Parodia nothorauschii ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton nothorauschii leitet sich vom griechischen Wort notho- für 'falsch' und der Art Parodia rauschii ab.

Beschreibung
Parodia nothorauschii wächst einzeln. Die blaugrünen, kugelförmigen bis kurz zylindrischen Triebe erreichen Wuchshöhen von bis zu 21 Zentimeter und Durchmesser von 16 Zentimeter. Der Triebscheitel ist dicht bewollt und bedornt. Die 20 bis 28 Rippen sind in Höcker mit einem kinnartigen Vorsprung untergliedert. Die auf ihnen befindlichen Areolen sind anfangs bewollt und werden später kahl. Die bis zu vier eher abwärts gerichteten Mitteldornen sind schwarz bis hellrosafarben. Sie weisen eine Länge von bis zu 2,2 Zentimeter auf. Die Mitteldornen sind manchmal schwierig von den Randdornen zu unterscheiden. Die bis zu 15 Randdornen sind sternförmig ausstrahlend, weiß bis hellrosafarben und bis zu 8 Millimeter lang.

Die glänzend zitronengelben Blüten erscheinen oft zu mehreren dicht zusammen im Triebscheitel. Sie erreichen Durchmesser von 5 Zentimeter und Längen von bis zu 3,5 Zentimeter. Ihr Perikarpell und die Blütenröhre sind mit dichter, weißer und hellbrauner Wolle bedeckt. Die Narben sind purpurrot. Die grünen verlängerten und dünnwandigen Früchte reißen auf und sind mit weißer Wolle bedeckt. Die Früchte enthalten glockenförmige schwarze Samen.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia nothorauschii ist in Uruguay im Departamento Rivera sowie im angrenzenden brasilianischen Bundesstaat Rio Grande do Sul verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Notocactus rauschii durch Dirk Jan van Vliet (* 1924) wurde 1969 veröffentlicht. Als David Richard Hunt die Art in die Gattung Parodia stellte wurde ein neuer Name benötigt, da der Name Parodia rauschii  (1963) bereits existierte. Ein weiteres nomenklatorisches Synonym ist Ritterocactus rauschii  (1999).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als vom Aussterben bedroht geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Fotos

Parodia (Kakteen)
Nothorauschii

Parodia nothorauschii


නවලෝක රෝහල ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති පෞද්ගලික රෝහලකි.

අතීතය
දේශමාන්‍ය එච්. කේ. ධර්මදාස විසින් ක්‍රි.ව. 1985 වසරේදී  මෙම රෝහල පිහිටුවන ලදී.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
  නිල වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ රෝහල්
පෞද්ගලික රෝහල් - ශ්‍රී ලංකා

නවලෝක රෝහල


Heath Miller () este un wrestler profesionist american, mai cunoscut prin numele de ring Heath Slater. În prezent lucrează pentru WWE în brandul SmackDown Live. Miller a studiat la scoala de wrestling WWA4 în Atlanta, Georgia, în cazul în care, după semnarea unui contract de dezvoltare cu WWE din 2006, participa în primul sezon al WWE NXT în 2010, unde a terminat al patrulea. Este actualul campion in perechi din SmackDown alaturi de Rhyno.

În Wrestling
 Manevre de final
 E Minor (Inverted DDT) – 2011-2012
 Overdrive – 2012
 Smash Hit (Spinning lifting DDT) – 2012–prezent
 Snapmare driver – 2012
 Rampă de lansare tirbușon splash – 2013–prezent
 Sweetness (Jumping Russian legsweep sau jumping reverse STO) – 2010-2011
 Jumping neckbreaker – circuit independent; folosit ca o manevra de semnatura in WWE
 Hangman's neckbreaker

Campionate și realizări
 Florida Championship Wrestling
 FCW Florida Heavyweight Championship (1 dată)
 FCW Southern Heavyweight Championship (1 dată)
 FCW Florida Tag Team Championship (1 data) – cu Joe Hennig

 WWE
 SmackDown Tag Team Championship (1 dată) - cu Rhyno
 WWE Tag Team Championship (de 3 ori) - cu Justin Gabriel
WWE 24/7 Championhip ( 1 dată)

Referințe

Nașteri în 1983

Heath Slater


Ōgushi ist der Familienname folgender Personen:

 Chikako Ōgushi (* 1979), japanische Marathonläuferin
 Hiroshi Ōgushi (* 1965), japanischer Politiker
 Shōhei Ōgushi (* 2002), japanischer Fußballspieler

Ōgushi


La Casa Tristany es una masía fortificada situada en el municipio de Pinós en la comarca del Solsonés.

Fue la casa solariega que vio nacer a los cabecillas carlistas Benito Tristany y Rafael Tristany.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la comarca de Solsonés (provincia de Lérida)

Referencias

Enlaces externos

Bienes culturales de interés nacional de la provincia de Lérida
Castillos de la provincia de Lérida

Casa Tristany


PSPad, Windows için metin ve kaynak kodu yazılımıdır. PHP, Perl, HTML, Java dillerini desteklemektedir. Türkçe dil desteği vardır.

Yazarı Jan Fiala'dır. Pek çok dil için ortak bir geliştirme aracıdır. 1 000 000 üzerinde kişi download etmiştir. Plug in desteği, ftp manager, sık kullanılanlar, file explorer gibi pek çok özelliğe sahiptir.

Özgür bir yazılımdır.

Dış bağlantılar
 http://www.pspad.com

Windows yazılımları

PSPad


A phone-sync (also known as a tape-sync, a simul-rec, or a double-ender) was a technique used to conduct televised interviews over long distances in the 1980s before satellite television became commonplace, in order to provide video to what would otherwise be an audio-only interview. It was commonplace in such news programs as The Journal on CBC Television.

A standard Tape sync works as follows: an interviewer, usually in a television studio, is videotaped conducting an interview via a long-distance phone call to the interviewee in another part of the world. This interviewee, often in a studio in front of a background representing the city in which he or she is located, is videotaped as he or she participates in the interview. The two videotapes are then sent to the interviewer's production team to be synchronized through video editing. Cuts between shots of the interviewer and interviewee are made accordingly, and the higher-quality sound of the videotapes are used instead of the telephone audio. For effect, the interviewer may be taped looking into a bluescreen or greenscreen, into which the video of the interviewee would at this point be resized if necessary and inserted using chroma key.

The double-ender technique has become much less commonplace with the proliferation of live satellite television feeds and video over Internet (Skype, etc.), but is still used today when such technology is not available.

The double-ender technique can also be done with audio-only mediums, such as radio or podcasting. Syndicated radio show interviews are often done as a double-ender, with the host in their studio, and the guests recording in their own city, in the studio of their local affiliate.

Double-ender audio interviews have become more common with the rise in popularity of podcasting. The result is a cast that sounds like the hosts and guests are in the same room, when they're actually in different cities.

References

Further reading

Television technology
Broadcast journalism

Phone-sync


Aderus scapularis é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Léon Fairmaire em 1896.

Distribuição geográfica
Habita na Índia.

Referências

scapularis
Coleópteros da Índia
Insetos descritos em 1896
Espécies descritas por Léon Fairmaire

Aderus scapularis


La Sierra de Humilladero es una sierra de la Comarca de Antequera, en la provincia de Málaga, España. Comprende una extensión de unas 625,5 ha. La parte más alta de esta sierra se llama Pico del Pollo, el cual alcanza los 682

Se trata del único relieve reseñable de los alrededores de Humilladero. Sus estratos se disponen en inclinación noroeste y está formada por rocas carbonatadas y dolomíticas jurásicas. Su valor biótico principal son las grandes extensiones de vegetación fundamentalmente formadas por pino carrasco y por algunas coníferas diseminadas. Esto permite la presencia de animales: aves menores como pardillos, jilgueros, pinzones, etc y rapaces como el cernícalo. Son frecuentes los mochuelos y los mamíferos menores como el conejo y la liebre.

Referencias

Humilladero
Humilladero
Comarca de Antequera

Sierra de Humilladero


Grand Hotel Quisisana je hotel u gradu Capriju i najveći je hotel na otoku Capriju. Nalazi se u staroj jezgri Caprija, nasuprot hotela Residenza Capri i vile Sanfelice, južno od trga Piazza Umberto I. Osnovao ga je kao lječilište 1845. godine britanski liječnik George Sidney Clark, koji ga je 1861. godine pretvorio u Grand Hotel Quisisana "Qui si sana" na talijanskom znači "ovdje se liječi".

Hotel ima 148 soba. Raspolaže s osam konferencijskih dvorana, od kojih jedna može primiti do 500 osoba. Unutarnji hotelski restoran, Restaurant Quisi, poslužuje jela talijanske kuhinje i naveden je kao jedan od najboljih hotelskih restorana u Italiji.

Značajni gosti hotela su ruski pisac Maksim Gorki, ruski pjevač Feodor Chaliapin, Oscar Wilde (zajedno s Lordom Alfredom Douglasom ) i Friedrich Alfred Krupp. Ostali značajni gosti bili su Tom Cruise, Sidney Sheldon, Gianni Agnelli, Claudette Colbert, Jean-Paul Sartre, Gerald Ford i Sting. Nakon što je pobjegao iz Egipta 1952., kralj Farouk I. bio je gost hotela tijekom dijela svog izgnanstva u Italiji.

Od 1986. godine Grand Hotel je član The Leading Hotels of the World.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
Hoteli
Ugostiteljski objekti u Italiji
Građevine u Capriju

Grand Hotel Quisisana


Andrew Sean Greer () este un scriitor american.

Biografie
Greer s-a născut în Washington, D.C., în 1970 și a crescut într-o suburbie din Washington; el are un frate geamăn. Greer a studiat scrierea creativă la Brown University. După câțiva ani la New York, câștigându-și existența în diferite locuri de muncă, a studiat la University of Montana și a absolvit un master în arte plastice. Greer locuiește cu soțul său în San Francisco.

Pentru Less, Greer a primit Premiul Pulitzer pentru Ficțiune în 2018.

Opere

Povestiri scurte
 How it was for me, 2000

Romane
 The Path of Minor Planets. 2001
 The Confessions of Max Tivoli. 2004
 The story of a Marriage. 2008
 The Impossible Lives of Greta Wells. 2013
 Less. 2017

Romane traduse în limba română
 Confesiunile lui Max Tivoli, Editura Humanitas Fiction, 2006, ISBN: 973-50-1437-8, traducere de Iulia Gorzo
 Less, Editura Polirom, 2019, ISBN: 978-973-46-7834-1, traducere din limba engleză de Ariadna Ponta

Note

Legături externe

 Andrew Sean Greer, site-ul web
 Andrew Sean Greer , la Fischer Verlag
 Andrew Sean Greer, la Macmillan Books

Nașteri în 1970
Scriitori americani din secolul al XXI-lea
Laureați ai premiului Pulitzer
Oameni în viață
Oameni din Washington, D.C.

Andrew Sean Greer


Christopher Tony "Chris" Wolstenholme (d. 2 Aralık 1978), İngiliz müzisyen ve şarkıcı. Alternatif rock grubu Muse'un basçısı ve geri vokalidir. Ayrıca bazen klavye veya gitar da çalar.

Hayatı
1989 yılında ailesiyle birlikte Devon'a taşınmıştır. Muse kurulmadan önce Devon, Teignmouth'da Matthew Bellamy ve Dominic Howard, başka bir grupta; Chris'de Fixed Penalty adlı bir grupta davul çalmaktaydı. İki yıl boyunca bass gitaristsiz çalışan Matt ve Dominic'e, Chris'in de bas gitar çalmayı kabul edip eklenmesiyle Muse'un temellerini atılmıştır.

The Rocket Baby Dolls isimli ilk gruplarından sonra Muse ismini alan grubun bas gitaristi olan Chris, aynı zamanda birçok parçada geri vokal yapmaktadır. Çok nadir olmakla beraber kimi konserlerde klavye, kontrabas veya elektro gitar da çalmaktadır.

Chris, 2010 yılına kadar Teignmouth'da yaşadı. Şimdi eşi Kelly ve beş çocuğu Alfie, Ava Joe, Frankie, Ernie ve Buster ile birlikte İrlanda'da yaşıyor. Ayrıca kollarında her çocuğu için bir tane olmak üzere beş tane dövmesi var.

1978 doğumlular
Güney Yorkshire doğumlular
İngiliz bas gitaristler
İngiliz rock gitaristleri
Muse üyeleri
Yaşayan insanlar
Progresif metal bas gitaristleri

Christopher Wolstenholme


Sebum (din , < ) este o substanță grasă, alcătuită din mai multe tipuri de lipide, secretată de glandele sebacee care protejează pielea față de agresiunea factorilor nocivi din mediul extern.

Sebumul este un produs alb-gălbui, cu miros specific substanțelor bogate în grăsimi, constituit în cea mai mare parte din lipide (predominant de tip trigliceride). Sebumul lubrifiază pielea, o protejează de umiditate și de uscăciune îi întreține suplețea și participă la protecția împotriva microbilor (bacterii și ciuperci microscopice).

Conține o cantitate mică de proteine, aproximativ 1% colesterol și cantități ceva mai mari de grăsimi neutre și alcooli superiori. Are reacție acidă.

Sebumul acoperă, protejează și înmoaie printr-un film subțire întreaga piele. Secretarea sebumului este controlată direct de hormoni. Testosteronul dezvoltă producerea de sebum, în timp ce estrogenul o inhibă.

Creșterea patologică a secreției de sebum de către glandele sebacee se numește seboree.

Hiperproducția sebumului, asociată cu obstrucția orificiilor glandelor sebacee cu inflamația lor ulterioară, are ca rezultat o afecțiune a epidermei denumită acnee.

Când glandele sebacee produc prea puțin sebum, hiposecreția provoacă ihtioza, o boală de piele caracterizată prin uscarea și descuamarea tegumentelor, care se desfac în șuvițe, în formă de lamele sau solzi de pește (exemplu ihtioza fetală).

Note

Piele

Sebum


Thomas John "Tom" Sargent (Pasadena (California), 19 de julio de 1943) es un economista estadounidense.

Especializado en los campos de la macroeconomía, la economía monetaria y la econometría. Es conocido como uno de los líderes de la revolución de las expectativas racionales y como autor de numerosos trabajos pioneros. Junto a Neil Wallace desarrolló la caracterización de la estabilidad de "punto de silla de montar" del equilibrio de las expectativas racionales. En 2011 ocupó el lugar 17º entre los economistas más citados del mundo. El 10 de octubre de 2011 Sargent, junto a Christopher A. Sims, fue laureado con el Premio del Banco de Suecia en Ciencias Económicas en memoria de Alfred Nobel.

Carrera académica
Sargent obtuvo su Bachelor of Arts en la Universidad de California en Berkeley en 1964, siendo distinguido con la medalla al alumno más destacado de la generación 1964. Obtuvo su Ph.D. en la Universidad de Harvard en 1968. Fue profesor en la Universidad de Pensilvania (1970–1971), la Universidad de Minnesota (1971–1987), la Universidad de Chicago (1991–1998), la Universidad de Stanford (1998–2002) y la Universidad de Princeton (2009). Actualmente es Profesor Berkley de Economía y Negocios en la Universidad de Nueva York. Es miembro de la Econometric Society desde 1976. En 1983 Sargent fue elegido miembro de la Academia Americana de Artes y Ciencias. Es miembro senior de la Institución Hoover en la Universidad de Stanford desde 1987.

En 2011 Sargent fue galardonado con el Premio a la Reseña Científica de la Academia Nacional de Ciencias de los Estados Unidos y, en septiembre, se convirtió en el ganador del Premio CME Group-MSRI 2011 en Aplicaciones Cuantitativas Innovadoras.

Sargent es conocido como un maestro dedicado. Entre sus alumnos de doctorado están hombres y mujeres a la vanguardia de la investigación macroeconómica. El grupo de lectura de Sargent en Stanford y NYU es una institución famosa entre estudiantes graduados en economía.

En 2016, Sargent ayudó a fundar el proyecto sin fines de lucro QuantEcon, dedicado al desarrollo y documentación de herramientas computacionales modernas de código abierto para economía, econometría y toma de decisiones.

Contribuciones profesionales
Sargent es uno de los líderes de la "revolución de las expectativas racionales", que sostiene que la gente que está siendo modelada por los economistas puede predecir el futuro, o la probabilidad de resultados futuros, al menos tan bien como el economista puede con su modelo. Las expectativas racionales se introdujeron en la economía por John Muth, luego Robert Lucas, Jr., y Edward C. Prescott las llevaron mucho más lejos. Por algunas obras escritas en estrecha colaboración con Lucas y Neil Wallace, Thomas J. Sargent pudo contribuir fundamentalmente a la evolución de la nueva macroeconomía clásica.

Las principales contribuciones de Sargent a las expectativas racionales fueron las siguientes:
  Trazan las implicaciones de las expectativas racionales, con Wallace, para instrumentos alternativos de política monetaria y reglas sobre la estabilidad del producto y la determinación del precio.
  Ayudan a que la teoría de las expectativas racionales sea estadísticamente operativa.
  Proporcionan algunos ejemplos tempranos de modelos de expectativas racionales de la curva de Phillips, la estructura a plazo de las tasas de interés y la demanda de dinero durante las hiperinflaciones.
  Analizan, junto con Wallace, las dimensiones a lo largo de las cuales la política monetaria y fiscal debe ser coordinada intertemporalmente.
  Llevan a cabo varios estudios históricos que ponen en marcha el razonamiento de las expectativas racionales para explicar las consecuencias de cambios dramáticos en los regímenes de política macroeconómica.
En 1975 él y Wallace introdujeron la propuesta de ineficacia política, que refutaba una suposición básica de la economía keynesiana.

Sargent pasó después a refinar o extender el razonamiento de las expectativas racionales:
  Estudiando las condiciones bajo las cuales los sistemas con racionalidad limitada de agentes y aprendices adaptativos convergen a expectativas racionales.
  Utilizando la noción de un equilibrio de auto-confirmación, una noción más débil de las expectativas racionales sugeridas por los límites de los modelos de aprendizaje.
  Estudiando contextos con Lars Peter Hansen en el que los tomadores de decisiones no confían en su modelo de probabilidad. En particular, Hansen y Sargent contribuyen a adaptar y extender los métodos de la robusta teoría de control.
Sargent también ha sido pionero en la introducción de la economía recursiva al estudio académico, especialmente para temas macroeconómicos como el desempleo, la política fiscal y monetaria y el crecimiento. Su serie de libros de texto, de coautor con Lars Ljungqvist, son seminales en el currículo contemporáneo de economía de posgrado.

Sargent ha llevado a cabo un programa de investigación con Ljungqvist diseñado para comprender los determinantes de las diferencias en los resultados del desempleo en Europa y los Estados Unidos durante los últimos 30 años. Las dos preguntas clave del programa son por qué, en los años cincuenta y sesenta, el desempleo era sistemáticamente más bajo en Europa que en Estados Unidos y por qué, durante dos décadas y media después de 1980, el desempleo era sistemáticamente más alto en Europa que en Estados Unidos. En su obra "Dos preguntas sobre el desempleo europeo", la respuesta es que "Europa tiene una mayor protección del empleo a pesar de haber recibido una indemnización de desempleo más generosa". "Si bien las diferencias institucionales permanecieron igual durante este período, el entorno microeconómico para los trabajadores cambió, con un mayor riesgo de depreciación del capital humano en los años ochenta.

Publicaciones

Referencias

Enlaces externos

 Página de Thomas Sargent en la Universidad de Nueva York

Economistas de Estados Unidos
Escuela de Chicago
Miembros de la Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de Harvard
Profesores de la Universidad de Chicago
Profesores de la Universidad Stanford
Miembros de la Academia Estadounidense de las Artes y las Ciencias
Doctores honoris causa por la Universidad de Minnesota
Laureados con el Premio del Banco de Suecia en Ciencias Económicas en memoria de Alfred Nobel

Thomas J. Sargent


Caspar Laurentius Hornschuch (* 7. August 1610 in Wölfershausen; † 17. Januar 1676 in Ohrdruf) war Kapitänleutnant und Stadthauptmann von Ohrdruf.

Er war der Sohn eines Pfarrers und entwich vermutlich gegen den elterlichen Willen dem Elternhaus, um eine militärische Laufbahn einzuschlagen. In sachsen-gothaischen Diensten brachte er es bis zum Rang eines Kapitänleutnants, während des Dreißigjährigen Krieges wurde er Stadtkommandant in Ohrdruf. Sein Grabmal hat sich auf dem Friedhof von Ohrdruf erhalten.

Literatur
 Hermann Strole: Darinnen leben und weben wir – 50 Jahre Konrad Hornschuch: Die Landschaft, das Geschlecht, das Werk, das Jubiläum, Urbach 1956, S. 118–119.

Weblinks

Militärperson (Sachsen)
Militärperson (Frühe Neuzeit)
Person (Ohrdruf)
Deutscher
Geboren 1610
Gestorben 1676
Mann

Caspar Laurentius Hornschuch


Das Val Trebbia ist ein Tal in den norditalienischen Regionen Ligurien, Lombardei und Emilia-Romagna. Vom gleichnamigen Fluss geformt, erstreckt es sich vom Monte Prelà in der Metropolitanstadt Genua bis in die Provinz Piacenza und das Oltrepò Pavese bei Brallo di Pregola. Nach einem Verlauf von ungefähr 118 Kilometern mündet die Trebbia bei Rottofreno in den Po.

Das im Apenningebirge liegende Tal grenzt im Osten an das Val d'Aveto und das Val Nure, im Westen an das Val Borbera, Val Boreca, Valle Staffora, Val Tidone und Val Luretta. Erschlossen wird es von der Staatsstraße SS45.

Weblinks
 Museo Etnografico Val Trebbia

Trebbia
Trebbia
Tal in der Emilia-Romagna
Trebbia
Provinz Pavia

Val Trebbia


Frank Featherstone Bonsall (* 31. März 1920 in Crouch End, London; † 22. Februar 2011 in Harrogate) war ein britischer Mathematiker, der sich mit Analysis beschäftigte.

Bonsall wuchs in der Kleinstadt Welwyn Garden Town nördlich London auf. Ab 1938 studierte er Mathematik an der Universität Oxford (Merton College), was aber ab 1940 durch Militärdienst bei den Royal Engineers unterbrochen wurde, der sich bis 1946 in Indien fortsetzte. Während dieser Zeit studierte im Selbststudium anhand Titchmarshs Theory of functions. 1946 setzte er sein Studium in Oxford fort. 1947 heiratete er seine Kommilitonin Jill Patrick. Nach dem Abschluss war er temporärer Lecturer an der University of Edinburgh, wo er Werner Wolfgang Rogosinski kennenlernte, dem er danach an die University of Newcastle (wo Rogosinski Professor war) als Lecturer folgte. Nach einem Aufenthalt in den USA 1950/51 an der Oklahoma State University in Stillwater (wo er mit Alfred Goldie und Morris Marden zusammenarbeitete) wandte er sich der Funktionalanalysis zu. 1959 wurde er Professor in Newcastle als Nachfolger von Rogosinski und 1965 McLaurin Professor in Edinburgh (dieser Lehrstuhl war damals gerade eingerichtet worden). Er gründete dort eine Schule von Funktionalanalytikern um das von ihm, John Ringrose und Barry Johnson gegründete interuniversitäre North British Functional Analysis Seminar. 1984 ging er in den Ruhestand und lebte in Harrogate. Auch danach war er mathematisch aktiv an den Universitäten von Leeds (wo er Ehren-Fellow war) und York (deren Ehrendoktortitel er 1990 erhielt). Er war unter anderem Gastprofessor an der Yale University (1965) und am Tata Institut in Bombay.

1966 wurde er Fellow der Royal Society of Edinburgh und 1970 der Royal Society. 1966 erhielt er den Senior Berwick-Preis der London Mathematical Society, deren Rat er angehörte. 1976/77 war er Präsident der Edinburgh Mathematical Society.

Er war passionierter Bergsteiger (vor allem in Schottland) und Gartenliebhaber.

Sein Bruder Sir Arthur Bonsall war 1973 bis 1978 Direktor des Government Communications Headquarters in Cheltenham.

Schriften
 mit J. Duncan Numerical ranges of operators on normed spaces and of elements of normed algebras, Cambridge University Press 1971
 mit J. Duncan Complete normed algebras, Springer Verlag 1973
 mit J. Duncan Numerical Ranges II, Cambridge University Press 1973
 Lectures on some fixed point theorems of functional analysis, Tata Institute of Fundamental Research, Bombay 1962, Online, pdf

Weblinks

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Mitglied der Royal Society
Mitglied der Royal Society of Edinburgh
Ehrendoktor der University of York
Brite
Geboren 1920
Gestorben 2011
Mann

Frank Bonsall


Fair Haven Beach State Park is a  state park on the southeastern shore of Lake Ontario in upstate New York. It is located on the east side of Little Sodus Bay in the town of Sterling in Cayuga County, northeast of the village of Fair Haven. The southern part of the park is sometimes called Fair Haven State Park.

The park covers shoreline bluffs, sandy beaches and adjoining hilly woodlands. Inland, the park includes Sterling Pond and Sterling Creek.

Park facilities
The park offers  of sand beach including  of guarded swim area on Lake Ontario, in addition to five picnic areas with picnic tables and pavilions, a playground and ball field, a campground with tent and trailer sites, a boat launch and marina, and an 18-hole golf course. Amenities include a camp store, a concession stand, and boat rentals with row boats, paddle boats, canoes, and kayaks available for use only on the Sterling Pond waterway. Activities at the park include recreation programs, hiking, waterfowl hunting in season, fishing and ice-fishing, sledding, cross-country skiing, and snowmobiling. Fishing and boating opportunities are available in Lake Ontario and the adjoining Little Sodus Bay.

Three campgrounds and a cabin colony each contain a centralized restroom with showers. The cabin colony contains 30 units, including six full-service cabins and nine winterized cabins. A total of 46 electric and 138 non-electric camp sites are available.

History
The camp was originally built by the Civilian Conservation Corps in the early 1930s and later by German POWs during its days as the Prison Camp at Fair Haven.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Fair Haven Beach State Park

State parks of New York (state)
Parks in Cayuga County, New York
Works Progress Administration in New York (state)

Fair Haven Beach State Park


Rasmus Christiansen (i kirkebogen 'Kristjansen', født 2. februar 1863 i Bjertrup ved Hørning; død 11. november 1940 i København) var en dansk tegner og maler.

Efter at være blevet malersvend og have afsluttet den tekniske skole i Aarhus 1881 fortsatte Christiansen på Kunstakademiet, hvor han var i to år 1881-82, derefter fik han sin videre uddannelse på Kunstnernes Studieskole under P.S. Krøyer og Laurits Tuxen.

Han var på forårsudstillingen på Charlottenborg 1884 med et vinterbillede Toget kommer, der havde motiv fra en jernbaneoverkørsel i Jylland.

Han foretog udlandsrejser  med Vilhelm Hammershøi til Berlin og og andre byer, og han hjalp Tuxen med billedet af Dronning Victoria af Storbritanniens diamantjubilæum.

Christiansen har udført dyremalerier, portrætter, genrestykker og landskaber; i de senere år virkede han også som illustrator. Han bidrog til hæfteskrifter og  ugeblade, blandt andet Punch, Klods-Hans, Blæksprutten  og dagbladet Politiken, deriblandt med karikaturtegninger. Desuden anskuelsestavler til brug i undervisning.

Galleri

Noter

Eksterne henvisninger

 Merete Bodelsen: Rasmus Christiansen i Dansk Biografisk Leksikon, 3. udg., Gyldendal 1979-84. Hentet 22. april 2017 fra denstoredanske.dk

Malere fra Danmark
Tegnere fra Danmark

Rasmus Christiansen (maler)


Damascus (1964-1995), est un cheval de course pur-sang américain. Membre du Hall of Fame, il fut sacré cheval de l'année aux États-Unis en 1967.

Carrière de course
Entraîné par Frank Whiteley, Jr. et monté par Bill Shoemaker, Damascus, poulain nerveux (il avait besoin à l'écurie de la présence d'un poney destiné à le rassurer), ne fit parler de lui qu'à la fin de son année de 2 ans, lorsqu'il remporte les Remsen Stakes sur l'hippodrome new-yorkais d'Aqueduct. Au printemps suivant, il enchaîne deux victoires avant de tomber sur un os nommé Dr. Fager dans les Gotham Stakes. Ces deux-là se retrouveront plus tard. En attendant, la victoire de Damascus dans les Wood Memorial Stakes le place parmi les favoris pour la Triple Couronne. Mais s'il est battu dans le Kentucky Derby, il se rattrape merveilleusement dans les Preakness Stakes et les Belmont Stakes où il s'impose avec brio. Damascus enchaîne les victoires, et parfois les exploits : dans l'important Dwyer Handicap où il revient de très loin pour s'imposer devant un adversaire qui lui rendait pas moins de 16 livres ; dans les Travers Stakes, dans lesquels il fait une démonstration à couper le souffle, l'emportant d'un boulevard (22 longueurs à l'arrivée).

Et puis viennent les Woodward Stakes fin septembre à Aqueduct. On a parlé de "course du siècle". Il est vrai qu'à voir les états de service des trois chevaux les plus en vue -– Dr. Fager, Buckpasser et Damascus – on peut ouvrir la boite à superlatifs : ce sont trois futurs Hall of Famers (c'est l'une des deux courses où cette situation s'est produite avec la Jockey Club Gold Cup 1977 où s'affronteront Seattle Slew, Affirmed et Exceller), trois chevaux qui, sur la liste des 100 meilleurs chevaux de l'histoire des courses américaines au  établie par le magazine The Blood-Horse seront classés respectivement ,  et . Cela donne une idée de la qualité du plateau. Dr. Fager n'a été battu qu'une fois, à 2 ans (si l'on excepte la disqualification pour gêne qui lui a coûté une victoire) ; Buckpasser fait ses adieux à la piste après une carrière riche de 25 victoires en 30 sorties, les titres de meilleur 2 ans, meilleur 3 ans et cheval de l'année. Et le premier battra l'année suivante le record du monde du mile établi un an plus tôt par le second. Mais c'est Damascus qui gagne. Et sa victoire ne prête pas à discussion : il met 10 longueurs à tout ce beau monde, Buckpasser est deuxième, Dr. Fager troisième. À la fin de son année de 3 ans (conclue par une petite fausse note, une courte défaite dans le Washington DC, International), Damascus a amassé plus de 800 000 dollars de gains, un record pour un 3 ans qui tiendra jusqu'à Secretariat. Il est naturellement élu 3 ans de l'année et logiquement cheval de l'année 1967, s'intercalan au palmarèst entre Buckpasser (1966) et Dr. Fager (1968).

De retour à 4 ans, il reprend vite sa marche en avant mais subit davantage de défaites que l'année précédente, et Bill Shoemaker laisse la place sur son dos à d'autres jockey prestigieux comme Manuel Yacaza, Ron Turcotte ou Braulio Baeza. Damascus retrouve deux fois Dr. Fager, d'abord dans le Suburban Handicap où il s'incline, ensuite dans le Brooklyn Handicap, où il a le dernier mot. Damascus restera, avec Buckpasser et Successor l'un des seuls chevaux à avoir devancé Dr. Fager, mais le seul à l'avoir fait deux fois. Jamais plus loin que troisième durant toute sa carrière, Il ne peut conserver son titre dans les Woodward Stakes avant de se blesser à un tendon dans la Jockey Club Gold Cup, qui signe la fin de sa carrière et son départ au haras.

Résumé de carrière

Au haras
Damascus se retira au grand haras de Claiborne Farm à Paris, Kentucky. Il y fut un honorable étalon jusqu'à sa retraite en 1989 donnant 71 "stakes winners" (vainqueurs de courses principales) parmi lesquels Ogygian (Dwyer Stakes, Jerome Handicap, Futurity Stakes), Desert Wine (Hollywood Gold Cup, Charles H Strab Stakes, Californian Stakes) ou Private Account (Widener Handicap, Gulfstream Park Handicap), lui-même excellent étalon (père des championnes Personal Ensign, Inside Information ou East of The Moon).

Origines
Damascus est le meilleur fils de Sword Dancer, cheval de l'année 1959 et membre du Hall of Fame, vainqueur des Belmont Stakes, des Travers Stakes, des Woodward Stakes, de la Jockey Club Gold Cup et deuxième du Kentucky Derby et des Preakness Stakes. Sword Dancer a produit également Lady Pitt, championne des 3 ans en 1966, et a terminé sa carrière en France où il est mort en 1984. La mère de Damascus, Kerala (par My Babu, excellent père de mère), est issue de Blade of Time (née en 1938), grande poulinière qui donna trois chevaux de haut niveau, Bymeabond (vainqueur du Santa Anita Derby), Blue Border (Grand Union Hotel Stakes, Hopeful Stakes) et Guillotine (Futurity Stakes, Carter Handicap).

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1964
Animal né en 1964
Animal mort en 1995
Étalon pur-sang anglais
Membre d'un Hall of Fame des courses hippiques
Famille 8-h

Damascus (cheval)


Villavaser (asturisch Viḷḷabaser) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Allande der Autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 79 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 2,42 km² in vier Dörfern. Pola de Allande, der Verwaltungssitz der Gemeinde liegt 5,2 Kilometer entfernt und ist über die "AS-14" zu erreichen.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche

Dörfer und Weiler

Quellen

 Bevölkerungszahlen siehe
 Koordinaten, Entfernungen und Höhenangaben siehe Google Earth

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Allande

Villavaser


The Coptacrinae are a subfamily of Acrididae (originally described by Brunner von Wattenwyl under the synonym: Coptacrae) in the Orthoptera: Caelifera.  Species can be found in Africa and Asia.

Genera
The Orthoptera Species File lists the following:
 Apalacris Walker, 1870
 Bocagella Bolívar, 1889 - Africa
 Coptacra Stål, 1873 (type genus) - tropical Asia
 Coptacrella Bolívar, 1902 - India
 Coptacridia Ramme, 1941 - Eastern Himalayas
 Cyphocerastis Karsch, 1891 - equatorial Africa
 Ecphanthacris: E. mirabilis Tinkham, 1940 - eastern China
 Ecphymacris Bi, 1984: E. lofaoshana (Tinkham, 1940) - eastern China
 Epistaurus Bolívar, 1889 - Africa, India, Indo-China
 Eucoptacra Bolívar, 1902 - Africa, India, Indo-China, peninsular Malaysia, Borneo
 Eustaurus: E. tibialus Mahmood & Yousuf, 2000 - Pakistan
 Exochoderes Bolívar, 1882 - Angola
 Hintzia: H. squamiptera Ramme, 1929 - Cameroon
 Pamphagella Bruner, 1910 - Madagascar
 Paracoptacra Karsch, 1896 - equatorial Africa
 Parepistaurus Karsch, 1896 - central & southern Africa
 Physocrobylus Dirsh, 1951 - Tanzania
 Pirithoicus Uvarov, 1940 - India
 Poecilocerastis Ramme, 1929 - central Africa
 Rhopaloceracris Tinkham, 1940 - eastern China, Viet Nam
 Ruwenzoracris Rehn, 1914 - equatorial Africa

References

External links

Acrididae
Caelifera
Orthoptera subfamilies

Coptacrinae


සිමෝන් ලුසී අර්නස්ටීන් මේරි බර්ට්‍රන්ඩ් දි බෝවා  (1908 ජනවාරි 9 – 1986 අප්‍රේල් 14)  යනු ප්‍රංශ ජාතික ලේඛිකාවක්, විද්වතියක්, සාංදෘෂ්ඨිකවාදී දර්ශනවාදිනියක්, දේශපාලන ක්‍රියාකාරිනියක්, ස්ත්‍රීවාදිනියක් සහ සමාජ විචාරිකාවක් වූවා ය. ඇය තමන් ව දාර්ශනිකයකු ලෙස හඳුන්වා නොදුන්නද ස්ත්‍රීවාදී සාංදෘෂ්ඨිකවාදය මෙන් ම ස්ත්‍රීවාදී ප්‍රවාදයන්  ද ඇය වෙතින් සැළකිය යුතු ආභාෂයක් ලබා තිබේ.

නවකතා, රචනා, චරිතාපදාන, ස්වයංචරිතාපදාන මෙන් ම දර්ශනවාදය සහ දේශපාලනික සහ සමාජමය කාරණාවන් පිළිබඳ ව ද ඇය විසින් සටහන් සම්පාදනය කර ඇත. 1949 දී ඇය විසින් රචිත ස්ත්‍රීන්ගේ පීඩිතභාවය පිළිබඳ දීර්ඝ විශ්ලේෂණයක් සේ ම සමකාලීන ස්ත්‍රීවාදයේ මූලග්‍රන්ථයක් ද වූ  The Second Sex  නම් නිබන්ධය හේතුවෙන් මෙන් ම  She Came to Stay සහ The Mandarins  වැනි නවකතාවන් හේතුවෙන් ද ඇය අවධානයට පාත්‍ර වී ඇත. ප්‍රංශ දාර්ශනික ශෝන් පෝල් සාත්‍ර සමග පැවති නිදහස් සහ යාවජීව ජීවන සබඳතාවය නිසා ද ඇය ප්‍රසිද්ධියට පත් විය.

මුල් අවධිය

පවුල් පසුබිම සහ ළමාවිය
සිමොන් ද බෝවා 1908 ජනවාරි 9 පැරීසියේ දී උපත ලැබුවා ය. ඇගේ පියා ජෝර්ජස් බර්ට්‍රන්ඩ් දි බෝවා නම් නීති ලේකම්වරයකු වූ අතර ධනවත් බැංකුකරුවකුගේ දියණියක වූ මව, ප්‍රංශුවා දි බෝවා භක්තිමත් කතෝලික කාන්තාවක් වූවා ය. සිමොන්ගේ සහෝදරිය වු හෙලෙන් උපත ලැබුවේ ඉන් දෙවසරකට පසු ව ය. දෙවැනි ලෝක යුද්ධය නිමා වී කෙටිකලකට පසු සිය ධනය බෙහෙවින් අහිමි වී සිටි ඔවුන් පවුලක් ලෙස තම මධ්‍යම පාංතික සමාජ තත්ත්වය රැකගැනීමට වෙහෙසෙමින් සිටි අතර ස්වකීය දියණිවරුන් දෙදෙනා ව ගෞරවණීය කතෝලික බාලිකා පාසලක් වෙත යැවීමට ප්‍රංශුවා බෙහෙවින් කැප වූයේ විය. දි බෝවා  දැඩි ආගමික භක්තියකින් යුතු තැනැත්තියක් වූ අතර, වරක් ඇය කන්‍යා සොයුරියක් වීමට පවා අදහස් කරගෙන සිටියා ය. නමුත් වයස 14දී  ආගමික භක්තිය පිළිබඳ මානසික ගැටුමකට මුහුණදෙන ඇය ඉන්පසුව ඉතිරි කාලය පුරාම අදේවවාදී ව වාසය කළා ය.  ඇගේ පවුල මුහුණ පා සිටි ආර්ථිකමය වශයෙන් දුෂ්කර වූ තත්ත්වය යටතේ විවාහයක් වෙනුවෙන් කල්මැරීමට ඇයට පුළුවන් කමක් නොවූ අතර දෑවැද්දක් නොමැතිවීම  ඇය සිය වාසියට හරවා ගත්තී, තමන්ට කවදත් උවමනා කළ අධ්‍යාපන සහ ශාස්ත්‍රීය කටයුතු සඳහා  එම නිදහස භාවිතා කළා ය. ඒ අතර ම එතුළින්ම තමන් ම වෘත්තියක නියැලීම තුළින් සිය ආර්ථිකය සකස් කරගැනීමට ද ඇය උත්සුක වූවා ය.

අධ්‍යාපනය
1925දී ගණිතය සහ දර්ශනය යන විෂයයන්ගෙන් විශ්වවිද්‍යාල පිවිසුම් විභාගය සමත් වීමෙන් අනතුරු ව ඇය Institut Catholique de Paris තුළින් ගණිතයත්  Institut Sainte-Marie තුළින් සාහිත්‍යය/භාෂා ද හැදෑරුවා ය. පසුව ඇය සෝබෝන් විශ්විද්‍යාලයෙන් දර්ශනය හැදෑරූ අතර සිය උපාධිය නිම කිරීමෙන් අනතුරු ව 1928 දී ඇය Leibnitz පිළිබඳ ව සිය diplôme d'études supérieures (ශාස්ත්‍රපති උපාධියකට දළ වශයෙන් සමාන කළ හැක.)  Léon Brunschvicg උදෙසා  "Le concept chez Leibniz" ["ලෙයිබ්නිට්ස්ගේ සංකල්පය"] මැයෙන් නිම කළා ය. ඒ වන විට සෝබෝන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් උපාධියක් ලබා ගැනීමට සමත් වූ නමවැනි කාන්තාව ඇය විය. ප්‍රංශ කාන්තාවන්ට උසස් අධ්‍යාපනයට සහභාගී වීමේ ප්‍රස්ථාවන් හිමි වී වැඩි කලක් ගත වී නොතිබුණු බැවිනි.

දි බෝවා  Maurice Merleau-Ponty සහ Claude Lévi-Strauss සමග පළමු ව කටයුතු කළ අතර ඒ ඔවුන් තිදෙනා සිය ගුරු පුහුණුව එකම ද්විතීය විදුහලක දී සැපිරූ බැවිනි. නිල වශයෙන් ලියාපදිංචි නොවුණ ද ඇය École Normale Supérieure හි දර්ශනය පිළිබඳ උසස්  නිබන්ධනය සඳහා සූදානම් කිරීමේ පාඨමාලාවන් සඳහා පෙනී සිටි අතර  මෙහිදී ඇයට මුණගැසුණු සිසුන් අතර ශෝන් පෝල් සාත්‍ර, පෝල් නිසාන් සහ René Maheu යන අයද විය.  නිබන්ධනය ඇගයීමට සිටි විනිශ්චය මණ්ඩලය දි බෝවාට ප්‍රථමස්ථානය වෙනුවට දෙවනස්ථානයත් සාත්‍රට ප්‍රථමස්ථානයත් ලබා දීමට පටු තීරණයක් ගත් අතර එතෙක් එය සමත් වු ළාබාල ම පුද්ගලයා වූයේ ඒ වන විට වයස 21ක් වූ දි බෝවා ය.

තරුණ වියේ දී Memoirs of a Dutiful Daughter රචනා කරමින් ඇය මෙසේ කීවා ය."මගේ පියාගේ ස්වාර්ථවාදයත් ආගම් විරෝධී මතිමතාන්තරත් මගේ මවගේ සදාචාර සම්මුතියට දැඩි ව එකඟ වූ උගැන්වීම්වලට මුළුමනින් ම හතුරු විය. මෙම විසංතුලනය විසින් මගේ ජීවිතය එක් ආකාරයක නොනවතින වාද මණ්ඩපයක් බවට පත්කිරීම මා දර්ශනවාදිනියක වීමට බලපෑ ප්‍රධාන හේතුවයි."

මධ්‍යම විය
1929 සිට 1943 දක්වා ලේඛනයෙන් තමාට යැපීමට තරම් ආදායමක් ලබාගත හැකි වන තෙක් ද බෝවා  lycée ශ්‍රේණියට ඉගැන්වීමේ යෙදුණා ය. Lycée Montgrand (fr) (Marseille), Lycée Jeanne-d'Arc (Rouen) (fr), Lycée Molière (Paris) (fr) (1936–39) යන ආයතනවල ඇය දේශකවරියක ලෙස කටයුතු කළා ය.

1929 ඔක්තෝබරයේ දී ශෝන් පෝල් සාත්‍ර සහ ද බෝවා පෙම්වතුන් බවට පත් වූ අතර ඇයගේ පියාගේ අවධානයට ලක්වීමෙන් පසු සාත්‍ර ඇයට විවාහ යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කරන ලදී. තමන්ට දෑවැද්දක් නොමැති වූ බැවින් විවාහය යනු සිතීමටවත් නොහැකි දෙයක් විණි යැයි ද බෝවා තමන් ජීවිතයේ අවසාන භාගය ගතකරමින් සිටිය දී පැවසී ය. එහෙයින් ඔවුහු යාවජීව ප්‍රේමයකට ඇතුළත් වූහ.  ද බෝවා කෙදිනකවත් විවාහ නොවූ අතර සාත්‍ර. සමග එකම නිවහනක වාසය ද නොකළා ය.ඇය දරුවන් ලැබීමද ප්‍රතික්ශේප කළා ය.  මින් ඇයට උසස් ශාස්ත්‍රීය උපාධියක් ලබාගැනීමටත්, දේශපාලන කටයුතු වල නිරත වීමටත්, සංචාරයන්ට එක්වීමටත්, ලේඛනයට සහ දේශන කටයුතු වල නියැලීමට ද මතු නොව පුරුෂ මෙන් ම ස්ත්‍රී පාර්ශ්වයේ ද මිතුරන් බොහොමයක් ඇතිකරගැනීමට (දෙවනු කී පිරිස නිරන්තර ව හුවමාරු විය.) ද නිදහස හිමි විය.

සාත්‍ර සහ ද බෝවා නිරන්තරව එකිනෙකාගේ කෘති පිළිබද ව චිචාරයෙහි යෙදුණි. සාත්‍රගේ Being and Nothingness සහ සිමොන් ද බෝවාගේ She Came to Stay වැනි සාංදෘෂ්ටිකවාදී කෘතීන්හි දී එක් අයකුගේ කෘතියකින් අනිකාට කෙතරම් ආභාෂයක් සැපයිණිද යනු තවමත් සංවාදයේ පවතී. කෙසේනමුත් මෑතකාලීන විමර්ශනයන් අනුව පෙනීයන්නේ සිමොන්ද බෝවාගේ කෘති වැඩි ආභාෂයක් ලබා ඇත්තේ සාත්‍ර  වෙතින් නොව හෙගල් සහ ලෙයිබ්නිට්ස් වැනි අය වෙතින් බව යි.ඇලෙක්සැන්ඩර් කොෂෙව් සහ ෂෝන් හිපොලයිට් විසින් 1930දී ඇතිකළ නව-හෙගලියානු පුනරුදය සිමොන් ද බෝවා සහ සාත්‍ර ද ඇතුළු එක්තරා යුගයක දාර්ශනික පරපුරකට ම ආභාෂය දුන් අතර සාත්‍ර  සහ බෝවාගේ අවධානය හෙගල්ගේ Phenomenology of Spirit වෙත යොමුවීමට මෙය හේතු විය.

සම්භාවනාවට පත් කෘති

She Came to Stay
ද බෝවා 1943දී සිය ප්‍රථම නවකතාව She Came to Stay නමින් පළ කළා ය. එය ඇය සහ සාත්‍ර විසින් Olga Kosakiewicz සහ Wanda Kosakiewicz සමග ගෙනගිය ලිංගික සබඳතාවය ප්‍රබන්ධ තලයක් තුළ නිරූපණය කිරීමක් විය.

සාංදෘෂ්ඨිකවාදී සදාචාරය (Existentialist ethics)

Les Temps moderns

ලිංගිකත්වය, සාංදෘෂ්ඨික ස්ත්‍රීවාදය සහ දෙවැනි ලිංගිකයා(The Second Sex)
සදාචාර විප්ලවයක් යෝජනා කරමින් ඇය විසින් ලියන ලද The Second Sex නම් කෘතිය ස්ත්‍රීවාදී සාංදෘෂ්ඨිකවාදයක් නියෝජනය කරන්නේ යැයි කිවහැකිය.  සාංදෘෂ්ඨිකවාදිනියක ලෙස ඇයගේ විශ්වාසය වූයේ සාරය යනු පැවැත්ම විසින් නිර්මාණය වන්නක් බව ය. ඒ අනුව ගැහැනියක උපත ලබන්නේ නැති බවත් ඉපදුණු මනුෂ්‍ය ප්‍රාණියකු ගැහැනියක බවට පත්කෙරෙන බවත් ඇය කියා සිටියාය.  ඇය සිය විශ්ලේෂණයට පදනම වශයෙන් යොදාගන්නේ හෙගල්ගේ අනෙකා (the Other) පිළිබද සංකල්පයයි. බෝවාට අනුව ස්ත්‍රී පීඩනයේ පදනම වන්නේ පරමාදර්ශී අනෙකා වශයෙන් ගැහැනිය පිළිබද ව (ගොඩනගා) ඇති දැක්ම යි. මෙහි other යන්නෙහි O අකුර කැපිටල් ලෙස ලිවීමෙන් දක්වන්නේ මුලුමනින් ම අනෙකා වීම හෙවත් මුලුමනින් ම පිටස්තර ස්වභාවයයි.  බෝවා පවසන පරිදි ගැහැනිය පිරිමියකු විසින් තෝරාගැනීම යනු ඇයට පවරා ඇති මෙම සහජ තත්ත්වයෙන් මිදිී තමා සහ අවට සමාජය පිළිබද වගකිව හැකි උසස් තත්ත්වයකට පත්වීමට දී ඇති අවස්ථාව ලෙස දකිනු ලැබෙන අතර ඒ අනුව ගැහැනියට සිය නිදහස ලබාගැනීමට සිදු වී පිරිමියකු මගින් ය .

ද සෙකන්ඩ් සෙක්ස් කෘතියේ ගැහැනිය: මිත්‍යාව සහ යථාර්ථය නමින් එන පරිච්ඡේදයේ බෝවා තර්ක කරන පරිදි පිරිමින් විසින් ගැහැනිය පිළිබද ව ව්‍යාජ ගුප්තතාවයක්(false aura of mistery) ඇති කිරීමෙන් ගැහැනුන් ව  වටහා ගත නොහැකි අනෙකකු බවට සමාජ මතයක් ඇති කර තිබේ. ඇයට අනුව ගැහැනුන් ව අවබෝධ කර නොගැනීමටත්, ගැහැනුන්ගේ ප්‍රශ්න අමතක කිරීමටත් නිදහසට කරුණක් වශයෙන් පිරිමින් යොදාගන්නේ ගැහැනිය සම්බන්ධයෙන් ගොඩනගා ඇති තේරුම් ගත නොහැකි යමක් බවට වන මතයයි. තවදුරටත් ඇය පෙන්වා දෙන්නේ මේ ආකාරයේ රාමුගතකිරීම් (stereotyping) නිතර ම සමාජ ධූරාවලියේ ඉහළ සිටින ස්ථර වෙතින් පහළ ස්ථරයන් ව යටපත් කිරීමට යොදාගෙන ඇති බව යි. වාර්ගිකත්වය, පංතිය සහ ආගම වැනි පුද්ගල අනන්‍යතාවය හා සබැදි බොහෝ ක්ශේත්‍රවල මෙය සිදු වී ඇති බව පෙන්වා දෙන ඇය පවසන්නේ මෙය ඒ කිසිවකවත්  ස්ත්‍රීන් ව නිශ්චිත රාමුගත අර්ථකතනයකට කොටුකර ඒ ආධාරයෙන් සමාජය තුළ පීතෘමූලිකත්වය සාධාරණීකරණය පිණිස යොදාගෙන ඇති ලිංගික අනන්‍යතාවය තුළ තරම් මුල්බැසගෙන නැති බවයි.

සාම්ප්‍රදායික ගෘහ ජීවිතයෙන් බැහැර ව වෙසෙන ගැහැනුන් සමාජය විසින් දකිනු ලබන්නේ අමුතු පුද්ගලයන් ලෙසිනි. බෝවා පැහැදිලි කරන පරිදි මීට හේතුව වන්නේ ගැහැනිය අනෙකකු වශයෙන් හදුනා ගැනීමයි. ඇය මෙසේ පවසයි, ගැහැනියක් යනු කුමක්ද? මා එසේ විමසීමට ඉතා වැදගත් හේතුවක් තිබේ. පොතක් ලියන පිරිමියකුට තමාගේ පිරිමිකම විශේෂයෙන් ඉස්මතු කිරීමට සිදු නොවේ. නමුත් මා ගැන පැවසීමේදී මම ගැහැනියක් බව සියල්ලට පෙර කියාසිටීමට මට සිදු වේ.  මම ගැහැනියක් මි. ඉන් ඔබ්බට කෙරෙන මුළුමහත් සංවාදය ම මේ සුවිශේෂී තොරතුර සිත්හි තබාගනිමින් කටයුතු කෙරෙනු ඇත. පිරිමියකුට සිය ලිංගිකත්වය පිළිබද ව විශේෂයෙන් කියාපෑමට සිදු නොවේ, ඔහු පිරිමියකු බව ඔහු පැවසිය යුතු නැත. ඔබට ඔවැනි සිතුවිල්ලක් පහළ වන්නේ ඔබ පිරිමියෙකු හෙයිනැ යි පැවසීම එවිට අතාර්කික ප්‍රතිචාරයක් වේ.  පිරිමියකු වීම විශේෂයෙන් දැකිය යුතු තත්ත්වයක් නොවන බව ඒ විසින් ඇගවෙයි. මක්නිසාද යත් ඔවුන් තමන් ව පරිපූර්ණ තත්ත්වය ලෙසින් වටහා ගන්නා බැවිණි.  පිරිමියා යනු විශිෂ්ට මෙන් ම සාමාන්‍ය ස්වභාවය ද වන බැවින් එය නිර්වචනය කිරීමට හෝ පැහැදිලි කිරීමට සිදු නොවේ.  මේ අනුව මනුෂ්‍යත්වය යනු පිරිමියා වන අතර ගැහැනිය නිර්වචනය වන්නේ ඊට සාපේකෂ ව ය; ඇය ස්වාධීන මනුෂ්‍ය ජීවියෙක් ලෙස නොසැලකේ.  Men are the default setting and women are considered a recessive gender. "He is the Subject, he is the Absolute—she is the Other. මෙය එක් තත්ත්වයක් විසින් තවත් තත්ත්වයක් මිනුම් කිරීමකි. නමුත් ස්ත්‍රී-පුරුෂභාවය යනු එක ම තලයක පිහිටන්නකි.

ද බෝවා ගැහැනිය ව නම් කරන්නේ දෙවැනි ලිංගිකයා වශයෙනි. මක්නිසා යත් ඔවුන් පුරුෂභාවය නම් සාමාන්‍ය තත්ත්වය මත පදනම් වූ නිර්වචනයකට හිමිකම් කියන බැවිනි. නියත ගුණාංගමය හීනතාවක් විසින් ස්ත්‍රීත්වය හිමිවන බව ඇරිස්ටෝටල් කියා සිටියේ ය. සාන්ත තෝමස්තුමන්ද ගැහැනුන් ව අසම්පූර්ණ මනුෂ්‍යාකෘතියක් නැතහොත්   "incidental" being ලෙස දැක ඇති බව බෝවා පෙන්වා දෙයි.

ඓතිහාසික ව බොහෝවිට ගැහැනුන් ව අපගමනයක්(deviant) නැතහොත් අසාමාන්‍ය(abnormal) තත්ත්වයක් වශයෙන් දැක ඇති බව බෝවා පවසයි. ඇය පවසන්නේ මේරි වොල්ස්ටන්ක්‍රාෆ්ට් වැනි ප්‍රමුඛ ස්ත්‍රීවාදිනියක් පවා මේ අදහස අනුමත වන ආකාරයේ මත දරා ඇති බවයි. මේරි වොල්ස්ටන්ක්‍රාෆ්ට් ගැහැනුන් විසින් ඉලක්ක කළ යුතු ආදර්ශය ලෙස පිරිමියා ව දැකීම නිදසුන් වශයෙන් බෝවා ගෙනහැර දක්වයි. ගැහැනුන් ව සාමාන්‍ය ස්වභාවයෙන් බැහැර වු තත්ත්වයක් වශයෙන් සහ සෑම විට ම සාමාන්‍ය තත්ත්වය ළගා කරගැනීම වෙනුවෙන් ක්‍රියාකළ යුතු පිටස්තර ස්වභාවයකින් හදුනා ගැනීම විසින් ස්ත්‍රීන්ගේ සාර්ථකත්වය මේ ආකල්පය විසින් මැඩ පවත්වා ඇති බව බෝවා පවසයි. ඇය සිතන පරිදි මේ ආකල්පය පසෙක නොතබන තාක් ස්ත්‍රීවාදයට දුර ගමනක් නොමැත.

1970 ගණන්වල ඇති වූ ස්ත්‍රීවාදී ව්‍යාපාරයේ මූලික සංකල්පයන් ද බෝවාගේ සෙකන්ඩ් සෙක්ස් කෘතියේ එන ස්ත්‍රී-පුරුෂභාවය සමාජ නිර්මිතයක් වශයෙන් වු ප්‍රවාදයන් සමග බැදී තිබුණත් ද බෝවා තමන් ව ස්ත්‍රීවාදිනියක වශයෙන් හදුන්වා ගැනීමට මුල දී මැළි විය. නමුත් ස්ත්‍රීවාදී ව්‍යාපාරයට, විශේෂයෙන් ම ප්‍රංශ කාන්තා විමුක්ති අරගලයට සම අධ්‍යාපන අවස්ථා සහ කාන්තාවන්ගේ ආර්ථික විමුක්තිය සම්බන්ධයෙන්  ඇය දැරූ මත හේතුවෙන් විශාල පෝෂණයක් ලැබුණි.  කෙසේ නමුත් ස්ත්‍රීවාදී ව්‍යාපාරය ප්‍රබල ලෙස නැගී සිටීමත් සමග 1960 ගණන්වල අගභාගයේ දී සහ 1970 ගණන් මුල දී  සමාජවාදී විප්ලවය තුළින් ස්ත්‍රී විමුක්තියක් ලබාගැනීමට හැකි බවක් තමන් විශ්වාස නොකරන බව  ඇය කියා සිටියාය. 1972 වසරේ  Le Nouvel Observateur සමග පැවති සංවාදයක දී තමන් ස්ත්‍රීවාදිනියක බව ඇය විවෘත ව පවසා සිටියා ය.

The Mandarins
1954 දී පළවුණු  සිමොන් ද බෝවාගේ මැන්ඩරීන්ස් නවකතාව ප්‍රංශයේ සාහිත්‍ය කෘතියකට පිරිනැමෙන ඉහළ ම සම්මානය වන ගොන්කූර් ත්‍යාගය දිනාගන්නා ලදී.   සාත්‍රගේ සහ ද බෝවාගේ මිතුරු කවයට අයත් වූ දාර්ශනිකයන් සහ කුලුපගයන්ගේ පෞද්ගලික  ජීවිත ගැන කියවෙන එය ගොඩනැගෙන්නේ දෙවැනි ලෝක යුද්ධය අවසානයෙන් පසු පසුබිමක ය. බෝවා විසින් සබදතාවයක් පවත්වා ගත් නෙල්සන් ඇල්ග්‍රන් වෙත පුද කර තිබූ එහි මෙන් ම ඇය විසින් ලියන ලද නෙත් අපදානයන්හිද බෝවා විසින් ඔවුන්ගේ ලිංගික අත්දැකීම් විස්තර කර තිබුණු නිර්භීත ස්වරය විසින් ඇල්ග්‍රන් ව මහත් කැළඹීමට ද පත් විය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
නයිජල් රොජර්ස් සහ මෙල් තොම්ප්සන් 2005 වසරේ දී ලියූ Philosophers Behaving Badly නම් පොතේ පවසන පරිදි දාමරික මෙන්ම අතිශය සමාජ විරෝධී අංශයක්ද සිමොන් ද බෝවාගේ ජීවිතය තුළ තිබී ඇත. ඇය සාත්‍ර සමග දිගුකලක් තිස්සේ ප්‍රේම සබඳතාවක් පවත්වා ගත්තද ඇයට රොමැන්තික මිතුරියන් විශාල පිරිසක් සමගද සබඳතා පවත්වා ඇත. ඇය මහාචාර්යවරියක ලෙස සේවය කළ සමයේ තමන් යටතේ අධ්‍යාපනය ලැබූ බාල ශිෂ්‍යාවන් සමග පැවැත්වූ ඇතැම් මෙවැනි සබඳතාවන් පසුකාලීනව චරිතාපදානමය ආන්දෝලනයකටද තුඩු දුන්නේ ය.  ඇගේ මුල්කාලීන සිසුවියක වූ බියන්කා ලැම්බ්ලින් Mémoires d'une jeune fille dérangée නම් ඇය ලියූ කෘතියේ පවසන්නේ තමන් Lycée Molière හි අධ්‍යාපනය ලබන සමයේ දී ඒ වනවිට තිස්වන වියේ පසු වූ සිය ගුරුවරිය වූ දි බෝවා තමන්ගෙන් අයුතු ලිංගික ප්‍රයෝජන ගත් බවයි.  1939 වසරේ ඇය  lycée හි ඇය යටතේ ඉගෙනුම ලැබූ 17 වියැති සිසුවියක වූ නතාලී සොරොකින්ව දුෂණය කළ බවට වූ පැමිණිල්ලක් හේතුවෙන් දි බෝවා ඇයගේ ගුරුසේවයෙන් අත්හිටවනු ලැබුවා ය. සොරකින්ගේ මව්පියන් දැරියක් ව දූෂණය කිරීම සම්බන්ධයෙන් බෝවාට එරෙහිව නෛතික පියවර ගත් අතර ඒ හේතුවෙන් ඇය ප්‍රංශය තුළ ඉගැන්වීමට ලබා දී බලපත්‍රය අවලංගු කරගැනීමට සිදුවිය.  එමෙන්ම ඇය සහ ශෝන් පෝල් සාත්‍ර අතර trio නමින් හැඳින්වුණු ක්‍රමවේදයක් පැවති අතර බෝවා පළමු ව සිය සිසුවියන් ව දූෂණය කිරීමත් පසු ව සාත්‍ර වෙතට ඔවුන් ව පමුණුවීමත් මෙහිදී සිදු විය.  සාත්‍ර  ද බෝවා ද යන දෙදෙනාම ලිංගික ව හැසිරිය හැකි අවම වයස් සීමාව පිළිබඳ නීති ප්රංදශය තුළ අහෝසි කිරීම දේශපාලන ව්‍යාපාරද මෙහෙයවූහ.

අවසාන භාගය
1978 දී ද බෝවා වයස 78ක් ව සිටිය දී පැරීසියේ දී නියුමෝනියාවෙන් මිය ගියාය. ඇයගේ දේහය පැරීසියේ Père Lachaise  සුසාන භූමියේ සාත්‍රගේ දේහය ඇති ස්ථානයට යාබද ව  තැන්පත් කෙරුණි.

ආශ්‍රිත නාමාවලිය
දර්ශනවාදීන්
ස්ත්‍රීවාදීන්

සිමොන් ද බෝවා


The flag of Morocco (; ) is the flag used by the government of Morocco and has served as the national flag of Morocco since 17 November 1915. It has a red field with a green pentagram in the centre. The green star represents the five pillars of Islam, and the red represents the blood of the ancestors and unity.

Red has considerable historic significance in Morocco by proclaiming the descent from the royal 'Alawid dynasty. The ruling house was associated with the Islamic prophet Muhammad via Fatimah, the wife of Ali, the fourth Muslim Caliph. Red is also the colour that was used by the sharifs of Mecca and the imams of Yemen. Since the 17th century, Morocco is ruled by the 'Alawid dynasty, and the first flags of the country were plain red.

On 17 November 1915, Sultan Yusef signed a dhahir that made Morocco's flag red with a green interlaced pentangle.

While Morocco was under French and Spanish control, the red flag with the seal in the centre remained in use but only inland since its use at sea was prohibited. When independence was restored in 1955, it once again became the national flag.

The pentagram represents the Seal of Solomon, an Islamic symbol. The five branches also represent the pillars of Islam.

Design
The legal definition of the flag specifies that the colours are bright red and palm green. No more precise colour specifications are known to be published. The RGB colours used in the illustration on the Kingdom's website are listed below, along with rough CMYK and Pantone equivalents for printing.

Construction sheet

History
In the 17th century, when Morocco became ruled by the current 'Alawid dynasty, its flag was solid red at first. The Sharifs of Makkah used that as a reference colour.

On May 8, 2010, a Moroccan flag with a size of , weighing , was set in Dakhla, a city in the disputed territory of Western Sahara. It was certified by the Guinness Book of World Records as the largest flag ever draped.

Other historical flags

Other national flags

See also
 Coat of arms of Morocco
 List of Moroccan flags

References

External links

 Morocco Historical Flags, FOTW

Morocco
National symbols of Morocco
Flags of Morocco
Morocco

Flag of Morocco


Eldon Garnet, nacido en 1946, es un artista multidisciplinar y novelista canadiense. reside en Toronto y es profesor en el Colegio de Ontario de Arte y Diseño (Ontario College of Art and Design).

Desde 1975 a 1990 fue editor de la revista Impulse, una revista canadiense de arte y cultura. Una selección de sus esculturas y trabajos fotográficos han sido presentados en la Galería Nacional de Canadá, el Museo de Arte Contemporáneo Canadiense, y el Amsterdam Center for Photography. ·

Escritor
Su primera novela, Reading Brooke Shields: The Garden of Failure fue publicada por Semiotext(e), en 1995. Impulse Archaeology, una colección de artículos de sus años en Impulse, que fueron reeditados por la University of Toronto Press en 2005. Su libro más reciente es "Lost Between The Edges" publicado también por Semiotext(e), MIT.

Esculturas
Eldon Garnet es ampliamente conocido por sus trabajos escultóricos en espacios públicos como:
 El Memorial a los trabajadores chinos del ferrocarril  -
The Memorial for the Chinese Railroad Workers realizado junto a Francis LeBouthillier instalado en Toronto.
 </center>
Inversion , en la Casa de James Cooper. Toronto, Ontario. 2011 Esculturas en bronce de animales.
To serve and protect, conjunto escultórico de varias piezas entre ellas un obelisco sobre un carrito arrastrado por un niño. Metropolitan Toronto Police Museum and Discovery Centre, esquina de Bay Street con Grenville, Toronto. ()

Notas y referencias

Notas

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Escultores de Canadá
Novelistas de Canadá
Fotógrafos de Canadá
Nacidos en Toronto

Eldon Garnet


Sacsayhuamán, Peru'nun Cusco şehrinin hemen yakın çevresinde bulunan İnka kalesi harabeleridir. Şehir merkezinin yaklaşık 3 km dışındadır. Bu tesisle ilgili en ünlü teori, kalenin şehre en tehlikeli girişi korumasıdır. Gerçekten de, İspanyolların istilasında yüzlerce savaşçı kendisini bu duvarlarda tahkim etmiştir. İspanyolların bu istilası boyunca ve depremlerle, kale kısmen tahrip olmuş ve böylelikle bugüne üçte biri kalmıştır. Sacsayhuamán, düşmana karşı sadece kuvvetli bir savunma göstermemiş, aynı zamanda İnkaların güç ve enerjilerini de kanıtlamıştır. Çok sayıda, özel düzenlenmiş kutsal olma ihtimali olan yerlerin varlığı, savunma amacına karşı argüman olarak durur. Bunlar örnek olarak, yapının ana çizgileri, çapı yaklaşık 100 metre olan daire şeklinde arenalar, tek başına duran kaya bloklardan oluşan geniş merdivenlerdir.

İnkalar

Sacsayhuamán


Die Irish National League () war eine am 17. Oktober 1882 gegründete irisch-nationale politische Organisation, die dazu diente, für die Home Rule Party bzw. später die Irish Parliamentary Party breite Unterstützung in der Öffentlichkeit zu gewinnen. Sie wurde als Nachfolge-Organisation der Irish Land League gegründet, nachdem diese zwangsweise aufgelöst wurde. Zu den weiteren Zielen gehörte eine Landreform, bei denen die Bauern in den Besitz des von ihnen genutzten Landes kommen, bessere Arbeitsbedingungen, Förderung der wirtschaftlichen Entwicklung und eine Verbesserung des Wahlrechts. Die Organisation unterhielt regionale Niederlassungen, die u. a. auch dazu dienten, Kandidaten für die Wahlen zum Unterhaus auszuwählen. Nach einer zu Beginn recht zögerlichen Entwicklung gab es nach der Wahlrechtsreform von 1884/1885 mehr als 1.200 Niederlassungen. Bis zur Spaltung der Irish Parliamentary Party im Jahr 1890 war die Organisation das wichtigste Instrument der durch Charles Parnell initiierten Bewegung. Die Organisation blieb in der Kontrolle von Parnell, so dass seine Gegner durch die Initiative von William Martin Murphy das Irish National Committee gründeten. Sie ging 1900 in die United Irish League auf, als die Wiedervereinigung gelang.

Literatur

Anmerkungen

Geschichte Irlands (1801–1922)
Organisation (Irland)
Organisation (Politik)
Organisation (19. Jahrhundert)

Irish National League


An Peristylus banfieldii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frederick Manson Bailey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter S. `Bill' Lavarack. An Peristylus banfieldii in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus banfieldii


Afgan Tazısı, av köpeği ve süs köpeği olarak yetiştirilen köpek ırkı. Afganistan kökenli olan Afgan Tazısı, kayalık arazide güçlü sıçrayışlar ve apansız dönüşler yapmaya elverişli bedeniyle kolayca hareket edebilen, görerek iz süren tazılar grubundaki birkaç av köpeği ırkından biridir.

Boyu 61–71 cm'yi, ağırlığı 22–27 kg'ı bulur. Çeşitli renklerde olabilen uzun ipek gibi tüyleri başının üstüne kadar uzanır. Bedeninin geri kalan kesimine oranla çok daha az tüylü olan kuyruğunun ucu yukarı kıvrıktır.

Karakteri
Çekingen ama sevimli, sadık, hassas diğer köpeklere karşı dominant davranmayı seven bir ırktır. Çok cesur, asil ve zariftir ancak çok şüphecidir ama yabancılara dahil düşmanca tavır sergilemez.
Afgan tazısı geçmişte güvenilmez olarak tabir edilse de günümüzde bu inanç değişmiştir. Afgan tazısı kolay öğrenir ama kolay boyun eğmez. Komutlar ciddi ve tutarlı olmazsa Afgan Tazısı başına buyruk olabilir. Ama eğitmeni bazı zamanlar söz dinlememesine şaşırmamalıdır.
Bahçesiz bir evde beslenmesi neredeyse mümkün değildir. Açık havayı ve koşmayı çok sever. Karakteristik özelliklerinin çoğu Saluki (İran Tazısı)'na benzer. Apartmanda beslendiği zaman çoğu zaman bir köşede uyumayı sever. Günde en az yarım saat serbestçe gezip koşmalıdır. Açık arazide koşup oynadığı zaman çok mutlu bir görüntü sergiler.

Bakımı
Afgan Tazısı apartman hayatı için pek uygun bir köpek türü değildir. Açık araziye, serbest gezip dolaşmaya ihtiyaç duyar. Evde durduğu zaman ise yatıp uyumayı tercih eder.
Uzun tüyleri nedeniyle her gün fırçalanmaya ihtiyaç duyar. Kulakları uzun olduğundan dolayı yemek yerken arkadan bağlanmazsa yemeğin içine girip kirlenecektir.

Tarihçe
Genetik testler bu ırkın kökeninin en eski çağlara dayandığını ve muhtemelen kurt ve köpeğin farklılaşma çağına kadar dayandığını bildirmektedir.
Mısırdan çıkan papirusların üstünde bu ırka ait resimler görülmektedir ancak en az 4000 senedir Afganistan'da varlıkları bilinmektedir. Afganistan'da bu köpek özellikle Av köpeği ve Çoban köpeği olarak kullanılmıştır. Av köpeği olarak o dönem Afganistanında sık bulunan Yaban keçisi ve geyik'in yanı sıra kurt ve Kar parsı avında dahil kullanılmıştır.
Bu ırk yüz yıllar boyu iyi korunmuş ve bölge dışına çıkışları yasaklanmıştır. Avrupa'ya çıkarılan ilk köpekler 1920'lerde İngiliz bay ve bayan G. Bell-Murray ve bayan Jean C. Mansontarafından 1920'de İskoçya'ya gizlice götürüldü ve Bell-Murray ırkı olarak anıldılar bunların kürkü daha az tüylüydü. ikinci dalga Bayan Mary Amps tarafından 1925'te İngiltere'ye getirildi. Kocası ve o Afgan Savaşı Savaşı sonrası 1919'da Kabil'e gitmişlerdi. Onların edindikleri köpeğin adı Ghazni idi ve bir önceki ırktan farkı daha uzun tüylerinin olmasıydı. Günümüzde Amerika'da bulunan Afgan Tazılarının çoğunun kökeni bu çiftin getirdikleri köpeklere dayanıyor.
Günümüzde bu köpeği Çizgi filmlerde dahil görebilmekteyiz (Balto'da Sylvi Karakteri, Lady and the Tramp II'de Ruby karakteri vb.)

Yaşamı
En büyük sağlık problemleri Alerji ve Kanser dir. Çoğu tazı türü gibi Anesteziye karşı şiddetli alerjileri vardır. Ayrıca Şilotoraks (chylothorax) geliştirmeye eğilimlidir. Benzer boyuttaki köpekler gibi 12 yıl kadar yaşar ve ölüm sebepleri sıklık sırasına göre kanser (31%), yaşlılık (20%), kardiyak nedenler (10.5%), ve ürolojik nedenler (5%) olarak araştırmalar sonucu 2004'te açıklanmıştır.

Galeri

Dış bağlantılar

 Afghan Hound
 Afgan Tazısı Irk Bilgileri
 Afgan Tazısı bilgileri

Kaynakça
"The Intelligence of Dogs": Stanley Coren

Köpek ırkları

Afgan Tazısı


Giganten der Vorzeit (jap. , Kyōryū Kaichō no Densetsu, englischer Titel: Legend of Dinosaurs and Monsterbirds) ist ein japanischer Monster- beziehungsweise Horrorfilm aus dem Jahr 1977. Regie führte Junji Kurata. Für den charakteristischen, James-Bond-artigen Soundtrack zeichnet Masao Yagi verantwortlich.

Handlung
Japan im Jahr 1977: In Aokigahara in der Nähe des Bergs Fuji entdeckt die suizidgefährdete Miss Sutakami in einer Höhle riesige Eier, ohne zu wissen, dass diese Flugsaurier der Gattung Rhamphorhynchus beherbergen. Eine der Eierschalen bricht auf, und große, gelbe Augen starren der entsetzten Frau entgegen. Panisch läuft sie davon und im Wald arbeitenden Männern direkt in die Arme. Durch einen Bericht im Fernsehen wird auch der junge Geologe Takashi Ashizawa auf dieses Ereignis im Dorf Dzukai aufmerksam. Er ist fasziniert davon und wittert die Chance, sich zu profilieren. Kurzerhand verschiebt er seine Expedition nach Mexiko und reist an den Ort des Geschehens.

Die Anwohner des Gebietes verhalten sich indes seltsam. Sie weigern sich, Takashi zur besagten Höhle zu führen, und erzählen ihm Geschichten über mysteriöse Vorkommnisse in der Gegend. Takashi macht sich selbst auf den Weg, doch ein Erdbeben setzt ihn außer Gefecht. Er erwacht in der Hütte von Sohei Muku, einem alten Freund seines Vaters. Dieser kennt sich in der Gegend gut aus und unterstützt die Theorie, dass Dinosaurier noch existieren könnten, und dies wahrscheinlich sogar im lokalen Sai-See. Dort trifft Takashi auch auf seine Jugendliebe Akiko Osano, eine Unterwasserfotografin. Es entwickelt sich eine romantische Stimmung, die jedoch von urplötzlich auftretenden schleimigen Aalen massiv gestört wird.

Die Ereignisse beginnen sich zu überschlagen, als zwei Touristen plötzlich spurlos verschwinden und sich herausstellt, dass sie wahrscheinlich dem im See lebenden Ungeheuer zum Opfer gefallen sind, und zudem noch ein in einem Baum hängendes, kopfloses Pferd entdeckt wird. Dies bringt Takashi auf die Idee, dass es sich um einen langhalsigen Plesiosaurus handeln könnte. Als das jährliche Drachenfest am See stattfindet, machen sich zwei Störenfriede, die einheimischen Studenten Hiroshi und Susumu den Mythos zunutze, indem sie mit einer falschen Dinosaurier-Rückenflosse im See herumschwimmen und dadurch die Feiernden aufschrecken. Für beide endet das Spiel tödlich, der Plesiosaurus zieht sie in die Tiefe und frisst sie. Jiro, der Organisator des Ganzen rennt panisch zum Bürgermeister, um ihm zu berichten, was geschehen ist. Dieser glaubt ihm jedoch ebenso wenig wie die anderen Anwesenden. Allerdings hat der amerikanische Korrespondent Harold Tucker, dessen Hobby die Kryptozoologie ist, alles beobachtet und kann die Version des jungen Mannes bestätigen.

Inzwischen ist der Plesiosaurus auch schon an Land gesichtet worden. Während eines Tauchgangs von Akiko wird deren Freundin Yuki Segawa, die sich gerade auf dem mitgeführten Schlauchboot treiben lässt, von dem hungrigen Ungetüm angegriffen und lebendig in Stücke gerissen. Akiko selbst bekommt unmittelbar nichts von dem Vorfall mit, weil sie sich gerade unter Wasser befindet. Als sie wieder auftaucht, wird sie auf besonders drastische Weise mit den verstümmelten noch zu einer Reaktion fähigen Überresten ihrer Freundin konfrontiert.

Während einer Pressekonferenz erläutert Takashi den Anwesenden die Schlussfolgerung seines Vaters Bunkichi, der zufolge das Auftreten dieser Monster einen bevorstehenden Ausbruch des Fujiyama bedeuten könnte. Sein Vater, ein Paläontologe, sei zudem immer der Überzeugung gewesen, dass auf der Erde immer noch Dinosaurier leben könnten. Takashi möchte nun beweisen, dass sein Vater mit seinen kontroversen Theorien recht hatte. Einer der Anwesenden ist zudem der Überzeugung, dass dort, wo ein Plesiosaurus auftritt, auch ein Rhamphorhynchus nicht weit sei.

Takashi will das Ungeheuer nun unbedingt mit eigenen Augen sehen. Da er damit rechnet, dass Akiko versuchen wird, ihn aufzuhalten, lässt er vorsorglich die Luft aus ihrem Sauerstofftank. Als sie ihn dennoch nicht gehen lassen will, ohrfeigt er sie, allerdings nur, weil er sie auf keinen Fall in Gefahr wissen möchte. Dann jedoch, Takashi ist bereits unter Wasser, erfährt Akiko, dass die Behörden Sprengkörper im See einsetzen wollen, um das Ungeheuer zum Vorschein zu bringen. Kurzerhand entschließt sie sich daraufhin, Takashi nun doch zu folgen. Anstatt sich und ihn aber in Sicherheit zu bringen, hilft sie ihm bei der Suche nach dem Plesiosaurus. Gemeinsam entdecken sie eine kleine, mit Leichen gepflasterte Unterwasserhöhle. Sie führt zu jener Höhle, in der die Frau die besagten riesigen Eier entdeckt hatte, die sich immer noch dort befindet. Zu Takashis Entsetzen finden sie dort auch die Leiche von Shohei Muku. Der Flugsaurier indes verlässt nun endgültig seine Eihülle und beginnt, die Leute an Land zu terrorisieren. Ein Missgeschick führt dazu, dass sich die Menschen, die sich in der Nähe des Sprengstoffs befinden, selbst in die Luft sprengen, da jemand versehentlich auf die lagernden Reste des Sprengstoff geschossen hat.

Takashi und Akiko finden den Ausgang der Höhle, werden jedoch bereits von dem hungrigen Plesiosaurus erwartet, der auf seine Beute lauert. Glücklicherweise taucht der Rhamphorhynchus auf, und die beiden "Giganten der Vorzeit" liefern sich ein erbittertes Gefecht. Gleichzeitig kommt es tatsächlich zu einer Eruption des Fujiyama. Der Boden unter Takashi und Akiko bricht auseinander. Akiko kann sich gerade noch an einem Baumstamm festkrallen, der über dem geöffneten Spalt in der Erde festhängt. Nachdem es Takashi unter großen Mühen gelungen ist, sie zu erreichen, finden sich ihre Hände. Dennoch scheint ihre Situation an einem schwelenden Baumstamm hängend, unter sich die glutheiße Lava, ausweglos zu sein.

Produktion

Produktionsnotizen

Produziert wurde der Film von der Toei Company, die in Japan auch den Vertrieb übernahm. Die Filmaufnahmen fanden unter anderem in den Toei Studios und vor Ort am Fuji statt. Die Dreharbeiten begannen am 12. Oktober 1976 und endeten sechs Monate später am 21. März 1977. In der Bundesrepublik Deutschland wurde der Film 1977 von der Cinerama Filmgesellschaft MBH und 2007 von Retrofilm vermarktet. Inspiriert wurde Giganten der Vorzeit von dem Thriller Der weiße Hai sowie ähnlichen Filmen aus den USA. Die Produktionskosten für den Film beliefen sich auf 750 Millionen Yen (2,8 Millionen US-Dollar), was inflationsbereinigt etwa 12 Millionen US-Dollar entspricht.
Von den 750 Millionen Yen wurden allein 150 Millionen Yen für die Spezialeffekte verbraucht. Toeis Studio in Kyoto baute einen 24-Meter-Pool für die Wasserszenen.

In der Sowjetunion wurde der Film seinerzeit zu einer Art Kultfilm. Er war der einzige japanische Monsterfilm der dort vor den 1990er-Jahren veröffentlicht wurde. Mit 48,7 Millionen Zuschauern belegte er Rang 19 in der Liste der umsatzstärksten ausländischen Filme aller Zeiten an der sowjetischen Abendkasse.

Deutsche Version
Sowohl die stark gekürzte deutsche Kinoversion als auch die japanische Originalversion wurden von dem Label Retrofilm auf DVD veröffentlicht. Retrofilm gab den Film mit einer deutschen Tonspur und deutschen Untertiteln sowie in der Originallänge von 89 Minuten in einer Special Edition am 21. September 2007 heraus.

Für die Veröffentlichung in Deutschland wurde der Film sowohl handlungsmäßig als auch an einigen Stellen im Soundtrack angepasst. Der Großteil des Intros wurde gekürzt, sodass ein Teil der Rahmenhandlung verloren geht. So wird in der deutschen Fassung unter anderem der Arbeitgeber der Hauptfigur Takashi nicht gezeigt, was auch die Gespräche Ashizawas mit ihm beinhaltet. Die Kürzungen beschränken sich zum Großteil auf Handlungsszenen, nicht auf Gewaltszenen. Wie damals bei japanischen Science-Fiction-Produktionen üblich, wollte man den Fokus wohl eher auf die Actionszenen setzen. Beim Soundtrack wurde versucht, eine etwas mehr bedrohliche Atmosphäre zu schaffen als in der originalen japanischen Version. Als Akiko beispielsweise an einem umgeknickten Baum hängend, um ihr Leben kämpft, während der Plesiosaurus in die Tiefe stürzt, läuft in der japanischen Fassung ein Popsong, während in der deutschen Kinofassung Geräusche eines Vulkanausbruchs und des Kampfes ums Überleben zu hören sind. Durch diese Änderungen kommt der Film deutlich ernster daher als in der Originalfassung. Zudem fielen auch einige humoristische Szenen der Schere zum Opfer.

Erstaufführungen
 Japan: 29. April 1977
 Bundesrepublik Deutschland: 5. August 1977
 Vereinigte Staaten von Amerika: 12. Oktober 1977
Veröffentlicht wurde der Film zudem in Frankreich, in Italien, in der Sowjetunion und in der Türkei. Der englische beziehungsweise weltweite Titel lautet Legend of Dinosaurs and Monster Birds, der Syndizierungstitel The Legend of the Dinosaurs.

Dinosaurier

Beim Plesiosaurus handelt es sich um eine ausgestorbene Gattung langhalsiger Meeresreptilien. Sie lebten in der späten Kreidezeit und wurden etwa 14 Meter lang sowie 7 Meter hoch. Ihr Gewicht lag bei 450 Kilogramm. Der Hals der Tiere war stark verlängert und bestand aus vierzig Halswirbeln. Der Schädel war verhältnismäßig klein, das Gebiss bestand aus spitz zulaufenden Zähnen. Plesiosaurier erreichten eine Länge von maximal 3,5 Metern. Ihre Nahrung bestand zum Großteil aus Fischen, kleinen Wassersauriern und Ammoniten.

Im Film wurde der Plesiosaurus von Misao in Form mehrerer Puppen geschaffen mit verschiedenen Kostümen. Fuminori Ohashi war für den lebensgroßen Kopf und die Flossen des Monsters verantwortlich. Die Fertigung nahm etwa vier Monate in Anspruch und wurde von fünf Personen durchgeführt. Ohashi überwachte zudem die gesamten Modellierungsarbeiten.

Beim Rhamphorhynchus handelt es sich um eine Gattung langschwänziger Flugsaurier aus dem Oberjura. Ihre Flügelspannweite lag bei 1,80 Meter, sie waren etwa 1,25 Meter lang und ihr Gewicht betrug um die zwei Kilogramm. Die Tiere besaßen einen langen durch Bänder versteiften Schwanz, an dessen Ende ein rautenförmiges Hautsegel dazu diente, die Steuerung in der Luft zu unterstützen. Der Oberkiefer enthielt zwanzig, der Unterkiefer vierzehn relativ große, nach vorn gerichtete Zähne. Es ist wahrscheinlich, dass die Flugsaurier sich hauptsächlich von Fischen ernährten.

Im Film besteht der Rhamphorhynchus aus einer Marionette, deren Einzelteile in Originalgröße modelliert worden waren.

Kritik
Das Lexikon des internationalen Films stellte fest: "Naiv-spannendes Urweltabenteuer aus Japan – mit Anleihen bei Katastrophenfilmen und einigen Schockeffekten, die starke Nerven erfordern."

Evgeny Nefyodov bewertete den Film für AllOfCinema und meinte, der Titel solle nicht wörtlich genommen werden. Die Künstler hätten gewissenhaft daran gearbeitet, beeindruckende Kreaturen zu erschaffen. Der Höhepunkt des Kampfes zweier Feinde nicht um das Leben, sondern um den Tod, werde auf einem hohen (natürlich für diese Zeit) technischem Niveau gefilmt, enthalte eine angemessene Menge an Spannung und sei mäßig naturalistisch. Bemängelt wurde die Musikuntermalung im Originalfilm immer dann, wenn eine alarmierende Situation eintrete. Zusammen mit anderen Fehleinschätzungen des Regisseurs verderbe das die Stimmung gründlich.

Mark Hodgson von der Seite Black Hole verriet, dass er von klassischen japanischen Fantasy-Filmen, auch Riesenmonsterfilmen, wirklich beeindruckt sei, dies sei jedoch keiner von ihnen. Stattdessen biete sich dem Zuschauer ein verwirrend schlechter Abklatsch auf den weißen Hai mit einem Dinosaurier anstelle des Hais. Auch Hodgson war der Meinung, dass in diesem Film die Musik so schlecht eingesetzt werde, wie in keinem anderen Film, soweit er sich erinnern könne. Dies sein einfach einer der schlimmsten japanischen Monsterfilme aller Zeiten. Für Fans von schlechten Filmen, die so durchweg schlecht seien, dass sie schon wieder Spaß machen würden, könnte dieser Film jedoch etwas sein.

Matt Martell schrieb, die Produktionsfirma Toei hätte besser bei dem bleiben sollen, was sie am besten könne  – Sonny-Chiba-Actionfilme. In erster Linie sei dieser Film eine unglaubliche Anleihe beim weißen Hai. Er leihe sich nicht nur Ideen aus diesem Film, sondern bilde auch exakt einige von dessen Aufnahmen und Szenen nach. Was man sich jedoch nicht geliehen habe, sei das Tempo. Der Film trotte dahin und sei langweilig, mit viel Gerede und sehr wenig aufregenden Szenen. Abgesehen von einigen wenigen Action-Sequenzen sei der größte Teil des Monsterspaßes für die letzten 15 Minuten des Films reserviert.

Kevin Lyons wunderte sich auf der Seite The EOFFTV Review, dass dieser Film angeblich Toeis bisher teuerster gewesen sein soll, denn es sei schwer zu erkennen, wohin das Geld tatsächlich geflossen sei, sicherlich nicht zu den genannten Stars. Auch Lyons wunderte sich über den Soundtrack, der überhaupt nichts mit dem zu tun habe, was wir auf der Leinwand sehen würden, und den Eindruck erwecke, für einen ganz anderen Film komponiert worden zu sein, der nicht zustande gekommen sei, sodass Toei ihn hier verwendet habe, da dafür ja bezahlt worden war. Während die Heldin Akiko (Nobiko Sawa) um ihr Leben kämpfe, wird diese Aktion ohne erkennbaren Grund von einem schrecklichen Lied begleitet. Lyons wunderte sich, dass der Film ganz unerklärlicherweise in Russland zu einem Kassenschlager geworden sei. Wahrscheinlich sei das russische Publikum jener Zeit nach Monsterfilmen, egal wie schrecklich, ausgehungert gewesen.

Auf der Seite Schlombies Filmbesprechungen ist der Film mit "annehmbar" vermerkt. Wie schon von anderen Kritikern wurde auch hier die Puppenanimation gerügt, die "eine Dreistigkeit" sei. Erst recht, wenn man bedenke, wie früh bereits in dem Stummfilm Die verlorene Welt gezeigt worden sei, "wie toll man Dinosaurier zum Leben erwecken" könne. Der Marionettenflugsaurier in diesem Film sei "schon ziemlich plump" und erweise sich "keinesfalls als Highlight". […] "Auch der obligatorishe Endkampf beider Saurier" sei "etwas enttäuschend ausgefallen". Am Ende bleibe nur "ein kleiner putziger Film, mit einer leicht zähen, aber gelungenen ersten Stunde".

Mark Cole stellte auf der Seite Rivets on the Poster fest, dass das Studio Toei nie wirklich so viele Kaiju Eiga-Filme gedreht habe. Die Godzilla-Reihe sei gerade zum Stillstand gekommen und kein andere Kaijufilm gelaufen, als Toei sich entschlossen habe, uns einen dunkleren, grausameren Riesenmonsterfilm zu präsentieren, wobei die Szene mit dem Opfer, das nur mit dem Kopf an einem Arm hängend ins Boot gezogen worden sei, besonders hervorsteche. Der Film habe insgesamt einen düsteren und ernsten Ton, wobei die Monster nicht dem Tōhō-Standard entsprechen würden, was besonders in den letzten Szenen deutlich werde, in denen es so aussehe, als sei der Plesiosaurier mit großen quadratischen Stoffbahnen bedeckt. Der Film sei nicht so gut wie ein typischer Tōhō-Film, aber es handele sich dennoch um einen interessanten kleinen Film, der es trotz aller Bemühungen nicht geschafft habe, den Kaiju-Film vor dem Einbruch Mitte der Siebziger Jahre zu retten. Toei habe sich allerdings nie wieder an einem Kaiju-Film versucht.

Fred Anderson befasste sich auf der Seite Mother! Oh God, mother! mit dem Film  und meinte, die Filmfirma Toei, die beschlossen hatte, einen Kaiju-Film für ein erwachsenes Publikum zu machen, brachte dann diesen sehr seltsame Kombination zwischen Gummimonster-Horror, Arthouse, Katastrophenfilm, Hai-Plagiat und noch mehr Arthouse heraus. Immerhin sehr japanisch, so japanisch, dass ein gewöhnlicher Godzilla-Film im Vergleich schwedisch wirken könnte.

Literatur
 Jörg Buttgereit: Japan – Die Monsterinsel: Godzilla, Gamera, Frankenstein und Co. Mit DVD-Tipps. (Gebundene Ausgabe), Martin Schmitz Verlag, Februar 2006, ISBN 978-3-927795-44-0.

Weblinks

 Legend of Dinosaurs & Monster Birds (1977) Dis List review #5 coolasscinema.com (englisch)
 Legend of Dinosaurs and Monster Birds (1977) Gedanken zum Film monsterhuntermoviereviews.com (englisch)
 1. mondo bizarr weekender: kyôryû kaichô no densetsu (junji kurata, japan 1977) bei Remember it for Later

Einzelnachweise

Filmtitel 1977
Japanischer Film
Science-Fiction-Film
Horrorfilm

Giganten der Vorzeit


«Sálvame» es el primer sencillo del primer EP y segundo lanzamiento de Fangoria titulado Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0.

Información general

En junio de 1992 ve la luz el álbum de Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0, para presentar el disco se elige el tema «Sálvame», quizá el tema más popular y que refleja muy bien las nuevas ambiciones sonoras del dúo. La canción, un tanto existencialista, trata sobre una persona que ha tocado fondo y le suplica a Dios que la salve. "Sálvame, Dios mío sálvame" repite el estribillo. El sencillo promocional de 7 pulgadas incluye «Sálvame (Radio edit)» y «Sálvame (Deja-vu)»; el maxi sencillo de 12 pulgadas, cuatro remezclas: «Sálvame (Babalú)», «Sálvame (Mr. Hyde)», «Sálvame (Dr. Jeckyll)» y «Sálvame (Flashback)» La cubierta es color morada con un dibujo abstracto rojo, el mismo que aparece en la cubierta de Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0

Video musical

Se realizan de este dos videoclips, uno con la versión radio edit de la canción realizado por Alberto Scianma y el otro con el remix «Revisión líquida», por Jorge Ortiz. Ambos producidos por Vídeo Inferno, productora creada bajo el auspicio de los Estudios Vulcano.

El primer videoclip, se presenta como una animación emulando ser un videojuego. Cargado de elementos religiosos, simbologías y gore. El director, Alberto Scianma recibe varios premios por los efectos gráficos. Comienza con una melodía y la leyenda: "Un día cualquiera en Vulcano..." sobre un fondo de estrellas, luego en el centro, un remolino psicodélico y continúa con letras rojas: "Fangoria se encuentran atrapados entre el bien y el mal, entre lo divino y lo Divine. Esperan ser salvados para encontrar su camino Hacia la luz". Aparece un cielo nublado que se despeja y deja al descubierto la palabra «Sálvame» también en letras rojas. En una cruz aparece los rostros de Alaska y Nacho, aunque el protagonista de este videoclip/videojuego es Jesucristo representado en forma de persona y como El Ojo que Todo lo Ve. Suenan las primeras notas de «Sálvame», Jesús avanza en la pantalla como si fuera un juego de plataformas mientras recolecta pequeñas cruces.

Alaska comienza a cantar de pie sobre una tarima, se la ve vestida con ropa ajustada negra y botas también negras, su cabello totalmente rojo significó un cambio importante en su imagen (lo llevará así hasta 2009) y Nacho solo con un pantalón oscuro, está colgado de cabeza al lado de ella. Detrás se ve un cielo rojo con ojos que se abren y cierran y ciempiés caminando por doquier. Cristo es atacado constantemente por varias criaturas a lo largo de los distintos niveles que explora: calaveras, calabazas de Halloween, fantasmas, serpientes, diablos, motosierras diabólicas, murciélagos y cabezas de dinosaurios; no sin antes defenderse con los rayos que lanza de su cuerpo. En mitad de la canción, el personaje, recibe los poderes de la Virgen María para hacerse más fuerte. En otro fragmento, y esta vez con forma de El Ojo que Todo lo Ve, despedaza lo que se ve como un cerebro humano. Por último, Alaska y Nacho desaparecen del juego y en el último nivel Jesucristo una vez más con forma de El Ojo que Todo lo Ve se enfrenta contra el jefe final: Divine y su perro caniche. Esto simboliza la lucha entre el bien y el mal.  Cristo evade varios de los ataques del perro, pero al final es alcanzado, muriendo. La canción termina de forma abrupta con el sonido de un disparo, seguidamente, mientras suena una melodía como las que se oyen cuando se pierde la partida en un videojuego, en la pantalla aparecen las frases "Game Over" y "Try Again".

El segundo videoclip fue dirigido por Jorge Ortiz, consiste básicamente en un plano secuencia de Alaska cantando sobre un croma azul con su abundante y cardado cabello rojo, cejas y labios rojos también y su piel blanca. Esto, intercalado con imágenes de un cementerio y al final del vídeo con simbología religiosa cristiana.

Incluido en
A continuación se muestran los álbumes y formatos oficiales en los que "Sálvame" ha sido incluida.

 1992, Sencillo promocional de 7 pulgadas Sálvame (versiones "Radio Edit" y "Deja Vú") - (Gasa Metal Sonic Disco)
 1992, Maxi sencillo de 12 pulgadas Sálvame (versiones "Babalú", "Mr. Hyde", "Dr. Jeckyll" y "Flashback") - (Gasa Metal Sonic Disco)
 1992, Sencillo en CD Sálvame (versión Álbum y versiones "Deja Vú", "Revisión Líquida", "Babalú", "Mr. Hyde", "Dr. Jeckyll" y "Flashback") - (Gasa Metal Sonic Disco)
 1992, Vinilo Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0 (versión álbum y versión "Deja Vú") - (Gasa Metal Sonic Disco)
 1992, Casete Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0 (versión álbum y versión "Deja Vú") - (Gasa Metal Sonic Disco)
 1992, CD Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0 (versión álbum y versiones "Deja Vú", "Revisión Líquida" y "Babalú") - (Gasa Metal Sonic Disco)
 2003, CD Un día cualquiera en Vulcano (CD 1, versión álbum; CD 2, versión "Dr. Jeckyll") - (DRO)
 2008, CD Un día cualquiera en Vulcano S.E.P. 1.0 (versión álbum y versiones "Deja Vú", "Revisión Líquida" y "Babalú") - (Warner Music Spain)
 2010, CD El paso trascendental del vodevil a la astracanada, (CD 2, Vodevil) - (Warner Bros. Records)
 2010, CD/DVD El paso trascendental del vodevil a la astracanada, Edición de Lujo 3 CD y DVD (CD 2, Vodevil; DVD, Videoclip) - (Warner Bros. Records)

Versiones oficiales
A continuación se enlistan las versiones oficiales de la canción:

 Album Version - (4:54)
 Radio Edit / Video Edit - (4:05)
 Revisión Líquida - (6:05)
 Deja Vú - (4:46)
 Babalú - (5:23)
 Mr Hyde - (6:46)
 Dr Jeckyll - (5:52)
 Flashback - (7:35)
 Versión editada de El paso trascendental del vodevil a la astracanada - (3:49)

Personal

 Programación y arreglos: Fangoria / Big Toxic.
 Programación y arreglos adicionales: Danny Hyde.
 Guitarras: Greg Syder.
 Producida y mezclada por Danny Hyde.

Enlaces externos
 Sitio Web oficial Fangoria
 Carátula del sencillo
 Letra de la canción

Sencillos de Fangoria
Sencillos de 1992
Sencillos de pop
Canciones de España de 1992
Canciones en español

Sálvame (canción de Fangoria)


Antidesma bunius, auch als Buni, Bignay, Bignai oder Salamanderbaum bezeichnet, ist ein Baum aus der Familie der Phyllanthaceae. Häufig wird die Art auch der Familie der Wolfsmilchgewächse (Euphorbiaceae) zugeordnet. Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in Indien, Sri Lanka, Myanmar, Thailand und Malaysia. Die Art wird jedoch auch in anderen Gebieten angebaut und kann dort auch verwildern. Die Früchte werden sowohl roh gegessen als auch weiterverarbeitet.

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Antidesma bunius ist ein immergrüner, zweihäusiger diözischer und reich verzweigter, bis zu 10 Meter, selten auch bis 30 Meter hoher Baum mit dichter, ausladender Krone. Selten wächst er auch strauchförmig. Die Borke ist gelblich braun, glatt oder rissig. Junge Zweige sind braun, kahl oder rostrot flaumig behaart. Ältere Bäume können Brettwurzeln bilden.

Die Laubblätter stehen wechselständig und sind zweizeilig angeordnet. Sie sind einfach und haben einen 3 bis 10, selten bis 17 Millimeter langen, kahlen oder rotbraun flaumig behaarten Stiel. Die derb ledrige Blattspreite ist meist 10 bis 23 Zentimeter lang, selten nur 5 oder bis 32 Zentimeter lang und selten ab 2, meist aber 3 bis 10 Zentimeter breit, länglich, elliptisch oder verkehrt-eiförmig, zugespitzt mit spitzer oder abgerundeter Basis und ganzrandig. Die Blattoberseite ist dunkelgrün, glänzend und kahl, die Unterseite ist etwas heller, kahl, etwas an den Adern behaart oder rötlich flaumig behaart. Die Mittelrippe tritt auf der Blattunterseite stark hervor. Es werden selten fünf, meist sieben bis 11 Nervenpaare gebildet. Die Adern dritter Ordnung sind netzförmig angeordnet. Die Nebenblätter sind 4 bis 6 Millimeter lang und 1,5 bis 2 Millimeter breit, linealisch und fallen früh ab.

Generative Merkmale
Die Blüten stehen zahlreich in end- und blattachselständigen, bis 18 Zentimeter langen Trauben. Die gelblichen bis rötlichen oder grünlichen Einzelblüten sind unscheinbar und duftend. Männliche Blüten sind sitzend und haben einen breit glockenförmigen, 1 bis 1,5 Millimeter breiten, drei- bis vierzipfeligen, selten fünfzipfeligen Blütenkelch. Die drei oder vier, selten fünf Staubblätter sind 2 bis 3 Millimeter lang. Der ansatzweise vorhandene Fruchtknoten ist zylindrisch bis keulenförmig. Die weiblichen Blüten wachsen auf 0,5 bis 1, selten bis 2 Millimeter langen Stielen, die sich bei Fruchtreife auf 2 bis 4, selten bis 9 Millimeter verlängern. Der Kelch ist dreizipfelig. Der Fruchtknoten ist kahl oder behaart und hat drei bis vier, selten bis sechs Narben.

Die Früchte sind etwa 1 Zentimeter große, rundliche oder eiförmige Steinfrüchte, die in 20 Zentimeter langen, hängenden Trauben angeordnet sind. Die Einzelfrüchte wachsen an 5 Millimeter langen Stielen. Sie sind anfangs grün und färben sich dann über gelblich zu rot bis schwarz–violett. Je Fruchtstand finden sich Früchte unterschiedlichen Reifegrads und daher auch unterschiedlicher Farbe. Die Schale ist dünn, glatt und glänzend. Das Fruchtfleisch ist etwa 3 Millimeter dick, saftig und glasig. Der Geschmack ist erfrischend, sauer oder süßsauer, wenig aromatisch und manchmal bitter.(Die Geschmacksempfindung "bitter" hängt von der genetischen Disposition des Probanden ab. Diese Disposition ist reziprok zur Fähigkeit der Bitter-empfindung von Phenylthiocarbamid (PTC).) Reife Früchte haben einen roten, stark färbenden Saft. Die harten und hellbraunen Steinkerne sind 9 Millimeter lang, 7 Millimeter breit und 4 Millimeter hoch, verflacht eiförmig, zugespitzt, ringsum gekielt mit warziger Oberfläche. Die Art blüht von März bis Mai, die Früchte reifen von Juni bis November.

Die Chromosomenzahl beträgt x = 13.

Verbreitung
Das ursprüngliche Verbreitungsgebiet von Antidesma bunius liegt in Indien, Sri Lanka, Myanmar, Thailand und Malaysia. Dort wächst die Art in Wäldern in Höhen von 200 bis 1800 Metern in niederschlagsreichen Gebieten. Die Art wird häufig in China, Indochina, Indonesien, auf den Philippinen und auf pazifischen Inseln wie Hawaii und Tahiti kultiviert, wo sie gelegentlich auch verwildert. Seltener werden die Bäume in Florida, Mittelamerika und im Norden Australiens angepflanzt.

Systematik und Forschungsgeschichte

Der vorlinnaeische Name Bunius sativa oder arbor Salamandra stammt von dem deutsch-niederländischen Naturforscher Georg Eberhard Rumpf mit Beinamen Plinius Indicus, der 45 Jahren auf den Molukken lebte. Er hatte zwei Arten beschrieben: Bunius sativa, der auf Java und Celebes  und Bunius agrestis oder Wilder Bunius, der auf den Molukken vorkommt.

Antidesma bunius ist eine Art aus der Gattung Antidesma in der Familie Phyllanthaceae. Dort wird sie der Unterfamilie Antidesmatoideae, Tribus Antidesmateae, Untertribus Antidesmatinae zugeordnet. Häufig wird sie auch der Familie der Wolfsmilchgewächse (Euphorbiaceae), Unterfamilie Stilaginaceae zugeordnet. Die Art wurde von Carl von Linné 1767 in seinem Werk Mantissa Plantarum als Stilago bunius (Basionym) erstbeschrieben. Kurt Sprengel ordnete sie 1824 der Gattung Antidesma zu.

Es werden zwei Varietäten unterschieden:
 Antidesma bunius var. bunius ohne oder mit weißlicher Behaarung und kahler oder nur an den Adern behaarter Blattunterseite. Fruchtknoten und Früchte sind kahl.
 Antidesma bunius var. pubescens Petra Hoffmann mit allgemein rötlicher Behaarung und auch vollständig behaarter Blattunterseite. Fruchtknoten und Früchte sind fein behaart. Verbreitungsgebiet ist die chinesische Provinz Yunnan und Thailand.

Verwendung
Die sauren und an Vitamin C reichen Früchte werden reif als Obst gegessen. Gedünstet werden sie als Zutat zu Fisch und anderen Speisen verwendet oder mit Zucker zu Gelee, Marmeladen, Sirup oder Fruchtsäften verarbeitet. In Südostasien werden die säuerlich schmeckenden Blätter roh in Salaten gegessen oder gekocht zusammen mit Reis. Aufgrund der beeindruckenden Fruchtstände ist die Art auch ein beliebtes Ziergehölz. Aus der Rinde lassen sich Fasern zur Herstellung von Seilen und Schnüren gewinnen.

Die Pflanzen werden durch Samen oder mittels Stecklingen und Absenkern vermehrt. Etwa 5 bis 8 Monate nach der Blüte werden die Fruchtstände geerntet, wenn die meisten Früchte eine rote Farbe angenommen haben.

Literatur

 P. Hoffmann: Antidesma in Malesia and Thailand. Royal Botanic Gardens Kew, 2005, ISBN 1-84246-045-5, online bei Nationaal Herbarium Nederland.

Weblinks

 Antidesma bunius bei Useful Tropical Plants.
 Antidesma bunius bei Growables.

Einzelnachweise

Malpighienartige
Malpighiales
Baum
Exotisches Beerenobst

Antidesma bunius


Tellür, simgesi Te olan element. Kırılgan, hafif zehirli, gümüş-beyaz. Atom numarası 52'dir. Franz-Joseph Müller von Reichenstein tarafından 1782 yılında, Habsburg İmparatorluğunda keşfedildi. Yükseltgenme katsayısı 4+ dır.

Kalkojen
5. periyot elementleri
Yarı metaller

Tellür


An Neurolepis diversiglumis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Robert Soderstrom. An Neurolepis diversiglumis in nahilalakip ha genus nga Neurolepis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neurolepis

Neurolepis diversiglumis


Thalassiosirophycidae, podrazred alga kremenjašica; dio je razreda Mediophyceae. Sastoji se od četiri reda s 880 vrsta

Redovi
 Eupodiscales V.A.Nikolaev & D.M.Harwood in Witkowski & Sieminska, 2000
 Lithodesmiales Round & R.M.Crawford in Roud & al., 1990
 Stephanodiscales Nikolaev & Harwood
 Thalassiosirales Glezer & Makarova, 1986

Drugi projekti

Izvori

Bacillariophytina

Thalassiosirophycidae


Recep, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 121 km, Çermik ilçesine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Recep, Çermik


Ebenberg ist der Name folgender geographischer Objekte:

 Ebenberg, Berg in Landau in der Pfalz, Rheinland-Pfalz
 Ebenberg (Bernried), Ortsteil von Bernried (Niederbayern), Landkreis Deggendorf, Bayern
 Ebenberg (Gemeinde Berg), Ortschaft von Berg im Drautal, Bezirk Spittal an der Drau, Kärnten

Ebenberg (Begriffsklärung)


Bajo la denominación de Sociedad Científica de Estudiantes de Medicina de la Universidad Nacional de Asunción (SOCIEM-UNA) se constituyó en la ciudad de Asunción, Capital de la República del Paraguay el 30 de octubre de 1995, una asociación de miembros del demos universitario nucleados por propia voluntad y bajo objetivos comunes, con total prescindencia de ideologías políticas, raciales y religiosas.

La SOCIEM-UNA posee fines específicos como ser: el Apoyar y promover la investigación y el desarrollo de las ciencias médicas en su más amplio sentido, buscando elevar el nivel científico de sus asociados y de la nación toda; Incentivar, promocionar e inculcar el espíritu científico en la población universitaria y crear lazos con otras sociedades o instituciones tanto nacionales como internacionales que apoyen los mismos fines y objetivos.

Universidad Nacional de Asunción

Presidentes de la Sociedad Científica de la Universidad Nacional de Asunción:

1995-1996:	Univ. Pablo Ernesto Lemir Marchase
1996-1997:	Univ. Pablo Ernesto Lemir Marchase
1997-1998:	Univ. Shirley Alsina Patino
1998-1999:	Univ. Shirley Alsina Patino
1999-2000:	Univ. Elena Raquel Torres Aguilar
2000-2001:	Univ. Elena Raquel Torres Aguilar
2001-2002:	Univ. Olivia Cardozo
2002-2003:	Univ. Olivia Cardozo
2003-2004:	Univ. Joaquín Galeano Monti
2004-2005:	Univ. Guadalupe Mendieta
2005-2006:	Univ. Guadalupe Mendieta
2006-2007:	Univ. Federico Silva Palacios
2007-2008:	Univ. Alejandra Domínguez
2008-2009:	Univ. Jhonatan Losanto Escudero
2009-2010:	Univ. Verónica Rotela Fisch
2010-2011:	Univ. Karen Kunzle Elizeche
2011-2012:	Univ. Irene Centurión
2012-2013:	Univ. Santiago Crispín Pérez Aranda
2013-2014:	Univ. Rita Inés Azucas
2014-2016:	Univ. Francisco Encina López
2016-2017:	Univ. Magali Ramos Galeano
2017-2018:	Univ. José Nicolás Ayala Servín
2018-2019:  Univ. José Nicolás Ayala Servín
2019-2020:  Univ. Derlis Javier Rolón Arévalos
2020-2021:  Univ. Carlos Daniel Palacios Acosta
2021-Actual: Univ. Eric Hernán Benegas Sosa


بلدية إل فرانكو (بالإسبانية: El Franco) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية إل فرانكو 3.981 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية إل فرانكو

بلديات أشتورية

إل فرانكو


Katja Petrowskaja est une auteure et journaliste née à Kiev et de langue allemande.

Biographie
Elle fait des études de slave à l'Université de Tartu, puis aux universités de Stanford et Columbia et en 1998 à l'Université d'État des sciences humaines de Russie. Elle vit à Berlin avec sa famille.

Bibliographie
Ester peut-être, 2015, Seuil.
Pourquoi lire ?, avec Annie Ernaux, Frédéric Joly, Esther Kinsky, Hartmut Rosa, Oliver Nachtwey, Nicolas Mahler, Katja Petrowskaja, Philippe Garnier, Sibylle Lewitscharoff, Jürgen Habermas, Eva Illouz, Joëlle Zask, Clemens Setz, 2021, PREMIER PARALLÈLE.

Prix littéraires
 Prix Strega en 2015.
 Prix Ingeborg-Bachmann.

Liens externes

Naissance en février 1970
Naissance à Kiev
Femme de lettres ukrainienne

Katja Petrowskaja


Rødbrun spurv () er en fugleart, der lever i Hindu Kush, Himalaya og det østlige Asien.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Himalaya
Fugle fra Østasien
Spurve

Rødbrun spurv