" ආකල්පයක් යනු විශාල වෙනසක් ඇති කරන කුඩා දෙයකි " යන ප්‍රසිද්ධ කියමන ඔබත් අසා ඇති.සැබවින්ම ආකල්පයක් යනු ඔබේ ජීවිතය තුළ ඉතාමත් විශාල ලෙස පැහැදිලි වෙනසක් ඇති කරන ඉතාම කුඩා දෙයකි.එය යම් ක්‍රියාවක් හෝ ඔබ තුළ ඇති සිතිවිල්ලක් ක්‍රියාත්මක කිරීමක් විය හැකිය.ඔබේ අරමුණ ජීවිතය සාර්ථක කරගැනීමට නම් ආකල්ප සංවර්ධනය කරගැනීම පිළිබඳව ඔබට යම් අවබෝධයක් තිබිය යුතුය.
ආකල්පයක් යනු :ආකල්ප ගොඩනැගී ඇත්තේ අප තුළම වේ.ඒවා සෘණාත්මක ආකල්ප මෙන්ම ධනාත්මක ආකල්ප ලෙස ද ක්‍රියාත්මක වේ.සාමාන්‍යයෙන් පුද්ගලයා තුළ ආකල්ප ගොඩනැගීම කෙරෙහි බලපාන සාධක කිහිපයකි.එනම් ,

1) අදහස් – Ideas

2) අතීත අත්දැකීම් – Past  experience

3) ස්ව සංකල්ප – Self concept

4) යුතුකම් සහ වගකීම් – Obligations

5) අරමුණු – Objectives

6) මනෝභාව – Sentiments

යනාදියයි.මේවා අතුරින් ආකල්පයක් ගොඩනැගීම කෙරෙහි බලපාන ඉතාම කුඩා ඒකකය ලෙස පුද්ගල අතීත අත්දැකීම් දැක්විය හැකිය.ඒ අනුව ගොඩනැගී ඇති පුද්ගල විශ්වාස ,මතකයන් හා අගයන් මත ආකල්ප ගොඩනැගීම සිදු වේ.
උපතේ සිටම පුද්ගලයින් තුළ ආකල්ප වර්ධනය වීම සිදු වේ.එය තමන් වෙසෙන පරිසරයට ද සාපේක්ෂව සිදුවන්නකි.කුඩා කල සිටම අපට ඇහුණු දැනුනු කියවූ නැරඹූ ඇසූ මෙන්ම අපි ඇසුරු කළ පුද්ගලයින් ද මෙම ආකල්ප වර්ධනය වීම සදහා බලපෑම් කරයි.

නීති රීති :අප විසින්ම හදාගත් නීතිරීති නිසාවෙන් අප තුළ ගොඩනැගුණු ආකල්ප දැකිය හැකිය.උදාහරණ ලෙස සල්ලි ගොඩක් තිබුණොත් විතරයි මට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් ,ආදරේ කරන්න කෙනෙක් හිටියොත් විතරයි මට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් ,ලොකු විවාහ උත්සවයක් ගන්න පුළුවන් වුණොත් විතරයි මට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් ….යනාදි වශයෙන් ඔබ ඔබ තුළම නිර්මාණය කරගත් නීතිරීති නිසාවෙන් ඔබේ ආකල්ප වෙනස් විය හැකිය.
පරම ධනය සතුට ලෙස අපි අසා කියවා ඇති නිසාවෙන් මේ සියල්ලටම පෙර අපි සතුටින් සිටීමට හේතු සෙවීම යෝග්‍ය වේ.ඒ අනුව ඉහත දැක්වූ ආකාරයට ඔබ තුළ ඇති ඔබ වෙනුවෙන් ඔබ විසින්ම නිර්මාණය කරගත් නීතිරීති මොනවාදැයි අවබෝධ කරගන්න.එවන් නීතිරීති ඔබෙන් දුරස් වූ විට ඔබට සතුටින් සිටිය හැකිය.

මුදල් අවශ්‍ය බව සිතමින් සෘණාත්මක ආකල්පවලින් වැසුණු ඔබේ මනසට මුදල් නැතත් ලැබෙන හැටියට උත්සාහය මත ඔබ සාර්ථක වන බවට ආකල්පයක් ඇති කරගන්න.සතුට ඇත්තේ මුදල් මතම නොවන බවත් ඔබ තුළ ඇති සතුටු විය හැකි වෙනත් විකල්පයන් ගැනත් අවධානය යොමු කරන්න.ඔබට ලැබී ඇති දේවල් පිළිබඳව සතුටු වීමට උත්සාහ කරන්න.එකවර විශාල මුදලක් නොලැබුණත් ඔබට ලැබෙන රුපියල පිළිබඳව හෝ සතුටුවීමට හොඳ ආකල්පයක් මනස තුළ නිර්මාණය කරගන්න.

සරලවම කිවහොත් සතුට රැදී ඇත්තේ මුදල් ,යානවාහන ,විවාහය මතම නොවේ.එය රැදී ඇත්තේ ඔබ දරන ආකල්ප මතයි.සුළග ,මල් ,ගහකොළ යනාදිය තුළ ද ගැබ්ව ඇත්තේ සතුටයි.ඉතාමත් කුඩා දෙයින් සතුටුවීමට ඔබ උත්සාහ කරන්න.එවිට ඔබට සාර්ථකත්වය කරා යන ගමන අනවශ්‍ය වෙහෙසකින් තොරව යාමට හැකිය.

දවසක් නිමා වී දවසක් උදා වන විට ලෝකයේ සංවර්ධනය ගවු ගණනක් දුර ගොසින්ය. අධිවේගී මාර්ග, අහස උසට ගොඩනැගිලි, අන්තර්ජාල, ස්මාර්ට් ෆෝන්, න්‍යෂ්ටික අවි ආදී නොයෙක් ක්‍ෂේත‍්‍රයන් සංවර්ධනයේ ඉහළම ඵල නෙලා ගනිමින් ඇත. එහෙත් මිනිසාගේ සිිතුම් පැතුම්, ආකල්ප මෙම භෞතික සංවර්ධනයන් සමඟ බැදී සාර්ථක ප‍්‍රතිඵල ලබා ගෙන ඇද්දැයි විමසා බලනු වටී.

සිතුම් පැතුම්, ආකල්ප  පුද්ගල සමාජය තුල පුද්ගල කාර්ය භාරයක් හිමි වන්නා සේම අතිශය වැදගත් ම අංගයකි. ආකල්ප මිනිසා මිිනිසෙකු ලෙස ජීවත් කරනවා යැයි කීම වඩාත් නිවැරදි ය. ආකල්ප මිනිස් පෞරුෂය කෙරෙහි ද විවිධ අයුරින් බලපෑම් ඇති කරයි. පුද්ගලයාගෙන්, පුද්ගලයාට මුහුණ දෙන අවස්ථා හා එහි ස්වභාවය, සමාජ වටපිටාව මත ආකල්ප වෙනස් වන්නකි. අප නොදැනුවත්ව ම මේ ආකල්ප මගින් අපගේ ජීවිතය පාලනය කරයි.

මිනිස් ආකල්ප සංවර්ධනය කළ යුත්තේ කුඩා අවදියේ පටන් ය. මෙයට දිය හැකි සරල නිදසුනක් එක්වර ම මතකයට නැගුණි. ජපානයේ සියලුම පාසල් දූ දරුවන් ඔවුන් එදිනෙදා භාවිතා කරන වැසිකිළිය මසකට වරක් හෝ දෙවරක් පිරිසිදු කළ යුතුය. මෙය පළමු ශ්‍රේණියේ පාසල් දරුවන් ද කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව සිදු කරන කටයුත්තකි. ඒ සඳහා ඔවුන් සමඟ පන්ති භාර ගුරුතුමා හෝ ගුරුතුමිය සහභාගී වේ. පන්ති කාමර සංස්කෘතිය තුල තිබෙන එක් වටිනා පාඩමකි. මෙය ජපානය වැනි රටක පිරිසිදු කරන්නන් නොමැති නිසා හෝ ගෙවීම් සිදු කිරීම අපහසු නිසා හෝ පාසල් සිසුන් ලවා සිදු කරන කටයුත්තක් නොවන බව ඉඳුරාම පැහැදිලි ය. රැකියාව මත හෝ උගත් කම මත හෝ මිනිසුන් වර්ග නොකළ යුතු බවත් සියල්ලන්ම සමාන බවත් ඔවුන් පොතෙන් පමණක් නොව ප‍්‍රායෝගිකව ද ඉගෙන ගනී. ජපානයේ පිරිසිදුකරන්නන් හදුන්වන්නේ පවිත‍්‍රකාරක ඉංජිනේරුවන් ලෙසය. මේ සිදුවිම ශ‍්‍රී ලංකාවේ සිදු වූයේ නම් පසුදින උදෑසන දෙමව්පියන් විසින් පාසල වටලා උපවාස උද්ඝෝෂණ පවත්වනවා නිසැකය. පුද්ගල ආකල්ප සංවර්ධනය ආරම්භ විය යුත්තේ පන්ති කාමරයෙනි.

වර්තමානයේ පවුලේ, පාසලේ, සමාජයේ රැකියා ස්ථානයේ මෙන්ම රටේ දියුණුව සඳහා ද යහපත් ආකල්ප වර්ධනයේ අවශ්‍යතාව මතුවෙමින් පවතී. කිසියම් සමාජ ආකල්පයක් සෘණාත්මක හෝ ධනාත්මක වීමට බලපාන සාධක රාශියකි. කිසියම් පුද්ගලයෙකු සතු මනෝභාවය, ඒ පුද්ගලයා සමාජයෙහි සෙසු පුද්ගලයන් හා කටයුතු කරන, හැසිරෙන ආකාරය සාර්ථක හෝ අසාර්ථක වීමට බලපානු ලබන්නේ සෘණාත්මක හෝ ධණාත්මක ආකල්පයි. කිසියම් සමාජ ආකල්පයක් ගොඩනැගීම සඳහා පුද්ගල ආකල්ප හේතු සාධක වේ. මෙම හේතුව නිසා පුද්ගල ආකල්ප වල බලපෑම සමාජ ආකල්ප සකස් වී කෙරෙහි සෘජු බලපෑමක් සිදු කරන බව පිළිගැනීමට සිදු වේ. අප වර්තමානයේ සමාජය, ආකල්පමය වශයෙන් දූෂිත යැයි පවසන්නේ වර්තමාන සමාජ ආකල්පමය වශයෙන් දුර්වලව ඇති හෙයිනි.

තවත් සරල උදාහරණයක් ගෙනහැර දදක්වන්නේ නම්, තම දරුවා පාසලේ විභාග ප‍්‍රතිඵල රැුගෙන ආ විට දෙමව්පියන්, තම දරුවා අගය කිරීම, වර්ණනා කිරීම, දිරිමත් කිරීම පසෙක ලා අසන්නේ අහවලාගේ ලකුණු කීය ද?, අහවලාගේ ලකුණු කීය ද? යන්නයිි. එවිට දරුවාට ඇතිවන්නේ ඔහුගේ යහළුවන් පිළිබඳ වෛරයකි. ඊර්ෂ්‍යාවකිි, කුහක කමකි. ඉන් දරුවාට සිදු වන මානසික ව්‍යකූලත්වය නිසා ආකල්ප සංවර්ධනයට කුමක් සිදුවේ දැයි දෙමාපියන් සිතන්නේ නැත.

ජාති, ආගම්, කුල ආදි පන්ති පරතර නිර්මාණය කිරීම තුළ මිනිසුන්ගේ සෘණාත්මක ආකල්ප බලපෑ බව අතීතයේ සිට වර්තමානය දක්වා වූ සිද්ධිදාමයන් සාක්‍ෂි ගෙනෙයි. විශ්ව විද්‍යාල ආදී උසස් අධ්‍යාපන අධ්‍යාපන ආයතන, රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික ආයතන ආදි රැුකියා පරිසරය තුළ ප‍්‍රධානීන්ගේ ඔවුන් 'ප‍්‍රධානීන් ' යැයි සිතන අධි මානසික ආකල්ප ක‍්‍රියාත්මක වීම තුලද, ඇති වන පීඩනය පහර ස්ථරවලට නිරන්තර බලපෑම් සිදුකරයි. දේශපාලන, සංස්කෘතික වටපිටාවට ආකල්ප වලින් වන බලපෑම අප ලාංකික සමාජයේ දැකිය හැකි සුලබ දසුනකි.

ජපන් ජාතිකයන් පිළිබඳ තවත් නිදසුනක් ගෙන ඒමට සිත්වූයේ, ඔවුන්ගේ ආකල්ප සංවර්ධනය පිළිබඳ ඇති ගෞරවය නිසාය. ජපන් ජාතිකයන් සමාජය පිළිබඳ එකිනෙකා පිළිබඳ ඇති ගෞරවය හා ආචාරශීලි බව ඉතාමත් ඉහළ මට්ටමකට එසවී පෙනෙන්නකි. ජපානයේ දුම්රිය තුළ හෝ බස් රථ තුළ, ආපනශාලා වල, දුරකතන ඇමතුම් භාවිතා නොකරයි. දුරකතන නාද වීම, ඇමතුම් ලබා ගැනීම දුරකතන සංවාද නිසා අවට සිිටින්නන්ට සිදු වන අපහසුතාවය නිසා ඔවුන් දුරකථන ඇමතුම් ලබා ගැනීමක් සිදු නොකරයිි. මෙය නීතීයක් නොව, සදාචාරාත්මක රීතිියකි. මෙය ඉතා සුළුකොට තැකිය නැති යැයි සිතිය මුත් ඔවුන්ගේ සංවර්ධිත ආකල්පමය සිතුවිලි සුළු කොට තැකිය හැකි ද?

ඍණාත්මක ආකල්පවලින් යුත් සමාජයේ යම් යම් සමාජාකල්ප ඇතැම් විට රට විනාශ මුඛයට ඇද දැමීමට සමත් වූ අවස්ථා එමටය. මතුපිටින් භෞතිකව නොපෙනුණත්, ඇතැම් අවස්ථාවල දී සොර සතුරන් කරන හානියට වඩා වැඩිි හානියක් ඍණාත්මක සමාජාකල්ප සිදු නොවන බව පැහැදිලිව දැකිය හැකි කරුණකි. ඍණාත්මක සාමාජාකල්ප වලින් යුතු මිනිසුන් සමූහයක් එක්වී එක් පුද්ගලයෙකුට හෝ කණ්ඩායමකට හෝ සමාජ ස්ථරයකට මානසිික හා සාමාජික මට්ටම් බිඳ දැමීම ක‍්‍රියාත්මක වේ. මින් සිදුවන සමාජ හානිය පිළිබඳව බොහෝ පුද්ගලයන්ට හෝ පුද්ගල සමාජයට නිසි අවබෝධයක් නොමැති බැවින් සමාජය පුරා වෛරය, ඊර්ෂ්‍යාව, ක්‍රෝදය, පළිගැනීම, කුහක කම, එකිනෙකා කෙටවීම, දැඩි ආශාව වැනි විවිධ ඍණාත්මක ආකල්ප හට ගැනීමට ඉවහල් වන වටපිටාවක් නිර්මාණය වීමට පසුබිම සැකසේ. වර්තමාන සමාජයේ සමාජ සම්බන්ධතා තුල පවතින අසහනය හා කළකිරීම මිනිස් ආකල්ප සංංවර්ධනය නොවීමේ අහිතකර ප‍්‍රතිඵලයකි. සුභවාදී ආකල්ප වර්ධනය පන්ති කාමරයෙන් පටන්ගත යුතු අතර, එය ප‍්‍රායෝගිකව අත්විඳීමට ද ඉඩ සැලැස්විය යුතු කරුණක් වන අතර, එය නූතන පුද්ගල සමාජ කෙරෙහි ද ව්‍යාප්ත කළ යුතු බීජයකි. මන්ද නිමිසකුගේ ජීවිත වෙනස් කිරීමට පළමුව ඔහුගේ ආකල්ප වෙනස් කළ යුතුය. ඒ ඔහුගේ ආකල්ප ඔහුගේ ජීවීතය බවට පත්වන නිසාවෙන්ය.
ආකල්ප ඉගැන්විය හැකිද?

නූතන මනෝවිද්‍යාව අනුව ඉගෙනුම යනු චර්යාව වෙනස් කිරීමට සමත්වූ පෙළඹවීමක් ලෙස සැලකේ. එසේම මෙකී චර්යාව වෙනස් විය යුත්තේ ධනාත්මකව බවට පොදු පිළිගැනීමක් ඇත. ධනාත්මකව නොවන චර්යාවේ වෙනස් අගය තිබිය හැක. නමුදු ඒවා යහපත් ඉගෙනීම් ලෙස නොසැලකේ. පංතිකාමර අධ්‍යාපනේදී වඩා උසස්‌කොට සලකන ලද්දේ උපස්‌ථම්භන ලබාදීම මගින් සිදුවන ධනාත්මක චර්යා සංස්‌කරණයයි. බොහෝවිට අධ්‍යාපන මූලධර්ම ලෙස භාවිතාවන විවිධ න්‍යාය හා සිද්ධාන්ත මගින් සිදු කරනුයේ මානව චර්යාව උපස්‌ථම්භන ඇසුරෙන් නිශ්චිත දිශාවකට යොමු කිරීමයි. කුඩා දරුවකුගේ මානසික වටාපිටාවට සරිලන අයුරින් අධ්‍යාපනය ලබාදිය යුතු බව මේ මූලධර්මවලදී පැහැදිලි කර තිබේ. විෂය කරුණු ඉගැන්වීමට වඩා ආකල්ප පිළිබඳ ඉගැන්වීම අසීරුය. වඩා ප්‍රශස්‌ත ගුරුවරයකු ලෙස සැලකෙනුයේ එසේ ආකල්ප ඉගැන්වීමට හැකි ගුරුවරයා ය.

ආකල්ප ඉගැන්වීමේ අගය අධ්‍යාපනයේදී වැදගත් කර සැලකීමට බොහෝ හේතු තිබේ. ආකල්ප නිසා ඉගෙනීම පිණිස ඉගෙන ගැනීමට දරුවා යොමු වේ. මන්ද යම්කිසි දෙයක් පිළිබඳ ඇතිවූ වැටහීමක් සහිත අයෙකුට එබඳු වැටහීමක් නොමැති අයෙකුට වඩා එකම කරුණක් වඩා හොඳින් සංජානනය කර ගත හැකි බැවිනි. ඒ අනුව කිසියම් විෂය කරුණක් පිළිබඳ ගැඹුරු වැටහීමක් ඇතිවීමට පවා ආකල්ප ඉගෙනීම වැදගත්ය. ආකල්ප ඉගෙනීම නිසා අනතුරුව සිදුකරන විෂය කරුණු ඉගෙනීම වඩා පහසු වේ. ඕනෑම දෙයක් පිළිබඳව විචාර පූර්වක බව ඇතිවනුයේ ආකල්ප ඉගෙනීම නිසාය. බුද්ධිය ඉගැන්වීම ලෙස ආකල්ප ඉගැන්වීම හැඳින්වෙනුයේද ඒ නිසාය. එසේම යම්කිසි විෂය කරුණක් ගැඹුරින් අධ්‍යයනය කිරීමේදී ඇතිවන සංජානනය නිසා පසුකාලීනව යම් දැනුමක් ලැබීමේදී මුලින් ලැබූ දැනුම සමඟ සන්සන්දනාත්මකව විග්‍රහ කළ හැක. මේ හේතුව විශේෂ වූ ඉගෙනීමට අවස්‌ථාව ලැබීමකි. එකම කරුණක් පිළිබඳ වුවද ගැඹුරින් සිතීමට කල්පනා කිරීමට යම් අයෙකුට පුහුණුව හා හැකියාව ඇතිවනුයේ එම ක්‍ෂේත්‍රයට අදාළව කරන විශේෂ ඉගෙනීම නිසාය. ඉගෙනීම යනුවෙන් අදහස් කරනුයේ සංජානනය අර්ථවත්ව භාවිත කිරීමකි.

හොඳ නරක හා සදාචාරාත්මක ආකල්ප

කෙනකු හොඳ හෝ නරක දෙයක් ඉගෙනීමට හැක. නමුදු සමාජය විසින් නරක දේ සඳහා සෘණාත්මක පෙළැඹවීම් හා හොඳ දේ සඳහා ධනාත්මක පෙළැඹවීම් ලබාදෙන බැවින් නරක අත්හැර හොඳ දේ කිරීමට අයෙකු තුළ කිසියම් නැඹුරුවක් ඇති වේ. නමුදු මේ තත්ත්වය පොදු නැත. ඇතැම් සමාජ හා සංස්‌කෘතිවල උපසංස්‌කෘතික ව්‍යුහ දක්‌නට ඇත. මෙබඳු උපසංස්‌කෘතික පසුබිම් තුළ ඇතැම් විට නරක චර්යා සඳහා ද ධනාත්මක උපස්‌ථම්භන ලැබිය හැක. එබඳු අවස්‌ථාවලදී බොහෝ අය පෙළැඹවීම් නිසා අයහපත් දෑ ඉගෙන ගනී. තමන්ට හා අනුන්ට අවැඩදායක වූ එබඳු ඉගෙනීම් සමස්‌ත සමාජය තුළදී ප්‍රතික්‍ෂේප වූ දේවල් විය හැක. මේ නිසා එබඳු වැරැදි ඉගෙනීමක් කරා යොමු වූ අයට සමස්‌ත සමාජයේදී ඇතිවන ඉහත කී ප්‍රතික්‍ෂේපය ඇතැම්විටකදී සමාජයට එරෙහිව යාමක් බවට පවා පරිවර්තනය විය හැක.

ප්‍රතිජානනාත්මක ස්‌ථම්භන ලබාදීම මගින් යම්යම් අයහපත් මනෝභාවයන්ද යහපත් යෑයි පුද්ගලයකුට ඒත්තු ගැන්විය හැක. මෙහිදී එබඳු ඉගැන්වීමක් අයහපත් යෑයි සැලකේ. සමාජ එකඟ බවට ප්‍රතිවිරුද්ධ ලක්‍ෂණ මෙබඳු ඉගෙනීමක් මගින් පුද්ගලයන් තුළ රෝපණය කළ හැක. මෙබඳු වූ අවස්‌ථාවලදී ඒ ඉගෙනීම ලබන පුද්ගලයන්ගේ ආකල්ප හා චර්යා පවා ඉගෙනීමට අදාළව වෙනස් කෙරේ. අනුන්ද නසාගෙන සිය දිවි නසාගත හැකි දරුණු ගණයේ අපරාධකරුවකු තනනුයේ මේ ආකාරයේ ඉගෙනීමක් තුළිනි. මෙබඳු පුද්ගලයකුට පොදු සම්මත පිළිගැනීම් වැරැදි බව අවබෝධ කර දෙන අතර සමාජ විරෝධී ලක්‍ෂණ යහපත් බව ප්‍රතිජානනාත්මක ස්‌ථම්භන මගින් ඉගැන්වේ.

සමාජ විරෝධී දේ යහපත් ලෙස ද, සමාජ සම්මත අයහපත් ලෙසද සංජානන කිරීම මෙහි ලක්‍ෂණ වේ. මේ ආකාරයේ ඉගෙනීම් තුළින් සිදුවනුයේ යහපත තහවුරු වීම නොවේ. එසේම අයහපත පිටු දැකීමද නොවේ. දරුණු මිනීමරුවකු වූ අංගුලිමාල නමැති පුද්ගලයා බිහිවීමට සමාජ විරෝධී ගති ලක්‍ෂණ ඉගෙනීම ඉවහල් විය. අංගුලිමාල උත්පත්තියෙන් නරක අයෙකු නොවේ. උපතින් ඔහු අහිංසකයකු විය. අහිංසක දරුණු මිනීමරුවකු බවට පත් කිරීම පසුකලක සිය ගුරුවරයා ඔහුගෙන් පළිගැනීම සඳහා භාවිත කළ කූඨඋපාය මාර්ගය විය. එසේ උපදෙස් දෙන ලද්දේ ගුරුවරයාට සෘජුවම විනාශ කළ නොහැකි වූ අංගුලිමාලව මිනිසුන් ලවා මැරවීමට උපායක් වශයෙනි. එහි පළමු පියවර ලෙස අංගුලිමාලට මිනිසුන් මැරීමට අදාළ පැවරුම ලබාදෙන ලද්දේ සමාජ විරෝධී ලක්‍ෂණ සහිත වූ අයෙකු බවට ඔහු පත් කරවීමේ දුෂ්ට අරමුණ පෙරදැරි කොටගෙනය. අංගුලිමාලගේ හෘද සාක්‍ෂිය පවා තමා කරන කාර්යය නිවැරැදිය යන තත්ත්වයකට පත් කරවූයේ වැරැදි පෙළැඹවීමක් මගින් ලබා දුන් ඉගෙනීම හේතුවෙනි. පසු කාලයකදී බුදුරදුන් මුණගැසීමේදී මේ තත්ත්වය වෙනස් විය. තමා කරනුයේ වැරැදි ක්‍රියාවක් බව අංගුලිමාලට දයාබරව වටහා දුන් එකම පුද්ගලයා බුදුරදුන්ම පමණි. පසුව අංගුලිමාල යළිත් නිවැරැදි මඟට ප්‍රවේශව අර්හත්වය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට පවා භාග්‍යවන්ත විය.

හෘද සාක්‍ෂිය පවා ඉගැන්විය හැකි යෑයි මනෝවිද්‍යාවේ සඳහන්ය. මින් පැහැදිලි වනුයේ සදාචාරාත්මක ක්‍රියා ඉගැන්විය හැකි බවයි. සමහරු තර්ක කරනුයේ සදාචාරය ඉගැන්විය නොහැකි දෙයක් බවයි. මොවුන්ගේ අදහස මිනිසුන් සදාචාරය පිළිගනු ලබන්නේ සමාජ පරිසරය ඇසුරින් බවයි. සමාජ සම්මත හා සමාජය විසින් විවිධ ක්‍රියාවන්ට ලබාදෙන ධනාත්මක උපස්‌ථම්භන නිසා පුද්ගලයන් සදාචාරාත්මක ක්‍රියා යහපත් බව පිළිගැනීමට පෙළැඹෙන බව මොවුහු දක්‌වති. එක් අංශයකින් මේ පිළිගැනීමේ ද එතරම් දෝෂයක් නැත. නමුදු ඇතැම් අය සමාජ සම්මත වූ නරක ක්‍රියා වෙනුවට සමාජ අසම්මත වූ හොඳ ක්‍රියාවන්ට පෙළැඹෙන බව ද පෙනේ. මෙසේ වීමට සමාජ උපස්‌ථම්භනවලට වඩා වෙනස් වූ යම් දෙයක් තිබිය යුතු බව චර්යාවාදීන්ට වෙනස්‌ව යන්නන්ගේ ආකල්පයයි.

හෘද සාක්‍ෂිය හා ලක්‍ෂණ ප්‍රතිග්‍රහණය

හෘද සාක්‍ෂිය පිළිබඳ ආකල්ප කුඩා දරුවකුට ඇති වනුයේ ඉතා කුඩා කල පටන් ලබන යම් යම් සමාජ සම්මත නිසාය. මේ සම්මත තමා ඇතුළත සදාචාරය බවට දරුවා පත් කර ගනු ලබයි. පසුව වයසින් වැඩීමේදී එය ආකල්ප බවට පරිවර්තනය වේ. පසුව එය ඔහුගේ පෞරුෂය බවට පත්වේ. මේ නිසා අධ්‍යාපන මනෝ විද්‍යාවේදී හෘද සාක්‍ෂිය පවා සකස් වනුයේ කුඩා කල සිට ලබන ඉගෙනීම ඇසුරෙන් බව පිළිගැනේ. මෙය හෘද සාක්‍ෂිය ඉගැන්වීම යන නමින් හැඳින්වේ. එය කුඩා කල පටන්ම දරුවකු ලබන ස්‌වීයත්වය පිළිබඳ ආකල්ප පුහුණුවට අයත්ය. සමහර අය හරිදේ යෑයි සිතා වැරැදි දේ කරන බව මේ අනුව පෙනේ. යමෙකුට හරි වැරැද්ද පෙන්වා දෙනුයේ පුද්ගලයා තුළ ඇති හෘද සාක්‍ෂිය මගිනි. නමුදු ඇතැම් අය හරිදේ යෑයි කියා සිදුකරනුයේ කලක පටන් ස්‌වීය හෘද සාක්‍ෂිය සකස්‌වී තිබුණු පිළිවෙළට අනුවය. මේ අනුව හෘද සාක්‍ෂිය සකස්‌වීමේදී පවා වැරැදි දේ හරිදේ ලෙස වරදවා පිළිගැනෙන පරිදි එය වර්ධනය විය හැකි බව වටහා ගැනීම වැදගත්ය. බොහෝ විට කුඩා දරුවකු වැරැදි දෙයක් කරන විට තරවටු කිරීමට වඩා එය වරදක් බව ඒ දරුවාට හොඳින් වටහාදීම වඩා ප්‍රතිඵලදායක වනුයේ මේ නිසාය.

සමාජ විරෝධී අදහස් හා ආකල්ප සහිත විවිධ පුද්ගලයන් බිහිවීමට ජීවිතයේ එක් කලකදී ලැබූ වැරැදි ආකල්ප හා චර්යා පුහුණුවක් ඉවහල් විය හැක. පුනරුත්ථාපනය මගින් සිදු කරනුයේ මේ අයුරින් වැරැදි ඉගෙනුමක් ලැබූ අයගේ එකී අයහපත් ආකල්ප හා චර්යා සමාජ සම්මත ආකල්ප හා චර්යා බවට පරිවර්තනය කිරීමකි. අයහපත් චර්යා හා ආකල්ප නිසා කෙනකු නරක යෑයි සම්මත පුද්ගලයකු බවටත්, යහපත් චර්යා හා ආකල්ප නිසා කෙනකු හොඳ යෑයි සම්මත පුද්ගලයකු බවටත් පත්වේ. මේ හොඳ බව හා නරක බව නම් ඒ යුගයට සාපේක්‍ෂව පවත්නා සමාජ පිළිගැනීමයි. මේ හේතුව නිසා ඉගෙනීම, සංජානනය හා සමාජ සම්මතය නිසා පුද්ගලයකු හොඳ හෝ නරක බවට පත්වන බව පැහැදිලිය. කෙනකු උපතින් හොඳ හෝ නරක අයෙකු නොවේ.

කුඩා කල පටන් ලබන ඉගෙනුම හා ජීවත් වන පරිසරය ආදී සාධක නිසා පුද්ගලයා හොඳ හෝ නරක බවට සලකනු ලබයි. මේ නිසා හොඳ පුද්ගලයකු නරක පුද්ගලයකුගෙන් වෙන්කර ගන්නා මිම්ම ඒ පුද්ගලයා ලැබූ ඉගෙනීම, සංජානනය හා සමාජ පරිසරය බව පෙනේ. මේ නිසා මෙබඳු සෘණාත්මක සාධක වෙනස් කිරීම මගින් නරක හෝ අයහපත් යෑයි සම්මත අය වෙනස් කළ හැකි යෑයි පිළිගැනේ. මේවා ඕනෑම අයකු නරක පුද්ගලයකු බවට පරිවර්තනය කිරීමට ඒකාන්ත ලෙස අදාළ වන්නේ යෑයි පැවසීමට අපහසුය. ඇතැම්විටකදී සෘණාත්මක අභිප්‍රේරණ ලැබීම නිසා ඒවා ජීවිත අත්දැකීම් බවට පත් කරගෙන එ මඟින් හොඳ පුද්ගලයකු බවටද පත්විය හැක. එය පුද්ගලයකුගේ පෞරුෂත්වය මත තීරණය වන කරුණකි. මේ හේතුව නිසා ඉගෙනීමේදී පුද්ගල පෞරුෂය සංවර්ධනය කිරීමටද මූලිකත්වය ලබාදේ. ශක්‌තිමත් පෞරුෂයක් හිමි තැනැත්තාට බාහිර පරිසර සාධකය එතරම් අදාළ නැත. සමාජ ඇසුරින් ලබන අත්දැකීම් හොඳ වුවද, නරක වුවද, මානසික පෞරුෂය තුළින් ප්‍රේරණය කර ගැනීම නිසා නරක යෑයි සම්මත අත්දැකීම්වලින් පවා හොඳ දේවල් වෙන් කර ගැනීමට හැක.

ඉගෙනීමේදී ඉගෙන ගනු දෙය සමග පවත්නා යම් යම් ලක්‍ෂණය ද ප්‍රතිග්‍රහණය කරනු ලැබේ. මෙය පසුකලකදී ඉගෙනීම තුළින් ලැබූ අනුභූතියක් බවට පත්කර ගනී. මෙහිදී ප්‍රතිජානන ලක්‍ෂණ මෙන්ම ප්‍රතිශේධන ලක්‍ෂණ ද ග්‍රහණය කර ගනී. මෙය සෘජු ඉගෙනීමක් නොවේ. ඉගෙනීම සමග ඒ සමග බැඳී පවතින යම් යම් සංජානන ලක්‍ෂණ අදාළ ඉගෙනීමේම කොටසකැයි උපකල්පනය කිරීම මෙයට හේතුවයි. මේ නිසා ඇතැම් විට ප්‍රතිජානන ඉගෙනීමක් සමග සෘණාත්මක ලක්‍ෂණ ද, ප්‍රතිsශේධන ඉගෙනීමක් සමඟ ධනාත්මක ලක්‍ෂණ ද සංජානනය වේ. කෙසේ වුවද මෙය සංජානනය සමඟ සම්බන්ධ වී පවතී. නිදසුනක් වශයෙන් කුඩා කාලයේදී උඩු රැවුල සහිත වැඩිහිටි පිරිමියකු අතින් දූෂණයට ලක් වූ කුඩා ගැහැනු දරුවකු වැඩිහිටි වියට පත් වීමේදී උඩු රැවුල සහිත සියලුම පිරිමි නරක ස්‌ත්‍රී දූෂකයන් බවට තීරණයක් යටි සිතේ ඇතිවිය හැක. ඊට හේතු වූයේ කුඩා කල ලැබූ උඩු රැවුල සහිත වැඩිහිටි පිරිමියකු වෙතින් ලැබූ අමිහිරි අත්දැකීමයි. මීට වඩා වෙනස් ආකාරයේ වූ ඉගෙනීමක්‌ද ලැබිය හැක.
අපේ දෙමව්පියන්ගෙන්, ගුරුවරුන්ගෙන්, අපේ ඥති හිතමිත්‍රාදීන්ගෙන් සමන්විත අපේ සමාජ වටපිටාවෙන් අපේ ජීවිතවලට හිමිවන බොහෝ දෑ අතරින් "ආකල්ප" විශේෂයි.

අප ළදරුවන් කාලෙ සිට අපට බැහැරින් එකතු වන ආකල්ප අප සමඟම වැඩෙනවා. කාලයත් සමග අපටම අනන්‍ය වූ ආකල්ප රාශියක් ජීවිතයට බද්ධ වෙනවා. අපට නොදැනීම මේ "ආකල්ප" මගින් අපේ ජීවිත පාලනය කරනවා. ඒ නිසාම ආකල්පමය රාමුවක් තුළ අපේ ජීවිතය සිරවෙනවා. ඒ අතරින් සමහර ආකල්ප මගින් ජීවිතය මන්දගාමී බවට පත් කරනවා. නමුත් ධනාත්මක, ශුභවාදී ආකල්ප ජීවිතය ජය ටැඹ කරා රැගෙන යනවා.

"ජීවිතය දිනන්න" මොන තරම් ඕනෑකමක් ඔබ තුළ තිබුණත්, සමහර අශුභවාදී ආකල්ප ඔබට ඒ සඳහා ඉඩ දෙන්නේ නැහැ.

"මේ තමයි මම ලබා උපන් හැටි", "කරුමය තමයි උරුමය", "ඉන්න ටික කාලෙට ඔය තරම් දේ මොකටද?", "වාසනාව නැතිනම් කිසි දෙයක් හරියන්නේ නැහැ"

මේ වගේ පරාජිත ආකල්ප නිසා ඔබ සිටින තැනින් අඩියක්‌වත් ඉදිරියට යන්නට ඔබට බැහැ. ඔබගෙ "දෛවය" පාලනය කරන්නෙ ඔබ තුළ කි¹ බැසගත් එවැනි ආකල්ප. ඔබ තුළ ඇති තවත් සමහර ආකල්පවලට තිබෙන්නේ අසීමාන්තික බවක්.

"කනවනම් ඇතිවෙන්න කන්න ඕනේ", "සල්ලි කොපමණ තිබුණත් මදි"

මේ වගේ ආකල්ප තිබුණොත් ඔබ කොතරම් ඉදිරියට ගියත්, මොන තරම් දෙ අත්පත් කර ගත්තත් ඔබට සෑහීමක් නෑ. මොන තරම් ජයග්‍රහණයක් ලබාදී වුණත් සෑහීමක් නෑ. මොන ජයග්‍රහණයක් ළඟඳී වුණත් ඔබ ඉන්නේ අතෘප්තියෙන්, අසතුටින්. ජීවිතය දිනනවා කියන්නේ මුදල්වලින් ආඩ්‍ය වීම පමණක් නොවෙයි. සතුට, ආදරය, සැනසිල්ල, නිරෝගිකම මේ සෑම දෙයක්‌ම ජයග්‍රාහී ජීවිතයකට අයිති දේවල්. මොනතරම් ධනවත් බවක් තිබුණත්, ආකල්පවලින් ඔබ දුගී නම් ඔබ අසාර්ථකයි. ඒ නිසා ලද දෙයින් සතුටු විය හැකි ආකල්ප ඔබ ඇති කරගත යුතුමයි. එහෙම නොවුණොත් ජීවිත කාලය පුරාවටම ඔබ වෙහෙස මහන්සි වේවි. ඒත් ඔබට ඉතිරි වන්නේ වෙහෙසක්‌ම පමණයි.

ජයග්‍රාහී ජීවිතයක් පතන ඔබ ඔබේ පරාජිත ආකල්ප ජයග්‍රාහී ආකල්ප බවට පත් කරගත යුතුයි. ඔබේ අතෘප්තිමත් ආකල්ප තෘප්තිමත් ආකල්ප බවට පත් කර ගත යුතුයි. නිතරම නැහැ – බැහැ කියන සෘණාත්මක ආකල්ප වෙනුවට "ඔව් මට පුළුවන් මට ශක්‌තිය තිබෙනවා" වැනි ධනාත්මක ආකල්ප ඇති කර ගත යුතුයි. හුදු ආකල්ප වෙනස් කරගත් පමණින්ම ජීවිතය වෙනස් කරගත් මිනිසුන් ගැන ඕනෑ තරම් සාක්‍ෂි අතීතයෙන් වගේම, වර්තමානයෙන් ද සොයාගත හැකියි.

මිනිසාට කිසි දිනක ඉගිලෙන්නට බැහැයි ආකල්පයක් තිබූ යුගයක රයිට් සොහොයුරන් "ගුවන් යානය" නිර්මාණය කළේ ඔවුන් තුළ වූ ආකල්පමය වෙනස නිසාමයි. "හෙන්රි ෆොඩ් මහතා පළමු "ෆොඩ්" රථය නිර්මාණය කරන විට ඔහු වටා සිටියවුන්ගේ ආකල්පය වූයේ සතුන්ගේ උදව් නොමැතිව කිසිදින රථය පදවාගෙන යා නොහැකි බවයි. ලෝකය මවිත කළ ශේ්‍රෂ්ඨ නිර්මාණයන්ගේ හිමිකරුවන්, නව ආකල්ප නිර්මාණකරුවන් වූ නිසාමයි. ලොව දිනූ නිර්මාණ බිහි කළේ.

ඔබේ බාහිර පෙනුමට, ඔබේ පෝෂණ රටාවට, ඔබේ රැකියාවේ ස්‌වභාවයට පවා ආකල්ප දැඩි බලපෑමක් ඇති කරනවා.

කාලයක් තිස්‌සේ මුල් බැසගත් ආකල්ප එක්‌වරම වෙනස් කරන්නට බැහැ. ඒත් දැඩි උවමනාවෙන් කැපවීමෙන් ක්‍රියා කළොත් පැරැණි සෘණාත්මක ආකල්පවලින් මිදී නව ධනාත්මක සුබවාදී ආකල්ප ඇති කරගන්නට පුළුවනි. ඒ සඳහා අවැසි පොතපත කියෑවීමෙන්, සරුසාර මතයක් ඇති නිවැරැදි කතා බහ ඇති මිනිසුන් ඇසුරු කිරීමෙන් ආකල්ප වෙනස් කරගන්නට පුළුවනි.

"ජීවිතය" වෙනස් කරන්නට පළමුව ඔබේ ආකල්ප වෙනස් කළ යුතුයි. මන්ද ඔබේ ආකල්ප ඔබේ ජීවිතය බවට පත් වන බැවිනි.

ආකල්ප


An Peltandra virginica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Wilhelm Schott. An Peltandra virginica in nahilalakip ha genus nga Peltandra, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Peltandra

Peltandra virginica


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Domadice enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Domadice im Okres Levice.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Domadice


Manndorf ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Der Weiler liegt am Manndorfer Graben, einem rechten Zufluss der Altmühl, in einer flachhügeligen Ebene bestehend aus Ackerland. Im Nordosten wird die Flur Lachenfeld genannt. Dort befinden sich auch vier besonders alte Laubbäume. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt die Kreisstraße AN 54 und die Staatsstraße 2248 kreuzend nach Heuberg (1,8 km westlich) bzw. zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,4 km östlich), die nach Leibelbach zur AN 54 (1,1 km nordwestlich) bzw. nach Sauerbach (0,5 km südöstlich) verläuft. Eine weitere Gemeindeverbindungsstraße führt nach Lammelbach zur AN 54 (0,3 km südwestlich).

Geschichte
Der Ort wurde wahrscheinlich im 11. Jahrhundert gegründet. Der Ortsname verweist auf ein Mannlehen, das nach dem Tod des Grundholden neu vergeben wurde.

1801 gab es im Ort drei Haushalte, die alle dem Hochstift Eichstätt untertan waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jh.) wurde Manndorf dem Steuerdistrikt Heuberg und der Ruralgemeinde Lammelbach zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Manndorf am 1. Juli 1971 nach Herrieden eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Vitus und Deocar (Herrieden) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Christuskirche (Herrieden) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Manndorf (Herrieden)


O censual de entre Lima e Ave é um importante manuscrito do fim do século XI. O seu estudo e publicação foram determinantes para pôr fim à tese do despovoamento ou Teoria do ermamento na região de Entre Douro e Minho durante a guerra de reconquista. Foi escrito em letra carolina e é composto por quatro tiras de pergaminho (231,2 por 14 cm) cozidas entre si e com pequenas sobreposições. Documento do Cartório do Cabido de Braga, é hoje conservado no Arquivo Distrital de Braga.

Origem
O manuscrito é um censo das paróquias entre os rios Lima e Ave, com o valor do imposto devido ao Cabido da Sé de Braga, elaborado no tempo do bispo D. Pedro de Braga, entre 1085 e 1089, no seu esforço de reorganização da arquidiocese após a sua restauração em 1071. E poderá certamente ser uma pequena parte dum censo geral desaparecido dessa arquidiocese.

Conteúdo

O imposto era pago em grão, em modium ou moio, uma medida de capacidade de origem romana (aproximativamente 54 litros) ou em bracales ou bragal (7 ou 8 varas de tecido de linho grosso). De um modo geral, havia na altura mais paróquias do que hoje - algumas desapareceram, transformadas em simples lugares, como é o caso no exemplo citado, de Santo Adriano do Monte, hoje lugar de Crasto.

Bibliografia
 Esse documento foi estudado pelo cónego e professor Avelino de Jesus da Costa na sua tese de doutoramento na Universidade de Coimbra em: O bispo D. Pedro e a organização da Arquidiocese de Braga, publicada em 2 volumes pela Irmandade de São Bento da Porta Aberta, 1959.

Ligações externas
Censual de entre Lima e Ave Breve apresentação, com uma imagem do manuscrito.

Manuscritos

Censual de entre Lima e Ave


Eugene Siler (* 26. Juni 1900 in Williamsburg, Whitley County, Kentucky; † 5. Dezember 1987 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1955 und 1965 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Eugene Siler besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und danach bis 1920 das Cumberland College in Williamsburg. Danach studierte er bis 1922 an der University of Kentucky in Lexington. Nach einem anschließenden Jurastudium an der Columbia University und seiner 1923 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Williamsburg in diesem neuen Beruf zu arbeiten. Während des Ersten Weltkrieges unterbrach er seine Ausbildung, um als Soldat der US Navy am Krieg teilzunehmen. Während des Zweiten Weltkrieges war er Hauptmann der Army. Zwischen 1945 und 1949 amtierte er als Berufungsrichter in Kentucky.

Politisch schloss sich Siler der Republikanischen Partei an. Im Jahr 1951 bewarb er sich erfolglos um das Amt des Gouverneurs von Kentucky. er wurde Kurator des Cumberland College und Direktor der Bank of Williamsburg. Außerdem leitete er die Kingsport Grocery Co. Siler war auch als Prediger der Baptistenkirche tätig. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1954 wurde er im achten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1955 die Nachfolge von James S. Golden antrat. Bis zur Auflösung seines Distrikts zum 3. Januar 1963 vertrat er dessen Interessen im Kongress. Bei den Wahlen des Jahres 1962 wurde er im fünften Bezirk von Kentucky als Nachfolger von Brent Spence erneut in das US-Repräsentantenhaus gewählt. Dort absolvierte er bis zum 3. Januar 1965 eine weitere Legislaturperiode. Finanzpolitisch galt Siler als konservativ. Er war auch ein Anhänger der früheren Isolationspolitik, indem er sich gegen Auslandseinsätze der amerikanischen Streitkräfte einsetzte. Überdies war er ein Gegner des Vietnamkrieges.

Im Jahr 1964 verzichtete Eugene Siler auf eine weitere Kandidatur. 1968 strebte er erfolglos die Nominierung seiner Partei für die Wahlen zum US-Senat an. Danach zog er sich aus der Politik zurück. Eugene Siler starb am 5. Dezember 1987 in Louisville.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Richter (Kentucky)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1900
Gestorben 1987
Mann

Eugene Siler


Pietro "Piero" Pasinati (21. juli 1910 - 15. november 2000) var en italiensk fodboldspiller (angriber.

Pasinati blev verdensmester med Italiens landshold ved EM 1938 i Frankrig, og spillede én af italienernes fire kampe i turneringen. Han nåede i alt at spille 11 landskampe, hvori han scorede fem mål.

På klubplan spillede Pasinati hele sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet repræsenterede Triestina samt AC Milan.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra AC Milan
Fodboldspillere fra U.S. Cremonese
Fodboldtrænere fra Italien
Verdensmestre i fodbold

Pietro Pasinati


U molekularnoj biologiji, vrijednost Ct ( engl. cycle treshold, skraćeno Ct ) je broj ciklusa u lančanoj reakciji plimerazom u stvarnom vremenu koji su potrebni da se postigne prethodno definirana granična vrijednost u mjernom signalu (npr. fluorescentni signal) umnožene DNK. Što je više DNK (RNK) već bilo prisutno u otopini uzorka prije PCR-a, to je manje ciklusa amplifikacije potrebno da se postigne odgovarajuća vrijednost praga. Pod nepromjenjivim reakcijskim uvjetima, ova vrijednost omogućuje izračun količine početno prisutne DNK ili RNK, zbog čega se koristi za kvantifikaciju odgovarajućih koncentracija. U studijama ekspresije gena, broj kopija može se mjeriti u apsolutnom ili relativnom smislu u odnosu na referentni kontrolni gen.

Nepromjenjivost uvjeta reakcije prisutna je samo u idealnom slučaju i općenito ovisi o različitim vanjskim čimbenicima (npr. učinkovitost reakcije, učinkovitost cijepanja ili hibridizacije, osjetljivost odgovarajućeg testa). Čak i mala odstupanja u učinkovitosti PCR-a mogu snažno utjecati na rezultat.

Izvori

Molekularna biologija

Ct-vrijednost


ගම වූකලී සමාජ ජීවිතයේ ප්‍රධාන ඒකකයකි.එක්රැස්වූ මානව සඹුහයකින් ගම නිර්මාණය වෙයි.මෙහි නගරයට වඩා ප්‍රමාණයෙන් අඩු ජනගහනයක් වාසය කරති.අතීතයේ බොහෝවිට ගම කෘෂිකාර්මික සංස්කෘතියක් සහිතව ස්වයංපෝෂිත ආර්ථිකයක් සහිත ව්‍යුහයක් විය.කෙසේ වෙතත් කෘෂිකර්මය පදනම් නොවන ගම්ද ඇත.කෙසේ වෙතත් ගම බොහෝවිට ප්‍රාථමික ආර්ථිකයක් සහිතව නීර්මාණය වී ඇත.ගම ඇසුරු කරගෙන ආගමික ස්ථානයක් තිබීම බොහෝ විට දැකගත හැක.

ගම නිර්මානය විමේ ඉතිහාසය දෙස සලකා බැලීමේ දී ක්‍රිස්තු පූර්ව 8000-6000 අතර කාලයේදී නිර්මානය වන්නට ඇතැයි සැලකේ.එකල ගම සරල සමාජයක් වශයෙන් ගොඩනැගී අද පවතින සංකීර්ණ ගම දක්වා විකාශනයවී ඇත.මුල් යුගයේදී ගමක් නිර්මානය කරගන්නා ලද්දේ ඥාතී පිරිසක් එකට එකතුවී බව විශ්වාස කෙරේ.ගමක නායකත්වය අද්දැකීම් වැඩි වයසින් මුහුකුරාගිය පුද්ගලයෙකුට ලැබෙන්නට ඇතැයි සැළකේ.

විවිධ රටවල ගම
දකුණු ආසියාතික කලාපයතුල වැඩිම ජනගහනයක් වසය කරන්නේ ගම තුලයි.මෙම ග්‍රාමීය පෙදෙස්හි ඔනුගේ ආගමික මධ්‍යස්ථාන පිහිවුවාගෙන ඇත.ඉන්දීය හින්දු ජනයා වසය කරන සෑම ගමකම පාහේ කෝවිලක් දක්නට ලැබේ.බෞද්ධ ජනයා වැඩිපුර වාසය කරන ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම ගමකම පාහේ පන්සල් සිහිවුවා ඇත.ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාණ ගම එකල ඉතා විධිමත්ව නිර්මානය වී තිබිණි.එකල සිංහල ගමක වැවක්  හා විහාරයක් බොහෝවිට තිබුණි.වර්තමානය වනවිට වේගයෙන් නාගරීකරනය වෙමින් පවතී.අකුණු ආසියාතික සමාජයන්හි ගම බොහෝවිට කෘෂිකර්මය පදනම්වූ ස්වංපෝෂිත ආර්ථිකයක් පවතී.දකුණු ආසියාව තුල පවතින කුල ක්‍රමය පදනම් කරගත් ඒඒ කුලයන්ට අයත් පුද්ගලයන් පමනක් සිටින ගම් නිර්මානයද දක්නට ලැබේ.අතීත ශ්‍රී ලංකාවේ මෙය බහුලව දක්නට ලැබුනද වර්තමානයේ එවන් ක්‍රමයක් දක්නට නොලැබේ.ඉන්දියානු සමාජයේ නම් තවමත් මෙම තත්වය දක්නට ලැබේ.

භාහිර සබැඳි

ගම්මාන වර්ග (anthropogenic biomes)

ගම


La rue Eugène-Renault est une voie de circulation de Maisons-Alfort dans le Val-de-Marne.

Situation et accès

Cette rue orientée d'ouest en est part de la limite d'Alfortville, sous le pont ferroviaire de la ligne de Paris-Lyon à Marseille-Saint-Charles. Elle marque le début de la rue Chabert, croise la rue Bourgelat, et rejoint le carrefour de la Résistance au droit de l'avenue du Général-de-Gaulle.

Origine du nom
Cette rue a été nommée en hommage à Eugène Renault (1815-1863), directeur de l'École vétérinaire de Maisons-Alfort.

Historique

Cette voie devient une véritable rue avec la construction en 1827 du premier pont d'Ivry.

Édifices remarquables

Notes et références

Eugene Renault

Rue Eugène-Renault


Ca Mau Lufthavn  () ligger i Hai Phong, Vietnam.

Lufthavnen ligger 5 km fra byens centrum. Den blev bygget af franske kolonister i 1933. Under Vietnamkrigen fungerede den som luftbase. Den betjente 1,7 millioner passagerer i 2016. Det er den næstvigtigste lufthavn i det nordlige Vietnam.

Selskaber og destinationer
Der er to daglige afgange:
Jetstar Pacific Airlines: Ho Chi Minh byen, Đồng Hới, Da Nang
Sichuan Airlines: Guangzhou
Vietnam Airlines: Da Nang, Ho Chi Minh byen, Nha Trang
Thai VietJet Air: Bangkok-Suvarnabhumi
 VietJet Air: Ho Chi Minh byen, Da Nang, Nha Trang, Pleiku, Phú Quốc, Da Lat, Buon Ma Thuot, Seoul-Incheon

Kilder

Lufthavne i Vietnam

Cat Bi Lufthavn


El partido de conmemoración del centenario de la selección de fútbol de Chile fue un partido disputado entre las selecciones de Chile y Uruguay el 17 de noviembre de 2010. Este lance fue realizado para conmemorar el centenario del primer partido de la selección chilena, ocurrido el 27 de mayo de 1910 ante Argentina. Chile venció a los «charrúas» por 2:0, con goles de Alexis Sánchez y Arturo Vidal. Sin embargo, este partido tuvo carácter extraordinario, es decir, no estaba en disputa trofeo alguno.

Como forma de burla al recién elegido presidente de la ANFP, Jorge Segovia, un gran número de hinchas chilenos prometió e instó a los demás a bajarse los pantalones y mostrar los glúteos (gesto que en Chile es conocido como carapálida) al minuto 40 del primer tiempo para mofarse de Segovia, ya que en una conferencia Marcelo Bielsa declaró que no trabajaría con él bajo ningún pretexto. Carabineros aseguró que detendría todos aquellos que lo hicieran, no obstante, el carapálida no se realizó debido a que el gol de Sánchez fue al minuto 39.

Homenajes
Previo al encuentro, se rindieron homenajes a representantes de todas las selecciones mundialistas de Chile y a la primera selección de su historia.

 Copa Mundial de Fútbol de 1930: Manuel Burboa.
 Copa Mundial de Fútbol de 1950: Sergio Livingstone.
 Copa Mundial de Fútbol de 1962: Sergio Navarro.
 Copa Mundial de Fútbol de 1966: Carlos Campos.
 Copa Mundial de Fútbol de 1974: Carlos Caszely (recibió el homenaje Antonio Arias en reemplazo de Caszely, quien no pudo asistir al evento).
 Copa Mundial de Fútbol de 1982: Mario Soto y Rodolfo Dubó.
 Copa Mundial de Fútbol de 1998: José Luis Sierra.
 Copa Mundial de Fútbol de 2010: Miguel Pinto.

Asimismo, también fueron premiados:

 Leonardo Gibson, uno de los integrantes de la selección de 1910 (recibió el homenaje su bisnieto Carlos Jara Gibson).
 Fernando Riera, técnico de Chile en el Mundial de 1962 (recibió el homenaje su hija).
 Marcelo Salas, 3er goleador histórico de la selección.
 Leonel Sánchez, futbolista con más participaciones.
 Iván Zamorano, capitán de Chile en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000.
 Nelson Acosta, técnico con más partidos dirigidos.
 Marcelo Bielsa, técnico con el mejor rendimiento histórico.

El partido

Referencias

Deporte en Chile en 2010
Competiciones de fútbol en Chile
Fútbol en 2010
Eventos deportivos celebrados en Santiago de Chile

Partido por el centenario de la selección de fútbol de Chile


openMosix was a free cluster management system that provided single-system image (SSI) capabilities, e.g. automatic work distribution among nodes. It allowed program processes (not threads) to migrate to machines in the node's network that would be able to run that process faster (process migration). It was particularly useful for running parallel applications having low to moderate input/output (I/O). It was released as a Linux kernel patch, but was also available on specialized Live CDs. openMosix development has been halted by its developers, but the LinuxPMI project is continuing development of the former openMosix code.

History

openMosix was originally forked from MOSIX by Moshe Bar on February 10, 2002 when MOSIX became proprietary software.

openMosix was considered stable on Linux kernel 2.4.x for the x86 architecture, but porting to Linux 2.6 kernel remained in the alpha stage. Support for the 64-bit AMD64 architecture only started with the 2.6 version.

On July 15, 2007, Bar announced that the openMOSIX project would reach its end of life on March 1, 2008, due to the decreasing need for
single system image (SSI) clustering as low-cost multi-core processors increase in availability.

OpenMosix used to be distributed as a Gentoo Linux kernel choice, but it was removed from Gentoo Linux's Portage tree in February 2007.

As of March 1, 2008, openMosix read-only source code is still hosted at SourceForge. The OpenPMIx project is continuing development of the former openMosix code.

ClusterKnoppix

ClusterKnoppix is a specialized Linux distribution based on the Knoppix distribution, but which uses the openMosix kernel.

Traditionally, clustered computing could only be achieved by setting up individual rsh keys, creating NFS shares, editing host files, setting static IPs, and applying kernel patches manually.  ClusterKnoppix effectively renders most of this work unnecessary.  The distribution contains an autoconfiguration system where new ClusterKnoppix-running computers attached to the network automatically join the cluster.

ClusterKnoppix is a modified Knoppix distro using the OpenMosix kernel.

See also

Kerrighed
OpenSSI

Live CDs
Linux Live CDs with openMosix include:
CHAOS (a very small boot CD)
dyne:bolic
Quantian, a scientific distribution based on clusterKnoppix

References

External links

openMosixWiki
 Original page at wayback archive
 ClusterKnoppix at sourceforge.net
  Clusterknoppix at distrowatch
 Load-Balancing cluster HowTo using ClusterKnoppix
 http://ftp.fi.muni.cz/pub/linux/clusterKnoppix/
 http://ftp.linux.cz/pub/linux/clusterKnoppix/
  OpenPMIx

openMosix cluster sites
Cluster at National Taras Shevchenko University of Kyiv
Hydra
MBG Cluster

Cluster computing
Internet Protocol based network software
Parallel computing

OpenMosix


Remus Roșca (d. 1950, Dej) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Remus Roșca a fost preot în parohia Trăznea, din județul Sălaj, în anii 1910-1918 și apoi în Zalău, fiind și preot-profesor-catichet la școlile din acest oraș. În același timp, Remus Roșca a fost redactor la gazeta "Meseșul'' din Zalău. A fost unul dintre organizatorii marii adunări antirevizioniste din 28 mai 1933 din Zalău.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în 1950
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Remus Roșca


Żabianka  is a neighbourhood in the district of Żabianka-Wejhera-Jelitkowo-Tysiąclecia in the city of Gdańsk, Poland. It is located in the northern part of the city, on its border with Sopot.

Population: (together with Jelitkowo, Wejhera i Tysiaclecia) 23,145 inhabitants on area 2.1 km2 (population density 10,923 inhabitants/km2).

Transport
The Gdańsk Żabianka railway station, operated by SKM, is located in Żabianka.

External links
 Map of Żabianka and Jelitkowo

Gdańsk
Neighbourhoods in Poland

Żabianka


Der Carrefour de l'Arbre ist ein 2100 m langer, zwischen den Ortschaften Gruson und Camphin-en-Pévèle im französischen Département Nord gelegener Kopfsteinpflastersektor. Er ist seit 1980 fester Bestandteil des Radsportklassikers Paris–Roubaix und gilt als ein Höhepunkt dieses Rennens.

Charakteristik
Der Carrefour de l'Arbre wird bei dem Radrennen Paris–Roubaix mit fünf Sternen zusammen mit den Kopfsteinpflasterpassagen Mons-en-Pévèle und Trouée d'Arenberg der höchsten Schwierigkeitsstufe zugeordnet. Die grobe und insbesondere im ersten Abschnitt unregelmäßige Pflasterung stellt höchste Anforderungen an die Fahrer. Im zweiten Abschnitt weist die Strecke eine leichte Steigung auf. Im Carrefour de l'Arbre, dem letzten schweren, weniger als 20 km vor dem Ziel in Roubaix gelegenen Sektor, fällt häufig die Vorentscheidung des Radrennens. So konnten sich hier zuletzt Fabian Cancellara (2006), Stuart O'Grady (2007), Tom Boonen (2009) und Johan van Summeren (2011) als Solisten aus den Fahrerfeld oder aus Spitzengruppen absetzen und ihren Vorsprung ins Ziel retten.

Geschichte
Der Carrefour de l'Arbre wurde erstmals 1958 in das Programm des Radsportklassikers Paris–Roubaix aufgenommen. Seit 1980 ist dieser Sektor permanenter Bestandteil des Rennens.
Nach Zwischenfällen mit alkoholisierten flämischen Fans, die im 2009er Rennen Fahrer angriffen und Begleitfahrzeuge beschädigten, herrscht für die Zuschauer bei Paris–Roubaix entlang des Sektors mit Ausnahme im Restaurant de l'Arbre Alkoholverbot.

Einzelnachweise

Radsport (Frankreich)

Carrefour de l’Arbre


Christopher Hatton (1540 - ) est un homme politique anglais, Lord Chancelier d'Angleterre et un favori d'Élisabeth  d'Angleterre. Il est l'un des juges qui déclarent Marie Stuart coupable de trahison.

Les premières années
Christopher est le deuxième fils de William Hatton (mort le 28 août 1546) de Holdenby, Northamptonshire, et sa seconde épouse, Alice Saunders, fille de Lawrence Saunders (mort en 1544) de Harrington, Northamptonshire. Sa femme, Alice Brokesby est la fille de Robert Brokesby (mort le 28 mars 1531) de Shoby, Leicestershire, et d'Alice Shirley   .

Sous le règne d'Henri VII, Henry Hatton de Quisty Birches dans le Cheshire épouse Elizabeth, seule héritière de William Holdenby de Holdenby, dans le Northamptonshire. Leur fils, John Hatton, s'installe à Holdenby et a trois fils, dont le père de Christopher Hatton, William, est l'aîné. Il a deux frères, Thomas et William, et une sœur Dorothy (morte en 1569), qui épouse d'abord John Newport (mort en 1566) de Hunningham, Warwickshire, puis William Underhill (mort en 1570) d'Idlicote, Warwickshire, dont le fils, également William Underhill (mort en 1597), vend New Place à William Shakespeare .

En 1567, le frère de Hatton, Thomas, épouse la sœur de John Newport, Ursula Newport. Cependant, les deux frères de Hatton semblent être morts relativement jeunes et sans descendance. C'est le fils de sa sœur Dorothy par John Newport qui devient finalement l'héritier de Hatton .

L'éducation de Hatton aurait été supervisée par son oncle maternel, William Saunders (mort vers 1583). Sinon, on ne sait rien de sa vie jusqu'à ce qu'il entre à St Mary Hall, Oxford en tant que gentleman roturier à l'âge de 15 ou 16 ans. Il quitte Oxford sans diplôme et s'inscrit à l'Inner Temple le 26 mai 1560. On ne sait pas s'il a été admis au barreau.

En 1561, Hatton joue le rôle du Maître du jeu lors d'un masque au Inner Temple et, à une occasion similaire, attire l'attention de la reine Elizabeth. Beau et habile, la danse de Hatton lui vaut rapidement la faveur de la reine et le surnom de "The Dancing Chancellor". Il vient à la cour, selon Naunton, « par la gaillarde, car il y est venu en tant que gentilhomme privé des Inns of Court dans un masque, et pour son activité et sa personne, qui était grande et proportionnée, pris en faveur de la reine. En 1564, il devient l'un des gardes de la reine et un gentleman de la chambre privée, et en juillet 1572 capitaine des yeomen de la garde . Le 11 novembre 1577 il devient vice-chambellan de la maison royale et est admis au Conseil Privé. Le même mois, il est fait chevalier . En juin 1578, la reine lui accorde officiellement la maison de l'évêque d'Ely à Ely Place, Holborn, malgré les vigoureuses protestations de l'évêque. Ces nominations, avec les subventions précieuses que la reine lui accorde au cours de ces premières années suscitent des rumeurs selon lesquelles il serait son amant, une accusation spécifiquement portée en 1584 par Marie Stuart . Il y avait certainement des relations personnelles étroites entre eux. Dans sa correspondance, la reine l'appelait sa "Lyddes". On dit qu'il s'est appelé dans au moins une lettre son "mouton". Pourtant Hatton "était probablement innocent dans l'affaire.".

Hatton représente Higham Ferrers au Parlement en 1571 et à partir de mai 1572, il est député du Northamptonshire . Il est actif au Parlement dans les poursuites contre John Stubbs et William Parry. En 1581, il est l'un de ceux nommés pour arranger un mariage entre la reine et François, duc d'Alençon bien qu'il ait exhorté la reine contre cela.

Selon un récit, Hatton a un jour assuré à Marie Stuart qu'il la ramènerait à Londres si la reine Elizabeth mourait. Quelle que soit la vérité de cela, la loyauté de Hatton envers son souverain semble être restée incontestée. À une occasion, en décembre 1584, il dirige 400 députés agenouillés de la Chambre des communes dans une prière pour la sécurité de la reine.

Hatton est membre du tribunal qui juge Anthony Babington en 1586 et l'un des commissaires qui déclare Mary, reine d'Écosse, coupable de trahison l'année suivante. Il la dénonce vigoureusement au Parlement et conseille à William Davison de transmettre le mandat d'arrêt pour son exécution à Fotheringhay.

En 1587, Hatton devient Lord Chancelier. Bien qu'il n'ait pas une grande connaissance de la loi, il semble avoir agi avec bon sens et jugement. On disait qu'il était catholique romain de nom, mais qu'il traitait les questions religieuses d'une manière modérée et tolérante.

Hatton est chancelier de l'Université d'Oxford. On rapporte qu'il est parcimonieux, mais il fréquente les hommes de lettres et Edmund Spenser fait partie de ses amis. Il écrit le quatrième acte d'une tragédie, Tancrède et Gismond . Sa mort occasionne plusieurs panégyriques en prose et en vers .

Bien qu'il semble avoir eu une fille illégitime, Hatton ne s'est jamais marié et ses vastes et précieux domaines passent à son neveu, William Newport (1560-1597), qui prend le nom de famille Hatton. Lorsque ce dernier meurt sans descendance masculine en 1597, les domaines passent à un parent, un autre Christopher Hatton (mort en 1619), dont le fils et successeur, Christopher, est créé baron Hatton de Kirby.

Richesse

Hatton devient riche au fil de sa carrière et de l'affection de la reine pour lui, et en 1583, il se lance dans la construction à Holdenby, dans le Northamptonshire, de ce qui devait être la plus grande maison élisabéthaine privée d'Angleterre. Il y a 123 immenses fenêtres en verre à une époque où le verre est très cher – les numéros de fenêtre deviennent un moyen de montrer la richesse. Il a deux grandes cours et est aussi grand que le palais de Hampton Court. Elle a trois étages et comporte deux grandes salles d'apparat, une pour lui-même et une autre pour la reine, si jamais elle restait, ce qu'elle n'a jamais fait.

Lord Burghley, visitant la maison dans sa vieillesse, est impressionné par le grand escalier du hall aux salles d'apparat et proclame la maison si irréprochable qu'il a oublié "l'infirmité de ses jambes" pendant qu'il se promenait. Aucune dépense n'est épargnée. Hatton paie même pour déplacer un village car cela gâche la vue depuis l'une de ses fenêtres. Cependant, le coût de la maison épuisé ses réserves, de sorte que Hatton est à court d'argent pour le reste de sa vie. Pas étranger à la pression financière de la construction, Burghley écrit à Hatton: "Dieu nous envoie tous les deux longtemps pour profiter d'elle, pour qui nous voulions tous les deux dépasser nos bourses dans ces derniers."

Pour maintenir sa richesse décroissante, Hatton commence à investir dans certains voyages de Francis Drake, notamment les actes de piraterie de Drake en Amérique espagnole. Au cours du tour du monde ultérieur de Drake, lorsqu'il atteint le détroit de Magellan, il renomme son navire The Golden Hind en l'honneur des armoiries de Hatton, qui contiennent une biche dorée, et de tout l'or espagnol à bord. Hatton fait un bénéfice de 2300 £ de cette expédition.

Décès
Malgré ses succès, Hatton meurt avec de grosses dettes, quelques années après l'achèvement de son manoir Holdenby en 1583. Hatton prétend refuser d'y dormir jusqu'à ce que la reine Elizabeth le fasse. Les vestiges de la maison Holdenby d'origine sont une pièce incorporée dans un bâtiment de remplacement dans les années 1870; une partie du portail à piliers à deux arcs portant la date 1583 dans les jardins ; et dessins et plans. Il a commencé à construire son autre maison de campagne, Kirby Hall, en 1570. Il est basé sur des conceptions architecturales françaises et s'est développé dans un style classique au fil des décennies.

La santé de Hatton décline en 1591. La reine lui rend visite le 11 novembre. Neuf jours plus tard, il meurt à Ely Place et reçoit des funérailles nationales à la cathédrale Saint-Paul le 16 décembre. Un grand monument lui est dédié au maître-autel de Old St Paul's, "s'élevant au-dessus de lui - un outrage aux susceptibilités des dévots mais un objet d'émerveillement pour les touristes de Londres - jusqu'à ce que le grand incendie de 1666 le détrône et le détruise ."   Hatton est répertorié sur un monument moderne dans la crypte comme l'une des tombes importantes perdues.

Hatton Garden, cœur du commerce britannique des diamants taillés, se dresse sur le site de la maison et du parc de Hatton à Londres. L'école Sir Christopher Hatton est fondée en 1983 à Wellingborough, dans le Northamptonshire.

Références

Bibliographie

Liens externes

Membre du Conseil privé d'Angleterre
Knight Bachelor
Personnalité inhumée dans la cathédrale Saint-Paul de Londres
Chancelier de l'université d'Oxford
Lord-lieutenant du Northamptonshire
Lord-lieutenant du Middlesex
Chevalier de la Jarretière
Décès en novembre 1591
Naissance en 1540

Christopher Hatton (1540-1591)


Mayer Amschel de Rothschild (London, 29. lipnja 1818. - ?, 6. veljače 1874.), engleski poduzetnik i poltičar iz britanskog ogranka bogate bankarske obitelji Rothschild. Nazvan je prema svom djedu Mayeru Amschelu Rothschildu (1744. – 1812.), osnivaču obitelji.

Životopis

Rodio se kao pretposljednji od sedmero djece i posljednji od četvero sinova u obitelji austrijskog baruna Nathana Mayera Rothschilda (1777. – 1836.), rođenog u Njemačkoj i naturaliziranog u Velikoj Britaniji i Hanne Barent Cohen (1783. – 1850.). Školovao se u koledžima Magdalene i Trinity u Cambridgeu, a studirao je na Sveučilištu u Leipzigu i na Sveučilištu u Heidelbergu. Odradio je pripravništvo u raznim obiteljskim bankama, ali nikada nije imao važniju ulogu u obiteljskom bankarskom poslu.

Prvi je od obitelji dao izgraditi veliku rezidenciju, Mentmore Towers u Buckinghamshireu u koju se uselio s obitelji 1885. godine. Utemeljio je farmu konja u Craftonu blizu Mentmorea i bio je član džokejskog kluba. Jedan od njegovih najuspješnijih konja bila je Hannnah s kojom je osvojio tri velika trkačka natjecanja 1871. godine.

Bavio se i politikom te je između 1859. i 1874. bio zastupnik za Hythe u britanskom parlamentu.

Privatni život

Oženio je rođakinju Julianu Cohen dana 26. lipnja 1850. godine, s kojom je imao kćer jedinicu, Hannah Primrose (1851. – 1890.), kojoj je ostavio u nasljedstvo rezidenciju Mentmore Towers, koja je time prešla u vlasništvo obitelji grofova od Roseberyja.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Mayer Amschel (Muffy) de Rothschild (1818-1874) - family.rothschildarchive.org

Britanski poduzetnici
Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Mayer Amschel de Rothschild


El Tractatus de Herbis (Sloane 4016) es un tratado de plantas de origen italiano, pintado en torno a 1440 y conservado en la British Library de Londres.

Descripción

En la Edad Media, la medicina fue la rama de la ciencia más influenciada por los múltiples componentes culturales que contrubuyeron a formar la sociedad. Los herbarios preservan los textos griegos y árabes de la Antigüedad y describen los usos medicinales de las plantas. Los textos más importantes fueron traducidos al latín y a menudo ilustrados.

Los doctores y physici que tenían a su cargo a los pacientes habrían podido, probablemente, componer diccionarios multilingües, pero su manejo habría sido difícil y no habría sido sencillo realizar una consulta rápida. Ante este problema emergió una solución ciertamente más eficaz: representar las plantas y acompañar estas ilustraciones con su nombre en diversas lenguas. Se trataba, en resumidas cuentas, de un lenguaje visual que permitía entenderse mejor. Estas obras ilustradas que carecían de texto y que fueron concebidas como "intérpretes gráficos" se convirtieron en álbumes que transformaron la literatura botánica: efectivamente, ya no era necesario ilustrar las obras que versaban sobre las plantas y sus usos, pues esto ya existía en los álbumes, que podían ser consultados y usados por lectores que cualquier lengua.

Este tratado de plantas y otros simples fue concebido para evitar confusiones entre las distintas formas de designar las plantas medicinales. En él, las representaciones de plantas se acompañan de sus diversas denominaciones en las distintas culturas que se servían de ellas, información destinada a evitar la posible administración a un paciente de un simple que no se correspondiera con el prescrito por los médicos. La obra  conectaba las poblaciones de la Edad Media gracias a su discurso visual, basado en la imagen, que además muestra cómo en la Edad Media se dominaba perfectamente la técnica de la comunicación visual con una insospechada modernidad.

Las imágenes de las plantas, a veces yuxtapuestas, ocupan la totalidad de los folios del manuscrito y vienen únicamente acompañadas de las distintas leyendas, sin ninguna otra explicación. Estas plantas aparecen dibujadas sin tierra, «con un estilo pictórico a medio camino entre el realismo y la abstracción»1. Además de numerosas ilustraciones botánicas, el herbario contiene muchas imágenes de animales y de distintos aspectos de la vida medieval2.

El manuscrito es un volumen de 109 folios de pergamino de gran formato (± 365 x 265 mm) ilustrado con casi 500 representaciones policromadas de plantas, animales y minerales utilizados durante la Edad Media como materias primas para producir medicamentos. Estas ilustraciones incluyen también algunas representaciones de personajes (ff. 2r, 44v, 98v), de una momia (f. 62r), de partes de animales (p. e., cornamentas de ciervos, f. 34v) y de productos manufacturados (p. e., la cera, f. 30r).

Aunque esté desprovisto de firma, colofón o cualquier elemento explícito de localización y datación, se atribuye tradicionalmente al norte de Italia, sin duda a Lombardía, y se fecha hacia 1440 gracias a su escritura de tipo gótico. Sabemos que perteneció al marqués de Magny, Nicolas Joseph Foucault (1643- 1721), y al coleccionista inglés Hans Sloane (1660-1753)3, antes de entrar a formar parte de las colecciones del British Museum, fundado en 1753.

Referencias

Bibliografía
 Alain Touwaide, Tractatus de Herbis, M. Moleiro Editor (en prensa).
 Detailed record for Sloane 4016, British Library.

Enlaces externos

 Web de la British Library

Manuscritos iluminados del siglo XV
Libros de botánica
Literatura de Italia del siglo XV
Colecciones de la Biblioteca Británica

Tractatus de Herbis


Strade Bianche 2016 var den 10. udgave af cykelløbet Strade Bianche. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 5. marts 2016. Løbet blev vundet af Fabian Cancellara.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Christopher Juul-Jensen kørte for
Jakob Fuglsang kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

Referencer

2016
UCI Europe Tour 2016

Strade Bianche 2016


Osmanlılar'da resim için "nakış" ya da "tasvir" tabirleri kullanılırken minyatür sanatçıları için de ressam anlamında nakkaş ya da musavvir ismi kullanılmıştır. Minyatürler daha çok kitapları resimlemek amacıyla faaliyet gösterdiğinden resimlerin ebatları küçük tutulmuştur.

Topkapı Sarayı'nda kurulmuş olan Nakkaşhane'de nakkaşbaşının emrinde çalışan sanatkarlar, kitapların minyatürize edilmesinden, cami ve sarayların boyanıp süslenmesine kadar her türlü süsleme ve bezeme faaliyetlerinde çalışma yapmaktaydılar. Fatih döneminde saray nakkaşhanesinde beş yüz kadar ustanın çalıştığı kaydedilmektedir.

Nakkaşlık sanatı İran'da ortaya çıkmış ve gelişmiştir. Kanuni Sultan Süleyman döneminde İran'dan getirilen Nakkaş Şahkulu'na bir atölye tesis edilmiş ve günlük yüz akçe yevmiye ile Arslanhane binasındaki nakkaşhanede sanat icra etmiştir. Aynı dönemde Osmanlı nakkaşhanesinde ünlü tezhib ve minyatür ustaları Kara Memi ve Şaban Usta'da çalışmaktadırlar. Kanuni dönemi başlarında Kıncı Mahmut Usta da eserleri ile kendini gösteren sanatkarlardandır. Sultan III. Murat dönemi Osmanlı nakkaşlığı klasik devresini yaşamıştır. Bu dönemde Nakkaş Seyyid Lokman Hünername-i Al-i Osman adlı eseri tezyin etmiştir. Bu eser, 16. yüzyıl Osmanlı tezhip ve minyatür sanatının en güzel örnekleri ile tezyin edilmiştir.

Evliya Çelebi, nakkaşlar ile ilgili şu açıklamayı yapmaktadır: "Esnaf-ı nakkaş-ı musavveran dükkân 4, nefer 40, pirleri yoktur. Zira suret yazmak şeriatımızda memnudur (yasaklanmıştır)". Belki de Evliya Çelebi'nin de satır aralarında anlattığı gibi Osmanlı nakkaşları, eserlerini imzalamaktan çekinerek kimliklerini gizleme yolunu tutmuşlardır.

Osmanlı Devleti'nde yağlı boya ve sulu boya ve bina boyası işleri yapan ustalara da nakkaş denilmiştir. İstanbul'da ve İmparatorluğun diğer şehirlerinde bazı sanatları icra etme yetkisi sadece Müslümanlara verilmiştir. Nakkaşlık'ta bunlardan biridir.ancak 1826- 27 yılında çıkan bir fermanla bu sanatın Osmanlı tebasın olan herkes tarafından icra edilebileceğine dair izin çıkmıştır. Levni, minyatüre getirdiği yeni üslubuyla Türk nakkaşlık sanatında bir dönüm noktası olmuştur. 19. yüzyılın batılılaşma ve yenileşme hareketleri hareketleri ile birlikte Osmanlılar'da nakkaş eseri minyatürler yerini çağdaş resim sanatına bırakmaya başlamıştır. Bu anlamda Mühendishane ve Harbiye gibi okullara resim dersinin konulması resim sanatının yazma kitapların arasından çıkarak kitlelere mal olmasına ve ressam asker sınıfının doğmasına sebep olmuştur.

İlgili makaleler
 Nakkaşlık

Halk sanatları

Osmanlı nakış sanatı


Cebeci Ocağı, Osmanlı ordusunda, silahların temin edilmesi, korunması ve sefer zamanında cepheye götürülmesiyle görevli kapıkulu ocağı idi. Ocağın adamlarına, Cebeciler denilmekteydi.

Cebeci Ocağı, Fatih Sultan Mehmet zamanında kurulmuştur. Banisi Hünkar Hacı Bektaş-ı Veli'dir. İlk zamanlarda bu ocağın mensupları, yeniçeriler gibi, acemi oğlanlar arasından seçilmekteydi. Bunlar, ocağa "şâkird" yani 'öğrenci' sıfatıyla alınırlar, sonra asıl Cebeciler arasına geçerlerdi. Maaş defterlerinden anlaşıldığına göre Cebecibaşı, 59 bölük ve 37 orta bölük olmak üzere 96 odaya ayrılmıştı. Cebeci ortaları, silah yapan, tamir eden, barutları geliştiren ve savaş araç-gereçlerini hazırlayan sınıflardan oluşuyordu. Bunların arasında ayrı bir sınıf olarak, humbara dökücüleri, barutçular ve lağımcılar da vardı.

Cebecilerin en büyük subayına, Cebecibaşı adı verilirdi. Cebecibaşılık makamı boşaldığı zaman, başkethüda bu makama tayin edilirdi. Ancak bazen, Cebehâne başçavuşunun, hattâ sonraları ocak dışından da, Cebecibaşı tayin edildiği olmuştur. Cebecilerin, rütbe bakımından, Cebecibaşı ve dört kethüdadan sonra sırasıyla, cebeci başçavuşu, büyük ve orta kumandanları, odabaşıları ve küçük subaylar gelirdi. Ocağın hesap işlerine "Cebeci Kâtibi" bakardı.

Cebeciler, başlarında iki ucu omuzlarına doğru sarkan ve dört tarafı yeşil çuha olan şebkülah denilen serpuşu giyerler ve merasim esnasında bunun üzerine tüy takarlardı. Cebecilerin malûl ve ihtiyarları, ocaklarının kanunu üzere belli miktarda aylığa bağlanarak emekliye ayrılırlardı.

Cebehâne, Ayasofya Camii karşısında, son devirde yanmış olan adliye binasının yerinde idi. Burada zabit ve neferlerin odaları, silah ve sair harp malzemesi tamirhanesi ve depo bulunuyordu. Cebehâne için lâzım olan mamul ve gayri mamul bütün eşya, bu depoda bulunurdu. Yeniçerilere ait cebe (zırh) üzerlerinin kumaşları, tolga kılıfları, zırh keseleri, meşin, bakır, pamuk ipliği, keten, çelik, kayık, tüfenk maşası, cebehâne ambarında bulunan eşyadan bir kısmıdır. Bunlardan başka kürek, kazma ve bunların sapları, tüfenk kundağı ve diğer imal edilmiş malzemeler, hep burada bulunur ve yapılırdı. Bu eşyadan gerekli olanların donanmaya ve kalelere gönderilme sorumluluğu Cebecibaşıya aitti. Cebehâne'de levazım azaldığı zaman, bu noksanı Cebecibaşı dîvâna arz eder ve noksanlar tamamlanırdı. Yeniçeriler, devlet merkezinde bulunurlarken tüfenk taşımaları yasak olduğundan, bunların talim zamanlarında kullanacakları tüfenkleri, Cebecibaşı verir ve işleri bitince yine geri alırdı.

Kalelere silah ve cephane gönderilmesi, oradaki cephanenin muhafazası, Cebeci Ocağı tarafından gönderilmiş olan Cebecilere aitti. Bu kalelerdeki silah, cephane ve barut gibi harp levazımının muayeneleri ve işe yarayıp yaramayacağının tetkiki, Cebecibaşı tarafından yapılırdı. Kalelerde hizmet eden Cebeciler de, Yeniçeriler gibi üç sene müddetle kale hizmetinde bulunurlar ve sonra merkeze getirilip, yerlerine başkaları gönderilirdi. Bu cebecilerin başlarında zabitleri bulunurdu.

Savaş zamanında, yeniçerilere ait harp levazımatı, Cebeciler vasıtasıyla katır ve develerle nakledilir ve harp mıntıkasına girildikten sonra, kendilerine dağıtılırdı. Ordu, savaş meydanında yerini aldığı zaman, Cebeciler ordunun merkez cephesinin gerisinde bulunurlardı.

Cebecilerin sayıları, devirlere göre artıp eksilme göstermiştir. I. Süleyman devrinde sayıları 700 iken, 1570 yılında 4.000, Eğri Seferi'nde 3.000, IV. Murat devrinde 7.000-8.000 olmuş, 1702 yılında ise 2.500'e kadar indirilmiştir.

1826 yılında, II. Mahmud, yeniçerilerle birlikte artan itaatsizlikleri dolayısıyla Cebeci Ocağını da kaldırmıştır.

Daha sonra, modern bir anlayışla Asâkîr-i Mansûre-i Muhammediyye ordusunun kurulmasıyla birlikte, 1.054 neferden meydana gelen yeni bir Cebehâne sınıfı kuruldu. Sağ ve sol kol olarak tertip edilen ve birer Bölükbaşının kumandanlığı altında idare olunan bu yeni teşkilat, 1860'a kadar varlığını korumuştur.

Yeniçeriler
Kapıkulu piyadeleri
Feshedilen askerî birimler
15. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1826'da feshedilmiş oluşumlar
1826'da feshedilen askerî birimler

Cebeci Ocağı


Bourbonska palača (francuski: Palais Bourbon) je povijesna barokna palača na lijevoj obali Seine. Nalazi se nasuprot Trgu sloge, najvećem pariškom trgu. Građena je od 1722. do 1728. kao odmaralište vojvotkinje Louise Françoise od Bourbona prema nacrtima talijanskoga arhitekta Lorenza Giardinija.

Palača zauzima vrlo važno mjesto u francuskoj povijesti i politici. Isprva je za Francuske revolucije bila izvlaštena i koristila se za sastanke članova Francuskoga direktorija između 1795. i 1799. godine. Istovremeno je bila sjedište Vijeća pet stotina, donjega doma političke strukture Prve Francuske Republike. Dolaskom Napoleona Bonapartea na vlast i proglašenjem Prvoga Francuskoga Carstva, gubi na političkoj, ali dobiva na arhitektonskoj važnosti. Tako joj je početkom 1806., prema nalogu samog Napoleona, dodan red prednjih korintskih stupova (kolonada) nadahnut onima s Magdalenske crkve.

Za Restauracije, palača je bila sjedište Zastupničkoga doma, 1848. sjedište Ustavotvorne skupštine, a za Drugoga Carstva sjedište Zakonodavnoga tijela.

Završetkom Drugog svjetskog rata i propašću Višijske Francuske palača postaje središnja zgrada Narodne skupštine, u čijoj se unutrašnjosti održavaju sastanci i sjednice njezinih zastupnika. Burbonska palača je i privremeni dom i radno mjesto Predsjednika Narodne skupštine, koji prema Francuskom Ustavu iz 1958. ima pravo na privremeni boravak za svoga mandata.

Palača posjeduje i veliku knjižnicu koja, između ostaloga, sadrži i zapise o pojedinostima suđenja Ivani Orleanskoj, rukopise filozofa Jeana-Jacquesa Rousseaua i izvorni primjerak Codexa Borbonicusa, aztečkoga kodeksa o Španjolskom osvajanju Meksika i uništenju srednjoameričkih domorodaca.

Sam naziv "Bourbonska palača" često se koristi kao istoznačnica za Francuski parlament, jer je sjedište njegova donjega doma.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Narodne skupštine, Bourbonska palača - mjesto demokracije, Odjel Narodne skupštine za odnose s javnošću i komunikaciju (pristupljeno 4. studenog 2016.)
 Službene stranice Narodne skupštine, Povijest Bourbonske palače, Pismohrana Narodne skupštine, pristupljeno (4. studenog 2016.)

Građevine u Parizu
Politika Francuske

Bourbonska palača


Paterson Clarence Hughes (19 de setembro de 1917 - 7 de setembro de 1940) foi um ás australiano da Segunda Guerra Mundial. Servindo na Royal Air Force (RAF), ele foi creditado com até dezessete vitórias aéreas durante a Batalha da Grã-Bretanha, antes de ser morto em ação em 7 de setembro de 1940. Sua contagem fez dele o australiano de maior pontuação da batalha e entre os três australianos de maior pontuação da guerra.

Paterson Clarence Hughes nasceu em Numeralla, perto de Cooma, Nova Gales do Sul, em 19 de setembro de 1917. Ele era o segundo mais novo de doze filhos, o último dos quatro meninos de sua família. O pai de Hughes era professor de profissão, mas na época do nascimento de Pat administrava o correio comunitário; batizado de Percival Clarence Hughes, e conhecido como Percy, ele aparentemente adotou o nome Paterson na época de seu casamento com Catherine Vennell em 1895. Percy também era escritor, contribuindo para jornais e revistas como The Bulletin e "Paterson" may foram uma homenagem ao poeta Banjo Paterson. De qualquer forma, Pat compartilhava o interesse de seu pai pela literatura. Ele também passou a amar a paisagem do distrito local de Monaro na sombra das Montanhas Nevadas, que ele descreveu como "incomparável na magnificência e grandeza de sua beleza".

Ver também

Militares da Austrália

Paterson Clarence Hughes


Metastabilno stanje je fizikalno stanje u kojem sustav ima veću energiju nego u stabilnom stanju, ali u koje je doveden dovoljno pažljivo da još nije postao nestabilan. Na primjer staklo bi se pod normalnim uvjetima trebalo kristalizirati, ali dugo vremena ostaje kruta tekućina velike viskoznosti. Ako se ono pri proizvodnji naglo hladi, stvorena naprezanja uzrokuju na početku procesa sređivanja strukture pucanje stakla već nakon kraćeg vremena.

U atomskoj fizici, metastabilno stanje je pobuđeno stanje u kojem se atom zadržava puno dulje nego u većini pobuđenih stanja.

U nuklearnoj fizici, metastabilno stanje je pobuđeno stanje jezgre atoma iz kojeg jezgra ne može odmah prijeći u osnovno stanje s manjom energijom, odnosno gdje je vjerojatnost takva prijelaza vrlo malena.

Izvori

Kemijska svojstva
Nuklearna fizika
Mehanika

Metastabilno stanje


بطولة كوبا أمريكا 1999 لكرة القدم التي عقدت في باراغواي، من 29 يونيو إلى 18 يوليو 1999. والتي نظمها اتحاد أمريكا الجنوبية لكرة القدم.

شاركت جميع بلدان أمريكا الجنوبية (10 بلدان) في البطولة، بحيث لم تجر أي تصفيات مؤهلة لنهائيات البطولة. بالإضافة إلى دعوة اثنين من منتخبات الدول خارج اتحاد أمريكا الجنوبية لكرة القدم للمشاركة كمنتخبات زائرة، وهي اليابان والمكسيك، ما جعل ما مجموعه اثني عشر فريقا يتنافسون في البطولة.

في هذه النسخة من البطولة شارك منتخب الأوروغواي بفريق الشباب.

المجموعات
قسمت الفرق إلى ثلاث مجموعات كل مجموعة أربعة فرق. جرى تشكيل مجموعات من قبل اتحاد أمريكا الجنوبية لكرة القدم من خلال القرعة.

كل فريق يلعب مباراة واحدة ضد كل من الفرق الأخرى ضمن نفس المجموعة. ويتم منح ثلاثة (3) نقاط للفوز ونقطة للتعادل وصفر للخسارة.

يتأهل الحاصلون على المراكز الأولى والثانية من كل مجموعة مباشرة إلى الدور ربع النهائي، ويتم اختيار أفضل فريق صاحب المركز الثالث وثاني أفضل فريق صاحب المركز الثالث للتقدم إلى الدور ربع النهائي.

نظام كسر التعادل.
إذا تساوى فريقين بالنفاط يتم اللجوء إلى كسر التعادل حسب التسلسل:

 أكبر فارق الأهداف في بمجموع مباريات الفريق في المجموعة ؛
 أكبر عدد من الأهداف سجل بمجموع مباريات الفريق في المجموعة ؛
 الفائز في المواجهة المباشرة بين الفريقين.؛
 سحب القرعة.

المجموعة A

29 يونيو، 1999

2 يوليو، 1999

5 يوليو، 1999

المجموعة B

30 يونيو، 1999

3 يوليو، 1999

6 يوليو، 1999

المجموعة C

1 يوليو، 1999

4 يوليو، 1999

7 يوليو، 1999

أفضل مركز ثالث
في نهاية المرحلة الأولى، تمت المقارنة لأفضل فريقين صاحبة المركز الثالث في كل مجموعة لتتقدم إلى الدور ربع النهائي.

تشيلي (أفضل مركز ثالث) والاوروغواي (ثاني أفضل مركز ثالث) تأهلت لدور الثمانية.

ربع النهائي
10 يوليو، 1999

11 يوليو، 1999

نصف النهائي
13 يوليو، 1999

14 يوليو، 1999

مباراة تحديد المركز الثالث
17 يوليو، 1999

النهائي
18 يوليو، 1999

الفائز

الهدافين
5 أهداف

  رونالدو
  ريفالدو

4 أهداف

  مارسيو اموروزو

3 أهداف

  باليرمو
  زامورانو
  هيرنانديز
  بينيتيز
 روكي سانتا كروز
  زالايتا

2 هدف

  رييس
  بونيلا
  كافيديس
  لوبيز
  بلانكو
 روبرتو هولسن

هدف

 كيلي غونزاليس -- سيميوني -- سورين
  سانشيز
  اليكس -- إيمرسون -- رونالدينهو—سيلفا
  ستاسي -- بالاسيوس
  بولانو -- الكونغو -- إيفان كوردوبا -- مونتانيو -- مورانتس -- ريكارد
  غراتسياني
  ميورا
  أوسورنو -- بالينسيا -- تيرازاس -- تورادو -- زيبيدا
  بالاسيوس -- بيريدا -- سولانو -- خورخي سوتو—إسرائيل زونيغا
  ليمبو

بالخطأ في مرماه

 ادسون تلتيليرو

مراجع

وصلات خارجية

 South American Championship 1999 at RSSSF

أحداث يوليو 1999 الرياضية في أمريكا الجنوبية
أحداث يونيو 1999 الرياضية في أمريكا الجنوبية
بطولات كوبا أمريكا
أسونسيون في عقد 1990
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1999
كرة القدم الباراغوايانية في 1999
كرة القدم المكسيكية في 1998-99
كرة القدم اليابانية في 1999
منافسات رياضية في أسونسيون
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها باراغواي

كوبا أمريكا 1999


Mario Carloni, né à Naples le  et décédé à Rome le , est un général italien qui a combattu pendant la Première et la Seconde Guerre mondiale.

Historique
Il commence sa carrière en 1912 en rejoignant le 5 régiment de bersagliers à Senigallia. En 1940, il atteint le grade de colonel.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, il combat en Grèce, en URSS et dans la campagne d'Italie. Son fils Bruno meurt sur le front de l'Est en 1942. Après l'armistice italien de 1943, après un bref passage en prison par les Allemands, il rejoint la République sociale italienne de Mussolini et est nommé commandant de la 4 division alpine Monte Rosa. En décembre 1944, il dirige les troupes allemandes et italiennes de la RSI dans la bataille de Garfagnana en battant la 92 division américaine « Buffalo ». Le  mars 1945, il est promu au grade de général de division et affecté à la  division Italia. Le 29 avril, il se rend au corps expéditionnaire brésilien après la bataille de Collecchio.

En 1946, il est poursuivi par l'armée américaine pour le meurtre du lieutenant Alfred Lyth, un pilote américain tué par des soldats de la division Monterosa après sa capture, et rétrogradé au grade de colonel.

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1894
Naissance à Naples
Décès en janvier 1962
Décès à Rome
Décès à 68 ans
Fasciste italien
Personnalité de la République sociale italienne
Militaire italien de la Première Guerre mondiale
Général italien de la Seconde Guerre mondiale
Prisonnier de guerre italien de la Seconde Guerre mondiale

Mario Carloni


Tariz veya Dokundurma, sözün ya da kavramın gerçek ve mecazlı anlamı dışında büsbütün tersini kastetmektir. Tarizde mecaz-ı mürsel ve kinayedeki ilgiler yoktur. Tarizin güzel olması söyleyişteki inceliğe bağlıdır.Bir kişiyi küçük düşürmek amacıyla söylenecek sözü tam tersi olan bir sözle dokundurma yapmak sistemli bir biçimde anlatma sanatıdır.
Bir kimseyi iğnelemek, uyarmak veya dikkatini çekmek amaçlı yapılan söz sanatı da denilebilir.

Örnek:
Kendi kurduğu şirketin başarılarını ballandıra ballandıra anlatan arkadaşıma:
"Bu ne tevazu arkadaşım!" dedim.

Örnek:
 "Adamınız, Allah için, gerçekten ustaymış; onun eli değeli bizim makine kararsızlığı bıraktı; artık hiç çalışmıyor."

Örnek:
"Kefil olduğunuz gece bekçisi hakikaten güvenilir çıktı; üç gün sonra bizim kasayı yüklenip kayboldu."
Örnek:
Vay be bu ne cimrilik

Söz sanatları

Tariz


Cardiff Central railway station () is a major station on the South Wales Main Line, located in the capital of Wales, Cardiff,  from London Paddington (via Stroud). It is one of the city's two urban rail network hubs, along with Cardiff Queen Street. Opened in 1850 as Cardiff station, it was renamed Cardiff General in 1924, and then Cardiff Central in 1973.

The station is located at Central Square, in Cardiff city centre. The Grade II listed building is managed by Transport for Wales Rail, and is both the largest and busiest station in Wales.

Cardiff Central is one of twenty railway stations in the city and one of two in the city centre, serving as a hub for the Valleys & Cardiff Local Routes. It is an interchange for services between South Wales, West Wales and North Wales, as well as other major British cities.

Transport for Wales Rail operates services to most destinations in Wales and to Manchester; while CrossCountry operates trains to , Birmingham and . Great Western Railway runs all London Paddington intercity services via Bristol and to , as well as some regional services to Bath,  and Portsmouth via Southampton Central.

History

Early history
In the early 1840s, the South Wales Railway was trying to find a suitable site for a railway station, but the area that is now Cardiff Central railway station was prone to flooding. It was Isambard Kingdom Brunel's solution to divert the River Taff to the west, creating a larger and safer site for the station. The initial part of the South Wales Railway between  and  through Cardiff was opened on 18 June 1850,  with all trains operated by the Great Western Railway (GWR) under a lease agreement. Through services from Cardiff to London Paddington began on 19 July 1852, when the Chepstow Railway Bridge was opened, completing the connection between the South Wales Railway and the Great Western Railway. The South Wales Railway was absorbed into the GWR in 1863.

The South Wales Railway had originally been built as a broad-gauge railway, but on the weekend of 11–12 May 1872, the entire South Wales system was converted to standard gauge.

Cardiff to London trains originally ran via the circuitous route via  and took an average of five hours. This was reduced to around four hours from 1886 when the Severn Tunnel was opened creating a shorter route via Bristol and Bath. In 1903, another shortcut, the Badminton railway line was opened, bypassing Bath and Bristol, and this reduced the Cardiff-London journey times by another hour. By the 1930s, the fastest Cardiff-London trains took around 2 hours 40 minutes, and this remained fairly static until 1961, when the diesel Blue Pullman service reduced the fastest journey time to 2 hours 7 minutes. In October 1976, the InterCity 125 services were introduced, reducing the fastest journey times to 1 hour 53 minutes.

The original 'Cardiff' station, as it was then known, had four through tracks running through the site, and consisted of two through platforms each with its own bay platform. During the 1890s, the station underwent considerable expansion, in 1896 a flying junction was constructed connecting the station to nearby Cardiff Queen Street station, and extra platforms were added to accommodate the new Taff Vale services, bringing the total number up to six.

Initially named Cardiff, the station was renamed Cardiff General in July 1924 and then Cardiff Central by British Rail in May 1973.

1930s rebuild

Between 1931 and 1934, the station underwent a major rebuild, designed by the GWR's architects department under their chief architect Percy Emerson Culverhouse, the centrepiece of this was a new Art Deco entrance building faced in Portland stone, containing a booking hall and concourse with noted Art Deco light fittings, all topped by a clock cupola. The current Art Deco lamps in the booking hall are replicas of the originals, installed in 1999, having been funded by the Railway Heritage Trust. A GWR war memorial is located at the eastern end of the concourse.

The Great Western Railway has its full name carved onto the façade (larger than the name of the station). The rebuild also saw a number of other improvements including the lengthening of the platforms, the widening of the Taff River railway bridge to allow the approach lines to the station to be quadrupled, and the installation of colour-light signalling. The rebuild of the station cost the GWR £820,000 (),, and was formally opened by the Minister of Transport Oliver Stanley on 26 February 1934.

In July 1934, the GWR began a pioneering diesel railcar service with a buffet between Cardiff General and  which had only two stops at  and . This was the first long distance diesel express service in Britain, covering the  between Cardiff and Birmingham in 2 hours 20 minutes. It proved so successful that larger railcars with more seating and no buffet had to be introduced to cope with demand, and even this had to be augmented by a normal locomotive hauled service. During the Second World War, two such trains ran to and from Cardiff daily. At this time it consisted of a three car train consisting of a standard carriage sandwiched between two railcars, and a stop at  was introduced.

As a result of representations by the GWR, a nearby working-class district, Temperance Town, was cleared during the late 1930s in order to improve the outlook of the rebuilt station.

In 1992, the station, its buildings and platforms, became Grade II listed.

Cardiff Riverside railway station

On 14 August 1893, the GWR opened the adjacent Cardiff Riverside  station which had two platforms located to the south of and adjacent to the main Cardiff station which curved away to the south on the Cardiff Riverside Branch, which ran to its terminus at  about one mile to the south. Riverside station was rebuilt as an island platform with two platform faces in the early 1930s at the same time as Cardiff General was being rebuilt. On 28 October 1940 Riverside station was formally incorporated into Cardiff General station with its platforms being designated 8 and 9. The Riverside platforms were closed for passenger use on 16 March 1964, but they continued to be used for parcels and newspaper traffic for a number of years after. They were demolished in 1994 after becoming disused.

21st century developments

Electrification

In June 2010, Network Rail began its £5 billion Great Western electrification project which promised the construction of overhead line equipment, station improvements, and resignalling along parts of the Great Western Main Line and the South Wales Main Line. The changes would see the retirement of InterCity 125 trains on London services, and the introduction of Hitachi designed British Rail Class 800 electric trains, under a side project named the Intercity Express Programme.

Plans to install overhead equipment as far as  were withdrawn in 2017 when the Department for Transport announced it would no longer fund the Cardiff-Swansea project, instead ordering bi-mode trains which switch to diesel when departing Cardiff for west Wales. Electrification to Cardiff was to be completed by 2018, but late that year Network Rail announced that completion would be delayed a further year.

The first electric services began at Cardiff Central on 5 January 2020, starting with a single 5-car Class 800 forming the 08:50 Cardiff to London. Trains were unable to operate on electric power through the Severn Tunnel due to difficult operating conditions in the 133-year-old tunnel, but the service was fully electrified by June 2020.

Station improvements

In 2011, it was announced that Cardiff Central would be enhanced with a new platform ('Platform 8') and a new two-storey southern entrance and booking hall. This was part of a £200m regeneration scheme to boost train capacity in Cardiff and the surrounding areas. With work planned to start from June 2014, the Assembly Government committed £7m for the overall programme.

The old Grade II listed Water Tower (next to Platform 0 and the River Taff) was repainted in 2012 in the original brown and beige colours of the Great Western Railway.

The new entrance on the south side of the station, was opened in September 2015, and the new platform  8 on the south side of the station, opened in January 2017, allowing the number of trains on the busy Cardiff Central to Cardiff Queen Street corridor to be increased from 12 to 16 per hour. This was opened in conjunction with a resignalling scheme in the station, which saw all of the station's platforms signalled to become bi-directional, in order to increase the flexibility of the operations.

Central Square
A major redevelopment scheme began in 2015 of Central Square in front of the main station entrance, of which Network Rail owned part. 500,000 square feet of new office space were planned for the area formerly occupied by Cardiff Central bus station. The landscaping, designed to create a positive impression to visitors exiting the railway station, would include a major pedestrianised route between the railway station and the Millennium Stadium.

Future proposals

In 2015, plans were unveiled to substantially redevelop the station in order to cope with the expected rise in passenger numbers, which are projected to rise from the current 13 million to 32 million by 2043. The proposed redevelopment would see an enlarged glass fronted concourse which would leave the current 1930s façade intact.

It was announced in July 2019 that significant upgrades would take place at Cardiff Central under a £38m improvement project, which also proposes a £20m West Wales Parkway station north of Swansea in order to reduce journey times between Cardiff and West Wales.

In August 2020 it was announced that Cardiff Central would be upgraded. Design work had already begun on a £113m upgrade which is expected to be funded by £40m from the Cardiff Capital Region group of local authorities, £15m from Transport for Wales and from the UK Department for Transport. It is envisaged that work will begin in 2022, but that would depend upon the design and development exercise.

Station layout and platforms

There are two entrances to the station. The northern main entrance leads to the main concourse and is on Central Square. The Millennium Stadium is a short distance to the northwest.

The southern entrance is at the rear of the station on Tresillian Way, accessed from Penarth Road, where the station car park is found.

The railway lines are above the station concourses. Two subways, one each at the eastern and western side of the station, run parallel under the tracks linking the two main entrances, from which the platforms are accessed by stairs and lifts, with the exception of Platform 0 which is accessed from the main concourse near Marks and Spencer.

Cardiff Central has eight platforms, numbered 0, 1a/b, 2a/b, 3a/b, 4a/b, 6a/b, 7a/b and 8. There is no longer, despite signage, a Platform 5; this was a west-facing bay platform situated between Platforms 3 and 4 which was removed in the 1960s. Platform 0, a short through platform at the north of the station was created in 1999.

The station has ten tracks running through it. All but two of the tracks have an adjacent platform, and the remaining two are through lines for goods trains and other non-stopping traffic.

Platforms 3 and 4 are divided into 'A' and 'B' sections and are capable of holding two local trains or a nine car Class 800 train. Other platforms can be used by more than one train, but are not all sectioned.

Platforms 6 to 8 at the south side of the station are used by Valley Lines trains between , the north of Cardiff, the Valleys, and the Vale of Glamorgan.

Platforms 0 to 4 are typically used by longer distance regional and national services operated by Transport for Wales Rail, Great Western Railway, and CrossCountry to destinations including  London Paddington, , , , Derby, Nottingham, , , , Taunton, , , Holyhead and Chester.

To the West of the station lies Canton TMD, operated by Transport for Wales Rail, as well as the junction splitting trains to Penarth and the Vale of Glamorgan, Swansea, and Valley line services via Ninian Park and Radyr.  To the East of the station lies Cardiff Queen Street (for Cardiff local and Valley Line services), and the mainline toward Newport, Bristol and London.

Facilities
The majority of facilities are in the main concourse, including ticket desks and machines, cash machines, an information desk, departure and arrival screens, public telephones, a newsagent, and food shops. The station has the only First Class waiting room in Wales.  Outside, a pay-and-display car park provides 248 spaces.

British Transport Police maintains a presence at Cardiff Central.

Additional ticket barriers were installed in the main entrance of the station in November 2019 as part of plans to reduce congestion at the station at peak times. A study found that the station can see over 40,000 people use the station on major event days in the city. The work was funded by Transport for Wales, who also aimed to refurbish toilets, install more ticket machines, phone charging points, and build cycle storage in 2020. Cardiff Central's customer numbers are forecast to top 34 million users annually by 2043.

In January 2020, Transport for Wales installed a dedicated passenger assistance meeting point in the ticket hall of the station, stating it would provide a comfortable and identifiable location for those needing assistance to wait while their booked assistance is prepared, for example the preparation of boarding aids.

Services

Three train operators run services to Cardiff Central, a summary is as follows:

Transport for Wales Rail:
Operate frequent local commuter services on the Valleys & Cardiff Local Routes; the local urban rail network.
Operate regional services predominantly within South Wales and West Wales to destinations including , , , , ,  and  via , typically on an hourly or two-hourly frequency.
Operate longer distance services via the Welsh Marches Line, including an hourly service to , via Hereford, Shrewsbury and Crewe, and a two-hourly service to , via Shrewsbury, ,  and the North Wales Coast Line. A premium daily return service to Holyhead known as the Premier Service is also run.
Infrequent boat trains to and from Fishguard Harbour, connecting with the Stena Line ferry to Rosslare Harbour in Ireland.
Great Western Railway:
Operate two trains per hour (tph) to London Paddington via , ,  and , one of these hourly services begins or terminates at Cardiff and the other begins at or continues to Swansea.
Operate an hourly service to  and an hourly service to , both running via , with a small number carrying on to
CrossCountry:
Operate an hourly service to  via ,  and
 Also operate 2 trains per day to Bristol Temple Meads

Future services
Grand Union:
Has been approved to operate five trains per day to London Paddington from December 2024, calling at ,  and . In the return direction these services will run to Carmarthen, calling at  and .

Routes

Incidents
On 4 May 1998, eleven wagons of freight train which was carrying iron ore from Port Talbot derailed just east of the station, causing substantial damage to the track, as well as blocking the main line into the station. This caused enormous disruption to the services which lasted for several days. No-one however was injured in the incident.

To the east of the platforms, the Valley Lines tracks rise up and cross over the South Wales Main Line using a bridge. Rail services were severely disrupted in August 2012 when the retaining wall between the tracks partially collapsed, spilling five tonnes of earth. The South Wales Main Line was swiftly reopened, but all services between Cardiff Central and  were cancelled, with a replacement bus service operating. It was expected that repairs could take two weeks. There were worries that the bronze medal match in the 2012 Summer Olympics men's football competition, held at the nearby Cardiff Millennium Stadium could be disrupted, but most fans were due to arrive by the main line rather than the Valley Lines. There had been severe congestion at the station earlier in the month due to another Olympic match.

In December 2016, a serious accident was narrowly averted by the alertness of a driver. During the Cardiff Area Resignalling Scheme, a set of points had been left in an unsafe condition, and undetectable by the signalling system. The Rail Accident Investigation Branch report into the incident revealed that lessons learnt following the Clapham Junction rail crash in December 1988 appeared to have been forgotten. Excessive working hours and a lack of detailed planning were cited as contributory factors.

Media
In 2020, the Rail Delivery Group nominated Cardiff Central as one of the Welsh stations as a contender for the World Cup of Stations. It passed the group stages and was the Wales contender in the semi-finals. However, it lost to Stourbridge Junction railway station to reach the final in the west region.

See also
 List of railway stations in Wales
 Transport in Wales
 Commuter rail in the United Kingdom
 Rail transport in Cardiff

References

Bibliography

Further reading

External links

Grade II listed buildings in Cardiff
Grade II listed railway stations in Wales
Central
DfT Category A stations
Former Great Western Railway stations
Railway stations in Great Britain opened in 1850
Railway stations served by CrossCountry
Railway stations served by Great Western Railway
Railway stations served by Transport for Wales Rail
South Wales Main Line
Art Deco railway stations
Art Deco architecture in Wales
Castle, Cardiff

Cardiff Central railway station


El barrio de Magón forma parte del sitio arqueológico de Cartago en Túnez. Situado al borde del mar, fue excavado por arqueólogos alemanes bajo la dirección de Friedrich Rakob, en el marco de la campaña internacional impulsada por la Unesco.

El sitio arqueológico consiste en un espacio de la ciudad púnica, del cual los arqueológicos han podido determinar el desarrollo de la ciudad. La importancia de los descubrimientos ha decidido a las autoridades tunecinas a abrir el sitio a los visitantes que, además de los restos, cuenta con un pequeño antiquarium.

Historia

El barrio era el único terreno al borde del mar que quedó al margen de la urbanización de Cartago.

Las excavaciones arqueológicas bajo la dirección de Friedrich Rakob han puesto en evidencia una ocupación del sitio del  durante la época bizantina. En ese entonces, las habitaciones eran modestas y un espacio de unos treinta metros las separaban de una muralla que bordeaba la costa.

Una calle perpendicular a la costa daba a una puerta en la muralla en dirección al mar. Al pie de la muralla, había una playa de piedras. La muralla parece haberse extendido hasta el puerto militar.

La puerta que daba al mar parecía haber existido entre los siglos V a. C. y III a. C.. En el , esta fue clausurada. Se construyó un barrio, donde casa tenía un pozo y una cisterna.

Después de la excavación, los elementos descubiertos han sido consolidados y puestos en valor. Ahora, el sitio es un pequeño parque arqueológico adjunto a zonas de exposición que figuran en las maquetas del sitio, lejos de los circuitos turísticos y, por tanto, en gran parte desconocidas.

Descripción

Las excavaciones han permitido determinar que, desde el , existía un urbanismo organizado, con calles larga de tres metros. La puerta de la muralla hacia el mar estaba precedida por una vía larga de nueve metros.

Los arqueólogos han revelado un fragmento de la muralla frente al mar de la ciudad púnica, que data de fines del  e inicios del , con uno de los bloques de fundación de trece toneladas. Además, la obra no estaba desprovista de intenciones estéticas: medía diez codos de altura (alrededor de 5,20 metros) y estaba provista de torres y puertas.

El sitio también ha revelado un rompeolas, así como un barrio de viviendas de la misma época. Se ha reconocido una rica villa con peristilo de los siglos V-IV a. C., que tenía un patio bordeado de columnas en tres de sus lados. El barrio había sido concebido según un plano octogonal. Las viviendas estaba decoradas de estuco, pisos de mosaicos muy coloridos, signo de la gran prosperidad de la ciudad púnica de entonces. Asimismo, emergió una vivienda del  que tenía una superficie superior a los 1.500 m², organizada en torno a un patio con pórtico.

Igualmente, los arqueólogos han podido seguir la evolución del barrio durante la época romana: el sitio fue reocupado solamente un siglo después de la destrucción de Cartago en la tercera guerra púnica. Los romanos reutilizaron las instalaciones púnicas, pozos y cisternas, mientras que las ruinas proporcionaron material de construcción. No hubo cambios en el barrio hasta fines de la época romana, con excepción de las reconstrucciones tras un terremoto en el  y la restauración que siguió a la reconquista bizantina.

Asimismo, los elementos del alcantarillado romano son visibles, al igual que los elementos romanos de los siglos I y II.

Antiquarium

El antiquarium comprende fragmentos de arquitectura: columnas y capiteles de arenisca estucada de El Haouaria. Además, están expuestas maquetas que representan el sitio en diversas épocas, así como un pozo de extracción de arenisca de la época púnica.

Una de las dos maquetas corresponde al barrio en los siglos V-III a. C., cuando la muralla fue perforada para construir la puerta que da al mar y que un espacio separaba el hábitat de este. La otra maqueta representa el barrio en el , cuando la puerta fue clausurada, el hábitat estaba más cerca del dispositivo de defensa y la zona residencial se había extendido. La maqueta de los pozos de extracción de El Haouaria permite visualizar la forma como eran sacados los bloques de las canteras.

Además, el antiquarium comprende fragmentos de cerámicas descubiertos durante las excavaciones arqueológicas y fragmentos de estucos decorativos y de arquitectura.

Véase también
 Sitio arqueológico de Cartago
 Cartago púnico
 Tofet de Cartago
 Puertos púnicos de Cartago
 Birsa
 Templo de Eshmún
 Cartago romano
 Termas de Antonino
 Cisternas de La Malga
 Anfiteatro de Cartago
 Circo de Cartago
 Basílica de Damous El Karita
 Basílica de San Cipriano

Referencias

Bibliografía

 Comité des travaux historiques et scientifiques (1990). Carthage et son territoire dans l'Antiquité. IVee colloque international (tenu à Strasbourg du 5 au 9 avril 1988). París: CTHS, ISBN 2735502015
 Colectivo (1995). La Tunisie, carrefour du monde antique. París: Faton.
 Colectivo (1995). Carthage. L'histoire, sa trace et son écho. París: Association française d'action artistique, ISBN 9973220269

Enlaces externos

 Presentación del barrio de Magon

Sitio arqueológico de Cartago

Barrio de Magón