Siegfried Deinege (* 19. Mai 1955 in Zabrze) war General Manager bei Bombardier Transportation, Werk Görlitz, und von 2012 bis 2019 Oberbürgermeister der Stadt Görlitz.

Leben
Siegfried Deinege wurde 1955 in Zabrze (Hindenburg) geboren. 1959 verließ seine Familie die Volksrepublik Polen. Deinege besuchte bis 1971 die Polytechnische Oberschule und machte anschließend seine Fachschulreife. Mit 17 Jahren schloss er 1973 seinen Facharbeiter Metallurgie für Formgebung in Freiberg ab und absolvierte im Anschluss zwischen 1976 und 1979 eine Ingenieursausbildung für Schmiede-, Press- und Ziehtechnik. Im Jahr 1979 begann er als Schmiedeingenieur beim VEB Waggonbau Görlitz. In dieser Zeit trat er in die Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED) ein und war über mehrere Wahlperioden bis zum Ende der DDR Sekretär der Abteilungsparteiorganisation 4. Er war auch Angehöriger der Kampfgruppen der Arbeiterklasse, einer paramilitärischen Organisation von Beschäftigten in den Betrieben der DDR. Hier wurde er u. a. mit der Medaille für ausgezeichnete Leistungen anlässlich des Internationalen Kampf- und Feiertages der Arbeiterklasse am 1. Mai 1985 geehrt. In den 1980er Jahren schloss er an seine bereits vorhandene Ingenieursausbildung ein Fernstudium im Allgemeinen Maschinenbau an der Technischen Universität Dresden an, schloss dieses mit Diplom ab und wurde 1989 Leiter der Fertigungslenkung.

Mit der Deutschen Wiedervereinigung 1990 musste der Waggonbau Görlitz marktwirtschaftlich ausgerichtet werden. Als Leiter Fertigung, späterer Produktionsdirektor (ab 1995) und General Manager (ab 1998) für Bombardier Transportation beeinflusste er maßgeblich den technologischen Umbau und die Entwicklung des Waggonbauwerks in Görlitz. Im Jahr 2010 wechselte er in die Konzernzentrale in Berlin und koordinierte den Fertigungsprozess in zahlreichen Werken weltweit als General Manager, Head of Operations Performance Management & Production Technology.

Er ist seit 1979 verheiratet, hat zwei Kinder und gilt als begeisterter Motorradfahrer. Deinege lebt mit seiner Familie im Görlitzer Ortsteil Kunnerwitz.

Siegfried Deinege stellte sich als Bewerber zur Wahl für das Amt des Görlitzer Oberbürgermeisters im Jahr 2012. Er wurde im Wahlkampf von einem Wahlbündnis aus Bündnis 90/Die Grünen, Bürger für Görlitz, CDU und FDP unterstützt. Sein Motto lautete "In unser Görlitz muss mehr Zug rein". Kritiker warfen ihm im Wahlkampf seine Tätigkeit als SED-Parteisekretär in den 1980er-Jahren im Waggonbau vor.

Bei der Oberbürgermeisterwahl am 22. April 2012 errang er 69,82 % der abgegebenen Stimmen und trat das Amt am 16. Juli 2012 an. Im Juni 2019 wurde Octavian Ursu (CDU) zu seinem Nachfolger gewählt.

Weblinks
 Eigene Website

Einzelnachweise

Ingenieur
SED-Mitglied
Bürgermeister (Görlitz)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1955
Mann

Siegfried Deinege


Johann Georg Mezger (født 22. august 1838 i Amsterdam, død 3. marts 1909 i Paris) var en hollandsk læge.

Mezger blev 1863 Dr. med. i Leyden med en afhandling om forvridningers behandling med massage. Han indførte massage som behandling også ved visse lammelser, og nåede herved resultater, der hastigt gjorde ham berømt. Han demonstrerede sit system i Bonn 1869—70 og gjorde der stor propaganda for det, men nogen videnskabelig begrundelse havde det ikke. Karl von Mosengeil søgte senere at begrunde det eksperimentelt, men dets indikationer og kontraindikationer blev først fastsatte af Gustaf Berghman og Uno Helleday, hans senere assistenter. 1889—1901 boede Mezger i Wiesbaden, senere i Amsterdam. Mezgers system var genstand for forhandlinger på kirurgkongressen 1875, hvor von Mosengeil fremlagde sine resultater.

Kilder

Læger fra Nederlandene
Nederlændere i 1800-tallet
Nederlændere i 1900-tallet
Personer fra Amsterdam

Johann Georg Mezger


Rafael Aragón Cabrera (Argentina, 16 de julio de 1911 - 1995) fue un dirigente y jugador del fútbol argentino que se desempeñó como presidente y jugador  del Club Atlético River Plate.

Bajo su mandato se acabó la sequía de 18 años sin títulos, se remodeló el Estadio Monumental para el mundial Argentina 1978 y apoyó el implemento del promedio para los descensos en 1983.

Biografía
El expresidente de Hijos de Aragón Valera en 1960 fundó el CENIT Seguros Generales SA, una agencia de seguros. Y llegó a la presidencia del club en 1973. A su cargo el club volvió a ser campeón, consiguiendo siete títulos.

Resultados electorales

1975

1979

1983

1985

Palmarés

Como presidente

Referencias

Presidentes del Club Atlético River Plate

Rafael Aragón Cabrera


El hijo pródigo (título original en inglés, The Prodigal Son) es una de las tres parábolas para iglesia con música de Benjamin Britten y libreto en inglés de William Plomer, basada en la historia bíblica del hijo pródigo. Data de 1968, y es su Opus 81. Las otras dos parábolas para iglesia son Curlew River (1964) y El horno de las fieras (1966). Britten dedicó la partitura a Dmitri Shostakovich.

La primera representación tuvo lugar el 10 de junio de 1968 en Orford Church, Suffolk.  Entre los instrumentistas estaba el trompa Neill Sanders y el percusionista James Blades. Colin Graham fue director de escena.

Como con las otras parábolas de iglesia, las fuerzas instrumentales son muy modestas: flauta, trompa, viola, contrabajo, arpa, órgano y percusión, con el uso de flauta alto y pequeña trompeta en Re marcando cambios comparada con otras obras.  La percusión también incorpora una matraca de calabaza.

Esta obra rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con solo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Referencias
Notas

Fuentes
Holden, Amanda (Ed.), Viking Opera Guide ed. Holden (Viking, 1993)
Licencia

Enlaces externos
 Britten-Pears Foundation, página sobre The Prodigal Son (en inglés)
 Grabaciones en operadis (en inglés)
 The Prodigal Son en operone.de (en alemán)

Óperas de Benjamin Britten
Óperas en inglés
Óperas de 1968
Óperas estrenadas en Orford
Óperas en un acto

El hijo pródigo (Britten)


Petra is a town and municipality on the Mediterranean island of Majorca, in the Spanish autonomous community of the Balearic Islands. "Petra" means "rock" in Latin.

Petra is the birthplace of St. Junípero Serra (1713-1784), a Franciscan friar who founded the first nine of 21 Spanish missions in California from San Diego to San Francisco.

Notable people

Pere Riutort Mestre ( 1935–2021), Majorcan priest, pedagogue, philologue, and liturgist

References

External links
Ajuntament de Petra
Ajuntament de Petra

Municipalities in Mallorca
Populated places in Mallorca
Junípero Serra

Petra, Spain


Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1936 fóru fram þriðjudaginn 3. nóvember 1936. Franklin D. Roosevelt sitjandi forseti og John Nance Garner sitjandi varaforseti unnu sigur á Alf Landon fylkisstjóra Kansas og Frank Knox blaðamanni.

Niðurstöður

Sjá einnig
 Kosningar í Bandaríkjunum 1936

Tilvísanir

Kosningar í Bandaríkjunum 1936
1936

Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1936


ProQR Therapeutics NV (NASDAQ : PRQR) je nizozemska biotehnološka tvrtka specijalizirana u oblasti razvoja RNA terapeuta za rijetke bolesti. Tvrtka je osnovana 2012. godine sa sjedištem u Leidenu u Nizozemskoj.

Povijest
Tvrtku su 2012. godine osnovali izvršni direktor Daniel de Boer i suosnivači Henri Termer, Dinko Valerio i Gerard Plattenburg. Prvo je tvrtka bila fokusirana razvoju terapije malim molekulama ili genske terapije za liječenje cistične fibroze. Dokaz za uspješan završetak ove studije bio je da je 2016. godine molekula QR-010 ciljana na gen koji kodira transmembranski regulatorni protein vodljivosti cistične fibroze (CFTCR) kod pacijenata bila uspješna. Nakon toga, tvrtka je proširila svoj cilj na liječenje drugih rijetkih bolesti.

Godine 2017. u Leidenu je osnovan drugi dio ProQR-a pod nazivom Amylon Therapeutics s fokusom na razvoj terapija središnjeg živčanog sustava.

Godine 2021. ProQR je najavio partnerstvo s Eli Lilly na tehnologiji Axiomer usmjerenoj na "genetske poremećaje jetre i živčanog sustava".

Projekti
Trenutni projekti tvrtke uključuju potencijalne tretmane rijetkih genetskih bolesti, uključujući Leberovu kongenitalnu amaurozu, (LCA10) distrofičnu epidermolizu bulozu, retinitis pigmentosa i Asherov sindrom.

ProQR je oftalmološka tvrtka koja cilja na genetske bolesti s fokusom na izazivanje promjena RNA. Tehnologija za uređivanje RNA tvrtke, nazvana Axiomer, može napraviti ciljane promjene pojedinačnih nukleotida u RNA. Konačni cilj tvrtke je liječenje nasljednih bolesti mrežnice zaustavljanjem gubitka vida. Osim svog sjedišta u Leidenu, tvrtka je aktivna i u Cambridgeu, Massachusetts.

Razvijeni lijekovi
Jedan od vodećih kandidata tvrtke, QR-110, razvija se za liječenje LCA10. Tvar djeluje tako što se veže na mutiranu RNA regiju koja omogućuje stvaranje normalnog proteina CEP290.

Izvori

Vanjske poveznice

Nizozemske tvrtke

ProQR


Križevačka županija (povijesni naziv: Comitatus Crisiensis) osnovana je 1102. i u srednjem vijeku, bila je najveća hrvatska županija. Središte je bilo u Križevcima (1102. – 1850.), u kojima se dogodio i Krvavi sabor križevački 1397. Godine 1850. ujedinjena je s Bjelovarskom u Bjelovarsko-križevačku županiju.

Povijest

Križevačka županija, odnosno križevački župan, spominje se prvi put u ispravi Bele III. iz 1193. godine. Srednjovjekovna Križevačka županija bila je najveća hrvatska županija. Na istoku se prostirala u Slavoniju, do Orahovice i Donjeg Miholjca. U križevačkom Donjem gradu, koji je u kasnome srednjem vijeku bio mjesto okupljanja sabora slavonskih staleža te stalno boravište bana i župana, bio je 1397. održan čuveni sabor, koji je Ivan Thuroczy nazvao »krvavi sabor križevački«, a na kojem je kralj Žigmund Luksemburški dao smaknuti svoje protivnike – hrvatskog velikaša Stjepana Lackovića i njegove pristaše koji su pristali uz protukralja Ladislava Napuljskoga. Isti je kralj 1405. Donjemu gradu dao povlasticu slobodnoga kraljevskoga grada, što je potaknulo njegov trgovački i obrtnički razvoj. Tijekom osmanlijskih osvajanja, veći je dio županije bio osvojen, tako da se županija prostirala na uskom prostoru između Vrbovca i Rakovca na jugozapadu, pa do Legrada na sjeveru, pri čemu je rijeka Plitvica činila granicu s Varaždinskom županijom. Sâm grad Križevci nalazio se na granici između županije i Slavonske Vojne krajine. Nakon oslobođenja od osmanlijske vlasti tijekom 16. i 17. stoljeća samo je manji dio teritorija pripao Križevačkoj županiji, i to prostor oko Kutine. Križevačka je županija, nakon što je njezin veći dio potpao pod osmanlijsku vlast, imala zajedničku upravu sa Zagrebačkom županijom. Križevačka županija dobiva samostalnu županijsku upravu 1756. godine. Godine 1785. Josip II. ukida županije i uvodi okružja, a teritorij Križevačke županije potpada pod zagrebačko okružje. Okružje je bilo podređeno Ugarskom namjesničkom vijeću. Skupština se nije sastajala, već su se sastajala vijeća. Veliki župan, kojeg je birao kralj, bio je podređen kraljevom povjereniku i provodio je kraljeve naredbe. Podžupana je imenovao predsjednik okružja. Nakon smrti Josipa II. 1790. godine, dolazi do obnove županija i njihovog rada prema njihovom ustrojstvu od polovice 18. stoljeća. Godine 1850. županija je ujedinjena s Bjelovarskom u Bjelovarsko-križevačku županiju.

Uprava

Veliki župan je bio nadležan u ime kralja upravljati svim upravnim, sudskim i vojnim poslovima neposredno ili posredno preko podžupana. Predsjedavao je velikim i malim županijskim skupštinama, sudskim vijećanjima u županiji i predstavljao županiju u Saboru. Upravni poslovi su prvenstveno obuhvaćali ubiranje kontribucije i drugih daća, briga za ubiranje desetine i pitanje selenja kmetova, reguliranje mitnica, carinarnica, cesta, mostova, taksiranje živežnih namirnica i dr. Pravosudni poslovi bili su rješavani pred Županijskim sudbenim stolom (Sedes iudicaria ili sedria) koji je bio sud prvog stupnja, a sudio je u građanskim parnicama (dugovi, dioba i nasljedstvo dobara, reambulacija međa, urbarska prava na temelju desetine) i kaznenim procesima (nasilje nad imovinom i imovinskim pravima). Kao prizivni sud rješavao je žalbe protiv presuda podžupanâ i plemićkih vlastelinskih sudaca.

Prizivni sud za odluke Sudbenog stola bio je Banski stol. Reformom sudstva 1723. postaje prvenstveno prizivni i kazneni sud. Vojni poslovi županije uglavnom su se odnosili na pitanje pučkog ustanka. Od 1761. godine ojačala je uprava županijske samouprave tako da je u upravne poslove županije spadalo, osim prije navedenih poslova, ubiranje kontribucije i drugih daća, briga za normalno odvijanje ubiranja desetine i pitanje seljenja kmetova, reguliranje mitnica, carinarnica, puteva, mostova, težina i mjera, taksiranje najvažnijih živežnih namirnica, reguliranje nadnica te najamnog odnosa uopće. Vojni i pravosudni poslovi su ostali nepromijenjeni.

U kratkom razdoblju, za trajanja reformi Josipa II. (1785. – 1790.), županija postaje najniža teritorijalna upravna jedinica čiji su članovi uprave samo izvršni organi podređeni okružnim predstojnicima. Dokinućem reformi Josipa II. uslijedio je povratak županijâ. Ustroj i funkcije županijâ izmijenjene su novom upravnom organizacijom Hrvatske i Slavonije od 12. lipnja 1850. godine. Županijski sudbeni stol djelovao je kao prizivni sud na presude podžupana, plemićkih sudaca i vlastelinskih sudova. Sudio je u građanskim parnicama (sporovi likvidnih dugova), diobama i nasljednosti dobara, reambulaciji međa i urbarskim pravima na temelju desetine. Nakon reforme sudstva 1723. postaje apelaciono i kazneno sudište. Tijekom postojanja zajedničke uprave za Zagrebačku i Križevačku županiju, djelovao je zajednički županijski sud sa sjedištem u Zagrebu (u izvorima nazivan: Sedes Iudiciaria Incytorum Comitatuum Zagrabiensis et Crisiensis sive Tabula Vicebanalis).

Tijela

Na čelu županije nalazio se veliki župan (comes supremus) kao glavar županije, koji je u ime kralja, upravljao svim upravnim, sudskim i vojnim poslovima neposredno ili posredno preko podžupanâ. On je predstavljao županiju u Hrvatskom saboru te predsjedavao županijskim skupštinama i sudskim vijećima u županiji. Njega je do 1715. birao ban, od tada kralj. To je pravo kralj prvi put iskoristio 1729. godine. Ostala županijska uprava bila je birana na izbornim skupštinama (restauratio) svake treće godine.

Velikog župana zamjenjivala su dvojica podžupana: redovni požupan (vicecomes ordinarius) za upravne poslove te čuvar pečata županije i podžupan-zamjenik (vicecomes substitutus) za županijske i sudske poslove. Ostalu županijsku upravu činili su bilježnici (notarius), koji su čitali spise na skupštinama i sastavljali zapisnike županijskih sjednica. Postojao je redovni (veliki) bilježnik (notarius ordinarius) čiji se zamjenik nazivao podbilježnikom (vicenotarius). U upravu su još ulazili plemićki suci (judices nobilium) i podsuci (vicejudices nobilium) čiji je broj ovisio o broju županijskih kotara (objavljivali su naredbe općinama i izricali presude); prisjednici županijskog sudbenog stola (assesores); fiskal (advocatus); blagajnik (camerarius); arhivist (archivarius); liječnik (medicus), ranarnik (chirurgus); mjernik (geometra).

Središte županijske djelatnosti bile su županijske skupštine (congregatio nobilium): Velika ili Opća (congregatio generalis) i Mala (congregatio particularis). Velike su se skupštine održavale četiri puta godišnje, a u njihovom radu su sudjelovali, osim županijske uprave, prelati, velikaši, plemići te predstavnici slob. kralj. gradova ili trgovišta. Na njima se raspravljalo o svim poslovima koji su ulazili u županijsku nadležnost (proglašavali su se zakoni i vladine naredbe, rješavali porezni poslovi, određivalo novačenje, opskrba vojski, obavljali izbori raznih povjerenstava, određivale parnice protiv plemića, proglašavale plemićke isprave, rješavale urbarske tužbe), potvrđivali zaključci Male skupštine te birali poslanici za Hrvatski sabor (u pravilu dvojica).

Malu skupštinu je činila županijska uprava, a na njoj su se rješavali tekući i hitni poslovi. Županijski sudbeni stol (sedes iudicaria ili sedria) činili su suci i prisjednici, a predsjedao im je veliki župan ili jedan od podžupana.

Podjela

Teritorij županije (comitatus) dijelio se na kotareve (processus), kotarevi na okruge (districtus), a okruzi na općine ili sudčije (communitates ili iudicatus).
Križevačka županija je bila podijeljena na dva kotara:
 Podravski
 Prigorski,
odnosno na četiri okružja:
Križevačko,
Koprivničko,
Moslavačko,
Novomarofsko.

Izvori
ARHINET - Križevačka županija

Županije u Kraljevini Hrvatskoj i Slavoniji
Križevci

Križevačka županija


Anne Jean Marie René Savary, 1st Duke of Rovigo (26 April 17742 June 1833) was a French military officer and diplomat who served in the French Revolutionary Wars, the Napoleonic Wars and the French invasion of Algeria. He was Minister of Police between 1810 and 1814.

Early life and career
Savary was born in Marcq, Ardennes. He received his education at the College of St Louis in Metz and joined the royal army in 1790. His initial military campaign took place in 1792, under General Custine, against the retreating forces led by the Duke of Brunswick. He subsequently served under Pichegru and Moreau and notably distinguished himself during Moreau's strategic retreat from an untenable position in the heart of Swabia. In 1797, he attained the rank of chef d'escadron and participated in the Egyptian campaign under General Louis Desaix. His firsthand account of this campaign is both interesting and valuable.

Savary demonstrated his exceptional abilities during the Battle of Marengo on 14 June 1800, where he served alongside Desaix. Following Desaix's death in battle, Savary's loyalty and competence caught the attention of the First Consul Napoleon Bonaparte. Consequently, he was appointed commander of the Elite Gendarmes of the Consular Guard. Savary exhibited great skill and activity in uncovering the intricate details of the Georges Cadoudal-Pichegru conspiracy. He ventured to the cliffs of Biville in Normandy, a frequent landing spot for the conspirators, and attempted to lure the Comte d'Artois (later known as Charles X) to land by mimicking the signals used by the royalist plotters. However, his efforts were unsuccessful.

During his tenure as the commanding officer at Vincennes, Savary found himself embroiled in controversy due to the summary execution of the Duc d'Enghien. Hulin, the presiding officer at the court-martial, later accused Savary indirectly of obstructing his attempts to appeal for mercy to Bonaparte. According to Hulin, Savary allegedly intervened when Hulin was drafting the appeal. Although Savary denied these allegations, his denial has not been widely accepted by historians.

Napoleonic Wars

In February 1805, he was promoted to General of Division. Shortly before the Battle of Austerlitz on 2 December 1805, Napoleon dispatched him with a message to Emperor Alexander I, requesting an armistice. This maneuver only motivated the Russian monarch to strike a decisive blow, leading to disaster for the Russians. After the battle, Savary once again conveyed a message to Alexander, persuading him to negotiate a truce.

During the 1806 campaign, Savary displayed remarkable boldness in pursuing the Prussians after the Battle of Jena. He also negotiated during the Siege of Hameln. At the beginning of the following year, he assumed command of a corps and achieved a significant victory at Ostrolenka on 16 February 1807.

After the Treaty of Tilsit was signed on 7 July 1807, Savary traveled to St. Petersburg as the French ambassador. However, he was soon replaced by General Caulaincourt, another individual involved in the execution of the duc d'Enghien. It is said that the empress dowager's aversion to Savary played a role in his recall. However, it is more likely that Napoleon required his scheming abilities for the Spanish affairs he initiated towards the end of 1807. Bestowed with the title of Duke of Rovigo, named after a small town in Venetia, Savary departed for Madrid when Napoleon's plans for exerting control over Spain were nearing completion. Working alongside Murat, Savary skillfully exploited the divisions within the Spanish royal family in March and April of 1808. He convinced Charles IV of Spain, who had recently surrendered under duress, and his son Ferdinand VII, the de facto king of Spain, to submit their claims to Napoleon. Savary persuaded Ferdinand to cross the Pyrenees and proceed to Bayonne, a decision that cost Ferdinand his crown and his freedom until 1814.

In September 1808, Savary accompanied the emperor to the renowned meeting at the Congress of Erfurt with Alexander I. 1809 he participated in the campaign against Austria, albeit without distinction.

Following Fouché's disgrace in the spring of 1810, Savary assumed the position of Minister of Police. He demonstrated his customary skill and loyalty to Napoleon, transforming the office into a veritable inquisition, stripped of its previous leniency under the Jacobin Fouché. Notable incidents during his tenure included the brutal execution of Napoleon's order to exile Madame de Staël and destroy her work De l'Allemagne. However, Savary's vigilance failed him during the peculiar conspiracy of General Malet. Two of Malet's accomplices apprehended Savary in his sleep, briefly imprisoning him for a few hours on 23 October 1812. This event brought ridicule upon Savary, tarnishing his reputation. As a token of appreciation, Napoleon granted him duché grand-fief of Rovigo within his Kingdom of Italy, a rare but hereditary honor, which ceased to exist in 1872.

Hundred Days and Later life

He was among the last to desert the Emperor at the time of his abdication on 11 April 1814 and among the first to welcome his return during the Hundred Days from Elba in 1815. During this period, he assumed the positions of inspector-general of gendarmerie and a Peer of France. Following the Battle of Waterloo, he accompanied the Emperor to Rochefort and sailed with him to Plymouth aboard HMS Bellerophon. Although he was not allowed to accompany him to Saint Helena, he underwent several months of "internment" in Malta. After escaping there, he traveled to Smyrna and settled there for some time. Subsequently, he wandered about in varying degrees of distress until he was finally allowed to return to France and regain his civic rights. Later, he settled in Rome.

In 1830, the July Revolution brought him back into favor, and in 1831, he assumed command of the French army in Algeria. However, while in command in Algiers, he antagonized French civil authorities with his authoritarian treatment of Arab leaders. He was held accountable for the extermination of the local El Ouffia tribe alongside Maximilien Joseph Schauenburg and the deaths of several Arab leaders whom he lured into negotiations. Due to his failing health, he was compelled to return to France, dying in Paris in June 1833.

See also
 Massacre of El Ouffia
 Maximilien Joseph Schauenburg

Notes

References
  This work in turn cites:
 Mémoires du duc de Rovigo (4 vols., London, 1828; English edition also in 4 vols., London, 1828); a French edition annotated by D. Lacroix (5 vols., Paris, 1900)
 Extrait des mémoires de M. le duc de Rovigo concernant le catastrophe de M. le duc d'Enghien (London, 1823)
 Le Duc de Rovigo jugée par lui-même et par ses contemporains, by L. F. E. (Paris, 1823)
 A.F.N. Macquart, Refutation de l'écrit de M. le duc de Rovigo (1823).

External links

1774 births
1833 deaths
19th-century French diplomats
Ambassadors of France to the Russian Empire
Dukes of the First French Empire
French generals
French military personnel of the French Revolutionary Wars
French military personnel of the Napoleonic Wars
French mass murderers
French police chiefs
Peers of France
Burials at Père Lachaise Cemetery
Members of the Chamber of Peers of the Hundred Days
Names inscribed under the Arc de Triomphe
War criminals

Anne Jean Marie René Savary


Black Star Inc. (Black Star Incorporated) esteo casă de discuri independentă și companie de producție. Fondatorul și proprietarul este interpretul de hip-hop și producătorul muzical Timur Iunusov (Timati).

Istoria
În 2006, Timati a organizat un centru de producție "Black Star Inc.".

În 2007, "Black Star Inc." împreună cu companiile "ARS" și "IlyaKireev Company" a organizat festivalul R&B/Soul numit "Vерсия 0.1" (Versiunea 0.1 în română). După concurs, la casa de discuri au fost invitați doi participanți ai festivalului — B. K. (Boris Gabaraev) și Music Hayk (Ike Movsiyan).

B. K.: "Am fost cunoscut cu Timati,  înainte de concurs. În concursul "Vерсии 0.1." am câștigat grand prix,  de fapt marele premiu,a fost câștigat de un cântăreț din Germania, Mic, dar a fost și un alt  premiu de la Timati, pe care l-am primit eu  ".

Music Hayk: "M-am apropiat de Timati în club, încă înainte de "Vерсии 0.1.", am făcut cunoștință cu el și mi-a propus să vin la audițiile care le efectua Pasha. Am decis să-mi încerc forțele acolo și am fost observat. Deja după concurs am primit un telefon în care mi-au propus să intru în componența colectivului "Black Star"".

După înregistrarea melodiei Милагрэс"( Milagres în română) în colaborare cu Timati pentru postul de televiziune STS a devenit clar că B. K. și Music Hayk suna foarte bine impreuna. Așa s-a format un grup care ulterior a primit numele de "Tom' n 'Jerry". În 2008, grupul a înregistrat piesa de debut "Dragoste și pace" — coloana sonora pentru filmul "Hitler kaput!", iar în 2009 au lansat versiunea remix a melodiei "Tu ești pentru mine lumina" cu Anastasia Kochetkova și a fost inclusă pe  albumul lui Timati The Boss..

În 2009,  Valeriu Evsikov a părăsit casa de producție, înainte de aceasta, lucrând împreună cu Timati mai mult de trei ani fiind autorul unor astfel de melodii ca "Dansează", "Forever", "Cerurile plâng", "Nu înnebuni".

În 2010, casa de discuri Black Star Inc. a  semnat un contract cu interpreta Carina Cox în valoare de  1,5 milioane de dolari, ea fiind înainte de aceasta  solista trupei "Crema". În Black Star Inc. cantăreața a lansat două piese — "Zbor  departe" și "Totul s-a hotărât".

În 2012, casa de discuri a semnat contracte cu interpeții hip hop L'One, Egor Kreed și artistul Pavel Galanin.

În toamna anului 2015, Black Star Inc. a semnat cu un nou artist,  rapper de la Tomsk Aleksandr Morozov, cunoscut sub numele de Sasha Cesty. În data de 7 octombrie a aceluiași an, împreună cu Timothy  au lansat videoclipul  "cel mai bun prieten", lansat în onoarea zilei de naștere a președintelui rus, Vladimir Putin.

În octombrie 2015, casa de discuri a lansat un casting național " Sânge tânăr 2015". La preselecții au putut participa 2500 de oameni. În urma castingului, câștigătorii( Scrudji,Claudia Coca și Dana Sokolova) au devenit membrii casei de discuri.

La data de10 octombrie 2016, în ajunul celei de-a zecea aniversare a fondării Black Star Inc, pe site-ul oficial al casei de discuri a apărut o imagine, care avea un logo tăiat și scria «Sfârșit». Imagini similare au fost postate pe rețelele sociale pe paginile artiștilor. Printre fani și jurnaliști se vorbea  despre o eventuală închidere sau o PR campanie asociată cu procesul de rebranding sau lansarea unui nou album. A doua zi, ediția on-line Life, citând o sursă apropiată companiei a spus că ceea ce se întâmplă este un truc de marketing înainte de a se  pregăti pentru un rebranding.

Personalul Companiei
 Pavel Kuryanov- directorul general  Black Star inc.
 Valyter Lerusse- directorul muzical al casei de discuri Black Star inc.
 Victor Abramov- director de dezvoltare a casei de discuri.

Artiștii actuali
 Natan (din 2013 )
 Claudia Coca (din 2015 )
Hazuma (din 2018 )
Slame (din 2019 )
Boronina (din 2019 )
Anet Sai (din 2019 )

Producătorii
 Pavel Murașov — producătorul muzical Black Star inc.
 Egor Gleb — producătorul de sunet Black Star inc.
 Foștii producători
 Valerii «Garage.Raver» Evsikov
 Aleksei «DJ Dlee» Tagantsev
 Boris «B.K.» Gabaraev
DJ Philchansky
Vander Fil
DJ Kan
Kristina Si
Egor Kreed
L'One
DanyMuse
Scrudji
Pablo.A
ARS-N
Amchi
Doni
Ternovoy
Dana Sokolovа
Mot
Misha Marvin

Discografie

 2006 — Black Star (Timati, album de studio)
 2009 — The Boss (Timati, album de studio)

 2012 — VKLYBE.TV MUSIC COLLECTION — DJ M.E.G. (DJ MEG, mixtape)
 2012 — «Fericit…» (Music Hayk, mixtape)
 2012 — «Inima rece» (Dzhigan, album de studio)
 2012 — SWAGG (Timati, album de studio)
 2013 — «Satelit» (L'One, album de studio)
 2013 — «Liniuță» (Mot, EP)
 2013 — «13» (Timati, album de studio)
 2013 — «Muzica. Viața» (Djigan, album de studio)
 2013 — «Totul va fi bine» (Black Star Inc., compilație)
 2014 — #CARIERE (DJ Philchansky и DJ Daveed, mixtape)
 2014 — Azbuka Morze (Mot, album de studio)
 2014 — «Universul singuratic» (L'One, album de studio)
 2014 — «Nici să nu te gândești» (trupa «Panama», EP)
 2014 — «Capsulă Audio» (2014, EP)
 2015 — «Burlac» (Egor Krid, album de studio)
 2015 — «Automobilist» (L'One, EP)
 2016 — «Pe dos» (Mot, album de studio)
 2016 — «Olympus» (Timati, album de studio)
 2016 — «92 de zile» (Mot album de studio)
 2016 — «De Unde Sunt?» (Scrudji, EP)
 2016 — #CARIERE 2 (DJ Philchansky и DJ Daveed, mixtape)
 2016 — «Gravitate» (L'One, album)
 2016 — «Lumină în întuneric» (Kristina Si, album)
 2017 — «Ce știu?» (Egor Krid, album)
 2017 — «Muzica de taste» (Mot, album)
 2018 — «dric» (Scroogee, Scrudji, EP)
 2018 — «Gîndulepad» (Dana Sokolova, album)
 2018 — «Dansează» (Misha Marvin, Scrudji, EP)
 2018 — «Simte-o» (Misha Marvin, Scrudji, EP)
 2019 — «Pangea» (L'One, album)
 2019 — «Nelansat» (Black Star Inc., compilație)
 2019 — «Orașul meu 2.0»  (Pablo.A , Scrudji, EP)
 2019 — «9»  (Natan, Scrudji, EP)

 2019 — «Lumini» (Dana Sokolova, Scrudji, EP)
 2019 — «Secretul» (Hazимa, Scrudji, EP)
2019 — «Indecent despre personal» (Claudia Coca, album)

Note

Legături externe

Case de discuri rusești

Black Star Inc.


Ado Ekiti is the capital city of Ekiti State, Nigeria. It is the headquarter of the Ekiti central senatorial district, southwest, Nigeria.

History
Ado Ewi is an ancient city, founded by Ewi Awamaro the son of Biritikolu. Awamaro (the restless one) left Ile-Ife with his father Ewi Apa Biritikolu and his uncle Oranmiyan to both Ita Orogun and Benin respectively after staying briefly with Oloba in Oba-Ile, in present day Akure.

Both Oranmiyan (Oba of Benin) and Biritikolu first settled in Benin forests before disputes among their people led them to separate and Biritikolu sought a new home westward at Utamodi (Oke Papa). Ewi Biritikolu and one of his sons reigned there. It was Ewi Awamaro who migrated to Ilesun (Present day Ado-Ekiti) after staying briefly at Udoani (Ido Ani) and Agbado during the long migration. When Ewi Awamaro left Agbado, some elders remained behind to rest and gave the settlement the name Agba Ado (Elders' Camp) – Agbado-Ekiti as the town is known today.

Population and demographics
The population in 2006 was 308,621. The people of Ado Ekiti are mainly of the Ekiti sub-ethnic group of the Yoruba.

Climate and Average Weather Year Round in Ado-Ekiti
The rainy season in Ado-Ekiti is humid, oppressive, and cloudy, while the dry season is warm, muggy, and partially cloudy. The average annual temperature ranges from 64 to 90 degrees Fahrenheit, rarely falling below 58 or rising over 95.

The greatest time of year to visit Ado-Ekiti for hot-weather activities, according to the beach/pool score, is from early November to late February.

Temperature
From January through April, Ado-Ekiti experiences a hot season, with March being the hottest month. August has the lowest average low and high temperatures of the cool season, which runs from June through October.

Cloudy

The amount of cloud cover varies significantly from season to season in Ado-Ekiti, with the brightest period lasting 2.9 months and the cloudiest

period spanning 9.1 months. While 50% of the sky is either clear, fairly clear, or partly overcast in December, April has the most clouds.

Rainfall
Extreme seasonal fluctuation can be seen in the monthly rainfall in Ado-Ekiti, with a 9.2-month wet period from February 13 to November 18 having an average rainfall of at least 0.5 inches. With an average of 0.2 inches, December receives the least amount of rain, while September receives the most.

Education

Ado Ekiti City has a State owned University - the University of Ado Ekiti now Ekiti State University Ado-Ekiti, a privately owned University - Afe Babalola University Ado-Ekiti, a Polytechnic - the Federal Polytechnic, Ado-Ekiti, Federal University Oye, (FUOYE), Oye-Ekiti, privately owned polytechnic Crown polytechnic, Odo, Ado-Ekiti Isan Ekiti has a State owned Polytechnic the Ekiti State Polytechnic, Isan Ekiti

Pollution
Ekiti State Governor, Biodun Oyebanji, has concerned residents of the extension of the ongoing dredging of waterways and clearing of drains to their communities which is part of the effort to avoid flooding which had already dredged over 14-kilometre stretch of waterways in different parts of Ado Ekiti, the state capital.

The governor who was represented by Dr Akintunde Akinyugha, who spoke in Ado Ekiti, while marking the 2023 'World Environment Day, emphasised the need to sensitise residents to inculcate the habit of personal hygiene and sanitation of the environment.

Media and economy

In Ado Ekiti, there are local media stations such as Nigeria Television Authority Ado Ekiti, Ekiti State Television (BSES), Radio Ekiti and more . Various commercial enterprises operate in Ado Ekiti. The city is a trade centre for farming where yams, cassava, grain, and tobacco are grown. Cotton is also grown for weaving.

Traditional leader
The current Ewi or ruler of Ado Ekiti is Rufus Aladesanmi III, who succeeded Samuel Adeyemi George-Adelabu I in 1990.

Gallery

References

External links

 A Panoramic View of Ado Ekiti in the 19th Century

Local Government Areas in Ekiti State
State capitals in Nigeria
Cities in Yorubaland

Ado Ekiti


Daniel Lindsay Russell Jr. (August 7, 1845May 14, 1908) was an American politician who served as the 49th governor of North Carolina, from 1897 to 1901. An attorney and judge, he had also been elected as state representative and to the United States Congress, serving from 1879 to 1881. Although he fought with the Confederacy during the Civil War, Russell and his father were both Unionists. After the war, Russell joined the Republican Party in North Carolina, which was an unusual affiliation for one of the planter class. In the postwar period he served as a state judge, as well as in the state and national legislatures.

Elected on a fusionist ticket in 1896, a collaboration between Republicans and Populists that was victorious over the Democrats, Russell was the first Republican elected as governor in North Carolina since the end of the Reconstruction era in 1877. During his term, he approved legislation to extend the franchise by reducing the property requirement; it benefited the white majority in the state as well as blacks.

To prevent such a political coalition from being successful again, in the 1898 elections Democrats conducted a campaign of fear, stressing white supremacy, and regained power in the state legislature. Democrats in the Wilmington Insurrection of 1898, which took place in the largest city, overthrew the elected, biracial government headed by a white mayor and majority white council, beginning two days after the election. Russell's efforts to suppress the white riot were unsuccessful, and mobs attacked black neighborhoods, driving so many blacks permanently from the city that it became majority white.

The following year Democrats in the state legislature passed a new constitution over Russell's opposition and without submitting it to voters. It effectively disfranchised nearly all blacks and many poor whites. As a result, Russell was the last Republican to serve as governor of the state until 1973.

Early life and education
Born on Winnabow Plantation in Brunswick County near Wilmington, North Carolina, Russell Jr. was the son of Daniel Lindsay Russell and Elizabeth Caroline Sanders, daughter of a prominent planter family. Following his mother's death three months after his birth, Russell Jr. lived at his mother's family's Palo Alto Plantation for six years before leaving for the Bingham School in Orange County, North Carolina. Russell attended the University of North Carolina at Chapel Hill, but left soon after the outbreak of the American Civil War. In college he was a member of the Delta Psi fraternity (aka St. Anthony Hall) He was commissioned as a captain in the Confederate Army and served in the war.

Career
Russell was elected to the North Carolina General Assembly House of Commons (the lower house of the legislature) in North Carolina General Assembly of 1862-1864 during the Civil War. During that time, he also studied law, and was admitted to the bar in 1866. He set up practice in Wilmington. He and his father had both been Union sympathizers during the war, and Russell joined the Republican Party during Reconstruction.

In 1868, Russell was appointed a Superior Court judge in the 4th judicial circuit, a post he held until 1874. In 1871 he was a delegate to a state constitutional convention. In 1876, he was a delegate to the 1876 Republican National Convention, and was again elected to the legislature.

Around this time, the paramilitary white supremacist "Red Shirts" fought to suppress the Republican Party and black voting in North Carolina. Their goal was to gain political control through the Democratic Party.

After the 1876 presidential election, Reconstruction ended and Federal troops were withdrawn from the South. Despite this loss of protection, Republicans and their black supporters remained active in North Carolina.

In 1878, Russell ran for U.S. Representative as a "fusion" candidate of the Republican and Greenback parties. In a close election, he defeated the Democratic incumbent Alfred M. Waddell by 11,611 votes to 10,730. Russell served one term in the 46th United States Congress (March 4, 1879 – March 4, 1881) and did not stand for renomination in 1880.

For the next decade, Russell practiced law and remained active in the Republican party. Then in the 1890s, the new Populist Party appeared. Though in most of the U.S., the Populists were allied with the Democrats, they allied with the Republicans in North Carolina, as common foes of the dominant Democratic Party organization. The alliance ran "fusion" candidates for many offices.

In 1896, the two parties held separate state conventions to allow the Populists to nominate presidential electors pledged to Democrat William J. Bryan. At the Republican state convention in Raleigh on May 16, 1896, Russell was nominated for Governor of North Carolina on the seventh ballot over former U.S. Representative Oliver H. Dockery. Disgruntled, Dockery convinced the Populists to run a separate statewide slate of candidates, with William A. Guthrie for Governor and Dockery for Lieutenant Governor. The Republicans and Populists ran joint candidates for the other state-wide offices.

Despite this breakdown of the alliance, many Populists supported Russell anyway, and some disgruntled Democrats voted for Guthrie. This allowed Russell to win the November 3 election with 153,787 votes (46.5%) to 145,266 votes for Democrat Cyrus B. Watson, 31,143 for Populist William A. Guthrie, and 809 for others. He served one four-year term. The Republican candidate for Lt. Governor was also elected, and the fusion ticket swept the other state-wide offices.

The Republican-Populist alliance had continued in elections to the legislature, and fusionists won control. They extended the franchise for the first time since Reconstruction by reducing property requirements for voters. This benefited many whites, who were the majority in the state, but also blacks. Russell signed the bill. With the broadened franchise, a number of blacks were elected to the legislature and to local government offices.

Although Russell was not up for election in 1898, Democrats used him as a foil in their campaign that year. They attacked him for undermining "white supremacy" and fanned fears of "negro rule", and regained control of the legislature.

Wilmington Insurrection of 1898

On November 8, 1898, a part-black fusion slate won elections in Wilmington, then the state's largest city and with a black majority. Alfred Waddell, whom Russell had defeated for Congress in 1878, led thousands of white rioters in the Wilmington Insurrection of 1898; they seized the city government by force, and destroyed the only black-owned newspaper in the state.

The mob went on to attack the city's African-American neighborhoods, particularly Brooklyn, killing some people and chasing hundreds out of town. Governor Russell ordered the Wilmington Light Infantry (WLI) and federal Navy Reserves to quell the riot; instead they became involved. Because of the attacks, nearly 2,100 blacks left the city permanently, and its demographics were changed to a white majority.

To prevent "fusionist" coalitions or Republicans winning office again, in 1899 the Democrats used their control of the state legislature to pass an amendment that effectively disenfranchised blacks and many poor whites. As a result, voter rolls dropped dramatically, blacks were excluded from the political system, and the Republican Party was crippled in the state. This condition lasted until the 1960s, when Federal civil-rights legislation restored black voting rights and white Southerners began to abandon their reflexive loyalty to the Democrats.

Russell was the last Republican elected as governor until 1972, when this transformation was well under way.

After finishing his term, Russell resumed the practice of law in Wilmington and operated his Belville Plantation. He died at his plantation near Wilmington in 1908.  He was interred in the family burying ground in Onslow County, North Carolina.

References

External links
 Retrieved on 2008-09-30
North Carolina Election of 1898, University of North Carolina

1845 births
1908 deaths
People from Brunswick County, North Carolina
Governors of North Carolina
Members of the North Carolina House of Representatives
North Carolina state court judges
Confederate States Army officers
University of North Carolina at Chapel Hill alumni
People of North Carolina in the American Civil War
North Carolina Greenbacks
Republican Party members of the United States House of Representatives from North Carolina
Greenback Party members of the United States House of Representatives
Republican Party governors of North Carolina
19th-century American politicians
19th-century American judges
St. Anthony Hall

Daniel Lindsay Russell


السُّحُور هي وجبة يتناولها المسلمون قبل أذان الفجر في رمضان، وعادة ما تكون وجبة خفيفة تساعد على تخفيف أثر النهار على الصائم. وترتبط بها مهنة المسحراتي، وهو شخص يقوم بالنداء قبل الفجر ليوقظ الناس لتناول وجبة السحور.

النصوص الدينية
السحور من السنن المستحبات، ووردت أحاديث عن النبي صلى الله عليه وسلم، في السحور، منها: في ،  وفي كونه تمييز بين صيام المسلمين وصيام أهل الكتاب . وحكمه عند علماء الفقه: أن السحور سنة وليس بواجب، فمن لم يتسحر فلا إثم عليه، لكن ترك هذه السنة خلاف الأولى.

وجبات السحور التقليدية
 اللّبن والتمر
 اللّبن والأرز
 فواكه
 فطائر العسل وزيت الزيتون أو الزبدة
 مشتقات الألبان كالأجبان واللبنة واللبن الرائب
 قمر الدين
 البيض
 الفول و الفلافل.

مراجع

الصوم في الإسلام
الطعام والشراب في الدين
إفطار
رمضان
مصطلحات إسلامية

سحور


ليزي فالدمولر  (25 مايو 1904 في كنيتلفلد، ستيريا - 8 أبريل 1945 في فيينا) كانت ممثلة أفلام ومغنية نمساوية.

كان أول ظهور لها في المسرح في العشرينات من القرن الماضي في مدينة إنسبروك، انتقلت بعدها من غراتس وفيينا إلى ألمانيا.

أصبحت مشهورة مع باول لينكي من خلال الأغنية التي ألفها ثيو ماكيبين «أنا امرأة، الشخص الذي يتكلم».

مع بداية الثلاثينات من القرن الماضي بدأت ليزي في تمثيل أدوار ثانوية مع نجوم ذلك الوقت مثل هاينتس رومان، هانس ألبرس ومع زوجها أيضا ماكس هانزن (هذا الزواج استمر إلى غاية 1938). اقتحامها الكبير كان عام 1939 في فيلم بيل آمي الذي مثلت فيه دور راشيل. في هذا الفيلم غنت ليزي أغنية لديك الحظ عند النساء، بيل آمي.

مثلت فيما بعد أيضا كنجمة في أفلام الأوبرا.

في 8 ماي 1945 وقبل شهر واحد من انتهاء الحرب العالمية الثانية توفيت ليزي إثر هجوم بالقنابل على فيينا ودفنت هناك.

فهرس لبعض من أفلامها
 الذبابة الإسبانية 1931.
 حب على أول صوت 1932.
 ضحك وراثي 1933.
 موعد في الجنة 1936.
 بيل آمي 1939.
 موسيقى الحلم 1940.
 كازانوفا يتزوج 1940.
 موسيقى الحلم 1940.
 سيدة لونا 1941.
 كل شيء لغلوريا 1941.
 ليلة واحدة في البندقية 1942.
 رقصة الفالتسر معك 1943.
 عاش الحب 1944.

مراجع

وصلات خارجية

 صور ليزي فالدمولر

وفيات بسبب غارة جوية خلال الحرب العالمية الثانية
مدنيون نمساويون قتلوا في الحرب العالمية الثانية
مغنيات نمساويات في القرن 20
ممثلات أفلام نمساويات
ممثلات مسرح نمساويات
ممثلات نمساويات في القرن 20
مواليد 1904
وفيات 1945
وفيات في فيينا

ليزي فالدمولر


Petros Haris (în , ) a fost un scriitor și academician grec.

Biografie
Petros Haris s-a născut la Atena în anul 1902, primind la naștere numele Ioannis Marmariadis. El era fiul lui Nicolaos Marmariadis, originar din satul Kamilari, Kato Messara, Creta. După absolvirea liceului la Atena, a urmat cursurile Facultății de Drept a Universității din Atena, pe care le-a absolvit în 1924.

La sfârșitul anului 1919 a devenit redactor al revistei «Η Διάπλασις των Παίδων» la început sub pseudonimul «Κυανόλευκο λάβαρο» (Steagul alb-albastru) și apoi sub cel de «Petros Haris», pe care l-a păstrat pentru tot restul vieții. A colaborat apoi la mai multe ziare ateniene și la revista «Νουμάς» ca redactor literar și editor. În 1924 a fondat revista literară «Νέα Γράμματα», împreună cu Ioannis M. Panagiotopoulos și Athanasios Kyriazis, dar aceasta a apărut pentru o perioadă scurtă de timp.

În același an a avut loc lansarea primului său volum de nuvele intitulat «Η τελευταία νύχτα της γης». Primele sale creații literare sunt scrise într-un stil simbolist, promovat în Grecia de Konstantinos Hatzopoulos. Scrisul său se caracterizează printr-un stil eseistic cu o formă elaborată. Genul literar pe care l-a cultivat cu precădere a fost povestirea, dar a mai scris cărți de călătorie și două romane, Zilele mâniei în 1979 și Tornada în 1992. A lucrat la Școala de Arte Frumoase (ca secretar și apoi secretar general cu rang de Secretar General al Ministerului), de unde s-a pensionat în 1964 ca secretar general onorific.

În 1930 a fost ales membru al Uniunii Jurnaliștilor de la Ziarele Ateniene (E.S.A.E.) și în ianuarie 1933 a preluat, împreună cu Gregorios Xenopoulos, conducerea revistei bilunare «Νέα Εστία» până în decembrie 1934. În ianuarie 1935 Gregorios Xenopoulos a plecat și Petros Haris a preluat funcția de director, pe care a deținut-o până în decembrie 1987. În 1946, sub conducerea sa, «Νέα Εστία» a fost distinsă cu premiul Academiei din Atena. Din 1947 a fost membru al comitetului pentru decernarea premiului Kostis Palamas, iar din 1951 membru al Consiliului de administrație al Teatrului Național al Greciei, membru al Societății Literare Parnassos, al comitetului de decenare a premiului național pentru literatură și teatru, precum și membru al Grupului celor Doisprezece, instituit de Kostas și Eleni Ouranis.

În 1973 a fost ales președinte al secției literare și artistice a Academiei din Atena și a îndeplinit funcțiile de președinte al Asociației Criticilor teatrali și muzicali greci, vicepreședinte al Societății Scriitorilor Greci, de la care a plecat și a fondat Societatea Națională a Scriitorilor Greci. A fost membru al Academiei din Atena și în 1977 a fost ales președinte al acestui for cultural. El a fost distins cu Premiul național pentru literatură de călătorie pentru volumul «Πολιτείες και θάλασσες», ordinului George I în grad de comandor, crucea de aur a Mileniului Aghiorit și Crucea Sfântul Apostol și Evanghelist Marcu.

Premii și distincții
 Premiul al II-lea la un concurs de povestiri (1919)
 Premiul național pentru literatură de călătorie pentru «Πολιτείες και θάλασσες»
 Ordinul George I în grad de comandor
 Crucea de aur aghioritică
 Crucea Sfântului Apostol și Evanghelist Marcu.
 În 1994 a fost ales doctor honoris causa al Facultății de Filosofie a Universității din Atena.

Lista de lucrări
 (1992)	Ανεμοστρόβιλος, εκδ. Αστήρ
 (1992)	Πολιτείες και θάλασσες, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1991)	Παλιοί και σημερινοί πνευματικοί αγώνες, εκδ. Αστήρ
 (1991)	Τα δέντρα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1989)	Η μεγάλη νύχτα (Noaptea cea lungă), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1988)	Στον αφρό και στα έλατα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1986)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1985)	Σαράντα χρόνια κριτικής ελληνικού πεζού λόγου, εκδ. Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.)
 (1983)	Φώτα στο πέλαγος, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1982)	Κρίσιμη ώρα, εκδ. Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.)
 (1982)	Ρεμβασμός στο χάρτη, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1981)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1981)	Σαράντα χρόνια κριτικής ελληνικού πεζού λόγου, εκδ. Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.)
 (1979)        Ημέρες οργής (Zilele mâniei), Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1979)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1979)	Η Κίνα έξω από τα τείχη, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1979)	Η τελευταία νύχτα της γης, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1976)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1974)	Αθώα και οργισμένα νιάτα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1974)	Στα γαλάζια νερά, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1973)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1969)        Η μεγάλη νύχτα
 (1969)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1968)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1962)        Δρόμος 100 μέτρων
 (1958)        Όταν οι Άγιοι κατεβαίνουν στη γη
 (1958)        Φώτα στο πέλαγος
 (1953)	Έλληνες πεζογράφοι, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1944)	Μακρινός κόσμος
 (1924)        Η τελευταία νύχτα της γης

Studii și eseuri
 (1943)      Κ.Γ.Καρυωτάκης
 (1953-1983) Ελληνες πεζογράφοι – 8 vol.
 (1963)      Κ.Ουράνης
 (1963-1975) Μικρή πινακοθήκη – 2 vol.
 (1981)      Σαράντα χρόνια κριτικής του ελληνικού πεζού λόγου
 (1944)      Κρίσιμη ώρα
 (1945)      Οταν η ζωή γίνεται όνειρο
 (1962)      Μεταπολεμικός κόσμος
 (1963)      Η ζωή και η τέχνη
 (1987)      Συνομιλίες με φίλους
 (1990)      Τα δένδρα
 (1991)      Παλιοί και σημερινοί πνευματικοί αγώνες

Cărți de călătorie
 (1955) Πολιτείες και θάλασσες, a obținut Premiul Academiei din Atena și Premiul național
 (1957) Παλιοί και νέοι δρόμοι
 (1960) Η Κίνα έξω από τα τείχη
 (1961) Δαλματικές ακτές
 (1962) Βράχια, κουπιά και όνειρα
 (1965) Ο κόσμος και οι Έλληνες
 (1974) Στα γαλάζια νερά

Contribuții în volume colective
 (2010)	Δίστομο 10 Ιουνίου 1944: Το ολοκαύτωμα, εκδ. Σύγχρονη Έκφραση
 (2009)	Η κριτική για τον Άλκη Θρύλο, εκδ. Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη
 (2008)	Μ. Καραγάτσης 1908-2008, εκδ. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
 (2007)	Αποτύπωση της Ιουλίας Ιατρίδη, εκδ. Ευθύνη
 (2007)	Νίκος Καζαντζάκης, εκδ. Ελευθεροτυπία
 (2005)	Παιδιά του κόσμου, εκδ. Επίλογος
 (1996)	Σπουδή στον ποιητή Γ. Θ. Βαφόπουλο, εκδ. Ευθύνη
 (1993)	Μνήμη του ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου (1912-1991), εκδ. Δόμος
 (1993)	Το Εικοσιένα, εκδ. Ευθύνη
 (1992)	Η κριτική παρουσία του Πέτρου Σ. Σπανδωνίδη, εκδ. Ευθύνη
 (1983)	Το πέρασμα του Μηνά Δημάκη, εκδ. Ευθύνη
 (1982)	Σικελιανός. Η συνάντηση των Δελφών, εκδ. Ευθύνη
 (1979)	Η νεοελληνική κριτική για τον Παντελή Πρεβελάκη, εκδ. Ευθύνη
 (1978)	Η 28η Οκτωβρίου 1940, εκδ. Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη [επιμέλεια, κείμενα]
 (1977)	Συλλογικό έργο, Το Εικοσιένα, εκδ. Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη [επιμέλεια]

Traduceri
 (1982) Maurice Maeterlinck, Το γαλάζιο πουλί (Pasărea albastră), εκδ. Σχολή Μωραΐτη
 (1994) Stendhal, Οι Τσέντσι (Familia Cenci), εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (1999) Stendhal, Το κόκκινο και το μαύρο (Roșu și negru), εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας
 (2008) Stendhal, Το κόκκινο και το μαύρο (Roșu și negru),  εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Legături externe
 http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=406
 http://www.biblionet.gr/author/17774/%CE%A0%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85_%CE%A7%CE%AC%CF%81%CE%B7
 www.elia.org.gr/EntryImages%5C1%5CΧΑΡΗΣ,%20ΠΕΤΡΟΣ%20-%20...
 www.iaen.gr/__i_diaplasis_tona_paidon1879_1922_-b-25*61.html
 http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/Neaskepsi/420/3.html

Nașteri în 1902
Decese în 1998
Scriitori greci
Academicieni

Petros Haris


بيتولا كلارك ، أو بيتولا سالي أولوين كلارك (15 نوفمبر 1932 في سري، المملكة المتحدة) هي ممثلة ومغنية بريطانية.

حياتها
بدأت كلارك الغناء في سن السابعة في فرقة أطفال، وعملت في الإذاعة الإنجليزية البي بي سي إبان الحرب العالمية الثانية.أول فيلم سينمائي لها كان في عام 1944 عندما اكتشف موهبتها المخرج موريص إلفي واستعان بها في فيلمه Medal for the General وهي في الحادية عشر من عمرها، ومثلت بعد هذا الفيلم في العديد من الأفلام، تخطت شهرتها حدود إنجلترا و نالت شهرة عالمية عندما غنت أغنية Downtown و التي أصدرتها بعدة لغات، أشتهرت كلارك بغنائها بأكثر من لغة مختلفة فإلى جانب لغتها الأم (الإنجليزية), غنت كلارك عدة أغاني باللغة الإيطالية والفرنسية و الأسبانية.

في عام 1962 أصبحت كلارك معروفة وذو شعبية في ألمانيا. تحصلت على المرتبة الأولى من خلال أغنيتها (السيد)، كما أنها غنت أيضا باللغة الألمانية، وباعت أكثر من ثلاثة ملايين أسطوانة

في عام 1961 تزوجت بيتولا الصحفي الفرنسي كلود وولف ورزقا بثلاثة أطفال. حصلت عام 1998 على وسام رتبة الإمبراطورية البريطانية.

مراجع

وصلات خارجية

 petulaclark.net, الموقع الرسمي
 petulaclark.co.uk, her British official website

 Glenn Gould dissects the music and image of Petula Clark in a 1967 CBC broadcast
 BBC interview
 Union Jack interview
 BBC Radio Wales interview, January 2007
 Las Vegas Sun interview, February 2007
 BBC Radio Wales interview, August 2008
 discoogle.com discography
 Hastings Musical Festival

أشخاص على قيد الحياة
إنجليز مغتربون في فرنسا
إنجليز من أصل ويلزي
حائزون على جائزة غرامي
حائزون على وسام الإمبراطورية البريطانية من رتبة قائد
فنانو تسجيلات كولومبيا
فنانو تسجيلات وورنر بروس
فنانو شركة إي إم آي للتسجيلات
مغتربون إنجليز في سويسرا
مغنون أطفال إنجليز
مغنون إنجليز في القرن 20
مغنون إنجليز في القرن 21
مغنون باللغة الألمانية
مغنون باللغة الإيطالية
مغنون باللغة الفرنسية
مغنيات إنجليزيات في القرن 20
مغنيات إنجليزيات في القرن 21
مغنيات بوب إنجليزيات
ممثلات أطفال إنجليزيات
ممثلات أفلام إنجليزيات
ممثلات إنجليزيات في القرن 20
ممثلات إنجليزيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون إنجليزيات
ممثلات مسرحيات موسيقية إنجليزيات
مواليد 1932
موسيقيون من سري
مؤلفو موسيقى أفلام إنجليز

بيتولا كلارك


The Post er en amerikansk historisk dramafilm fra 2017, instrueret og produceret af Steven Spielberg. Manuskript blev skrevet af Liz Hannah og Josh Singer. Meryl Streep, Tom Hanks, Sarah Paulson, Bob Odenkirk, Tracy Letts, Bradley Whitford, Bruce Greenwood, Carrie Coon og Matthew Rhys spiller hovedrollerne.

Handling
Filmen er baseret på den sande historie om offentliggørelsen af "The Pentagon Papers" i 1971, en dokumentsamling om den amerikanske rolle i Vietnamkrigen. Den amerikanske regering havde været bag en massiv dækoperation i tre årtier, som systematisk førte det amerikanske folk bag lyset. Filmen handler grundlæggende om Ben Bradlee (Hanks), redaktør af The Washington Post , og hans chef, avisudgiver Katharine Graham (Streep). Katharine skal træffe den vanskelige beslutning om at offentliggøre eller ej, og hun står over for pres fra alle sider. De skal risikere både karriere og fængsling for at offentliggøre statshemmeligheder.

Medvirkende
 Meryl Streep som Kay Graham
 Tom Hanks som Ben Bradlee
 Sarah Paulson som Tony Bradlee
 Bob Odenkirk som Ben Bagdikian
 Tracy Letts som Fritz Beebe
 Bradley Whitford som Arthur Parsons
 Bruce Greenwood som Robert McNamara
 Carrie Coon som Meg Greenfield
 Matthew Rhys som Daniel Ellsberg
 Alison Brie som Lally Graham
 Jesse Plemons som Roger Clark
 David Cross som Howard Simons
 Zach Woods som Anthony Essaye
 Pat Healy som Phil Geyelin
 Michael Stuhlbarg som Abe Rosenthal
 Jessie Mueller som Judith Martin
 Stark Sands som Don Graham
 Neal Huff som Tommy Winship

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2017
Dramafilm fra USA
Engelsksprogede film
Historiske film fra USA
Film instrueret af Steven Spielberg

The Post (film)


O rato-espigueiro (Micromys minutus) é uma espécie de mamíferos roedores da família dos murídeos, presente nas regiões paleoártica e na indo-malaia.

Descrição
O rato-espigueiro tem 5-7cm de comprimento e pesa 4-6g. A maior parte nasce em agosto, sem visão e sem pelo, mas ficam independentes ao 16.º dia de vida. Vivem, em média, 18 meses.

Micromys

Rato-espigueiro


Le Tempo Hanseat est un véhicule motorisé à trois roues, présenté en 1949 par le constructeur allemand Tempo-Werke. Il est le dernier d'une lignée de modèles depuis 1928 avec le Tempo T1.

Le Tempo Hanseat a également été assemblé en Inde par Bachraj Trading Ltd à partir de 1951. Après l'arrêt de la production en Allemagne, en 1962, tout l'outillage a été transporté en Inde pour en poursuivre la fabrication locale par Bajaj Tempo, jusqu'en février 2000.

Des éléments du Tempo Hanseat ont continué à être fabriqués en Allemagne après 1956, pour l'exportation vers l'Inde, et il semble que quelques véhicules complets aient encore été vendus en Allemagne mais en 1962 l'ensemble de l'outil de production est exporté en Inde où la fabrication du véhicule s'est poursuivie jusqu'en février 2000.

Histoire
Comme tous ses prédécesseurs depuis 1928, le Tempo Hanseat a été développé comme moyen de transport bon marché pour les petits entrepreneurs et les agriculteurs de l'Allemagne d'après-guerre. L'économie allemande avait été dévastée par la guerre et le pays était divisé entre les alliés, États-Unis, Royaume-Uni et France d'un côté et URSS de l'autre. À cette époque, le peuple allemand devait se satisfaire de moyens de transport sans fioritures, bon marché à l'achat comme en exploitation. La vitesse n'était pas essentielle car le véhicule remplaçait chevaux et calèches.

Ce type de triporteur a largement été favorisé par le gouvernement allemand qui, en 1928, a promulgué une loi par laquelle les véhicules à moteur de moins de quatre roues et d'une cylindrée inférieure à 200 centimètres cubes peuvent être conduits sans permis et sont détaxés. Cette disposition a fait croître fortement la demande de ce type de véhicules.

Le Hanseat était une simple évolution d'un engin rudimentaire remontant à 1928, une moto à trois roues avec une petite benne à l'avant, le Tempo T1. Avec le temps, la benne s'est déplacée vers l'arrière, mais l'agencement à trois roues a été maintenu. Quelques versions fourgonnettes ont été construites mais l'essentiel de la production était représenté par la version pick-up. Un très grand nombre de pick-up a été transformé pour transporter des personnes avec l'adjonction de bancs dans la benne.

La Hanseat était équipé d'un moteur JLO deux cylindres en ligne de 396 cm³ à deux temps. À l'origine, le moteur développait une puissance de 12,5 ch à 4.500 tr/min, portée par la suite à 14 ch. Un moteur Heinkel a également été proposé, un deux cylindres à deux temps de 396 cm³, comme le JLO mais développant 15 ch. La puissance était transmise par une boîte de vitesses à 4 vitesses à la roue avant par le biais d'un entraînement par chaîne. Un moteur de 200 cm³ a également été proposé pour bénéficier de la loi de 1928.

Le freinage était assuré par un système duplex de type «Perrot» qui fonctionnait comme un frein classique de moto, à main sur les trois roues. Les freins étaient activés par des câbles jusqu'aux roues.

La suspension avant comprenait un ressort hélicoïdal et des amortisseurs télescopiques. L'essieu arrière avait une suspension indépendante. Selon la version du moteur, les véhicules disposaient d'une charge utile de 500 kg ou 750 kg, 850 kg avec le moteur Heinkel de 15 ch.

Le Hanseat détient cinq records du monde d'endurance pour le « véhicule de livraison ouvert de moins de 200 cm³ ». Le record a été établi en 1934 sur la piste à grande vitesse Avus à Berlin à une vitesse moyenne de 54,1 km/h.

Bajaj Tempo Hanseat

Sans un premier temps, le "Tempo Hanseat" a été assemblé en Inde par Bajaj Trading Ltd. dans son usine de Pune sous le nom Bajaj Tempo Hanseat à partir de 1951.

En 1958, la société Bajaj Tempo Motors est créée, avec une participation de 26% de Tempo-Werke, pour la production locale du Tempo Matador.

Après l'arrêt de la production du Hanseat en Allemagne en 1962, tout l'outillage est exporté en Inde et la production du véhicule va être augmentée. Il sera fabriqué localement jusqu'en février 2000.

En 1968, le groupe Firodia Ltd, premier constructeur automobile indien de fourgons, rachète Bajaj Tempo qui est renommé Force Motors en 2005.

Bien qu'homologué comme tricycle transporteur de marchandises, les possesseurs indiens du Hanseat l'ont rapidement modifié en dotant la benne arrière de bancs et d'une toile sur des arceaux pour accueillir des passagers. En 2016, on pouvait encore voir certains d'entre eux faire office de taxi dans l'Inde rurale. Ils ont été particulièrement populaires dans deux États de l'Inde, l'Uttar Pradesh (État du Nord) et le Madhya Pradesh (État central) où ils ont transporté des passagers non seulement dans les zones rurales mais aussi dans les capitales Lucknow et Bhopal.

En raison de leur esthétique très particulière avec ce long capot avant, faisant office de compartiment moteur, les Hanseat étaient familièrement surnommés «Soonwars» cochons.

Dès le début de sa commercialisation, les moteurs à essence Heinkel, gourmands en carburant, ont été remplacés par des moteurs diesel provenant, entre autres, de pompes d'irrigation. Ces moteurs n'avaient pas de moteur de démarrage et devaient être démarrés en tirant la corde enroulée autour de la poulie de démarrage.

En 1978, le constructeur indien a remplacé le moteur essence Heinkel par un moteur diesel monocylindre Lombardini.

Notes et références

Liens externes
  Le Tempo Hanseat Fiche technique
  Histoire et caractéristiques techniques du Tempo Hanseat

Tempo Hanseat
Automobile des années 1950
Automobile des années 1960
Automobile des années 1970
Automobile des années 1980
Automobile des années 1990
Véhicule utilitaire

Tempo Hanseat


La Mesorregión de Madeira-Guaporé (en portugués Mesorregião de Madeira-Guaporé) es una de las dos mesorregiones del estado de Rondonia, Brasil. Fue la primera región a ser habitada en el estado por cuenta de la construcción del Fuerte Príncipe de Beira en 1776 en el valle del Río Guaporé. Fue en esa región también donde fue construida el ferrocarril Madeira-Mamoré que impulsó la fundación de Guajará-Mirim y Puerto Velho y, por eso, son estas las únicas microrregiones en que está dividida la mesorregión.

Microrregiones
 Puerto Velho
 Guajará-Mirim

Véase también
 Mesorregión del Este Rondoniense
 Anexo:Mesorregiones de Rondonia

Mesorregiones de Rondonia

Mesorregión de Madeira-Guaporé


Trabzon İmparatorluğu ya da Tzaniti (Lazistan) Krallığı (, bazı kesimler tarafından bilinen adıyla Trabzon "Rum" İmparatorluğu) Orta Çağ'da Doğu Karadeniz'de kurulmuş yerel krallık. Dördüncü Haçlı Seferi sırasında Bizans İmparatorluğu'nun yıkılmasından kısa bir süre önce bağımsızlığını ilan etmiş (Mart/Nisan 1204) ve 257 yıl boyunca "Roma İmparatoru" olarak Karadeniz kıyılarına hükmetmişlerdir.

Etimoloji
Genelde Trabzon İmparatorluğu olarak bilinen devletin sık kullanılan 3 ismi vardır:
 İmparatorluk Trabzon merkezli olduğu için Orta Çağ'da ünlü olan başkentinin adıyla yani "Trabzon İmparatorluğu" olarak adlandırılmıştır.
 Bizans tarihçisi Yeoryos Pahimeris tarafından "Laz Sınır Devleti" olarak anılan ülke topraklarının yöneticileri de "Laz Kralları" olarak anılmışlardır. Selçuklu Hanedanı tarafından Tzanika/Canik Kralı olarak adlandırılan Trabzon İmparatorları, Tarihçi İbni Bibi tarafından "Tzaniti Kralları" olarak tanımlanmışlardır.
Caniti/Tzaniti: Tzan (Laz ulusal ismi) + iti (Lazca'da ülke, toprak belirten son ek) yani Lazistan Krallığı anlamına gelmektedir.
 Devlet kurucu Komninos Hanedanı'nın adından dolayı "Komnenos İmparatorluğu" olarak da anılmıştır.
Bazı kesimler tarafından Trabzon İmparatorluğu'na Trabzon "Rum" İmparatorluğu yakıştırması yapılmışsa da gerçekte ne imparatorluk kayıtlarında ne de diğer çağdaş kayıtlarda böyle bir adlandırma olmayıp bu söylem 20. yüzyılda siyasi amaçlar için kullanıldığı düşünülebilir.

Coğrafya
Trabzon İmparatorluğu sınırları en geniş olduğu zamanda batıda Karadeniz Ereğli'sinden doğuda Fasis'e doğru uzanan yaklaşık 1000'kmlik sahil şeridine yayılıyordu. Karadeniz'in kuzeyinde günümüzde Rusya dahilinde bulunan Kırım'daki Kherson ve Kerç toprakları da Trabzon kontrolündeydi.

İmparatorluk toprakları geniş çaplı tarıma müsaade etmeyen dağlık bir yapıya sahipti. Fakat transit ticarette önemli bir konumda bulunan topraklar tarıma elverişli olmasa da dağlık ve ormanlık arazisinden dolayı savunma açısından avantajlıydı.

Bölgesel değişiklikler
Trabzon İmparatorluğu, genellikle katıldığı muharebelerde etkisiz olsa da tamamen savunmacı bir dış politika izlemekteydi. Bu bağlamda Bizans'ın Geç Dönemine benzemektedir. Başlangıçta oldukça geniş topraklara sahip olan Trabzon İmparatorluğun şehirlerini ve kasabalarını, dağlara sızabilen örgütlü Türkmenler işgal etmiştir.

 1204 - 1211: Konstantinopolis'in düşmesinden sonra Gürcü desteği ile Paflangonya ve Haldia İmparatorluğun kontrolü altına girdi.
 1212: Herakleia ve Amastris'in İznik İmparatorluğu'na kalıcı kaybı.
 1214 - 1254: Sinope, Amisos ve Oinaion'nun Rum Sultanlığına geçici olarak kaybedilmesi.
 1228 - 1230: Amisos ve Oinaion'nun geçici olarak ele geçirilmesi.
 1243 - 1297: Oinaion'nun geçici olarak ele geçirilmesi.
 1243 - 1268: Amisos geçici olarak ele geçirildi, 1268'de kalıcı olarak kaybedildi.
 1254 - 1265: Sinope geçici olarak ele geçirildi, 1265'de kalıcı olarak kaybedildi.
 1302: Kerasous Savaşı, Türkmenler Kerasous'a saldırdı ve çoğu toprağı ele geçirdi, Oinaion geçici olarak kaybedildi.
 1347 - 1358: Oinaion'nun geçici kaybı.
 1386: Limnia'nın kalıcı kaybı.
 1445: Oinaion'nun kalıcı kaybı.
 1461: Trapezus ve Kerasous'un düşüşü.
 1468: Kerasous Adasının düşüşü.
 1475: Teodoro'nun düşüşü.
 1478: Haldia'nın düşüşü.

Tarih
Devletin kurucuları olan Komninos Hanedanı, General İsaakios Komninos zamanında Bizans İmparatoru VI. Mihail'e darbe yaparak tahtı ele geçirmiş, 100 yıldan uzun bir süre Bizans İmparatorluğu'nu yönetmişlerdir. Fakat İstanbul'un Haçlılar tarafından işgal edilmesinin ardından Komninos Hanedanı'nın üyeleri Aleksios ile David, halaları Gürcü Kraliçesi Büyük Tamar'ın yardımıyla ata yurtları Karadeniz'e sığınmışlardır. Antik Kolkhis topraklarının doğu uzantısı olan Fasis'e sığınan kardeşler daha sonra Trabzon'a sahip çıkmışlardır.

Kuruluş
I. Aleksios, Gürcülerin desteğiyle 1204 yılının Nisan ayında Trabzon'da imparatorluğunu ilan etmiştir. Trabzon İmparatorluğu'nu kurduğunda 22 yaşında olan I. Aleksios burada kendisini "Roma İmparatoru" olarak tanımlamıştır. Trabzon Ordusu'nun başkomutanı olan Aleksios'in kardeşi David, Laz ve Gürcülerden oluşan ordusuyla Paflagonya'ya saldırmış böylece Karadeniz Ereğlisi ile Sinop arasındaki arazi de Trabzon topraklarına katılmıştır. Trabzon İmparatorluğu'nun batı yönündeki bu genişlemesi başta Bizans'ı, İznik İmparatoru'nu ve Selçuklu Türklerini rahatsız edince yeni savaşlar patlak vermiş Trabzon İmparatorluğu Sinop'un doğusuna geri çekilmek zorunda kalmıştır. Pek çok savaşta Trabzon Ordusu'na kumanda eden David bu savaşlarda henüz 20'li yaşlardayken can vermiştir. Sinop'ta bir ziyafet sırasında Selçuklular tarafından yakalanan ağabeyi Aleksios de, ya Sinop'tan çekilmek ya da ölmek arasında seçim yapmaya mecbur edilmiş, Sinoplular Trabzon'a bağlı kalmak istediklerinden Aleksios ölse bile Trabzon tahtının varisleri olduğunu öne sürerek Selçuklu hakimiyetine girmeye yanaşmamışlarsa da şehir 1214 yılında zorla ele geçirilmiştir. Trabzon İmparatorluğu'nun savunmasını güçlendirip, Trabzon ticaretini zenginleştiren I. Aleksios; 18 yıl hükümdarlık yaptıktan sonra 1222 tarihinde 40 yaşında ölmüştür. Cenazesi Trabzon'daki Eugene Kilisesi'ne (Yeni Cuma Camii) defnedilmiştir.

Yükselme Devri
I. Aleksios'tan sonra tahta geçen I. Andronikos döneminde Selçuklularla şiddetli çarpışmalar yaşanmıştır. Selçuklu Hanedanı Trabzon'u kuşatmış fakat geri çekilmek zorunda kalmışlardır, müstahkem yerlerde kurulan Selçuklu kampları da Maçkalı ve Gümüşhaneli yerliler tarafından baskınlara uğratılmıştır. Trabzon İmparatoru Andronikos bu zaferler onuruna sütunlar diktirmiş ve kendi adına altın sikke bastırmıştır.

Andronikos saltanatını takiben I. İoannis başa geçmiş onu da I. Manuil izlemiştir. Onun saltanatı sırasında 13. yüzyılın ortalarında Moğollardan kaçan Türkmenler Anadolu'ya gelmeye başlamışlardır. I. Manuil'in Moğollarla iyi ilişkiler geliştirmesiyle Trabzon ticari önemini korumaya devam etmiştir. Trabzon Ayasofya Kilisesi onun döneminde inşa edilmiştir. Yine aynı yüzyılda Ceneviz ve Venedikli İtalyanlar Trabzon İmparatorluğu'ndaki ticari faaliyetlerini geliştirmeye başlamışlardır. Trabzon ile Selçuklu arasında sürekli olarak çatışmalara neden olan Sinop, İmparator Georgios tarafından da kuşatılmıştır. Georgios, Bizans karşıtı politikasıyla dikkat çekmiştir. 13. yüzyılın ikinci yarısında İstanbul'daki Haçlı işgali bazı aşamalardan sonra yerini Paleologos Hanedanı'na bırakmıştır. Böylece işgalden kurtulan Bizans İmparatorluğu tahtına VIII. Mihail oturmuş kendisinin yeni Roma İmparatoru olduğunu Trabzon'dakilerin ise Laz Kralları oldukları beyanında bulunmuştur. Böylece Laz Kralı olarak nitelediği II. İoannis'i İstanbul'a davet eden VIII. Mihail, Trabzon İmparatoru'nu, kızı Eudokia ile evlendirmiştir. Ardından I. Manuil ile ikinci karısı Gürcü Prensesi Rusudan'ın kızı Teodora bir darbeyle Trabzon tahtına oturarak imparatoriçe olmuşsa da daha sonra II. İoannis tekrar tahta geçmiştir. Tüm bu karışıklıklar arasında da Türkmenler Gümüşhane'nin kuzeybatısına saldırmışlardır.Trabzon İmparatorluğu en parlak dönemini II. Aleksios döneminde yaşamıştır. Onun döneminde Giresun'a sızmaya çalışan Türkmenler bu bölgelerden çıkarılmışlardır. Ceneviz etkisini de kırmaya çalışan Aleksios, Venediklilerle anlaşmalar yaparak ticaretin Ceneviz tekeline girmesini engellemeye çalışmıştır. İmparatorluğun savunmasını da arttırarak gece-gündüz devriye gezecek güvenlik kuvvetleri oluşturmuştur. Fakat II. Aleksios döneminde Tzanikhiti ve Kamakheni gibi köklü aileler de Trabzon İmparatorluğu'nun yönetimine karışmaya başlamışlardır.

İç Savaşlar Dönemi

II. Aleksios'dan sonra tahta çıkan III. Andronikos döneminde ilk kez iç savaş ve Megadük İoannis önderliğinde isyan çıkmıştır. Bunun sebebi Andronikos'un tahta çıkar çıkmaz kardeşlerini öldürtmesidir. Halk bunu hoş karşılamayarak onun soyunu tahttan men etmiş yerine ise Gürcü lider Bekha'nın diğer torunu Basileios'u tahta çıkarılmıştır. Basileios döneminde merkezi otorite iyice zayıflamış Samsonlar, Tzanikhitiler, Kamakheniler gibi yerli aileler kendi topraklarında özerk hareket etmeye başlamışlardır. Basileios, bu hareketlerin önünü alabilmek için Megadük Lekes Tzatzintza ile oğlu Trabzon Ordusu'nun başkomutanı Tzamba'ya suikast düzenletmiştir. Basileios'un yerel lordları öldürmesiyle gerginleşen ortama halkın hoş bakmadığı başka durumlar da eklenince bir Güneş tutulmasında halk imparatora başkaldırmıştır. Daha sonra Basileios'u zehirleyen ilk eşi Trabzon tahtına oturmuştur. Fakat o da Basileus'un kendisini bırakarak evlendiği ikinci eşi İrini'yi ülkeden kovunca tekrar iç savaş çıkmıştır. Karadenizli Komninosların haricinde birinin, kendilerinden olmayan bu Konstantinopolisli Kraliçenin tahtta oturmasından rahatsız olan yerlilerden Sebastian Tzanikhiti ve diğer yerli kabileler Hagios Eugenius Manastırı'nı ele geçirmişlerdir. Daha sonra Konstantinopolis'dan gönderilen kuvvetler bu isyanı bastırıp ele başlarını idam ettirseler de Laz Lordlarından Anakutlu'nun torunu II. Aleksios'un kızı Anna, yerli askerlerin yardımıyla Trabzon tahtını ele geçirmiş, Kraliçeyi de Konstantinopolis'e geri göndermiştir. Anna'nın tahta geçmesi yerlilerin güçlenmesi Yunanların bölgedeki etkinliğini kaybetmesi demekti. Bu yüzden Konstantinopolis, hemen Trabzon tahtına geçmesi için -ve Bizans taraftarı olması için- Mihail'i desteklemek üzere 3 gemi asker göndermiştir. Yunanlar tarafından törenlerle yeni hükümdar ilan edilen Mihail'in hakimiyetine başta sessiz kalınır gibi görünse de hemen sabahına sarayı basan Lazlar, Mihail'i yaka paça dışarı atmış gemilerle gelen Bizanslıları da öldürmüşlerdir. Fakat daha sonra Ceneviz gemileriyle Trabzon'a gelen III. İoannis, İmparatoriçe Anna'yı boğdurarak başa geçmiştir.

Trabzon İmparatorluğu 1340'larda büyük bir veba salgınıyla sarsılmıştır. Ardından İtalyanlar Giresun'u yağmalamışlardır. Bu olaylar üzerine Türkmenler de büyük bir orduyla gelerek imparatorluğu ele geçirmeye çalışmışlarsa da çok ciddi kayıplar vererek geri çekilmek zorunda kalmışlardır. III. Aleksios iç çatışmalara bir son vermeyi amaçlamış ve bunu büyük ölçüde başarmıştır. Onun döneminde İoannis Tzanikhiti'nin, Gümüşhane'deki Tzantzak/Canca Kalesi'ni ele geçirmesi gibi küçük anlaşmazlıklar da yaşanmıştır.

Gerileme Dönemi ve Çöküş
Tüm iç karışıklıklar, veba salgını, depremler, İtalyan ve Türkmenlerle girilen çatışmalar Trabzon İmparatorluğu'nu zayıf düşürmüş ve Panaret'in Kronik'inde "felaket" olarak adlandırılan Gürcistan'ın Timur tarafından işgali gerçekleşmiştir. 15. yüzyıla girerken de Osmanlı Devleti ile Trabzon İmparatorluğu artık sınır komşusu olmuşlardır. Aynı dönemde Türkmenler de Giresun'a girmişlerdir. Trabzon, Osmanlı tarafından ilk kez 1440'larda kuşatılmışsa da alınamamıştır. Yine akabinde Şeyh Cüneyd önderliğindeki Türkmenler, Trabzon'u kuşatmışlarsa da geri çekilmek zorunda kalmışlardır. Son olarak Fatih Sultan Mehmed 1461 yılında 140.000 kişilik ordusuyla gelerek yaklaşık bir aylık bir direnişten sonra şehri teslim almıştır.

Osmanlı Dönemi

Trabzon, Osmanlı fethinden sonra da aşağı yukarı eski yönetim alanına göre eyalete çevrilmiş bu eyalete de Trabzon Eyaleti adı verilmiştir. 1800'lerde de daha çok kültür ve ekonomik yapısına göre yeniden organize edilen topraklar Canik(Samsun), Gümüşhane(Canca), Lazistan(Caneti) ve Merkez (Trabzon) sancakları olmak üzere 4 büyük idari bölümden oluşan Trabzon Vilayeti'ne dönüştürülmüştür. Böylece Trabzon İmparatorluğu'nun kuruluşundan cumhuriyetin ilanına dek varlığını koruyan idari yapıyla Trabzon şehri yüzlerce yıl boyunca Samsun, Ordu, Giresun, Gümüşhane, Rize, Artvin, Batum gibi illerin merkezi statüsünde olmuştur.

Toplum
İmparatorluk halkı öteden beri Ksenofon, Arrianus ve Prokopius gibi Antik Çağ'ın ünlü yazarları tarafından da aktarıldığı üzere antik Kolkhis Krallığı'na dek uzanan Tzanik kökenden gelmektedir. Trabzon İmparatorluğu'nda nüfusun büyük çoğunluğunu da kadim zamanlardan beri bölgede ikamet eden Kafkas kökenli Tzanlar (Lazlar) oluşturmaktadır. Bu durum imparatorlukla çağdaş tarihçilerin belgelerine de yansımış ve Trabzon İmparatorluğu "Tzaniti (Lazistan) Krallığı" olarak anılmıştır. Aynı durum Bizans İmparatorluğu'nun kendisi tarafından da onaylanmış ve Trabzon İmparatoru "Laz Hükümdarı" olarak tanımlanmıştır. Yine Tzanika/Canik (Samsun, Ordu, Giresun), Tzantzak/Canca (Gümüşhane), Tzaneti/Caneti (Rize, Artvin) gibi yer adlarında da Tzan izleri görülmektedir.

Rum kelime anlamı itibarıyla "Romalı" demek olup çoğunlukla Bizans vatandaşlarını tanımlamaktadır. MÖ 1. yüzyılda Roma İmparatorluğu ile mücadeleye girişen Karadenizliler aynı yüzyılın ortasında yarım milyonun üzerinde insanın ölümüyle sonuçlanan savaşlar sonucunda 1300 yıl sürecek Roma hakimiyetine girmişlerdir. Roma bölgeyi ele geçirse de takip eden yüzyıllarda bölgede hakimiyetini tam olarak sağlayamamış 6. yüzyıla kadar çarpışmalar ara ara devam etmiş, Roma en elit lejyonlarından "Güneş Tanrısı'nın kulları" anlamına gelen "Apollinaris" adlı lejyonunu Doğu Karadeniz'de mevzilendirmiştir. I. Theodosius döneminde -halk arasında büyük bir kitleye yayılmasından da ötürü- Hristiyanlığı resmi din olarak kabul eden Roma, MS 4. yüzyılın sonunda Doğu ve Batı Roma İmparatorluğu olarak ikiye ayrılınca Doğu Karadeniz toprakları Bizans hakimiyetinde kalmıştır. Doğu Karadeniz'de tam bir Roma hakimiyeti sağlamak isteyen I. Justinianus, General Tzittas komutasında bir ordu hazırlayarak Tzan kabilelerinin üzerine göndermiştir. Tzanlar parça parça kabileler halinde ve kralsız yaşadıklarından birleşerek büyük bir güç oluşturamamış bu yüzden Bizans bölgede hakimiyetini kurmuştur. Ancak zaten önceden kimlik bakımından çatışan Tzanlar ile Romalılar bu kez inanç bakımından da karşı karşıya geleceklerinden Bizans'nın bölgeye Hristiyanlığı aşılamaya başlaması bölgede Rumlaşma (Romalılaşma) sürecini başlatmıştır. Fakat halk Roma (Rum) vatandaşlığına asimile olsa bile "Tzan/Laz" gibi isimleriyle kendi kimliğini tanımlamaya devam etmiştir.

Trabzon İmparatorluğu halkını tasvir eden bazı İtalyan gezginler ve Arap yazarlar bu halkın fertlerinin dış görünüşleri bakımından çok güzel olduklarını belirtmişlerdir. Tarihçiler de imparatorların dış güzelliklerini Kafkas kökenlerine borçlu olduklarını belirtmişlerdir.

Trabzon İmparatorluğu toplumu gelenekçi ve feodal bir yapıya sahiptir. Yeni gelen din ile anadil değişse de ulus yapısının çok da değişmediği göze çarpmaktadır. Zira bağımsızlıklarına düşkün olan Tzan aile önderleri ve kabile şefleri bazen Trabzon İmparatorluğu'na bağlı hareket etseler de bazen de başlarına buyruk hareket etmişler hatta Trabzon Sarayı'nın idaresine karışmışlardır. (Bu ulusal yapı binlerce yıl boyunca böyle süregelmiş ve yabancılara karşı güçlü bir birliğin oluşturulmasına engel olmuştur.) İçlerinden en etkilileri "Büyük Düka" unvanına sahip yerel liderler ve ordu komutanları; "John(Yahya)", "Michael(Mihail)", "David(Davud)" gibi Hristiyan isimlerine sahip olsalar da "Tzanikhiti, Kabaziti, Kamakheni.." gibi yerli soyadları alarak kimliklerini koruma uğruna sergiledikleri duruşlarını sürdürmeye devam etmişlerdir. Bu halkın savaşçılığını konu alan bazı tarihi kayıtlarda da yine İtalyanlar ve Araplar; savaş alanında sayıca az olsalar bile Trabzon İmparatorluğu halkının korkusuz, avının kaçmasına izin vermeyen ürkütücü aslanlar gibi savaştıklarını aktarmışlardır.

Din
6. yüzyıla kadar Güneş merkezli Tzan inanışının hakim olduğu Doğu Karadeniz toprakları 6. yüzyılda Bizans hakimiyetiyle Hristiyanlığa geçmeye başlamıştır.

Tzan inanışı
Kökleri Kolkhis Krallığı'na ve daha öncesine uzanan yerli Tzan inanışı Güneş merkezlidir. Antik dünyada Güneş'in Doğu Karadeniz topraklarından yükselmeye başladığına, Tzanların başına geçen kralın da Güneş'in oğlu olduğuna inanılmıştır. İnanç bu yönleriyle ünlü Altın Post Efsanesi'ne yansımıştır. Bu inançta aynı zamanda ağaçlar ve kuşlar da kutsaldır. Roma İmparatorluğu Karadenizlilerin bu inancını bildiğinden yörenin savaşçı halkına karşı kurnaz bir hamle yaparak "Apollinaris: Güneş Tanrısı'nın sadık kulları" adlı lejyonunu Tzantzak'ta (Gümüşhane) mevzilendirmiştir.

Tzan inanışının 6. yüzyıldan itibaren yavaş yavaş terk edildiği bilinse de tam olarak ne zaman geri plana düştüğü bilinmemektedir. Ancak bazı yerlerde geç dönemlere dek gizli gizli bu inançların sürdürüldüğü tarihi kayıtlara yansımıştır. Karadeniz'de Germak'oçi, Karakoncoloz adıyla bilinen efsanevi korkunç yaratıklar ve suyla ilgili (bazen ıslatılma, yıkanma bazen de sudan kaçınma) gelenekler bu antik inanışın günümüze kalan izleridir.

Hristiyanlık
Tzan toplulukları ilk kez Lazika Krallığı döneminde 6. yüzyılda resmi olarak, eski dinlerinden Hristiyanlığa geçmeye başlamışlardır. Aynı yüzyılda tüm Doğu Karadeniz'de yürütülen faaliyetler yerli kabileleri pagan inançlarından Hristiyanlığa döndürmeye yöneliktir. Bizans bu politikasına yönelik bölgede pek çok kale ve kilise inşa ettirmiştir. Tzanların eski inançlarına ve izole yaşantılarına dönmelerini engellemek uğruna yol açtırmak için de ormanları kestirmeye başlamıştır. Böylece bölgede Hristiyanlık yayılmaya başlamış ve bunun bir neticesi olarak 600 yıl sonra Ortodoks Hristiyan karakterli, yerel Trabzon İmparatorluğu kurulmuştur. Bahsi geçtiği üzere halk Slavlar, Yunanlar ve Gürcüler gibi Ortodoks Hristiyanlık mezhebine mensuptu. Hristiyanlığın Ortodoks mezhebinin merkezi İstanbul'daki Romalıların (Rum) Ortodoks Patrikhanesi olduğu için de bu mezhebe bağlı topraklar "Rum toprakları" olarak anılmıştır. Mihailoviç gibi tarihçilerin de Gürcistan'ı dahi "Rum ülkesi" olarak anmasının ve çoğunluğunu Slav kökenli etnik unsurların oluşturduğu Balkan topraklarının da "Rumeli" olarak adlandırılmasının sebebi budur. Bu adlandırmanın sebebi bahsi geçen yöre insanlarının çoğunun Ortodoks Hristiyanlık mezhebine bağlı ve önemli kesiminin Bizans hakimiyetinde olmasından kaynaklanmaktaydı. Yüzlerce yıllık bu Roma etkisi öylesine özdeşleşmişti ki Türklerin Anadolu'da kurduğu Anadolu Selçuklu Devleti bile "Rum Selçuklu Devleti" olarak da anılmıştır.

Anadolu, Orta Doğu özellikle de Kafkasya'da etkili olan ve saygı duyulan Trabzon İmparatorları, Papa IV. Nicolaus ve Papa XXII. İoannes tarafından Katolik mezhebine katılmaya davet edilseler de imparatorlar bunu reddetmiştir. Fakat Kafkas Piskoposlarının atanması konusunda İstanbul'un dahi yok sayılması dikkat çekicidir. Müslüman hükümdarlarla da evlilik bağı kuran Trabzon İmparatorları bu yüzden bazı Hristiyan çevrelerden tepki görmüşlerdir. 15. yüzyılda Trabzon'un fethiyle Osmanlı İmparatorluğu'na bağlanan halk bu tarihten sonra yavaş yavaş İslam'a girmeye başlamıştır. Tzaniti Antik Kenti Sivas Koyulhisar Güzelyurt köyü Delikçe yaylasında bulunmaktadır. Günümüzde Tzaniti Antik Kentinden geriye yalnızce şekilli taşlar ve taştan taht kalmıştır. Tzaniti Antik Kentinin MÖ 1300'lü yıllarda ibadethane olarak kullanıldığı düşünülmektedir. İlk Tzan'lıların doğal taşlara şekil vererek yaptıkları Tzaniti Baş Tapınağının bazı kalıntıları günümüzde de mevcuttur.

Dil
MS 6. yüzyılda Hristiyanlığın yayılmasıyla Bizans İmparatorluğu'nun resmi dili Latince'den Yunanca'ya çevrilmiş, devlet ve ticaret diline egemen olan Yunanca kilise dili de olunca yeni yayılan dinle birlikte kutsal bir dil konumuna büründürülmüştür. "Tanrı'nın Evi" kabul edilen kiliselerde edilen dualarda Tanrı'ya ulaşılan dil olarak görülen Yunanca bölgede kök salıp yaygınlaşmış, Tzan Dili geri plana düşmüş neticede Yunanca karşısında erimiştir. Halk bu yeni gelen dile "Roma'nın Dili, Roma'ya ait olan dil" anlamına gelen "Romeika" adını vermiştir. Tzan Dili'nden pek çok sözcüğü de alarak yayılan bu yeni dil akademikleşmediği için doğal olarak bozuk bir Yunanca olarak kalmış ve bugün Kafkas gırtlağıyla konuşulan Türkçenin Karadeniz Şivesi gibi benzer bir aksanla Yunanca'yı konuştukları için yöre halkı, Yunanlar tarafından her zaman "Tsannoi/Lazoi" yani Lazlar olarak tanımlanmışlar böylece şive asıl kökeni belirten bir işaret olarak iki topluluk arasındaki mesafeyi her zaman korumuştur. Bununla birlikte Bizans İmparatorluğu etkisinin daha az görüldüğü doğunun sarp kesimlerinde küçük topluluklar Tzan dilini yaşatmaya devam etmiş neticede bugün Lazca olarak bilinen dil asimilasyondan kurtulup günümüze ulaşmayı başarmıştır.

Siyaset
Komnene Hanedanı üyeleri 100 yıldan uzun bir süre Bizans İmparatorluğu'nu yönettiklerinden tekrar eski mevkilerine kavuşmayı planlayarak oturdukları Trabzon tahtında kendilerini "Tüm Rumların (Romalıların) Hükümdarı" olarak adlandırmışlardır. İstanbul'daki Haçlı işgalinin kalkmasının ardından Bizans tahtına oturan VIII. Mihail döneminde Trabzon İmparatorlarının bu tutumu eleştirilmiş ve Trabzon İmparatoru II. İoannis'in Rumların (Romalıların) İmparatoru falan olmadığı ancak Laz Kralı olduğu belirtilmiştir.

Ortodoks Hristiyan inancı sebebiyle İstanbul'a bağlı olan devlet bu yüzden Bizans ile arasını iyi tutmaya çalışmıştır. Genel olarak Gürcülerle, Megrel (Kuzey Tzan) Lordlarıyla geç dönemlerde de Akkoyunlu Türkmenleriyle iyi ilişkiler geliştirmiş, özellikle Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan, Osmanlı İmparatorluğu'na karşı Trabzon İmparatorluğu'nun yanında yer almıştır. 14. yüzyılda Karadeniz ticaretine atılan İtalyanlarla karşı karşıya gelinmiş ve Trabzon İmparatorları Karadeniz ticaretinin Ceneviz tekeline girmesini engellemek için Venediklilere bazı imtiyazlar tanımışlardır.

Bununla birlikte Trabzon İmparatorluğu'nun en önemli siyasi sorunu iç çatışmalardır. Devlet kendi içinde savaşmaktan yıpranmış bu da yabancı topluluklara toprak kaybedilmesine sebep olmuştur.

Bilim ve Sanat
Trabzon İmparatorluğu dış dünyayla ilişkisini artıran bir devlet olarak tarih sahnesine çıktığında etrafında olup bitenden yararlanarak bilim ve sanatta önemli adımlar atmış, astronomi dalında kayda değer çalışmalarda bulunmuş özellikle tarihi kayıtlarını tutmasıyla kendi geçmişine az çok ışık tutabilmiştir.

Astronomi
Bağımsız olarak yönettikleri tüm devletlerde İran ile her zaman temasta olmuş olan Karadenizliler, Trabzon İmparatorluğu döneminde de İran ile iyi ilişkiler geliştirmiş ve astronomi alanındaki araştırmaları Trabzon'a taşıyarak geliştirmişlerdir. Bu duruma öncülük eden Grigorios Hioniadis, Buhari'den öğrendiği astronomi bilgileriyle döndüğü ülkesinde bir astronomi okulu kurmuştur. Bizans, burada geliştirilerek bir astronomi atlası haline getirilen bilgileri Trabzon'dan öğrenmiş buradan da Avrupa'ya yaymıştır.

Tarihçilik
Trabzon İmparatorluğu'nu kendinden önceki üç güçlü yerel devletten ayıran en önemli özelliği bir Hristiyan krallığı olmasının yanında kendi tarihi kayıtlarını da tutmaya başlamasıdır. Devlet tarihi III. Aleksios'un Başdanışmanı Michael Panaret isimli bir saray tarihçisi tarafından tutulmuştur. İmparator III. Aleks ile pek çok sefere katılan Panaret eserinde, 1426 yılına kadar tahta geçen hükümdarları, yapılan savaşları ve iç karışıklıkları konu almaktadır. Bazı tarihçiler Panaret'in kendinden önceki dönemler hakkında verdiği bilgilerin kronolojik düzenine bakarak Trabzon Sarayı'nda bir devlet arşivi bulunduğunu ve yazarın eserini kaleme alırken bu arşivden faydalandığını öne sürmüşlerdir. "Kronik" olarak adlandırılan bu eser Rusça, Fransızca ve Almanca gibi dillere çevrilerek yayımlanmıştır.

Mozaik-Fresko

Roma İmparatorluğu genelinde rağbet gören bir sanat olan mozaik-fresk sanatı özellikle Hristiyanlık sonrası dini objelerin çizimiyle yaygınlık kazanmış, Trabzon İmparatorluğu genelinde inşa edilen kilise ve manastır gibi yapıların içleri fresklerle bezenmiştir. Islak sıvanın üzerine dini objelerin tasvir edildiği eserlerde İsa, Meryem, Âdem ve Havva, melekler ve azizlerin yanı sıra imparatorların tasvirleri de yer almaktadır.

Ekonomi
Büyük ölçüde ticaret ve bu yolla kazandığı vergilerle ekonomisini güçlendiren devlet geniş çaplı tarım yapmasa da, dünya ticaretinde önemli bir yeri olan fındık ve üzüm yetiştiriciliğinde hatırlı bir üne sahiptir.

Tarım
Trabzon topraklarında Orta Çağ'da Tzanika/Canik adıyla anılan Samsun ili toprakları dışında geniş çaplı tarım yapılabilecek arazi yoktu. İmparatorluk arazisinin büyük bir bölümünü ormanlık alanlar oluşturmaktaydı. Günümüzün büyük tarım alanları da bu ormanlık arazilerin zaman içinde yer yer yok olmasıyla ekilmeye başlanmıştır. Bu yüzden günümüzde de yaygın olduğu üzere geniş çaplı yetiştiriciliği yapılan ürün fındıktır. Trabzon İmparatorluğu'nun en önemli ihraç ürünlerinden biri olan fındığın ihtiyaç fazlası devlet limanlarından ticari gemilere yüklenerek batılılara satılıyordu.

İmparatorluğun 15. yüzyıldaki durumunu anlatan bir Alman da Lazia olarak bahsettiği Giresun'da bol miktarda şaraplık üzüm yetiştirildiğini bildirmiştir. Bunlarla birlikte ülkede geniş çaplı meyve üreticiliği yapıldığı bilinmektedir.

Ticaret
13. yüzyılda tüm Avrasya'da etkisini gösteren Moğol istilası dünya tarihinde pek çok şeyi değiştirmiştir. Merkez olarak İran'ın kuzeyindeki Tebriz'i seçen İlhanlılar, Karadeniz ticaretinin önem kazanmasını sağlamışlardır. Ve o çağda ticaretin önem kazanması öncelikle güvenliğe bağlı olduğundan Trabzon Devleti korunaklı yapısıyla bu ticaret yolu üzerinde kilit noktalardan biri haline gelmiştir.

Tarihi İpek Yolu üzerinde böyle kritik bir öneme sahip bir coğrafi konumu olan Trabzon İmparatorluğu bu avantajıyla Karadeniz ticaretinde önemli bir paya sahip olmuştur. Ticari öneminin artmasıyla İtalyanlara karşı da avantajını iyi koruyan imparatorlar başlarda vergiyi yüksek tutarak büyük bir gelir sağlamış, devlet ihtiyaç fazlası ürünlerini de dışarıya ihraç etmiştir. Bu ürünlerin başlıcaları gümüş, demir, şap, kereste, şarap, kumaş ve fındıktır.

Gümüş ve demir ustalığı kadim zamanlardan beri meşhur olan yöre, zengin ormanlık arazisi sayesinde kereste ihracını da önemli bir gelir kapısı olarak görmüştür. Ayrıca şap maddesini Anadolu'yu Karadenizlilerden aldıktan sonra öğrenen "Batı", Trabzon İmparatorluğu döneminde de Karadeniz'den şap ithal etmeye devam etmiştir.

Denizcilik
Doğu Karadeniz kıyılarında kurulan Kolkhis Krallığı, Pontus Krallığı ve Lazika Krallığı'nda olduğu gibi Trabzon İmparatorluğu da bir deniz devleti olması dolayısıyla imparatorluk ömrü boyunca Doğu Karadeniz sularında devriye gezmek ve ordularını nakletmek için sürekli bir donanma bulundurmuştur. Bu donanmanın komutanı da Büyük Düka unvanını taşıyan soylulardan seçilmiştir. Deniz kuvvetleri komutanlığı görevi Karadenizlilerde çok önemliydi. Çok eski çağlardan beri denizcilikle uğraşan halkın Roma'yla giriştiği mücadelelerde de kilit rolü donanma komutanları hatta korsanlar üstlenmiştir. Karadeniz-Roma savaşlarının sembollerinden biri yine Trabzonlu Laz bir Amiral olan ve "Yenilmez" unvanı taşıyan Aniket'tir. İtalyanlara karşı girişilen mücadelelerde de Büyük Düka John Kabazit ve Tzanikhiti gibi önemli yerel liderler de Karadeniz'de can vermişler ve "Amiral" olarak anılmışlardır.

İmparatorluk donanması çok büyük hantal gemiler yerine orta büyüklükte ve seri bir şekilde manevra yapabilecek gemilerden oluşuyordu. Bu gemi türleri genel olarak griparon ve paraskalmion olarak anılan ve Karadeniz'e has özellikler gösteren gemilerdir. Bununla birlikte Tzanların (Lazların) kendilerine has ve kökleri antik Kolkhis'e dayanan meneksila tipi teknelerinin Osmanlı döneminde çeşitli formlarda gelişerek varlığını sürdürdüğü düşünülürse Trabzon İmparatorluğu tarafından da kullanılması kuvvetle muhtemeldir.

Metalurji
Metal işleme konusunda büyük bir üne sahip olan Karadeniz kabileleri, Antik Çağ'ın en ünlü destanlarından Altın Post Efsanesi'ne ve "Güneş'in özdeşleştirdiği Gümüş'ün diyarından gelenler" olarak anıldıkları "İlyada Destanı"na konu olmuşlardır. Karadeniz kabilelerinin bu yetenekleri Trabzon İmparatorluğu döneminde de devam etmiş, madencilik ülke ekonomisinde önemli bir yer tutmuştur. Fakat imparatorluğun zengin maden yataklarının bulunduğu Torul civarı Türkmenler tarafından ele geçirilince madencilik faaliyetleri sekteye uğramış, imparatorluğa bağlı Torul Lordu'nun Türkmenlere karşı verdiği mücadelelere rağmen büyük ölçüde durmuştur.

Savaş Aletleri
Antik Çağ kaynaklarında genel olarak balta kullandıkları bilinen Karadeniz kabilelerinde Orta Çağ'da kılıç kullanımı yaygınlaşmıştır. Bizans İmparatorluğu hakimiyetinde gerek maden işletmeleri için kullanılan yakacak ihtiyacından dolayı ağaç kesimi yaygınlaşmış, gerekse Bizans'nın asimilasyon politikasından dolayı sistemli bir şekilde ormanlar katledilmiştir. Doğu Karadeniz'deki bu doğa tahribatı dolaylı olarak atlıların daha kolay hareket edebilecekleri araziler meydana getirmiş bu durum da süvari birliklerinin oluşturulmasına ortam hazırlamıştır. Okçu süvari ve mızraklı süvari birliklerinden oluşan Trabzon Ordusu'nu kılıçlı piyade birlikleri tamamlamaktadır.

Nümizmatik

Antik Karadeniz sikkeleriyle karşılaştırıldığında estetik özelliğini kaybettiği göze çarpan Trabzon sikkeleri genel olarak imparatorların siluetleri baz alınarak tasarlanmıştır. Para basımında başta gümüş temel alınsa da I. Andronik döneminde ilk Trabzon altın sikkesi basılmıştır. İlerleyen dönemlerde Gürcistan'da da yayılmaya başlayan Trabzon sikkeleri devletin güçlü ekonomisinin göstergelerinden biri olmuştur.

Mimari
Ev inşasında günümüz Doğu Karadeniz ev mimarisinin öncül formlarının kullanıldığı Trabzon İmparatorluğu döneminde, günümüzde önemli turistik merkezler haline gelen manastırlar, kiliseler ve kaleler inşa edilmiş, var olan yapılar da onarılıp geliştirilerek günümüzdeki görünümünü almıştır. Mimaride genel olarak Gürcü mimarisinden etkilenildiği göze çarpmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Karadeniz Rumları
 Kolhis
 Trabzon hükümdarları listesi

Kaynakça

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Trabzon İmparatorluğu


يانكو ألكسي Janko Alexy (1894 – 1970) رسام وكاتب وناشر سلوفاكي شهير. يعتبر (بجانب مارتن بينكا ولودوفيت فولا) أحد رواد الفن السلوفاكي الحديث. درس في أكاديمية الفنون البصرية في براغ. بدأ مسيرته في الرسم بلوحات تعبيرية تستلهم جو المناطق الحضرية. ثم ابتدع لونا جديدا استلهمه من الأغاني والأساطير الشعبية. وكان الرسم بالباستيل أداته الرئيسية.

أما بالنسبة لإنتاجه الأدبي، فقد تناول ألكسي موضوعات من منطقة بوهيميا السلوفاكية، وموضوعات من سيرته الذاتية. ومن كتبه «الحياة ليست احتفالا» 1956 و«مصائر فناني النحت والرسم السلوفاكيين» في عام 1948.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من ليبتوفسكي ميكولاش
رسامون سلوفاكيون
كتاب سلوفاكيون
مواليد 1894
مواليد في ليبتوفسكي ميكولاش
وفيات 1970
وفيات في براتيسلافا
رسامون سلوفاكيون في القرن 20
كتاب من ليبتوفسكي ميكولاش

يانكو ألكسي


Gafanha do Carme Portekiz'de Ílhavo belediyesine bağlı olan, 6,01 km2 yüzölçümüne sahip, 1.521 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Ílhavo'nun bucakları

Gafanha do Carmo


Waltzing Matilda je narodna pjesma iz Australije, koja se smatra neslužbenom australijskom himnom. Tekst je napisao pjesnik Banjo Paterson 1895. za melodiju koji se malo razlikuje od melodije koja se danas koristi.

Pjesma govori o nadničaru, tzv. "swagmanu", koji je za poslom išao s farme na farmu. Zavežljaj koji nosi na leđima popularno je nazivan  "Matilda". Sjedi pored vodotoka i kuha vodu kad ovca dođe na pojilo. Muškarac uzima ovcu, ali otkrivaju ga vlasnik ovce i tri policajca. Umjesto da bude uhićen zbog krađe, zločin kažnjavan vješanjem, čovjek se rađe utapa u potoku i od tada se njegov duh pojavljuje tu.

Tekst pjesme
Once a jolly swagman camped by a billabong,
Under the shade of a coolibah tree,
And he sang as he watched and waited till his billy boiled,
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda,
You'll come a-Waltzing Matilda with me,
And he sang as he watched and waited till his billy boiled,
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Down came a jumbuck to drink at the billabong,
Up jumped the swagman and grabbed him with glee,
And he sang as he stowed that jumbuck in his tucker bag,
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda
You'll come a-Waltzing Matilda with me
And he sang as he stowed that jumbuck in his tucker bag,
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Up came the squatter mounted on his thoroughbred,
Up came the troopers, one, two, three,
Where's that jolly jumbuck you've got in your tucker bag?
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda,
You'll come a-Waltzing Matilda with me
Where's that jolly jumbuck you've got in your tucker bag?
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Up jumped the swagman and sprang into the billabong,
You'll never take me alive, said he,
And his ghost may be heard as you pass by that billabong,
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Waltzing Matilda, Waltzing Matilda,
You'll come a-Waltzing Matilda with me,
And his ghost may be heard as you pass by that billabong,
You'll come a-Waltzing Matilda with me.

Izvori

Australske skladbe

Waltzing Matilda


Oktoberrajon () ist eine Verwaltungsbezirksbezeichnung in Russland, Weißrussland und der Ukraine:

in Russland:
 Oktoberrajon (Jekaterinburg), Bezirk der Stadt Jekaterinburg
 Oktoberrajon (Kaliningrad), ehemaliger Bezirk der Stadt Kaliningrad (Königsberg (Preußen))
 Oktoberrajon (Moskau), Bezirk der Stadt Moskau
 Oktoberrajon (Tomsk), Bezirk der Stadt Tomsk
 Oktoberrajon (Kursk), Bezirk in der Oblast Kursk
 Oktoberrajon (Rostow), Bezirk in der Oblast Rostow

Oktoberrajon


This article contains a list of presidents of the Republic of Seychelles.

Term limits
As of 2021, there is a two-term limit for the president in the Constitution of Seychelles. The term limit has not been met by any president yet.

Presidents (1976–present)

Notes

Timeline

Latest election

See also
Seychelles
Politics of Seychelles
List of colonial governors of Seychelles
Vice-President of Seychelles
Prime Minister of Seychelles
Lists of office-holders

References

External links
World Statesmen – Seychelles

Seychelles

Presidents
1976 establishments in Seychelles

List of presidents of Seychelles