Line Mørkeby (født 3. december 1977) er dansk dramatiker, uddannet fra Dramatikeruddannelsen ved Aarhus Teater.

Line Mørkeby studerede teatervidenskab og kunsthistorie, før hun blev optaget på Dramatikeruddannelsen ved Aarhus Teater. Ved sin afgang fra uddannelsen i 2007 lykkedes det for Mørkeby at få sit afgangsstykke Musical antaget og opført på Det Kongelige Teater.

Mørkeby har skrevet mere end 40 skuespil og dramatiseringer og modtaget et antal priser og prisnomineringer. Allerede i 2009 modtog hun en talentpris ved Reumert-uddelingerne, og i 2015 fik hun årets børneteaterpris for Jeg mig fuck dig og i 2016 en Reumert Særpris for stykket Hår på den.

Privat danner hun par med Anders Juul, der er skuespiller. De to har også samarbejdet på teatret. I 2018 var Mørkeby nomineret til en Reumert for sin dramatisering af Jeg løber med Anders Juul i hovedrollen. Stykket var baseret på en blog af Anders Legarth Schmidt om at løbe og om at miste sit barn, og udover dramatiker-indstillingen var forestillingen også nomineret til en Reumert Særpris.

Bibliografi

Drama
 Menneskegalskab, Århus Teater, Stiklingen 2006 (Skrevet sammen med Andreas Garfield)
 Paradis, Ålborg Teater, 2006
 Musical, Det Kongelige Teater, 2008
 Core, Østre Gasværks intimscene, 2008
 Den sømand han må lide, Camp X (Rialto), 2008
 6 P L R K?, Premiere på Børne – og ungdomsteaterfestivalen i Horsens 2008
 Valkyrien, Teater Momentum, 2010
 Lykke Bjørn, Teater Grob, 2010
 V.I.P, Teatret St.tv, 2011
 Nolde, Thy Teater 2011
 Jeg mig fuck dig,Teater Grob, 2012
 Pagten, Det flydende Teater, 2012
 Bo bedre, Mungo Park, 2012
 Far, mor og skillemis, Folketeatret, 2012
 Frelserne, Gasværket, 2012
 Aeneaderne, Københavns Musikteater, 2013
 T 147 Dania, Thy Teater, 2013
 Ung blond pige, Bådteatret, 2013
 Charter, Randers egnsteater, 2013
 Huset, Det lille teater, 2013
 Das unheimliche, Katapult, 2013
 Deadline, Teater Grob, 2014
 Når det skærer i hjertet, Teater Kompas, 2014
 Bye Bye Yue Yue, Teater Katapult, 2014
 Oprørt, Den Røde Plads (Dansk Dansk), 2014
 Perkercabaret, Cafe AE, Nørrebrogade (Dansk Dansk), 2015
 Grinet & Døden, Det flydende teater, 2015
 Hvor går drømmene hen?, Brandts Klædefabrik, 2015
 + 1, Teater Grob, 2015
 Skakmat- når et menneske falder, Teater Grob, 2015
 Hår på den, Teater Grob, 2015
 De Stuerene, Mungo Park Kolding, 2016
 Jean de France (Bearbejdning), Folketeatret, 2016.
 Forældremødet, Bådteatret, 2017
 Cirkus Summarum 2017, Amager Strandpark m.m., 2017
 Human Nature, Teater Katapult, 2017
 SKAM, Aveny-T, 2017
 Jeg løber, Det Kongelige Teater, 2017
 Fritz Hansen folket, Mungo Park, 2017
 Flygt, Danmarksturné, 2018
 Skam 2 – Noora og William, Aveny T, 2018

Radiodrama
 Bang, RadioDrama, DR, dramatisering af to noveller af Herman Bang
 Blind date – Åh Sandy my darling, RadioDrama, DR
 Æblekrogen, RadioDrama, DR
 Den femogtyvende inklusiv, Radiodrama DR
 Jeg er min eneste ene, Radiodrama DR

Referencer

Dramatikere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark

Line Mørkeby


Ketoacidosis is a metabolic state caused by uncontrolled production of ketone bodies that cause a metabolic acidosis. While ketosis refers to any elevation of blood ketones, ketoacidosis is a specific pathologic condition that results in changes in blood pH and requires medical attention. The most common cause of ketoacidosis is diabetic ketoacidosis but can also be caused by alcohol, medications, toxins, and rarely, starvation.

Signs and symptoms
The symptoms of ketoacidosis are variable depending on the underlying cause. The most common symptoms include nausea, vomiting, abdominal pain, and weakness. Breath may also develop the smell of acetone as it is a volatile ketone that can be exhaled. Rapid deep breathing, or Kussmaul breathing, may be present to compensate for the metabolic acidosis. Altered mental status is more common in diabetic than alcoholic ketoacidosis.

Causes

Ketoacidosis is caused by the uncontrolled production of ketone bodies. Usually the production of ketones is carefully controlled by several hormones, most importantly insulin. If the mechanisms that control ketone production fail, ketone levels may become dramatically elevated and cause dangerous changes in physiology such as a metabolic acidosis.

Diabetes

The most common cause of ketoacidosis is a deficiency of insulin in type 1 diabetes or late-stage type 2 diabetes. This is called diabetic ketoacidosis and is characterized by hyperglycemia, dehydration and metabolic acidosis. Other electrolyte disturbances such as hyperkalemia and hyponatremia may also be present. A lack of insulin in the bloodstream allows unregulated fatty acid release from adipose tissue which increases fatty acid oxidation to acetyl CoA, some of which is diverted to ketogenesis. This raises ketone levels significantly above what is seen in normal physiology.

Alcohol

Alcoholic ketoacidosis is caused by complex physiology that is usually the result of prolonged and heavy alcohol intake in the setting of poor nutrition. Chronic alcohol use can cause depleted hepatic glycogen stores and ethanol metabolism further impairs gluconeogenesis. This can reduce glucose availability and lead to hypoglycemia and increased reliance on fatty acid and ketone metabolism. An additional stressor such as vomiting or dehydration can cause an increase in counterregulatory hormones such as glucagon, cortisol and growth hormone which may further increase free fatty acid release and  ketone production. Ethanol metabolism can also increase blood lactic acid levels which may also contribute to a metabolic acidosis.

Starvation
Starvation is a rare cause of ketoacidosis, usually instead causing physiologic ketosis without ketoacidosis. Ketoacidosis from starvation most commonly occurs in the setting of an additional metabolic stressor such as pregnancy, lactation, or acute illness.

Medications
Certain medications can also cause elevated ketones, such as SGLT2 inhibitors causing euglycemic ketoacidosis. Overdose of salicylates or isoniazid can also cause ketoacidosis.

Toxins
Ketoacidosis can be the result of ingestion of methanol, ethylene glycol, isopropyl alcohol, and acetone.

Pathophysiology
Ketones are primarily produced from free fatty acids in the mitochondria of liver cells. The production of ketones is strongly regulated by insulin and an absolute or relative lack of insulin underlies the pathophysiology of ketoacidosis. Insulin is a potent inhibitor of fatty acid release, so insulin deficiency can cause an uncontrolled release of fatty acids from adipose tissue. Insulin deficiency can also enhance ketone production and inhibit peripheral use of ketones. This can occur during states of complete insulin deficiency (such as untreated diabetes) or relative insulin deficiency in states of elevated glucagon and counter-regulatory hormones (such as starvation, heavy chronic alcohol use or illness).

Acetoacetic acid and β-hydroxybutyrate are the most abundant circulating ketone bodies. Ketone bodies are acidic; however, at physiologic concentrations, the body's acid/base buffering system prevents them from changing blood pH.

Management
Treatment depends on the underlying cause of the ketoacidosis. Diabetic ketoacidosis is resolved with insulin infusion, intravenous fluids, electrolyte replacement and supportive care. Alcoholic ketoacidosis is treated with intravenous dextrose and supportive care and usually does not require insulin. Starvation ketoacidosis can be resolved with intravenous dextrose with attention to electrolyte changes that can occur with refeeding syndrome.

Epidemiology
Certain populations are predisposed to develop ketoacidosis including people with diabetes, people with a history of prolonged and heavy alcohol use, pregnant women, breastfeeding women, children, and infants.

People with diabetes that produce very little or no insulin are predisposed to develop ketoacidosis, especially during periods of illness or missed insulin doses. This includes people with type 1 diabetes or ketosis prone diabetes.

Prolonged heavy alcohol use is a risk of ketoacidosis, especially in people with poor nutrition or a concurrent illness.

Pregnant women have high levels of hormones including glucagon and human placental lactogen that increase circulating free fatty acids which increases ketone production. Lactating women also are predisposed to increased ketone production. These populations are at risk of developing ketoacidosis in the setting of metabolic stressors such as fasting, low-carbohydrate diets, or acute illness.

Children and infants have lower glycogen stores and may develop high levels of glucagon and counter-regulatory hormones during acute illness, especially gastrointestinal illness. This allows children and infants to easily produce ketones and although rare, can progress to ketoacidosis in acute illness.

See also
 Alcoholic ketoacidosis
 Diabetic ketoacidosis
 Ketosis
 Kussmaul breathing
 Metabolic acidosis
 Type I diabetes

References

Acid–base disturbances

Ketoacidosis


Electrocutarea este provocarea morții sau vătămării grave cauzată unei ființe de un șoc electric produs în urma trecerii curentului electric prin corpul ei. Cuvântul este derivat de la "electro" și "executare", dar este, de asemenea, folosit pentru cazurile corespunzătoare de moarte accidentală. Cuvântul este folosit, de asemenea, pentru a descrie leziuni neletale datorate curentului electric. Termenul "electrocutare" a fost inventat în anul 1889 în SUA chiar înainte de prima utilizare a scaunului electric și se referea inițial doar la executarea condamnaților prin șoc electric și nu la morțile accidentale sau la sinucideri. Cu toate acestea, deoarece nu exista nici un alt cuvânt disponibil care să descrie moartea nejudiciară datorată șocului electric, cuvântul "electrocutare" a devenit în cele din urmă o descriere a tuturor circumstanțelor morții sau vătămării cauzate de pătrunderea curentului electric în corp.

Origini
În Olanda, în anul 1746, Andreas Cuneus, asistentul de laborator al lui Pieter van Musschenbroek, a primit un șoc electric puternic în timp ce lucra cu o butelie de Leyda, aceasta fiind prima rană produsă omului de energia electrică. Pe la mijlocul secolului al XIX-lea sistemele electrice de înaltă tensiune au început să fie folosite pentru iluminatul scenelor de spectacol și pentru emiterea semnalelor luminoase ale farurilor, producând în 1879 primul deces accidental înregistrat când un tâmplar de la un teatru din Lyon, Franța a atins o sârmă prin care trecea un curent de 250 de volți. Răspândirea sistemelor de iluminat stradal bazate pe folosirea curentului electric (care la acea vreme avea tensiuni mai mari de 3000 volți) după 1880 a determinat moartea mai multor oameni care au intrat în contact cu aceste linii de înaltă tensiune, un fenomen nou ciudat care părea să omoare instantaneu, fără a lăsa semne pe corpul victimei. Ca urmare a experimentului lui Edison in Orange Laboratory s-a trecut la executarea deținuților condamnați la moarte pe scaunul electric la sfârșitul anilor 1890, ca o metodă oficială de pedeapsa capitală în statul american New York, considerată o alternativă mai umană la spânzurare. În urma încercării lui Edison de a dovedi capacitatea curentului alternativ de a ucide prin electrocutare la atingerea consecutiva, accidentala sau voita, a polului pozitiv si a unui obiect conductor sau a cei doi poli, un dentist local pe nume Alfred P. Southwick a căutat să dezvolte un mod de executare a criminalilor condamnați folosindu-se de ceea ce știa cel mai bine, scaunul stomatologic. În următorii 9 ani Southwick a lucrat la executarea scaunului electric, care a fost analizat de comisia pentru pedeapsa cu moartea a statului New York (din care făcea parte Southwick) și recomandată la 4 iunie 1888, apoi legiferată ca metodă de execuție pe 2 ianuarie 1889. Acest lucru s-a petrecut in timpul numit si "războiul  curenților" între sistemul de alimentare cu curent continuu propus de Thomas Edison și sistemul de alimentare cu curent alternativ al industriașului George Westinghouse în 1889, când Harold P. Brown, cunoscut activist împotriva folosirii curentului continuu, a devenit consultant al comisiei. Brown a presat pentru adoptarea sistemului de alimentare cu curent alternativ a scaunului electric.

Etimologie
În mai 1889 autoritățile judiciare ale statului New York au condamnat prima persoană, un comerciant stradal pe nume William Kemmler, să fie executată după noua formă de pedeapsa capitală. Ziarele de scandal, încercând să descrie această nouă formă de execuție, au folosit termenul "electrocutare", un cuvânt telescopat derivat de la "electro" și "executare". Aceasta nu a fost singura alegere de cuvinte luată în considerare. Editorialul New York Times a folosit cuvinte ca "Westinghoused" (după echipamentul cu curent alternativ Westinghouse Electric care urma să fie folosit), "Gerrycide" (după Elbridge Gerry care a condus comisia pentru pedeapsa cu moartea a statului New York care a sugerat folosirea scaunului electric), și "Maroed" (după activistul împotriva folosirii curentului alternativ Harold P. Brown). Thomas Edison a preferat cuvintele dynamort, ampermort și electromort. New York Times a respins cuvântul electrocutare, considerându-l ca fiind lansat de "ignoranți snobii".

Aspecte medicale
Pericolul asupra sănătății generat de trecerea prin corp a unui curent electric depinde de cantitatea de curent și durata de timp în care acesta curge, nu doar de tensiunea electrică. Cu toate acestea, este necesară o tensiune înaltă pentru a produce un curent care să afecteze corpul. Acest lucru se datorează rezistenței relativ ridicate a pielii, atunci când este uscată, necesitând trecerea unui curent cu o tensiune înaltă. Gravitatea șocului depinde și de faptul dacă este afectat de curent un organ vital. Moartea poate să apară din orice șoc care are suficientă energie pentru a opri inima. Curenții slabi (70-700 mA) declanșează de obicei fibrilația în inimă, care este reversibilă cu ajutorul defibrilatorului, dar este aproape întotdeauna fatală în lipsa ajutorului. Curenții alternativi de 30 mA sau curentul continuu de 300-500 mA aplicat pe suprafața corpului poate provoca fibrilație. Curenții puternici (> 1 A) cauzează deteriorări permanente prin arsuri și leziuni celulare. Tensiunea necesară pentru a crea un curent periculos pentru corp variază foarte mult în funcție de rezistența pielii; pielea umedă, transpirată sau găurită poate permite curgerea unui curent mai puternic. Periculozitatea unui curent electric depinde de traseul pe care îl traversează în corp, care depinde, la rândul său, de punctele în care curentul intră și iese din corp. Traseul curentului trebuie să includă, de obicei, fie inima, fie creierul pentru a produce moartea.

Referințe

 Bibliografie

Cauze ale morții
Electricitate

Electrocutare


An Pachyplectron arifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Pachyplectron arifolium in nahilalakip ha genus nga Pachyplectron, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pachyplectron

Pachyplectron arifolium


Sergej Nikolajevitj Pototskij (; født 13. september 1877 i Sankt Petersborg – 7. januar 1954 i København) var en russisk officer og diplomat.

Biografi
Sergej Pototskij var officer i den russiske hær. Han var af russisk adelsslægt og blev uddannet ved det eksklusive Kejserlige Pagekorps i Sankt Petersborg (1887-1896). I 1896 blev han udnævnt til løjtnant og gjorde herefter tjeneste ved Livgardeartilleriet. I 1903 fik han tjeneste ved Generalstaben og udførte forskelligt stabsarbejde og efterretningsarbejde frem til 1914, hvor han blev udnævnt militærattaché ved den russiske ambassade i Belgien og Holland. Som attaché udførte han forskelligt efterretningsarbejde. I 1917 blev han udnævnt til militærattaché ved den russiske ambassade i Danmark.

Efter den russiske revolution i 1917 vedblev han at arbejde for den eksilerede Hvide hær under den russiske borgerkrig frem til 1922. I Danmark arbejdede han blandt andet med hjælp til russiske krigsfanger i Horserød- og Haldlejrene i 1918-19, han var også involveret i udsendelsen af et frivilligt dansk korps til borgerkrigen i Nordrusland. I sit eksil i Danmark var han aktiv i det russiske eksil-miljø blandt andet som formand for Unionen af Russiske Officerer og som repræsentant for russisk Røde Kors. Han var også tilknyttet enkekejserinde Dagmars hof i Danmark. Han blev boende i Danmark til sin død i 1954. Han var gift med Sofia Nikolajevna Pototskaja, f. von Korff.

Litteratur
 Bernadette Preben Hansen og Michael H. Clemmesen: Bondefanget til Borgerkrigen, Syddansk Universitetsforlag 2015

Eksterne henvisninger
 Потоцкий Сергей Николаевич, biografija.ru

Militærfolk fra Rusland
Personer fra Sankt Petersborg
Russere i 1. verdenskrig
Diplomater fra Rusland

Sergej Pototskij


Antonio Martín Álvarez de Toledo y Guzmán (Madrid; 11 de noviembre de 1669 - París; 28 de mayo de 1711), IX  duque de Alba de Tormes, VI  duque de Huéscar, fue un noble español que sirvió como embajador y en la Real Casa y Patrimonio de la Corona de España.

Vida y familia
Antonio Martín Álvarez de Toledo y Guzmán fue hijo de Antonio Álvarez de Toledo y Fernández de Velasco, VIII  duque de Alba de Tormes y de Constanza de Guzmán Dávila, hija del marqués de Ayamonte.

Se casó en 1688 con Isabel Zacarías Ponce de León, hija del duque de Arcos quien le dio tres niños que murieron en la infancia.

Siendo embajador en París el nuevo rey Felipe V de España le nombró su Sumiller de Corps al morir el  conde-duque de Benavente. Retrasos en su vuelta a Madrid hicieron que no pudiera siquiera jurar el cargo, al fallecer poco después. Le sucedió en sus títulos su tío paterno Francisco Álvarez de Toledo y Silva.

Bibliografía

 Archivo General de Palacio (AGP) . Patrimonio Nacional. Sección Personal

Grandeza de España
Nobles de España del siglo XVII
Sumilleres de Corps del rey
Duques de Alba del siglo XVIII

Antonio Álvarez de Toledo y Guzmán


Gasteroda ist eine zum Ortsteil Vitzeroda der Stadt Werra-Suhl-Tal im Wartburgkreis in Thüringen (Deutschland) gehörende Kleinsiedlung. Der Ort besteht heute nur noch aus einem einzigen Gehöft und ist seit der DDR-Zeit eine Teilwüstung.

Lage
Gasteroda befindet sich sechs Kilometer südlich von Berka und etwa zwei Kilometer nordöstlich der Stadt Heringen (Werra) unmittelbar an der Landesgrenze zu Hessen.

Nordwestlich des Ortsteils markiert der Berg "Langenberg" die Gemarkungsgrenze und bildet einen Grenzpunkt der hessisch-thüringischen Landesgrenze. Der Grenzpunkt ist die höchste Erhebung von Gasteroda, seine Höhe beträgt .

Geschichte
Gasteroda wurde 1383 erstmals erwähnt.

Der Ort gehörte zunächst als Rodungssiedlung zum ehemaligen Pfarrdorf Heiligenroda in der Vogtei Kreuzberg, dieses wurde nach der Zwangsräumung (um 1975) eine Wüstung in der Flur Oberzella an der hessisch-thüringischen Landesgrenze. Als erste namentlich bekannte Besitzer der Höfe von Gasteroda und Heiligenroda werden die Herren von Benhausen erwähnt, die in der 1383 erstellten Urkunde diese Besitzungen dem Kloster Kreuzberg übergeben. 1553 erwarb der hessische Landgraf Philipp I. die Dörfer Vitzeroda, Abteroda und Gasteroda. Sie wurden dem Gericht Heringen im Amt Friedewald zugeordnet.

Nach den Bestimmungen des Wiener Kongresses gelangten die Orte Vitzeroda, Abteroda und Gasteroda 1816 vom Kurfürstentum Hessen-Kassel an das Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach.

Obwohl seitdem staatsrechtlich eine thüringische Gemeinde, blieb noch fast 80 Jahre die kirchliche und schulische Zuständigkeit für die Einwohner seitens der hessischen Parochie Heringen bestehen. Auf vielfache Bitte seitens der Bevölkerung reagierte die Weimarer Regierung und unterzeichnete im Februar 1894 einen Staatsvertrag zum Übertritt der Gemeindekirchenmitglieder von Vitzeroda, Abteroda und Gasteroda zur Parochie Gospenroda.

Infolge der deutschen Teilung befand sich Gasteroda bis 1990 im 500-m-Schutzstreifen des Sperrgebietes im Grenzgebiet der DDR zur BRD. Die Kleinsiedlung wurde nach und nach verlassen, im Herbst 1989 war nur noch ein Gehöft bewohnt.

Wie auch Abteroda wurde Gasteroda am 1. Juli 1950 nach Vitzeroda eingemeindet. Durch die Thüringer Verordnung vom 16. Februar 1994 erfolgte die Eingliederung in die Stadt Berka/Werra. Diese ging zum 1. Januar 2019 in der Stadt Werra-Suhl-Tal auf.

Verkehr
Nach der Wiedervereinigung wurden die alten Verkehrsanbindungen wiederhergestellt, der Ort ist nach der 1,5 km entfernten Stadt Heringen (Werra) über den Kommunalweg Füllerodaer Straße und die hessische Landesstraße L 3172 angebunden. Über den hessischen Ortsteil Widdershausen und Dankmarshausen in Thüringen sowie Obersuhl gelangt man zur Autobahnauffahrt Wildeck/Obersuhl. In Obersuhl befindet sich auch ein Haltepunkt der Cantusbahn auf der Regionalstrecke Bebra–Gerstungen–Eisenach.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Werra-Suhl-Tal)
Ort im Wartburgkreis
Ehemalige Gemeinde (Wartburgkreis)
Wüstung im Wartburgkreis
Ersterwähnung 1383
Gemeindeauflösung 1950

Gasteroda


Fritz Pfotenhauer (* 9. März 1885 in Frankenberg/Sa.; † 20. Mai 1945 in Kreischa) war ein deutscher Jurist und Polizist.

Leben und Wirken
Nach dem Schulbesuch studierte Pfotenhauer Rechtswissenschaften. Während seines Studiums wurde er 1906 Mitglied der Landsmannschaft Grimensia Leipzig. 1911 promovierte er mit einer Arbeit über gewerbliche Lehrverträge.

Pfotenhauer amtierte seit 1928 als stellvertretender Polizeipräsident von Dresden. Bereits 1927 ist er als Vorstand der Abteilung B (Politische Abteilung) des Dresdner Polizeipräsidiums nachweisbar.

Nach dem Machtantritt der Nationalsozialisten wurde er in die Geheime Staatspolizei übernommen. Er blieb weiterhin stellvertretender Polizeipräsident von Dresden. Um 1936 übernahm er außerdem in Personalunion die Leitung der Staatspolizeistelle in Dresden. Ein Bericht von 1937 gibt an, Pfotenhauer habe sich "keine besonderen Verdienste um die nationalsozialistische Erhebung" erworben, sei aber "befähigt", wenn auch "in seinen Entscheidungen sehr vorsichtig".

1937 wurde Pfotenhauer als Oberregierungsrat in der Abteilung II (Volkspflege) des Sächsischen Innenministeriums beschäftigt. In dieser Stellung war er als Anstaltsdezernent in leitender Funktion an der Organisation der Durchführung der unter der Bezeichnung Euthanasie bekannt gewordenen Tötung von in Pflegeanstalten in Sachsen untergebrachten Behinderten beteiligt.

Kurz nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges nahm Pfotenhauer sich das Leben.

Schriften
 Der Abschluss des gewerblichen Lehrvertrages nach dem heute geltenden Rechte, 1911. (Dissertation)

Literatur
 Hugo Hahn: Kämpfer wider Willen. Erinnerungen des Landesbischofs von Sachsen aus dem Kirchenkampf 1933–1945. Bearb. und hrsg. von Georg Prater. Brunnquell-Verlag, Metzingen 1969, S. 272.
 Thomas Schilter: Unmenschliches Ermessen. Die nationalsozialistische "Euthanasie"-Tötungsanstalt Pirna-Sonnenstein 1940/41. Gustav Kiepenheuer Verlag, Leipzig 1999, S. 85.
 Stiftung Sächsischer Gedenkstätten zur Erinnerung an die Opfer Politischer Gewaltherrschaft: Pirna-Sonnenstein. Von einer Heilanstalt zu einem Ort nationalsozialistischer Tötungsverbrechen. Begleitband zur ständigen Ausstellung der Gedenkstätte Pirna-Sonnenstein, 2001.

Fußnoten

Jurist (Nationalsozialismus)
Jurist in der Polizeiverwaltung
Gestapo-Personal
Krankenmorde im Nationalsozialismus
Person (Dresden)
Polizist (Dresden)
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1885
Gestorben 1945
Mann

Fritz Pfotenhauer


Ghaleb Moussa Abdalla Bader (Khirbeh, Jordânia, 22 de julho de 1951) é um clérigo católico romano e diplomata da Santa Sé.

Ghaleb Moussa Abdalla Bader foi ordenado sacerdote em 13 de junho de 1975.

Papa Bento XVI nomeou-o Arcebispo de Argel em 24 de maio de 2008. O Patriarca de Jerusalém, Fouad Twal, o consagrou bispo em 17 de julho do mesmo ano; Os co-consagradores foram Henri Teissier, Arcebispo Sênior de Argel, e Michel Sabbah, Patriarca Emérito de Jerusalém. Como lema escolheu Confirma fratres tuos.

Em 23 de maio de 2015, o Papa Francisco o nomeou Arcebispo Titular de Mathara na Numídia e Núncio Apostólico no Paquistão. Em 24 de agosto, o Papa Francisco o nomeou Núncio Apostólico na República Dominicana e Delegado Apostólico em Porto Rico.

Ver também

Arcebispos católicos da Argélia
Núncios apostólicos no Paquistão
Núncios apostólicos na República Dominicana

Ghaleb Moussa Abdalla Bader


Çalı köpeği (Speothos venaticus), köpekgiller (Canidae) familyasından, Panama'dan Paraguay'a kadar uzanan bir bölgede çalılık ve ormanlık alanlarda yaşayan ve çok nadir rastlanan bir tür.

Özellikleri
Kaba bir tipi vardır ve bacakları kısadır. Kulakları da kısa ve yuvarlağımsıdır. Ayakları geniş ve kuyruğu kısadır. Çalı köpeğinin dişleri diğer köpekgiller de olduğu kadar iyi gelişmemiştir ama yine de çok kuvetli ısırabilir. Sansargiller familyasının bazı üyelerine benzer.

Yaşam şekli
Çalı köpeğinin davranışları neredeyse hiç araştırılmamıştır. Sayıları 10'a kadar varabilen bir sürü oluşturup kendilerinden daha büyük hayvanları avladıkları bilinir. Bu av esnasında uluyarak birbirleri ile iletişim kurarlar.

Çalı köpeği ayrıca, iyi bir yüzücü ve dalıcıdır. Hayvanat bahçesinde tutulanların üzerinde yapılan izlenimlere göre, yavruları emziren dişi, erkek tarafından beslenir ve yavruları hiçbir zaman yemek için birbirleri ile kavga etmezler.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Informationen zu Entwicklungsgeschichte der südamerikanischen Wildhunde
 Waldhund auf Tierlexikon.ch

Canini
Brezilya'daki memeliler

Çalı köpeği


Ušće Lima je naseljeno mjesto u općini Višegrad, Republika Srpska, BiH.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva iz 1991. godine u Ušću Lima nije bilo stanovnika.

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj

Ušće Lima


An Dinochloa scandens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume ngan Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ernst Otto Kuntze. An Dinochloa scandens in nahilalakip ha genus nga Dinochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dinochloa

Dinochloa scandens


Sciaena, rod riba iz porodice sjenki (Sciaenidae). Postoje četiri vrste koje su rasprostranjene po istočnom Atlantiku i Pacifiku. U Hrvatskoj živi jedino Sciaena umbra, u obalnim područjima do dubine od 60 metara, a poznata kao kavala.

Vrste
 Sciaena callaensis Hildebrand, 1946
 Sciaena deliciosa (Tschudi, 1846)
 Sciaena umbra Linnaeus, 1758
 Sciaena wieneri Sauvage, 1883

Izvori

Vanjske poveznice

Sjenke

Sciaena


Carl Wilhelm Eduard Gelpke (* 18. Januar 1847 in Braunschweig; † 13. Dezember 1923 ebenda) war ein deutscher Maler.

Leben und Werk

Eduard Gelpke wurde als Sohn des Grenzaufsehers Carl Elias Heinrich Emil Gelpke und dessen Ehefrau Johanna Louise Caroline Friedrieke, geb. Bookmann, geboren. Die Familie wohnte zu dieser Zeit im Stadtzentrum am Ruhfäutchenplatz 6. Eduard Gelpke war verheiratet und hatte drei Kinder.

Nachdem er zunächst als Schlossermeister tätig gewesen war, wandte sich der Autodidakt ab den 1870er Jahren der naiven Malerei zu. Er ist für eine Vielzahl sehr detailgetreuer Aquarelle von Häusern und Straßenzügen der Braunschweiger Innenstadt bekannt, wobei er sich auf jene konzentrierte, die im Zuge der damaligen Stadterneuerung abgerissen werden sollten.

Die Malerei wurde nach und nach zu Gelpkes eigentlichem Beruf. Ab 1902 bezeichnete er sich selbst als "Kunstmaler". Obwohl das Städtische Museum Braunschweig auf Initiative von Gelpkes Gönner, dem Architekten und Hochschullehrer Constantin Uhde, bereits in den 1880er und 1890er Jahren einige seiner Arbeiten ankaufte und auch mehrere Postkartenserien diese abbildeten, war das Interesse an Gelpkes Werk zu seinen Lebzeiten so gering, dass er weder als Künstler anerkannt wurde, noch über eine gesicherte Lebensgrundlage verfügte. So sind z. B. nur wenige Privatankäufe seiner Werke bekannt. Erst heute werden seine Bilder alter Häuser und Straßenszenen, die vor allem auch nach den Zerstörungen des Zweiten Weltkrieges nicht mehr vorhanden sind, als wichtige stadtgeschichtliche Quellen geschätzt.

Künstlerische Qualität
Gelpkes Werk ist durch großen, geradezu dokumentarischen Detailreichtum auf der einen Seite, bei gleichzeitig auf der anderen Seite begrenztem künstlerischen Vermögen gekennzeichnet, das sich in der Naivität des Dargestellten (insbesondere bei Personen und Perspektiven) spiegelt. Deutlich erkennbar ist Gelpkes emotionaler Standpunkt und das Gefühl des bevorstehenden Verlustes des Abgebildeten. Gelpke dokumentierte die Stätten seiner Kindheit, die kurz darauf der Stadtplanung geopfert wurden. Seine z. T. überdeutliche Subjektivität und Idealisierung der dargestellten Gebäude, Hinterhöfe und Gassen macht aber seine Arbeit heute zu einem Dokument der Zeit.

Literatur
 Britta Berg: Eduard Gelpke, In: Camerer, Garzmann, Schuegraf, Pingel (Hrsg.): Braunschweiger Stadtlexikon, Joh. Heinr. Meyer Verlag, Braunschweig 1992, ISBN 3-926701-14-5, S. 83f
 Anette Boldt-Stülzebach: Eduard Gelpke, In: Horst-Rüdiger Jarck, Günter Scheel (Hrsg.): Braunschweigisches biographisches Lexikon. 19. und 20. Jahrhundert. Hahn, Hannover 1996, ISBN 3-7752-5838-8, S. 204f
 Gerd Spies: Braunschweig – naiv. Ansichten von Eduard Gelpke (1847–1923), In: Braunschweiger Werkstücke, Reihe B, Band 8, der ganzen Reihe Band 67, Waisenhaus-Druckerei GmbH, Braunschweig 1988

Einzelnachweise

Weblinks

Maler (Braunschweig)
Deutscher
Geboren 1847
Gestorben 1923
Mann

Eduard Gelpke


, ජපානයේ පිහීටි ප්‍රාන්තයකි.

ආශ්‍රිත
 ජපානය

භාහිර සබැඳි

Kanagawa Prefecture Official Website
Kanagawa Prefecture Tourism Website

ජපානය

කන්තෝ කලාපය
ජපානයේ ප්‍රාන්ත

කනගාවා ප්‍රාන්තය


Karaköy, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1890'dan beri Karaköy olarak geçmektedir.

Coğrafya
Antalya iline 94 km, Elmalı ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

antalya merkez  ve çevre ilçelerde karaköylü 1500  kişi yaşamaktadır

Kaynakça

Dış bağlantılar

Elmalı'nın mahalleleri

Karaköy, Elmalı


Alexandru Clavel (n. 9 octombrie 1898, București – d. 23 februarie 1978, Iași) a fost un pictor interbelic român, profesor, prim secretar al Academiei de Arte Frumoase din Iași și președinte al Sindicatului Mixt de Artiști, Scriitori, Ziariști secția Plastici, Iași. A realizat nenumărate studii și tablouri ilustrând flori, natură statică, peisaje sau portrete.

Viața și cariera artistică
Alexandru Clavel s-a născut la 9 octombrie 1898, în București, unde a urmat studiile primare (1905-1909) și liceale (1910-1913 - Liceul Dinicu Golescu). În anul 1921 s-a stabilit la Iași, unde, influențat de tatăl său, Alexandre Clavel (1875-1916), arhitect francez cu o activitate remarcabilă, Alexandru Clavel a început studiile la Academia de Arte Frumoase la 10 septembrie 1921 - 4 ani curs comun și 3 ani specializare – și a absolvit secția de pictură în luna iunie a anului 1927 avându-i ca profesori pe Octav Băncilă, Gheorghe Popovici și Ștefan Dimitrescu.

La Belle Arte a petrecut aproape 25 de ani timp în care a obținut gradația I, a fost prim secretar al Academiei (1940-1948), membru de Sindicat delegat de către Sindicatul Artelor Plastice secția Iași ca reprezentant la congresul Uniunii Sindicatelor de artiști profesioniști. Ca pictor a expus lucrări la diferite expoziții personale, colective și de stat, întotdeauna bine apreciate de asemenea premiat de Ministerul Artelor în mai multe rânduri, lucrările fiindu-i achiziționate pentru colecțiile de stat.

În perioada 1 septembrie 1927 – 1 decembrie 1940 a fost profesor, prin Ordinul Ministerului Instrucțiunii Publice i se acordă dreptul de Maestru de Desen și Caligrafie la Școala profesională de fete "Steaua" din Iași (1924-1927) și la Liceul de băieți "M. Kogălniceanu" Iași (1927-1940) între timp, în 1919, căsătorindu-se cu Elena Constantinescu.

Între anii 1928-1942 funcționează ca profesor de desen la mai multe licee din Iași, perioadă în care a funcționat și ca secretar la Academia de Arte Frumoase din Iași până la pensionare.

În februarie 1932, primește o scrisoare din partea Asociației Artiștilor Plastici Români CURENTUL ARTISTIC ROMÂNESC București prin care i se atribuie dorința de a face cunoscut ecoul inițiativei de a organiza filiala asociației în Iași și totodată de a lua toate măsurile pentru organizarea unui prim Salon în capitala Moldovei.

În 1938 se înființează Salonul Oficial al Moldovei la alegerea juriului Salonului Oficial din București iar Clavel este ales a membru în juriul Salonului Oficial al Moldovei în anul 1945.

Tot în 1938 este invitat în societatea TINERIMEA ARTISTICĂ.

În 1939 devine Membru al Sindicatului Artelor Plastice și în Corpul Artiștilor Plastici în anul 1943 (adresa Minist. Artelor nr. 15090/43)

În 1936 participă alături de Nicolae Toniza împreună cu "echipa": Călin Alupi, Corneliu Baba, Serafim Bodnariuc, Mihai Cămăruț, I. L. Cosmovici, Nicolae Popa, I. Țolea ș. a.) la pictarea mânăstirii Durău.

În 1948 a devenit președinte al secției plasticienilor din Sindicatul MIXT de Artiști, Scriitori, Ziariști din Iași.

Din 1950 până în 1959 a executat diferite machete și panouri în cadrul Direcției Regionale C.F.R. Iași.

Membru al sindicatului muncitoresc CFR și PTT din anul 1955.

În 1964 a fost responsabil al secției Artă plastică a Cenaclului Literar și de Artă Viața Iași

Cu o importantă experiență artistică și sindicală, Clavel este nevoit să înceteze activitatea artistică din pricina unui eveniment neplăcut care a avut să-i umbrească realizările pentru o perioadă considerabilă.

Memoriu de activitate
"Subsemnatul CLAVEL ALEXANDRU, pictor, domiciliat în Iași, str. Păcurari nr. 137, am urmat cursurile Academiei de Arte Frumoase din Iași în anii 1921-1927 absolvind secția picturii. Din anul 1925 am activat necontenit ca pictor în expoziții personale, colective și oficiale. Menționez aici mai jos, în ordine cronologică, activitatea mea profesională:

În anul 1925, expoziție colectivă cu grupul de artiști plastici ieșeni în Iași sala Brascu.

În anul 1926, expoziție colectivă în orașul Constanța sala Traian.

În anul 1927, expoziție personală la Iași, strada Lăpușneanu.

În anul 1928, expoziție personală în Iași, atelierul fotografic Suchăr.

În anul 1929, expoziție colectivă cu grupul artiștilor ieșeni la Academia de Arte Frumoase. Tot în acest an am luat parte și la Salonul Oficial al Ministerului Artelor București.

În anul 1930, participant la Salonul Oficial de Desen și Gravură din cadrul Ministerului Instrucțiunii Publice București.

În anul 1932, participant la Salonul Oficial al Artiștilor Moldoveni din Iași Academia de Arte Frumoase.

În anul 1934, participant la Expoziția Luna Iașilor, Palatul Municipal Iași.

În anul 1935 participant la Expoziția Salonul Oficial de Pictură și Sculptură București.

Idem în anul 1937.

În anul 1938, expoziție colectivă cu un grup de artiști ieșeni la București Sălile Dalles.

În anul 1939, particip la Salonul Oficial al Artiștilor Ieșeni din cadrul Academiei de Arte Frumoase Iași.

În anul 1940 idem la Salonul Oficial al Moldovei.

În anii 1941-1944 am participat cu lucrări la Salonul Oficial al Moldovei.

În 1945 am luat parte cu lucrări de alb-negru la Expoziția Artiștilor Ieșeni organizată în sala ARLUS Iași, cu tema Cum văd artiștii ieșeni orașul lor drag.

În anul 1946 am expus lucrări personale la Salonul Oficial al Moldovei din cadrul Academiei de Arte Frumoase Iași.

În anul 1947 am participat cu lucrări personale la Expoziția organizată de filiala Iași a Uniunii de Artiști, Scriitori, Ziariști.

În anul 1948 am luat parte la Expoziția grupului plastic Flacăra din București. Tot în acest an am expus lucrări personale la Regionala Moldovei din cadrul Ministerului Artelor și Informațiilor.

Idem la expoziția de alb-negru organizată de artiștii ieșeni în cadrul Fondului creației.

În anul 1949, participant la Expoziția Regională a Moldovei în Iași, organizată de Ministerul Artelor.

La expozițiile interregionale organizate de U.A.P. filiala Iași, am prezentat 5 lucrări în anul 1959 și 4 lucrări în 1960.

Ca distincții:

Diplomă specială cu medalie de aur pentru participarea la expoziția Academiei de Arte Frumoase Iași în cadrul Lunii Iașilor 1934.

Diploma acordată de Primăria Municipiului Iași, 1935.

Premiul Ministerul Artelor pentru lucrările expuse la Salonul oficial (adresa Insp. Artelor nr. 4182 din 1937)

Idem pentru lucrările expuse în cursul anulor 1940-1942-1945.

Diploma de participant la expoziția ARLUS din anul 1945.

Membru al Sindicatului Artelor plastice filiala Iași din anul 1939 și U.S.A.Z. în anii 1946-1947.

Idem în corpul Artiștilor plastici București.

Reținut lucrări de Ministerul Artelor, comisia pentru achiziționări de lucrări, în anii 1938, 1942, 1943, 1945.

Iași, 8 martie 1969"

Activitate sindicală
Ales ca reprezentant al artiștilor plastici pentru constituirea secției sindicale Iași, august 1945.

Ales președinte al secției sindicale a Artelor Frumoase Iași, septembrie 1945.

Ales membru în Sindicatul Mixt A.S.Z, 1946.

Reales membru în Sindicatul Mixt 1947 în comitetul biroului.

Reales președinte al Secției Sindicale a Artiștilor Plastici Ieșeni în august 1947.

Fost membru în comitetul executiv al Uniunii Sindicale de Artiști Scriitori Ziariști București, anul 1945.

Activează la uzinele Reșița în vara 1947, lucrând schițe în fabricile uzinei.

Note

Surse
 Petre Oprea: Expozanți la Saloanele Oficiale de pictură, sculptură, grafică 1924 – 1944, Direcția pentru cultură, culte și patrimoniul cultural național, București 2007, pag. 30
 Dicționarul Goschin
 Arhiva de documente a familiei Clavel
 http://www.slineamt.ro/apostolul/arte-si-meseriii/ingerii-lui-tonitza-de-la-schitul-durau/

Cronici
 Cronica Expoziția pictorului Clavel în Rampa din 7 ianuarie 1928
N.R.: - Expoziția grupului ieșean în Gazeta din 15 februarie 1938

Vezi și
 Alexandre Clavel (1875-1916), arhitect, tatăl pictorului

Legături externe

Nașteri în 1898
Nașteri pe 9 octombrie
Decese în 1978
Decese pe 23 februarie
Bucureșteni
Ieșeni
Pictori peisagiști
Pictori portretiști
Pictori români
Tinerimea artistică

Alexandru Clavel


Goldschmeding ist der Familienname folgender Personen:

 Cornelis Goldschmeding (1927–1995), niederländischer Schachspieler
 Frits Goldschmeding (* 1933), niederländischer Unternehmer

Goldschmeding


Saski vrt (polj. Ogród Saski) javni je gradski vrt i park u varšavskom Donjem Gradu (Śródmieście) s pogledom na Trg pobjede, najveći varšavski trg. Utemeljen u 17. stoljeću, za javnost je otvoren 1727. godine kao jedan od prvih javnih gradskih vrtova na svijetu. Prostire se na 15,5 hektara površine.

Stvoren je na mjestu Sigismundovih obrambenih zidina i sustava utvrda, a proširen za vladavine Augusta II. gotovo do obala rijeke Visle i poravnat prema takozvanoj Saksonskoj krivulji. U svibnju 1727. otvorena je Saska palača, koja je time javni park dobila 64 godine prije Versaillesa i 191 godinu prije Peterhofa u Sankt Peterburgu. Zelene površine i okolna arhitektura projektirane su u baroknom stilu francuskog parka, da bi u 19. stoljeću hortikultura parka bila uređena u stilu romantičarskog engleskog krajolika.

Park je uništen za vrijeme Varšavskoga ustanka, a nakon Drugog svjetskog rata djelomično je obnovljen.

U parku se nalazi niz skulptura nazvanih prema znanostima i godišnjim dobima kao i poprsja brojnih znamenitih stanovnika Varšave. Poznat je i spomenik Grob nepoznatog vojnika, podignut u čast neznanih boraca za poljsku slobodu.

Izvori

Parkovi
Varšava

Saski vrt u Varšavi


Un prorector este, în multe țări din Europa (de exemplu, în URSS și în țările independente ale fostei Uniuni Sovietice), un membru al corpului profesoral universitar care deține funcția de locțiitor sau adjunct al rectorului. În unele cazuri pot exista mai mulți prorectori, care gestionează fiecare un anumit domeniu al vieții universitare. Pot exista, de exemplu, un prorector cu activitatea didactică și un prorector cu activitatea științifică.

În universul ficțional din Boston al lui David Foster Wallace din romanul futurist Infinite Jest "cei mai tineri angajați care lucrează ca profesori și instructori sportivi sunt cunoscuți, prin convențiile de la academiile de tenis nord-americane, sub numele de "prorectorii."" (Abacus edition, 1996, n. 4, p. 983)

Vezi și
 Rector (funcție academică)

Cadre didactice
Conducători
Învățământ superior

Prorector


أتوم  معبود لقدماء المصريين، وأحد أهم المعبودات في الميثولوجيا المصرية، اسمه يعني «التام» أو «الكامل»، ارتبط اسمه مع عدد من كبار الآلهة المصرية، مثل رع، وبتاح، وفي النهاية مع أوزوريس.

الوصف الشكلي
عادة ما يوصف على شكل رجل يرتدي الزي الملكي وأحيانا يرتدي التاج الأبيض والأحمر تاجي مصر العليا والسفلى، وفي بعض الأحيان يرسم على شكل أفعى، يمسك بيده اليمنى الصولجان الطويل وبيده اليسرى رمز الحياة (عنخ). وفي بعض الأحيان يرسم على أحد الأشكال التالية (نمس، الأسد، الثور، سحلية، القرد).

دوره في الميثولوجيا المصرية
في أحد الأساطير المصرية القديمة عن نشأة الكون، يعتقدون أن أتوم خلق نفسه بنفسه على قمة التل الأزلي، ومن ثم فهو خالق العالم، ثم قام بخلق «شو الهواء وتفنوت الرطوبة» عن طريق البصق أو المني، ويوصف بأنه ذكر وأنثى (ويعتقد أن هذا أحد أسباب وصفة بالكمال).

ويقع على رأس قائمة تاسوع هليوبوليس، وهم التسعة آلهة الأوائل ، اندمج مع الإله رع وعرف باسم «أتوم - رع» ، إن «أتوم» هو أب شو، وتفنوت. وتزوج شو تفنوت وأنجبا أربعة آلهة أخرى وهم إيزيس وأوزوريس وست ونيفتيس يمثلون بهذا تاسوع هليوبوليس المقدس .

وطبقا لأسطورة إيزيس وأوزوريس فقد أنجبا حورس، وكان فرعون مصر يمثل حورس أي الإله الحاكم على الأرض. كان حورس يمثل بالصقر الذهبي.

صور

أقرأ أيضا
 تفنوت
 جب
 أسطورة إيزيس وأوزوريس

مراجع

رع
آلهة الأرض
آلهة الخلق
آلهة الشمس
آلهة ثعابين
آلهة مصرية
تجسيدات
رموز الأساطير المصرية
كائنات العالم السفلي

أتوم (إله)


An Carex hypaneura in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni V.I. Kreczetowicz. An Carex hypaneura in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex hypaneura


Camille Ayglon (Avignon, 21. svibnja 1985.) francuska je rukometašica koja igra za BSM Bukurešt i Francusku žensku rukometnu reprezentaciju.

Osvajačica je srebrnog odličja s Olimpijskih igara 2016. u Rio de Janeiru, gdje je francuska reprezentacija izgubila u završnici od Rusije.

Kao članica reprezentacije nastupila je na Olimpijskim igrama 2008. i 2012. godine.

Osvajačica je srebrnih odličja sa svjetskih prvenstva 2009. u Kini i 2011. u Brazilu te brončanog s europskog prvenstva 2016. u Švedskoj.

S Bukureštom je svibnju 2016. godine osvojila EHF Ligu prvaka.

Udana je za Guillaumea Surina, francuskog rukometaša.

Izvori

Francuski rukometaši

Camille Ayglon


An Lasiacis scabrior in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Lasiacis scabrior in nahilalakip ha genus nga Lasiacis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lasiacis

Lasiacis scabrior


As inundações e deslizamentos no Sul do Brasil em 2022 foram causadas por fortes chuvas que atingiram os estados de Santa Catarina, Rio Grande do Sul e Paraná. Os volumes de precipitação superaram a media histórica mensal em várias cidades gaúchas e catarinenses em apenas dois dias.

Causas
Um ciclone extratropical posicionado de forma atípica na costa da região foi o responsável pelos eventos meteorológicos extremos. Segundo institutos de meteorologia, a baixa pressão foi detectada mais ao norte do que se costuma ficar, mesmo com a formação deste tipo de sistema ocorrendo todos os anos.

Estragos

Rio Grande do Sul
Em Torres, a prefeitura decidiu fechar todas as escolas por conta das tempestades.  Os volumes de precipitação em areas do nordeste gaúcho superaram a média histórica mensal. Só na cidade de Vacaria, foram registrados ao menos 230 milímetros.  Um oficial do Exército morreu atingido por um raio em Quaraí.

Santa Catarina
O estado foi o mais afetado pelas fortes chuvas por conta da posição do sistema frontal, exatamente formado na costa. As chuvas provocaram deslizamentos de terra. Mais de 90 municípios foram atingidos, ficando em estado de emergência e ao menos 2 pessoas morreram no estado afogadas dentro de um automóvel. Os rios Itajaí-Açú e Itajaí-Mirim transbordaram, inundando diversas casas.  Quatro crianças e duas professoras foram resgatadas dentro de uma pré-escola depois de o local ser atingido pelas inundações.

Ver também
Inundações e deslizamentos de terra no estado de São Paulo em 2022
Enchentes e deslizamentos de terra em Petrópolis em 2022
Enchentes na Bahia e em Minas Gerais em 2021–2022
Desastres naturais no Rio de Janeiro em março–abril de 2022

Rio Grande do Sul|Santa Catarina
Rio Grande do Sul|Santa Catarina
Desastres no Brasil em 2022
2022 no Rio Grande do Sul
Enchentes em 2022
2022 em Santa Catarina
Desastres naturais em Santa Catarina

Inundações e deslizamentos no Sul do Brasil em 2022


Altınbeşik Mağarası Millî Parkı, Antalya ilinde bulunan milli park. İbradi (Aydınkent) ilçesine 9.7 km uzaklıkta olan Ürünlü köyünün yaklaşık 5 km güneydoğusundadır. Derin ve sarp Manavgat vadisinin batı yamacında yer almaktadır.

Özellikleri
Altınbeşik Mağarası, Türkiye'nin 1., Avrupa'nın 3. En büyük sualtı gölü mağarasıdır. İncelmeler sonucunda iç kollarıyla birlikte uzunluğu yaklaşık 2200 metreye ulaştığı ortaya çıkmıştır. Mağara suyunun yer yer derinliği 15 metreyi bulmaktadır. Mağaranın iç kısımlarında bulunan travertenlerin en büyüğü 44 metre yüksekliğindedir. Orta kısmında doğal kayalardan oluşan bir adet köprü vardır.

Mağara yaz aylarında ve sonbaharın başlarında ziyarete açıktır. İlkbahar ve kış aylarında mağaranın suyu yükseldiği için ziyarete kapanmaktadır.

Ulaşım
Son yapılan çalışmaların sonucu mağaranın önüne kadar özel araç ile ulaşılmaktadır. Mağaraya ulaşmak için önce Ürünlü Köyüne gelmek gerekiyor. Antalya -Alanya kara yolu üzerinden Ürünlü köyü arası yaklaşık 90 km'dir. Yine Manavgat ilçe merkezinden Ürdünlü köyüne ulaşmakta mümkündür. Manavgat merkez ile köy arası 45 km'dir.

Dış bağlantılar
 Altınbeşik Mağarası Millî Parkı

Kaynakça

Türkiye'deki millî parklar

Altınbeşik Mağarası Millî Parkı


Dravet peut désigner :

 Charlotte Dravet (1936- ), neuropédiatre épileptologie et pédopsychiatre française.
 Syndrome de Dravet, une forme d'épilepsie décrite par Charlotte Dravet.

Dravet


La basilique Saint-Georges d'Eredvi (     ) est une église orthodoxe géorgienne construite au début du Xe siècle et située dans le village d'Eredvi, dans la région de Kartlie intérieure, actuellement sur le territoire contesté de l'Ossétie du Sud. Il a été construit par l'architecte Tevdore Taplaisdze, qui a posé les fondations de l'église en 906, comme indiqué dans une inscription géorgienne sur le bâtiment.

L'église est une basilique à trois nefs qui, malgré des reconstructions ultérieures, a largement conservé ses caractéristiques architecturales d'origine. L'église est inscrite sur la liste des monuments culturels immeubles d'importance nationale de Géorgie. Après la guerre russo-géorgienne de 2008, les Géorgiens ont perdu l'accès à l'église et les services y ont été restreints par les autorités sud-ossètes.

Localisation et statut
L'église Eredvi de Saint-Georges est située dans le village d'Eredvi dans la petite vallée de Liakhvi, à 5 km au nord-ouest de la ville de Tskhinvali. Le village, dont l'histoire connue remonte au 14 siècle, faisait partie de l'oblast autonome d'Ossétie du Sud en Géorgie soviétique, est resté sous le contrôle géorgien après la guerre d'Ossétie du Sud de 1991-1992, et a été envahi par la Russie et l'Ossétie du Sud, lors de la deuxième guerre d'Ossétie du Sud en 2008. Lors des hostilités d'août 2008, la courtine de l'église d'Eredvi a été partiellement endommagée. Selon le rapport sur la liberté religieuse internationale du département d'État des États-Unis pour l'année 2014, les autorités sud-ossètes n'ont pas autorisé les offices dans les églises orthodoxes géorgiennes, dont fait partie Eredvi. En 2017, le village en grande partie en ruine, privé (du fait d'un "nettoyage ethnique") de sa population géorgienne, a été complètement démoli par les autorités sud-ossètes avec l'aide de la Russie. L'église a été  cependant été signalée intacte par les médias sud-ossètes basés à Tskhinval et par un blogueur vidéo local.

L'église a été placée sur la liste des monuments culturels immobiliers d'importance nationale de Géorgie en 2007. Il est protégé dans le cadre du musée et de la réserve de la vallée du Grand Liakhv, dont l'administration, après la guerre de 2008, est basée en exil dans le quartier de Verkhvebi à Gori et est chargée de collecter des informations sur les monuments culturels, désormais en Ossétie du Sud et par conséquent hors du contrôle de la Géorgie.

Histoire et architecture
La basilique d'Eredvi est enfermée dans le complexe d'une forteresse en ruine, qui se compose d'un rempart de forme rectangulaire irrégulière et de deux tours au nord-ouest. Les tours, dont l'une en ruine et l'autre à trois étages, sont datées du XIIIe-XIVe siècle ; le rempart a été reconstruit au 18ème. Au 18ème siècle, la forteresse et l'église appartenaient aux princes Pavlenishvili. L'église a été considérée comme  comme l'a rapporté le prince Vakhushti  et a été décrite par le Dictionnaire géographique universel français de 1826 comme étant le site d'un pèlerinage annuel.

La basilique, qui à une dimension de 13 × 21 mètres, est construite en pierre de taille et couverte de tuiles. Il s'agit d'une variante de la basilique à trois nefs, particulière à l'architecture géorgienne du début du Moyen Âge, et définie par l'historien de l'art Giorgi Chubinashvili comme étant des basiliques à «trois églises». Il s'agit d'une série d'églises, dans lesquelles la nef est complètement séparée des bas-côtés avec des murs solides, afin de créer trois églises presque indépendantes.

Un déambulatoire à Eredvi enveloppe l'église des quatre côtés, y compris la façade orientale, une caractéristique inhabituelle pour les églises contemporaines de ce type, qui avaient généralement un déambulatoire sur trois côtés. La nef principale est divisée par des pilastres proéminents en deux parties presque égales. La voûte de la nef médiane est soutenue par des arcs. L'arc d'une abside semi-circulaire est à deux niveaux et un peu en forme de fer à cheval. L'abside elle-même est plus basse que la chambre centrale. L'entrée de l'église est du sud, et en plus, de l'ouest. La fenêtre et les portes sont ornées de coiffes et de croix en pierre sculpté.

Inscription gravée
La basilique d'Eredvi contient une inscription gravée dans l'écriture médiévale géorgienne asomtavruli, placée dans la partie supérieure d'une colonne ronde sur le mur sud. Elle est réalisée au nom de l'architecte Tevdore Taplaisdze et date la pose des fondations de l'église, en 906. Le texte fait mention de dignitaires laïcs et cléricaux contemporains, tels le roi Constantin III d'Abkhazie, qui avait récemment conquis la vaste région de Kartli à ses dirigeants bagratides, Ivane Tbeli, membres de la grande famille noble de Kartli, et l'évêque Stephen de Nikozi, le patron de l'église. L'inscription, en outre, relate la campagne victorieuse de Constantin contre Hereti et sa conquête de la forteresse de Vejini dans ce pays.

Notes et références

Église en Géorgie

Basilique d'Eredvi


În mineralogie, știința materialelor și chimie, polimorfismul (izomorfism, izotipism etc.) este proprietatea unor substanțe chimice de a se prezenta în diferite forme cristaline.

Dimorfismul este acea proprietatea a unor minerale/alte substanțe chimice de a prezenta aceeași compoziție chimică dar forme diferite de cristalizare.Termenul trimorfism este utilizat pentru mineralele (sau substanțe chimice de altă natură) ce prezintă trei forme diferite de cristalizare. Termenul polimorfism apare fie pentru patru sau mai multe forme de cristalizare, fie include toate cazurile posibile. Speciile individule se numesc polimorfi (dimofi, trimorfi - pentru cazurile respective).

Polimorfismul poate fi întâlnit la oricare material cristalin, incluzând polimerii, mineralele și metalele, fiind asemănătoare cu alotropia, care este corespunzătoare elementelor chimice. Polimorfismul substanțelor are implicații în domeniile: farmaceutic, agrochimic, alimentar, pigmenților, explozibililor etc.

Cauze
Diverse condiții în timpul procesului de cristalizare pot fi responsabile pentru dezvoltarea diferitelor forme polimorfe. Printre acestea se numără:

 Efectele de solvent (formarea cristalului poate fi diferită în solvenți polari și nepolari)
 Unele impurități inhibă creșterea ordonată și favorizează creșterea unor forme polimorfe metastabile
 Nivelul de suprasaturare de la care materialul începe să cristalizeze
 Temperatura la care are loc cristalizarea
 Geometria legăturilor covalente (diferențe ce conduc la polimorfism conformațional)

Exemple
Polimorfismul carbonatului de calciu

Vezi și
 Alotropie
Izomorfism (cristalografie)
Dimorfism (cristalografie)

Referințe

Știința materialelor
Cristalografie
Geologie
Mineralogie

Polimorfism (cristalografie)


Arroyo de los Molles ist der Name folgender Flüsse:

 Arroyo de los Molles (Arroyo Maciel), Nebenfluss des Arroyo Maciel, Uruguay
 Arroyo de los Molles (Arroyo de Chamangá), Nebenfluss des Arroyo de Chamangá, Uruguay
 Arroyo de los Molles (Río Negro), Nebenfluss des Río Negro, Uruguay
 Arroyo de los Molles (Río Yí, I), Nebenfluss des Río Yí, Uruguay
 Arroyo de los Molles (Río Yí, II), Nebenfluss des Río Yí, Uruguay

Arroyo de los Molles


Oxalis versicolor er jurt af smæruættkvísl sem er upprunnin frá Suður-Afríku.

Tilvísanir

Súrsmæruætt

Oxalis versicolor


නෙක්‍රොපොලිසයක් (පුරාතන ග්‍රීක:  nekropolis, සාහිත්‍යමය අර්ථය "මළවුන්ගේ නගරය") යනු විසිතුරු සොහොන් ස්මාරක සහිත විශාල පුරාතන සුසාන භූමියකි. මෙම වදන මගින් හැඟවෙන්නේ නගරය තුළ වූ සොහොන්ගැබ් මෙන් නොව නගරයෙන් දුරස්ව පිහිටි වෙනම භූමදාන අඩවියකටයි. මේවා ඉතිහාසයේ විවිධ යුගවල විවිධ ස්ථාවලින් හමුවේ. මේවා පොළව මතුපිටට ඉහළින් ඉදිකිරීම් සිදු නොකරන මිනී වළ භූමිවලට වඩා වෙනස් ය. මෙම වදන බහුලව පුරාතන අඩවි සඳහා භාවිතා වුව ද, ග්ලාස්ගෝ නෙක්‍රොපොලිසය වැනි නූතන සුසානභූමි සඳහා ද භාවිතා වන අවස්ථා ඇත.

ඉතිහාසය

පුරාතන ඊජිප්තුවේ ගීසා නෙක්‍රොපොලිසය ලොව වඩාත් ප්‍රචලිත සහ පැරණිතම නෙ‍ක්‍රොපොලිසයක් බවට පත්වූයේ ගීසාහි මහා පිරමිඩය පුරාතන ලෝකයේ පුදුම හතට ඇතුළත් කළ සමයේ සිට ය. පාරාවෝවරුන්ගේ භූමදානය සඳහා භාවිතා වූ පිරමිඩ හැරුණුවිට ඊජිප්තු නෙ‍ක්‍රොපොලිසයෙහි මුල්කාලීන රාජවංශික යුගයේ දර්ශීය රාජකීය සොහොන්ගැබ් ලෙස භාවිතා වූ මස්ටාබාවන් ද දක්නට ලැබේ.

නක්ෂ්-ඉ රස්ටම් යනු ඉරානයේ ෆාර්ස් පළාතේ පර්සිපොලිස් සිට 12 km පමණ වයඹදිගින් පිහිටි පුරාතන නෙ‍ක්‍රොපොලිසයකි. නක්ෂ්-ඉ රස්ටම්හි දක්නට ඇති ආදිතම කැටයම් ක්‍රි.පූ. 1000ට පමණ අයත් යැයි සැලකේ. මෙයට දැඩිව හානිවී පැවතුණ ද, එමගින් නිරූපණය වන්නේ අසාමාන්‍ය හිස්වැස්මක් පැළඳි එලමයිට් සම්භවයක් ඇතැයි සිතිය හැකි පුද්ගලයකුගේ රුවකි. මෙය විශාල රූපයක කොටසක් වන අතර IIවන බහ්රම්ගේ නියෝග මත ඉන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඉවත්කොට තිබේ. ගල් මුහුණතේ ඇකිමේනීය රජවරුන් හතර දෙනකුගේ සොහොන්ගැබ් හාරා ඇති අතර, මෙය පොළවට වඩා සැලකිය යුතු උසකින් යුක්ත වීම විශේෂත්වයකි. මෙම සොහොන්ගැබ් ඒවායේ මුහුණත්වල ඇති හැඩය හේතුවෙන් 'පර්සියානු කුරුස' ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. පසුව, සැසේනියානු රජවරුන් විසින් සොහොන්ගැබ්වලට පහළින් ගල් කැටයම් මාලාවක් සිදුකරවා ඇත.

මයිසීනියානු ග්‍රීක යුගයේ පූර්ව-දින නිර්ණ පුරාතන ග්‍රීසියේ භූමදානයන් නගරය තුළ සිදුවී ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් මයිසීනිහි රාජකීය සොහොන්ගැබ් පිහිටා ඇත්තේ නගර ප්‍රාකාර පිහිටි සීමාවේ ය. පුරාතන ග්‍රීක යුගයේ දී මෙම සම්ප්‍රදාය වෙනස් වූ අතර, සාමාන්‍යයෙන් නෙක්‍රොපොලිසයන් නගරයෙන් පිටත ඉදි විය. කෙසේනමුත්, පුරාතන ග්‍රීක ලෝකය තුළ මෙම විවිධ ආකාරවලින් පැවතිය හැක. ස්පාර්ටාව නගරය තුළම භූමදානය කිරීමේ චාරිත්‍රය අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන ගිය රාජ්‍යයකි.

එට්‍රස්කන්වරුන් සාහිත්‍යමය වශයෙන් "මළවුන්ගේ නගරය" සංකල්පය භාවිත කළ බැව් පෙනේ. සර්විටෙරිහි බැන්ඩිටෂියා නෙක්‍රොපොලිසයේ දර්ශීය සොහොන්ගැබක් සොහොන් ගොඩැලිවලින් යුක්ත අතර, එය අධෝභෞම ශෛලමය සොහොන් එකක් හෝ කිහිපයක් ආවරණය කරමින් පිහිටයි. මෙම සොහොන්වල බහුවිධ කුටීර ඇති අතර, මේවා සමකාලීන නිවෙස් සේම බෙහෙවින් අලංකාර කොට ඇත. මෙම සොහොන් ගොඩැලි මාවත් ජාලයක සකසා තිබීම හේතුවෙන් එයට ජීවත්වන්නන්ගේ නගරයක පෙනුමක් ලැබී ඇත. කලා ඉතිහාසඥ නයිජල් ස්පයිවී සලකන්නේ මේ සඳහා සුසාන භූමිය යන වදන නොගැළපෙන බවත්, මෙම විචිත්‍ර භූමදාන අඩවිවලට නෙක්‍රොපොලිසය යන නාමය යෙදීම සාධාරණ බව ය. එට්‍රස්කන් නෙක්‍රොපොලිස සාමාන්‍යයෙන් කඳුවල හෝ කඳු බෑවුම්වල පිහිටා තිබිණි.

පුරාතන රෝමයේ පවුල් සිය මියගිය ඥාතීන් සිය නිවෙස් තුළම භූමදානය කළේ මුතුන්මිත්තන් වන්දනාව එකල රෝම සම්ප්‍රදායයක් වූ නිසායි. ක්‍රි.පූ. 449 මේස දොළහේ ප්‍රඥප්තිය මගින් මෙය තහන්ම කෙරුණු අතර, මේ නිසා රෝමවරුනට නෙක්‍රොපොලිසයන්හි භූමදානය කිරීමේ පිළිවෙත ඇරඹීමට සිදු විය.

මේවාත් බලන්න

නෙක්‍රොපොලිස ලැයිස්තුව
අවමංගල කලාව
කැටකොම්බ්

ආශ්‍රේයයන්

සුසාන භූමි

නෙක්‍රොපොලිසය


Farolicos puede referirse a:
 el nombre común de la planta Reseda undata
 el nombre común de la planta Vaccaria hispanica

Farolicos


دونالد يانج  هو لاعب كرة مضرب أمريكي.

روابط إضافية
 Young's ATP Profile
 Young's Juniors Profile/Results
 Young's Juniortennis.com Profile
 New York Times Donald Young Article

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعلام كرة مضرب من إلينوي
أعلام كرة مضرب من ولاية جورجيا
أفارقة أمريكيون في القرن 20
أفارقة أمريكيون في القرن 21
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 20
رجال أمريكيون أفارقة في القرن 21
رياضيون أمريكيون أفارقة في القرن 21
رياضيون من أتلانتا (جورجيا)
رياضيون من شيكاغو (إلينوي)
لاعبو كرة مضرب أفارقة أمريكيون
لاعبو كرة مضرب أمريكيون
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من الولايات المتحدة الأمريكية
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2012
لاعبو كرة مضرب من أتلانتا (جورجيا)
لاعبو كرة مضرب من شيكاغو
مواليد 1989
اعتزل التنس

دونالد يانج


Es una localidad en el municipio de Tepic, en el estado mexicano de Nayarit. Ubicada a solo 8 km del centro de Tepic hacia la carretera a Mora.

Demografía

Según el censo de población y vivienda 2010 realizado por el INEGI, la localidad tenía 5,385 habitantes. Sus colonias son
 Villas del Molino
 Molino del Rey
 Fraccionamiento SUTSEM
 Villas de la Cantera
 Jazmines
 Cantera del Nayar
 Fraccionamiento Olimpo
 La Floresta
 Villas del Roble
 Villas del Prado
 La Cantera
 Revolución
 Vistas de la Cantera
 Ejido de la cantera
 Aramara I y II
 Los Agaves
 Heroes de la patria (Bugambilias-Policía estatal)
 Ejido 6 de enero (Mora)

Referencias

Véase también

Tepic

Tepic (municipio)

Localidades del estado de Nayarit

La Cantera (Tepic)


One for the Kids is the third studio album by American rock band Yellowcard. It was released on April 3, 2001 on Lobster Records and is the first Yellowcard album to include Ryan Key as lead singer and guitarist. It was produced, engineered and mixed by Darian Rundall at Stall No. 2 in Redondo Beach, California. "Drifting" and "Rock Star Land" both originally appeared on the band's previous EP, Still Standing EP.

Background
Yellowcard released their first two albums – Midget Tossing (1997) and Where We Stand (1999) – through guitarist Ben Harper's label Takehold Records. Following this, vocalist Ben Dobson was replaced by Ryan Key in early 2000. Key had played shows with Yellowcard while in the high school act Modern Music; Takehold had previously released a cassette for Modern Music. Bassist Warren Cooke's brother was close friends with Stevan Lubarsky, who ran the Californian-based label Lobster Records. On June 15, 2000, Yellowcard signed to Lobster Records, and were aiming to release their next album in early 2001. The band moved from their native Florida to Thousand Oaks, California to record the album. Sessions where held at Stall No. 2 in Redondo Beach, California, with producer and engineer Darian Rundall. He mixed the recordings, before the album was mastered by Mark Chalecki at Capitol Records in Hollywood, California.

In a 2011 interview, violinist Sean Mackin described the album:
"One for the Kids was a really big album for us. [...] We were just high school kids. When we decided to make a run at being in a band, we signed to a record label, Lobster Records. They had full distribution, and we started recording as a different style of band than when we first started. That was very punk-rock-focused, kind of extra adolescent? When Ryan joined the band, it brought a different kind of songwriting that allowed us to showcase our different sorts of influences. It's an important part of Yellowcard and, really, the version of our band that most people know."

Release
On February 23, 2001, One for the Kids was announced for released in a month's time. In addition to this, "October Nights" was made available for download through the band's MP3.com profile. One for the Kids was initially scheduled for released in March 2001, before being eventually released on April 3, 2001. $15,000 had been spent making the album and promoting it, with the band helping the label (which consisted of two employees) stuff envelops and ship posters. After the album's release, the band embarked on their first full-length tour, alongside Rise Against and Mad Caddies. In July and August 2001, the band toured the southern states with Inspection 12. In November 2001, the band went on a two-week tour of the US west coast with Bordem. On November 18, 2003, One for the Kids was reissued as an enhanced CD. It was pressed on vinyl for the first time in 2012, as joint release between label Shop Radio Cast and Lobster Records.It was announced on November 19, 2021, that a 20th Anniversary remixed/remastered reissue of One For the Kids was in production by Lobster Records for a summer 2022 release.

Reception

AllMusic stated the album is "full of hooks and catchy choruses as strong as any of the syrupy sweet punk bands around southern California." and compared the sound of the album to Dave Matthews Band. Sputnikmusic praised the band's inclusion of the violin and stated the album was a "rough draft of Ocean Avenue". Exclaim! also praised the band's use of violin, stating "not since FM's Nash the Slash donned bandages has the electric violin been used so effectively in rock music." as well as stating the album had "above average, melodic punk, fusing energy and enthusiasm with creative chord progressions, classically-inspired riffs and harmonies aplenty
HM included the song "Something of Value" on the list of essential Yellowcard songs in a retrospective career review.

Track listing
All music by Yellowcard, all lyrics by Ryan Key.

Personnel
Personnel per booklet.

Yellowcard
 Ryan Key – lead vocals, guitar
 Sean Mackin – violin, backing vocals, string arrangements
 Warren Cooke — bass
 Ben Harper – guitar
 Longineu W. Parsons III – drums

Additional musicians
 Rodney Wirtz – viola
 Alicia Day – cello

Production and design
 Darian Rundall — producer, engineer, mixing
 Mark Chalecki — mastering
 Michael Johansen — design, layout
 Tracy Densford – photography

References

External links

One for the Kids at YouTube (streamed copy where licensed)

2001 albums
Yellowcard albums
Lobster Records albums
Punk rock albums by American artists
Melodic hardcore albums

One for the Kids


Frederik Buch som Dekoratør er en dansk stumfilm fra 1913, der er instrueret af Sofus Wolder efter manuskript af Harriet Lehmann.

Handling
En dekoratørsvend får til opgave at polstre en stol i et rigmandshjem, men hans arbejdsmetoder er uortodokse, og snart fyldes hjemmet af en hel stab af håndværkere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Frederik Buch som Dekoratør


Die evangelische Kapelle Beddelhausen ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Beddelhausen, einem Ortsteil der Stadt Bad Berleburg im Kreis Siegen-Wittgenstein (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Der schlichte, verputzte Saal mit leicht eingezogenem, gerade geschlossenem Chor wurde im Kern am Ende des 13. Jahrhunderts erbaut. Die Fenster sind spitzbogig. Das Langhaus ist flachgedeckt, in den Chor wurde ein Kreuzgratgewölbe eingezogen. Der Chor wird durch einen spitzbogigen Triumphbogen vom Langhaus getrennt. Die dreiseitige Empore ist mit 1660 bezeichnet.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Beddelhausen
Beddelhausen
Erbaut im 13. Jahrhundert
Baudenkmal in Bad Berleburg
Bad Berleburg
Bad Berleburg
Beddelhausen
Beddelhausen

Evangelische Kapelle Beddelhausen


Barbu Catargiu (26 October 1807 – ) was a conservative Romanian politician and journalist. He was the first Prime Minister of Romania, in 1862, until he was assassinated on 20 June that year. He was a staunch defender of the great estates of the boyars, and notably originated the conservative doctrine that "feudalism in Romania had never existed".

Early life
Barbu Catargiu was born on 26 October 1807 to Ștefan Catargiu, a political activist and Țița (Stanca) Văcărescu. He lived abroad in Paris from 1825 to 1834, where he studied law, history, and philosophy. He returned to Wallachia for a short time, and was a member of the Obsteasca Assembly of Wallachia. An opponent of violence and armed revolution, he resumed his world travels during the Revolutions of 1848, working primarily as a journalist and making a documentary.

Political life
After his return to Romania, Catargiu entered political life as a firm conservative. He believed that evolution, rather than violent revolution was the best way to modernize the Government, and would give the fledgling Romania the best chance at unity. He also advocated an aristocratic republic as the best form of governance, clearly believing in guarding the power of the boyars.

Catargiu was appointed to the position of minister of finances by Alexandru Ioan Cuza. He quickly gained acclaim for his oratorical skills, and became the focal point of the Conservative Party. He did very little to actually organize the party, instead depending on his own charisma and ideals to give the party focus. Cuza, despite not agreeing with the conservative doctrine and even seeing Catargiu as an adversary of sorts, recognized his abilities and the power of his followers and chose Catargiu as prime minister of the newly formed union between Wallachia and Moldavia.

On 15 February 1862, Catargiu was sworn in as the first prime minister of Romania, ruling from Bucharest. As prime minister, Catargiu hoped to reorganize and simplify the administration. He formed four administrative divisions, two in what had been Wallachia and two in Moldavia. He placed the four divisions under the supervision of a minister of the interior, and unified the financial and judicial departments under the central government. Arguably the most important act of his rule was his order to begin a railroad in Moldavia that would link the two provinces and greatly aided unification. He also continued his support for the "old order" and claimed that large estates were historically sanctioned and were solely the property of the boyars. He also clamped down on rioting in the cities, censored the press, and refused to allow large assemblies to meet. He denied the right of the people to meet on the Bucharest "Field of Liberty" to commemorate the Revolution of 1848, an act which garnered him much animosity.

Assassination
One week after the "Field of Liberty" Incident, on 20 June 1862, Catargiu was shot and killed at close range when leaving a parliamentary meeting. The assassin was never apprehended, despite the efforts of the police force. The killing left the Conservative Party without a strong leader or sense of direction. They quickly lost power, as Catargiu was replaced by Nicolae Crețulescu, a much more progressive politician.

Despite Catargiu's relative unpopularity, his memory was celebrated by the Romanians. A statue of him was placed opposite the Bibescu Vodă Park in Bucharest, near the Metropolitan Tower, close to where he was killed. It stood from 1900 until 1984; in 2001, it was restored, albeit without the original pedestal.

1862 Cabinet
During his premiership Catargiu's cabinet consisted of:

Constantin N. Brăiloiu/Dimitrie Cornea (Justice)
Alexandru Moruzi/Grigore Balș/Alexandru Catargi/Theodor Ghica (Finance)
Ion Ghica (War)
Apostol Arsache (Foreign Affairs)
Barbu Catargiu/Dimitrie Cornea/Alexandru Florescu (Public Works)
Barbu Catargiu/Apostol Arsache (Interior)
Grigore Balș/Barbu Bellu (Religion and Public Instruction)
Apostol Arsache/Alexandru Florescu (Control)

See also
List of unsolved murders

References

Further reading
Hitchins, Keith. 1996. The Romanians 1774–1866. Oxford: Clarendon Press.
Barbara Jelavich. 1984. Russia and the Formation of the Romanian National State 1821–1878. Cambridge: Cambridge University Press.
Riker, T.W. 1971. The Making of Roumania. New York: Arno Press & The New York Times.
Robert William Seton-Watson. 1963. Hamden, Conn: Archon Books.
Maria Todorova. 2004. New York: NYU Press.

External links
Romanian Language Biography
Romanian List of Notable Assassination Attempts

1807 births
1862 deaths
1860s assassinated politicians
Assassinated prime ministers
Assassinated Romanian politicians
Conservative Party (Romania, 1880–1918) politicians
Deaths by firearm in Romania
Male murder victims
People murdered in Romania
Politicians from Bucharest
Prime Ministers of Romania
Prime Ministers of the Principality of Wallachia
Romanian Ministers of Interior
Unsolved murders in Romania

Barbu Catargiu


Indias next generation er en dansk oplysningsfilm fra 2009, der er instrueret af Vibeke Becker Larsen og Julie Louise Jensen.

Handling
Sushma Dayanand Hiwale er en meget enestående taxachauffør i Mumbai. Hun er nemlig kvinde i et mandsdomineret fag. Langs den lange række af de traditionelle sort-gule taxaer dukker kun mænd frem af bilerne. Er en ny generation af kvinder ved at overtage et mandeerhverv?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Oplysningsfilm fra Danmark

Indias next generation


Masaru Hashiguchi (født 21. maj 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka og Avispa Fukuoka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masaru Hashiguchi


Le référendum constitutionnel serbe de 2022 a lieu le  afin de permettre à la population de se prononcer sur un amendement de la constitution de 2006 visant à réformer le pouvoir judiciaire afin de le mettre en adéquation avec les normes de l'Union européenne.

Le projet soumis à référendum reçoit une large majorité des suffrages, malgré une abstention touchant près de 70 % des inscrits.

Contexte

Réforme de la justice

Les élections législatives de juin 2020 sont marquées par la victoire sans appel de la coalition menée par le Parti progressiste serbe (SNS) au pouvoir et ses alliés. Dans le contexte d'un boycott de nombreux partis d'opposition qui ne considèrent pas les conditions d'organisation du scrutin comme démocratiques et dénoncent une dérive autoritaire, la coalition du SNS réunit près de 61 % des suffrages et  sur les 250 composant l'Assemblée nationale, bien au-delà de la majorité absolue nécessaire pour gouverner.
Conservateur, nationaliste et pro-européen, le Parti progressiste est au pouvoir au sein d'un gouvernement de coalition dirigé par la présidente du gouvernement Ana Brnabić tout en étant largement contrôlé par le président de la République Aleksandar Vučić. Ce dernier bénéficie ainsi d'une majorité étendue afin de mettre en œuvre son programme de réformes.

En , le gouvernement entreprend de remettre à l'ordre du jour une réforme du système judiciaire, en projet depuis près de dix ans. Cette volonté réformatrice intervient dans le contexte de la procédure d'adhésion de la Serbie à l'Union européenne (UE) initiée en 2011, dont le chapitre 23  impose l'indépendance du pouvoir judiciaire et son rapprochement des normes de l'UE ainsi que le renforcement de l'État de droit. Initiée sous le gouvernement du socialiste Ivica Dačić par le vote en 2013 de la stratégie nationale pour la réforme judiciaire visant à garantir l'indépendance du pouvoir judiciaire, la réforme est officiellement adoptée par le gouvernement Vučić I en 2015, et un référendum constitutionnel prévu pour 2017. Le projet souffre cependant de nombreux retards, notamment en raison du non-respect de la procédure d'amendement à la Constitution, ce que la ministre de la justice Nela Kuburović finit par reconnaitre courant 2019. Ayant rédigé seul les amendements proposés, le gouvernement est également accusé de chercher à placer le pouvoir judiciaire sous son contrôle, à l'exact opposé des principes mis en avant par le projet de réforme.

Repris de zéro après les législatives de 2020, le projet suit cette fois-ci le parcours classique d'amendement constitutionnel, accompagné d'une réforme du système référendaire. La première mouture du projet d'amendement est votée le 3 décembre 2020 par l'Assemblée nationale, puis soumis à plusieurs reprises à l'avis urgent de la Commission de Venise, le texte étant chaque fois amendé pour répondre aux recommandations de celle-ci. Si elle se félicite des progrès du texte en matière de mise en conformité du système judiciaire serbe avec les standards européens et internationaux, et juge le processus de consultations publiques , la commission souligne le manque d'implication des membres de l'opposition par le gouvernement dans la procédure. La commission avertit notamment du risque de  et juge que le texte est  mais pas un aboutissement. Les amendements devront ainsi être suivis pour une grande partie de textes législatifs dont dépendront leur application. La version finale du texte est enfin votée le 7 juin 2021 par l'Assemblée nationale à la majorité des deux tiers requise.

À l'origine attendu à l'automne 2021, le référendum est finalement fixé au 16 janvier 2022, soit moins de deux mois avant les élections présidentielle et législatives anticipées.

Réforme référendaire
Depuis l'adoption de la Constitution de 2006, sa révision impose le recours à un référendum constitutionnel, or la loi référendaire en vigueur impose un quorum de participation d'au moins 50 % des inscrits et un vote favorable acquis à la majorité absolue des suffrages exprimés. La première condition, jugée trop difficile à atteindre, est supprimée sous l'impulsion du gouvernement, l'Assemblée nationale votant la modification du texte le 25 novembre 2021. La réforme est accueillie positivement par la Commission de Venise, qui note que ses principales recommandations ont été suivies afin de mettre le nouveau texte en conformité avec les normes internationales. La suppression du quorum ne se fait cependant pas sans polémique, l'opposition accusant le gouvernement de faciliter un futur référendum sur un règlement de la question de l'indépendance du Kosovo. Plusieurs dispositions de la loi concernant les référendums d'initiative populaire sont également vivement critiquées, notamment la mise en place d'une taxe sur la vérifications des signatures collectées, l'absence de représentants des auteurs des initiatives dans les commission électorales et les bureaux de vote, et la suppression de l'interdiction faite au Parlement de revenir sur la décision d'un vote populaire sous quatre ans. Des manifestations d'opposition à la loi sont rapidement organisées, couplées à des opérations de blocage des routes, ce qui conduit le gouvernement à revenir sur la loi. Le 10 décembre, tous les éléments contestés par les manifestants sont abrogés par un nouveau vote de l'Assemblée, à l'exception de la suppression du quorum de participation.

Contenu

La question posée est « Êtes-vous favorable à la ratification de la loi modifiant la Constitution de la république de Serbie ? » (« Да ли сте за потврђивање акта о промени Устава Републике Србије ? »)

Outre le renommage de la Cour suprême de cassation en Cour suprême, la révision de la constitution porte sur de nombreux changements liés au pouvoir judiciaire, dont son système hiérarchique et son indépendance.

Hauts conseils de la magistrature
Le Haut Conseil judiciaire (HCJ) est dorénavant composé de onze membres : le président de la Cour suprême, six juges élus par leurs pairs et quatre avocats élus par l'Assemblée nationale à la majorité des deux tiers parmi dix candidats présélectionnés par une commission parlementaire, ayant dix années d'expérience et n'étant pas membres d'un parti politique. Les attributions du HCJ et le processus de ses décisions sont codifiés dans le nouveau texte constitutionnel afin de fournir des garanties de procédures aux plaignants.

Le Haut Conseil des procureurs (HCP) est également composé de onze membres : le procureur général suprême, le ministre de la Justice, cinq procureurs élus par leur pairs et quatre avocats élus par l'Assemblée nationale dans les mêmes conditions que pour le HCJ.

Indépendance de la justice
L'Assemblée nationale n'est plus en charge d'élire les présidents des tribunaux, les procureurs, les juges et les procureurs adjoints ni ne peut décider de la cessation de leurs fonctions. Ces compétences sont attribuées au Haut Conseil judiciaire. Seul le procureur général suprême demeure élu par l'Assemblée , mais celui ci bénéficie de plusieurs garanties de son indépendance dont un mandat permanent et des motifs de révocations fixes.

L'accent est mis sur l'indépendance des juges. Leur nomination intervient selon des critères de sélection objectifs tels que la nationalité, un âge minimum, les qualifications et une expérience professionnelle. De même, les juges et procureurs bénéficient de l'introduction du principe d'inamovilibité : leurs affectations et fonctions ne sont modifiables contre leur volonté qu'en cas de réforme du système judiciaire ou de sanction disciplinaire. Ne peuvent mettre fin à leurs fonction qu'un départ à la retraite, une demande personnelle du juge, une perte permanente de la capacité à exercer ou de la nationalité, une condamnation à plus de six mois de prison, ou une sanction disciplinaire sur avis favorable du HCJ. Ils bénéficient également de l' : leur opinions dans le cadre d'une procédure judiciaire sont protégées contre les poursuites civiles ou pénales, sans pour autant bénéficier d'une immunité générale, en dehors de ce cadre.

Campagne
La campagne référendaire est marquée par la forte polarisation du pays entre gouvernement et opposition. Si le premier bénéficie dans sa démarche du soutien de l'Union européenne dont notamment la France, l'Allemagne et l'Italie ainsi que de ceux du Royaume-Uni et des États-Unis, qui saluent le 14 janvier dans un communiqué commun ce , il fait face aux conséquences de son déficit total de confiance chez une partie de la population.

L'absence d'une presse libre dans le pays ainsi que l'autoritarisme dont est accusé le gouvernement conduisent l'opposition à s'opposer à la modification de la Constitution et à appeler au boycott, voyant en elle un manœuvre du Parti progressiste en vue des législatives d'avril. L'opposition souverainiste accuse le gouvernement de chercher à priver la justice de son pouvoir et d'obéir aux exigences de l'Union européenne, accusant notamment George Soros d'être à l'origine du projet.

Contrairement aux précédents scrutins serbes, le référendum n'a pas lieu sur le territoire contesté du Kosovo, ravivant les tensions avec la Serbie. Le 16 janvier 2022, son Assemblée vote contre l'organisation du vote sous l'impulsion du Premier ministre Albin Kurti. Malgré les appels des puissances occidentales à revenir sur cette décision, les bulletins de vote concernés sont ainsi bloqués à la frontière par la police kosovare. Les quelques cent mille Serbes résidant au Kosovo ont cependant encore la possibilité de se déplacer dans quatre villes serbes pour y voter, ou de recourir à un vote par correspondance.

Résultat

Analyse

Les résultats donnent plus de 60 % de suffrages exprimés en faveur de la modification de la Constitution. Le taux de participation s'établit quant à lui à un peu plus de 30 % des électeurs inscrits sur les listes électorales. La publication des résultats définitifs est retardée en raison de l'annulation des résultats dans neuf bureaux de vote, qui oblige à une répétition du scrutin le 2 février dans les circonscriptions associées.

La présidente du gouvernement Ana Brnabić félicite la population pour la victoire du Oui, déclarant notamment . Le président Vuvic déclare quant à lui que .

Le résultat est également accueilli favorablement par l'Union européenne, dont le chef de la diplomatie européenne Josep Borrell et le commissaire à l'élargissement Olivér Várhelyi rencontre Ana Brnabić la semaine suivante dans le cadre d'un conseil UE-Serbie.

Le faible taux de participation ainsi que l'arrivée en tête du Non dans la capitale Belgrade amènent l'opposition à revendiquer la défaite du Parti progressiste serbe au référendum, en amont des législatives d'avril.

Notes et références

2022
Serbie
2022 en Serbie
Serbie, 2022
Politique en janvier 2022

Référendum constitutionnel serbe de 2022


Eastbourne International 2017 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på græsbaner i Devonshire Park Lawn Tennis Club i Eastbourne, Storbritannien i perioden 23. juni - 1. juli 2017 – ugen inden Wimbledon-mesterskaberne 2017. Det var den 43. udgave af Eastbourne International, der på grund af et sponsorat for sidste gang blev afviklet under navnet Aegon International, og turneringen var del af WTA Tour 2017 i kategorien WTA Premier samt ATP World Tour 2017 i kategorien ATP World Tour 250.

Præmier

Den samlede præmiesum for Eastbourne International 2017 androg $ 753.900 i kvindernes rækker, mens der var $ 635.660 på spil i mændenes turnering.

Resultater

Damesingle

I hovedturneringen deltog 48 spillere. Feltet bestod af 38 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 15. maj 2017 (seks uger før turneringens start), fire spillere havde modtaget et wildcard, mens de sidste seks spillere havde spillet sig igennem kvalifikationsturneringen.

Herresingle

I hovedturneringen deltog 28 spillere. Feltet bestod af 21 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 15. maj 2017 (seks uger før turneringens start), tre spillere havde modtaget et wildcard, mens de sidste fire spillere havde spillet sig igennem kvalifikationsturneringen.

Damedouble

Turneringen havde deltagelse af 16 par.

Herredouble

Turneringen havde deltagelse af 16 par.

Eksterne henvisninger
 Eastbourne International

Noter

2017
WTA Tour 2017
ATP World Tour 2017

Eastbourne International 2017


Particle displacement or displacement amplitude is a measurement of distance of the movement of a sound particle from its equilibrium position in a medium as it transmits a sound wave.
The SI unit of particle displacement is the metre (m). In most cases this is a longitudinal wave of pressure (such as sound), but it can also be a transverse wave, such as the vibration of a taut string.  In the case of a sound wave travelling through air, the particle displacement is evident in the oscillations of air molecules with, and against, the direction in which the sound wave is travelling.

A particle of the medium undergoes displacement according to the particle velocity of the sound wave traveling through the medium, while the sound wave itself moves at the speed of sound, equal to  in air at .

Mathematical definition
Particle displacement, denoted δ, is given by

where v is the particle velocity.

Progressive sine waves
The particle displacement of a progressive sine wave is given by

where
 is the amplitude of the particle displacement;
 is the phase shift of the particle displacement;
 is the angular wavevector;
 is the angular frequency.

It follows that the particle velocity and the sound pressure along the direction of propagation of the sound wave x are given by

where
 is the amplitude of the particle velocity;
 is the phase shift of the particle velocity;
 is the amplitude of the acoustic pressure;
 is the phase shift of the acoustic pressure.

Taking the Laplace transforms of v and p with respect to time yields

Since , the amplitude of the specific acoustic impedance is given by

Consequently, the amplitude of the particle displacement is related to those of the particle velocity and the sound pressure by

See also
Sound
Sound particle
Particle velocity
Particle acceleration

References and notes

Related Reading:

External links
Acoustic Particle-Image Velocimetry. Development and Applications
Ohm's Law as Acoustic Equivalent. Calculations
Relationships of Acoustic Quantities Associated with a Plane Progressive Acoustic Sound Wave

Acoustics
Sound
Sound measurements
Physical quantities

Particle displacement


Die Pacific-Klasse (auch Pacific-Forum-Klasse oder ASI 315) ist eine Bootsklasse von 22 Patrouillenbooten, die von Australien im Rahmen des Pacific Patrol Boat Program für 12 Südpazifik-Staaten zwischen 1985 und 1997 gebaut und gespendet wurden. Sie werden vom Militär, den Küstenwachen oder der Polizei der Staaten betrieben.

Betreiberländer
Es gibt insgesamt 12 Betreiberländer:
  (4 Schiffe)
  (3)
   (3)
  (3)
  (2)
  (1)
  (1)
  (1)
  (Remeliik)
  (Nafanua)
  (1)
  (1)

Fußnoten

Patrouillenbootsklasse

Pacific-Klasse


Svijet

Filmovi
 Osvetnici: Rat beskonačnosti
 Crna pantera
 Jurski svijet 2
 Annihilation
 Izbavitelji 2
 Istina ili izazov
 Super murjaci
 50 nijansi slobodniji
 Unsane
 Battle Angel
 Rampage: Totalni kaos
 The First Purge
 Tully
 Osjećam se lijepa
 Ti loviš!
 Tomb Raider
 Krš i lom 2
 Ant-man and the Wasp
 Skyscraper
 Pseći otok
 Solo: Priča iz Ratova Zvijezda
 Hotel Transilvanija 3
 Hereditary
 Sicario 2: Rat bez pravila
 Deadpool 2
 The Meg
 Mamma Mia 2
 Igrač broj 1
 Venom
 Pravednik 2
 12 hrabrih

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Filmovi

Događaji

Osnivanja

 Održan 1. Betinski filmski festival.

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Film u 2018.


En pentekonter, (, 50-årer), var et græsk krigsskib fra antikken. De 25 årer på hver side var oprindeligt anbragt på en enkelt række, men blev senere udviklet til en udgave med to rækker. Skibet blev erstattet med trieren som det vigtigste krigsskib.

Oprindelig udgave
Et skib med 25 årer langs hver skibsside var meget stort - og ret uhåndterligt - efter datidens forhold, og blev næsten udelukkende anvendt til krig og til repræsentative formål. I Homers Illiade gøres der en del ud af, at Akilleus skib og prins Filoktetes syv skibe hver havde 50 roere. Almindelige skibe på den tid havde færre årer, fordi de primært skulle bruges som handelsskibe med langt mindre besætning.

Senere udgave
Fra det 8. århundrede f.v.t. har man beretninger og illustrationer af skibe med to rækker roere, også kendt som biremer. Der blev udviklet en udgave af pentekonteren, som i hver side havde 14 årer nederst og 11 ovenover (andre kombinationer var også mulige). Disse pentekontere var stadigt større end samtidens almindelige skibe, og de blev typisk kun bygget i mindre antal til bystaternes eget brug, som krigsskibe eller til repræsentative opgaver. Datidens søkrig blev overvejende udført med almindelige handelsskibe, og kun de rigeste bystater havde midler til at opbygge egentlige flåder af krigsskibe. I 490 f.v.t. rådede bystaten Athen således kun over to egentlige krigsskibe, som blev suppleret med 48 handelsskibe. På samtidige illustrationer ses skibene oftest med kun én række årer, hvilket tyder på, at man til dagligt brug sparede på besætningen. I løbet af det 5. århundrede f.v.t. overtog trieren - som havde en ekstra række roere - pentekonterens rolle som det vigtigste krigsskib.

Andre betydninger
Udtrykket pentekonter blev i samme periode også benyttet om en græsk befalingsmand, der ledede 50 mænd.

Referencer

Litteratur
 Wallinga, H.T.,  The Ancestry of the Trireme, i Morrison, John S. & Gardiner, Robert (red.), The Age of the Galley: Mediterranean Oared Vessels Since Pre-Classical Times. Conway Maritime, London, 1995. , side 36-48.

Skibstyper
Krigsskibe
Menneskedrevne søfartøjer

Pentekonter


Dihelostema (lat. Dichelostemma),  biljni trod u porodici šparogovki (Asparagaceae) i redu šparogolike (Asparagales), dio je potporodice Brodiaeoideae.

To su trajnice sa 4 priznate vrste (plus 1 hibrid) lukovičastih geofita na zapadu Sjeverne Amerike, od Washingtona do Kalifornije

Vrste
 Dichelostemma congestum (Sm.) Kunth
 Dichelostemma ida-maia (Alph.Wood) Greene
 Dichelostemma multiflorum (Benth.) A.Heller
 Dichelostemma volubile (Kellogg) A.Heller
 Dichelostemma × venustum (Greene) Hoover

Izvori

Brodiaeoideae

Dihelostema


El puerto de los Alazores es un puerto de montaña de la cordillera Penibética, situado en la Sierra de San Jorge, en la provincia de Granada, muy próxima al límite con Málaga.

Este puerto de montaña fue el paso natural más importante entre ambas provincias, por el que transcurría antiguamente el Camino Real de Granada a Málaga. Según algunas fuentes, fue por este puerto por donde Fernando el Católico cruzó en 1487 para conquistar Vélez-Málaga.

Pino carrasco, olmos y pino resinero son las especies arbóreas más comunes en la zona.

En el puerto de los Alazores nace el río Guadalhorce.

Véase también
 Puertos de montaña más altos del mundo

Bibliografía
 Yus Ramos, R. et al: Por la Dorsal Bética. Centro de Desarrollo Rural (CEDER) de la Axarquía, Málaga 2007. ISBN 978-84-690-6437-5

Enlaces externos

Alazores
Cordillera Penibética
Geografía de Loja (Granada)

Puerto de los Alazores


Sanskrit (Devanagari: संस्कृत), Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İran koluna bağlı bir dildir. Sanskrit ve lehçeleri, Antik Hindistan'da lingua franca statüsüne sahip olmuştur. Dil aynı zamanda Hititçe ve Miken Grekçesinden sonra kaydedilmiş en eski Hint-Avrupa dili olmaktadır.

Etimoloji
Sanskrit, sözcük olarak cilalanmış, düzenlenmiş, kusursuzlaştırılmış manalarını taşımaktadır.

Tarihçe
Tarihçiler Sanskrit'i ilk konuşanların Hindistan, Hazar Denizi ve Ortadoğu'ya kadar yayılan çok geniş bir topluluk olduğunu öne sürer; bazıları da bu dilin hiçbir zaman dini ve ilmi çevre sınırlarını aşıp halk tarafından kullanılmadığını iddia etmektedirler.

Sanskrit'i konuşanların ilk vatanları Pencap'tır (Yukarı İndus Vadisi). Burada Sanskrit'in en eski şekli olan Veda lisanı ortaya çıkmıştır. MÖ 2. binyılın ilk yarısına tekabül eden dönemde, Veda dili gelişmiş, esneklik kazanmıştır. MÖ 1. binyılda, Ganj Vadisine kadar yayılan Hint- Ari topluluğu bu lisanı iyice benimsemiş ve daha sonra da Prakrit denilen dil ortaya çıkmıştır. Bu arada komşu kültürlerden birçok sözcük ve kullanılış şekli de Sanskrit'e karışmıştır.

İlk gramer çalışmalarını ise MÖ 5. yüzyılın edip ve bilginleri yapmıştır. Araştırmacılar, Sanskrit'i hakiki zenginliğine kavuşturanların Panini adlı edebiyat bilgininin başını çektiği bir grup olduğunda ittifak halindedirler. Ancak Panini'nin kurduğu gramer kuralları o devirde halkın hemen hemen tamamının konuştuğu Sanskrit'in Veda ve Prakit kollarından birçok yerde ayrılan bir Sanskrit'ti.

Sanskrit'in yayılması
Devrin aydınları önlerine çıkan bu intizamlı lisânı memnuniyetle kabullenmişlerdir. Buna rağmen halk hiçbir zaman Panini'nin gramerini benimsememiştir. Sanskrit'in asıl olarak önem kazanması Hint kutsal metinlerinin yazılmasıyla başlar. Genellikle Devanagari harfleriyle yazılan bu metinlerin Brahmi ve Haroşti harfleriyle yazılmış olanları da vardır. Ancak hepsinde de dil olarak Sanskrit kullanılmıştır.

Sanskrit dili, yapı bakımından hem çekime hem de eklemelere imkân tanıyan bir dildir. Birçok dilden farklı olarak sözcüklerin birbirlerine defalarca eklenmeleri mümkündür. Bu dilde sözcük kombinasyonları sonsuzdur. A sözcüğü, B sözcüğü ve C sözcüğüyle ABC, AABC, BCA vb. şeklinde türetilebilecek yüzbinlerce sözcük vardır ve hepsinin manaları birbirinden farklıdır. Bu yüzden Sanskrit, sözcük bakımından yeryüzünün en zengin birkaç dilinden biridir.

Benzer diller
Sanskritçe ile awesta dilleri arasında benzerlik mevcuttur diğer bütün Hint Avrupa dil aileleri deki dillerde olduğu gibi fakat dilin oransal olarak verilmesi doğru değil
Nitekim sıfatlar, meyve adları ve eylemlerin benzerliği yüzde 1 i geçmez

Sanskrit'in en son halinde 15'i ünlü, 37'si ünsüz olmak üzere toplam 52 harf vardır. Bunlar da kendi aralarında genizden çıkma, bükümlü gibi bölümlere ayrılmaktadırlar.

Günümüzde halk tarafından kullanılmayan Sanskrit'i bilenler, bu dilden Hint tarih ve dinini araştırma alanında faydalanmaktadırlar.

Ayırıcı imleri şunlardır: ā, ī.

Kaynakça

Hint-Aryan dilleri
Hint-İran dilleri
Hint-Avrupa dil ailesi
Hint dilleri

Sanskrit


William Bagot,  baron Bagot ( - ), est un pair britannique, homme politique conservateur et collectionneur d'art.

Jeunesse
Bagot est le fils aîné de deux fils et cinq filles de William Bagot (3e baron Bagot), et de sa femme, Lucie Caroline Elizabeth Agar-Ellis. Sa mère est une fille de George Agar-Ellis (1er baron Dover) et sa sœur, Louisa Bagot, épouse Hamar Alfred Bass de la famille Bass Brewery en 1879. Ses grands-parents paternels sont William Bagot (2e baron Bagot) et sa seconde épouse Louisa Legge (fille de George Legge (3e comte de Dartmouth)).

Bagot fait ses études au Collège d'Eton .

Carrière
Il est lieutenant-colonel dans le Staffordshire Yeomanry et capitaine dans le  Staffordshire Rifle Volunteers et sert comme aide de camp du gouverneur général du Canada de 1876 à 1883. Bagot occupe également le poste de Gentleman Usher of the Privy Chamber de 1885 à 1887 et est juge de paix pour le Derbyshire et le Staffordshire. Entre 1896 et 1901, il est Lord-in-waiting (whip du gouvernement à la Chambre des lords) dans l'administration conservatrice de Lord Salisbury. Il occupe également une commission avec le Staffordshire Imperial Yeomanry pendant la seconde guerre des Boers, dont il démissionne en novembre 1901.

Vie privée

Le 25 juillet 1903, Lord Bagot épouse l'Américaine Lilian Marie May (1863–1958) à l'Oratoire de Brompton. Elle est la plus jeune fille de Henry May, un représentant américain du Maryland. Le couple se sépare peu de temps après le baptême de leur unique enfant, une fille :

 Barbara Bagot (née en 1905), mariée à Oscar Crosby Sewall, fils d'Oscar Trufant Sewall, de Bath, Maine en juin 1934; ils divorcent en 1945 et il se remarie en 1950 avec Patricia Leighton Wilkins.

Lord Bagot est un collectionneur d'art et possède des peintures de Joshua Reynolds, Peter Lely, Paul Véronèse, Albrecht Dürer, Antoine van Dyck, Bartolomé Esteban Murillo, Le Nain, Frans Hals, Jan van Eyck, et de précieuses reliques du règne du roi Charles . Il est également un tireur, un chasseur et un pêcheur passionné sur ses domaines de plus de .

Lord Bagot est décédé à Blithfield Hall, Rugeley, le 23 décembre 1932, à l'âge de , et son cousin Gerald William Bagot,  baron Bagot lui succède. Lady Bagot est décédée le 21 février 1958.

Références

Liens externes

Élève du collège d'Eton
Baron de la pairie de Grande-Bretagne
Décès en décembre 1932
Naissance en janvier 1857
Décès à 75 ans

William Bagot (4e baron Bagot)


السخنة الأردنية بلدة أردنية، تعتبر من أوائل القرى الأردنية التي استقبلت الشيشان في الأردن، والذين استوطنوا فيها وقرى أخرى بعد هجرتهم من شمال القوقاز، وهي بلدة زراعية تعتمد على الزراعة وتربية المواشي. يذكر أن أول من هاجر إلى السخنة من خارج الأردن هم الشيشان والشركس، حيث تقاسموا مع أهلها الأصليين الأرض والزرع وكانوا من أطيب المعاشرة حيث تآخى الشيشان وأهل السخنة (من بني حسن) وفي عام 1948 عندما احتل الصهاينة فلسطين وطردوا أهلها بالقوة هاجر عدد من الفلسطينيين إلى السخنة وسكنوا هناك في مخيم السخنة وما يزال مخيم السخنة قائما حتى الآن.

تاريخ السخنة
تعتبر بلدة السخنة من القرى المأهولة منذ زمن بعيد جداً (من العصر البرونزي) والروماني والبيزنطي، حسب بعثة الآثار من الجامعة الأردنية التي اكتشفت جدار القرية القديمة وعدد من المساكن. وبين الدكتور المشرف الأكاديمي للحفرية الأثرية نبيل علي على أهمية أعمال التنقيبات لهذا الموسم والنتائج الأولية الغنية التي تم الوصول إليها. مشيرا إلى القيمة التاريخية والثقافية لموقع تل السخنة التي سوف تلقي أضواء جديدة على التاريخ الحضاري للأردن لما يتمتع به الموقع من مقومات بيئية ساعدت على استقرار الإنسان في هذا الجزء من المملكة عبر العصور المختلفة.

وأضاف أنه تم الكشف في الموسم الأول من أعمال التنقيب في أجزاء مختلفة من التل الأثري البالغ مساحته 7.5 دونم عن أجزاء من مبنى يمثل برج دفاعي وأجزاء من سور المدينة أرخت إلى العصور البرونزية. وكذلك على مباني سكنية تعود للعصور الرومانية والبيزنطية والتي أعيد استخدامها في الفترات الإسلامية بالإضافة إلى العديد من المواقع الأثرية المختلفة. وأعرب عن أمله أن تتواصل عمليات التنقيب الأثري خلال السنوات القادمة لكشف المزيد من المخلفات الحضارية التي تلقي الضوء على التاريخ الثقافي والحضاري للموقع.

تل السخنة الشمالي
تل السخنة الشمالي هو أحد المدن القائمة منذ العصر البرونزي المبكر الثاني في الجانب الغربي من وادي الزرقاء، وهو أحد المدن الأربعة المحصنة في وادي الزرقاء (خربة البتراوي، وموقع تل بيرة، وموقع JRS-79، وأخيراً تل السخنة الشمالي). وخلال عمليات فتح الطرق حديثاً بين السخنة والقنية من قبل البلديات تم تدمير مساحة واسعة من التل الأثري من قبل الجرافات، حيثُ ظهرت البقايا المعمارية من الطوب الطيني المبني فوق حجارة الأساس.

معالم السخنة
وتعتبر السخنة من أوائل القرى التي بدأ فيها التعليم في الأردن حيث أن مدرسة السخنة انشئت عام 1948م وما تزال قائمة حتى الآن، ويوجد حالياً في السخنة 7 مدارس ضخمة منها 3 مدارس للذكور و4 للإناث. وتعتبر مدرسة السخنة الثانوية للبنين ومدرسة السخنة الثانوية للبنات من أولى المدارس على مستوى المملكة.

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة الزرقاء
قرى الأردن

السخنة (الزرقاء)


Cravens Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cravens Township (Arkansas)
 Cravens Township (Oklahoma)

Cravens Township


PG 1700+518 est une galaxie de Seyfert type 1 qualifiée de Bourdon Radio. Cette galaxie est une galaxie multi-émettrice. Elle fait partie des galaxies elliptiques naines abritant un quasar ; elle se situe dans la constellation du Dragon à plus de 400 millions d'années-lumière.

Découverte de PG 1700+518
PG 1700+518 a été découvert par le KODIAQ survey en 1996. Cette étude consiste en la surveillance du ciel profond dans le domaine des ondes visibles, le KODIAQ survey étudie le ciel avec une grande résolution et une fréquence qui correspond avec celle des quasars qui possèdent de grandes raies d'absorption.

Le KODIAQ s'est effectué avec l'instrument HIRES spectrograph installé sur le télescope Keck I.

Caractéristiques de PG 1700+518
Une observation de PG 1700+518 dans les bande J et H a permis de mettre en évidence un intense flux de gaz se déplaçant autour du cœur de PG 17000+518. C'est d'ailleurs grâce à cette observation que la vitesse des gaz a permis de calculer la masse de , la vitesse des gaz est estimée à , en utilisant la troisième loi de Kepler, le résultat est que la masse de PG 1700+518 est de .

Références

Trou noir supermassif
Quasar

PG 1700+518


Budd Hopkins (Wheeling, West Virginia, 15. lipnja 1931. – New York City, New York, 21. kolovoza 2011.), američki umjetnik, pisac i ufolog, zainteresiran za istraživanje izvanzemaljskih otmica i drugih fenomena NLO-a.

Bibliografija

 Missing Time: : A Documented Study of UFO Abductions (1981.)
 Sacred Spaces: The Book of Temples, The Book of Guardians, The Book of Altars (1983.)
 Intruders: The Incredible Visitations at Copley Woods (1987.)
 Witnessed; The True Story of the Brooklyn Bridge UFO Abductions (1996.)
 Sight Unseen: Science, UFO Invisibility and Transgenic Beings, koautorica Carol Rainey (2003.)
 Art, Life and UFOs: A Memoir'' (2009.)

Životopisi, SAD
Ufolozi

Budd Hopkins