 Mystification ou l'histoire des portraits (Mistifikasyon ya da portreler tarihi) (1768)
 Entretien entre D'Alembert et Diderot (Diderot'yla D'Alembert'in tartışması) (1769)
 Le rêve de D'Alembert (D'Alembert'in rüyası), dialogue (1769)
 Suite de l'entretien entre D'Alembert et Diderot (D'Alembert Diderot tartışmasının devamı) (1769)
 Paradoxe sur le comédien (Oyuncu hakkındaki paradoks) (1769 ?)
 Apologie de l'abbé Galiani (Peder Galiani'nin övgüsü) (1770)
 Principes philosophiques sur la matière et le mouvement (Madde ve hareket hakkında felsefi ilkeler), deneme (1770)
 Entretien d'un père avec ses enfants (Bir babanın çocuklarıyla konuşması) (1771)
 Jacques le fataliste et son maître (Kaderci Jacques ve Efendisi), roman (1771-1778)
 Supplément au voyage de Bougainville (Bogainville seyahatine ek) (1772)
 Histoire philosophique et politique des deux Indes (İki Hindistan'ın felsefi ve politik tarihi), Raynal'le birlikte (1772-1781)
 Voyage en Hollande (Hollanda seyahati) (1773)
 Eléments de physiologie (Fizyolojinin temelleri) (1773-1774)
 Réfutation d'Helvétius (Helvetius'a reddiye) (1774)
 Observations sur le Nakaz (Nakaz üzerine gözlemler) (1774)
 Essai sur les règnes de Claude et de Néron (Claudius ve Neron'un iktidar dönemleri hakkında) (1778)
 Lettre apologétique de l'abbé Raynal à Monsieur Grimm (Peder Raynal'ın Bay Grimm hakkında övgü mektubu) (1781)
 Aux insurgents d'Amérique (Amerika isyancılarına) (1782)
 Salons (Salonlar)

Kaynakça

1713 doğumlular
1784 yılında ölenler
18. yüzyılda Fransızlar
Fransız filozoflar
Fransız edebiyat eleştirmenleri
18. yüzyıl Fransız roman yazarları
Fransız ateistler
Prusya Bilim Akademisi üyeleri
Aydınlanma filozofları
Philosophes
Ateist filozoflar
Erotik yazarlar
Église Saint-Roch'na defnedilenler
Ateist yazarlar

Denis Diderot


A Première Ligue de soccer du Québec de 2022 será a décima primeira temporada da Première Ligue de soccer du Québec, a terceira divisão do futebol masculino no Canadá e a primeira divisão do futebol na província de Quebec.

O CS Mont-Royal Outremont foi o campeão da temporada passada e irá defender o título. Com essa conquista, a equipe será a representante da liga no Campeonato Canadense de 2022.

Mudanças de 2021

A temporada de 2022 será a temporada com o maior número de equipes, tendo a participação de 12 equipes. O CS Saint-Laurent e o CF Montréal Reserves se juntaram à liga como como equipes de expansão. O CS Lanaudière-Nord (que competiu na PLSQ até 2015 como L'Assomption-Lanaudière, antes de fazer uma fusão com o ARS Laser) retorna à liga substituindo o FC Lanaudière, equipe do mesmo distrito. O CS Monteuil se tornou o AS Laval após fazer uma fusão com uma equipe de fora da PLSQ. O Ottawa South United está de volta à liga de forma integral após ser obrigado a se retirar no meio da temporada de 2021 devido à pandemia de COVID-19.

Na temporada regular, cada equipe jogará em casa e fora contra cada uma das 11 equipes do torneio, totalizando 22 partidas por equipe. Os quatro primeiros colocados irão se classificar para a Coupe PLSQ.

Equipes

Doze equipes participarão da temporada de 2022. O campeão do torneio irá se classificar para o Campeonato Canadense de 2023.

Temporada regular

 O torneio começará no dia 7 maio de 2022. Fonte:

Coupe PLSQ

Partidas

Semifinais

Final

Premiação

Ligações externas

Site oficial

Futebol do Canadá
Desporto no Canadá em 2022


Manzanar War Relocation Center eller blot Manzanar var en af USA's ti interneringslejre under 2. Verdenskrig i årene 1942-1945, hvor der skete internering af japansk-amerikanere, der blev betragtet som en sikkerhedsrisiko ("Enemy Alien"). Lejren ligger ved Sierra Nevada i Owens Valley i Californien mellem byerne Lone Pine i den sydlige del og Independence mod nord, cirka 370 km nord for Los Angeles. Mere end 110.000 japansk-amerikanere blev fængslet i løbet af 2. Verdenskrig fra december 1942 til 1945. Manzanar (som betyder æbleplantage på spansk), blev identificeret af USA National Park Service som den af de tidlige interneringslejre, der er bedst bevaret. Den er i dag omdannet til Manzanar National Historic Site, der bevarer og fortolker den arv, som interneringerne af japansk-amerikanere i USA har efterladt.

Længe før de første fængslede ankom i marts 1942, var Manzanar hjem for de oprindelige amerikanere i USA, der primært boede i landsbyer tæt ved åer i området. Ranchers og minearbejdere etablerede formelt byen i 1910, men forlod byen i 1929 efter, at Los Angeles købte vandrettigheder i stort set hele området. Trods gruppernes forskelle viser deres historie en fælles tråd af tvangsflytninger.

Siden de sidste fængslede forlod byen i 1945 har tidligere fængslede sammen med andre arbejdet sammen om at bevare Manzanar og skabe et historisk mindesmærke for at sikre, at stedets historie bevares sammen med historierne om dem, der blev uretfærdigt fængslet. The primære fokus er fængslingsområdet for de japansk-amerikanske fanger.

Terminologi
Siden slutningen af 2. Verdenskrig har der været debat om den terminologi, der anvendes til at henvise til Manzanar og de andre lejre, hvor japanske-amerikanere og deres indvandrerforældre blev fængslet af den amerikanske regering under krigen. Manzanar er blevet omtalt som et "krigsrelokationslejr", "relokationslejr," "relokationscenter," "interneringslejr" og "koncentrationslejr". Polemikken over hvilket begreb, der er det mest præcise og relevante fortsætter den dag i dag.

Henvisninger

Californiens historie
USA under 2. verdenskrig

Manzanar


Michael Starr,  (born Michael Starchewsky; November 14, 1910 – March 16, 2000) was a Canadian politician and the first Canadian cabinet minister of Ukrainian descent, his parents having emigrated from Halychyna (Galicia), then a part of the Austro-Hungarian Empire and is now Western Ukraine.

Life and career
Born in Copper Cliff, Ontario, Starr was an alderman for the Oshawa City Council from 1944 to 1949. From 1949 to 1952, he was the mayor of Oshawa. In 1951, he ran unsuccessfully as a candidate for the Legislative Assembly of Ontario.

First elected to the House of Commons in 1952 as a Progressive Conservative, Starr was re-elected six times until he was narrowly defeated in the 1968 election  by future New Democratic Party (NDP) leader Ed Broadbent. Starr served as Minister of Labour in the government of John Diefenbaker from 1957 to 1963, and served as Opposition House Leader from 1965 to 1968.

In 1967, Starr stood as a candidate at the PC leadership convention, but was eliminated on the second ballot.

When Robert Stanfield became leader of the Progressive Conservative Party in 1967, Starr became Leader of the Opposition for two months until Stanfield won a seat in the House through a by-election. He lost his seat by fifteen votes in 1968 to Ed Broadbent, failing to retake it in 1972.

From 1968 to 1972, he was a citizenship court judge in Toronto. Starr was appointed chairman of the Workers' Compensation Board of Ontario in 1973, and served in that position until 1980.

In 1979, Starr was appointed Honorary Colonel of The Ontario Regiment (RCAC), a reserve armoured regiment based in Oshawa, Ontario. He held this appointment until 1983.

He was invested into The Most Venerable Order of the Hospital of Saint John of Jerusalem, (Order of St. John to use its short title) as an Officer and subsequently promoted to the grade of Commander. He was awarded the Queen Elizabeth II Coronation Medal, Canadian Centennial Medal, and the Queen Elizabeth II Silver Jubilee Medal.

In 1983, an Ontario government building was named in Starr's honour. The Michael J. Starr building at 33 King St W in Oshawa is seven floors, each floor with an acre of working space.

Starr is remembered for his work in furthering the cause of ethnic groups and minorities. He helped to build the policy of old age pensions for the Progressive Conservatives. He worked to make the national employment service more humane in its approach to the unemployed and, in his tenure as minister, extended unemployment insurance benefits to women and seasonal workers, and extended federal financial assistance to the provinces under the vocational training coordination act.

Starr died in Oshawa on March 16, 2000, at the age of 89; he was predeceased by his wife Anne Zaritsky, whom he married in 1933, and his son, Dr. Robert Starr. His daughter, Joan Nicol, survived him.

References

External links
 The Ukrainian Weekly article

 Canadian's Who Who 1997 entry
 Ontario Regiment (RCAC) Museum, Oshawa, Ontario

1910 births
2000 deaths
Mayors of Oshawa
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Progressive Conservative Party of Canada MPs
Canadian people of Ukrainian descent
Leaders of the Opposition (Canada)
Politicians from Greater Sudbury
Progressive Conservative Party of Canada leadership candidates

Michael Starr (politician)


Les Notothyladaceae sont une famille de anthocérotes de l'ordre des Notothyladales.

Liste des sous-familles et genres
Selon  :
 sous-famille Notothylatoideae Grolle
 genre Notothylas Sull. ex A. Gray
 sous-famille Phaeocerotoideae Hässel
 genre Mesoceros Piippo
 genre Paraphymatoceros Hässel
 genre Phaeoceros Prosk.

Notes et références

Liens externes

Famille de plantes (nom scientifique)
Anthocérote (nom scientifique)

Notothyladaceae


Kestel, Bursa iline bağlı bir ilçedir. Nilüfer, Osmangazi, Yıldırım, Gürsu ile beraber Bursa merkezi oluşturur.

Bölgede hafif karasal iklim görülür. Denize uzak olmasından dolayı diğer ilçelere nazaran daha kuru havası vardır. İlçede Bursa Çimento Fabrikası ile çok sayıda tekstil ve otomotiv fabrikası bulunur. Aynı zamanda ilçede tarım çok önemli bir gelir kaynağıdır. İlçedeki şeftali ve deveci armudu üretimi çok fazladır.

Tarihçe
Doğu Roma İmparatorluğu'nun sınır kalesi olması nedeniyle, Latin dilinde Kalecik anlamına gelen Kastel (Castel) ismini almış, ilçenin 1306 yılında Dimbos Muharebesi'nin ardından Osmanlılar'ın eline geçmesi ile ismi Kestel olmuştur. 1938'de Bursa'nın bir bucağı 1960'ta belde haline gelmiştir.

IV. Mehmet zamanında Vânî Mehmed Efendi tarafından sınır kalesi olmaktan çıkarılıp yerleşim merkezi olarak kullanılmaya başlanmıştır. 1877-78 Osmanlı-Rus Harbi'nden sonra Bulgaristan'dan gelen bir grup göçmenin yerleştirildiği bölgeye daha sonra da göçler devam etmiş; göçlerle büyüyen Kestel 1938'de merkez bucak, 25 Mayıs 1959'da belde, 1990'da ise ilçe olmuştur.

Nüfus
İlçenin nüfusu 2020 genel nüfus sayımına göre 70.865'tir.

İlçe; 35 mahalleden oluşmaktadır.

Mahalleleri
Ağlaşan, Ahmet Vefik Paşa, Aksu, Alaçam, Babasultan, Barakfakih, Burhaniye, Çataltepe, Derekızık, Dudaklı, Erdoğan, Esentepe, Gölbaşı, Gölcük, Gözede, Kale, Kayacık, Kazancı, Kozluören, Lütfiye, Narlıdere, Nüzhetiye, Orhaniye, Osmaniye, Saitabat, Sayfiye, Serme, Seymen, Soğuksu, Şevketiye, Turanköy, Ümitalan, Vani Mehmet, Yağmurlu,Yeni.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kestel kaymakamlığı

Kestel


Adrian Smiseth Sejersted (* 16. Juli 1994 in Bærum) ist ein norwegischer Skirennläufer. Er ist auf die Disziplinen Abfahrt und Super-G spezialisiert. Seine drei Jahre ältere Schwester Lotte Smiseth Sejersted war bis 2017 ebenfalls als Skirennläuferin aktiv.

Biografie
Als 15-Jähriger bestritt Sejersted ab November 2009 FIS-Rennen. Seinen ersten Sieg auf dieser Stufe schaffte er im Januar 2011 bei einem Super-G in Hafjell. Einen Monat später nahm er am Europäischen Olympischen Jugendfestival in Liberec teil. Er gewann dort die Bronzemedaille im Slalom und belegte im Riesenslalom Rang 13. Im Dezember 2012 trat Sejersted erstmals im Europacup an, schied jedoch bei allen drei Einsätzen des Winters 2011/12 aus. Er wurde im Januar 2012 norwegischer Juniorenmeister in der Super-Kombination und gehörte im Februar desselben Jahres zum norwegischen Team für die Juniorenweltmeisterschaften in Roccaraso. Dort belegte er in der Abfahrt Rang acht und im Super-G Rang neun. Zum Ende der Saison gewann er bei den norwegischen Meisterschaften überraschend den Abfahrts-Meistertitel. Am darauf folgenden Tag erlitt er bei einem Sturz in der Kombinationsabfahrt einen Wadenbeinbruch.

Trotz dieser Verletzung konnte Sejersted in der Saison 2012/13 sechs FIS-Rennen für sich entscheiden. Bei den Juniorenweltmeisterschaften 2013 in der Nähe von Québec gewann er die Bronzemedaille im Super-G. Im Winter 2013/14 begann er regelmäßig im Europacup zu punkten, wobei sich endgültig eine Spezialisierung auf die schnellen Disziplinen abzuzeichnen begann. Bei den Juniorenweltmeisterschaften 2014 in Jasná gewann er die Goldmedaille in der Abfahrt und die Silbermedaille in der Super-Kombination. Als amtierender Juniorenweltmeister war er am 12. März 2014 beim Weltcupfinale in Lenzerheide startberechtigt und errang dort mit Platz 14 auf Anhieb die ersten Weltcuppunkte. Aufgrund eines Kreuzbandrisses, den er sich kurz vor Saisonbeginn zuzog, konnte er im Winter 2014/15 keine Rennen bestreiten.

Im Winter 2015/16 kam Sejersted wieder regelmäßig im Europacup zum Einsatz und erreichte dabei insgesamt acht Platzierungen unter den besten zehn. Am 13. März 2016 stieß er als 18. des Super-G von Kvitfjell zum zweiten Mal in die Punkteränge eines Weltcuprennens vor. Zum Saisonabschluss wurde er in dieser Disziplin norwegischer Meister. Die erste Top-10-Platzierung im Weltcup schaffte er am 27. Dezember 2016 mit Platz 9 im Super-G von Santa Caterina. Im Europacup kam zweimal ein zweiter Platz hinzu. Am 27. Januar 2017 stürzte er in der Europacup-Abfahrt von Méribel und zog sich dabei eine Verletzung am Meniskus zu, was das sofortige Saisonende bedeutete. Zu Beginn der Saison 2017/18 fuhr Sejersted im Weltcup jeweils nur knapp in die Punkteränge, weshalb er die Qualifikation für die Olympischen Winterspiele in Pyeongchang verpasste. Im zweitletzten Super-G der Saison in Kvitfjell sorgte er mit dem vierten Platz für einen Überraschung. Im Euracup gelangen ihm zwei Siege.

Fünfmal konnte sich Sejersted im Weltcup 2018/19 unter den besten zehn klassieren. Sein bestes Ergebnis bei den Weltmeisterschaften 2019 in Åre war der achte Platz im Super-G. Im Verlaufe des Winters Winters 2019/20 fuhr er zweimal unter die besten zehn, musste dann aber die Saison erneut vorzeitig abbrechen: Er stürzte am 21. Januar 2020 in Wengen in der Kombinationsabfahrt und zog sich dabei eine Schulterverletzung zu, die operiert werden musste. Am 12. Dezember 2020 gelang Sejersted die erste Weltcup-Podestplatzierung, als er im Super-G von Val-d'Isère hinter Mauro Caviezel den zweiten Platz belegte. Zweieinhalb Wochen später folgte ein dritter Platz im Super-G von Bormio. Er reiste zwar zu den Weltmeisterschaften 2021 in Cortina d'Ampezzo an, konnte aber kein Rennen bestreiten. Grund dafür war ein ausgedehnter Knorpel im rechten Knie, der operiert werden musste.

In der Saison 2021/22 klassierte sich Sejersted dreimal unter den ersten zehn. Das beste Ergebnis des Winters gelang ihm bei den Olympischen Winterspielen 2022 in Peking, wo er im Super-G den vierten Platz belegte und somit eine Medaille nur knapp verpasste. Zwei weitere Top-10-Ergebnisse erzielte er in der Saison 2022/23, bei den Weltmeisterschaften 2023 in Courchevel fuhr er im Super-G auf den siebten Platz. Am 3. März 2023 stand er in Aspen kurz vor seinem ersten Weltcupsieg, doch die Abfahrt musste wegen sich rapide verschlechternden Wetterbedingungen nach 24 Läufern abgebrochen werden und wurde nicht gewertet.

Erfolge

Olympische Spiele
 Peking 2022: 4. Super-G, 11. Abfahrt

Weltmeisterschaften
 Åre 2019: 8. Super-G, 14. Abfahrt, 16. Alpine Kombination
 Courchevel 2023: 7. Super-G, 16. Abfahrt

Weltcup
 16 Platzierungen unter den besten zehn, davon 2 Podestplätze

Weltcupwertungen

Europacup
 Saison 2015/16: 5. Abfahrtswertung, 6. Kombinationswertung
 Saison 2016/17: 8. Super-G-Wertung
 Saison 2017/18: 4. Abfahrtswertung
 5 Podestplätze, davon 2 Siege:

Juniorenweltmeisterschaften
 Roccaraso 2012: 8. Abfahrt, 9. Super-G
 Québec 2013: 3. Super-G, 14. Abfahrt, 27. Riesenslalom
 Jasná 2014: 1. Abfahrt, 2. Super-Kombination, 6. Super-G, 8. Riesenslalom

Weitere Erfolge
 5 norwegische Meistertitel (Abfahrt 2012, 2014, 2018 und 2019, Super-G 2016)
 2 norwegische Juniorenmeistertitel (Super-Kombination 2012, Abfahrt 2013)
 1 Podestplatz im South American Cup
 Europäisches Olympisches Jugendfestival 2011: 3. Slalom, 13. Riesenslalom
 11 Siege in FIS-Rennen

Weblinks

Einzelnachweise

Alpiner Skirennläufer (Norwegen)
Olympiateilnehmer (Norwegen)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2022
Teilnehmer einer Alpinen Skiweltmeisterschaft
Norwegischer Meister (Ski Alpin)
Norweger
Geboren 1994
Mann

Adrian Smiseth Sejersted


Mix in  may refer to:

 A mix-in is some type of confectionery added to ice cream
 Mixin is a class in object-oriented programming languages

Mix in


Drevni Egipat:
 Ranefer (visoki svećenik boga Ptaha)
 Ranefer (egipatski princ)

Ranefer


2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska u sezoni 2007./08. je predstavljala drugi stupanj županijske lige u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, te ligu šestog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je jedanaest klubova, a prvak je bio "Dubrovnik 1919".

Sustav natjecanja
Jedanaest klubova je igralo dvokružnim liga-sustavom (22 kola).

Ljestvica

Ljestvica bez nekoliko neodigranih utakmica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2007./08.

Vanjske poveznice

Izvori

 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 20560, god. LXV, izdano 27. svibnja 2008., str. 53 (Dubrovnik sport), pristupljeno 25. travnja 2019.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 2007. godina
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", 2008. godina

2007-08
Dubrovačko-neretvanska-2

2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2007./08.


KTM Sportmotorcycle Aktiengesellschaft, Avusturya kökenli motosiklet, bisiklet ve moped üreticisi. 1934 yılında mühendis Hans Trunkenpolz   tarafından Mattighofen'de kurulmuştur. Kraftfahrzeuge Trunkenpolz Mattighofen adıyla metal işleme atölyesi olarak kurulan şirket 1954 yılında motosiklet üretmeye başlamıştır. Huskvarna, İsveç merkezli Husqvarna Motorcycles markasının sahibidir.

KTM genel olarak arazi (off road) ve enduro motosiklet üretimiyle tanınmaktadır. Son yıllarda ürün gamını genişleten şirket cadde motosikletleri, ATV ve otomobil de üretmeye başlamıştır.

Tarihi

[[Dosya:Ktm-690-duke-(duke3)-lc4-2008.jpg|küçükresim|sağ|KTM 690 Duke]]
Şirket Mattighofen'de mühendis Hans Trunkenpolz tarafından 1934 yılında kurulmuştur. Bir metal atölyesi olarak başlayan şirketin adı Kraftfahrzeug Trunkenpolz Mattighofen olarak seçildi. KTM motosiklet üretimine 1953 yılında başladı. Şirket ilk yıllarında sadece 20 çalışanı ile günde üç motosiklet üretmekteydi. 1955 yılında bir iş adamı Ernst Kronreif şirketin oldukça büyük bir bölümünü satın alarak şirketin hissedarı oldu ve şirketin adı Kronreif & Trunkenpolz Mattighofen olarak değiştirildi. Trunkenpolz 1989 yılında beklenmedik bir şekilde öldü. KTM motosiklet üretiminin bu ilk yıllarında, motosikletlerin hemen hemen tüm bileşenlerini KTM tarafından kendi fabrikasında üretmekteydi.

 Tasarım
1990 yılından bu yana KTM motosiklet ve otomobilleri ulaşım, ürün, çevre, kimlik ve uluslararası müşterilerine marka hizmetleri sunan, 100'ü aşkın çalışanı olan Salzburg-merkezli tasarım firması KiskaDesign tarafından tasarlanmıştır. KiskaDesign KTM'nin araçlar, dükkanlar, sergi tasarımı ve basılı malzeme dahil olmak üzere genel markalaşma sorumlusudur. Firma tüm müşteri projeleri için IDD (integrated design development - bütünleşik tasarım geliştirme) yöntemini uygular. Gerald Kiska esastır.

 Finansal Yapı

1992 yılında iflas eden şirket, yeniden yapılanmada üç şirkete ayrılmıştır:

 KTM Sportmotorcycles GmbH, 1994 yılında KTM Sportmotorcycles AG olarak değiştirildi
 KTM Fahrrad GmbH (Bisiklet)
 KTM Kühler GmbH (Radyatörler)

2005 mali yılında KTM Sportmotocycles AG dünya çapında 80.000 motosiklet üremekteydi. Bu yıl Polaris Industries ile ortaklık başladı. Anlaşma şartlarına göre iki şirket birbirlerinin yerel pazarlarında çalışmaya başlayacaklardı. KTM, Polaris'in kendi pazarı olan Kuzey Amerika'da gücünü arttırırken Polaris de Avrupa pazarında yapılandı. Ortaklık anlaşması iki yıllık bir deneme süreci düzenlemesi içeriyordu, iki yıllık sürecin sonunda iki şirket de tek bir şirket altında birleşme seçeneğine sahipti. 2006 yılında KTM, Polaris ile anlaşmalarının bittiğini ve bundan sonra Polaris'in sadece KTM ATV'leri için 450 ve 525 cc'lik RFS motorları sağlayacağını duyurdu.

Kasım 2007'de, Hint motosikler üretici Bajaj Auto Ltd, KTM Power Spor AG'nin (KTM Sportmotocycles AG'''nin ana şirketi) %14.5 hissesini satın aldı. İki şirket KTM'nin su soğutmalı, 4 zamanlı 125 cc ve 250 cc motorlar için Bajaj'a know-how sağlayacağı, Bajaj'ın ise Hindistan ve diğer Güneydoğu Asya ülkelerinde bazı KTM ürünlerin dağıtımı devralacağı, Bajaj'ın Kawasaki ile ortak KTM 125 Duke modelini üreteceği bir işbirliği anlaşması imzaladı. Aralık 2007'de Bajaj kendi hisselerini %20'nin üzerine çıkarttı. Bajaj Auto Limited International Holdings B.V. şu anda KTM'nin 47,99% hissesine sahiptir. İsveç motosiklet şirketi Husaberg AB ve Hollandalı WP Suspension şirketleri KTM Grubu'nun iştirakleridir.

Yarış sponsorlukları

KTM, motokross yarışları ile motor sporlarına başladı. Son birkaç yıldır KTM Paris-Dakar Rallisi ve Atlas-Rally gibi rallilerde hakimiyet kurarak motorsporlarında çok sayıda başarı kazanmıştır. 2003 yılında KTM çeşitli yol yarışlarına sponsorluk ve destek sağlayarak SuperMotard ve Supermoto yarışlarında başarılı sonuçlar aldı. KTM'in yol yarışlarına odaklanması, yeni geliştirilen 75 derece açılı çift silindirli V tipi LC8 motorun doğmasını sağladı. 950 Adventure dual-sport ve 2005/2006 990 Super Duke modellerinde kullanılan bu motor, superbike yarışları için geliştirilerek 1190 RC8'de kullanıldı. Super Duke'te kulanılan ikinci nesil LC8 motoru yol ve cadde yarışları için daha yüksek güç üretmekteyken, RC8 motoru 1.190 cc'lik hacmi ile orta devirlerde daha güçlüydü. KTM büyük motosikletlerinde tümü sıvı soğutmalı farklı motor seçeneği sunmaktadır.

KTM'in resmi şirket takımınn renkleri turuncu, siyah ve gümüştür. Güçlü bir marka kimliği yaratmayı amaçlayan KTM, tüm yarış versiyonu motorlarını radyatör korumaları KTM logolu olarak üretmektedir. Tüm KTM motosikletleri fabrikadan motor dışında bir Motorex etiket ile teslim edilir. Tüm motorların ilk yağları Motorex üretimidir. Bazı resmi KTM takımları Dakar Rallisi başta olmak üzere motorlarında farklı renkler kullanır..

Off-road motosikletleri

KTM iki zamanlı motorları
Ktm sx 125

X-Bow

Ortak girişimler

KTM modelerinin tarihi

Kaynakça

 20 Ekim 2010 tarihinde İngilizce Wikipedia KTM maddesi

Dış bağlantılar
 KTM Web sayfası
 KTM Türkiye distribütörü

1934'te kurulan şirketler
Avusturya merkezli motosiklet üreticileri

KTM


Radmila Švaljek (10. srpnja 1965.), hrvatska međunarodna šahovska sutkinja i nositeljica naslova FIDE majstorice. Članica je ŠK Lucija Rijeka.

Po statistikama FIDE sa službenih internetskih stranica od 28. lipnja 2017., s 1967 bodova u standardnom šahu po Elo-ljestvici 24. je aktivna igračica na ljestvici šahistica u Hrvatskoj, 1225. u Europi a 1683. na svijetu. Naslov FIDE-sutkinje nosi od 2008., a međunarodne sutkinje od 2010. godine. Po Univerzalnom sustavu rangiranja (Universal Rating System, URS) ima 1974 boda. Najviši rejting po FIDE Elo-rejtingu imala je siječnja 1997., 2140 bodova.

Sestra je hrvatske šahovske velemajstorice Mirjane Medić.

Obnašala dužnost tajnice ŠK Krapina. 4. prosinca 2013. povjerenstvo Krapinskog športskog saveza na godišnjem svečanom proglašenju najboljih u športu Radmilu Švaljek je nagradilo ka najuspješniju športsku djelatnicu u 2013. godini.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski šahovski savez  Nacionalna rejting lista od 28. lipnja 2017.
Partije Radmile Švaljek na Chessgames.com

Hrvatski šahisti
Hrvatski športski suci

Radmila Švaljek


دائرة بن عزوز إحدى دوائر ولاية سكيكدة.
مقرها بن عزوز.
تبلغ مساحتها 504.19 كم² يقطنها 45139 نسمة (أي بكثافة سكانية تقدر بـ 90 نسمة /كم²).
وتضم كل من بلديات :
 بن عزوز
 المرسى
 بكوش لخضر
يحدها من ناحية الشرق ولاية عنابة و من الغرب دائرة عزابة ، و من الجنوب بلدية عين شرشار و من الشمال البحر الأبيض المتوسط

مصادر
 التقسيم الإداري لولاية ولاية سكيكدة

بن عزوز

دائرة بن عزوز


Bağımlılık, zevke neden olan madde veya davranışların artan miktarlarda tekrarlanmasıyla oluşan biyopsikososyal bir bozukluktur. Bağımlılık kavramı, psikolojide ve politikada farklı tanımlanır. Tıptaki bağımlılık genellikle "toksik madde" olarak nitelendirilen kimyasal maddelerin istismarı için kullanılır.

Nöropsikolojik

Maddesel bağımlılık

Psikiyatri ve adli-psikiyatri terminolojisinde uyutucu, uyarıcı, keyif verici psikotrop maddeler için kullanılan bir nitelemedir. Halk dilinde narkotik madde olarak bilinirler. Psikotrop maddeler santral sinir sistemini doğrudan etkileyen kimyasallardır.

Kaynaklar

Dış bağlantılar

Bağımlılık
Adli tıp
Psikiyatri

Bağımlılık


Material er en musikgruppe der blev dannet i 1979. Dens frontfigur er basguitaristen Bill Laswell.

History

1978–82: Gruppen
I 1978, efter at have modtaget omfattende royaltybetalinger for sit arbejde med The Yardbirds, flyttede den russiske musikiværksætter Giorgio Gomelsky til New York i et forsøg på at åbne det amerikanske marked op for de progressive europæiske jazz-rock grupper han arbejdede med, f.eks. Gong, Henry Cow og Magma. Han grundlagde Zu Club på Manhattan og efter at have mødt den 24 årige bassist Bill Laswell, opfordredede ham til at danne en gruppe. Tre unge venner, Michael Beinhorn (17, synthesizer), Martin Bisi (17, teknik) og Fred Maher (14, trommer), svarede på Laswells annonce i The Village Voice og gruppen begyndte at øve i klubbens kælder.

Gruppen blev kendt som "Zu Band" indtil Gomelsky introducerede dem til den tidligere leder af Gong Daevid Allen i forbindelse med en optræden ved hans Zu Manifestival i Zu Club 8. oktober 1978, til hvilken de blev til "New York Gong". Guitaristen Cliff Cultreri, som var blevet erstattet med Michael Lawrence til Manifestival før han vendte tilbage og reservetrommeslager Bill Bacon sluttede sig til dem under en USA-turné i foråret 1979, turneen foregik i en gammel skolebus, hvor de spillede det meste af Gongs Radio Gnome "Invisible" trilogi.[Don Davis på saxofon.] I efteråret optog det albummet About Time. Allen og gruppen skiltes venskabeligt da de "opdagede at de ikke kunne udstå den europæiske livsstil" under en turne i Frankrig.

Gruppen tog navnet Material, efter det Laswell/Cultreri komponerede instrumentalnummer "Materialism" på About Time albummet. Deres debutoptagelse var  den instrumentalle industrial funk Temporary Music 1 EPen fra 1979 for Gomelskys Zu Records. Gruppen skrev herefter kontrakt med Celluloid Records og singlen "Discourse" blev udgivet i 1980.

De blev reduceret til trioen Beinhorn, Laswell og Maher til EP Temporary Music 2 fra 1981 (med Don Davis på saxofon, "White Man"). Deres første fulde album, Memory Serves, som havde stærke jazzelementer, havde bidrag fra guitaristerne Sonny Sharrock, Henry Cows og Fred Frith, kornetspillerne Olu Dara, saxofonisten Henry Threadgill og violinisten Billy Bang.

De begyndte at arbejde sammen med sangere og deres musik blev mere melodisk og funky. Deres næste single "Ciquiri" (includeret på American Songs EPen) som have deltagelse af guitaristen Robert Quine, blev populær i New York Citys diskoteker oo klubber. "Bustin' Out" singlen fra 1981 blev udgivet som et forlænget klub mix (extended club mix) og nåede en placering som nummer to på dansehitlisterne. På "Busting Out" brugte de sangerinden Nona Hendryx som forsanger og der var også bidrag fra guitaristen Ronnie Drayton. Denne besætning optog de også "It's a Holiday" til en single sammen med Cristina.

Før One Down fra 1982, havde trommeslageren Maher forladt gruppen, og de samarbejdede med en perlerække af sangere herunder Nona Hendryx, B.J. Nelson, R. Bernard Fowler og Whitney Houston i en af hendes første optagelser som forsangerinde. Houston lagde vokal til en coverversion af Hugh Hoppers "Memories", som også indeholdt en passage med saxofonisten Archie Shepp. Kritikkeren Robert Christgau fra The Village Voice kaldte hendes bidrag "en af de smukkeste ballader du nogensinde har hørt". Som en strømpil på den retning gruppen nu bevægede sig i, blev Chics guitarist Nile Rodgers involveret sammen med Frith og Drayton, men, måske vigtigere, var dette en af de første optrædener af Laswells langvarige samarbejdspartner Nicky Skopelitis.

1982–89: Samarbejder
Bill Laswell og Michael Beinhorn blev efterhånden en duo og begyndte at samarbejde med andre musikere, de producerede, skrev og optrådte, med Martin Bisi som teknikker fra tid til anden. De arbejdede først i electro genren, med skiftede hurtigt til hip-hop og rap, i samarbejde med turntablist D.St og rapperne PHASE 2 og Fab Five Freddy.

Et tilfældigt møde mellem Laswell og Herbie Hancock på Elektra Records, under hvilket sidstnævnte udtrykte interesse for at lave musik i stil med Malcolm McLarens "Buffalo Gals" førte til et samarbejde der resulterede i albummet Future Shock og hitsinglen "Rockit". De samarbejdede med Hancock på to album yderligere der blev udgivet under hans navn, Sound-System fra 1984 og Perfect Machine fra 1988. Hancock selv fortsatte med at bidrage til mange af Material and Laswells projekter.

I 1984, under navnet Timezone, udgav de singlen "World Destruction" som havde deltagelse af disc jockeyen Afrika Bambaataa og John Lydon (tidligere sanger fra Sex Pistols).

I 1985 gik Laswell og Beinhorn fra hinanden. Beinhorn blev pladeproducer for navne som Red Hot Chili Peppers og Marilyn Manson. Laswell beholdt navnet Material name og trak på en lang række musikere med, centralt, guitaristen Nicky Skopelitis, keyboardspilleren Jeff Bova, percussionisten Aiyb Dieng, den tidligere Parliament-Funkadelic keyboardspiller Bernie Worrell og bassisten Bootsy Collins, samt reggaeduoen fra Jamaica Sly Dunbar og Robbie Shakespeare (Sly and Robbie).

1989–99: Projekter
I 1989 var Laswell holdt op med at bruge navnet Material som en paraply for sine egen aktiviteter og begyndte at bruge det som en front for enkeltprojekter. Det første af disse projekter var albummet Seven Souls, der havde bidrag fra William S. Burroughs der læste uddrag af sin roman The Western Lands. I 1998 dannede albummet grundlaget for en række re-mix af Laswell, Talvin Singh, Spring Heel Jack, DJ Olive og blev udgivet som The Road to the Western Lands.

The Third Power blev udgivet i 1991, med duoen Sly and Robbie og Bootsy Collins som Laswells primære samarbejdspartnere. Vokaler af Baby Bam fra Jungle Brothers og Mike G samt The Last Poets' Jalaluddin Mansur Nuriddin og Shabba Ranks. Andre musikere omfattede  medlemmer af Funkadelic, Herbie Hancock, Henry Threadgill og Olu Dara.

Hallucination Engine fra 1993 var en blanding af jazz, Indiske og mellemøstlige inspirationskilder. Anerkendte jazzmusikere som Wayne Shorter, Jonas Hellborg og fra John McLaughlin's Shakti tablaspillere Zakir Hussain, violinist L. Shankar og Vikku Vinayakram (på ghatam). Den palæstinenske violinist Simon Shaheen, den indiske percussionist Trilok Gurtu og William S. Burroughs bidrog også. "Mantra", et 8 minuter langt nummer fra albummet, blev udgivet på en 12" single remixet af The Orb i et 17 minuters langt remix.

Den sidste udgivelse under navnet Material var Intonarumori fra 1999. Med undertitlen "Rap is still an art", den indeholdt bidrag fra Rammellzee, Kool Keith, Flavor Flav and Killah Priest.

Laswell har fra tid til anden brugt navnet ved liveoptrædener, den seneste var ved Bonnaroo Music Festival 13. juni  2004 med, blandt andre, hans kone Gigi, trommeslageren Bryan "Brain" Mantia og guitaristen Buckethead (begge fra  Praxis, et andet af Laswells projekter).

Diskografi
 1981: Temporary Music (opsamling)
 1981: Memory Serves
 1982: One Down
 1989: Seven Souls
 1991: Live from Soundscape (live 1981)
 1991: The Third Power
 1993: Live in Japan (live 1992)
 1993: Hallucination Engine
 1998: The Road to the Western Lands (remix af Seven Souls)
 1999: Intonarumori

Noter

Eksterne henvisninger

 Material discography at Discogs
 "Material, A Band of Many Faces" by Robert Palmer
 Bill Laswell 2015 Interview by DJ Soulswede at Soulinterviews.com

Musikgrupper fra USA

Material (gruppe)


Wilf Carter (18 de diciembre de 1904 - 5 de diciembre de 1996), también conocido como  Montana Slim, fue un cantante, yodeler y compositor canadiense de música country conocido como el padre de la música country canadiense, por ser el primero e inspirar a una multitud de cantantes canadienses a seguir sus pasos.

Discografía

Álbumes

Sencill0s

Enlaces externos
 Wilf Carter (Fieldwood Heritage Society)
 Wilf Carter's Records (Fieldwood Heritage Society)

Referencias

Wilf Carter


The Children's Hour ("ද ඡීල්ඩ්‍රන්ස් අවර්" සිඞ්හල: "ලමයින් ගෙ පැය") 1961යේ, විලියම් වයිලර් විසින් අද්‍යක්‍ෂනේ කරන ලද ඇමරිකානු නාට්‍ය-ඡිත්‍ර-පටිය කි. The screenplay by John Michael Hayes is based on the 1934 play of the same title by Lillian Hellman. The film starred Audrey Hepburn, Shirley MacLaine, and James Garner.

මෙම ඡිත්‍ර-පටිය The Loudest Whisper ලෙස එක්සත් රාජදානියේ ~, වයිලර් විසින් අද්‍යක්‍ෂනේ කරන ලද These Three ඡිත්‍ර-පටියේ ~ කි.

Plot
පරණ විෂ්‍ය-විද්‍යාල මිතුරියන්, මාර්ත දෝලි (Shirley MacLaine) සහ කැරන් රයිට් (Audrey Hepburn) නිව් ඉංග්ලන්ඩ් වල නව පෞද්‍ගලික බාලිකාවක් ආරම්භ කරයි. Martha's Aunt Lily (Miriam Hopkins), an aging actress, lives with the two of them and teaches elocution. After two years of engagement to Joe Cardin (ජේම්ස් ගාර්නර්), a reputable OB/GYN, Karen finally agrees to set a wedding date. Joe is related to wealthy Amelia Tilford (Fay Bainter), whose granddaughter Mary (Karen Balkin) is a student at the school. Mary is a spoiled, conniving child who often bullies her classmates, particularly Rosalie Wells (Veronica Cartwright), whom she blackmails when she discovers her stealing another student's bracelet.

When Mary is caught in a lie, Karen punishes her by refusing to let her attend the weekend's boat races. Furious, the young girl exacts her revenge by inventing a story about Martha and Karen being involved in a lesbian relationship, a tale based on fragments of a quarrel Mary's roommates accidentally overheard. She tells her grandmother she observed the two women kissing each other, and the woman immediately informs the other parents, who rapidly withdraw their daughters from the school, leaving Karen and Martha mystified about the sudden exodus. When one father finally explains what is happening, Karen angrily confronts Mrs. Tilford, together with Joe and Martha. Mary repeats her story and coerces Rosalie into corroborating the lie. The two women sue Mrs. Tilford for libel and slander but lose their case.

කට-කතාව මාධ්‍යය විසින් ~ කිරීමට පසුව, ගුරුවරියන් දෙදෙනාගේ ඡරිත විනාෂ විය. ජෝ පමණක් දෙදෙනා සමග සබන්‍ධතා පවත්වයි.
When the story is circulated by the local media, the reputation of the two teachers is destroyed. Only Joe keeps in contact with them, and he offers to take them away and start a new life. However, his trust in Karen is shaken, and he asks her if the rumors are true. In the ensuing quarrel, Karen ends their engagement, claiming she needs time to think everything over. මාර්ත් ඔවුන් දෙදෙනාගේ සම්බන්‍ධයේ බිඳිම පළිබඳ දැනගැනීමට පසුව, ඇය When Martha learns about the break-up, she confesses she always had felt more than friendship for Karen and, upon hearing the false accusation, she finally realized she loves her.

Rosalie's mother (Sally Brophy) discovers a cache of stolen items, including the bracelet Mary used to blackmail her, among her daughter's belongings, and the two girls are questioned. Mrs. Tilford learns that the story was a fabrication and visits the two teachers. She apologizes for her actions and assures them if the court case is reopened, they not only will be cleared of all charges but will be well-compensated for the trouble she caused. Feeling the damage to their lives cannot be undone, Karen refuses to accept the apology.

Afterwards, she briefly talks to Martha about their future, and suggests going somewhere far away to start a new life together. Martha tells Karen she would rather talk about it in the morning and Karen leaves the house to take a walk. In her absence, Martha hangs herself. At her funeral, Karen walks away alone, while Joe watches her from the distance.

Cast
 ශර්ලි මැක්-ලෙන් මා(ර්)ථ දෝබී ලෙස
 ඕඩ්‍රි හෙප්බර්න් කැරන් රයිට ලෙස
 James Garner as Dr. Joe Cardin
 Miriam Hopkins as Lily Mortar
 Fay Bainter as Amelia Tilford
 Karen Balkin as Mary Tilford
 Veronica Cartwright as Rosalie Wells
 Mimi Gibson as Evelyn
 William Mims as Mr. Burton
 Sally Brophy as Rosalie's mother
 Hope Summers as Agatha

Production
Lillian Hellman's play was inspired by the true story of two Scottish school teachers whose lives were destroyed when one of their students accused them of engaging in a lesbian relationship. At the time, the mention of homosexuality on stage was illegal in New York State, but authorities chose to overlook its subject matter when the Broadway production was acclaimed by the critics.

Because the Hays Code in effect at the time would never permit a film to focus on or even hint at lesbianism, Samuel Goldwyn was the only producer interested in purchasing the rights. He signed Hellman to adapt her play for the screen, and the playwright changed the lie about the two school teachers being lovers into a rumor that one of them had slept with the other's fiancé. Because the Production Code refused to allow Goldman to use the play's original title, it was changed to The Lie, and then These Three.

By the time Wyler was ready to film the remake, the Hays Code had been liberalized to allow  screenwriter John Michael Hayes to discreetly restore the suggestion of lesbianism without blatantly referring to it. Aside from having Martha hang rather than shoot herself as she had in the play, he remained faithful to Hellman's work, retaining substantial portions of her dialogue.

In the 1996 documentary film The Celluloid Closet, Shirley MacLaine said she and Audrey Hepburn never talked about their characters' alleged homosexuality. She also claimed Wyler cut some scenes hinting at her character's love for Hepburn because of concerns about critical reaction to the film.

The film was James Garner's first after suing Warner Bros. to win his release from the television series Maverick. Wyler broke an unofficial blacklist of the actor by casting him, and Garner steadily appeared in films and television shows over the following decades.

Miriam Hopkins, who portrays Lily Mortar in the remake, appeared as Martha in These Three.

The film's location shooting was done at the historic Shadow Ranch, in present day West Hills of the western San Fernando Valley.

Critical reception
Bosley Crowther of the New York Times observed,

Variety said, "Audrey Hepburn and Shirley MacLaine . . . beautifully complement each other. Hepburn's soft sensitivity, marvelous projection and emotional understatement result in a memorable portrayal. MacLaine's enactment is almost equally rich in depth and substance."

TV Guide rated the film 3½ out of four stars, adding "The performances range from adequate (Balkin's) to exquisite (MacLaine's)."

Nominations
Academy Award for Best Supporting Actress (Fay Bainter)
Academy Award for Best Black-and-White Cinematography (Franz Planer)
Academy Award for Best Black-and-White Costume Design (Dorothy Jeakins)
Academy Award for Best Black-and-White Art Direction (Fernando Carrere and Edward G. Boyle)
Academy Award for Best Sound (Gordon E. Sawyer)
Golden Globe Award for Best Actress – Motion Picture Drama (Shirley Maclaine)
Golden Globe Award for Best Supporting Actress – Motion Picture (Fay Bainter)
Golden Globe Award for Best Director
Directors Guild of America Award for Outstanding Directing - Feature Film

References

External links

 James Garner interview at the Archive of American Television

1961 චිත්‍රපට
1960s drama films
American drama films
Films based on plays
American LGBT-related films
Lesbian-related films
Film remakes
Black-and-white films
Films directed by William Wyler
Films shot in Los Angeles, California
United Artists films
Films about educators

ද චිල්රන්ස් හවර් (චිත්‍රපටිය)


An Vriesea incurva in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert William Read. An Vriesea incurva in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea incurva


Alma de Dragón fue una serie de historietas de ciencia ficción publicada por Esteban Maroto entre 1972 y 1978. Narra la resistencia de la protagonista homónima, Alma, contra las tropas de Tecnos que intentan hacerse con su planeta, Dragón.

Trayectoria editorial
Esteban Maroto, que ya había alcanzado renombre internacional gracias a 5 x Infinito, empezó a serializar Alma de Dragón en el número 39 de la revista española Trinca. Sólo seis números después fue cancelada, y Maroto no la retomó hasta 1978 con vistas a su publicación en el número 7 de la revista "Bumerang ", y además en blanco y negro.

Valoración
Se ha escrito de Alma de Dragón que constituye un verdadero disfrute visual.

Referencias

Historieta de ciencia ficción de España

Alma de Dragón


An Poa tianschanica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard August von Regel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel och Olga Alexandrovna Fedtschenko. An Poa tianschanica in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa tianschanica


أَلِيتُس (ب: Alytus، ) هي مدينة بجنوب ليتوانيا، وهي عاصمة مقاطعة أليتس. بلغ عدد سكانها 68.835 نسمة عام 2007.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لأليتس:

توأمة
لأليتس اتفاقيات توأمة مع كل من:

 روتشستر
 أوبولي (1993 - )

 ألبانو لاتسيالي
 سان مارتن
 بيتروزوفودسك (1 نوفمبر 2007 - )

أعلام

 فيداس تشيبوكيتيس
 دارفيداس شيرناس
 فيدا كارينياوسكاس
 ميندوجاس كاتيليناس
 أكسانا

مراجع

أليتس
مدن ليتوانيا

مدن في مقاطعة أليتس

بلديات مقاطعة أليتس

مقاطعات عواصم الليتوانية

أليتس


Leite escaldado é o leite que foi aquecido a . A esta temperatura, as bactérias são mortas, as enzimas do leite são destruídas e muitas das proteínas são desnaturadas. Como a maior parte do leite vendido hoje é pasteurizado, o que cumpre os dois primeiros objetivos, o leite normalmente é escaldado para aumentar sua temperatura ou para alterar a consistência ou outras interações de cozimento devido à desnaturação das proteínas.

Durante a escaldadura, um cuida leite (utensílio de cozinha) pode ser usado para evitar que o leite ferva e queime.

O leite escaldado é exigido nas receitas originais do molho Béchamel, pois a adição de líquido quente, incluindo leite, a um roux era menos provável de fazer um molho irregular ou uma degustação de farinha crua.

É usado em massas de pão e outras leveduras, pois a pasteurização não mata todas as bactérias e, com as leveduras selvagens que também podem estar presentes, elas podem alterar a textura e o sabor. Receitas antigas o suficiente para serem baseadas em leite ordenhado à mão, resfriado lentamente e não pasteurizado especificam o leite escaldado com muito mais justificativa, e os livros de receitas modernos tendem a manter a tradição. Além disso, o leite escaldado melhora o crescimento devido à inibição do crescimento do pão por certas proteínas do leite não desnaturadas.

É usado no iogurte para fazer as proteínas se desdobrarem e para garantir que todos os organismos que possam competir com as bactérias da cultura do iogurte sejam mortos. Na fabricação tradicional de iogurte, como é feito no Mediterrâneo Oriental e no Oriente Próximo, o leite é frequentemente aquecido em panelas planas até ser reduzido à metade. Qualquer que seja o efeito da escaldadura na proteína do leite, é principalmente esta concentração que reduz a separação do soro. Os processadores comerciais modernos usam leite seco ou concentrado ou gomas vegetais e gelatinas, como pectina, carragenina ou ágar para evitar a separação do soro no iogurte.

Ligações externas
 Sobre o leite escaldado e queimado

Leite

Leite escaldado


Brandon Dominguès, né le  à Grenoble en France, est un footballeur français qui évolue au poste de milieu central au Budapest Honvéd.

Biographie

ES Troyes AC
Né à Grenoble en France, Brandon Dominguès est formé par le Grenoble Foot 38, qu'il rejoint à l'âge de six ans. Après dix ans passés à Grenoble, il rejoint l'ES Troyes AC en 2016, où il poursuit sa formation. Il signe son premier contrat professionnel avec ce club, le 25 juin 2020.

Il joue son premier match en professionnel le , lors d'une rencontre de championnat face à l'AJ Auxerre. Il entre en jeu à la place de Lenny Pintor ce jour-là, et son équipe s'incline par deux buts à un. Il inscrit son premier but en professionnel le , face à l'AC Ajaccio. Il entre en jeu en cours de partie, et participe à la victoire de son équipe par quatre buts à zéro. Avec Troyes, il est sacré champion de Ligue 2, et donc promu en Ligue 1 à l'issue de la saison 2020-21.

Le , Dominguès inscrit son premier but en Ligue 1 contre le SCO Angers. Il ne permet toutefois pas à son équipe d'obtenir un résultat puisque celle-ci s'incline (2-1).

Budapest Honvéd
Le , Brandon Dominguès rejoint la Hongrie afin de s'engager en faveur du Budapest Honvéd. Il signe un contrat de deux ans.

Palmarès

En club
 ES Troyes AC
 Ligue 2 (1) :
 Champion : 2020-21.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur de l'ES Troyes AC
Joueur du Budapest Honvéd
Naissance en juin 2000
Naissance à Grenoble

Brandon Dominguès


Tonamou est un nom propre africain pouvant faire référence à :

Patronyme

 Sény Tonamou (?- ), sociologue et femme politique guinéenne ;

Tonamou


Dünya Gümrük Örgütü ( (WCO);  (OMD)), ulusal gümrük idarelerinin etkili ve verimli çalışmalarını sağlamak ve geliştirmek amacıyla kurulmuş bir uluslararası örgüttür. Örgütün merkezi Brüksel'de yer almaktadır.

İlk olarak 1952 yılında Gümrük İşbirliği Konseyi adıyla kurulan örgüt ilk toplantısını üyesi olan 17 Avrupa ülkesi ile 26 Ocak 1953 yılında Brüksel'de yapmıştır. 1994 yılında Dünya Gümrük Örgütü adını almıştır. Şu anda 150 üyesi olan bu örgüt, uluslararası ticaretin %95'inden fazlasının işleyişinden sorumludur.

Türkiye ve Dünya Gümrük Örgütü
Türkiye'nin Gümrük İşbirliği Konseyine katılımına dair anlaşma 29 Ocak 1953 tarihli, 8321 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Dünya Gümrük Örgütü bünyesinde imzalanan bazı uluslararası sözleşmelere Türkiye de taraf olmuştur. Bunlardan "Gümrük Rejimlerinin Basitleştirilmesi ve Ahenkleştirilmesine İlişkin Uluslararası Sözleşme (Kyoto Sözleşmesi)" 18 Mayıs 1973 tarihinde Kyoto'da imzalanmış ve yasal prosedürünün tamamlanmasından sonra 25 Eylül 1975 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Türkiye, 27 Eylül 1994 tarihli ve 4035 sayılı kanunla katılınması uygun bulunan, Kyoto Sözleşmesi ve 6 ekini bazı ihtirazi kayıtlarla 22 Nisan 1995 tarihinde kabul etmiş bulunmaktadır.

Anılan sözleşmenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren taraf ülkelerin sözleşme eklerine çok sayıda rezerv koymaları nedeniyle sözleşme ve eklerinde değişiklik yapılması zorunlu hale geldiğinden Dünya Gümrük Örgütü bünyesinde "Revize Kyoto Sözleşmesi Çalışma Grubu" oluşturulmuştur. Revizyon çalışmaları 4 yıllık bir çalışma neticesinde Nisan 1999'da tamamlanmış olup; Revize Sözleşme, kabul edilmesi zorunlu olan Ana Metin ve Genel Ek ile taraf olunması ihtiyari olan 10 Özel Ek'ten oluşmaktadır. Sözleşmeyi kabul eden Akit Tarafların Genel Eki kabul zorunluluğu bulunmaktadır ve söz konusu Ek'e rezerv konulamayacağı hususu hükme bağlanmıştır. Revize Sözleşmenin nihai halinin yürürlüğe konulmasına ilişkin prosedürü belirleyen Protokol (Protocol of Amendment) 26 Haziran 1999 tarihinde Akit Tarafların imzasına sunulmuştur. Sözleşme metni ve genel eki içeren değişiklik protokolü 40 Akit Tarafın onay kaydı olmaksızın bu Protokolü imzalamasından ya da onay veya katılma belgelerini tevdi etmelerinden üç ay sonra yürürlüğe girecektir.

Sözleşmeyi kabul yolunda Japonya, ABD, AB, gibi ekonomik olarak güçlü devletler ve birlikler ticaret ortaklarının izleyecekleri politikayı beklediklerinden, revize hükümlerin süratle yürürlüğe girmesi mümkün olamamıştır.

Dünya Gümrük Örgütü bünyesinde imzalanan bir diğer uluslararası anlaşma 28 Haziran 1990 tarihinde İstanbul'da imzalanıp 27 Kasım 1993 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan "Eşyanın Geçici Kabulüne İlişkin İstanbul Sözleşmesi"dir. Geçici kabule ilişkin tüm hükümlerin tek bir metin içerisinde yer almasını amaçlayan söz konusu sözleşme bir ana metin ve on üç ek kabul edilmesi İstanbul Sözleşmesi'ne taraf olunması için zorunludur.

İstanbul Sözleşmenin 29. Maddesi Ana Metin hariç ilgili Ek buna imkân tanıdığında ve söz konusu Ek'te yer alan hükümler ile ulusal mevzuat arasında farkın belirtilmesi halinde rezerv konulabileceği hükmünü ihtiva etmektedir. Türkiye, İstanbul Sözleşmesinin Ana Metni ile Geçici Kabul Belgelerine İlişkin Ek A (ATA Karneleri ve CPD - Carnet de passage en Douane) ve Sergi, Fuar, Toplantı ve Benzeri Etkinliklerde Teşhir Edilecek veya Kullanılacak Eşyaya İlişkin Ek B.1'i onay kaydıyla imzalamıştır. Öte yandan, Avrupa Birliği 15 Mart 1993 tarihli kararı ile onay kaydıyla imzaladığı sözleşmeyi bütün ekleri ile birlikte bazı eklere rezerv koymak suretiyle kabul etmiş ve uygulamaya başlamıştır.

Dış bağlantılar

1952'de kurulan kuruluşlar
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu gözlemcileri
Gümrük

Dünya Gümrük Örgütü


Arboleas , İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 4,527 kişidir. Belediye, 65 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Arboleas - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Arboleas - Diputación Provincial de Almería

Arboleas