Roko-Loko é um personagem brasileiro de quadrinhos criado por Marcio Baraldi.

As histórias de Roko-Loko foram publicadas de 1996 a 2014 na revista Rock Brigade, especializada em heavy metal. O personagem e sua namorada, Adrina-Lina, participam de aventuras cômicas que fazem referência ao rock, incluindo "participações" de bandas como AC/DC, Metallica e Nirvana. O mentor espirtitual de Roko-Loko é Raul Seixas.

As HQs do personagem foram compiladas em quatro livros: Roko-Loko e Adrina-Lina (Opera Graphica, 2003), Roko-Loko e Adrina-Lina Atacam Novamente (Opera Graphica, 2004), Roko-Loko e Adrina-Lina: Born to be Wild! (Opera Graphica, 2006) e Roko-Loko e Adrina-Lina: Hey Ho, Let's Go! (Rock Brigade, 2009). Os dois primeiros e o último livros ganharam o Prêmio Angelo Agostini de melhor lançamento, respectivamente em 2004, 2005 e 2010.

Em 2005, foi lançado o jogo de computador Roko-Loko no Castelo do Ratozinger, no qual o personagem-título deve explorar um castelo com vários inimigos para resgatar sua namorada e diversos roqueiros famosos das mãos de seu arqui-inimigo Cardeal Ratozinger, um religioso conservador radical que odeia sexo e rock'n'roll e que é uma paródia do Papa Bento XVI. O jogo foi desenvolvido pela SGuerra Design e lançado pela Play Systems, sendo originalmente lançado em CD-ROM e, em 2020, disponibilizado na plataforma de jogos online Steam.

Histórias em quadrinhos do Brasil
Obras ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini

Roko-Loko


Ženski kuglački klub "Ogulin" (ŽKK Ogulin; Ogulin) je ženski kuglački klub iz Ogulina, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub je član 2. hrvatske kuglačke lige za žene - Zapad.

O klubu
U Ogulinu je od 1979. do 1992. godine djelovala ženska ekpa Kuglačkog kluba "Klek", te se po gašenju iste vreenom javila potreba za organiziranjem novog ogulinskog ženskog kluba. ŽKK "Ogulin" je osnovan 16. lipnja 2005. godine, te se otad redovito natječe. Njegova prva ekipa je dvije sezone (stanje 2019./20.) bila i član "Prve hrvatske lige" te češće 2. hrvatske lige (skupine (Zapad/Jug i Zapad).
Nakon osnivanja ŽKK "Ogulin" pri klubu ""Policajac" je također osnovana ženska ekipa koja se ligaški natjecala do sezone 2012./13.

Uspjesi

Ekipno
 2. HKL (Zapad i Zapad/Jug)
 prvak: 2007./08., 2013./14.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

 Rezervna ekipa

Poznate igračice

Unutarnje poveznice
 Ogulin
 Kuglački klub Policajac Ogulin (žene)
 Kuglački klub Klek Ogulin (žene)

Vanjske poveznice
 Ženski kuglački klub Ogulin, facebook stranica
 kuglanje.hr, Ženski kuglački klub Ogulin
 aplikacija.kuglanje.hr, Ženski kuglački klub Ogulin
 sportilus.com, ŽENSKI KUGLAČKI KLUB OGULIN

Izvori

 kasonline.eu, KOMENTAR, kuglanje: Bogatstvo ili prokletstvo ogulinskog ženskog kuglanja!?, objavljeno 29. ožujka 2021., pristupljeno 17. travnja 2022.
 kuglanje-kaz.weebly.com, Kuglački savez Karlovačke županije - klubovi, pristupljeno 3. ystudenog 2019.
 isssu.com, Darko Pribanić: Sportski godišnjak Karlovačke županije 2015., Karlovac, 2016., ISSSN 1848-4018, str. 155, preuzeto 3. studenog 2019.
 poslovna.hr, ŽENSKI KUGLAČKI KLUB OGULIN
 bisnode.hr, ŽENSKI KUGLAČKI KLUB "OGULIN"
 fininfo.hr, "ŽKK "OGULIN"

Hrvatski ženski kuglački klubovi
Šport u Ogulinu
Ogulin

Ženski kuglački klub Ogulin


Jesús Garay Vecino (født 10. september 1930, død 10. februar 1995) var en spansk fodboldspiller (midterforsvarer).

Garay tilbragte størstedelen af sin karriere hos Athletic Bilbao i sin fødeby, som han repræsenterede fra 1950 til 1960. Han spillede næsten 250 ligakampe for klubben, og var med til at vinde det spanske mesterskab samt tre udgaver af pokalturneringen Copa del Rey.

Senere i karrieren spillde Garay for både FC Barcelona og Malaga CF, og vandt med førstnævnte endnu en spansk pokaltitel. Han stoppede sin karriere i 1966.

Garay spillede desuden 29 kampe for Spaniens landshold. Han debuterede for holdet 13. marts 1953 i en venskabskamp mod Belgien. Han var en del af den spanske trup til VM 1962 i Chile og var på banen i én af spaniernes kampe i turneringen.

Titler
La Liga
 1956 med Athletic Bilbao

Copa del Rey
 1955, 1956 og 1958 med Athletic Bilbao
 1963 med FC Barcelona

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1962
Fodboldspillere fra FC Barcelona
Fodboldspillere fra Málaga CF
Fodboldspillere fra Athletic Bilbao
Personer fra Bilbao

Jesús Garay


Öteköy, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 179 km, Alanya ilçesine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Öteköy, Alanya


Douglas Croft (eigentlich Douglas Malcolm Wheatcroft; * 12. August 1926 in Seattle; † 24. Oktober 1963 in Los Angeles) war ein US-amerikanischer Schauspieler.

Croft begann ab 1941 in Filmen aufzutreten und war schnell gut beschäftigt. In den drei Filmerfolgen Kings Row, Yankee Doodle Dandy und Der große Wurf, alle aus dem Jahr 1942, verkörperte er jeweils eine der Film-Hauptfiguren im Jugendalter (als erwachsene Figuren verkörpert von Ronald Reagan, James Cagney bzw. Gary Cooper). Eine seiner größten Filmrollen hatte er ebenfalls 1942 in dem B-Film-Drama Not a Ladies' Man als Sohn, der gegen die Ehe seines verwitweten Vaters mit seiner Lehrerin rebelliert. 1943 wurde er in dem Filmserial Batman und Robin der erste und mit 16 Jahren zugleich der bis heute der jüngste Schauspieler, der den Robin in Batman spielte. Das sichert ihm bis heute eine gewisse Bekanntheit unter Batman-Fans.

Bald nach Batman und Robin diente er im Rahmen des Zweiten Weltkriegs in der United States Army. Bei seiner Rückkehr nach Hollywood konnte der inzwischen erwachsene Croft nicht an seine früheren Erfolge anknüpfen, zuletzt spielte er 1947 im Boxerdrama Killer McCoy an der Seite von Mickey Rooney eine kleinere Nebenrolle als Zeitungsjunge. Ebenfalls 1947 wurde er bei einem Motorradunfall schwer verletzt. Über Crofts weiteres Leben ist wenig bekannt, außer dass er 1963 mit nur 37 Jahren in einem Hotel in Los Angeles starb. Als Todesursache wurden eine Alkoholvergiftung und Leberversagen angegeben. Er wurde auf dem Fort Rosecrans National Cemetery in San Diego beigesetzt.

Filmografie
 1941: Echo der Jugend (Remember the Day)
 1942: Kings Row
 1942: Not a Ladies' Man
 1942: Yankee Doodle Dandy
 1942: Flight Lieutenant
 1942: Der große Wurf (The Pride of the Yankees)
 1942: Unser trautes Heim (George Washington Slept Here)
 1943: Harrigan's Kid
 1943: Bühne frei für Lily Mars (Presenting Lily Mars)
 1943: Batman und Robin (Batman)
 1945: River Gang
 1947: Killer McCoy

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
US-Amerikaner
Geboren 1926
Gestorben 1963
Mann

Douglas Croft


1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska u sezoni 2006./07. je predstavljala ligu prvog stupnja županijske lige u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je 12 klubova, a ligu je osvojio "Kamen" iz Sirača.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska
 2. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2006./07.
 3. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2006./07.
 4. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2006./07.
 1. ŽNL Virovitičko-podravska 2006./07.

Vanjske poveznice
 nsbbz.hr, Nogometni savez Bjelovarsko-bilogorske županije

Izvori

 nsbbz.hr, Nogomet, br. 15/07, objavljeno 11. lipnja 2007., wayback arhiva

2006-07
Bjelovarsko-bilogorska-1

1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2006./07.


Kenichiro Hirata (født 12. juni 1991) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Ryukyu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenichiro Hirata


An Hypolytrum testui in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henri Chermezon. An Hypolytrum testui in nahilalakip ha genus nga Hypolytrum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypolytrum

Hypolytrum testui


Sovyet Hava Kuvvetleri (, anlam: Askerî Hava Kuvvetleri) veya VVS, Sovyetler Birliği'nin hava kuvvetlerinden biriydi. Diğeri Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri'dir.

İlk yıllar

VVS, İşçilerin ve Köylülerin Hava Filosu olarak, Ana Direktörlük statüsünde, Rus İmparatorluğu hava kuvvetleri'nin devamı olarak 24 Mayıs 1918'de kuruldu. Daha sonra 28 Mart 1924'te SSCB Hava Kuvvetleri Direktörlüğü ve 1 Ocak 1925'te İşçilerin ve Köylülerin Kızıl Ordusu Hava Kuvvetleri ismini aldı. Daha sonra uçak tasarımları yavaş yavaş gelişmeye başladı. İlk zamanlarda organizasyonu, kara kuvvetlerininki gibi, hava ordularından, hava tümenlerinden ve hava alaylarından oluşuyordu.

Sovyet devletinin kuruluşundan sonra etkileyici ve enerjik bir komutan olan General Yakov Alksnis, uçak üretimi ve hava kuvvetlerinin modenizasyonu için büyük çabalar harcadı. Kendisi Stalin'in tecrit politikaları sırasında idam edilmiştir. 1930'lu yılların başında yerli uçak sanayisi önemli bir ilerleme kaydetti ve bu on yılın sonralarına doğru Sovyet Hava Kuvvetleri, I-15 ve I-16 avcı uçakları ile SB-2, SB-2 BIS ve DB-3 bombardıman uçaklarını ortaya çıkardı.

VVS için ilk büyük test, 1936 yılındaki İspanyol İç Savaşı'ydı. Bu savaşta Sovyetlerin ve Almanların son model uçak tasarımları havadan havaya çatışmalarda kullanılıyordu. İlk başta Sovyet Polikarpov I-16'lar diğer bütün Alman Hava Kuvvetleri(Luftwaffe) uçaklarına karşı üstünlük kurarak, kullanıldıkları bölgelerde hava üstünlüğünü elde edilmesinde büyük avantaj sağladırlar. Fakat Sovyetler Birliği'nin yeterli sayıda uçak temin etmek istememesi üzeri bu hava başarıları kısıtlı kullanım nedeniyle çarçur edildi. Daha sonra Milliyetçi İspanya hava kuvvetlerine verilen Alman Messerschmitt Bf 109 uçakları Milliyetçilere bir daha kaybetmedikleri hava üstünlüğünü kurdurttu. İspanya'daki bu yenilgi Stalin'in tecritleriyle aynı zamana dek geliyordu. Bu tecritlerde birçok ordu komutanı idam edilmesinden, hızla gelişen Sovyet Hava Kuvvetleri'nin çatışma kapasitesi de etkilendi. Yeni subaylar uçuş ve komuta deneyimlerinden eksik iken, eski subaylar ise General Alksnis ve diğer subayların başına gelenlerden dolayı inisiyatif sahibi değillerdi. En küçük kararları bile Moskova'ya soran ve pilotları basit ve önceden bilinebilen hava savunma ve saldırı teknikleriyle eğiten bir hale gelmişlerdi.

19 Kasım 1939 günü VVS komutanlığının adı Kızıl Ordu Hava Kuvvetleri Ana Direktörlüğü olarak değiştirildi.

Kış Savaş

İspanya İç Savaşı'nda ve Uzak Doğu'da Japon İmparatorluğu'na karşı yürütülen sınır savaşında bazı pratik savaş deneyimleri elde edildi. Almanya'nın saldırmasından az önce, bir Sovyet Gönüllü Grubu Çin Cumhuriyeti'ne gönderilerek devam eden Çin-Japon Savaşı'nda Japonlara karşı savaşan Çin Hava Kuvvetleri'nin pilotları eğittiler. Fakat bu deneyimler Finlandiya'ya karşı gerçekleştirilen Kış Savaşı'nda pek işe yaramadı. Bu savaşta Sovyet avcı ve bombardıman uçaklarının deneyimsiz pilotları, az sayıdaki Finlandiya Hava Kuvvetleri pilotu tarafından yenilgiye uğratıldı. Daha sonra VVS, İspanya İç Savaşı'ndaki gelişemelerden dolayı Sovyet Hava Savunma birliklerinin kurulduğunu haber aldı. Fakat bu şekildeki saldırı engelleme amaçlı savunma taktikleri Finlerin karşısında pek başarılı olamadı. Finler dal-hemen kalk taktikleri uygulayarak üstün sayıdaki Sovyet rakiplerini düşürmeyi başarıyorlardı. Bu başarısızlıkta 1937-38 yıllarındaki ordu tecritleri şüphesiz önemli bir sebepti. Bunlar, VVS ve komuta kademesinin ihtiyatlı davranmasına ve yeni savaş taktiklerine karşı gerekli önlem alamamasına sebep oldu. Sovyet Hava Kuvvetleri ve Sovyet uçak sanayisi, 1941'deki Alman saldırısından önce fazla deneyim edinemedi.

Barbarossa Harekâtı'ndan altı ay önce 1 Ocak 1941'de Sovyet Kızıl Ordusu Hava Kuvvetleri'nin 363.900 personeli vardı. Bu sayı Sovyetler Birliği'ndeki tüm askeri personel sayısının %8.65'idir.

İkinci Dünya Savaşı

İkinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde Sovyet ordusu, savaşı kazanabilmek için yeterince hazır değildi. Josef Stalin, 1931 yılında Sovyet endüstrisinin Batılı güçlere oranla "50 ya da 100 yıl gerisinde" olduğunu belirtmiştir. Savaşın sonuna doğru Sovyet yıllık uçak üretimi, 3. Alman Reichi'ninkini geçmişti. Sovyet uçak üretimi 1944'te 40.241'e çıktı. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında 157.261 uçak üretildi ve bunların 125.655'i savaş uçağıydı.

Almanya ile savaştaki uçak kayıplarının ana sebebi yetersiz askeri taktikler değildi. Bunun ana sebepleri yeterli deneyimleri olmayan pilotlar ve yer destek ekipleriydi. Çoğu uçak, pilotları yanlış yönlendiren emirler yüzünden ve Barbarossa Harekâtı sırasında Alman Ordusu'nun(Wehrmacht) hızlı ilerlemeleri sonucu savunma yapmak zorunda kalan pilotların, kendilerininkinden daha üstün uçak modelleriyle karşılaşmaları sonucu meydana gelmiştir. Barbarossa Harekâtı'nın ilk günlerinden Alman Hava Kuvvetleri (Luftwaffe), 2000'ne yakın Sovyet uçağını imha etmiş ve sadece 35 uçak kaybetmiştir. Bunların 15'ide çatışma dışı kayıplardır.

II. Dünya Savaşı sırasında VVS'nin en önemli uçak modelleri kara saldırı uçağı İlyuşin İl-2 ve Yakovlev Yak-1 avcı uçağı olmuştur. Her iki uçakta sınıflarının en çok üretilen uçaklarıdır ve ayrıca Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın çoğu zamanında VVS'nin uçak kapasitesinin yarısını oluşturmuşlardır. Eski tasarımlı Messerschmitt Bf 109'ın aksine Yak-1, 1940 yılında tasarlanmıştı ve gelişmiş bir modeldi. Yak-9,1944'te kadar VVS'ye Luftwaffe ile eşitlik şansı sağladı. Ve en son ve en iyi modeli olan Yak-3'ün savaşa sürülmesiyle Luftwaffe pilotları bu uçakla çatışmadan kasten kaçındılar. Sıra numarasına aykırı olarak Yak-9'dan sonra üretilmiştir. VVS'nin diğer önemli uçak modelleri Lavoçkin avcıları, genellikle Lavoçkin La-5, Petlyakov Pe-2 model çift motorlu saldırı bombardıman uçakları ile basit ama kullanışlı ve çok yönlü orta büyüklükte bombardıman uçakları olan İlyuşin İl-4'lerdir.

II. Dünya Savaşı'ndaki diğer birçok ordu gibi Sovyet Hava Kuvvetleri'de kadınlara hava eğitimi vererek savaşan hava gruplarına almak için bir programlar başlatmıştır. Savaştan önceki dönemde VVS'deki az sayıdaki kadından biri olan Marina Raskova, Josef Stalin'i bu konuda ikna edetek 3 tane tamamı kadınlardan oluşan hava alayı kurulmasını sağlamıştır. Bunlar; 586. Avcı Hava Alayı, 587. Bombardıman Hava Alayı ve 588. Gece Bombardıman Hava Alayı'dır. 588. Gece Bombardıman Hava Alayı'na Almanlar tarafından Gece Cadıları(Almanca:Nachthexen) adı takılmıştır. Daha sonra savştaki başarılarından dolayı bu iki birlik Muhafız Birlik sınıfına yükseltilerek onurlandırılmışlardır. Bu üç alay dışında, bazı Sovyet kadınları erkek hava gruplarında da görev yapmıştır.  Kadın pilotlar, nişancılar, teknik uzmanlar, silah uzmanları ve diğer kadın yer personelinin VVS'deki sayısı 3,000'den fazladır. Kadın pilotlar 24,000'den fazla uçuş yapmıştır. Bütün bu çabalar dünyadaki en başarılı iki kadın avcı uçağı pilotunun ortaya çıkmasını sağlamıştır. Bunlar Yekaterina Budanova ve Lidya Litvyak'tır.

1942'den savaşın sonuna kadar VVS'nin komutanı olan Üst Hava Mareşali Alexander Novikov, yeni uçaklar ve silah sistemleri geliştirilmesinde öncülük etmiştir. Savaşında sonuna doğru bilindiği gibi Alman askeri birlikleri ve siviller Berlin'e doğru geri çekilmekteydi. Bu geri çekilme sırasında Sovyetlerin alçaktan uçan uçaklarının saldırısına ve bombalamasına mağruz kalmışlardır. Bu taktikte 1920 model eski Polikarpov Po-2 uçakları da yer almıştır. Fakat Wehrmacht cephe kuvvetleri Kızıl Hava Kuvvetleri'nin kazandığı üstünlüğü geri almayı başarmışlardır. Sadece bir stratejik operasyonda, Jassi–Kişinev Stratejik Saldırısı, 5. ve 17. Hava Ordusu ile Karadeniz Donanma Filosu Havacılığı uçakları, Luftflotte 4 ile Romanya Kraliyet Hava Kuvvetleri karşı 3.3:1 oranında üstünlük sağlamıştır. Bu zafer sayesinde 2. Ukrayna Cephesi ve 3. Ukrayna Cephesindeki kara birlikleri hava saldırısı tehlikesinden korunmuş oldular.

Diğer birçok ülke gibi Sovyetler Birliği'de II. Dünya Savaşı sırasında Lend-Lease yardımları sayesinde batılı uçak modellerine sahip olmuştur. Bunlar çoğunlukla P-39 Airacobra, P-63 Kingcobra, Hawker Hurricane, Curtiss P-40 Kittyhawks ve A-20 Havoc adlı modellerden oluşmaktadır. P-39 Sovyetlerin elinde, bütün Birleşik Devletler pilotlarının avladığı sayının toplamından fazla avlama yapmıştır. 1943 yılının başlarında iki hava alayı Supermarine Spitfire model uçaklarla donatılmıştı fakat bunun yanlış bir karar olduğu sonra anlaşıldı. Bu Birleşik Krallık uçakları, Almanların  Bf 109 uçaklarına benzemeleri sonucu dost ateşiyle düşürüldüler. Amerika Birleşik Devletleri'nden ve Birleşik Krallık'tan alınan Lend-Lease uçaklarının sayısı toplam Sovyet hava gücünün %12'sini oluşturmaktadır.

Soğuk Savaş

Soğuk Savaş sırasında Sovyet Hava Kuvvetleri'nde modernizasyona gidilerek birlikleri modernize edildi, güçlendirildi ve yeni hava taktikleriyle eğitildi. Gücünün zirveye ulaştığı 1980'lerde 10,000 uçağı savaşa sürebilecek güçteydi. 1990'ların başında Sovyetler Birliği sayı ve kalite bakımında Süper güç standartların bir hava kuvvetlerine sahipti.

VVS, Soğuk Savaş sırasında 3 ana kola ayrılmıştı(Batı'daki hava kuvvetlerine bağlı komutanlıkların benzerleri):
 Uzun Menzil Havacılığı(Dal'naya Aviatsiya veya "DA"), uzun mesefa bombardıman uçakları üzerine odaklanmıştı,
 Cephe Havacılığı(Frontovaya Aviatsiya veya "FA"), savaş alanlarının hava savunması, yakın hava desteği ve düşman uçaklarının engellemesi üzerine odaklanmıştı,
 Askeri Nakliye Havacılığı(Voenno-Transportnaya Aviatsiya veya "VTA"), bütün nakliye uçaklarını kontrol ediyordu.
Hava Savunma Kuvvetleri(Voyska protivovozdushnoy oborony veya Voyska PVO), hava savunması, düşman uçaklarının engellenmesi üzerine odaklanmıştı ve Sovyet askeri organizasyonunda hava kuvvetlerinden ayrıydı. 1 Eylül 1983'te Kore Hava Yolları 007 sayılı uçağını Hava Savunma Kuvvetleri düşürmüştü.

Sovyet Donanması'nın kendine ait ayrı Donanma Havacılığı(Aviatsiya Voenno Morskogo Flota veya "AV-MF") bölümü vardı.

Birlikleri

Sovyetler Birliği'nin son yıllarında, Sovyet Hava Kuvvetleri orduları aşağıdaki gibiydi.

Bütün hava birimleri VVS Komuta Karargahına bağlı durumdaydı.

Uzun Menzil Havacılığı
 30. VGK Hava Ordusu, (Irkutsk)
 37. VGK Hava Ordusu (Özel bağlılığa sahipti.), (Moskova)
 46. VGK Hava Ordusu (Smolensk)

Grup Kuvvetlerindeki Cephe Havacılığı
 16. Hava Ordusu, (Almanya'daki Grup Kuvvetleri,Doğu Almanya)
 4. VGK Hava Ordusu (Özel amaçlıydı.)
 36. Hava Ordusu (Güney Grup Kuvvetleri, Macaristan)
 131. karışık hava tümeni

Askeri Nakliye Havacılığı

Cephe Havacılığı
 5. Hava Ordusu (Odessa Askerî Bölgesi)
 15. Hava Ordusu (Baltık Askerî Bölgesi)
 26. Hava Ordusu (Belarus Askerî Bölgesi) 15 Haziran 1992 tarihli Belarus Savunma Bakanlığı'nın kararıyla, 26. Hava Ordusu karargahı, Belarus Hava Kuvvetleri'nin ana karargahı haline geldi.
 14. VVS Hava Ordusu
 17. Hava Ordusu (Kiev Askerî Bölgesi) (ana eğitim birimi)
 24. VGK Hava Ordusu (özel amaçlıydı.) (Güney Batı Stratejik Direktörlüğü) Sovyetler Birliği dağıldığı sırada bu ordunun hem Belarus'ta hem de Ukrayna'da birlikleri vardı. Ukrayna'daki birlikleri 32. Hava Bombardıman Tümeni(Starokonstantinov'da), 56. Hava Bombardıman Tümeni(Cherlyany'de), ve 138. Hava Avcı Tümeni'nden oluşuyordu. Bu ordu 1991-92 yıllarında 140'ın üstünde Su-24 Fencer'a, 35'in üstünde Yak-28 elektronik savaş uçağına ve 40 MiG-27 Floggers ile 40 Su-27 saldırı eskort uçağına sahipti.
 34. Hava Ordusu (Transkafkasya Askerî Bölgesi)
 73. Hava Ordusu (Alma-Ata, Orta Asya Askerî Bölgesi)
 76. Hava Ordusu (Leningrad, Leningrad Askerî Bölgesi)
 VVS Moskova Askerî Bölgesi
 23. Hava Ordusu (Transbaykal Askerî Bölgesi)
 1. Hava Ordusu (Uzak Doğu Askerî Bölgesi)

PVO Havacılığı (Hava Savunma)
 6. Müstakil PVO Ordusu (Leningrad)
 2. Müstakil PVO Ordusu
 8. Müstakil PVO Ordusu
 19. Müstakil PVO Ordusu
 12. Müstakil PVO Ordusu
 10. Müstakil PVO Ordusu

Volga-Ural Askerî Bölgesi'ndeki VVS ve PVO(hava savunma) Havacılığı
 Volga-Ural'daki VVS
 4. Müstakil PVO Ordusu (Cephe Havacılığı)

Sibirya'daki VVS ve PVO Havacılığı
 14. Müstakil PVO Ordusu
 11. Müstakil PVO Ordusu (Uzak Asya Askerî Bölgesi)

1980'lerdeki avcı uçağı programları

1980'lerde Sovyetler Birliği, Birleşik Devletler'in İleri Düzey Taktik Avcı Uçağı geliştirme çabalarından haberdar oldu ve kendisi bir diğer dünya süpergücü olarak buna benzer avcı uçakları tasarlamaya başladı.

Bununla ilgili iki adet program başlatıldı. Bunlardan birinin direkt olarak Amerika Birleşik Devletleri'ndeki İleri Düzey Taktik Avcı Uçağı(bu proje ile Amerika Birleşik Devletleri, F-22 Raptor ve Northrop YF-23 uçakklar üretmiştir.) planının karşılığı olması düşünülüyordu. Sovyetler Birliği'nin ileriki avcı uçağı Mnogofounksionalni Frontovoi Istrebitel (MFI) (Çokamaçlı Cephe Avcı Uçağı) olarak adlandırıldı ve uzun menzilde kullanılabilecek çokamaçlı ağır bir uçak olarak dizayn edildi.

Amerikan Boeing X-32/F-35 Lightning II'e cevap olarak Sovyetler LFI programını başlattı. Bu proje ile X-32/F-35'e benzer tek motorlu gerçek bir çokamaçlı uçak yapılması planlanıyordu.

Rusya daha sonra LFI projesini LFS dönüştürecekti. LFS projesi kara saldırı kapasitesi ürezinde duruyordu. 1990'larda Rusya Silahlı Kuvvetleri hafif avcı uçağı üretiminin daha önemli olduğuna inanarak LFS projesini iptal etti ve daha düşük bir bütçeye sahip olan MFI projesine devam edildi. En son PAK FA projesi planlandı fakat Su-27 ve MiG-29 ailesine yeni bir avcı uçağı eklenmedi. PAK FA projesi için olan yarışmayı Suhoy 2002 yılında kazanmıştı.

Sovyetler Birliği'nin Dağılışı
1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Sovyet Hava Kuvvetleri personeli ve uçakları yeni bağımsız olmuş devletler arasında paylaşıldı. Bu paylaşımda en büyük pay personelin %60'ı ve uçakların %40'ına sahip olan Rusya'ya aitti.
Rusya, bunları yeni Rus Hava Kuvvetleri'ni kurmakta kullandı.

Kuvvet Komutanları

 Vershinin Konstantin Andreyeviç (Вершинин Константин Андреевич) (1946–1949, 1957–1969)
 Zhigarev Pavel Fedoroviç (Жигарев Павел Федорович) (1949–1957)
 Kutakhov Pavel Stepanoviç (Кутахов Павел Степанович) (1969–1984)
 Yefimov Aleksandır Nikolayeviç (Ефимов Александр Николаевич) (1984–1990)
 Hava Üst Mareşali Yevgeny Şapoşnikov (Евгений Иванович Шапошников) (1990–1991)

Sovyet Hava Kuvvetleri envanteri(1991 yılına ait)

200 stratejik bombardıman uçağı
150 Tupolev Tu-95 Bear
35 Tupolev Tu-160 Blackjack
15 Myasishchev M-4 Bison

550 orta büyüklükte bombardıman uçağı
155 Tupolev Tu-22M Backfire
260 Tupolev Tu-16 Badger
135 Tupolev Tu-22 Blinder

2830 avcı uçağı
610 Suhoy Su-27 Flanker
790 Mikoyan-Gurevich MiG-29 Fulcrum
450 Mikoyan-Gurevich MiG-31 Foxhound
570 Mikoyan-Gurevich MiG-23 Flogger
260 Suhoy Su-15 Flagon
105 Mikoyan-Gurevich MiG-25 Foxbat
20 Tupolev Tu-128 Fiddler
20 Yakovlev Yak-28 Firebar

2,705 saldırı uçağı
770 Suhoy Su-24 Fencer
210 Suhoy Su-25 Frogfoot
830 Mikoyan-Gurevich MiG-27 Flogger
895 Suhoy Su-7 Fitter-A ve Suhoy Su-17 Fitter-C

84 tanker uçağı
34 İlyuşin İl-76 Midas
30 Myasishchev M-4 'Molot' Bison
20 Tupolev Tu-16 Badger

40 Hava radar uçağı
 40 Beriev A-50 Mainstay

658 taktik keşif ve elektronik karşı tedbir uçağı
 65 Mikoyan-Gurevich MiG-21 Fishbed
195 Mikoyan-Gurevich MiG-25 Foxbat
 65 Suhoy Su-24 Fencer
 195 Yakovlev Yak-28 Brewer

260 stratejik keşif ve elektronik karşı tedbir uçağı
 115 Tupolev Tu-16 Badger
 15 Tupolev Tu-22 Blinder
 4 Tupolev Tu-95 Bear
 102 Yakovlev Yak-28 Brewer
 24 Mikoyan-Gurevich MiG-25 Foxbat

3,050 helikopter

1,500 eğitim helikopteri

615 taşıma uçağı
 40 Antonov An-124 'Ruslan' Condor
 55 Antonov An-22 'Antey' Cock
 210 Antonov An-12 Cub
 310 İlyuşin İl-76 Candid
 2,935 sivil taşıma uçağı, kolayca dönüştürülebilmesinden dolayı çoğu Aeroflot

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Aviamarş

Dış bağlantılar
 Hava Kuvvetleri gösteri, 1951

Sovyet Hava Kuvvetleri


John Allan Stewart ( - ) est un homme politique conservateur écossais et ministre écossais.

Biographie
Stewart fait ses études à l'école secondaire Bell Baxter, à l'Université de St Andrews et à l'Université Harvard, où il obtient un diplôme de première classe. Il enseigne l'Économie politique à St. Andrews avant de se présenter sans succès dans la circonscription de Dundee East en 1970. Il est brièvement conseiller dans le quartier londonien de Bromley au milieu des années 1970. Il est élu député d'East Renfrewshire en 1979 et continue comme député pour Eastwood de 1983 à 1997. Il sert pendant deux périodes comme sous-secrétaire d'État pour l'Écosse au Scottish Office de 1981 à 1986 et de 1990 à 1995.

Stewart est contraint de démissionner de son poste ministériel après un incident en février 1995 lorsqu'il brandit une pioche contre des manifestants qui protestent contre la construction de l' autoroute M77. Stewart est hospitalisé, à l'hôpital Dykebar, à Paisley, après avoir subi une dépression nerveuse et en raison d'accusations concernant sa vie personnelle  en mars 1997. Il ne se représente pas lors des élections générales du  mai de cette année-là, et s'est ensuite complètement retiré de la politique. Stewart est décédé en décembre 2016 à l'âge de 74 ans .

Références

Liens externes

Député du 51e Parlement du Royaume-Uni
Député du 50e Parlement du Royaume-Uni
Député du 49e Parlement du Royaume-Uni
Député du 48e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti conservateur (Royaume-Uni)
Étudiant de l'université Harvard
Étudiant de l'université de St Andrews
Décès en décembre 2016
Naissance en juin 1942
Décès à 74 ans

Allan Stewart (homme politique)


53 Piscium (53 Psc / AG Piscium) es una estrella en la constelación de Piscis de magnitud aparente +5,86.
Se encuentra, de acuerdo a la nueva reducción de los datos de paralaje de Hipparcos, aproximadamente a 1040 años luz de distancia del sistema solar.

53 Piscium es una subgigante blanco-azulada de tipo espectral B2.5IV.
Su superficie tiene una temperatura de 19.525 K y brilla con una luminosidad 2550 veces mayor que la luminosidad solar.
Con un radio unas 3,3 veces más grande que el del Sol, gira sobre sí misma con una velocidad de rotación igual o superior a 48 ± 8 km/s.
Aunque 53 Piscium es considerablemente más masiva que el Sol, no existe unanimidad en cuanto al valor de su masa; según la fuente consultada, esta estaría entre las 5,4 y las 7,3 masas solares.
Su edad es de 21,9 ± 3,2 millones de años.

Aunque en el pasado 53 Piscium fue catalogada como variable Beta Cephei, recibiendo la denominación de variable AG Piscium, actualmente no se la incluye dentro de dicho grupo.
En su lugar, se la considera una «estrella B pulsante lenta» (SPB) semejante a 53 Persei o τ Herculis.

Referencias

Subgigantes
Estrellas binarias
Estrellas variables
Constelación de Piscis

53 Piscium


Teodor Naga (n. 1863, Nojorid, Județul Bihor, Regatul Ungariei – d. 1943, Nojorid, Județul Bihor, Regatul României) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918..

Activitatea politică
Teodor Naga a fost deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918..

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, Editura Altip, 2003.

Lectură suplimetară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://www.orastieinfo.ro/ioan-mihu.html

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1863
Decese în 1943
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agricultori români

Teodor Naga


TV Azteca er mexíkósk fjölmiðlasamsteypa sem stofnuð var árið 1993. Hún er næststærsti fjölmiðillinn á eftir Televisa.

Tenglar
 TV Azteca

Mexíkóskir fjölmiðlar

TV Azteca


Wiesnerella, rod jetrenarki smješten u vlastitu porodicu Wiesnerellaceae, dio reda jetrenjarnica. Sastoji se od najmanje dvije vrste raširenih po južoj i jugoistočnoj Aziji i Madagaskaru

Vrste
 Wiesnerella denudata (Mitt.) Steph.
 Wiesnerella fasciaria C.Gao et K.C.Chang
 Wiesnerella javanica Schiffn.

Izvori

Jetrenjarnice

Wiesnerella (Plantae)


Sindrom ustezanja ili apstinencijski sindrom, sindrom, tj. niz vrlo neugodnih psihičkih i tjelesnih simptoma. Redovito se javlja više njih. Naziva se tako zato što se kod ovisnika razvijaju zbog apstinencije (uzdržavanja, ustezanja) od droge. Vode u tzv. apstinencijsku krizu. Dio sindroma može biti apstinencijski delirij.

Izvori

Bolesti i poremećaji

Sindrom ustezanja


Las Crónicas de los Cazadores de Sombras (en inglés, The Shadowhunters Chronicles), comúnmente llamado Cazadores de sombras, es una serie literaria ambientada en el mundo fantástico de la escritora estadounidense Cassandra Clare; hay algunos libros que están coescritos con otros autores como Wesley Chu, Sarah Rees Brennan, Maureen Johnson y Robin Wasserman.

La autora ha declarado que ésta constará en un total de veinticuatro libros, de los cuales, veintiuno son novelas (repartidas en seis sagas diferentes), tres son libros de historias cortas y tres son libros complementarios (didácticos).

La serie ha sido traducida a más de treinta idiomas. En español (tanto en España como en Latinoamérica) son publicados por la editorial española Destino, la cual, ha publicado la mayoría de los libros que la conforma.

Introducción
Las crónicas de los cazadores de sombras está conformada por distintas sagas de novelas y otros libros ambientados en el mismo universo. Las sagas de novelas (por orden de publicación) son las siguientes:
 Cazadores de sombras (The Mortal Instruments). (Hexalogía). Fue publicada originalmente entre 2007 y 2014. Está ambientada en Nueva York en 2007; es protagonizada por Clary Fray.
 Cazadores de Sombras: Los orígenes (The Infernal Devices). (Trilogía, precuela de la primera). Fue publicada originalmente entre 2010 y 2013. Está ambientada en Londres en 1878; es protagonizada por Tessa Gray.
 Cazadores de Sombras: Renacimiento (The Dark Artifices). (Trilogía, secuela de la primera). Fue publicada entre 2016 y 2018. Está ambientada en Los Ángeles en 2012; es protagonizada por Emma Carstairs.
 Cazadores de Sombras: Las maldiciones ancestrales (The Eldest Curses). (Intercuela de la primera saga, es decir, suceden contemporáneamente). El primer libro fue publicado en 2019, el segundo en 2021 y aún no hay fecha de publicación del tercero. Está ambientada en distintas locaciones de Europa durante el 2007, por lo que cronológicamente es una; es protagonizada por Alec Lightwood y Magnus Bane.
 Cazadores de Sombras: Las últimas horas (The Last Hours). (Secuela de la segunda saga). El primer libro fue publicado en 2020, el segundo en 2021 y el tercero en 2022. Está ambientada en Londres en 1903; es protagonizada por Cordelia Carstairs.

Universo
A diferencia de la ambientación de otras novelas, esta ocurre en el mundo real, pero en un mundo oculto del normal. La construcción de las criaturas que viven en él es una combinación de creencias mitológicas y religiosas judeocristianas, que viven ocultos de los «mundanos», es decir, humanos.

Los nefilims son una raza, cuyos miembros son conocidos como los «cazadores de sombras». Su origen se remonta hacia aproximadamente mil años atrás, cuando Jonathan (el primer cazador de sombras) le pidió al ángel Raziel una forma para combatir a los demonios que atacaban la tierra; el ángel, como respuesta, salió de un lago portando una espada (conocida como la «espada mortal») y una copa (la «copa mortal»), de la cual, el ángel vació su sangre e hizo a Jonathan beber de ella convirtiéndose en el primer nefilim.

Junto a los nefilims viven los «subterráneos», que son todos aquellos seres que no son ni humanos ni de descendencia angelical, sino, demoniaca. Hay un total de cuatro tipos de subterráneos: brujos, hadas, hombres lobos y vampiros.

Sagas de novelas
Nota: los siguientes libros están ordenados por la línea cronológica dentro de este universo.

Cazadores de sombras
Fue la primera saga publicada en este mundo. La serie está ambientada en 2007 en Nueva York. La trama principal gira en torno a la protagonista, Clary Fray, es una chica de quince años que un día cuando decide ir a una discoteca junto a su mejor amigo, Simon Lewis, descubre que un chico es brutalmente asesinado; sin embargo, después descubre que en realidad el chico era un demonio asesinado por los míticos cazadores de sombras, y que ella misma es una cazadora de sombra; además, queda enredada en un triángulo amoroso entre Simon y Jace Wayland, el otro coprotagonista. Originalmente la autora tenía planeada que sería un trilogía, sin embargo, a principios de 2010 anunció que escribiría seis libros en total.
 Ciudad de hueso, en inglés: City of Bones, publicada originalmente el 27 de marzo de 2007;
 Ciudad de ceniza, en inglés: City of Ashes, publicada originalmente el 25 de marzo de 2008;
 Ciudad de cristal, en inglés: City of Glass, publicada originalmente el 23 de marzo de 2009;
 Ciudad de los ángeles caídos, en inglés: City of Fallen Angels, publicada originalmente el 5 de abril de 2011;
 Ciudad de las almas perdidas, en inglés: City of Lost Souls, publicada originalmente el 8 de mayo de 2012;
 Ciudad del fuego celestial, en inglés: City of Heavenly Fire, publicada originalmente el 27 de mayo de 2014.

Cazadores de sombras: Los orígenes
Es la segunda saga de cazadores de sombras. Su título original es The Infernal Devices (en español sería: Los artefactos infernales).  Está ambientada en 1878, en Londres, siendo plena era victoriana. La trama gira en torno a Tessa Gray, una adolescente común proveniente de la ciudad de Nueva York quien se muda a Londres tras la muerte de su tía, quien la crio, en busca de su hermano mayor a quien no ha podido contactar en un tiempo. Ahí, es arrastrada al mundo de los cazadores de sombras, descubriendo que no es humana, sino una especie de bruja hasta ahora desconocida. Los dos coprotagonistas de la trilogía son Will Herondale y Jem Carstairs, con quienes Tessa formará más que una amistad, ya que se verán envueltos en un triángulo amoroso. Los tres libros que la conforman son los siguientes:
 Ángel mecánico, en inglés Clockwork Angel, publicada originalmente el 31 de agosto de 2010;
 Príncipe mecánico, en inglés, Clockwork Prince, publicada originalmente el 6 de diciembre de 2011;
 Princesa mecánica, en inglés, Clockwork Princess, publicada originalmente el 19 de marzo de 2013.

Cazadores de sombras: Renacimiento
Fue la tercera saga por orden de publicación. Su nombre original es «The Dark Artifices» (en español: Los artificios oscuros); se publicó entre 2016 y 2018. La serie está ambientada en 2012 (cuatro años después de Cazadores de Sombras) en Los Ángeles. Está protagonizada por Emma Carstairs. Consta de los siguientes tres libros:
 Lady Midnight, publicada originalmente el 8 de marzo de 2016;
 El señor de las sombras, en inglés: Lord of Shadows, publicada originalmente el 23 de mayo de 2017;
 La reina del aire y la oscuridad, en inglés: Queen of Air and Darkness, publicada originalmente el 4 de diciembre de 2018.

Cazadores de sombras: Las últimas horas
Es la cuarta saga en ser publicada. Su título original es The Last Hours. Es una trilogía secuela de Los orígenes. Está ambientada en Londres en 1903. Su trama gira en torno a Cordelia Carstairs, que llega junto a su familia a Londres para evitar la ruina de su familia, ahí, se encuentra con sus amigos de la infancia, Lucie Herondale y James Herondale, del cual, está enamorada del último; poco después, aparece un nuevo tipo de demonio, pues es muy diferente a los que los cazadores de sombras se han enfrentado antes. Los tres libros que la conforman son los siguientes:
 La cadena de oro, en inglés, Chain of Gold, publicado originalmente el 3 de marzo de 2020;
 La cadena de hierro, publicado originalmente el 2 de marzo de 2021 y el 26 de enero de 2022 en español.;
 Chain of Thorns, cuya fecha de publicación es el 1 de noviembre de 2022 en inglés.

Libros de historias cortas
 Las crónicas de Magnus Bane, en inglés: The Bane Chronicles, publicado originalmente el 11 de noviembre de 2014 y coescrita con Sarah Rees Brennan y Maureen Johnson. Es una antología compuesta por once historias cortas que giran en torno del brujo Magnus Bane; cada historia está ambientada en distintas locaciones y años.
 Cuentos de la Academia de Cazadores de Sombras (no se publicó en español), publicado originalmente el 15 de noviembre de 2016 y coescrito con Sarah Rees Brennan, Maureen Johnson y Robin Wasserman. Es una antología de diez historias que giran en torno a Simon Lewis mientras se entrena para convertirse en un cazador de sombras en la Academia de cazadores de sombras.
 Fantasmas del mercado de sombras (no se publicó en español), publicado originalmente el 4 de junio de 2019 y coescrito con Sarah Rees Brennan, Maureen Johnson, Robin Wasserman y Kelly Link. Es una antología de diez historias que giran en torno a Jem Carstairs en el «Mercado de las sombras».

Libros complementarios
 Códice de los Cazadores de Sombras es un libro complementario lanzado el 29 de octubre de 2013. Explica la terminología y la historia de la serie, así como otros extras y características especiales. Escrito por Clare con Joshua Lewis.
 Cazadores de Sombras y Subterráneos: colección de piezas de autores de ficción juvenil que escriben sobre la serie y su mundo. Cassandra Clare proporciona una introducción al libro y a cada pieza, también contribuyó a la edición.
 La historia de notables Cazadores de Sombras y habitantes del Submundo: es una colección de obras de arte de Cassandra Jean. Inspirado en el lenguaje victoriano de las flores, este volumen encuadernado presenta personajes de toda la serie, cada uno con un retrato bellamente ilustrado y detalles y notas.

 Personajes
Nota: los siguientes personajes están ordenados por orden alfabético según su apellido; únicamente están los personas más importantes como protagonistas, coprotagonistas, secundarias y antagonistas en una o más sagas.
 Alexander «Alec» Lightwood: el hermano mayor de los Lightwood. Alec es un cazador de sombras con cabello negro y ojos azules. Se lo describe como callado pero protector con sus hermanos menores: Isabelle y Max.
 Magnus Bane: el Gran Brujo de Brooklyn. Magnus es un brujo de aproximadamente 400 años que parece tener diecinueve. Es alto y delgado con cabello negro azabache y ojos de gato ámbar y verde. Magnus Bane a menudo se describe como brillante, y organiza innumerables fiestas con Subterráneos.
 Clarissa «Clary» Fray: tiene el pelo largo y rizado de color rojo, pecas y ojos verdes brillantes. Ella es muy baja y a menudo se la ve más joven que su edad real. En el primer libro, Clary tiene quince años, se acerca a los dieciséis. Clary es una artista, y al comienzo del primer libro, cree que es mundana, una humana común porque su madre se lo ocultó. Más tarde se revela que ella es una cazadora de sombras, o nephilim: una humana con cualidades angelicales. Se describe a Clary como obstinada y, a menudo, se precipita en situaciones peligrosas sin tener en cuenta las consecuencias.
 Simon Lewis: el mejor amigo de Clary. Un humano alto y delgado con una mata de cabello castaño rizado, ojos marrones y usa anteojos. A menudo usa camisetas con lemas de juego. Simon es peculiar y preocupado, a menudo anteponiendo a otras personas.
 Isabelle Lightwood, una cazadora de sombras de dieciséis años que se describe como alta, delgada y hermosa. Tiene el pelo largo y negro y ojos negros, y a menudo lleva su característico látigo de oro dorado. Isabelle se describe como increíblemente femenina pero con una actitud feroz.
 Jonathan «Jace» Lightwood/Wayland/Herondale: se describe como alto y musculoso con cicatrices en su piel dorada de marcas mágicas desvaídas llamadas runas. Tiene cabello dorado ondulado y ojos dorados, y, como Clary, es un cazador de sombras. Jace se encuentra entre los mejores guerreros nephilim, ya que Izzy declaró que ha matado a más demonios que nadie de su edad. Jace es a menudo coqueto e insensible. A lo largo de los libros, la familia biológica de Jace es desconocida hasta los últimos libros, aunque se refiere a Isabelle, Alec y Max como sus hermanos, y Maryse y Robert Lightwood como sus padres (desde que lo adoptaron). Al igual que Clary, tiene poderes especiales que lo hacen rápido y elegante, causado por la sangre de ángel adicional que recibió mientras estaba en el útero de su madre.
 Jonathan Christopher «Sebastian» Morgenstern: el hermano de Clary. Al igual que ella, él es un cazador de sombras, pero nació con sangre de demonio en sus venas. Le fue administrado por su padre, Valentine, mientras que su madre, Jocelyn, estaba embarazada. Tiene ojos negros profundos, una cara muy angulosa y cabello rubio casi blanco.
 Valentine Morgenstern''': el principal antagonista de la primera mitad de la serie, estuvo casado con Jocelyn. Esto también lo convierte en el padre biológico de Clary y Jonathan.

 Recibimiento
Hay dos libros que han superado los veinte millones de copias a nivel mundial: Princesa mecánica con veintiocho millones (siendo el más vendido de la serie entera) y Ciudad del fuego celestial con veinte millones de copias.

 Adaptaciones
 Película

En 2013 llegó a los cines la adaptación de la primera novela de la saga, Cazadores de sombras: Ciudad de hueso. Fue protagonizada por Lily Collins como Clary Fray, Jamie Campbell Bower como Jace Wayland, Robert Sheehan como Simon Lewis, Kevin Zegers como Alec Lightwood y Jemima West como Isabelle Lightwood. La producción de una adaptación cinematográfica del segundo libro, Ciudad de ceniza, debía comenzar en septiembre de 2013, pero se retrasó hasta 2014, y finalmente se canceló, luego de que la primera película no recuperara su presupuesto.

 Televisión

El 12 de octubre de 2014, en Mipcom, se confirmó que The Mortal Instruments regresaría como una serie de televisión con Ed Decter como showrunner. Constantin Film y Martin Moszkowicz le dijeron al Hollywood Reporter: «Realmente tiene sentido hacer las novelas a serie de televisión. Hubo mucho del libro que nosotros tuvimos que dejar de lado de la  película de Ciudad de hueso. En las serie podremos ir más profundo y explorar el mundo con mayor detalle y profundidad». Los productores esperaban adaptar toda la hexalogía de libros en la serie de televisión. En febrero de 2015, Cassandra Clare, autora de los libros, anunció por Twitter que la serie se llamaría Shadowhunters más que The Mortal Instruments''.

En marzo de 2015, Freeform anunció Shadowhunters se empezaría a grabar. El 12 de enero de 2016 fue el estreno de su primera temporada.  La serie fue renovada para una segunda temporada en marzo de 2016, comprendida de veinte episodios, los cuales se estrenaron el 2 de enero de 2017. En abril de 2017, se anunció que la serie sería renovada para una tercera temporada de veinte episodios; la primera mitad (diez episodios) fueron estrenados el 20 de marzo de 2018. El 4 de enero de 2018, Freeform ordenó la cancelación de la serie con un total de tres temporadas, pero ordenó dos episodiso largos extras para que se pudiera «concluir la historia de la serie». La segunda mitad de los capítulos de la tercera temporada se estrenaron el 25 de febrero de 2019.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial
Sitio web oficial de la autora
Colección Cazadores de Sombras
https://www.facebook.com/CazadoresDeSombrasCC

Libros de Cassandra Clare
Libros de 2007

Cazadores de sombras


Albert Talhoff, eigentlich Ludwig Albert Meyer (* 31. Juli 1888 in Solothurn; † 10. Mai 1956 in Luzern), war ein Schweizer Schriftsteller und Regisseur.

Talhoffs dramatisches Hauptwerk Totenmal hatte 1930 in München Premiere. Die dramatisch-chorische Vision für Wort, Tanz, Licht behandelte in spätexpressionistischer Auffassung und mit Sprech- und Bewegungschören das Thema des Todes durch den Ersten Weltkrieg. Die Choreographie schuf Mary Wigman, die sich als solistische Tänzerin mit Vera Skoronel abwechselte. Die Rolle des (Kriegs-)Dämons tanzte Alexander Kamaroff. Die holzgeschnitzten Masken, die im Gegensatz zu den in einem Münchner Theaterfundus im Zweiten Weltkrieg verbrannten Kostümen heute noch (in drei öffentlichen Sammlungen in der Schweiz und in Deutschland) existieren, fertigte Bruno Goldschmitt.

1930 beteiligte er sich an einem Treffen der Oxford-Gruppe im Hause von Fritz Andreae, um bei der Weltausstellung in Chicago auch eine Weltreligionskonferenz vorzubereiten.

Verheiratet war Albert Talhoff in erster Ehe mit Viktoria, der Tochter des Grafen von Alvensleben auf Neugattersleben, die gegen den Willen des Vaters Talhoff geheiratet hatte und daher ihr Elternhaus nicht mehr betreten durfte. – Es gibt eine Porträtbüste Talhoffs von Renée Sintenis.

Werke
 Totenmal. Dramatisch-chorische Vision für Wort, Tanz, Licht. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 1930.

Literatur
 Hermann Bahr: Tagebuch. 26. Februar. Neues Wiener Journal, 38 (1930) #13038, 16. (9. März 1929) (Rezension Totenmal)
 Degeners Wer ist's? Degener, Berlin 1935, S. 1590.

Weblinks

Nachlass Albert Talhoff in der Datenbank Helveticarchives des Schweizerischen Literaturarchivs
 Seite zu Albert Talhoff beim Deutschen Tanzarchiv Köln.

Einzelnachweise

Autor
Theaterregisseur
Pseudonym
Literatur (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1888
Gestorben 1956
Mann

Albert Talhoff


Cet article présente l'année 2022 pour l'équipe de Suisse de football. Pour la première fois, c'est avec l'une des deux grandes compétitions officielles qu'elle boucle son année civile, la Coupe du monde se disputant pour la première fois en hiver. Elle dispute avant cela sa troisième campagne de Ligue des nations, dans un groupe relevé composé notamment de l'Espagne et du Portugal. En amical, en mars et en novembre, elle affronte pour la première fois le Kosovo, à Zurich, et le Ghana, à Abou Dabi. En septembre, elle s'impose pour la toute première fois en Espagne, lors de la  entre les deux formations, la  sur sol espagnol.

Évolution du classement

Bilan

Matchs et résultats

Classement des buteurs

Notes et références

Liens externes
 Sources : Association Suisse de Football - Équipe nationale

2022
Suisse
Football en Suisse en 2022

Équipe de Suisse de football en 2022


Bandić Milan 365 - Stranka rada i solidarnosti hrvatska je politička stranka koju je 2015. osnovao tadašnji  zagrebački gradonačelnik Milan Bandić zajedno sa svojim suradnicima. Politički program stranke usredotočen je prvenstveno na grad Zagreb uz dosljedno širenje na druge krajeve Republike Hrvatske.

Izvori

Hrvatske političke stranke od 1989.

Bandić Milan 365 – Stranka rada i solidarnosti


Bonamy Dobrée est un militaire et professeur de littérature britannique né le  à Kensington et mort le  à Blackheath.

Biographie

Après Haileybury et l'Académie royale militaire de Woolwich, Bonamy Dobrée est nommé dans la  en 1910 mais donne sa démission en 1913.

Le 21 novembre 1913, il épouse Gladys May Mabel Brooke-Pechell (après son mariage appelée ), la fille de Sir Alexander Brooke-Pechell, 7e baronnet, et a une fille, la clarinettiste  (1930-2008)<ref>Clarinet and Saxophone, Volume 33, Clarinet and Saxophone Society of Great Britain, 2008, p. 18</ref>.

Il se réengage en 1914, servant en France et au Moyen-Orient pendant la Première Guerre mondiale.

En 1920, il profite d'une scolarité offerte aux anciens combattants, obtenant son Bachelor of Arts du Christ's College en 1921 et son Master of Arts en 1924. En 1925, il est nommé maître de conférences à Londres et, en 1926, professeur d'anglais à l'Université du Caire, où il reste jusqu'en 1929. En 1936, il est nommé professeur de littérature anglaise à l'Université de Leeds.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, Dobrée sert avec la grade de lieutenant-colonel dans l'organisation  (ABCA). Il prononce les conférences Clark à l'Université de Cambridge en 1953 et est docteur honoris causa de l'Université de Dijon. Après avoir pris sa retraite de Leeds, il édite la série de brochures Writers and their Work pour le British Council et la National Book League, et rédige lui-même une brochure sur Rudyard Kipling. Il enseigne également en tant que professeur de littérature au Gresham College. Il est le Lord Northcliffe Memorial Lecturer en 1963.

 Références

 Bibliographie
 , « Dobrée, Bonamy », in Oxford Dictionary of National Biography'', 2004

Liens externes

Naissance en février 1891
Décès en septembre 1974
Étudiant de Christ's College
Professeur à l'université de Leeds
Professeur à l'université du Caire
Officier de la Royal Artillery
Personnel de l'armée de terre britannique pendant la Première Guerre mondiale
Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Docteur honoris causa de l'université de Bourgogne
Famille Dobrée
Colonel britannique
Décès à 83 ans

Bonamy Dobrée (universitaire)


الإنسان الصرصار  (نقحرة "زابيسكي از بادبوليا") أو رسائل من أعماق الأرض أو مذكرات من العالم السفلى إحدى أعمال الأديب الروسي فيودور دوستويفسكي وأحد أفضل أعمال الأدب العالمي.

كتب دستويفسكي رواية الإنسان الصرصار "أو رسائل من باطن الأرض " رداً على رواية "ما العمل ؟" لنيكولاي تشرنشفسكي والتي تروج لنظرية التفاؤل العقلاني و مفادها : أن الإنسان أناني بالطبيعة مما يجعله يتخذ كل قراراته لتأمين مصلحته الشخصية، وهو أيضا عقلاني بالفطرة، ولذا فقراراته يحسبها وفق قواعد المنطق وحسابات العلم بقدر ما يمكنه رصيده المعرفي، وبالتالي فإن نتائج عمله من أجل مصالحه ستكون بالضرورة متسقةً مع مصالح المجتمع ورافداً للتقدم الحضاري . كانت تلك الصورة المثالية للإنسان والتفاؤل المفرط هو المزاج السائد في أوروبا بسبب النجاحات الكبيرة للثورة الصناعية والإنجازات المتواترة للعلم، فجاءت رواية الإنسان الصرصار كإنذار مبكر يبدد نشوة انتصارات ومنجزات الإنسان الأوروبي، مما جعلها هدفاً للإتهامات بالسوداوية والتشاؤم أو أنها تمثل خطراً على الفكر الإنساني. استمر ذلك حتى اندلاع الحرب العالمية الأولى بمجازرها وبشاعاتها لتكون بمثابة الصدمة التي دعت إلى مراجعة تلك الصورة المثالية عن الإنسان.

اعتبرت الرواية أول الأعمال الروائية الوجودية حسب الكثير.تحكي الرواية عن إنسان بغيض ومكروه، وبدون اسم يحاول إزعاج قراءه، والذي كان يعمل موظفا مدنيا متقاعدا، يعيش في مدينة سانت بطرسبرغ.

القسم الأول والمعنون تحت الأرض كتب في نمط مونولوج ويقوم فيه الكاتب بتقديم نفسه والتعبير عن أفكاره وومعتقداته والأسباب التي جعلته في هذه الحالة.أما القسم الثاني المعنون مهداة إلى الثلج الندي فقام فيه الكاتب بقص بعض الأحداث التي حصلت في حياته.

ملخص القصة
تنقسم الرواية إلى قسمين أساسيين:

القسم الأول:تحت الأرض
يحتوي القسم الأول على إحدى عشر فصلا، يبرز فيها الكاتب أفكاره ومعتقداته.تناول الفصل الأول كمقدمة بأحاجي سيحاول الإجابة عنها لاحقا. وأما الفصل الثاني والثالث والرابع فتناول فيها ألمه ومعاناته وكيف يتمتع بهما. الفصل الخامس والسادس، تحدث فيها عن الفكر وتذبذب الأخلاق وأبرز ماسما قوانين الطبيعة في الوعي، مثل العطالة. الفصل السابع إلى الفصل التاسع تحدث فيها عن نظرياته في المنطق والعلل، أما الفصلين الأخيرين فهما بمثابة مقدمة وتحويلة إلى القسم الثاني.

القسم الثاني:مهداة إلى الثلج الندي
هذا القسم يحتوي على الأحداث الفعلية للقصة، حيث يحكي فيه الراوي عن بعض الأحداث المهمة والتي غيرت حياته، مثل صراعه مع الضابط الذي كان يكرهه وتفكيره في الانتقام منه.

المناخ السياسي والإرث
في ستينيات القرن التاسع عشر، بدأت روسيا بامتصاص الأفكار والثقافة من أوروبا الغربية بشكل متسارع، ما أنشأ مناخًا محليًا غير مستقر. كان هناك نمو في النشاط الثوري بشكل خاص مصاحبًا إعادة الهيكلة العامة في روسيا القيصرية حيث لم تقدم الإصلاحات الليبرالية، التي أجرتها السلطات الأوتوقراطية غير العملية وقتها، إلا زيادة التوتر في المجتمع المدني والأوضاع السياسية. اشترك العديد من مثقفي روسيا في مناظرات مع أنصار الغرب المهتمين بالاستعانة بالإصلاحات الغربية من ناحية، ومع أنصار العرق السلافي المهتمين بتعزيز تقاليد القومية السلافية من ناحية أخرى، وذلك لمعالجة الواقع الاجتماعي الخاص بروسيا. كان المجتمع الروسي مجتمعًا قرويًا تقليديًا ضمن مجتمعات ما بعد العصور الوسطى، رغم قرار تحرير العبيد بواسطة القيصر الروسي ألكسندر عام 1861.

ومع ذلك، فعند كتابة رسائل من أعماق الأرض، كان هناك هياج فكري في النقاشات الخاصة بالفلسفة الدينية والأفكار الطوباوية التنويرية المتنوعة. ولكن رفض دوستويفسكي، بالإضافة إلى الفيلسوف المعاصر له سورين كيركغور، هذه الأفكار ذات السمات الفلسفية الوجودية الأولية.

والأهم من ذلك، يُعتبر الإرث الذي يتركه هذا العمل الأدبي تحديًا للآثار الكبيرة للمجتمع الطوباوي وطريقةً لفهمها. تتعلق الطوباوية بشكل كبير بالحلم الجماعي للمجتمع، ولكن أكثر ما يزعج رجل أعماق الأرض هو مفهوم الجماعية هذا. تتلخص وجهة نظر رجل أعماق الأرض في أن الناس سيتمردون في النهاية دائمًا على فكرة الجنة المصورة في أذهانهم بشكل جماعي؛ سيتنازع الأفراد الحالمون بإحدى الصور الطوباوية مثل قصر الكريستال دائمًا بسبب اللاعقلانية الموجودة عند البشر بالفطرة. وضع تحدي المجتمع المستنير أساسًا للكتابات اللاحقة. ولذلك، حصل هذا العمل على لقب «أهم مصدر منفرد تقريبًا لأدب المدينة الفاسدة الحديث».

من أهم الآثار التي تركها هذا العمل التأثير الواسع على مختلف الأعمال اللاحقة في مجالات الفلسفة، والأدب، والأفلام، إذ ألهمت رواية دوستويفسكي هذه كتاباتِ الفيلسوف فريدريك نيتشه، ورواية المسخ لفرانز كافكا، ورواية الرجل الخفي لرالف إليسون، وراوية المختل الأمريكي لبريت إيستون إيليس، وفيلم سائق التاكسي لمارتن سكورسيزي.

الترجمة العربية
هنالك عدة ترجمات عربية:
 أحمد الويزي بعنوان مذكرات قبو.
 عبد المعين الملوحي بعنوان في سردابي.
 سامي الدروبي عن اللغة الفرنسية بعنوان في قبوي.
 أنيس زكي حسن بعنوان الإنسان الصرصار أو رسائل من أعماق الأرض.

مراجع

وصلات خارجية

 الكتاب مترجم باللغة العربية

روايات تجري أحداثها في سانت بطرسبرغ
روايات ديستوفسكي
روايات روسية حولت إلى أفلام
روايات روسية في 1864
روايات وجودية
كتب فلسفية

الإنسان الصرصار


An Pseudanthistiria heteroclita in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Roxburgh, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph Dalton Hooker. An Pseudanthistiria heteroclita in nahilalakip ha genus nga Pseudanthistiria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudanthistiria

Pseudanthistiria heteroclita


Die 5. Verleihung der portugiesischen Auszeichnung Globo de Ouro fand am 2. April 2000 im Coliseu dos Recreios in Lissabon statt. Sie wurde von Catarina Furtado moderiert.

Den Globo de Ouro, für ihre Leistungen im Jahr 1999, erhielten im Jahr 2000 folgende Persönlichkeiten:

Kategorien

Kino
 Bester Film: Jaime von António Pedro Vasconcelos
 Bester Regisseur: António Pedro Vasconcelos für Jaime
 Beste Schauspielerin: Ana Bustorff für Inferno (Regie: Joaquim Leitão)
 Bester Schauspieler: Vítor Norte für A Sombra dos Abutres (Regie: Leonel Vieira) und Jaime (Regie: António Pedro Vasconcelos)

Sport
 Persönlichkeit des Jahres: Luís Figo

Theater
 Persönlichkeit des Jahres: Luís Miguel Cintra

Musik
 Bester Einzelinterpret: Sara Tavares
 Beste Gruppe: Ala dos Namorados
 Bestes Lied: Solta-se o beijo – Ala dos Namorados

Fernsehen
 Bester Moderator Information: José Alberto Carvalho
 Bester Moderator Unterhaltung: Bárbara Guimarães
 Beste Sendung Fiktion und Komödie: Médico de Família
 Beste Sendung Unterhaltung: Chuva de Estrelas
 Beste Sendung Information: Esta Semana

Hörfunk
 Persönlichkeit des Jahres: António Sérgio
 Bester Sender: TSF

Lebenswerk
 Casa do Artista (Armando Cortez und Raul Solnado)

Weblinks

 Liste der Gewinner der Globos de Ouro 2000, archivierte Kopie der Website www.globosdeouro.pt, abgerufen am 13. März 2023 (mit allen hier genannten Daten)

2000
Preisverleihung 2000
Filmjahr 2000
Preisverleihung in Lissabon
Film (Lissabon)
Coliseu dos Recreios

Globos de Ouro 2000


An Haworthia arachnoidea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henri Auguste Duval. An Haworthia arachnoidea in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. a. arachnoidea
 H. a. aranea
 H. a. namaquensis
 H. a. nigricans
 H. a. scabrispina
 H. a. setata
 H. a. xiphiophylla

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Haworthia

Haworthia arachnoidea


Gyöngyvér Vigh est une actrice hongroise. Active sous ce nom dans les années 1970, elle prit ensuite le pseudonyme de Rom Anderson.

Biographie
Gyöngyvér Vígh a grandi en tant qu'enfant placé, puis a épousé l'orientaliste et poète János Szerb au début des années soixante-dix, à l'âge de dix-neuf ans  alors qu'elle ne le connaissait que depuis quelques jours. Elle a ensuite quitté la Hongrie en épousant le politologue Perry Anderson, qu'elle rencontra par l'intermédiaire de , et elle est également apparue dans quelques films sous le nom de Rom Anderson

Filmographie
 1974 : Pour Électre de Miklós Jancsó
 1975 : Où êtes-vous madame Déry ? de Gyula Maár
 1975 : Adoption de Márta Mészáros
 1976 : Neuf Mois  de Márta Mészáros
 1977 : Elles deux de Márta Mészáros
 1985 : Turtle Diary de John Irvin
 1986 : Zina de

Notes et références

Liens externes

Actrice hongroise de cinéma
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Gyöngyvér Vigh


Ferryland is a town in Newfoundland and Labrador on the Avalon Peninsula.  According to the 2021 Statistics Canada census, its population is 371.

Seventeenth century settlement
Ferryland was originally established as a station for migratory fishermen in the late 16th century but had earlier been used by the French, Spanish, and Portuguese. By the 1590s it was one of the most popular fishing harbours in Newfoundland and acclaimed by Sir Walter Raleigh. Ferryland was called "Farilham" by the Portuguese fishermen and "Forillon" by the French—it later became anglicized to its current name "Ferryland." (This should not be confused with the Forillon National Park in Quebec, which still keeps its French name.)

The land was granted by charter to the London and Bristol Company in the 1610s and the vicinity became the location of a number of short-lived English colonies at Cuper's Cove, Bristol's Hope, and Renews and adjoined the colony of South Falkland. In 1620 the territory was granted to George Calvert, 1st Baron Baltimore who had obtained the holdings from William Vaughan.
Calvert appointed Edward Wynne to establish a colony which became the first successful permanent colony in Newfoundland growing to a population of 100 by 1625. In 1623, Calvert's grant was confirmed and expanded.  The Charter of Avalon was granted to Lord Baltimore by James I. Dated 7 April 1623 it created the Province of Avalon on the island of Newfoundland and gave Baltimore complete authority over all matters in the territory. That same year Baltimore chose Ferryland as the principal area of settlement. In the 1660s, the colony was attacked by the Dutch.

The town was destroyed by New France in 1696 during the Avalon Peninsula Campaign of King William's War. Virtually forgotten for centuries, excavations of the original settlement began in earnest in the late 1980s and continue to this day.

Historic designations
The site of the 17th-century Colony of Avalon was designated a National Historic Site of Canada in 1953. It was also designated a Municipal Heritage District in 1998.

The Historic Ferryland Museum was designated a Municipal Heritage Site in 2006.

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Ferryland had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Gallery

See also

List of lighthouses in Canada
 British colonization of the Americas
 List of cities and towns in Newfoundland and Labrador
 Sara Kirke
 Erasmus Stourton
 Ron Hynes
 James Tuck (archaeologist)

References

External links
Official Newfoundland and Labrador Tourism Website - Ferryland
Ferryland - Encyclopedia of Newfoundland and Labrador, vol. 2, pp. 50–60.

Populated coastal places in Canada
Towns in Newfoundland and Labrador
Former English colonies

Ferryland


Mireo Plus H est un projet de train à hydrogène, conçu par l'entreprise allemande Siemens Mobility en partenariat avec la Deutsche Bahn . Annoncé en 2020, le train est présenté en 2022 et il est prévu qu'il entre en service en 2024 .

Historique
Siemens Mobility et Deutsche Bahn, annoncent le  qu'ils s'associent pour un projet de développement d'un train .

Michael Peter, PDG de Siemens Mobility présente le train Mireo Plus H, le , dans son usine de Krefeld. Le train a été dévoilé dans le cadre d'un de projet de H2Goesrail avec une entreprise conjointe avec Deutsche Bahn dont la Docteure Daniela Gerd Tom Markotten, membre du conseil d'administration, est la coordinatrice. Une remorque de stockage d'hydrogène mobile pour le ravitaillement mobile rapide a également été dévoilée.

Caractéristiques
Un train hydrogène fonctionnant  par an peut permettre des économies annuelles de plus de 500 tonnes de CO2 . Le partenariat à l'initiative de ce projet développe un système utilisant l'hydrogène comme carburant pour le secteur ferroviaire (production d'hydrogène vert,  infrastructure de ravitaillement rapide, stock de fonds de roulement d'hydrogène etc.) . Selon les partenaires, le ravitaillement rapide sera la clé du succès pour les trains d'hydrogène, et la DB et Siemens travaillent à rendre le processus aussi rapide que celui d'un train diesel . L'hydrogène devrait être produit en utilisant l'électricité verte .

Le train hydrogène Mireo Plus H a été déployé dans une configuration à deux voitures et pour une distance d'environ . Une version à trois voitures peut atteindre une autonomie de  . La vitesse de pointe du train est de  .

Projet
Le Mireo Plus H commencera les tests dans le Bade-Wurtemberg en 2023 .  Il entrera  en service entre Tübingen, Horb et Pforzheim en 2024 sur au moins 120 000 kilomètres .

Le , Siemens Mobility a présenté à Krefeld, sa première Mireo Plus H, apte à 160 km/h, d'une puissance de 1700 kW, pour une autonomie de 800 km à 1000 km selon la configuration deux caisses ou trois caisses. Les essais débuteront en 2023 pour une mise en service commercial en 2024, entre Tübingen et Pforzheim.

Voir aussi

Articles connexes
 Train à hydrogène
 Siemens / Siemens Mobility
 Deutsche Bahn

Liens externes
 .
 .
 .

Notes et références

Automotrice Siemens
Véhicule à hydrogène
Matériel roulant ferroviaire

Mireo Plus H


ආනාපානසති යන්නෙහි අර්ථය හුස්මගැනීම පිලිබඳව මනා සිහියක් ඇතිකරගැනීම යන්නයි (පාලි භාෂාවෙන් සති යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මනා සිහියයි. ආනාපාන යනු ආශ්වාසය හා ප‍්‍රාශ්වාසයයි). මෙය බුදුන් වහන්සේ විසින් ඉගැන්වූ මූලිකම භාවනා ක‍්‍රමයයි. ආනාපානසති සූත‍්‍රයෙන් හඳුන්වාදෙන පරිදි මෙම ඉගැන්වීමට අනුව ආර්ය අශ්ඨාංගික මාර්ගයේ කොටසක් ලෙස මෙම භාවනා ක‍්‍රමය පුරුදු පුහුණු කිරීම අවසාන වශයෙන් නිර්වාණය සාක්‍ෂාත් කරගැනීම සඳහා කෙලෙසුන් නැසීමේ මාර්ගය විවරකරදෙනු ලබයි.

අතීතයේ මෙන්ම වර්තමානයේදීද ශාරීරික ප‍්‍රපංචයන් අරමුණු කොටගෙන සිදුකරනු ලබන බෞද්ධ භාවනා ක‍්‍රමයන්ගෙන් වැඩියෙන්ම භාවිතයට ගනු ලබන භාවනාව වන්නේ ආනාපානසතිය යි. සාම්ප‍්‍රදායිකව එය සමාධිය උපදවාගැනීමේ පදනම් භාවනා ක‍්‍රමයක් ලෙස යොදාගනු ලැබේ. සිය නිර්මාණාවබෝධය කරා ගිය ගමනේ බුදුන් වහන්සේ ළගාකරගත් එක් ධ්‍යාන මට්ටමක් වූයේ සිතේ සමාධිය ඇතිකර ගැනීමයි. සෙන් සම්ප‍්‍රදායේදී සාසෙන් හෝ ෂිකන්ටසා (සෝටෝ සම්ප‍්‍රදායේදී) සමඟ ආනාපානසතිය පුරුදු පුහුණු කරනු ලබයි. ආනාපානසතිය සෙසු සාම්ප‍්‍රදායික භාවනා ක‍්‍රම සමඟින්ද වැඩිය හැකිය.

ආනාපානසතිය සම්බන්ධයෙන් බුදුන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් පදනම් වනනේ නිර්වාණාවබෝධය ලබාගැනීමේදී උන්වහන්සේ  අනුගමනය කළ අත්දැකීම් පදනම්කොටගෙනය.

ආනාපානසති සූත‍්‍රය මනා සිහියෙන් යුතුව ආශ්වාස ප‍්‍රාශ්වාස කිරීම සම්බන්ධයෙන් විශේෂයෙන් දක්වන අතර මනා සිහියේ අංගයන් වන මනා සිහිය, විශ්ලේෂණය, වීර්ය,  පී‍්‍රතිය, ශාන්තභාවය, සමාධිය සහ උපේක්‍ෂාව යනාදී ගුණයන් වර්ධනය කරගැනීමේ මාර්ගයක් ලෙස ආනාපානසති භාවනාව වැඞීමට නිර්දේශ කරනු ලබයි. මෙම ගුණයන් වර්ධනය කරගැනීම තුලින් වේදනාව අවසන් කළහැකි (නිර්වාණය) බව බුදුන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම විය.

භාවනාව වැඞීම

ආනාපානසති භාවනාව විවිධාකාරයෙන් වැඩිය හැක. සාමාන්‍යයෙන් කෙනෙක් එය ආරම්භ කරන්නේ ඍජු කොන්දක් හා කෙලින් කරගත් හිසින් යුතුව පහසු ඉරියව්වකින් කලබලකාරීත්වයකින් තොර පරිසරයක හිඳගැනීමෙනි.

භාවනා කරන තැනැත්තා තමන් හුස්ම ගන්නා වේගය අඩු වැඩි නොකොට සාමාන්‍ය ආකාරයෙන් ආශ්වාස ප‍්‍රාශ්වාස කළ යුතුය. ආශ්වාස ප‍්‍රාශ්වාසය කෙටි නම් භාවනා කරන්නා එය කෙටි බව මෙනෙහි කළ යුතුය. එය දිගු හුස්මක් නම් සරළව එය දිගු හුස්මක් බව මෙනෙහි කළ යුතුය.

ආශ්වාස ප‍්‍රාශ්වාස කරන අතර භාවනා කරන තැනැත්තා:
සම්පූර්ණ ශරීරය, ප‍්‍රහර්ශය, සතුට, මනස හා මානසික කි‍්‍රයාවලිය පිලිබඳ සංවේදී වීමට පුහුණුව ලබයි.
චපලත්වය, ලලාසාව, විරතිය සහ අත්හැරීම පිලිබඳව මනස අවදිව තබාගැනීමට පුහුණුව ලබයි.
මනස අචලව තෘප්තිමත්ව නිදහස්ව පවත්වා ගනී.
හික්මවනු නොලැබූ මනසක අඛණ්ඩව සිතිවිලි උත්පත්තිය ලබන අතර මානසික ඒකාග‍්‍රතාවයට ඒවා බාධා කරයි. සාගරයේ රළ නැගෙන්නාසේ ඒවා මතුවී බිඳී විසිරී යයි. යමකු ඒවා දෙස උපේක්‍ෂාවෙන් යුතුව බලයි නම් ඒවා ක‍්‍රමයෙන් නැතිවී අහෝසිවී යයි. අනෙක් අතට යමකු ඒවා වෙත අවධානය යොමු කරයි නම් එම තැනැත්තා සිතිවිලි ජාලයක මංමුලා වී යයි.

මෙහිදී සිතිවිලි ආකාර දෙකක් පිලිබඳ විස්තර කෙරෙයි. එනම් අතීතය පිලිබඳ සිතිවිලි සහ අනාගතය පිලිබඳ සිතිවිලිය. මේවා දුක හෝ සතුට රැගෙන පැමිණෙති. මේවා පිලිබඳ එළඹගත් සිහිය නොමැති වූ විට මනස එක් සිතිවිල්ලකින් අනෙකට ඉගිලෙමින් ඉලක්කයකින් තොරව ඉබාගාතේ සැරිසැරීමට පටන්ගනී.

ගලායන සිතිවිලි බාධාවක් කරනොගෙන නැවත නැවත ආශ්වාසය හා ප‍්‍රාශ්වාසය පිලිබඳව පමණක් අවධානය යොමු කරන ලෙසට මෙම භාවනාව පුරුදු කරන්නන්ට උපදෙස් දෙනු ලැබේ.
ති‍්‍රපිටකයේ සඳහන් නොවූවද විසුද්ධිමාර්ගය පදනම්ව සකසාගත් වර්තමාන භාවනා ක‍්‍රමවේදයක් පියවර හතරක් අනුගමනය කරයි.

1 ප‍්‍රාශ්වාසය අවසානයේ සෑම හුස්මක්ම ගණන් කරන්න

2 ආශ්වාසය ආරම්භයේදී සෑම හුස්මක්ම ගණන් කරන්න

3 ගණන් කිරීම වෙත නොව හුස්ම පිලිබඳව අවධානය යොමු කරන්න

4 හුස්ම නාස් පුඩුවලට ඇතුල්වන හා ඉන් පිටවන ස්ථානය පිලිබඳව පමණක් මෙනෙහි කරන්න
ආනාපානසතියේ අදියරයන්

විධිමත් ආකෘතිය තුල පියවර දහසයක් අඩංගු වේ. ඒවා කාණ්ඩ හතරකට බෙදනු ලබයි. පළමු පියවර හතර මනස හුස්මගැනීම පිලිබඳ අවධානයට යොමුකරවයි (කාය සංඛ්‍යාර). දෙවන කාණ්ඩය හැඟීම් පිලිබඳව අවධානය යොමු කරවයි (වේදනා). තුන්වැන්න මනස පිලිබඳ අවධානය යොමු කරවයි (සිත). සතරවැන්න සත්‍යය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරවයි (ධර්ම).

කලින් භාවනා වැඞීමේදී මෙම පියවරයන් සම්පූර්ණකර නොතිබුණද සෑම ආනාපානසති භාවනා වැඞීමක්ම අනුපිලිවෙලින් මෙම අදියරයන් අනුගමනය කළයුතුය.

සතිපට්ඨාන ආනාපානසති කාණ්ඩය

1.ශරීරය පිලිබඳ චිත්ත ඒකාග‍්‍රතාවයක් ඇතිකර ගැනීම
	          1 ගැඹුරින් හුස්ම ගැනීම	පළවන කාණ්ඩය

 	      2 කෙටි හුස්ම ගැනීම

 	      3 සම්පූර්ණ ශරීරයම දැනීමට ඉඩහැරීම

 	     4 ශාරීරික කි‍්‍රයාකාරකම් සන්සුන් කරගැනීම

2.හැගීම් පිලිබඳ ඒකාග‍්‍රතාවයක් ඇතිකර ගැනීම
                5 ප‍්‍රහර්ශය අත්දැකීම	දෙවන කාණ්ඩය

 	6 පී‍්‍රති ප‍්‍රමෝදය අත්දැකීම

 	7 මානසික කි‍්‍රයාකාරකම් අත්දැකීම

 	8 මානසික කි‍්‍රයාකාරකම් පිලිබඳ ඒකාග‍්‍රතාවයක් ඇතිකර ගැනීම

3. මනස ඒකාග‍්‍ර කොටගැනීම
        9 මනස දැනෙන්නට හරින්න	තුන්වන කාණ්ඩය

 	10 මනස සතුටුවීමට ඉඩහරින්න

 	11 මනස මධ්‍යස්ථ සමාධියට එල්බගන්න

 	12 මනස නිදහස් කරන්න

4. ධර්මය සිහියට නැගීම
        13 අනිත්‍යය මෙනෙහි කරන්න	හතරවන කාණ්ඩය

 	14 ආශාව වියැකීයන ආකාරය මෙනෙහි කරන්න

 	15 විරතිය සිහියට නගන්න

 	16 සියල්ලෙන් මිදීම සහියට ගන්න
වගුව 1. සතර සතිපට්ඨානය සහ ආනාපානසතියේ අදියර හතර

ප‍්‍රාණයානය සමඟ සම්බන්ධ කිරීම

ආනාපානසති භාවනාව බුද්ධාගමේ විශේෂයෙන්ම, ඵෙරවාද බුදුදහමේ ඉගැන්වෙන වැදගත්ම භාවනාව වුවද එයට අවශ්‍ය වන්නේ සාමාන්‍ය හුස්ම ගැනීමේ කි‍්‍රයාවලිය පිලිබඳ නිෂ්කී‍්‍රය නිරීක්‍ෂණයක යෙදීම පමණකි. මෙහිදී හුස්ම ගැනීමේ කි‍්‍රයාවලිය පාලනය කිරීමට උත්සාහ නොකරන නමුත් ආනාපානසතිය හා ප‍්‍රණයානය අතර සමානකම්ද පවතී. නමුත් යෝගී අභ්‍යාසයක් වන ප‍්‍රාණයානයට හුස්මගැනීමේ ශිල්ක‍්‍රම සහ හුස්ම ගැනීම පාලනය කිරීම් ඇතුලත් වේ. එනම් ආනාපානසතිය හුස්ම ගැනීම පදනම් කරගත් එකම භාවනා ක‍්‍රමය නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස ටිබෙටය, මොංගෝලියාව යනාදී රටවල පුහුණු කරවන භාවනා ක‍්‍රමයන්හි මෙන්ම ජපාන සෙන් භාවනාවේද හුස්ම ගැනීම වැදගත් අංගයක් වෙයි.

එය ටිබෙටයේ හා මොගෝලියාවේ බහුලව පවත්නා උගුරෙන් හඬ පිටකරමින් සිදුකරන බෞද්ධ ආරාමයන්හි සිදුකරන ගායනා ක‍්‍රමයේදී දීර්ඝ හා කෙටි හුස්ම ගැනීමේ ක‍්‍රමවේදයක් භාවිතා කරනු ලබයි. සජ්ඝායනයේ හඬද සිත සමාධියට එල්බ ගැනීමේ අරමුණක් ලෙසින් සැලකේ. එහිදී හුදු ශබ්දය කෙරෙහි පමණක්ම මනස ඒකාග‍්‍ර කරගැනීම සිදුවේ. සෙන් භාවනාවේදී උදර ප‍්‍රදේශය ශක්තිමත්ව පවත්වා ගැනීම පිලිබඳව අවධානය යොමු කරනු ලබයි. දීර්ඝ ප‍්‍රාශ්වාසයකින් අනතුරුව කෙටි ආශ්වාසයක් සිදුකිරීම මනස එක් අරමුණක රඳවා තබාගැනීමට දරන්නාවූ උත්සාහයකි.

මේ අනුව යෝගී භාවනා ක‍්‍රමයක් වන ප‍්‍රාණයානු භාවනාව සහ බෞද්ධ භාවනාව අතර සමානකම් රාශියක් පවතී. මෙකී සමානකම් ඵෙතිහාසිකවද ප‍්‍රශ්ණගත වන්නේ ගෞතම බුදුන් වහන්සේ හා පටන්ජී අතර ඇත්තේ වසර 200 ක කාළ පරතරයක් පවතින හෙයිනි. කෙසේ වෙතත යෝගී භාවනා අභ්‍යාසයන් බෞද්ධ භාවනා ක‍්‍රමවේදයන් කෙරෙහි බලපෑම් සහගත වී ඇති බව පෙනී යයි. මෙම සම්ප‍්‍රදායන් දෙක තුලම හුස්ම ගැනීම සහ මානසික තත්වය නිරීක්‍ෂණයට ලක්කිරීම දැකගත හැක.  හුස්ම ගැනීම පාලනය කිරීම පූර්ණ මානසික ඒකාග‍්‍රතාවයෙන් යුතු තත්වයක් කරා මෙහෙයවනු ලබන අතර එහිදී හුස්ම ගැනීම හෝ මනස යන දෙකින් එකක පාලනය කිරීමේ හැකියාව ලබාගනිද්දී ඉබේම අනෙක පාලනය කිරීමේත් හැකියාව ලබාගනී.

භාවනා

බුදුදහම-ආනාපානසති


Lorca, İspanya'nın Murcia Özerk Bölgesi içinde şehir. 2004 nüfusu 85,000 kişidir.

Tarih
Şehir Bronz Çağında İberler tarafından kurulmuştur.Şehre Romalılar Eliocroca ,Araplar ise Lurka adını vermiştir. Şehrin eski kesimi İslami Devir özellikleri göstermektedir; dar sokaklar ve dar yollar.

Ekonomi
Şehir ekonomisi günümüzde tarıma ve küçükbaş hayvancılığa dayanmaktadır.(özellikle domuz).Bununla birlikte şehir ticari olarak da gelişmekte ve Ekvador ve Fas gibi gelişmekte olan ülkelerden işçiler gelmektedir.

Kardeş belediyeler
  Layun, Batı Sahra
  Saint-Paul-les-Fonts
  Mauguio
   Vera, İspanya
  Molins de Rey, İspanya

Dış bağlantılar
 La Lorca judía sale a la luz
 Lorca Belediyesi*
 Lorca Arkeoloji Müzesi

İspanya'daki şehirler

Lorca


Oscar for bedste korte dokumentar eller Academy Award for Best Documentary (Short Subject) er en filmpris, som uddeles årligt ved Oscaruddelingen afholdt af AMPAS. Prisen er blevet uddelt siden 1941 og adskiller sig fra bedste dokumentar ved at filmene behandler sine emner med en længde på under 40 min.

Vindere og nominerede

1940'erne

1950'erne

1960'erne

1970'erne

1980'erne

1990'erne

2000'erne

2010'erne

Referencer og noter

Korte dokumentar

Oscar for bedste korte dokumentar


An Carex frankii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Carex frankii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex frankii


8.8 cm KwK 36 L/56 ya da 8.8 cm Kampfwagenkanone 36 L/56. Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan 8.8 cm çapında elektrik ateşlemeli tank topudur. Bu top Pzkw VI Tiger I tankının ana silahıydı. Krupp firması tarafından üretilmiştir.

Bu top aslında uçaksavar topu olarak kullanılan 88 mm lik FlaK 36 topu temel alınarak üretilmiştir. Bu iki silah arasında en önemli benzerlik dizaynı oluşturmaktaydı. KwK 36 topu da aynen FlaK 18 ve 36 da kullanılan mühimmatı kullanıyordu. FlaK topları ile arasındaki en büyük farklılık bu topun elektrik ateşlemeli olmasıydı. Diğer toplarda olduğu gibi 56 kalibrelik bir toptu. KwK 36 dizaynına bağlı kalınarak 7.5 cm ve 5.0cmlik toplar da Alman tanklarında kullanıldı. Ateşleme sonrasında boş kovan otomatik olarak top tarafından atılıyor ve tekrar doldurulmaya hazır hale geliyordu.

Bu top II. Dünya Savaşı sırasında üretilen en etkili ayrıca en çok korkulan tank toplarında biriydi. Bu topun mermi yörüngesi o kadar kusursuzdu ki eğer yanlış bir hesaplama yapılmadıysa hedefi ikinci defada aynı noktada vurabiliyordu.

Mühimmat çeşitleri

Pzgr. 39 (APCBC)
Zırh delici balistik silah yerine güdümlenmiş fotonlu yüksek patlayıcı başlıklı ve izli mermi
 Mermi ağırlığı: 10.2 kg
 Namlu çıkış hızı: 773 m/s
 Patlayıcı dolgu 0.059 kg

Yatay ve 30 derecelik vuruş açısı ile

Pzgr. 40 (APCR)
Zırh delici sert kompozit mermi. Çekirdeği tungsten
 Mermi ağırlığı: 7.3 kg
 Namlu çıkış hızı: 930 m/s

Yatay ve 30 derecelik vuruş açısı ile

Gr. 39 HL HEAT
Yüksek patlayıcılı tanksavar mermisi

 Mermi ağırlığı: 7.65 kg
 Namlu çıkış hızı: 600 m/s

Yatay ve 30 derecelik vuruş açısı ile

Ayrıca bakınız

Kaynakça
 JENTZ, Thomas L.; Germany's TIGER Tanks - Tiger I and II: Combat Tactics; ISBN 0-7643-0225-6

Dış bağlantılar
 Tiger I ve KwK 36 topu hakkında bilgiler
 http://www.fprado.com/armorsite/tiger1.htm

Tank topları
Almanya'nın topları

8,8 cm KwK 36


Constantine "Cus" D'Amato (17 de enero de 1908 - 4 de noviembre de 1985) fue un mánager y entrenador de boxeo estadounidense, conocido por impulsar las carreras de famosos boxeadores de la talla de Floyd Patterson, José Torres, Vinnie Ferguson y Mike Tyson. Así mismo, fue quien formó a algunos famosos entrenadores como Teddy Atlas, Kevin Rooney y Joe Fariello. Desarrolló una técnica de lucha llamada peek-a-boo en la cual el púgil mantiene una guardia alta, situando los puños enfrente del rostro y los brazos pegados al cuerpo.

Historia
D'Amato nació en el Bronx, Nueva York, el 17 de enero de 1908, en una familia de origen italiano. Cuando tenía veintidós años abrió el Empire Sporting Club junto a Jack Barrow. D'Amato vivió durante años en el gimnasio, esperando poder formar a algún campeón que le condujera al éxito. Varias veces estuvo a punto de conseguirlo, pero en todas ellas acabó perdiendo a su boxeador, quien se iba con mánagers más afamados o con mejores contactos en el mundo del boxeo. Un ejemplo de esto fue el caso de Rocky Graziano, que acabó siendo campeón mundial tras abandonar a D'Amato.

Bajo la disciplina de D'Amato, Floyd Patterson se proclamó campeón olímpico en los Juegos que se disputaron en Helsinki en 1952. Tras esto, D'Amato llevó a Patterson del campo amateur al profesional, y se convirtió en campeón del mundo de los pesos pesados al derrotar a Archie Moore en una pelea por el título que Rocky Marciano había dejado vacante.

Ya siendo campeón, D'Amato fue seleccionando las defensas del título por parte de Patterson de tal forma que pudieran ganar el máximo dinero con el mínimo riesgo. Así, se enfrentó sucesivamente a Roy Harris, Brian London, Tom McNeeley y al campeón olímpico Pete Rademacher. De esta forma, obvió medirse ante legítimos aspirantes al título, potencialmente mucho más peligrosos, como Eddie Machen, Zora Folley y Cleveland Williams.

D'Amato también trató de evitar que Patterson se enfrentara a Sonny Liston, alegando que Liston tenía conexiones con el mundo del hampa. No obstante, Patterson contradijo a su mánager y aceptó el combate. Esto supuso el comienzo del distanciamiento entre el entrenador y el púgil. Patterson y Liston se midieron en dos ocasiones, siendo la primera en Chicago en septiembre de 1962, y la segunda en Las Vegas en julio de 1963. En ambas ocasiones Liston noqueó a Patterson en el primer asalto; y, después de la segunda derrota, Patterson y D'Amato pusieron fin a su relación profesional. Tras Patterson, D'Amato dirigió a José Torres hasta el título de campeón mundial del peso semipesado.

Tras la decisión de Torres de retirarse, la carrera de D'Amato sufrió un declive y decidió mudarse a Catskill, Nueva York, donde abrió un gimnasio de boxeo. Allí fue donde conoció y comenzó a entrenar al futuro campeón mundial Mike Tyson, quien estaba en ese momento en un reformatorio cercano. D'Amato no solo entrenó a Tyson, enseñándole a usar su estilo pugílistico consistente en una guardia alta de puños cerrados, sino que, además, lo adoptó tras la muerte de la madre de Tyson. A D'Amato le ayudaron en la formación de Tyson Teddy Atlas, quien más tarde se convertiría él mismo en un afamado entrenador, y Kevin Rooney, quien acabaría de pulir el estilo de Tyson y le llevaría hasta el título mundial dieciséis meses después de la muerte de D'Amato.

En el documental Tyson (2008), este habla de D'Amato, refiriéndose a él como el hombre que cambió su vida, le dio confianza propia y fue la única figura paterna que tuvo.

Legado

En 1993 la 14th Street Union Square Local Development Corporation (Corporación de desarrollo local de la calle 14 Union Square) llamó "Cus D'Amato Way" (vía Cus D'Amato) a la parte de la calle 14 donde se encontraba el antiguo gimnasio de D'Amato.

Desde 1995 es miembro del Salón de la Fama del Boxeo.

Referencias

Enlaces externos
 Cus D'Amato en Box Rec

Entrenadores de boxeo
Bronxeños
Miembros del Salón Internacional de la Fama del Boxeo
Italoestadounidenses
Fallecidos por neumonía en Estados Unidos
Mike Tyson
Nacidos en Nueva York
Fallecidos en Nueva York

Cus D'Amato


වටරැක විජිත හිමි යනු ශ්‍රී ලංකාවේ භික්‍ෂුවකි. මහියංගන ප්‍රාදේශීය සභාවේ ගරු මංත්‍රී වරයෙකු (එක්‌සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ) මෙන්ම  ජාතික බලසේනාවේ මහ ලේකම් වේ.

අතපය ගැටගසා තිබී හමුවීම
ක්‍රි.ව.2014 ජුලි 19 වැනිදා වටරැක විජිත හිමි හිරණ පාලම ළඟ වැටී සිට හමුවිය.  ප්‍රශ්ණ කිරීම් වලදී මෙය තම ඥාතියෙකුගේ උදවු ඇතිව භික්‍ෂුව විසින්ම සිදුකරගෙන ඇතිබව හෙලිවිය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ජාතික බලසේනා
 බ්‍රහ්ම දණ්ඩය

මුලාශ්‍ර

වටරැක විජිත හිමි


Merriman may refer to:

People

Surname
 Arthur Douglas Merriman (1892–1972), English military officer
 Ashley Merriman chef
 Boyd Merriman, 1st Baron Merriman (1880–1962), British Conservative Party politician and judge
 Brian Merriman (1749–1805), Irish poet and teacher
 Daniel Merriman (1838–1912), American minister and museum president
 Edgar C. Merriman (1840–1894), American military officer
 Eric Merriman (1924–2003), British comedy scriptwriter for radio and TV
 Frederick Merriman (disambiguation), multiple people
 Gregory Merriman (born 1988), Australian ice dancer
 Helen Bigelow Merriman (1844–1933), American painter, art collector, and philanthropist
 Huw Merriman (born 1973, British Conservative Party politician, Member of Parliament (MP) for Bexhill & Battle
 James Merriman (born 1984), Welsh rugby union player
 James Merriman (born 1985), Canadian soccer coach
 James A. Merriman (1869-1946), American physician and newspaper editor
 John Merriman (disambiguation), multiple people
 Marcus Merriman (1940–2006), American historian
 Nan Merriman (1920–2012), American opera singer
 Nick Merriman (born 1960), British museum director
 Percy Merriman (1882–1966), British musician
 Richard Merriman (born 1958), English cricketer
 R. B. Merriman (1876–1945), American historian
 Robert E. Merriman (1916–1983), American actor and director
 Robert Hale Merriman (1908–1938), American commander of republican forces in the Spanish Civil War
 Ryan Merriman (born 1983), American actor
 Shawne Merriman (born 1984) American football player
 Stefan Merriman (born 1973), New Zealand enduro rider
 Truman A. Merriman (1839–1892), U.S. Representative from New York
 William Merriman  (1838–1917) Colonel, CIE, British officer Royal Engineers & FA Cup Finals goalkeeper

First name
 Merriman Smith, Pulitzer Prize-winning reporter
 Merriman Colbert Harris, Methodist missionary bishop
 Merriman Cuninggim, Methodist minister and university administrator

Others
 Henry Seton Merriman, pen name of English author Hugh Stowell Scott (1862–1903)
 King Merriman, a title of Australian Aboriginal elder Umbarra (died 1904)

Places
 Merriman Island, Wallaga Lake, New South Wales, Australia
 Merriman, Nebraska, a village in Cherry County, Nebraska (USA)
 Merriman, Northern Cape, a village in South Africa
Merriman Park/University Manor, Dallas, a neighborhood association

See also
 Merryman

English-language surnames

English-language names

Merriman


L'Egisto (en español, Egisto) es una favola dramatica musicale (ópera) en un prólogo y tres actos con música de Francesco Cavalli y libreto en italiano de Giovanni Faustini (su segundo texto para Cavalli). Se estrenó en el Teatro San Cassiano de Venecia en 1643.

Fue una ópera muy exitosa en su época, y posteriormente se representó por toda Italia. Raramente representada en tiempos modernos, el estreno de la ópera en Estados Unidos la hizo la Ópera de Santa Fe el 1 de agosto de 1974. Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase no aparece entre las óperas representadas en el período 2005-2010.

Argumento

Egisto es descendiente del dios solar Apolo. Un año antes de que empiece la trama, amó a Clori, quien le devolvió el amor. Mientras estaban a orillas del mar en la isla de Delos, fueron capturados por piratas y vendidos por separado como esclavos. Climene, una joven en la isla de Zacynthos, fue capturada aproximadamente al mismo tiempo por los mismos piratas el mismo día de su matrimonio con Lidio. La vendieron al mismo cruel amo que Egisto. Un año más tarde, lograron escapar y Egisto ha escoltado a Climene de vuelta a su casa, la isla de Zacynthos, donde la principal acción tiene lugar. Ambos están buscando a sus amantes. Lo que no saben es que los piratas habían llevado a Clori a Zacynthos, donde ella se enamoró de Lidio. Ipparco, el hermano de Climene, también se enamoró de ella.

La división en actos refleja el paso del día desde el amanecer hasta la noche y de nuevo a la aurora, para mantener la herencia de Egisto como descendiente del Sol.

Acto I
En la mañana, Egisto y Climene han llegado a la isla, está establecida la situación de las dos parejas desemparejadas. Lidio y Clori son amantes mientras Egisto y Climene son amigos.

Acto II
Por la tarde, Egisto y Climene intentan volver a sus anteriores amantes, solo para que ellos los rechacen.

Acto III
Cuando cae la noche, vemos las maquinaciones de los dioses detrás de los sufrimientos de los personajes sobre la Tierra. Lidio es capturado por Ipparco, y Egisto enloquece. La historia sin embargo tiene un final feliz.

Referencias
Notas

Fuentes
Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, Nueva York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-140-29312-4
Rosand, Ellen, 'Egisto' en The New Grove Dictionary of Opera, ed. Stanley Sadie (Londres, 1992) ISBN 0-333-73432-7

Enlaces externos

"Egisto" en operone.de (en alemán)
"L'Egisto" en diccionario myword.it

Óperas de Francesco Cavalli
Óperas de 1643
Óperas estrenadas en Venecia
Óperas en italiano
Mitología griega en la ópera

L'Egisto


نادي هوندا إف سي  هو نادي كرة قدم ياباني مركزه مدينة هاماماتسو، محافظة شيزوكا. وهو نادي يلعب في الدوري الياباني الدرجة الثالثة.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

أندية رابطة كرة القدم اليابانية
أندية كرة قدم أسست في 1971
أندية كرة قدم في اليابان
تأسيسات سنة 1971 في اليابان
فرق رياضية في مقاطعة شيزوكا
هاماماتسو
هوندا

هوندا إف سي


After the Fox () is a 1966 heist comedy film directed by Vittorio De Sica and starring Peter Sellers, Victor Mature and Britt Ekland. The English-language screenplay was written by Neil Simon and De Sica's longtime collaborator Cesare Zavattini.

Despite its notable credits, the film was poorly received when it was released but has since gained a cult following for its numerous in-jokes skewering movie stars, starstruck audiences, pretentious film critics and pompous directors, including Cecil B. DeMille, Federico Fellini, Michelangelo Antonioni and De Sica. The film was remade in 2010 in Hindi as Tees Maar Khan.

Plot
Outside of Cairo, Okra uses a bikini-clad accomplice as a distraction and hijacks $3 million in gold bullion. The thieves need a way to smuggle the two tons of gold bars into Europe. Aldo Vanucci, a master of disguise known as The Fox, is one of the few men who can handle the assignment, but he is in prison.

Vanucci is reluctant to accept the job for fear of disgracing his mother and young sister Gina. When his three sidekicks inform him that Gina has grown up and does not always come home after school, an enraged, overprotective Vanucci vows to escape. He impersonates the prison doctor and flees with the aid of his gang. At home, his mother tells him that Gina is working on the street, which he takes to mean that Gina is a prostitute. But he discovers that Gina is merely acting in a low-budget film shooting on the street. Vanucci realizes that the smuggling job will improve his family's life. He makes contact with Okra and his female accomplice and agrees to smuggle the gold into Italy for half of the take. Two policemen are constantly on Vanucci's trail, and he uses disguises and tricks to throw them off.

After watching a crowd mob the over-the-hill American matinée idol Tony Powell, it strikes Vanucci that movie stars and film crews are idolized and have free rein in society. This insight forms the basis of his plan. Posing as an Italian neo-realist director named Federico Fabrizi, he intends to bring the gold ashore in broad daylight as a scene in an avant-garde film. To give the picture an air of legitimacy, he cons Powell to star in the film, which is blatantly titled The Gold of Cairo (a play on The Gold of Naples, a film that De Sica directed in 1954). Powell's agent, Harry, is suspicious of Fabrizi, but his vain client wants to do the film. Fabrizi enlists the starstruck population of Sevalio, a tiny fishing village, to unload the shipment, but when the boat carrying the gold is delayed, Fabrizi must actually shoot scenes for his phony film to maintain the ruse.

The ship finally arrives, and the townspeople unload the gold, but Okra double-crosses Vanucci and drives off with the gold. A slapstick car chase ensues and Okra, Vanucci and the police crash into each other. Vanucci, Tony Powell, Gina, Okra and the villagers are accused of being co-conspirators. Vanucci's "film" is shown as evidence in court, where a film critic proclaims the disjointed footage to be a masterpiece. Vanucci confesses his guilt, thereby exonerating the villagers, but vows to escape from prison once again. He escapes by impersonating the prison doctor again, this time tying the doctor up in his cell and walking out of the prison in his place. But when he attempts to remove his fake beard, Vanucci discovers that the beard is real and exclaims, "The wrong man has escaped!"

Cast

Production
This was Neil Simon's first screenplay; at that time, he had three hit shows running on Broadway — Little Me, Barefoot in the Park and The Odd Couple. Simon originally wanted to write a spoof of art-house films such as Last Year at Marienbad and the Michelangelo Antonioni films, but the story evolved into the idea of a film-within-a-film. In his 1996 memoir Rewrites, Simon recalled that an agent suggested Peter Sellers for the lead, while Simon preferred casting "an authentic Italian" such as Marcello Mastroianni or Vittorio Gassman. Sellers loved the script and asked Vittorio De Sica to direct.

De Sica's interest in the project surprised Simon, who at first dismissed it as a way for the director to support his gambling habit. But De Sica saw an opportunity to make a social statement about how the pursuit of money corrupts even the arts. Simon believed that De Sica also relished the opportunity to take potshots at the Italian film industry. De Sica insisted that Simon collaborate with Cesare Zavattini. Since neither spoke the other's language, the two writers worked through interpreters. Simon wrote, "He had very clear, concise, and intelligent comments that I could readily understand and agree with." Still, Simon worried that inserting social statements into what he considered a broad farce would not do justice to either. Yet, After The Fox does touch on themes found in De Sica's earlier work, namely those of disillusion and dignity.

Sellers said that his main reason for making the film was the chance to work with De Sica. After the Fox was the first film produced by Sellers' new Brookfield production company, which he had formed in partnership with John Bryan, a former production designer. It was also their last production, as Sellers and Bryan had a rift over De Sica. Sellers complained that the director "thinks in Italian; I think in English" and wanted De Sica replaced, but Bryan resisted for financial and artistic reasons. De Sica grew impatient with Sellers and did not like Sellers' performance or Simon's screenplay.

Victor Mature, who had retired from films five years earlier, was lured back to the screen by the prospect of parodying himself as Tony Powell. A clip from Mature's 1949 film Easy Living (in which he plays an aging football star) appears in the film. He agreed to make After The Fox after a receiving a call from Sellers. Mature also revealed that he based Tony Powell partially on De Sica "... plus a lot of egotism, and DeMille, too — that bit with the fellow following him around with the chair all the time." Mature told the Chicago Tribune: "I not only enjoyed doing the film, but it gave me the urge to get back into pictures. They were an exciting group of people to work with."

According to Simon, Sellers demanded that his wife Britt Ekland be cast as Gina, the Fox's sister. Ekland's Nordic looks and accent were wrong for the role, but to keep Sellers happy, De Sica acquiesced. Simon recalled that Ekland worked hard on the film. Sellers and Ekland made one other film together, The Bobo (1967).

Akim Tamiroff appears as Okra, the mastermind of the heist in Cairo. Tamiroff had been working on and off for Orson Welles playing Sancho Panza in Don Quixote, a film that Welles never finished. Martin Balsam plays Tony's dyspeptic agent Harry. Maria Grazia Buccella appears as Okra's voluptuous accomplice. Buccella was a former Miss Italy (1959) and placed third in the Miss Europe pageant. She had been considered for the role of Domino in Thunderball. Lydia Brazzi, the wife of actor Rossano Brazzi, was hand-picked by De Sica for the role of the Fox's mother, despite her protests that she was not an actress. Lando Buzzanca appears as the chief of police in Sevalio. Simon recalled that the Italian supporting cast learned their English lines phonetically.

The film's budget was $3 million, which included the construction of a replica of Rome's most famous street, the Via Veneto, on the Cinecittà lot, and location filming in the village of Sant'Angelo on Ischia in the Bay of Naples. The Sevalio sequences were shot during the height of the tourist season. Reportedly, the villagers of Sant'Angelo were so busy accommodating tourists that they had no time to appear in the film; extras were brought in from a neighboring village.

Simon lamented that De Sica insisted on using his own film editors, who did not speak English and did not understand the jokes. The film was later recut in Rome by one of John Huston's favorite film editors, Russell Lloyd, but Simon believed that more funny bits "are lying in a cutting room in Italy," possibly including a deleted scene in which Vanucci impersonates one of the Beatles. The voices and accents of the Italian comic actors were dubbed in London, mainly by Robert Rieti, and edited in Rome by Malcolm Cooke, who had been a post-sync dialogue editor on Lawrence of Arabia.

Simon summed up his opinion of the film: "[T]o give the picture its due, it was funny in spots, innovative in its plot, and was well-intentioned. But a hit picture? Uh-uh ... Still today, After the Fox remains a cult favorite."

Burt Bacharach composed the score and cowrote the title song with lyricist Hal David. For the Italian release, the score was composed by Piero Piccioni. The title song "After the Fox" was recorded by the Hollies with Sellers in August 1966 and released by United Artists as a single (b/w "The Fox-Trot").

Release
After the Fox was released in Great Britain, Italy and the United States in December 1966. As part of a publicity barrage, United Artists announced that it had signed Federico Fabrizi to direct three films. The story was to be planted in the trade papers and then appear in general newspapers, with Sellers available for telephone interviews in character as Fabrizi. The editors of Daily Variety recognized the fictional name immediately and spoiled the gag.

Influence
The scene in which Okra speaks to Aldo through the beautiful Maria Grazia Buccella inspired a similar scene in Austin Powers in Goldmember (2002), in which Austin Powers talks to Foxxy Cleopatra through the Nathan Lane character.

The 2010 Bollywood film Tees Maar Khan is an authorized remake.

Reception and legacy
The film was poorly received when it was released and earned mixed reviews. New York Times critic Bosley Crowther wrote: "It's pretty much of a mess, this picture. Yes, you'd think it was done by amateurs."

The Variety reviewer thought that "Peter Sellers is in nimble, lively form in this wacky comedy which, though sometimes strained, has a good comic idea and gives the star plenty of scope for his usual range of impersonations."

The Boston Globe called the film "funny, fast and wholly ridiculous" and thought Sellers' portrayal of Fabrizi "hilarious."

Billboard called the film "a series of fun-filled satires ... guaranteed for laughs" and thought that Sellers was "at his droll best" and Mature "hilarious."

Monthly Film Bulletin wrote, "Continuing the De Sica's decline of recent years, this witless comedy of incompetent crooks and excitable Italians never even begins to get off the ground" and called Seller's performance "self-indulgent," but singled out Mature as "amusing and touching."

On Rotten Tomatoes, the film has a 78% approval rating with an average rating of 5.9 out of 10, based on reviews from 9 critics.

The film has some kinship with What's New Pussycat?, which was released the previous year and also starred Sellers. That film was the first written by Woody Allen, who, like Neil Simon, had been a staff writer for Sid Caesar. Even the advertising tagline on the posters and trailer for After The Fox proclaimed, "You Caught The Pussycat ... Now Chase The Fox!". The poster art for both films was illustrated by Frank Frazetta.

It has since gained a cult following for its numerous in-jokes skewering movie stars, starstruck audiences, pretentious film critics and pompous directors, including Cecil B. DeMille, Federico Fellini, Michelangelo Antonioni and De Sica.

The film was remade in 2010 in Hindi as Tees Maar Khan.

References

External links

1966 films
1960s crime comedy films
1960s multilingual films
1960s English-language films
1960s Italian-language films
British crime comedy films
Commedia all'italiana
Italian crime comedy films
Films directed by Vittorio De Sica
Films with live action and animation
Films with screenplays by Neil Simon
Films with screenplays by Cesare Zavattini
Films about con artists
Italian heist films
Films scored by Burt Bacharach
Films set in the Mediterranean Sea
United Artists films
British multilingual films
Italian multilingual films
American multilingual films
1966 comedy films
English-language Italian films
1960s British films
1960s Italian films
1960s American films

After the Fox


Viola boje mora (Viola come il mare) talijanska je televizijska serija. Producirao ju je Lux Vide u suradnji s RTI za Canale 5, gdje se premijerno prikazuje.

Serije se temelji na romanu Conosci l'estate? koji je napisala Simona Tanzini.

Premijerno je prikazana 30. rujna 2022. U Hrvatskoj serija se prikazuje na AXN-u od 8. veljače 2023., dok na Netflixu u Italiji  od 1. ožujka 2023.

Radnja
Viola Vitale, nakon što se uvijek bavila komunikacijom mode, seli se iz Pariza u Palermo (svoj rodni grad), gdje će učiniti sve da potraži oca kojeg nikada nije poznavala. Jednom u Palermu, Viola počinje raditi za web redakciju kao kriminalistička novinarka, gdje upoznaje glavnog policijskog inspektora Francesca Demira, čovjeka s velikim istraživačkim talentom, ali nedostatkom povjerenja u čovječanstvo. Njih dvojica počinju raditi rame uz rame na slučajevima ubojstava: Viola kao novinarka, dok Francesco kao policajac.

Pregled serije
Serija je obnovljena za drugu sezonu.

Glumačka postava

 Francesca Chillemi kao Viola Vitale
 Can Yaman kao Francesco Demir
 Simona Cavallari kao Claudia Foresi
 Mario Scerbo kao Alex Leonardi
 Chiara Tron kao Tamara Graziosi
 Ruben La Malfa kao Carmelo
 Giovanni Nasta kao Turi D'Agata
 Daniele Virzì kao Rosario
 David Coco kao Santo Buscemi
 Tommaso Basili kao Domenico Parisi
 Nathalie Rapti Gomez kao Daria Mandalà
 Romano Reggiani kao Raniero Sammartano
 Valeria Milillo kao Sonia
 Alessia D'Anna kao Fiorella
 Davide Dolores kao Dokor Pierangelo Aiello
 Kyshan Wilson kao Farah
 Saverio Santangelo kao Filippo Bono

Produkcija
Seriju producira Lux Vide u suradnji s RTI. Nakon uspješne prve sezone, serija je obnovljena za drugu sezonu. Prva sezona također se prikazuje na Netflixu 1. ožujka 2023.

Promocija
Seriju je najavio Can Yaman, 10. kolovoza 2021. putem svog Instagram profila. Osim toga, od 2. kolovoza 2022. promocije serije prikazuju se na Canale 5.

Snimanje
Snimanje serije trajalo je od rujna 2021. do travnja 2022. Snimalo se između Palerma i Rima, točnije između Terrasinija i Termini Imeresea , Civite Castellane (VT), Formella i Osteje. Neke lokacije na Siciliji gdje je serija snimljena su: Torre Alba, ribarsko selo, plaža Mondello, između Monte Pellegrina i Capo Galla, luka Palermo i neki od najpoznatijih spomenika grada kao što su Teatro Massimo, Palazzina dei Quattro Pizzi i šetnica Peppino Impastato u Terrasiniju (mjesto gdje je snimljeno otkriće dječaka, žrtva nesreće).

Izvori

Vanjske poveznice
  na mediasetinfinity.mediaset.it
  na luxvide.it

Talijanske serije
Dramske serije

Viola boje mora (televizijska serija)


Os Jogos Desportivos Centro-Americanos de 2022, a XII edição dos Jogos Desportivos Centro-Americanos, seriam sediados em Santa Tecla, El Salvador. Esta teria sido a segunda vez que os jogos foram realizados fora da capital do país.

A cidade-sede foi anunciada em 1 de dezembro de 2017. No entanto, eles foram cancelados em 2021 devido à pandemia de COVID-19 em El Salvador e os direitos de hospedagem foram posteriormente concedidos à Guatemala e Costa Rica. Em 2022, os jogos foram cancelados novamente depois que o COI ameaçou suspender o Comitê Olímpico da Guatemala.

Locais de competição

Santa Tecla

Referências

2022
Eventos esportivos sediados em El Salvador
Eventos multiesportivos de 2022
Desporto na América Central em 2022
Desporto em El Salvador em 2022


Louzanne Coetzee, née le  à Bloemfontein (Afrique du Sud), est une athlète handisport sud-africaine concourant en T11 pour les athlètes ayant une déficience visuelle. Elle court avec un guide.

Carrière
Coetzee est née avec une amaurose congénitale de Leber et est complètement aveugle. Elle fait des études à l'Université de l'État-Libre.

En 2018, elle devient la première athlète aveugle à concourir aux Championnats du monde universitaire de cross-country. Aux Jeux paralympiques d'été de 2020, elle remporte sa première médaille internationale avec l'argent sur le  T11 en 4 min 40 s 96  derrière la Mexicaine Mónica Olivia Rodríguez (4 min 37 s 40). Quatre auparavant, elle avait été disqualifié pendant les séries du  après que les juges ait considéré que son guide l'avait aidé pendant la course pour passer devant une autre athlète. Le 5 septembre, elle rafle le bronze sur le marathon T12 avec son guide Claus Kempen en battant le record du monde T11 en 3 h 12 min 55 s. Peu après, elle est choisie pour être la porte-drapeau de la délégation sud-africaine lors de la cérémonie de clôture.

Références

Athlète handisport sud-africaine
Coureuse de demi-fond sud-africaine
Coureuse de fond sud-africaine
Coureuse de 1 500 mètres
Marathonienne
Médaillée d'argent paralympique sud-africaine
Médaillée de bronze paralympique sud-africaine
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en avril 1993
Naissance à Bloemfontein

Louzanne Coetzee


Zhejiang Huayou Cobalt est une entreprise minière chinoise spécialisée dans l'extraction du cobalt.

Histoire
En 2020, Zhejiang Huayou Cobalt est le premier producteur de cobalt au monde.

En décembre 2021, Zhejiang Huayou Cobalt annonce l'acquisition de la mine de lithium d'Arcadia situé au Zimbabwe pour 422 millions de dollars.

Références

Entreprise fondée en 2002
Entreprise ayant son siège dans la province du Zhejiang

Zhejiang Huayou Cobalt