සාරිය (sari, saree, or shari)  යනු ඉන්දියාවේ වාසය කරන කාන්තාවන්ගේ ඇඳුමකි මෙය දිගින් යාර පහත් නමයත් අතර වන අතර මීටර් වලින් මීටර් 4.5 ත්  8 පමණවේ මෙය පළලින් අඩි දෙකත් හතරත් පමණ වන අතර එය සෙන්ටිමීටර් වලින් 60-120  අතරවේ ඉන වටා රැලි යොදන අතර උර හිසට ඉහලින් රෙදි පොටක් යෙදේf. විවිධ විලාසිතා අනුව රැලි දැමීම සිදුවේ අන්ද්‍රා ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්තයේ නෙවිල් සාරි විලාසිතාව බහුලය

බොහෝවිට සාරිය ඇඳීමට පෙර යටසායක් අඳිනු ලබයි.එය පර්කා නමින් හදුන්වයි 'parkar' (परकर මරාටි බසින් මෙය ලහන්ගා(lahaṅgā) හෝ ලෙහෙන්ගා(lehenga) ලෙසද උතුරු ප්‍රදේශයේ පාවඩෛ (பாவாடை) ලෙසද දෙමළෙන් (பாவடா)හෝ ඇතැම්විට ලංගා(லங்கா langa) ලෙසද මලයාලම් තෙළිඟු කණ්ණඩ භාෂාවලින් චානියෝ(chaniyo),පර්කා(parkar),ඝග්රා(ghaghra හෝ ඝහරෝ ලෙසද බටහිරදී ෂයා ලෙසද හදුන්වයි.උඩුකය සදහා අඳින යට ඇදුම හැට්ටය(blouse)මෙය දකුණු ඉන්දියාවේ දී රවිකේ(ravike) ලෙසද අනෙත් පලාත්වල චෝලි(choli) ලෙසද හදුන්වයි.සාරිය ඉන්දියානු අර්ධද්වීපයට අවේණික ඇඳුමකි.අකුණු ආසියාවට අයත් සෑම රටකම පාහේ සාරිය භාවිතාවනු දැකිය හැකිය.ඉන්දීය කාන්තාවන්ගේ ජතික අැඳුම ලෙස භාවිත වන්නේද සාරියයි.

නිරුක්තිය
සාරි(sari)යනු සංස්කෘත බසින්  (शाटी śāṭī රෙදි පටිය යන තේරුම දෙයි' පාලි භාෂාවෙන් शाडी śāḍī or साडी ලෙස හදුන්වයි,වර්තමාන ඉන්දියානු භාෂා බොහෝමයට සාරි(sāṛī)යන වචනය දක්නට ලැබේ. සට්ටිකා 'Sattika' යන වචනය කාන්තාවන්ගේ ඇඳුම යන තේරුම අතීත ඉන්දියාවේ සංස්කෘත භාෂාවේ දක්නට ලැබිණ.

සම්භවය හා ඉතිහාසය
සාරිය ඉන්දියාවේ සමභවය වූ ඇඳුමක් වන අතර එහි ඉතිහාසය ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය දක්වා ඈතට දිවයයි.එනම් ක්‍රිස්තු පූර්ව 2800-1800 අතර ඉන්දියාවේ උතුරු දිග ප්‍රදේශයේ බිහිවූ ශිෂ්ටාචාරය තුල සාරිය සම්භවය ලබන්නට ඇත. ක්‍රිස්තු පූර්ව 5000 දී පමණ ඉන්දියාවේ කපු වගාකළ බවට සාධක ලැබේ. මෙම කාලයේ දීම ඉන්දියානුවන් විසින් කපු වලින් මැසූ වස්ත්‍ර වර්ණ ගන්වා ඇත.ඔවුන් මේ සඳහා ඉන්ඩිගෝ ලාකඩ පැහැය රතු පැහැය කහ යොදාගෙන ඇත  ක්‍රිස්තු පූර්ව 2450-2000 අතර කාලයේ දී ඉන්දියානුවන් සේද රෙදි විවීම සිදුකර ඇත. පෙර සඳහන් කළ පරිදි සාරිය මුල්වරට සම්භවය ලබන්නේ ඉන්දියාවේ ඉන්දු නිම්ණ ශිෂ්ටාචාරය තුලයි.

සාරිය කොටස් තුනකින් සමන්විත ඇඳුමකි .ඉනට අදින යට ඇදුම( Antariya) ළය පෙදෙස වැසෙනසේ අදින යට ඇදුම(Uttariya) හා උඩට අදින ඇඳුම(Stanapatta) වශයෙනි.ක්‍රිස්තු පූර්ව හයවන ශත වර්ෂයේ දී පමණ ඈත අතීතයේ පවා මේ ආකාර කොටස් තුනකින් යුත් සාරිය භාවිතවී ඇත.. ඉනට අදින යට ඇදුම පාද දක්වා දිගු වනසේ සකසා තිබිණ.. එය තවදුරටත් Bhairnivasani skirt නම් ඇදුම දක්වා වර්ධනය විය.වර්තමානයේ මෙය ghagri සහ lehenga යන නම්වලින් ඉන්දියාව තුල හදුන්වයි.. සාරියේ උඩකය ආවරණය වන හැට්ටය උරහිර අවරණය වන ආකාරයට සකසා ඇත, . ක්‍රිස්තු වර්ෂ පළමුවන සියවස හා ක්‍රිස්තු පූර්ව දෙවන සියවස අතර කාලයේ දී සාරියේ යටට අදින යට සාය හා හැට්ටය එක් කොට තනි වස්ත්‍රයක් ලෙස සකසාගෙන තිබී ඇත..

අතීත සංස්කෘත හා දෙමළ කාව්‍ය ග්‍රන්තවල සාරිය හැදි කාන්තාවන් පිළිබද ලියැවී ඇත. අතීතයේ ආසියාතික ස්ත්‍රීන් සිරුරේ මධ්‍ය කොටස පමණක් වැසෙන ලෙස සාරි භාවිතකර ඇත,ධර්ම ශාස්ත්‍ර ග්‍රන්තයේ දැක්වෙන්නෙ සාරිය නාභිය වැසෙනසේ අදිය යුතු බවයි. ඇතැම් අවස්ථාවල නාභිය පෙනෙන සේ හැද නාභිය නොයෙක් ආකාරයට අලංකාරව පෙනෙන ලෙස සරසා තිබිණ. විශේෂයෙන් නාටිකාංනාවන් භාවිතකල සාරි හොදින් නාභිය පෙනෙන සේ නිර්මාණයවී තිබිණ.මෙසේ නාභිය ප්‍රදර්ශනයවන ආකාරයට සාරිය ඇදීම භාරතයේ සම්ප්‍රධායික නාට්‍ය හා නර්තන සම්ප්‍රධායන්හි සම්ප්‍රධායක්විය.

සංස්කෘත සාහිත්‍ය තුල සාරිය හා සම්භන්ධ විවිධ වචන පවතී. උදාහරණ ලෙස Avagunthana (oguntheti/oguṇthikā) යන වදනේ තේරුම වැස්ම යන්නයිl, Uttariya යන්නෙහි තේරුම උරහිස් වැස්ම යන්නයි, Mukha-pata යනු මුහුණු වැස්ම යන්නයි.Sirovas-tra යනු හිස් වැස්ම යන්නයිl. හින්දු විවාහ මංගල්‍ය අවස්ථාවලදී මනාලිය හිස සහ මුහුණද වැසෙනසේ සාරියකින් සැරසී සිටීම සිදුකරයි. මෙසේ මුළු සිරුරම වසෙනසේ ඇඳීම හින්දු සම්ප්‍රධාය අනුව සැමවිටම සිදු නොවේ.විවාහ මංගල්‍ය වැනි අවස්ථාවලදී පමණක් මෙසේ මුළු සිරුරම වැසෙනසේ සාරිය අඳියි  මෙයින් අවිවාහක ස්ත්‍රීන් මෙසේ වේල් පැලද සිටීම අනවශ්‍ය බව පැවසේl. තුන්වන ශතවර්ෂයේදී මහායාන බෞද්ධයන්ද සාරිය සමග වෙල් පැළද සිටිබව පැවසේ. මෙම සාරිය සමග වේල් පැළදීම තවමත් ඇතැම් හින්දි භාෂක ප්‍රජාව අතර පවතින චාරිත්‍රයකි.

අතීත කැටයම් මූර්ති හා චිත්‍ර අධ්‍යනයේදී විවිධ විලාසිතා අනුව නිමැවුන සාරි භාවිත කළඇති බවට සාධක හමුවේ.මෙම සාරි සමග අඳිනලද හැට්ටය සිරුරට තදවන ලෙස නිර්මානය කර තිබින. මුල් යුගයේදී හැට්ටය සිරුරේ ඉදිරිපස කොටස පමණක් වැසෙනසේ ඇඳ පිටුපස කොටස තුනී පටියකින් ගැටගැසීම මහින් සිරුරට සම්බන්ධකර තිබිණ;මෙසේ නිමැවුන හැට්ටය සහිත සාරි රාජස්ථාන් වැනි ප්‍රාන්තවල තවමත් භාවිතවෙයි. සාරිය සමඟ අඳින හැට්ටය විවිධ විලාසිතා අනුව වර්තමානයේ පවා ඉන්දියාවේ භාවිතවේ. එහෙත් දකුණු ඉන්දියාවේදී හැට්ටය ඉදිරිපස කොටසට වඩා පසුපස කොටස ආවරණයවන ලෙස නිමවා ඇත,. නේපාලයේ භාවිතවන හැට්ටයද ඉදිරිපස හොදින් ආවරණය වනලෙස සකසා ගනී.

ඉන්දියානු සංස්කෘතිය තුල විවාහ වැනි අවස්ථාවලදී වැඩිවශයෙන් රතු පැහැති සාරි ඇඳීමට කාන්තාවන් වඩාත් කැමැත්තක් දක්වයි. සේද කපු ආදී රෙදි වලින් වියනලද සාරි ඉන්දියාව තුල බහුලව භාවිතවේ.උස්සව අවස්ථ වලදී හා විශේෂ අවස්ථා වලදී සාම්ප්‍රධායික ඉන්දියානු කාන්තාවන් සරියකින් සැරසී සිටීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වයි. උස්සව අවස්ථා මෙන්ම ඉන්දියාව තුල එදිනෙදා නිවසේ සිටින අවස්ථාවල පවා සරිය භාවිත කරති. පිංතාරු කළ සාරිද ඉන්දියාවේ බහුලය. වර්තමානයේදී කෘතිම කෙඳි භාවිතයෙන් නිමවූ සාරිද ඉන්දියාවේ දක්නට ලැබේ.

ඓතිහාසික ඡායාරූප

බංගලාදේශය

බංගලා දේශයේ ජාතික අැඳුම ලෙස සාරිය (in Bengali=শাড়ি, Śāṛi ) යොදාගනී.බංගලා දේශයේ විවාහක කාන්තාවන් සාරිය අඳින අතර අවිවාහක ස්ත්‍රීන්ද විශේෂ අවස්ථා වලදී සාරි අඳීති.සාරිය බංගලා දේශයේ ජනප්‍රිය කාන්තා අඳුමකි. බංගලා දේශය තුලද ප්‍රාදේශීය වශයෙන් විවිධ විලාසිතා පවතී. කපු හා සේද රෙදි වලින් නිමවාගත් සාරි බංගලාදේශය තුල පවතී.

පකිස්ථානය
පකිස්තානය තුලද ජනප්‍රිය අැඳුමක් ලෙස සාරිය භාවිතවේ.මුස්ළිම් මෙන්ම හින්දු කාන්තාවන්ද සාරිය තම සංස්කෘතික අවශ්‍යතා අනුව සකස්කරමින් භාවිතවනු දැකිය හැකිය.ව්‍යාපාරික හා උස්සව අවස්ථා වලදී පකිස්ථාන් කාන්තාවන් සාරිය භාවිතා කරනු සුළභව දැකිය හැකිය.මධ්‍යම හා ඉහළ පැලැන්තියට අයත් කාන්තාවන් මෙවන් උස්සව අවස්ථා සඳහා විශේෂයෙන් සාරි අඳිති.මුස්ළිම් හා හින්දු කාන්තාවන් ඔවුන්ගේ සමාජ තත්වය නිරූපනය වන ලෙස සාරි අඳිනු දැකිය හැකිය.
 පකිස්ථානු ජාතික හින්දු කාන්තාවන් දිනපතා අඳින අඳුමක් ලෙස සාරිය හැඳින්විය හැකිය, වැඩිහිටි මුස්ළිම් කාන්තාවන්ද සාරිය නිතර භාවිත කරයි නව පරපුරේ පකිස්ථාන් ස්ත්‍රීන් නවීකරණය කළ සාරි භාවිතයට නැඹුරුවී ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව
ශ්‍රී ලංකාව තුලද කැන්ඩියන් සාරිය හෙවත් ඔසරිය ජාතික අඳුම ලෙස සළකයි.ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිතවන සාරිය ප්‍රධාන වර්ග දෙකකට බෙදේ ඒ සාරිය හා ඔසරිය යන නමිනි.මෙයින් ඔසරිය ජාතික අැඳුම වේ,ඔසරිය වඩාත් ජනප්‍රිය උඩරට ප්‍රදේශයේය.අතීතයේ පටන් රදළ හා වංශවත් ස්ත්‍රීන්ට ආවේණික අඳුමක් ලෙස හාරිය පැවතිණ..

ශ්‍රී ලංකාව තුල සාරි වඩාත් ප්‍රචලිත වන්නේ මහනුවර රාජධානි සමයේය.එයට හේතුව එම අවදිය ලංකාවට දකුණු ඉන්දීය බලපෑම් වැඩි වශයෙන් ලැබුන යුගයකි.ඉන්දීය සංස්කෘතියේ ආභාෂය හේතුවෙන් ලංකාව තුල සාරිය වඩාත් ප්‍රචලිත වන්නට ඇතැයි ඉතිහාසඥයන් විශ්වාස කරයි.කෙසේ වෙතත් අතීත යේ ශ්‍රි ලංකාව තුල කුල හීන කාන්තාවන්ට සාරිය හා ඔසරිය අැඳීම තහනම් විය.කල වැඩවසම් සමාජ ක්‍රමය බිඳ වැටීමත් සමග සෑම ලංකික කාන්තාවකටම සාරි හා ඹසරිය අඳීමට අවස්ථාව සැළසින.වර්ථමානය තුල පවා සාරිය ගෞරවාන්විත අැඳුමක් ලෙස සළකනු දැකිය හැකිය.වර්ථමානයේ උසස් රැකියා කරන කාන්තාවන් වැඩි වශයෙන් භාවිත කරන්නේ සාරියයි.

නේපාලය
නේපාලය තුලද සාරිය ඉතා ජනප්‍රිය අඳුමකි.

වෙනත් ආසියානු අැඳුම් හා සමාන අසමානකම්
සාරිය යනු ඉන්දියානුවන්ගේ ප්‍රධාන අඳුම් විලාසිතාවකි.මෙය ඍජුකෝණාස්‍රාකාරව නිපැයුරු අඳුමකි.ඉන්දියාවට අමතරව මෙවැනි ඍජුකෝණාස්‍රාකාර පිළි අැඳීම වෙනත් ආසියාතික රටවලද සිදුකරයි.එහෙත් එම ඇඳුම් සාරියට වඩා වෙනස්ය.මෙසේ ඍජුකෝණාස්‍රාකාර රෙදි ඉඟටිය හා දණහිස් දක්වා ඇඳීම සිදුකරයි.එම ඍජුකොණාස්‍රාකාර රෙදිපටි මූට්ටු කිරීමෙන් සකස්කරගත් සාය යරොම් වැනි අඳුම් ද භාවිත කරයි.

වර්ග
අදවනවිට ඉන්දියානු අද්ධද්වීපය හා දකුණු ආසියානු රටවල මෙන්ම වෙනත් රටවලටද සාරිය ව්‍යාප්තව පවතී.එසේම සාරි විලාසිතා වශයෙන් ගත්කල විශාල වර්ගීකරණයක්  දැකිය හැකිය.ඒ අතර වැඩිම විලාසිතා ප්‍රමාණයක් සරියේ නිජ භූමියවන ඉන්දියාව තුල දක්නට ලැබේ.

මධ්‍යම විලාසිතා
 Chanderi sari – Madhya Pradesh
 Maheshwari – Maheshwar, Madhya Pradesh
 Kosa silk – Chhattisgarh
 Dhokra silk - Madhya Pradesh

නැගෙනහිර විලාසිතා

 Tangail Tant Saree – Bangladesh
 Jamdani – Bangladesh
 Muslin – Bangladesh
 Rajshahi silk (Eri Silk) – Bangladesh
 Tussar silk saree - Rajshahi Bangladesh
 Dhakai Katan - Bangladesh
 Khadi saree - Comilla Bangladesh
 Jute cotton - Bangladesh
 Mooga silk – Assam
 Mekhla Cotton - Assam
 Dhaniakhali Cotton – West Bengal
 Shantipuri cotton- Shantipur, West Bengal
 Phulia Cotton - Phulia, West Bengal
 Begumpur Cotton - Begumpur, West Bengal
 Garad Saree (korial) - Murshidabad, West Bengal
 Tant Saree - Farshganj, West Bengal
 Murshidabad Silk – West Bengal
 Baluchari Silk – Bishnupur, Bankura West Bengal
 Kantha silk & cotton saree – West Bengal & Bangladesh
 Batic Saree - West Bengal & Bangladesh
 Sambalpuri Silk & Cotton Saree – Sambalpur, Odisha
 Ikkat Silk & Cotton Saree – Bargarh, Odisha

 Bomkai Silk & Cotton Saree - Bomkai, Ganjam, Odisha
 Khandua Silk & Cotton Saree – Nuapatna, Cuttack, Odisha
 Sonepuri Silk & Cotton Saree – Subarnapur, Odisha
 Berhampuri silk– Behrampur, Odisha
 Mattha Silk Saree – Mayurbhanj, Odisha
 Bapta Silk & Cotton Saree – Koraput, Odisha
 Tanta Cotton Saree – Balasore, Odisha
 Manipuri Tant Saree - Manipur

බටහිර විලාසිතා

 Paithani – Maharashtra

 Bandhani – Gujarat, Rajasthan, Pakistan
 Kota doria – Rajasthan, Pakistan
 Lugade – Maharashtra
 Patola – Gujarat, Pakistan
 Bagru – Rajasthan, Pakistan
 Gharchola Saree – Gujarat

දකුණු ප්‍රදේශ විලාසිතා
 Mysore silk - Karnataka

 Ilkal saree - Karnataka
 Molakalmuru Sari – Karnataka
 Venkatagiri – Andhra Pradesh
 Mangalagiri Silk Sarees - Andhra Pradesh
 Uppada Silk Sarees - Andhra Pradesh
 Chirala Sarees - Andhra Pradesh
 Bandar Sarees - Andhra Pradesh
 Bandarulanka - Andhra Pradesh
 Kuppadam Sarees - Andhra Pradesh
 Dharmavaram silk saree - Andhra pradesh
 Kanchipuram sari (locally called Kanjivaram pattu) – Tamil Nadu
 Kasaragod saris- Kerala
 Kumbakonam – Tamil Nadu
 Thirubuvanam – Tamil Nadu
 Coimbatore cotton Tamil Nadu
 Chinnalampattu or Sungudi Tamil Nadu
 Balarampuram – Kerala
 Mundum Neriyathum – Kerala
 Mayilati silk -Kerala
 Kannur cotton-Kerala
 Kalpathi silk sarees -Kerala
 Maradaka silk -Kerala
 Samudrikapuram silk and cotton -kerala

 Pochampally Sari or Puttapaka sari– Telangana
 Gadwal sari – Telangana
 Narayanpet – Telangana or Maharashtra

උතුරු ප්‍රදේශ විලාසිතා
 Banarasi – Uttar Pradesh
 Shalu – Uttar Pradesh
 Tanchoi – Uttar Pradesh

ඡායාරූප

මේවාත් බලන්න
 ඇඳුම්

සටහන්

යොමුව

වැඩිදුර කියවීම්
 Ambrose, Kay (1950) Classical Dances and Costumes of India. London: A. & C. Black.
 Craddock, Norma (1994) Anthills, Split Mothers, and Sacrifice: Conceptions of Female Power in the Mariyamman Tradition. Dissertation, University of California, Berkeley.

බාහිර යොමු
 Sari vs. salwar kameez on the subcontinent
 Indian sari falls from grace as urban women adopt Western styles

සාරිය


El desembarco es el decimocuarto álbum de estudio del cantautor argentino León Gieco. Fue publicado en el año 2011 por el sello EMI y producido por León Gieco y Luis Gurevich. Su grabación tuvo lugar en los estudios East-West de Los Ángeles en agosto de ese año. Las canciones fueron grabadas inicialmente en una cinta analógica de 24 canales, a través de antiguos micrófonos RCA44. La placa tiene participaciones especiales de artistas internacionales como Jim Keltner, Jimmy Johnson, Dean Parks, Mark Goldenberg y Tina Guo, y artistas argentinos como Charly García, Raúl Porchetto, María Rosa Yorio, Nito Mestre, Luis Alberto Spinetta y Gustavo Santaolalla.

Grabación

A seis años del lanzamiento de Por favor, perdón y gracias (2005), León Gieco regresó con El desembarco, un esperado álbum de estudio que vio la luz durante los primeros días de noviembre. Un álbum conceptualmente nuevo y diferente en la carrera de León, que registra un sonido muy particular, en el que se dio el gusto de grabar con los músicos que admira desde sus comienzos. Para esta grabación, Gieco contó con el apoyo de una banda de sesionistas internacionales, conformada por Jim Keltner (Crosby, Stills, Nash & Young, Simon & Garfunkel) en batería; Jimmy Johnson (James Taylor, Allan Holdsworth) en bajo; Dean Parks (Steely Dan, Madonna, Stevie Wonder, Michael Jackson) y Mark Goldenberg (Linda Ronstadt, Natalie Imbruglia, Chris Isaak, Willie Nelson, Peter Frampton) en guitarras y la talentosa Tina Guo en chelo. Como si eso fuera poco, en calidad de invitados participaron Luis Alberto Spinetta, Rubén Rada y Gustavo Santaolalla, entre otros, además de concretar la reunión de PorSuiGieco, mítico supergrupo nacional conformado en 1974 por Charly García, María Rosa Yorio, Raúl Porchetto, Nito Mestre y el propio León.

La idea principal de este nuevo disco fue que sonara "a banda", que fuera una performance de los músicos juntos tocando los temas y acompañando a León. Por eso se grabó en el estudio East-West (antes llamado Cello, Ocean Way y originalmente United Western Recorders), que fue construido en los años 50. Por allí pasaron grandes artistas, como Frank Sinatra, Elvis Presley, Bing Crosby, Beach Boys, Sam Cooke, The Mamas & the Papas, entre tantos otros. El Estudio 1, elegido para registrar este disco, es legendario por el sonido de la sala y sus equipos. El disco fue grabado en Los Ángeles durante el mes de agosto, contiene 12 canciones con un sonido crudo y presenta a "El argentinito", como primer corte de difusión. Esta canción, así como el resto del disco, tiene un sonido crudo que León describe como "garaje", característico de las viejas grabaciones analógicas, fruto de cuatro intensos días de grabación en los antológicos estudios Ocean Way de Los Ángeles. Mientras aguardaba la aparición de este trabajo discográfico, Gieco había adelantado que para el 2012 preparaba un gran festejo con motivo de cumplir 40 años de carrera. De todo el intenso trabajo en torno a la placa, Gieco resaltó que "quise hacer la tapa del disco con una foto con la guitarra que Edelmiro Molinari usó con Almendra a modo de homenaje porque está pasando por un difícil momento de su vida". Pero el tributo a Edelmiro es apenas una de las imágenes que pueblan el arte de El desembarco donde aparecen fotos del interior de lo que fue la siniestra Escuela de Mecánica de la Armada (Esma). "Tengo el honor de ser el primero que seleccionó fotos de la Esma como diciendo `mirá que más allá de los horrores que se vivieron ahí en la dictadura, también hay árboles verdes que son sinónimo de vida`", manifestó.

Desde el primer corte de promoción "El argentinito" ("Ese pequeño argentinito que llevamos/va colgado como gajo de la  mano/bien peinado con corbata y mocasín/va gritando sólo para hacerse ver/"), todo el álbum contiene un sonido crudo y directo. Piezas propias, con la colaboración de Luis Gurevich, como la  mencionada "El argentinito", "Ella", "Las canciones", "Hoy bailaré", "Las cruces de Belén" y "El desembarco" ("Están los que resisten y nunca se lamentan/los que dicen yo para que vivo/los que recuperan rápido sus fuerzas/los que lucran con lo que he  perdido/"), marcan el concepto de esperanza, actualidad y futuro de la placa. Pero además y como para subrayar el mensaje, León grabó "A los mineros de Bolivia" ("....por la boca del trueno se oye volar el valor/son los mineros de acero/son el pueblo y su dolor...")  donde la música de Gurevich se basa en un texto de Ernesto Che Guevara, "8 de octubre" compuesta junto a Luis Alberto Spinetta,  "Mi estrella" con Ivan Lins y "Bicentenario" ("Y van dos siglos de sombra y luz/nación de un destino a cara o cruz.../)". Mientras que la crítica se hizo presente en la composición "Fachos" con letra y música de Gieco, junto a Claudio Moglia  ("...el pueblo se llama como genocida/al costado de la ruta nos paró gendarmería/lo que buscan no está en mi mochila, esta en el avión que pasa por arriba/....Fachos, feos y sucios, van haciendo  desastres/por los rincones del mundo/sangre, soledad y muerte, por todos lados es moneda corriente").

Lanzamiento y recepción
Su consecuente compromiso con los derechos humanos lo llevó a referirse a la actualidad argentina y se definió como "un defensor de este gobierno". "Pero también -completó- tengo mi costado crítico acerca de las situaciones que no son correctas. Pero lo cierto es que se respiran otros aires y eso nadie lo puede poner en duda". En referencia a sus presentaciones, Gieco dijo: "Vamos a tocar parte del disco nuevo en los lugares en los que nos toque actuar en el verano, pero también giraré con Mundo Alas y obviamente no podemos dejar de hacer los temas que la gente pide". El álbum fue lanzado con muy buena recepción por parte de la crítica y los fanes. Se lanzó un video con el tema "Hoy bailaré" (que fue el hit radial) donde participa gente como Electra que es un travesti que conoció Gieco de casualidad, una actriz gorda, diferentes etnias, Estela de Carlotto y una chica discapacitada, un video por la integración. Aunque 2012 fue el año en que León mostró formalmente El desembarco, León ni piensa en quedarse quieto y anunció que lanzaría tres discos: uno es el recopilatorio Por partida simple, otro con Verdaderas canciones de amor y un tercero que se llamará Soportando a Dylan (de cuando León fue telonero de él). "Además -abundó- tengo colgado dos conciertos en el Opera que me gustaría sacar en formato de DVD y con Andrés Giménez (D-Mente) está en carpeta hacer otro álbum con canciones compuestas por los dos". Gracias a este álbum, Gieco consiguió las estatuillas a Mejor Álbum artista de Rock, Mejor Videoclip por la canción "Hoy bailaré" e Ingeniería de Grabación en los Premios Gardel 2012.

Lista de canciones

Personal

Ficha técnica

 Producido por León Gieco y Luis Gurevich.
 Coproducido en Los Ángeles por Gustavo Borner.
 Producción ejecutiva y coordinación general: Nacho Soler.
 Coordinación de producción en Los Ángeles: Daniel Borner.
 Estudio de grabación: East West (Ocean Way, Studio 1), Hollywood, CA. Igloo Music, Burbank, CA.
 Ingeniero de grabación y mezcla: Gustavo Borner.
 Ingenieros de grabación adicionales: Osqui Amante, Aníbal Kerpel, Gustavo Montemurro, Jan Kotzman y Cenda Kotzman.
 Ingenieros de edición: Justin Moshkevich y Nick Baxter.
 Asistentes de grabación: Brenda Dekora, Leah Herder y Serge Courtois.
 Mastering: Tom Baker, Precision Mastering.
 Grabación de preproducción: Osqui Amante en los Estudios Del Arco.
 Cocinero: Aníbal Forcada.
 Asistencia: Micaela Piccirilli.
 Imágenes: Nacho Soler.
 Diseño: Zky&Sky.
 Fotos: Inés Ulanovsky.
 Fotos madera: Paloma Pollán.
 Fotos de la banda: Gustavo Borner.
 Retoque fotográfico: Damián Benetucci.
 Las fotos de León Gieco fueron tomadas en el "Espacio para la Memoria y Promoción de los Derechos Humanos".

Referencias

Álbumes de 2011
Álbumes de León Gieco
Álbumes de rock en español

El desembarco


الدستور الروسي 1918 هو أول دستور روسي في اطار الجمهورية الروسية الاتحادية الاشتراكية السوفياتية وصف النظام الذي استولى على السلطة في ثورة أكتوبر 1917. هذا الدستور أقر أن الطبقة العاملة هي الطبقة الحاكمة في روسيا وفقا لمبدأ ديكتاتورية البروليتاريا. وينص الدستور أيضا على أن العامل شكل تحالفا سياسيا مع فلاح. هذا الدستور أعطى ضمانات واسعة من حقوق متساوية للعمال والفلاحين. إلا أنه نفى حق البرجوازية أو أولئك الذين دعموا حركة البيض في الحرب الأهلية الروسية في المشاركة في الانتخابات لمجلس السوفيات أو للوصول إلى سلطة سياسية.

السلطة العليا تقع على عاتق كونغرس سوفيات جميع الروس، الذي يتألف من نواب مجالس السوفيات المحلية في شتى أنحاء روسيا. اللجنة التوجيهية لمؤتمر السوفيات، المعروفة باسم اللجنة التنفيذية المركزية، تلعب دور «الهيئة العليا للسلطة» بين دورات المؤتمر والرئاسة الجماعية للدولة.

ينتخب المؤتمر مجلس مفوضي الشعب (Sovet narodnykh kommissarov) بوصفه الذراع الإداري للحكومة الشابة، ويعرف مسؤولياته بوصفها «الإدارة العامة للشؤون الدولة». (مارس المجلس السلطة الحكومية من نوفمبر 1917 إلى اعتماد دستور عام 1918 قبل 10 يوليوز كونغرس السوفيات.)

مراجع

وصلات خارجية
  النص الكامل لدستور 1918 في روسيا الاتحادية الاشتراكية السوفياتية
 الترجمة الإنكليزية للدستور 1918 في روسيا الاتحادية الاشتراكية السوفياتية

روسيا في 1918
أحداث يوليو 1918
تاريخ روسيا القانوني
جمهورية روسيا الاتحادية الاشتراكية السوفيتية
دساتير بائدة
دساتير روسيا
السياسة في 1918
القانون في 1918
وثائق في 1918
دساتير في الاتحاد السوفيتي
سياسة جمهورية روسيا السوفيتية الاتحادية الاشتراكية

الدستور الروسي 1918


San Nicola é uma igreja em Pisa, Toscana, Itália.

Igreja
San Nicola é mencionado pela primeira vez, juntamente com o convento anexo, em 1097. Em 1297-1313 os agostinianos o ampliaram, talvez sob projeto de Giovanni Pisano (lado oriental). No século XVII o edifício foi restaurado com a adição de altares e da Capela do Sacramento por Matteo Nigetti (1614).

A fachada apresenta tiras de pilastras, arcos cegos e losangos, e está decorada com intársia do século XII. O interior abriga os painéis da Madona com o Menino (de Matteo Traini, século XIV) e de São Nicolau Salvando Pisa da Peste (século XV), telas de Giovanni Stefano Marucelli e Giovanni Biliverti, um Crucifixo de Giovanni Pisano, uma Madona com Criança de Nino Pisano e Anunciação de Francesco di Valdambrino.

Uma passagem coberta liga a igreja à Torre De Cantone e, a partir dela, ao Palazzo delle Vedove: foi usado pela dama Medici residente neste último para chegar à igreja sem andar pelas ruas.

Campanário
A torre sineira octogonal, a segunda mais famosa da cidade depois da Torre Inclinada, data provavelmente de 1170. Não há provas, mas, como no caso do seu outro homólogo mais famoso, o arquiteto parece ser Diotisalv. Originalmente, foi separado dos edifícios próximos. Também está ligeiramente inclinado; a base está abaixo do nível da rua atual.

A parte inferior começa no topo de cada lado com arcos cegos incluindo losangos. O sino tem, pelo contrário, uma boa planta, com uma única janela gradeada de cada lado, e é rodeado por uma galeria com pequenos arcos sustentados por colunas. A cúspide tem uma forma piramidal.

O efeito policromado foi obtido usando pedras de diferentes locais.

Referências

Links externos

 Page on the bell tower at Pisa's comune website
 The Fibonacci Sequence in a lunette intarsia in San Nicola

Igreja Católica na Itália

Igreja de São Nicolau (Pisa)


Into the Unknown is the second studio album by Bad Religion, which was released on November 30, 1983. The album marks a distinct departure from the band's previous album; instead of featuring hardcore punk, the album is characterized by slower tempos, use of electronic organ and pianos, and a prog-influenced hard rock sound. Into the Unknown is the only Bad Religion album to feature Paul Dedona on bass and Davy Goldman on drums. Dedona was ejected from the band before their next recording and replaced by Tim Gallegos, while former drummer Pete Finestone returned to the band in 1986. The album also features Bad Religion's longest track to date, "Time and Disregard", which is seven minutes long.

Into the Unknown proved to be the band's most controversial release; despite favorable reviews from music critics, it was a commercial failure, and was characterized as a "misstep" by guitarist Brett Gurewitz. It was not reissued on any format until 2010, when it was issued on vinyl as part of the box set 30 Years of Bad Religion, and has never been reissued on its own.

Background and production
While on tour promoting their debut studio album How Could Hell Be Any Worse? (1982), the members of Bad Religion noticed a shift in the mood of people involved in the punk rock scene in Southern California. In the lead up to the record sessions of their second album, the band members were adamant that punk is dead and decided to move on from the genre. According to author Dave Thompson in his book Alternative Rock (2000), the subsequent sessions were "fraught at the best of times and positively disastrous at the worse of times." Guitarist Brett Gurewitz stated that it was quickly produced after the release of the band's debut album because the band did not take themselves seriously and did not think it would last very long, despite the success of their debut and popularity on the underground music scene. Gurewitz said that little thought was put into the album's production. Bassist Jay Bentley was outraged at vocalist Greg Graffin's over-usage of a Roland Juno-60 synthesizer that he quit the band when they were partway through recording the first track of the sessions. Drummer Pete Finestone then left to study in England; his role was filled by Davy Goldman, while Bentley's was taken by Paul Dedona. Bad Religion hired producer Thom Wilson to collaborate with the band during the album's production.

Musical style and influences
Gurewitz and the other band members were very much into progressive rock before getting into punk rock, and wanted to record an album reflecting a prog and avant-garde influence. The album is characterized by slower tempos and use of electronic organ and piano-driven melody. Thompson described the album's sound as Graffin's "auteur keyboards colliding punk and proto-synthpop, before sailing off into distinctly softer, rockier pastures and prescient soaring harmonies."

Release and reception

Because of the band's success, they produced more copies of this album than they had of their debut. Gurewitz joked about having "[sent out] ten thousand copies and [getting] eleven thousand back." The album was a commercial failure to the point that the band and Epitaph Records, their label, disbanded.

In a positive review of the album, The Village Voice critic Robert Christgau said, "I find myself moved by its anthemic ambition--and achievement." John Dougan of AllMusic says that Into the Unknown is "a bit off-putting at first blush, mainly because the tempos are slower and more deliberate, and because of the use of swirling organs and pianos", while he calls it a "terrific record that was perhaps more daring than anyone realized at the time of its release."

Legacy
Into the Unknown is Bad Religion's most controversial release. The band broke up after the album's release, but reformed in 1985. Gurewitz characterized the album as a "terrible misstep". Graffin thought it sounded like the early work of R.E.M., and that it would have been received better had it been release a couple of years later. Although Into the Unknown has never been officially released on CD, bootleg CDs of the album exist.

Graffin recalls that the band only performed material from this album once when it was released; when Bad Religion premiered the material live, only 12 people turned out for the concert because fans learned that the band was going to bring keyboards on stage. The band then decided not to bring keyboards on tour with them and return to their hardcore punk sound. In October 2010, the band performed "Billy Gnosis", the first time in 27 years that Bad Religion had performed any songs from the album in concert. In December, the band released the vinyl box set 30 Years of Bad Religion, which reissued all 15 of the band's LPs, including Into the Unknown. The band's website offers commentaries from Greg Graffin and Brett Gurewitz. "The Dichotomy" was repeatedly played live in 2019.

Only four songs have been played live off this album: "It's Only Over When...", "Billy Gnosis", "The Dichotomy" and "...You Give Up".

Track listing

Personnel
 Greg Graffin - lead vocals; keyboards (tracks 1, 2), synthesizer (track 3–5, 7, 8), piano (track 3, 4, 6, 8), acoustic guitar (track 4, 6), backing vocals (tracks 1, 3, 4), production
 Brett Gurewitz - electric guitars; acoustic guitar (track 2), backing vocals (track 2), production
 Paul Dedona - bass guitar
 Davy Goldman - drums; wood block (track 2)
 Jim Mankey - engineering

References
Citations

Sources

Bad Religion albums
1983 albums
Epitaph Records albums
Hard rock albums by American artists
Progressive rock albums by American artists

Into the Unknown (Bad Religion album)


Manastir Ravanica (srpski: Манастир Раваница) je samostan Srpske crkve i zadužbina kneza Lazara Hrebeljanovića,  koji se nalazi 39 km jugozapadno od Ćuprije, u selu Senje. Jedan je od najvećih srpskih pravoslavnih manastira.

Povijest

Manastir Ravanica je srpski pravoslavni manastir na području Senjana u općini  i Pomoravskom okrugu u Srbiji. Zavisi od Eparhije branicevske i nalazi se na popisu spomenika kulture od izuzetnog značaja za Republiku Srbiju (ID br. SK 244). Manastir Ravanica nalazi se u dolini Morave.

Manastir Ravanicu osnovao je 1377. godine knez Lazar Hrebeljanović, gdje je i sahranjen nakon smrti. Knez je danas pravoslavni svetac i njegove se relikvije čuvaju u manastirskoj crkvi.

U ratu koji je uslijedio nakon druge osmanlijske opsade Beča (1683.) mnogi su monasi poginuli, a preživjeli su 1690. pobjegli s relikvijama kneza Lazara. Godine 1717. u Ravanici je bio monah Stefan, koji je jedini iz starog manastira i preživio. Uz pomoć stanovnika susjedstva obnovio je zgrade i okitio crkvu novim pročeljem.

Ravanica je dodatno stradala u Prvom srpskom ustanku protiv Turaka. Ponovno je obnovljena sredinom 19. stoljeća.

Tijekom Drugog svjetskog rata nacisti su zauzeli samostan i ponovno ga opljačkali. Uhapsili su i mučili arhimandrita Makarija i na kraju ga ubili 24. veljače 1943. godine. Ravanica doživljava svoju renesansu kada dolazi Gavrila Ignjatović od (1958 - 2005.), najvažnija igumanija u povijesti manastira.

Ovdje se nalazi grob kneza Lazara, a s obje strane groba kneza Lazara nalazi se ogromna svijeća, koju je poklonila njegova žena, kneginja Milica. Ove dvije svijeće za nju su bile simbol srpskog otpora. Tražila je "da ih spali tek kad se Srbija oslobodi turskog jarma". Želja joj je ispunjena tek 1924. godine.

Poveznice

 Srpski manastiri
 Sopoćani
 Visoki Dečani
 Manastir Gračanica

Vanjske poveznice

Svjetska baština u Srbiji
Srednjovjekovna Srbija
Ravanica
Spomenici kulture od izuzetnog značaja Republike Srbije

Manastir Ravanica


La Liga Profesional de Omán () Omantel Professional League por razones de patrocinio, es la máxima categoría del fútbol profesional en Omán, se disputa desde 1976 y es organizada por la Federación de Fútbol de Omán. El equipo más ganador es el Dhofar Club con 11 títulos de liga.

Evolución de la Liga
El fútbol es muy popular en Omán, pero su liga es considerada "Clase D" en la AFC. Sayyid Khalid bin Hamid, Presidente de la Federación de Fútbol de Omán, anunció la transformación de la liga de fútbol al profesionalismo en 2013, con el fuerte apoyo de empresas como Shell, Oman Mobile y Nissan.

Logros de los Clubes de Omán
El único título regional o continental ganado por un equipo de Omán fue la Copa de Clubes Campeones del Golfo de 1989, logro alcanzado por el Fanja SC que derrotó en la final al club Muharraq Club de Baréin.

En la Copa AFC de 1993-94, el Oman Club cayó derrotado en la final ante el club Thai Farmers Bank FC de Tailandia.

En 1996, el Dhofar Club intentó ganar la Copa de Clubes Campeones del Golfo, como el Fanja SC, pero perdió en la final ante el Al-Nasr SC de Arabia Saudita.

Más recientemente, el Al-Nahda FC compitió en la Copa de la AFC 2008, pero fue eliminando en semifinales por el 4 veces ganador del torneo, el Muharraq Club en el marcador global.

Equipos para la temporada 2022-23

Palmarés

Títulos por club

Campeonatos por Ciudad
Lista de campeones por ciudad en la Omani League.

Clasificación histórica
 Clasificación histórica la Liga Profesional de Omán desde la instauración y el profesionalismo en la temporada 2013-14
 No cuenta los resultados de los Playoffs del descenso.
 En color verde los equipos que disputan la Liga Profesional 2022-23.
 En color azul los equipos que disputan la Primera División 2022-23.

Véase también
 Copa del Sultán Qabus - Copa de Omán
 Supercopa de Omán
 Copa de la Liga de Omán
 Selección de fútbol de Omán
 Anexo:Estadios de fútbol de Omán

Referencias

Enlaces externos
 Oman FA Página oficial
 Temporadas de Archivo
 Información de la Liga de Omán
 Desarrollo de la Liga de Omán

Liga Profesional de Omán


Fendt is a German agricultural machinery manufacturer founded in 1930 by Xaver Fendt in Marktoberdorf, Allgäu region, Germany. Fendt manufactures tractors, combine harvesters, balers, telescopic handlers and row crop planters. It was purchased by AGCO Corporation in 1997.

History

Company Origins and History up to 1950
The craftsman family Fendt traces its history back some 350 years. The family became well known in Allgäu for producing tower clocks, lead strings and violins. The family also farmed as a sideline and had a small trade in agricultural equipment. Johann Georg Fendt, born on 16 August 1868, took over his father Franz Xaver's business in 1898 and began selling and servicing Deutz stationary engines.

Prior to 1928, Johann's oldest son, Xaver, was employed and gained industry experience working for Deutz and BMW while Hermann continued to help their father operate the family farm and the engine business.

In 1928, Xaver returned home and along with his brother Hermann and father Johann, the Fendt family branched out into agricultural utility machines by building a motorized grass mower.

The first  Dieselross tractor was built in 1930 by the brothers Hermann (1911–1995) and Xaver Fendt (1907–1989) under the guidance of their father Johann Georg Fendt (1868–1933).

In 1937, the company entered the Kempten (Allgäu) commercial register under the name "Xaver Fendt & Co., Maschinen- und Schlepperfabrik".  Xaver and Hermann became shareholders while the mother Kreszentia acted as a limited partner.

In 1938, the Fendt brothers built the Dieselross F 22 with up to , followed by the Dieselross series until 1958, building the company's reputation over time.

In 1942, the company faced great challenges as the Nazi government enacted a prohibition of the construction of tractors with liquid fuel as a result of the shortage of raw materials. In response, Fendt designed the wood gas tractor Dieselross G25, which had a standard generator and Deutz unit gas engine.  A total of 1,497 of these wood gas tractors would be produced between 1942 and 1949.

In 1948, the Fendt brothers were able to regain control of the company when they were established as trustees by the US Military Government that was installed three years prior following the end of World War II.

1950s - 1970s
In 1950, production of the model F15 began, and the factory was producing 300 units per month.  On 12 August 1950, the company produced its 10,000th tractor.

1955 saw the company produce its 50,000th unit.

In 1958, a new class of tractor series "ff" series with the types Favorit, Farmer and Fix were launched. The design was changed to offer engine power from  to . The Favorit 1 was trendsetting in transmission design and build.

1961 marked the year of the 100,000th tractor being produced; a model Fendt Farmer 2 that was adorned with a special golden coat of paint.

1970s - Present Day
In 1970, Fendt created its first universal transporter loader wagon, the Agrobil S model.  This year also marked the beginning of cabin production in Asbach-Bäumenheim, following the acquisition of Maschinenfabrik Josef Dechentreiter buiness unit there and the power of its 800 employees.

In 1995, the company introduced its Vario Class, featuring innovative gearbox (transmission) technology, making it the world's first large tractor with the stepless continuously variable transmission.

Since 1997, Fendt has operated as wholly owned brand of AGCO Corporation and its agricultural equipment reaches a global market.

In 2009, the Fendt 200 series was offered for the first time with a Vario transmission which cemented Fendt as the first and only brand of tractor globally that featured a continuously variable transmission throughout its entire tractor lineup; 70-360 hp.

In 2016, Fendt produced its 250,000th Vario transmission.

In 2018, Fendt had the largest share in the European tractor market. Fendt was the market leader by ownership in Germany  with a share of 24.2% in 2018. In the annual image barometer published by the DLG, in which German contractors and farmers are surveyed about agricultural engineering companies, Fendt took first place in 2013 with 99.3 out of a possible 100 points.

CLIMMAR, an organization that publishes annual Dealer Satisfaction Index for nearly all Ag Equipment brands, has placed Fendt at an average measure of at least 14.1 in 8 of the last 10 years of survey (2011-2021) out of a maximum index of 15. The company is a member of the VDMA, Department of Agricultural Engineering.

As of 2022 Fendt showcases a product range that includes tractors, forage harvesters, combine harvesters, self-propelled sprayers, hay tools, row-crop planters, front end tractor loaders, and telescoping material handlers.

Product range

Fendt currently offers the following types of equipment:

 a range of tractors from , the majority of which are produced in Marktoberdorf, Bavaria, Germany, and two models in Jackson, Minnesota, USA.
 A range of combine harvesters ranging from , are produced in Breganze, Italy,.
 Forage equipment including forage wagons, tedders, mowers and rakes are badged under the Fendt brand after Fella was acquired by AGCO in 2011.
 Large Square Balers formerly Hesston branded, are now marketed under the Fendt brand since being acquired by AGCO.
 Planters for placement of row-crops

Finishing up the product line are:

 Forage harvesters  which use Kemper headers
 Self-Propelled Sprayers
 tractor-mounted loaders
 telescoping material handlers or tele-handlers
 and tractors modified for the municipalities and forestry sectors.

Tractors

E100 Vario is a 75-kW / 100 hp. electric tractor. It can operate up to 10 hours under actual load.

Combines

Large Square Balers

Planters

Forage Harvesters

Plant Protection Equipment

Material Handling Equipment

Technology

Vario Transmission

The Vario transmission was first developed in the 1970s, but due to excessive noise of the hydraulic portion of the transmission and lack of engineering production methods that had not yet been invented, it was not seen on a production tractor until 1995, when Fendt launched the revolutionary Fendt 926 Vario.  This was the first ever stepless transmission to be launched in the tractor market, and is patented to be the only truly stepless transmission when it was first developed. Competitors were unable to make a transmission as advanced as a Fendt Vario at the time with a hydrostatic transmission as the only real competition, however, these soon fell out of favor.  Since its initial announcement and release, manufacturers such as ZF, John Deere and CNH group have also developed their own versions of this type of transmission.

Fendt's infinitely variable transmission (IVT) differs from a continuously variable transmission (CVT) as an IVT can be traveling at 0.0 km/h whilst the transmission is engaged and not in neutral. The IVT/CVT gearbox is widely regarded as one of the most fuel-efficient gearbox types on the agricultural market prompting nearly all other major manufacturers to develop their own system as it is able to combine more precise ground speed selection by the user with an increase in fuel-efficiency.

Variations can be found on other AGCO tractor brands such as Massey Ferguson.  The gearbox may be the same however the individual brands have different controls/ joysticks and may have different ECU software.

The first generation of Vario transmissions were named for their primary inventor, Hans Marschall and the different classes of the transmission were labeled in honor of him using the format of "MLxxx" where the x characters would indicate how many kilowatts of power could be transferred through the transmission. (i.e. the original Fendt 926 Favorit Vario featured an ML200 Vario Transmission which could transfer 200 kW or 268 maximum horsepower through it)

Tractor Management System
In 2004, following the paradigm-shift of the Vario transmission, the next large innovation that Fendt delivered was the ability for the tractor gearbox/transmission and the engine to communicate with one another based on parameters set by the operator that allowed the machine to command only as much engine power as needed to complete the commanded task; a concept that was branded as Vario TMS or Tractor Management System.

VarioGrip
Fendt pioneered the idea and implementation of the first tire pressure monitoring and control system for use on an agricultural tractor.  It was developed in the late 1980s and first released in an open-loop feedback system offering in 2015 on the Fendt 800, 900, and 1000 Vario Series tractors.

Fendt iD Low Engine Speed Concept
Beginning with the 1000 series tractor in 2015, Fendt created and implemented the use of the low engine speed concept which was also a world-first for any size agricultural tractor.  While most diesel tractor engines operate at a rated engine RPM of 2000-2300, Fendt engineered the machine to work at its optimum between 1100 and 1500 RPM with a max RPM of 1730.  The results from this innovation resulted in lower fluid consumption, longer service intervals, and longer overall machine life due to less component wear.  With the success of Fendt iD on the 1000 series, it is also now utilized on the 900 Vario Gen 6 and newer series, the 900 Vario MT series, the 1100 Vario MT series, and the 700 Vario Gen 7 and newer series.

The Trisix

Fendt released a prototype of a new concept tractor at Agritechnica 2007, in Hanover, Germany, called the TriSix nicknamed "Mobydick" and boasting  and six-wheel drive.

The front axle and the rearmost steer the tractor, and as the speed of the tractor increases, the amount of steering input on the rear axle reduces to make it safer. It also completely locks out when in transport mode and with some implements.

To handle the horsepower the Trisix has two of the company's trademark Vario transmissions, which push the machine up to a top speed of 60 km/h (38 mph). Fendt has not confirmed the production of this machine, and it remains in the prototype stage. The axles and backbone tube are from Tatra 815 series trucks and the 6x6 Tatra-based tractor concept was patented in 1997 by Farma Josef Dvorak of Tábor, Czech Republic.

Appearances in media
A Fendt 930 Vario was shown on BBC's Top Gear, where host James May chose a 930 Vario. It was driven by The Stig round the Top Gear Test Track, and did a time of 3:28.4, the second slowest time round the track.  The Fendt 930 Vario does however report a top speed of 37.5 mph, much faster compared to similar competitor's tractors.

The Fendt 716 also appeared on BBC1 Scotland, on the program Countryfile, where world-class Fendt Driver, Steven Brown, of Inverdovat Farm, won the annual Scottish Fendt Ploughing Match, receiving a prize of £5,000.

Fendt tractors have appeared in the widely-popular Farming Simulator 2008, Farming Simulator 2009, Farming Simulator 17, Farming Simulator 19 and Farming Simulator 22 games.

See also
 Deutz-Fahr
 Fendt Caravan (formerly a part of Fendt)
 Hanomag
 Monarch Tractor

References

External links

AGCO
Agricultural machinery manufacturers of Germany
Tractor manufacturers of Germany
Electric tractors
German companies established in 1930
Companies based in Bavaria
1997 mergers and acquisitions

Fendt


Keilir, miðstöð vísinda, fræða og atvinnulífs er menntafyrirtæki á Íslandi sem var stofnað vorið 2007. Aðsetur Keilis er í nokkrum byggingum á Ásbrú í Reykjanesbæ. Keilir skiptist í fjóra skóla með fjölbreytt námsframboð þar sem áhersla er á að laga sig að þörfum og kröfum nútímanemenda. Skólarnir eru Háskólabrú, Heilsuakademía, Flugakademía Íslands og Menntaskólinn á Ásbrú. Keilir hefur það að markmiði að byggja upp námsmannasamfélag þar sem boðið er upp á vandað nám með áherslu á nýstárlega kennsluhætti og fyrsta flokks aðstöðu. Keilir starfar samkvæmt þjónustusamningi við Mennta- og barnamálaráðuneytið um kennslu á framhaldsskólastigi.

Hjálmar Árnason, sem áður hafði verið skólameistari Fjölbrautaskóla Suðurnesja og þingmaður Framsóknarflokksins, var framkvæmdastjóri Keilis frá 2008 til 2019. Núverandi stjórnarformaður Keilis er Jón Björgvin Stefánsson.

Skólarnir

Háskólabrú
Háskólabrú Keilis býður upp á nám fyrir einstaklinga sem hafa ekki lokið stúdentsprófi en vilja stefna á háskólanám eða styrkja sig á vinnumarkaði. Keilir er eini skólinn sem býður upp á aðfaranám í samstarfi við Háskóla Íslands og gildir námið til inntöku í allar deildir háskólans. Háskólabrú hefur markað sér sérstöðu í að veita einstaklingsmiðaða þjónustu og stuðning við nemendur. Fyrstu nemendur Háskólabrúar Keilis hófu nám haustið 2007. Haustið 2008 undirrituðu Keilir og Háskóli Íslands samning um að próf á Háskólabrú skyldu teljast sambærileg stúdentsprófi og veita inngöngu í tiltekin svið innan Háskóla Íslands. Þá hafa margir útskrifaðir nemendur einnig sótt nám í öðrum háskólum innan og utan Íslands, en eftir þeirra inntökuskilyrðum hverju sinni.

Heilsuakademía
Heilsuakademían býður upp á fjölbreytt nám sem tengist heilsu og heilsueflingu. Meðal námsframboðs Heilsuakademíu Keilis er einkaþjálfun, styrktarþjálfun, fótaaðgerðafræði auk námskeiða á borð við undirbúningsnámskeið fyrir inntökupróf læknadeildar Háskóla Íslands, ásamt vinnuverndarnámskeiðum.

Boðið hefur verið upp á nám í einkaþjálfun allt frá stofnun Keilis árið 2007. Námið naut mikilla vinsælda frá upphafi og er nú viðurkennt starfsnám á þriðja hæfniþrepi samkvæmt viðmiðum Mennta- og barnamálaráðuneytis. Nám í styrktarþjálfun íþróttafólks hefur verið í boði frá árinu 2015 og hefur náð að festa sig í sessi sem valmöguleiki fyrir þá sem hafa áhuga á þjálfun innan íþróttageirans.

Nám í fótaaðgerðfræði var tekið upp árið 2017 og er viðurkennt starfsnám á þriðja hæfniþrepi samkvæmt viðmiðum Mennta- og barnamálaráðuneytis. Fótaðgerðafræðingur er lögverndað starfsheiti og veitir embætti landlæknis útskrifuðum nemendum starfsleyfi.

Undirbúningsnámskeið fyrir inntökupróf læknadeildar Háskóla Íslands færðist yfir til Keilis árið 2018 eftir að hafa verið starfrækt frá árinu 2003. Námskeiðið hefur notið mikilla vinsælda meðal þeirra sem hyggja á nám í læknisfræði eða sjúkraþjálfun og hefur hefur nemendafjöldi talið nokkur hundruð á hverju ári.

Vinnuverndarskóli Íslands bættist við Heilsuakademíuna árið 2020. Þar eru í boði ýmis námskeið sem tengjast vinnuvernd, til dæmis námskeið sem veita réttindi til starfa á vinnuvélum.

Flugakademía Íslands
Flugakademía Íslands er flugskóli sem býður upp á fullkomnar kennsluvélar, flugherma og á þriðja hundrað flugnema.

Flugakademía Íslands býður uppá einkaflugnám, atvinnuflugnám, flugkennaranám ásamt fjölbreyttu úrvali námskeiða fyrir flugmenn. Námið tekur mið af samevrópskri námsskrá til útgáfu flugskírteina sem gefin er út af EASA - Flugöryggisstofnun Evrópu og er því kennt samkvæmt EASA Part-FCL stöðlum. Námið er samþykkt af Samgöngustofu og lýtur eftirliti þeirra.

Menntaskólinn á Ásbrú
Menntaskólinn á Ásbrú hefur frá árinu 2019 boðið nemendum að stunda nám á stúdentsbraut í tölvuleikjagerð. Námið byggir á hagnýtum verkefnum og sterkum tengslum við atvinnulífið. Lögð er áhersla á færni til framtíðar, nútíma kennsluhætti og góða vinnuaðstöðu. Námsframboð í MÁ er í stöðugri þróun og er í dag þar einnig starfrækt fjarnámshlaðborð með stökum framhaldsskólaáföngum sem kenndir eru í fjarnámi sem hægt er að taka hvenær sem er.

Tengill
 Heimasíða Keilis

Háskólar á Íslandi
Íslenskir framhaldsskólar
Íslenskir einkaskólar
Reykjanesbær


Una biozona (acrónimo de «zona bioestratigráfica») es un conjunto de rocas sedimentarias que se caracteriza por la presencia de fósiles no reelaborados de determinado taxón o taxones. La biozona es la unidad básica en bioestratigrafía, pueden agruparse en superbiozonas y dividirse en subzonas.

Una biozona puede definirse sobre la base de la presencia de un solo taxón o la combinación de varios, en la abundancia relativa o variaciones en las características relacionadas con la distribución de los fósiles (primera o última aparición). Una sucesión estratigráfica puede ser dividida en distintas escalas bioestratigráficas según diferentes grupo de fósiles (ammonites, foraminíferos, etc.), así pues, pueden identificarse varias unidades bioestratigráficas superpuestas para el mismo intervalo rocoso.

El período de tiempo representado por una biozona se llama biocrón, excepto para las biozonas de apogeo, que se denomina hémera.

Tipos de biozonas

Los diferentes tipos de biozonas se establecen en función del número de taxones contemplados, de su concurrencia, abundancia o de las primeras o últimas apariciones de los mismos en las sucesiones estratigráficas. Los límites de una biozona se denominan biohorizontes (superficies estratigráficas que limitan la primera o última presencia de fósiles de determinado taxón o taxones o algún cambio significativo de carácter bioestratigráfico).

Biozonas de conjunto
Las biozonas de conjunto o cenozonas, son las definidas por la asociación concurrente de fósiles de varios taxones determinados que forman una asociación tal que los diferencia de los estratos adyacentes. Sin embargo, la distribución de los taxones individuales puede ser mayor que la de la biozona.

Biozonas de extensión
Se refieren a la distribución de un taxón o conjunto de taxones, cuyos límites viene marcados por los biohorizontes de primera o última presencia. Se distinguen diferentes tipos de biozonas de extensión:
 Biozona de extensión de un taxón Se define por los biohorizontes de primera y última presencia de un taxón.
 Biozona de extensión coincidente Se define por la parte concurrente de las biozonas de extensión de dos taxones. La distribución, por tanto, será menor (más precisa) que las extensiones de cualquiera de los dos taxones usados para definirla.
 Oppelzona Similar a la anterior pero usando varios taxones que aporten precisión geocronológia. Se procura que los límites de las oppelzonas sean coincidentes con las inmediatamente superiores e inferiores y no se solapen en el espacio, de forma que se pueda alcanzar la subdivisión completa del registro geológico con biozonas de este tipo. El nombre deriva del paleontólogo alemán Albert Oppel (1831–1865).
 Filozona Se definen sobre la base de líneas evolutivas. Los límites inferior y superior se establecen por la primera presencia de fósiles de diferentes especies de una misma línea evolutiva.

Biozonas de apogeo
Las biozonas de apogeo, epíboles o zonas de culminación, se definen por el acmé o máxima abundancia relativa de determinado taxón, no por la extensión total del mismo. El equivalente temporal de esta biozona se denomina hémera.

Biozonas de intervalo
Las biozonas de intervalo se caracterizan por la ausencia de alguno o todos los taxones que la definen. Es decir, se define el intervalo en el que ya ha desaparecido un taxón y aún no ha aparecido otro o hay presencia de un taxón pero ya ha desapareció o no ha aparecido aún otro distinto.

Denominación formal de las biozonas
Los nombres de las biozonas se forman con el tipo de biozona (biozona de extensión, de apogeo, etc.) y el nombre completo, según las reglas de la nomenclatura binomial, de uno o no más de dos taxones representativos de la misma (p. ej. «Biozona de extensión Exus albus»), aunque puede abreviarse en citas sucesivas («zona de E. albus»).

Asimismo, es frecuente el uso de letras, alfabéticamente correlativas, para nombrar biozonas sucesivas (biozona A, B, C, etc.), aunque no se consideran nombres formales.

Referencias

 Fregenal, M.; López Gómez, J. y Martín Chivelet, J. (coords. ed. española) (2000). Ciencias de la tierra. Diccionarios Oxford-Complutense. Editorial Complutense. ISBN 84-89784-77-9

Enlaces externos

 biozone

Estratigrafía
Paleontología

Biozona


Die Jashar-Pascha-Moschee () steht im historischen Zentrum der kosovarischen Hauptstadt Pristina an der Straße Nazim Gafurri. Sie gehört zu den bedeutendsten Sehenswürdigkeiten der Stadt.

Baugeschichte

Der Inschrift im Inneren zufolge wurde die Moschee am 17. Mai 1834 von Yashār Mehmet Pāshā, einem Bürger der Stadt Pristina, der im Jahr 1842 osmanischer Gouverneur in Skopje war, erbaut.

Aufbau und Ausstattung
Das Gebäude besteht aus Portikus und Betsaal. Der ursprüngliche Portikus wurde im Zuge einer Straßenverbreiterung zerstört und durch einen neuen hölzernen Vorbau ersetzt. Der Saal ist mit Gips verkleidet und mit Arabesken geschmückt. Die Gebetsnische (Mihrab) hat eine Stalaktiten-Überdachung, darüber befindet sich eine Skulptur mit dem Siegel des Königs Salomo und der Tughra des Sultans Mahmud II. Im Original erhalten sind die eisernen Gitterfenster, die Fenster sind geschmückt mit ornamentalen Blumenmustern. Die Dachkuppel ist mit Blei bedeckt.

Weblinks

 Beschreibung auf seecorridors.eu (englisch; PDF-Datei; 149 kB)

Sakralbau in der Gemeinde Pristina
Kulturdenkmal (Kosovo)
Erbaut in den 1830er Jahren
Moscheebau im Kosovo
Moscheebau in Europa
Osmanische Moschee im Kosovo

Jashar-Pascha-Moschee


Olaylar
 161 - Marcus Aurelius, Roma İmparatoru oldu.
 1864 - Adigey'de Şapsığlar için Ruslarca verilen köylerinden ayrılma süresi doldu ve terk ettirilen Şapsığ köylerinin, Rus askerlerince ateşe verilip yakılmasına başlandı.
 1876 - Alexander Graham Bell, telefon buluşunun patentini aldı (patent no: 174464).
 1908 - Kabataş Erkek Lisesi, Padişah II. Abdülhamid'in fermanıyla "Kabataş Mekteb-i İdâdisi" adı altında kuruldu.
 1911 - Meksika Devrimi: 20. yüzyılın ilk büyük devrimi gerçekleşti.
 1919 - Fransızlar Kozan'ı işgal etti.
 1921 - Artvin'in düşman işgalinden kurtuluşu.
 1921 - Ardanuç ve Borçka'nın düşman işgalinden kurtuluşu.
 1920 - Kadirli'nin düşman işgalinden kurtuluşu.
 1925 - Şeyh Said'in emrindeki 5000 kişilik bir kuvvet, Diyarbakır'a saldırdı.
 1925 - İstiklal Mahkemeleri üyeleri, yapılan seçimlerle belirlendi. Denizli Milletvekili Mazhar Müfit Bey (Kansu) Mahkeme Başkanlığına, Karesi Milletvekili Süreyya Bey (Özgeevren) savcılığa getirildi. Urfa Milletvekili Ali Saip (Ursavaş) ve Kırşehir Milletvekili Lüfi Müfit beyler ise asil üyeliğe seçildi.
 1927 - İstiklal Mahkemeleri'nin görevi fiilen sona erdi. Tamamen ortadan kalkması ancak 1948'de gerçekleşti.
 1945 - Amerikan I. Ordusu, Remagen Köprüsü'nden Ren Nehrini geçti.
 1950 - Milletvekilleri adaylarının sayısı bütün tahminleri aştı, yalnız Elazığ'dan 600 kişi aday oldu.
 1951 - İran Başbakanı General Ali Razmara, radikal dinci bir militan tarafından öldürüldü.
 1952 - Dışişleri Bakanı Fuad Köprülü ve 222 arkadaşı, Anayasa'nın dilini yaşayan dile dönüştürmek için DP Meclis Grubu adına bir önerge hazırlayarak Meclis'e sundular. Önergede, değiştirilmesi gereken kelimeler arasında suç, bakanlar kurulu, devrim, ivedilik gibi kelimeler yer alıyordu.
 1954 - Basın ve radyo yoluyla işlenecek suçların kapsamının genişletilmesi ve cezaların arttırılması hakkındaki kanun tasarısı, Mecliste görüşüldü. Tasarı, gazetecilere iddialarını ispat hakkı tanımıyordu.
 1954 - Petrol işletmeciliğini, yabancı sermayeye açan Petrol Yasası kabul edildi. Petrol İşleri Genel Müdürlüğü kuruldu.
 1957 - Ankara sokaklarında rock and roll: Gece sinemasından çıkan gençler, Bulvarda rock and roll yapmaya başlayınca zabıta tarafından durduruldular.
 1958 - Akis dergisi toplatıldı; derginin satışı sekiz saat sonra serbest bırakıldı.
 1959 - Yargıtay, "Nalıncı Keseri" başlıklı yazı nedeniyle Ulus gazetesi başyazarı Yakup Kadri Karaosmanoğlu ve Yazı İşleri Müdürü Ülkü Erman hakkında, Ankara Toplu Basın Mahkemesi'nin verdiği mahkûmiyet kararını bozdu.
 1960 - Vatan gazetesi Başyazarı Ahmet Emin Yalman, "Pulliam" davasından aldığı 15 ay 16 günlük hapis cezasını çekmek üzere cezaevine girdi. Yalman, 4 gün sonra hastaneye kaldırıldı.
 1961 - Genelkurmay Başkanı Cevdet Sunay, yayımladığı mesajda şöyle dedi. "Namlularını daima temiz ve süngülerini daima parlak tutan ordumuzun her türlü engelleri yok etme azmi ile bugünkü hedefi, demokrasiyi ulusuna teslim etmektir."
 1963 - Anayasa Mahkemesi, İş Kanunu'ndaki grev yasağını iptal etti.
 1966 - Erzurum ve Muş'ta meydana gelen depremde; 15 kişi öldü, 25 kişi de yaralandı ve 2380 ev yıkıldı.
 1973 - İsmail Beşikçi, komünizm propagandasında 8 yıl hapse mahkûm oldu.
 1977 - Pakistan'da seçimleri, Zülfikar Ali Butto kazandı.
 1978 - Orgeneral Kenan Evren, Türk Genelkurmay Başkanlığı görevine resmen başladı.
 1979 - ABD uzay aracı Voyager I, Jüpiter ve Uranüs'ün Satürn gibi halkalara sahip olduğunu keşfetti. Voyager I, Jüpiter'in halkalı resimlerini dünyaya gönderdi.
 1979 - İstanbul'da Taksim Meydanı'na Sular İdaresi'nin bulunduğu yere cami yapılması için, "Taksim Camii Şerifi ve Külliyesini Yaptırma ve Yaşatma Derneği" kuruldu.
 1979 - Türkiye ile Sovyetler Birliği arasında, petrol anlaşması imzalandı.
 1980 - Uğur Mumcu, komünistleri eleştirdi: "Bunun adı solculuk mu? Yoksul erlerin üstüne kurşun yağdıran, banka soyan eşkıyalık mıdır solculuk? Böyleyse yerin dibine batsın böyle solculuk..."
 1983 - Zonguldak Ereğli Kömür İşletmeleri'nin Kandilli üretim havzasındaki Armutçuk Ocağı'nda meydana gelen patlamada 102 kişi öldü, 86 kişi yaralandı.
 1983 - Ahmet Necdet Sezer, Yargıtay üyeliğine seçildi.
 1984 - Ankara Sıkıyönetim Mahkemesi, kapatılan Milliyetçi Hareket Partisi'nin (MHP) Genel Başkanı Alparslan Türkeş'in tahliyesini 23. kez reddetti.
 1984 - KKTC bayrağı, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Meclisi tarafından onaylandı.
 1984 - Kamuoyunda "faturalı yaşam" olarak bilinen "ücretlilere vergi iadesi" hakkındaki yasanın kapsamı, Bakanlar Kurulu tarafından genişletildi. Fazla mesai, prim ve transfer ücretleri de yasa kapsamına alındı.
 1984 - Komünizm propagandası yaptığı iddiasıyla, Gölcük Sıkıyönetim Mahkemesi'nde yargılanan şair Arif Damar beraat etti.
 1985 - İstifaların ardı arkası kesilmeyen Milliyetçi Demokrasi Partisi'nden (MDP) beklenen büyük kopma gerçekleşti. Çoğu eski parlamenter ve üçü kurucu üye olan 25 milletvekili istifa etti. MDP Gemel Başkanı Turgut Sunalp'i "mecburi genel başkan" olarak niteleyen istifacılar, "Sağda barışçı, sosyal tarafı ağır basan bir partinin varlığı şarttır" dediler.
 1986 - "Kadınlara karşı her türlü ayrımcılığın önlenmesi" isteğini içeren 2861 imzalı dilekçe, TBMM Başkanlığı'na verildi.
 1986 - İstanbul Kandilli Lisesi'nde çıkan yangında, okulun yatakhanesi olarak kullanılan Adile Sultan Sarayı tümüyle yandı. Abdülaziz, sarayı 1876'da kızkardeşi Adile Sultan için yaptırmıştı. 1916'da Kandilli Adile Sultan İnas Mekteb-i Sultanisi adıyla okula dönüştürülmüştü. Daha sonra Kandilli Kız Lisesi adını aldı.
 1988 - DSP Genel Başkanı Bülent Ecevit, daha önce aldığı başkanlıktan çekilme kararını parti kurultayında gerçekleştirdi ve görevinden ayrıldı. Ecevit, partisinin kongresinde yaptığı konuşmada "Uzun siyasal yaşamımda en iddialı meydan okuyuşum, DSP Genel Başkanlığından ayrılmamdır" dedi. Ecevit'in yerine Genel Başkanlığa, Necdet Karababa seçildi.
 1989 - Anayasa Mahkemesi, üniversitelerde "dini inanç sebebiyle boyun ve saçların örtü veya türbanla kapatılmasını" serbest bırakan yasayı iptal etti.
 1989 - İran, Birleşik Krallık ile diplomatik ilişkilerini kesti.
 1989 - Çin, Lhasa-Tibet'te sıkıyönetim ilan etti.
 1989 - 89 Bahar Eylemleri başladı.
 1990 - Hürriyet gazetesi Yönetim Kurulu üyesi, gazeteci yazar Çetin Emeç ve şoförü Ali Sinan Ercan, uğradıkları silahlı saldırıda yaşamlarını yitirdi. 6 yıl sonra 9 Mart 1996'da Emeç'i vuran İslami Hareket Örgütü sorumlusu İrfan Çağırıcı, İstanbul'da yakalandı.
 1992 - İsrail Büyükelçiliği Koruma Amiri, Ankara'da otomobiline konan uzaktan kumandalı bombanın patlaması sonucu öldü.
 1993 - İstanbul'da bir grup kadın, savaşlarda kadına tecavüze ve devletin kadın bedeni üzerindeki denetimine dikkat çekmek için Beyoğlu'nda bir sokak sergisi açtı. Aynı grup, İstiklal Caddesi'nde, devletin kadın bedeni üzerindeki denetimini simgeleyen ve ilgili yasal düzenlemeleri içeren ferman biçiminde bir bildiri de dağıttı.
 1994 - Moldova'da yapılan referandum sonucu, halkın yüzde 90'ı Romanya'yla birleşmeyi reddetti.
 1996 - Düşünceye Özgürlük isimli ortak kitapta yer alan yazısında, bölücülük yaptığı iddiasıyla yargılanan Yaşar Kemal, 1 yıl 8 ay hapse mahkûm edildi. Ceza 5 yıl ertelendi.
 1997 - İskenderun Cezaevi'nden sol görüşlü 28 mahkûm tünel kazarak kaçtı, firarilerden 8'i yakalandı.
 1997 - İstanbul DGM, Avrasya feribotunu kaçıran 9 kişiye, sekiz yıl on ay yirmişer gün hapis cezası verdi.
 1997 - Jean-Dominique Bauby'nin göz kapakları yardımıyla yazdırdığı kitabı, Kelebek ve Dalgıç Giysisi satışa çıktı.
 2009 - Diyarbakır'dan kalkan TSK ait bir helikopter, Kayseri civarında düştü. 2 pilot hayatını kaybetti.
 2014 - Ergenekon davasından yargılanan İlker Başbuğ, 26 ay sonra hak ihlali gerekçesiyle tahliye edildi.

Doğumlar
 189 - Publius Septimius Geta, 209 - 211 arasında Septimius Severus ve Caracalla ile birlikte 3'lü yönetimde Roma İmparatoru (ö. 211)
 1671 - Rob Roy MacGregor, İskoç halk kahramanı (ö. 1734)
 1693 - XIII. Clemens, Papa (ö. 1769)
 1765 - Nicéphore Niépce, Fransız mucit (ilk fotoğrafı çeken) (ö. 1833)
 1785 - Alessandro Manzoni, İtalyan şair ve romancı (ö. 1873)
 1788 - Antoine César Becquerel, Fransız fizikçi (ö. 1878)
 1792 - John Herschel, İngiliz matematikçi, gök bilimci ve kimyager (ö. 1871)
 1822 - Victor Massé, Fransız opera bestecisi ve müzik eğitimcisi (ö. 1884)
 1842 - Henry Hyndman, İngiliz Marksis (ö. 1921)
 1850 - Tomáš Garrigue Masaryk, Çekoslovakya'nın kurucusu ve ilk Cumhurbaşkanı (ö. 1937)
 1857 - Julius Wagner-Jauregg, Avusturyalı tıp doktoru ve 1927 Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi bilim insanı (ö. 1940)
 1870 - Jimmy Barry, Amerikalı boksör (ö. 1943)
 1872 - Piet Mondrian, Hollandalı ressam ve De stijl olarak bilinen sanat akımının öncülerinden (ö. 1944)
 1872 - Howard Crosby Butler, Amerikan arkeolog (ö. 1922)
 1875 - Maurice Ravel, Fransız besteci (ö. 1937)
 1878 - Ahmet Ferit Tek, Türk diplomat ve siyasetçi (ö. 1971)
 1885 - Milton Avery, Amerikalı ressam (ö. 1965)
 1886 - Wilson Dallam Wallis, Amerikalı antropolog (ilkel bilim ve dinlere ilişkin keşifleriyle tanınan) (ö. 1970)
 1886 - G. I. Taylor, İngiliz fizikçi ve matematikçi (ö. 1975)
 1894 - Sergey Lazo, Rus Devrimi'nin liderliğini yapmış komünist asker (ö. 1920)
 1902 - Heinz Rühmann, Alman Sinema oyuncusu (ö. 1994)
 1904 - Reinhard Heydrich, Alman siyasetçi (ö. 1942)
 1904 - Kurt Weitzmann, Alman-Amerikalı sanat tarihçisi (ö. 1993)
 1908 - Anna Magnani, İtalyan sinema oyuncusu ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 1973)
 1912 - Adile Ayda, Türk diplomat, akademisyen ve yazar (ilk kadın diplomat) (ö. 1992)
 1915 - Jacques Chaban-Delmas, Fransız siyasetçi, Başbakan ve Meclis Başkanı (ö. 2000)
 1917 - Elizabeth Holberton, Amerikalı bilgisayar bilimci ve insan bilgisayardır (ö. 2001)
 1924 - Kobo Abe, Japon yazar (ö. 1993)
 1927 - James Broderick, Amerikalı oyuncudur (ö. 1982)
 1930 - Antony Armstrong-Jones, İngiliz fotoğrafçı, film yapımcısı ve soylu (ö. 2017)
 1932 - Momoko Kōchi, Japon sinema oyuncusu (ö. 1998)
 1934 - Adnan Binyazar, Türk yazar
 1934 - Ekrem Bora, Türk sinema oyuncusu (ö. 2012)
 1934 - Willard Scott, Amerikalı komedyen, oyuncu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2021)
 1936 - Georges Perec, Fransız sosyolog ve edebiyatçı (ö. 1982)
 1937 - Önder Somer, Türk sinema oyuncusu (ö. 1997)
 1938 - David Baltimore, Nobel sahibi Amerikalı biyolog
 1940 - Rudi Dutschke, Alman sosyolog (1960'lı yılların öğrenci hareketlerinde Almanya'nın en tanınmış lideri) (ö. 1979)
 1944 - Jiuli Şartava, Abhaz siyasetçi (ö. 1993)
 1946 - John Heard, Amerikalı oyuncudur (ö. 1946)
 1948 - Yavuzer Çetinkaya, Türk oyuncu (ö. 1992)
 1955 - El-Velid bin Talal, Suudi iş insanı ve Suudi Kral Abdullah'ın yeğeni
 1956 - Bryan Cranston, Amerikalı aktör, yazar ve yönetmen
 1956 - Andrea Levy, İngiliz romancıdır (ö. 2019)
 1958 - Rik Mayall, İngiliz aktör ve komedyeni (ö. 2014)
 1959 - Luciano Spalletti, İtalyan futbolcu ve teknik direktör
 1962 - Taylor Dayne, Amerikalı bir şarkıcı, söz yazarı ve aktristir
 1963 - E. L. James, İngiliz yazardır
 1964 - Bret Easton Ellis, Amerikalı yazar
 1964 - Wanda Sykes, Amerikalı yazar, komedyen, aktris ve ses sanatçısı
 1967 - Muhsin Al-Ramli, Iraklı bir şair, romancı ve çevirmen
 1968 - Tarkan Tüzmen, Türk şarkıcı ve oyuncu
 1971 - Peter Sarsgaard, Amerikalı oyuncu
 1971 - Rachel Weisz, İngiliz oyuncu ve En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1973 - Sébastien Izambard, Fransız şarkıcıdır
 1973 - Işın Karaca, Kıbrıs Türkü pop müziği sanatçısı
 1974 - Jenna Fischer, Amerikalı bir aktris
 1977 - Mehmet Baransu, Türk gazeteci
 1977 - Paul Cattermole, İngiliz müzisyen ve oyuncu
 1978 - Mike Reese, Amerikalı siyasetçi (ö. 2021)
 1979 - Rodrigo Braña, Arjantinli millî futbolcudur
 1980 - Murat Boz, Türk şarkıcı ve söz yazarı
 1980 - Laura Prepon, Amerikalı oyuncu
 1980 - Boštjan Nachbar Sloven millî basketbolcu
 1983 - Sebastián Viera, Uruguaylı millî futbolcudur
 1984 - Mathieu Flamini, Fransız eski futbolcudur
 1984 - Manucho, Angolalı eski millî futbolcudur
 1987 - Hatem Ben Arfa, Tunus asıllı Fransız futbolcudur
 1989 - İlyas Yalçıntaş, Türk şarkıcı
 1994 - Jordan Pickford, İngiliz kaleci
 1995 - Aboubakar Kamara, Fransız futbolcu
 1998 - Amanda Gorman, Amerikalı bir şair ve aktivist

Ölümler
 MÖ 322 - Aristo, Antik Yunan filozof, klasik Yunan felsefesinin kurucularından ve Platon'un öğrencisi (d. MÖ 384)
 161 - Antoninus Pius, Roma İmparatoru (d. 86)
 1274 - Akinolu Thomas, İtalyan din bilgini (öznelci idealizm öğretisinin önde gelen savunucularından) (d. 1225)
 1752 - Pietro Grimani, Venedik Cumhuriyeti'nin 115'inci dükası (d. 1677)
 1724 - XIII. İnnocentius, Papa (Katolik Kilisesi dini lideri) (d. 1655)
 1875 - John Edward Gray, Britanyalı zoolog (d. 1800)
 1922 - Axel Thue, Norveçli matematikçi (d. 1863)
 1932 - Aristide Briand, Fransız politikacı ve Nobel Barış Ödülü sahibi (d. 1862)
 1942 - Lucy Parsons, Amerikalı siyahi sendikacı (d. 1853)
 1954 - Otto Diels, Alman kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1876)
 1967 - Alice B. Toklas, Amerikalı yazar ve Gertrude Stein'ın hayat arkadaşı (d. 1877)
 1971 - Erich Abraham, Nazi Almanyası'nda Wehrmacht'ında bir general (d. 1895)
 1975 - Mikhail Bakhtin, Rus filozof ve edebiyat teorisyeni (d. 1895)
 1981 - Mustafa Santur, Türk akademisyen ve İTÜ Rektörü (d. 1905)
 1981 - Kiril Kondrashin, Rus orkestra yönetmeni (d. 1914)
 1987 - Henri Decaë, Fransız görüntü yönetmeni (d. 1915)
 1989 - Bahaeddin Ögel, Türk tarihçi (d. 1923)
 1990 - Çetin Emeç, Türk gazeteci ve yazar (Hürriyet gazetesi Yönetim Kurulu Üyesi) (d. 1935)
 1998 - Adem Jashari, Kosova Kurtuluş Ordusu (UÇK) kurucusu (d. 1955)
 1999 - Stanley Kubrick, Amerikalı yönetmen (d. 1928)
 2004 - Paul Edward Winfield, Amerikalı siyahi oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1939)
 2005 - Debra Hill, Amerikalı senarist ve film yapımcısı (d. 1950)
 2006 - Ali Farka Touré, Malili gitarist ve Afrika'nın önemli müzisyeni (d. 1939)
 2012 - Włodzimierz Wojciech Smolarek, Polonyalı eski millî futbolcu (d. 1957)
 2016 - Jean-Bernard Raimond, Fransız büyükelçi ve siyasetçi (d. 1926)
 2016 - Paul Ryan, Amerikalı çizgi filmci ve çizer (d. 1949)
 2017 - Yoshiyuki Arai, Japon siyasetçi (d. 1934)
 2017 - Kamran Aziz, Kıbrıs Türkü besteci, söz yazarı ve eczacı (d. 1922)
 2017 - Ron Bass (güreşçi), Eski Amerikalı profesyonel güreşçidir (d. 1948)
 2017 - Hans Dehmelt, Alman asıllı Amerikalı fizikçi. 1989 yılında fizik dalında Nobel Ödülü almıştır (d. 1922)
 2017 - Tadeusz Rybak, Polonyalı Katolik episkoposu (d. 1929)
 2017 - Lynne Irene Stewart, Amerikalı kadın savunma avukatı (d. 1939)
 2018 - Reynaldo Bignone, Arjantinli eski Ordu Generali ve siyasetçidir (d. 1928)
 2018 - Woody Durham, Amerikalı radyocu ve spor spikeridir (d. 1941)
 2018 - Yaşar Gaga, Türk pop şarkıcısı ve menajer (d. 1966)
 2018 - Charles Tone, Amerikalı siyasetçi (d. 1924)
 2019 - Dick Beyer, Amerikalı eski profesyonel güreşçidir (d. 1930)
 2019 - Joseph H. Boardman, Amerikalı iş insanı ve yönetici (d. 1948)
 2019 - Robert Braithwaite, İngiliz girişimci ve gemi mühendisi (d. 1943)
 2019 - Pino Caruso, İtalyan oyuncu ve komedyendir (d. 1934)
 2019 - Kelly Catlin, Amerikalı bisiklet yarışçısıdır (d. 1995)
 2019 - Guillaume Faye, Fransız gazeteci, yazar ve siyasetçi (d. 1949)
 2020 - Mart Crowley, Amerikalı oyun yazarı, senarist ve yapımcı (d. 1935)
 2020 - Jair Marinho, eski Brezilyalı millî futbolcudur (d. 1936)
 2020 - Rıza Muhammedi Lengerudi, Ayetullah rütbesi olan İranlı din adamı (d. 1928)
 2020 - Fatıma Rehber, İranlı siyasetçi (d. 1964)
 2021 - Mordechai Bar-On, İsrailli tarihçi ve siyasetçi (d. 1928)
 2021 - Karahan Çantay, Türk model, oyuncu ve matematik öğretmeni (d. 1973)
 2021 - Olivier Dassault, Fransız siyasetçi ve iş insanı (d. 1951)
 2021 - Sanja Ilić, Sırp şarkıcı ve şarkı-yazar (d. 1951)
 2021 - Nikolay Smorçkov, Sovyet-Rus aktör (d. 1930)
 2022 - Renny Cushing, Amerikalı Demokrat siyasetçi (d. 1952)
 2022 - Yuriy Prylypko, Ukraynalı siyasetçi (d. 1960)
 2022 - Muhammed Refik Tarar, Pakistanlı siyasetçi (d. 1929)
 2023 - Ibtisam Abdullah, Iraklı yazar, gazeteci ve çevirmen (d. 1943)
 2023 - Denise Goddard, Britanyalı artistik jimnastikçi (d. 1945)
 2023 - Dmitro Kotsyubaylo, Ukraynalı rütbeli asker (d. 1995)
 2023 - Augusto Lauro, İtalyan Roma Katolik din adamı (d. 1923)

Tatiller ve özel günler
 Arnavutluk: Öğretmenler günü
 San Francisco: Resmi "Metallica Günü"
 Türkiye: Artvin'nin Kurtuluşu (1921)
 Ardanuç ve Borçka'nın düşman işgalinden kurtuluşu (1921)

0307
07

7 Mart


Chúcaro y manso es el tercer álbum de estudio de la banda chilena Dúo Coirón, lanzado en 1971 por el sello discográfico DICAP.

Lista de canciones

Créditos
 Integrantes
 Valericio Leppe
 Pedro Yáñez
 Eladio López
 Fernando Carrasco

Referencias

Álbumes de 1971
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes en español

Chúcaro y manso


Andrey Gridin (en ) est un fondeur kazakh, naturalisé bulgare, né le  à Kökşetaw.

Biographie
Sous les couleurs kazakhes, en 2008, il remporte la médaille de bronze aux Championnats du monde junior de Malles Venosta sur le vingt kilomètres libre, à seulement cinq dixièmes de seconde du gagnant Philipp Marschall. Il y est aussi quatrième du dix kilomètres classique.

Il fait ses débuts en Coupe du monde de ski de fond en  à La Clusaz et obtient comme meilleur résultat une  place sur une étape du Tour de ski cet hiver.

Il prend la nationalité bulgare en mars 2013 et commence à concourir pour son nouveau pays lors de la saison 2013-2014, où il parvient à se faire sélectionner pour les Jeux olympiques de Sotchi. Il y arrive  du skiathlon,  du sprint libre,  du sprint par équipes et  du cinquante kilomètres libre, soit son meilleur résultat individuel dans l'élite.

Il a couru quelques courses internationales en biathlon (IBU Cup). Après sa carrière de skieur, il s'investit dans l'ultramarathon.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Gridin

Championnats du monde junior
Malles Venosta 2008
 Médaille de bronze sur le vingt kilomètres.

Références

Liens externes

Naissance en juin 1988
Fondeur bulgare
Fondeur kazakh
Biathlète kazakh
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014
Naissance à Kökşetaw
Naissance en RSS kazakhe

Andrey Gridin


Le Statut de Wallis-et-Futuna de 1961, sous forme longue la Loi n° 61-814 du 29 juillet 1961 conférant aux îles Wallis et Futuna le statut de territoire d'outre-mer, est une loi transformant le protectorat de Wallis-et-Futuna en territoire d'outre mer. Ces îles du Pacifique deviennent partie intégrante de la République française, tout en gardant leur spécificités institutionnelles particulières. Les autorités coutumières, en particulier les rois coutumiers de Uvea, Alo et Sigave, leurs ministres et les chefs de village, y sont reconnus, en parallèle des autorités françaises (administrateur supérieur, assemblée territoriale).

Contexte

Histoire

Wallis, Futuna (et l'île voisine d'Alofi) sont situées dans l'Océan Pacifique, en Polynésie. Ces îles, occupées depuis le  par des populations Lapita (devenues des Polynésiens par la suite), développent des cultures et des organisations politiques propres, organisées notamment autour de royaumes coutumiers. L'organisation politique de ces sociétés évolue fortement au gré des conflits et des invasions extérieures, en particulier à Wallis par les Tongiens qui conquièrent l'île et y transposent leur modèle de chefferie.

Les premiers contacts avec les Européens ont lieu au  et au  siècles, avant l'arrivée de missionnaires maristes français au milieu du , qui convertissent les populations locales au catholicisme et imposent une véritable théocratie missionnaire. Dans le même temps, pour asseoir leur pouvoir, les missionnaires œuvrent à fixer les prérogatives du pouvoir coutumier, en figeant les structures politiques existantes. Ainsi, les deux royaumes de Futuna (Alo et Sigave) se structurent. Dans le même temps, les contacts avec les autres archipels polynésiens sont interdits, pour éviter les influences extérieures. Le père Pierre Bataillon est à l'origine du premier code écrit de lois de Wallis () adopté le 20 juin 1870. L'intention des pères maristes est de mettre fin aux luttes de pouvoir entre les chefs et apaiser la situation politique, tout en contrôlant strictement les mœurs de la population wallisienne.

Protectorat (1888-1961)

En 1887 puis 1888, les trois rois coutumiers demandent (sous influence missionnaire) d'être rattachés à France : c'est le début du protectorat de Wallis-et-Futuna. Au pouvoir coutumier et au clergé s'ajoute alors un troisième pouvoir, celui de l'administration. Il n'y a pas à proprement parler de colonisation à Wallis-et-Futuna, la présence française se limitant à un résident (chargé des affaires extérieures), un chancelier et un opérateur radio, tous situés à Wallis. L'histoire de Wallis sous le protectorat est marquée par les luttes d'influence entre la mission catholique et l'administration française, mais les souverains de Futuna et Wallis gardent toute leur autorité coutumière sur leurs sujets. Futuna, île montagneuse dépourvue de lagon, est beaucoup plus difficile d'accès et reste donc plus indépendante.

La Seconde Guerre mondiale est l'occasion de bouleversements culturels et économiques à Wallis avec l'implantation d'une base américaine de 1942 à 1944. Les Américains construisent de nombreuses infrastructures, font connaître la société de consommation aux populations locales et apportent un pouvoir d'achat conséquent qui fragilise l'autorité des chefs coutumiers. Le départ des Américains provoque une crise économique, l'instabilité politique est forte (trois rois se succèdent à Wallis entre 1945 et 1950) et la population augmente. En conséquence, plusieurs milliers de Wallisiens et de Futuniens en quête d'un nouveau mode de vie partent travailler en  Nouvelle-Calédonie dans les années qui suivent. Toutefois, . Les autorités françaises réfléchissent donc à un changement de statut pour le territoire.

Préparation du statut, référendum (1959) et adoption

En 1951, un statut pour Wallis et Futuna au sein de l'Union française est à l'étude. Le résident comme l'évêque Alexandre Poncet souhaitent qu'au préalable, une constitution coutumière soit rédigée. Le Lavelua Kapeliele Tufele III reprend alors la constitution wallisienne de 1870, rédigée par l'évêque Pierre Bataillon et où la religion chrétienne joue un rôle prépondérant, mais cette proposition est rejetée par l'administration. En 1953, le sénateur calédonien Henri Lafleur propose de transformer Wallis-et-Futuna en circonscription rattachée à la Nouvelle-Calédonie,. L'objectif, selon Jean-Claude Roux, était de mettre en minorité l'Union Calédonienne (autonomiste) grâce au vote des Wallisiens et Futuniens loyalistes à la France. L'Union Calédonienne mène elle-même un lobbying important à Paris pour contrer ce projet, qui est finalement rejeté par le sénat.

Dans le même temps, la reine Aloisia Brial est de plus en plus contestée à Wallis, et une crise coutumière éclate en 1957 : son premier ministre Tomasi Kulimoetoke démissionne, 14 villages sur 20 refusent d'obéir à la reine, et le conseil royal la met en minorité. La reine finit par démissionner le 12 septembre 1958 et Tomaski Kulimoetoke est désigné par les familles royales comme le nouveau souverain six mois plus tard, le 12 mars 1959.

À la suite de l'intervention du résident Fauché et du délégué de Futuna Camille Gloannec, les trois rois coutumiers demandent le 27 juin 1959 au président de la République Française, Charles de Gaulle, la transformation du protectorat en territoire d'outre-mer. En octobre 1959, l'évêque Alexandre Poncet élabore un premier projet de loi, où le clergé aurait eu un rôle dans les instances de gouvernement et où la chefferie aurait été sous contrôle de l'administration territoriale. Ces dispositions ont été retirées dans la suite des négociations. Des négociations tripartites entre la chefferie, le clergé et l'administration aboutissent à un accord, prévoyant le maintien du droit coutumier au civil, du contrôle du foncier par la chefferie et de l'enseignement par le clergé catholique. L'accord est signé par le ministre de la France d'outre-mer Jacques Soustelle le 5 octobre 1959. Le décret est finalisé à Paris et apporté par avion le 9 décembre ; un référendum est fixé au 27 décembre, deux semaines plus tard, pour avaliser le changement de statut.

Le 27 décembre 1959, la population de Wallis-et-Futuna se prononce à plus de 94 % en faveur du changement de statut (le oui l'emporte même à 100 % à Wallis où la population, suivant les indications de la mission et de la chefferie, vote unanimement pour).

À la suite des résultats du référendum, une assemblée provisoire est mise en place avec les autorités politiques, coutumières et religieuse des trois îles le 17 février 1960. Cette assemblée permet d'élaborer un projet de loi qui est soumis à la commission des lois en mai 1961. Le projet est débattu à l'Assemblée nationale le 11 juillet puis ratifié par le Parlement français le 29 juillet 1961, sous la première législature de la .

Statut
Le statut de 1961 confère à Wallis-et-Futuna une organisation politique très particulière. Comme l'indique l'anthropologue Sophie Chave-Dartoen, .

Évolution
Initialement, la loi de 1961 est assez imprécise, afin de permettre une évolution législative où l'administration aurait l'essentiel du pouvoir : . Néanmoins, cette évolution n'a pas eu lieu et le statut est resté quasiment inchangé depuis son instauration. Pour la société wallisienne et futunienne, ce statut pérennise les institutions coutumières et .

Références

Politique à Wallis-et-Futuna
Loi post-coloniale française

Statut de Wallis-et-Futuna de 1961


Embarcado C é um conjunto de extensões de linguagem para a linguagem de programação C pelo o Comitê de Padrões C (C Standards Committee) para tratar de questões comuns que existem entre extensões C para diferentes sistemas embarcados .

A programação Embarcado C geralmente requer extensões não padronizadas para a linguagem C a fim de oferecer suporte a recursos de microprocessador aprimorados, como aritmética de ponto fixo, vários bancos de memória distintos e operações básicas de E/S . O Comitê de Padrões C produziu um Relatório Técnico, revisado mais recentemente em 2008  e revisado em 2013,  fornecendo um padrão comum para todas as implementações aderirem. Ele inclui vários recursos não disponíveis no C normal, como aritmética de ponto fixo, espaços de endereço nomeados e endereçamento básico de hardware de E/S. Embarcado C usa a maior parte da sintaxe e semântica do C padrão, por exemplo, função main(), definição de variável, declaração de tipo de dados, declarações condicionais (if, switch case), loops (while, for), funções, arrays e strings, struct e union, operações de bit, macros, etc.

Referências

Sistemas embarcados
C (linguagem de programação)

C incorporado


Mississippi (), ABD'yi oluşturan Güneydoğu eyaletlerinden biridir. Kuzeyde Tennessee, doğuda Alabama eyaletleri, güneyde de Meksika Körfezi ve Louisiana eyaletinin bir bölümü ile çevrilidir. Batısındaki Louisiana ve Arkansas eyaletlerinden Mississippi Irmağı ile ayrılır. Yüzölçümü 125.546 km², nüfusu 2.963.914 kişi (2020), merkezi Jackson'dır. Sağlık, eğitim ve gelişmişlik gibi çeşitli göstergelerde ABD içerisinde en alt sıralarda yer almaktadır.

En büyük şehirler
 Jackson, Mississippi (177,977)
 Gulfport, Mississippi (72,464)
 Biloxi, Mississippi (50,209)
 Hattiesburg, Mississippi (47,176)
 Southaven, Mississippi (38,840)
 Greenville, Mississippi (38,724)
 Meridian, Mississippi (38,605)
 Tupelo, Mississippi (35,673)
 Olive Branch, Mississippi (27,964)
 Clinton, Mississippi (26,017)

Kaynakça

1817'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
Amerika'daki eski Britanya kolonileri ve himayeleri
Eski Fransız koloniler
Güney Amerika Birleşik Devletleri
1817'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Amerika Konfedere Devletleri'nin eyaletleri
Amerika Birleşik Devletleri'nin eyaletleri

Mississippi


Ferdinand Foch (2 Ekim 1851 – 20 Mart 1929), Fransız asker ve savaş teorisyeni. Düşünceleri 20. yüzyılın ilk başlarında Fransız Ordusu üzerinde oldukça etkiliydi. I. Dünya Savaşı sırasında İtilaf Devletleri'nin kurmaylarındandı.

1910 yılında Picardie Manevraları sırasında Mustafa Kemal ve Fethi Okyar ile tanışmıştır. Bu tatbikatlar sırasında Mustafa Kemal, Foch'un dikkatini çekmiştir. Foch onun büyük bir potansiyelini olduğunu vurgulamıştır. 1918 yılında mareşal oldu ve batıdaki bütün İtilaf Devletleri birliklerinin komutası Rapallo Konferansı'nda ona verildi. Almanların büyük Sonbahar Saldırısı'ndan beş gün sonra, 26 Mart 1918'de karşı saldırıya geçerek bozguna uğratmış ve Almanların yenilgisine kadar bu saldırının başında bulunmuştur.

Versay Barış Antlaşması hakkında "Bu anlaşma bir barış anlaşması değil, 20 yıl sürecek bir ateşkes anlaşmasıdır." diyerek ileri görüşlülüğünü göstermiş fakat uçaklar hakkında 1899'da söylediği "Uçaklar ilginç oyuncaklardır, fakat askeri açıdan hiçbir değer taşımazlar." sözüyle de birçok tarihçiye alay konusu olmuştur.

20 Mart 1929'da öldükten sonra diğer ünlü generallerin bulunduğu Fransız askeri tarih müzesi olan Les Invalides'e Napolyon ve diğer ünlü Fransız komutanların yanına gömülmüştür. Bulunduğu yere bir heykeli dikilmiştir. Heykeli II. Dünya Savaşı'nda Almanlar tarafından tahrip edilmeyen ender yapılardandı.

Kaynakça

1851 doğumlular
1929 yılında ölenler
Fransız mareşaller
Polonya Mareşalleri
Generalissimolar
Askerî teorisyenler
Fransız Akademisi üyeleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
I. Dünya Savaşı'nda Fransız askerler

Ferdinand Foch


Der ehemalige Bahnhof Wrexen liegt am nord-östlichen Rand des Diemelstädter Ortsteils Wrexen (Hessen), im Gegensatz zur Namensgebung auf dem Gebiet der Stadt Warburg im Ortsteil Scherfede (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte
Mit der Fertigstellung der Oberen Ruhrtalbahn durch das Diemeltal erhielt das Fürstentum Waldeck im Jahr 1872 erstmals Anschluss an das Eisenbahnnetz.

Im Jahr 1886 wurde die Einrichtung einer Haltestelle für Wrexen (auf westfälischem Gebiet) und der Bau eines Bahnhofsgebäudes beschlossen und auch begonnen. Die Gemeinde Wrexen leistete einen Beitrag von 1.400 Mark, der durch freiwillige Spenden und eine Anleihe bei der Schulkasse aufgebracht wurde.

Die Eröffnung des Wrexener Bahnhofs erfolgte am 1. Juli 1887. Ein Fürstenzimmer wurde eingerichtet. Nachdem die Residenzstadt Arolsen bereits 1890 ein eigenes Empfangsgebäude mit Fürstenzimmer erhalten hatte, wurde das Fürstenzimmer im Bahnhof Wrexen 1911 aufgehoben und als Wartesaal erster und zweiter Wagenklasse weitergenutzt.

In den 1950er Jahren waren die Hauptfahrtziele Niedermarsberg (30 %) und Warburg (22 %).

Am 1. August 1970 wurde der Schalterbetrieb am Bahnhof Wrexen eingeschränkt. Der Bahnhof Wrexen ist seit dem 31. Mai 1987 ohne Personenverkehr. Seit dem 20. Januar 1988 wird die Betriebsstelle Wrexen als Ausweichanschlussstelle (kurz Awanst) geführt.

Nachdem das zweite Streckengleis schon 1984 aufgegeben worden war, sind inzwischen auch alle anderen Nebengleise zurückgebaut.

Das Empfangsgebäude beherbergte ab dem Jahr 2012 kurzzeitig eine Diskothek. Nach Wechsel des Besitzers wurde der Bahnhof im Rahmen des Tags des offenen Denkmals 2019 erstmals wieder der Öffentlichkeit zugänglich gemacht und soll künftig als Veranstaltungsort genutzt werden.

Eine Analyse der Stadt Diemelstadt im Jahr 2023 zu einem neuen Haltepunkt in Diemelstadt-Wrexen kam zu einer positiven Einschätzung, dabei wurde jedoch eine abweichende Position des Haltepunktes (im Vergleich zum Bahnhof Wrexen) erwogen.

Weblinks

diemelstadt-wrexen.de
nrwbahnarchiv

Einzelnachweise

Wrexen
Wrexen
Wrexen
Erbaut in den 1880er Jahren
Diemelstadt
Bauwerk in Warburg
Obere Ruhrtalbahn
Verkehr (Warburg)

Bahnhof Wrexen


Der Święta Góra (auf deutsch Heiliger Berg oder Heidenberg) ist ein 179 Meter hoher Hügel in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren in der historischen Region Ostpreußen.

Der Hügel erhebt sich etwa drei Kilometer südwestlich der Stadt Jeziorany (Seeburg) aus der Landschaft. An der Südseite des Hügels befinden sich Reste einer ehemaligen Burganlage.

Literatur
 Kabath: Der Heidenberg oder heilige Berg. In: Zeitschrift für die Geschichte und Alterthumskunde Ermlands. Band 2, Jahrgang 1861–1863, Mainz 1863, S. 656-658.

Weblinks

Berg unter 1000 Meter
Berg in Europa
Berg in der Woiwodschaft Ermland-Masuren
Gmina Jeziorany

Święta Góra (Jeziorany)


Der Museumshof Bad Oeynhausen wurde 1969 als Heimatmuseum der ostwestfälischen Kurstadt eröffnet. Vorbilder für das Museum waren das Freilichtmuseum Bad Zwischenahn, das Bauernhausmuseum Bielefeld und der damals gerade entstehende Museumshof Rahden. Ursprünglich war nur an ein Einzelgebäude, das ab 1965 dorthin überführte Haupthaus, gedacht. Der Ausbau zu einer Hofanlage wurde 1974 durch die Schenkung eines Heuerlingshauses ausgelöst. Bis 1993 entstanden auf dem 2.800 m² großes Grundstück fünf Gebäude. Hinzu kam am nahen Osterbach des Siekertals eine Hofwassermühle mit zwei Mühlenteichen.

Gezeigt wird eine für den Minden-Ravensberger Bereich typische Hofanlage aus der vorindustriellen Zeit des 19. Jahrhunderts. Mit sehr viel ehrenamtlichem Engagement werden dazu Vorführungen und Vorträge angeboten, u. a. zu Handwerkstechniken (Flachs- und Wollespinnen, Korbflechten, Klöppeln, Quilten, Stricken) und plattdeutscher Sprache. Seit 2003 ist das Museum auch eine Außenstelle des Standesamtes Bad Oeynhausen.

Gebäude
 Haupthaus, Wohn- und Wirtschaftsgebäude des Hofes von Aschen, Hüllhorst. Es handelt sich um ein niederdeutsches Hallenhaus von 1739. Der Vierständerbau wurde nach Translozierung 1969 als Heimatmuseum eröffnet.
 Heuerlingshaus aus Exter-Solterwisch vom Hof Taake (heute Meier). Das Wohnhaus der für den dortigen Bauern tätigen Heuerlingsfamilie stammt aus dem Jahre 1654 und wurde 1975 hier eröffnet.
 Scheune aus Oberlübbe-Elfte (heute Gemeinde Hille), erbaut 1803, auf dem Museumshof 1989–91 aufgebaut.
 Speicher (Spieker) aus Melle-Dielingdorf (Landkreis Osnabrück), erbaut 1792, Wiederaufbau 1992/93.
 Backhaus mit "Abtritt" aus Dehme, erbaut ca. 1800, Aufbau im Museumshof 1980.
 Hofwassermühle aus Herringhausen (Enger), erbaut 1772, wieder errichtet am Museumshof 1984/85. Die mittelschlächtige Wassermühle besitzt einen Schrotgang.

Sonstige Einrichtungen
 Bauerngarten mit Buchsbaumhecken.
 Glockenstuhl
 Trockenmauer in der Art einer für die Gegend typischen Hofeinfassung.

Galerie

Anfahrt
Das Museum liegt in der Nähe des Krankenhauses bzw. Herz- und Diabeteszentrum Nordrhein-Westfalen innerhalb der Kuranlagen. Eine Haltestelle der Stadtbuslinie 428 befindet sich in geringer Entfernung.

Literatur
 Bettina Rinke: Blicke in vergangene Zeiten. Museumsführer Museumshof Bad Oeynhausen. [Hrsg.: Städtische Museen Bad Oeynhausen, Redaktion Hanna Dose.] Städtische Museen, Bad Oeynhausen 2012, ISBN 978-3-943569-01-8.

Siehe auch
 Liste der Museen im Kreis Minden-Lübbecke
 Liste europäischer Freilichtmuseen
 Liste von Bauernhofmuseen

Weblinks

 Netzseite des Museums (Kurzbeschreibung, Veranstaltungen usw.)
 Netzseite des Fördervereins

Organisation (Bad Oeynhausen)
Heimatmuseum in Nordrhein-Westfalen
Geschichte Westfalens
Bauernhofmuseum in Deutschland
Museum im Kreis Minden-Lübbecke
Gegründet 1969

Museumshof Bad Oeynhausen


تي في آر شركة مستقلة بريطانية لصناعة السيارات الرياضية ومقرها في مدينة بلاكبول الإنجليزية، في لانكشاير. الشركة تصنع سيارات رياضية ذات الوزن الخفيف مع محركات قوية، وتعد ثالث أكبر شركة متخصصة لصناعة السيارات الرياضية في العالم، موفرة مجموعة متنوعة من السيارات المكشوفة والكوبه. معظم السيارات تستخدم محركات بتصميم 6 أسطوانات متسلسلة أو 8 أسطوانات بشكل V من صنع الشركة. وإن السيارات الشركة الرياضية تتكون من أطر أنبوبي من الفولاذ، تغلف بجسم صلب من الألياف الزجاجية.

وفرعي الشركة الأساسيين هما تي في آر الهندسة، والذي يقوم بتصنيع السيارات الرياضية الكبرى والسيارة السياحية الكبرى، وتي في آر الطاقة، وهو قسم تصنيع المحركات.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الشركة على الشبكة العنكبوتية

تأسيسات سنة 1946 في إنجلترا
شركات أسست في 1946
شركات أسست في 1947
شركات تصنيع مركبات أسست في 1946
شركات مقرها في بلاكبول
مصانع سيارات منحلة حسب البلد
مصنعو سيارات رياضية
مصنعو سيارات في المملكة المتحدة

تي في آر


DB košnica ili Dadant-Blattova košnica je košnica koja ima 1 nastavak (visine 310 milimetara) kao plodište i 2 polunastavka (visine 155 milimetara) kao medište. Na nastavak je pričvršćena podnica s letom i poletaljkom. Može imati 10 ili 12 satnih okvira. Najzastupljenija je u Francuskoj, Italiji, Bosni i Hercegovini, Srbiji i Sjevernoj Makedoniji. Medne kape u njoj su dovoljno visoke za sigurno prezimljavanje, čak i bez pomoći pčelara. Glavni nedostatak je različita mjera (dimenzija) plodišnih i medišnih okvira.

Objašnjenje
DB košnica je nastala u Americi, a u Europu su je prenijeli i izmijenili Charles Dadant i Johann Blatt, po kojima je dobila i naziv. Ovaj tip košnice ima plodište s jednom pregradnom daskom, jednom poklopnom daskom i 12 okvira. Dužina satonoše okvira je 474 mm, širina 25 mm, a debljina 20 mm. Bočne letvice okvira su duljine 300, širine 25 i debljine 8 milimetara. Tokom sezone se obično izvadi pregradna daska i dodaje 12 okvira, dok se preko zime u cilju što boljeg utopljavanja gnijezda pregradna daska ponovo ubacuje. DB košnice imaju dva do tri, a nekada i više polunastavaka koji služe kao medišta. U polunastavcima satonoša je duljine 474, široka 25 i debljine 20 mm, kao i u plodištu. Istih mjera je i donja letvica okvira u medišnim polunastavcima, dok su im bočne letvice duljine 145, širine 25, i debljine 8 mm. DB košnice obično imaju i zbjeg, te tada omogućavaju visoke proizvodne rezultate. Rad s ovom vrstom košnica je vrlo jednostavan, jer je pristup svakom dijelu košnice lak, a pored toga jeftinije su u odnosu na druge vrste košnica.

DB košnica je pored LR košnice najzastupljenija u Hrvatskoj. Spada u košnice kojima se može uspješno pčelariti. Ipak treba naglasiti da nije toliko pogodna za velike pčelinjake, jer se s njom ne može primijeniti najsuvremenija tehnologija pčelarenja. U prvom redu nedostatak su nejednaki okviri u plodištu i medištu. Ako bi u medištu bili isti okviri kao u plodištu, nedostatak su njihove prevelike mjere (dimenzije). Zbog tog nedostatka je Farrar počeo koristiti njene poluokvire u plodištu, čime je omogućena najsuvremenija tehnologija pčelarenja. Ali s obzirom na to da je DB poluokvir suviše plitak, u nekim zemljama je njegova visina nešto povećana, što je mnogo prikladnije za rad i više odgovara biološkim potrebama pčelinje zajednice.

Dijelovi DB košnice
DB košnica se sastoji od podnice, jednog dubokog nastavka koji služi kao plodište, dva plitka nastavka koji služe kao medište, poklopne daske, zbjega, matične rešetke, poklopca (krova), 12 normalnih okvira unutarnjih mjera 420 x 270 mm i 24 poluokvira unutarnjih mjera 420 x 115 mm.

Podnica
Podnica DB košnice ima vanjske mjere 520 x 520 mm (bez leta), visinu 80 mm, a unutarnje mjere su 456 x 456 mm. Podnica DB košnice se također radi s ulošcima za borbu protiv varooze, kao i LR košnice.

Nastavci
Nastavci DB košnice imaju vanjske mjere 520 x 520 x 310 mm za plodište i dva plitka nastavka mjera 520 x 520 x 155 mm, koja služe za medište. Debljina zida je 32 mm, teko da su unutarnje mjere 456 x 456 x 310 mm za plodište i 456 x 456 x 155 mm za nastavke koji služe kao medište. Dovoljna je i debljina zida od 22 mm, pa su vanjske mjere košnice 500 x 500 mm, te je košnica lakša i jeftinija.

Okviri u nastavcima

Okviri u nastavcima su u čitavom svijetu standardnih mjera (vanjske mjere: 232 x 450 mm). Sastoji se iz: satonoše, 2 bočne letvice i donje letvice. Satonoša je gornja letvica okvira. Sa svake je strane duža za 15 mm, na koji se produžetak objesi okvir o prednju i stražnju stranicu nastavka. S donje strane satonoše urezan je utor u koji se uvuče satna osnova. Bočne letvice reguliraju razmak između okvira, jer im je donji dio uži od gornjeg: kada se slože jedan uz drugi dobijemo takozvani pčelinji razmak koji pčelama služi za nesmetan prolaz i rad. Ako je razmak manji od 6 mm, pčele ga zalijepe propolisom, a ako je veći od 10 mm u tom prostoru grade saće. Ovo Langstrothovo otkriće je bila najveća prekretnica u povijesti uzgoja pčela i bez tog izuma ne bi bilo ni modernog pčelarstva.

Primjer
Da bi se izbjegla zbrka s unutarnjim i vanjskim mjerama, dat je primjer sa svim mjerama: unutarnja visina i širina okvira, što je ujedno mjera satine, zatim debljina svih letvica i potom njihov zbroj, to jest vanjska mjera okvira. I to prema prijedlogu za standard, za 3 vrste okvira: Langstroth – Rootov okvir (LR), Dadant – Blattov okvir (DB) i Alberti – Žnideršičev okvir (AŽ):

Iz tabela se vidi da je visina poluokvira ista i za LR i za DB okvire. Širina poluokvira je ista kao i širina okvira. Mjere okvira za pološku nisu spomenute jer pološka, prema prijedlogu standarda, ima mjere DB okvira. Pološka i AŽ košnica nemaju poluokvira.

Poluokvir u DB košnici služi za medište. Poluokvir u LR košnici služi za medište kad se proizvodi med u saću, a može se upotrijebiti i u proizvodnji vrcanog meda. Inače, redovno, za medište služi cijeli okvir. Isto tako AŽ košnica ima isti okvir i u plodištu i u medištu. Pološka nema posebnog medišta, nego se ono nalazi u istoj ravnini s plodištem, s jedne i druge strane plodišta, na jednakim okvirima.

Pokrovna daska
Pokrovna daska i bježalica (zbjeg) čine cjelinu. U donjem dijelu bježalice nalazi se pokrovna daska unutarnjih mjera bježalice, a na gornjem dijelu je pokretna uokvirena mreža, vanjskih mjera okvira 500 x 500 mm, ako su košnice vanjskih mjera 520 x 520 mm. Vanjske mjere bježalice su 520 x 520 x 100 mm ili 500 x 500 x 100 mm, u ovisnosti od vanjskih mjera nastavaka. Uokvirena žičana mreža ulazi u urez ("falc") koji se nalazi na gornjoj unutarnjoj ivici bježalice.

Krov
Krov je ravan, vanjskih mjera 590 x 590 x 80 mm za košnicu vanjskih mjera 520 x 520 mm, a 570 x 570 mm za košnicu vanjskih mjera 500 x 500 mm.

Izbor košnice za pčele
Pčelarska znanost i praksa složile su se u širini okvira za košnicu i u broju okvira, samo se ne slažu u visini. Gotovo sve moderne košnice okvir, odnosno satinu, široku oko 400 mm, a broj okvira iznosi od 10 do 12. Ostaje pitanje samo visine okvira: 200 mm ili od 250 do 270 mm. Pristalice višeg okvira tvrde da plodište košnice mora biti toliko prostrano da omogući pčelinjoj zajednici najveći razvoj. Za najjače sezone pčelama je potrebno oko 100 000 stanica saća za smještaj legla i hrane. Na 1 cm2 saća, s obadvije strane zajedno, stane oko oko 8 saća, pa za 100 000 saća potrebno je 12 500 cm2 saća. Ako nam je satina široka oko 400 mm, a u plodištu ima 12 satina, po tom računu trebalo bi da satina bude visoka oko 260 mm. Drugi kažu da je dovoljno oko 80 000 stanica saća, pa bi za taj broj stanica trebalo oko 10 000 cm2 saća ili 10 okvira 400 x 250 mm unutarnjih mjera. Tako dolazimo do kapaciteta, mjera i oblika plodišta DB, Gerstung i drugih košnica. Pristalice tih košnica zastupaju mišljenje da cijelu potrebu plodišta treba zadovoljiti u jednom nastavku, plodištu, na 10 do 12 okvira saća.

Od velikog broja nastavljača u modernom pčelarstvu ostaju dvije vrste kao najpovoljnije: LR i DB košnice. Razlika između tih dviju košnica uglavnom je u visini okvira, pa prema tome i visini košnice. LR košnica ima u plodištu 10 okvira širokih 434 mm i visokih 202 mm. DB košnica ima u plodištu 12 okvira širokih 424 mm i visokih 270 mm. LR košnica ima medište jednako plodištu, a DB košnica ima polumedište s 12 okvira širokih 424 mm i visokih 115 mm. I LR košnica može imati polumedište (434 x 115 mm), na primjer za proizvodnju meda u saću i za pčelare invalide ili one u poodmaklim godinama kojima je teško dizati puna normalna medišta. Kratko rečeno, LR košnica razlikuje se od DB košnice po visini okvira (satina), niže su za 70 mm, a po njihovu broju, ima LR košnica 2 okvira manje. Prema tome, kapacitet LR plodišta je oko 8 800 cm2, a ako pogledano gornji račun prema kojem plodište treba da ima 10 000 cm2 saća, vidimo da je plodište LR košnice manje za nekih 1 200 stanica saća.

Izvori

Vanjske poveznice

Pčelarstvo

DB košnica


Hidemi Jinushizono (født 14. april 1989) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hidemi Jinushizono


(4423) Golden ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 4. April 1949 vom Goethe-Link-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach William T. Golden, einem Autor von mehreren Büchern zum Thema Wissenschaftspolitik, benannt. Er spielte außerdem eine Schlüsselrolle bei der Gründung der National Science Foundation.

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4423) Golden


Cathrinus Dorotheus Olivius Bang (født 10. juni 1822, død 4. juni 1898 i Kristiania) var en norsk litteraturhistoriker og professor i nordisk litteratur ved Universitetet i Kristiania.

Kilder
 Norsk Forfatter-Lexikon 1814–1880.

Professorer fra Norge
Litteraturhistorikere fra Norge
Cathrinus

Cathrinus Bang


Allisoniella, biljni rod jetrenjarki iz porodice Cephaloziellaceae, dio podreda Cephaloziineae.

Vrste
 Allisoniella nigra (Rodway) R.M.Schust.
 Allisoniella obcordata E.A. Hodgs.
 Allisoniella recurva R.M.Schust.
 Allisoniella scottii (R.M.Schust.) R.M.Schust.
 Allisoniella subbipartita (C.Massal.) R.M.Schust. et J.J.Engel
 Allisoniella tasmanica R.M.Schust.

Izvori

Cephaloziineae

Allisoniella


An Andropogon microstachys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicaise Auguste Desvaux ngan William Hamilton. An Andropogon microstachys in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon microstachys


عقد 680 هو عقد امتد بين 1 يناير 680 و31 ديسمبر 689 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 670 ولحقه عقد 690.

أحداث

 معركة كربلاء (680)
 معركة بسكرة (682)
 معركة عين الوردة (685)
 معركة مرج راهط (684)
 معركة الخازر (686)
 وقعة الحرة (683)

مواليد

 شوانزونغ إمبراطور تانغ (685)
 غيطشة (687)
 بيلايو (685)
 عبد الله الرضيع (680)
 مروان بن محمد (688)
 عبد الله بن عون (685)
 شارل مارتيل (688)
 نافع المدني (689)
 العلاء بن الحارث (685)
 عبد الله بن ذكوان (685)
 يزيد بن عبد الملك (687)

وفيات

 أبو المهاجر دينار (683)
 الأحنف بن قيس (687)
 أم البنين (683)
 عروة البارقي (681)
 معاوية بن أبي سفيان (680)
 رقية بنت الحسين (680)
 الإمبراطور تيمو (686)
 عمر بن سعد (686)
 معاوية بن يزيد (684)
 حبيب بن مظاهر الأسدي (680)
 زهير بن القين (680)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 680 ابتداءً من

عقد 680