Toponyme

 Allonville, commune française située dans le département de la Somme ;
 Allonville, hameau de Bailleau-l'Évêque (Eure-et-Loir) doté au  du château d'Alonville, hameau orthographié aujourd'hui Dallonville.

Patronyme

Allonville est un nom de famille porté par :
 La famille d'Allonville, et notamment :
 Alexandre Louis d'Allonville (1774-1852), le comte Louis, préfet, fils d'Armand Jean d'Allonville ;
 Antoine Charles Augustin d'Allonville (1735-1792), maréchal de camp, frère d'Armand Jean d'Allonville ;
 Armand François d'Allonville (1764-1853), maréchal de camp, historien, fils aîné d'Armand Jean d'Allonville ;
 Armand Jean d'Allonville (1732-1811), le balafré, général ;
 Armand d'Allonville (1809-1867), général de division, sénateur, descendant de la branche d'Oysonville-d'Arnancourt ;
 Charles Auguste d'Allonville de Louville (1664-1731), le marquis de Louville, homme politique, frère aîné de Jacques Eugène d'Allonville ;
 Charles d'Allonville (1400-1479), capitaine de cent lances, grand chambellan de France, seigneur d'Oysonville ;
 François II d'Allonville d'Oysonville (1529-1615), officier, seigneur d'Oysonville et de Vertron ;
 Jacques Eugène d'Allonville de Louville (1671-1732), le chevalier de Louville, mathématicien et astronome, frère cadet de Charles Auguste d'Allonville de Louville ;
 Jehan II d'Allonville de Réclainville (1520-1599), gouverneur de Chartres, puis de Blois.

Homonymie

Allonville (homonymie)


Six ships of the British Royal Navy, and four tenders of the RNVR, have been named HMS Isis, after the Egyptian goddess Isis.

 The first Isis was a 50-gun fourth rate probably launched in 1744 as .
 The second  was the French ship  captured in 1747 and converted to a 50-gun fourth-rate, continuing in use until 1766.
 The third  was a 50-gun fourth rate launched in 1774, and broken up in 1810.
 The fourth  was a 50-gun fourth rate launched in 1819, hulked in 1861 and sold 1867.
 The fifth  was an  protected cruiser in use from 1896 to 1920.
 The sixth  was an  launched in 1936.
 HMS Isis (M2010) was a  launched in 1955 as HMS Cradley, renamed HMS Isis in 1963 and sold 1982.

Royal Navy ship names

HMS Isis


Burgos (sardisk: Su Bùrgu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 575 meters højde og har 924 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 18,08 km² og grænser til kommunerne Bottidda, Esporlatu og Illorai.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Burgos (Italien)


O teste ágil é uma prática de teste de software que segue o manifesto ágil. Esse modelo tem o objetivo de auxiliar no processo de desenvolvimento de uma aplicação e atualmente, é um dos tipos mais utilizados na área.

O teste de software é uma investigação em uma aplicação, com o objetivo validar se o software está funcionando corretamente e o teste ágil traz práticas utilizadas na qualidade de software para facilitar esse processo.

Processos mal definidos ou mal utilizados podem impactar negativamente fatores como alta rotatividade de pessoal, testes ineficientes, atrasos ou atrasos na entrega e, como resultado, nosso sistema fica instável com muitos bugs e clientes insatisfeitos.
Processos e metodologias são as ferramentas que ajudam as equipes a entregar com sucesso, portanto, seja qual for o método que você usa, você deve procurar aproveitá-lo e trabalhar para você. Os dois métodos mais comuns para todos que trabalham no desenvolvimento de software são:

 Metodologia estruturada
 Metodologia ágil

Estruturada
Seu principal objetivo é estabelecer ordem e padrões para o desenvolvimento de software. A ideia principal dessa metodologia é que o software seja construído em uma série de etapas, cada uma das quais depende da conclusão de outra etapa a ser iniciada, exceto a primeira.
O método também apresenta algumas características específicas do processo de execução de testes:

 A maioria dos testes é manual;
 Os testes são feitos apenas no final do projeto, em uma fase específica de testes;
 A execução do teste começa somente após a conclusão de todo o desenvolvimento;
 Redução do contato entre desenvolvedores e testadores;

Ágil
Os métodos ágeis derivam da necessidade de minimizar os riscos e custos associados ao desenvolvimento de software. Ao contrário das abordagens tradicionais, a atividade do sistema de teste em si é um processo empírico que ocorre em todas as fases do projeto, do início ao fim, com profissionais de teste contribuindo com o processo, validando os requisitos desde o início. Da criação à entrega final.
A comunicação entre as equipes é um fator chave de sucesso. A documentação é validada em todas as etapas e momentos do processo, o que facilita o aprendizado de todos, pois todos estão envolvidos no processo. Além disso existem ferramentas que auxiliam na execução do teste ágil, o que facilita a documentação dos casos e na retirada de métricas.
Entre outros aspectos dos métodos ágeis, a execução de testes tem as seguintes características:

 A maioria dos testes é automatizada;
 Os testadores estão envolvidos em todas as fases;
 Entrega regular;
 Teste o sistema em relação a essas entregas, não apenas no final do projeto;
 Desenvolvedores e testadores são membros de uma mesma equipe com o mesmo objetivo: entregar um produto de qualidade;
 Todo o processo de comunicação entre equipes;

Teste de software

Teste ágil


Nevena Škrbić Alempijević (1976., Supetar), hrvatska etnologinja i kulturna antropologinja.

Životopis

Rođena je 2. svibnja 1976. godine u Supetru na Braču. Studij etnologije te engleskog jezika i književnosti završila je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 1999. godine. Nakon diplomiranja radila je kao kustos u Etnografskom muzeju Istre u Pazinu. Od 2001. godine zaposlena je na Odsjeku za etnologiju i kulturnu antropologiju Filozofskoga fakulteta Sveučilišta u Zagrebu, najprije kao asistentica, zatim docentica te izvanredna profesorica. Doktorirala je na istome Fakultetu 2006. godine, s disertacijom pod naslovom Analogne pojave u hrvatskim pokladnim i svadbenim običajima. Otad izvodi sveučilišnu nastavu na svim razinama studija, iz kolegija vezanih uz antropologiju društvenog sjećanja, antropologiju mjesta i prostora, studije predstavljanja i izvedbe te mediteranistiku. Suautorica je dviju znanstvenih knjiga; suurednica je šest uredničkih knjiga i zbornika radova; samostalno ili u suautorstvu objavila je preko četrdeset znanstvenih radova u međunarodnim i domaćim časopisima i zbornicima radova. Radove je objavljivala na hrvatskom, engleskom, njemačkom, francuskom, švedskom i mađarskom jeziku. Aktivna je članica domaćih i međunarodnih strukovnih i kulturnih udruženja. Predsjednica je Međunarodnog udruženja etnologa i folklorista (Société Internationale d'Ethnologie et de Folklore – SIEF) od 2017. godine, a u njegovom Izvršnom odboru djeluje od 2015. godine. Od 2007. do 2017. godine bila je članica Upravnog odbora Hrvatskog etnološkog društva, u razdoblju od 2011. do 2015. godine i njegova potpredsjednica, a trenutno sudjeluje u radu Nadzornog odbora Društva.

Djelatnost

Područja istraživačkog interesa Nevene Škrbić Alempijević čine urbana etnologija, odnos grada i umjetnosti, istraživanja izvedbe, studije karnevala, festivala i drugih javnih događanja, antropologija mjesta i prostora, konstrukcija kulturnih regija, mediteranističke i otočne studije te antropologija društvenog sjećanja. Do 2018. godine sudjelovala je kao istraživačica u više nacionalnih i međunarodnih znanstveno-istraživačkih projekata, s temama konstrukcije identiteta i baštine, kultura sjećanja, političkih mjesta, postsocijalizma i stvaranja grada. U svom znanstvenom radu surađuje s nositeljima kulturnih politika, lokalnim samoupravama, turističkim zajednicama, nevladinim udrugama, organizatorima festivala i drugih javnih događanja itd.  Od 2014. godine sudjeluje u EU projektu CreArt, u suradnji s Hrvatskim društvom likovnih umjetnika.

Uključena je u rad brojnih fakultetskih i sveučilišnih radnih tijela, kao i u tijelima drugih znanstvenih institucija. Od 2008. do 2010. godine bila je voditeljica Poslijediplomskoga doktorskog studija etnologije i kulturne antropologije. U razdoblju od 2013. do 2015. godine obavljala je dužnost pročelnice Odsjeka za etnologiju i kulturnu antropologiju, a sada ima ulogu predstojnice Odsječke katedre za nacionalnu etnologiju. Sudjelovala je u radu Uredništva znanstvenoga časopisa Studia ethnologica Croatica u razdoblju od 2007. do 2015. godine. Od 2016. godine obnaša dužnost predsjednice Upravnog vijeća Instituta za etnologiju i folkloristiku u Zagrebu.

Djela

Knjige

 sa S. Potkonjak i T. Rubić. 2016. Misliti etnografski. Kvalitativni pristupi i metode u etnologiji i kulturnoj antropologiji. Zagreb: hed biblioteka – FF press
 s P. Kelemen. 2012. Grad kakav bi trebao biti. Etnološki i kulturnoantropološki ostvrti na festivale. Zagreb: Naklada Jesenski i Turk.

Uredničke knjige

 s V. Gulin Zrnić i J. Zanki, ur. 2016. Mjesto izvedbe i stvaranje grada. Zagreb: Hrvatsko društvo likovnih umjetnika, Institut za etnologiju i folkloristiku
 s R. Doričić, H. Doričić, I. Eterović i I. Eterović, ur. 2016. Mune i Žejane Maksu Pelozi. Žejane: Udruga Žejane
 s J. Zanki, M. P. Ferenčić, S. Potkonjak, i M. Belaj, ur. 2015. Od državne umjetnosti do kreativnih industrija. Transformacija rodnih, političkih i religijskih narativa. Zagreb: Hrvatsko društvo likovnih umjetnika
 s M. Belaj, Z. Čiča, A. Matkovič i T. Porenta, ur. 2014. Ponovno iscrtavanje granica: transformacije identiteta i redefiniranje kulturnih regija u novim političkim okolnostima. Zagreb – Ljubljana: Hrvatsko etnološko društvo - Slovensko etnološko društvo
 s T. Rubić, Ž. Jelavić i Ž. Petrović Osmak, ur. 2009. 50 godina Hrvatskoga etnološkog društva (1959. – 2009.). Zagreb: Hrvatsko etnološko društvo
 s K. M. Hjemdahl, ur. 2006. O Titu kao mitu: proslava Dana mladosti u Kumrovcu. Zagreb: Srednja Europa – FF Press

Znanstveni članci
(izbor iz bibliografije)

 sa S. Potkonjak. 2018. "Emplacing war-time memories, constructing a hero-city in present-day Croatia". U Heroes. Repräsentationen des Heroischen in Geschichte, Literatur und Alltag, ur. J. Rolshoven, T. J. Krause i J. Winkler. Bielefeld: transcript Verlag, 171–189.
 s K. Ilić, K. 2017. "Cultures of memory, landscapes of forgetting. The case study of the Partisan memorial cemetery in Mostar". Studia ethnologica Croatica, 29:73–100.
 sa S. Potkonjak. 2016. "The Titoaffect. Tracing Objects and Memories of Socialism in Postsocialist Croatia". U Sensitive Objects. Affect and Material Culture, ur. J. Frykman i M. Povrzanović Frykman. Lund: Nordic Academic Press, 107–123.
 s T. Oroz. 2015. "Dva lica spomenika: Politike i prakse korištenja Spomenika Seljačkoj buni i Matiji Gupcu u Gornjoj Stubici". Studia ethnologica Croatica, 27:131–187.
 s M. Belaj, M. 2014. "Remembering 'The Father of the Contemporary State of Croatia'. The Celebration of Tuđman's Birthday in His Birthplace". Traditiones, 43/1:79–109.
 s A. Perinić Lewis. 2014. "'Nothing without neighbours' – interlocal relations and campanilistic narratives on two Croatian islands". Journal of Mediterranean Studies, 23/2:153–168.
 2013. "Les localités politiques au quotidien: le village natal de Tito à l'époque postsocialiste". Ethnologie française, 43/2:229–241.
 2008. "Inventing Local Traditions, Becoming a Local Brand: Creators of Ludic Performances on a Croatian island". Journal of Mediterranean Studies. 18/1 (2008), str. 43-62.
 2008. "National Celebrations from an Outsider's Perspective". Tidsskrift for kulturforskning, 7/2:41–56.

Potpuna bibliografija: https://www.bib.irb.hr/pregled/znanstvenici/243476?page=1 (pristupljeno 25. rujna 2018.)

Nagrade i priznanja

 dobitnica posebnog priznanja Hrvatskog etnološkog društva, za doprinos vidljivosti struke organizacijom kongresa SIEF-a (2015.)
 dobitnica posebnog priznanja Filozofskog fakulteta, za doprinos ugledu Fakulteta organizacijom kongresa SIEF-a (2015.)
 dobitnica Godišnje nagrade Filozofskog fakulteta, zajedno s dr. sc. Petrom Kelemen, za knjigu Grad kakav bi trebao biti. Etnološki i kulturnoantropološki osvrti na festivale (2013.)
 dobitnica godišnje nagrade Hrvatskog etnološkog društva "Milovan Gavazzi" za znanstveni i nastavni rad (2005.)

Vanjske poveznice

 Nevena Škrbić Alempijević, Odsjek za etnologiju i kulturnu antropologiju Filozofskog fakulteta u Zagrebu (pristupljeno 25. rujna 2018.)
 Nevena Škrbić Alempijević, International Society for Ethnology and Folklore (pristupljeno 25. rujna 2018.)
 Nevena Škrbić Alempijević, Sanja Potkonjak i Tihana Rubić: Misliti etnografski. Kvalitativni pristupi i metode u etnologiji i kulturnoj antropologiji, Zagreb: 2016., poveznica na knjigu  (pristupljeno 25. rujna 2018.)

Hrvatski etnolozi

Nevena Škrbić Alempijević


Semyon Alesker (, né en 1972) est un mathématicien israélien qui a apporté des contributions importantes à la  et à la géométrie intégrale, en particulier les valuations.

Formation et carrière
Alesker a obtenu son doctorat à l'Université de Tel Aviv sous la direction de Vitali Milman en 1999 et est maintenant professeur à l'université.

Travaux
Alesker s'est particulièrement intéressé aux valuations d'ensembles convexes, c'est-à-dire définis sur ces fonctionnelles additives, qui généralisent les mesures. Les racines de la théorie résident dans les tentatives (depuis Max Dehn) de résoudre le troisième des Problèmes de Hilbert sur l'égalité de décomposition des polyèdres. Il a étendu la théorie d'Hugo Hadwiger (1957) pour la caractérisation des volumes intrinsèques (valuations constantes invariantes sous mouvements rigides) d'une part à l'égard de l'invariance en translation pure et d'autre part à l'égard de l'invariance en rotation pure. Il a approximé les valuations continues invariantes par rotation par des valuations polynomiales, qu'il a caractérisées à l'aide de méthodes de la théorie des représentations d groupe orthogonal. Pour les valuations continues invariantes en translation (que Hadwiger a caractérisées pour les dimensions 1, 2), il a prouvé en 2001 une conjecture de  selon laquelle les volumes mixtes se trouvent densément dans l'espace des valuations continues invariantes en translation (ou, en d'autres termes, cette valuation invariante en translation les valorisations continues peuvent être représentées par des combinaisons linéaires de volumes mixtes). Alesker a également défini de nouvelles opérations pour les valuations, les produits  et les transformées de Fourier et de Radon pour les valuations continues invariantes en translation. Dans une série d'articles, il a également introduit une théorie des valuations sur les variétés (au lieu des ensembles convexes comme d'habitude).

Prix et distinctions
En 2004, il a reçu le prix Erdős et en 2000 le prix de la Société mathématique européenne. En 2002, il a été conférencier invité au Congrès international des mathématiciens (ICM) à Pékin (avec une conférence intitulée « Algebraic structures on valuations, their properties and applications »).

Références

Liens externes
 page personnelle
 Appréciation à l'occasion du Prix EMS

Naissance en juillet 1972
Mathématicien du XXIe siècle
Mathématicien du XXe siècle
Mathématicien israélien
Lauréat du prix de la Société mathématique européenne
Lauréat du prix Erdős

Semyon Alesker


සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලය රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ බලංගොඩ ප්‍රදේශයේ බෙලිහුල්ඔය පිහිටා ඇත. එය ලෝකාන්තය පාමුල සමනල වැව අද්දර
කඳු යායකින් වට වූ මනස්කාන්ත භූමියක පිහිටා ඇත.ශ්‍රී ලංකා සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලය භූවිඥාපන, ව්‍යවහාරික විද්‍යාව, කෘෂි විද්‍යාව, කළමනාකරණ, භාෂා හා සමාජ විද්‍යාව, තාක්ෂණ පීඨය හා වෛද්‍ය පීඨය යන පීඨ හතකින් සමන්විත වන අතර අධ්‍යයන අංශ පහළොවක් යටතේ උපාධි පාඨමාලා දහ හතරක් සඳහා උපාධි පිරිනමනු ලබයි. ශ්‍රී ලංකාවේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතන වර්ගීකරණය අනුව 2015 වර්ෂයේදී මෙම විශ්ව විද්‍යාලය මෙරට 12 වන ස්ථානය හිමිකරගෙන තිබෙන අතර, ලෝකයේ හොඳම විශ්වවිද්‍යාල වර්ගීකරණය අනුව 12277 ස්‌ථානය හිමිකරගෙන තිබෙයි.

ඉතිහාසය

1992 වර්ෂයේ අනුබද්ධ විශ්වවිද්‍යාලයක් වශයෙන් ආරම්භ වූ අතර 1996 දී ජාතික විශ්වවිද්‍යාලයක් වශයෙන් ස්ථාපනය කරන ලදි. ගරු මහාචාර්ය ජේ.ඩී.ඩබ්.පී.සී. සෝමසුන්දර මහතාගේ මූලිකත්වයෙන් යුතුව අධ්‍යයන පාඨමාලා 4න් සමන්විතව ආර්ම්භ කරන ලදි.

විශ්වවිද්‍යාල ව්‍යුහය

ශ්‍රී ලංකා සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලය භූවිඥාපන, ව්‍යවහාරික විද්‍යාව, කෘෂි විද්‍යාව, කළමනාකරණ හා භාෂා හා සමාජ විද්‍යාව යන පීඨ පහකින් සමන්විත වන අතර අධ්‍ය්නාංශ පහළොවක් යටතේ උපාධි පාඨමාලා දහ හතරක් සඳහා උපාධි පිරිනමනු ලබයි. ආවාර්ය මණ්ඩලයේ ව්‍යුහය ජ්‍යේෂ්ඨ මහාචාර්යවරුන්ගේ සිට තාවකාලික ශිල්ප ප්‍රදර්ශකවරු දක්වා විහිදී පවතී. කෘෂි විද්‍යා පීඨය සඳහා පර්යේෂණාගාර හතරක් ඇත.

අධ්‍යාපන පීඨ හා අංශය

 කෘෂිකර්ම විද්‍යාව අධ්‍යාපන පීඨය
 කෘෂිව්‍යාපාරය කළමනාකරණයඅංශය
 අපනයන කෘෂිකර්මාන්තයඅංශය
 පශු සම්පත නිෂ්පාදනයඅංශය
 ප්‍රායෝගික විද්‍යා අධ්‍යාපන පීඨය
 බාහිර විද්‍යාව අංශය
 ආහර විද්‍යාව සහ තාක්ෂණ අංශය
 ස්වාභාවික සම්පත්අංශය
 පරිගණක සහ තොරතුරු පද්ධතිය අංශය
 ක්‍රීඩාව විද්‍යාව සහ කළමනාකරණය අංශය
 බාහිර අධ්‍යාපනය අංශය
 භූවිඥාපනඅධ්‍යාපන පීඨය
 මැනුම සහ භූමිතිවිද්‍යාව අංශය
 සිතියම් විද්‍යාව, ඡායාලේඛනමිතිය, දූරස්ථ සංවේදනය කිරීම සහ භූගෝලීය තොරතුරු පද්ධතිය (GIS)අංශය
 කළමනාකරණ අධ්‍යාන පීඨය
 ව්‍යාපාර කළමනාකරණය අංශය
 ගණකාධිකරණය සහ මුදල් පාලනය අංශය
 සංචාරක ව්‍යාපාරය කළමනාකරණය අංශය
 අලෙවිකරණය අංශය
 සමාජ විද්‍යාව සහ භාෂා පීඨය
 සමාජ විද්‍යාව අංශය
 භාෂා අංශය
 ඉංග්‍රිසි භාෂාව ඉගැන්වීම් අංශය

බාහිර සබැදි
 ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වර්ගීකරණය 2014
 "ලංකා යුනිවර්සිටි නිව්ස්" වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකාව තුළ පිහිටි විශ්වවිද්‍යාල

ශ්‍රී ලංකා සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලය


Freixo (llamada oficialmente San Xulián de Freixo) es una parroquia y una aldea española del municipio de Fonsagrada, en la provincia de Lugo, Galicia.

Organización territorial

La parroquia está formada por dieciséis entidades de población:

Demografía

Parroquia

Aldea

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Fonsagrada
Localidades de Fonsagrada
Localidades de la provincia de Lugo

Freixo (Fonsagrada)


William Edward "Wild Bill" Davison (født 5. januar 1906 i Defiance, Ohio, død 14. november 1989 i Santa Barbara, Californien) var en amerikansk jazzkornetist, som kom frem i 1920'erne, men ikke opnåede større opmærksomhed og anerkendelse før 1940'erne. Han huskes bedst for sit samarbejde med orkesterlederen Eddie Condon, med hvem han arbejdede sammen og indspillede plader fra midten af 1940'erne og frem til 1960'erne. Sit tilnavn "Wild Bill" fik han, fordi han var kendt for at leve et vildt liv med alkohol og mange kvinder.

Jazzmusikere fra USA

Bill Davison


Max Gerhard Holsboer (auch Max Holzboer), (* 29. Juli 1883 in Davos; † 12. Januar 1958 in Zürich) war ein Schweizer Eishockey- und Schauspieler und Chemiker, der während seiner aktiven sportlichen Karriere in den 1920er Jahren mehrere deutsche Meistertitel mit dem Berliner Schlittschuhclub gewann. Er war Mitglied der Schweizer Mannschaft bei den Olympischen Sommerspielen 1920.

Leben
Max Holsboer wurde als siebtes Kind von Willem Jan Holsboer, einem der Begründer des Kurortes Davos und der Rhätischen Bahn und seiner zweiten Frau, Ursula Büsch von Davos, geboren. Über seinen Schwager Lucius Spengler hatte er Kontakt zu Carl Spengler, dem Begründer des Spengler Cup in Davos. Er heiratete 1912 Anna Seibold. Sein Sohn Gerhard verstarb im Kindesalter von fünf Jahren.

Von Ausbildung war er Chemiker, er promovierte im Juni 1912 in Genf bei Professor Amé Pictet und führte in Zürich die Firma Dr. Holsboer & Co. Er war Inhaber eines Patentes zur Gewinnung von Carbiden.

Sein Name wurde im Zusammenhang mit seiner Tätigkeit als Schauspieler oft "eingedeutscht", so entstanden unter anderem die Varianten Max Holzboer, Max Holzberger.

Sportliche Karriere

Max Holsboer begann seine Karriere beim Genève-Servette HC. Im Jahr 1917 zog er nach Berlin, wo er Kapitän des Berliner Schlittschuhclub war und mit diesem mehrere deutsche Meistertitel gewann. Als Ausländer erhielt er eine Sondergenehmigung, an den Spielen der Meisterschaft teilzunehmen.

Neben dem Eishockeysport arbeitete er als Tennistrainer und betreute dabei unter anderem Leni Riefenstahl, die ihm in den 1930er Jahren zu mehreren Rollen in Spielfilmen, wie Das blaue Licht und Tiefland verhalf.

International
Mit der Schweizer Eishockeynationalmannschaft nahm er an den Olympischen Sommerspielen 1920 teil und belegte den fünften Platz. Vier Jahre später, bei den Olympischen Winterspielen 1924, gehörte er erneut zum Kader der Nationalmannschaft, kam aber nicht zum Einsatz.

Erfolge und Auszeichnungen
 Zehnfacher Deutscher Meister: 1920, 1921, 1923, 1924, 1925, 1926, 1928, 1929, 1930 und 1931

Filmografie
 1929: Der Ruf des Nordens
 1932: Das blaue Licht
 1933: SOS Eisberg
 1935: Liebesleute
 1935: Hermine und die sieben Aufrechten
 1937: Der Mustergatte
 1938: Der Berg ruft
 1954: Tiefland

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (Genève-Servette HC)
Eishockeyspieler (Berliner Schlittschuhclub)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1920
Deutscher Meister (Eishockey)
Filmschauspieler
Schweizer
Geboren 1883
Gestorben 1958
Mann

Max Holsboer


Talina Gantenbein, née le  à Scuol, est une skieuse acrobatique suisse.

Biographie
Le , Talina dispute sa première course officielle, à Pitztal en Autriche, terminant . Le , elle obtient son premier podium en Coupe d'Europe, terminant à la  place lors de l'épreuve à Val Thorens . Le , elle dispute sa première épreuve de Coupe du monde à Watles, elle se classe à la  place.

Lors des Jeux olympiques de la jeunesse d'hiver de 2016 à Lillehammer, elle remporte l'épreuve de Skicross et est sacrée championne olympique junior, le . Ces succès lors de sa première saison lui ouvre les portes des Cadres A de l'équipe suisse de ski pour la saison 2016-2017.

Elle dispute ses premiers Jeux Olympiques en 2018 à Pyeongchang où elle termine .

Le , elle participe aux Championnats du monde junior. Elle termine vice-championne, battue par Zoe Chore.

Elle doit attendre le  pour enfin célébrer un podium en coupe du monde, terminant à la  place de l'épreuve d'Arosa. Le , elle remonte à nouveau sur le podium, à la  place de la première épreuve d'Idre. Un mois plus tard, les Championnat du monde ont lieu sur cette même piste et Talina termine au pied du podium.

Le , lors de l'épreuve de coupe du monde à Nakiska, Talina entre en collision avec India Sherret et toutes deux se retrouvent projetées dans les filets. Elle est plus chanceuse que son adversaire et s'en tire avec seulement quelques contusions, ne remettant pas en cause sa participation aux Jeux Olympique un mois plus tard à Pékin où elle se classe à la  place, étant éliminée aux portes des demi-finales.

Le championnat national suisse 2022 a lieu le  à Hoch-Ybrig. Avec l'absence de Fanny Smith, Talina fait figure de grande favorite et elle confirme son statut, devenant la nouvelle championne nationale de skicross.

Palmarès

Jeux olympiques

Jeux olympiques de la jeunesse

Championnats du monde

Coupe du monde
3 podiums

Coupe d'Europe
7 podiums dont 1 victoire

Championnat national

Notes et références

Liens externes

Skieuse acrobatique suisse
Sportive grisonne
Skieuse acrobatique aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Skieuse acrobatique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en février 2000
Naissance dans le canton des Grisons

Talina Gantenbein


A Ponte do Rio Ave (também conhecida como Ponte das Taipas ou erroneamente como Ponte Romana das Taipas) é uma ponte pétrea construída sob o rio Ave que liga as freguesias de Caldelas e Ponte, a quem dá o nome. Foi classificada como Monumento Nacional pelo Decreto nº 11 454, Diário do Governo, I Série, n.º 35, de 19-02-1926.

É uma ponte comprida, construída em granito, com tabuleiro plano assente sobre 36 pilares e com guardas baixas e largas em cantaria de granito que permitem uma travessia pedonal em período de cheias. Do lado montante, a face dos pilares tem forma triangular. O pavimento é constituído por compridos silhares de granito, dispostos em paralelo, de pilar a pilar. As guardas mostram na face superior cavidades dispostas a intervalos regulares onde deveria encaixar um parapeito de ferro. Na entrada Norte existem, do lado esquerdo, restos de um cruzeiro.

Preservação

 1926 - trabalhos de reconstrução;
 1961 / 1962 - restauro do pavimento e guardas;
 1970 - obras de consolidação;
 1970 / 1971 - obras de consolidação;
 1975 - obras de consolidação;
 1976 - consolidação de dois tramos de cantaria do lado S. do tabuleiro;
 1979 - reparação de dois troços e reposição da guarda de cantaria;
 1980 - consolidação de alvenarias dos pilares, reparação do pavimento e guardas;
 1981 - conclusão dos trabalhos de consolidação; trabalhos de conservação.

Trivia

 É muitas vezes apelidada de "Ponte Romana" tanto por habitantes da zona como por turistas, mas esta informação não foi ainda confirmada, não havendo registos de quando a ponte foi ereta.

Sítios arqueológicos romanos classificados como monumento nacional em Portugal
Monumentos nacionais em Guimarães
Caldelas (Guimarães)
Portugal romano
Galécia
Sítios arqueológicos romanos no distrito de Braga

Ponte do Rio Ave


Direct Mode Operation veya kısaca DMO, TETRA standardında Operation'un kısaltmasıdır. TETRA Baz istasyonlarının kapsamı dışında da terminallerin birbirleri ile haberleşebilmelerini sağlar. Bu modda çalışabilen iki terminalden herhangi biri kapsama alanında ise diğer terminalin kapsama alanıdaki terminal üzerinden TETRA altyapısıyla haberleşebilmesine imkân sağlayabilir. Bu sayede, kapsama alanı sınırlarında, kapsama alanının genişlemesini ve kapsama alanının olmadığı yerlerde de haberleşmenin kullanıcılar arasında devam edebilmesini sağlayan özelliktir.

İlk insanlar çeşitli tehlikelerden korunmak yatacak yer bulmak yiyecek sağlamak için birbirlerinden destek görmek zorundaydılar.Bu da, sonradan,konuşma ihtiyacını doğurdu.İlk insanların konuşmaları çok değişikti.Az sayıda kelimeleri bir araya getirerek dertlerini anlatmaya çalışıyorlardı.Başlangıçta bir fikri belirtebilmek için birçok sesleri bir araya getirmeyi denediler.Zamanla belli şeyleri anlatabilmek için daima aynı sesleri kullanmanın gerekli olduğunu düşündüler.Böylece, tek tek kelimeler geldi,bunlar sonradan cümlecikler halini aldı ve çeşitli diller doğdu.

Zaman geçtikçe toplumlar kalabalıklaşıyor,ihtiyaçlar da ona göre artıyordu.Çiftçilik,sürücülük,balıkçılık yaparak geçimlerini sağlayan insanlar,büyük topluluklar halinde birlikte çalışmayı uygun buluyorlardı.Zamanla çeşitli topluluklar arasında ticaret de başladı.Böylece,yeni haberleşme ihtiyaçları ortaya çıkınca, insanlar da  daha kolay, daha çabuk haberleşmenin yollarını araştırmaya başladılar.Denizdeki gemilere yol göstermek için kıyılarda ateş yakmak adet oldu.Köyler,kasabalar arasında gidip gelen haberciler türedi.Birbirine yakın köylerde geceleri ateş yakılarak haberleşme sağlandı.Bir süre sonra sert zeminlere bir takım şekiller çizerek haberleşmeyi düşündüler.

Habercinin eline verilen üzeri çizilmiş cisimler,bir nevi mektuptu.Fikirleri resimlerle belirtmek alfabenin icadına yol açtı.Yazının icadından sonra insanlar ellerine geçirdikleri her eşyanın üzerine yazı yazmayı denediler.En sonunda,Mısır'da "papirüs" denilen kağıdın bulunmasıyla önemli bir sorun daha çözülmüş oldu.kağıdın bulunmasından sonra insanlar yazı yazmayı bir sanat haline getirdiler.Böylece edebiyat doğdu.Edebiyat yolundan haberleşme. Haberleşme çeşitli milletlerin kültür durumları hakkında bilgi edinilmesini sağladı.İnsanlar bu yazılı vesikaları toplayıp saklamaya başladılar.Bu da kütüphanenin temelini teşkil etti.baskı makinesinin  bulunması,haberleşmenin kolaylaşmasında çok önemli rol oynadı.xvııı. yüzyılda endüstri devri başlayınca,insanlar haberleşmede daha ziyade çeşitli makinelerden faydalanmaya başladılar.Buharla işleyen gemiler, telefon, telgraf,radyo, telsiz,sinema, televizyon haberleşmeyi basit bir hale getirdi.

Haberleşme tekniği

DMO (haberleşme)


Aşağıda camiye dönüştürülmüş kiliselerin bir bölümü bulunmaktadır. Eğik olarak yazılan isimler günümüzde artık cami olarak kullanılmamaktadır.

Arnavutluk

İşkodra
 Fatih Sultan Mehmed Camii - San Stefan kilisesi Osmanlı zamanında camiye dönüştürülmüştür

Birleşik Krallık

Londra
 New Peckham Mosque

Bosna-Hersek

Bihać
 Fetih Camii - Bihać şehrinde bulunan bir cami ve eski Katolik kilisesidir.

Hollanda

Amsterdam

 Fatih Camii - eski ismi ile Sint-Ignatiuskerk

Utrecht
 Sultanahmet Moskee - eski ismi ile Noorderkerk

Weert
 Stichting Turkse Moskee - eski ismi ile Klooster van de Paters van de Heilige Geest

İrlanda

Dublin

 Dublin Mosque (Mosc Átha Cliath) eski ismi ile Donore Presbyterian Church

Karadağ

Ülgün
 Crkva-Džamija - Eski ismi ile St. Maria Kilisesi. Venedikliler tarafından yapılan kilise osmanlı zamanında camiye çevrilmiş, günümüzde ise içinde bir müze barındırır

Kıbrıs Cumhuriyeti (Güney Kıbrıs)

Larnaka

 Tuzla Camii

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti

Lefkoşa
 Haydarpaşa Camii - Lefkoşa'da 14. yüzyılda katolik katedrali olarak inşa edilen yapı 1571'de Osmanlıların Kıbrıs'ı fethinden sonra camiye çevrilmiştir.
 Selimiye Camii - 13. yüzyılda yapılan kilise Kıbrıs'ın fethinin ardından fethin ardından camiye çevrilmiştir.
Yeni Cami - Lefkoşa'da kiliseden çevrilen camiler arasında yer almaktadır. Yeni Cami, geniş ana mekanı, cemaat yeri revakları ile dikkati çekmektedir. Minare, ana yapıdan ayrı olup, etrafında bir takım yapı izleri taşımaktadır. Muhtemelen, minare etrafındaki esas cami yapısı bir sebeple yıkılmış ve yakında bulunan şimdiki binadan faydalanılmıştır. Yapıya bağlı türbe binaları ve mezarlar dikkati çekmektedir.

Mağusa
 Lala Mustafa Paşa Cami - Mağusa'daki yapı 1571'den sonra camiye çevrilmiştir.
 Sinanpaşa Camii - diğer adı ile San Peter ve Paul Kilisesi

Türkiye

Adana
 Yağ Camii - Adana'daki dinî yapı 1501 yılında camiye çevrilmiştir.

Alaçatı

 Alaçatı Pazaryeri Camii eski ismi ile Ayios Konstantinos Rum Kilisesi.

Aliağa
 Balaban Paşa Camii

Amasra

 Fatih Camii
 Küçük Kilise - günümüzde kültür evi

Antalya
 Kesik Minare Camii - Veya diğer ismi ile Şehzade Korkut Camii

Arnavutköy

 Osmanlı Camii
 Boğazköy Merkez Camii

Ayvalık

 Çınarlı Camii
 Hayrettin Paşa Camii
 Saatli Camii - eski adı ile Ayos İanni (῞Αγιος ᾿Ιωάννης) Kilisesi

Didim

 Hisar cami - Yapı 1830'lu yıllarda Rumlar tarafından Ortodoks Kilisesi olarak inşa edilmiştir ve 1924 mübadelesiyle bölgeyi terk etmelerinin ardından camiye çevrilmiştir.

Diyarbakır
 Ulu Cami - M.S. 639 yılında Diyarbakır'a egemen olan müslüman Araplar tarafından şehrin merkezindeki en büyük mabedin (Martoma Kilisesi) camiye çevrilmesiyle oluşturulmuştur.

 Kocaköy Ulu Cami - Anadolunun en eski mescitlerinden biri olduğu 1355 tarihli bir onarım kitabesinden anlaşılmaktadır. İlçenin sakinlerine göre önceleri kilise veya pagan tapınağı olduğu, sonra camiye tahvil edildiği düşünülmektedir.

Enez

 Fatih Camii - Ayasofya Camii adı altında da geçiyor

Erzurum

 Fetih Camii - eski adı ile Demirciler Kilisesi

Gaziantep

 Kurtuluş Camii

Gemlik

 Balık Pazarı Camii - Eski ismi ile Paragia-Pazariotissa kilisesi

Gümüşhacıköy (Amasya)
 Gümüş Maden Cami

İstanbul

 Ayasofya - Bugünkü haliyle I. Justinianus tarafından 6. yüzyılda yaptırılan kilise Fatih Sultan Mehmedin İstanbul'u fethetmesinden hemen sonra camiye çevrilmiştir. Minarelerden ilkini yaptırdı. İkinci minareyi II. Beyazıt, birincinin yerine yenisini II. Selim, diğer iki minareyi III. Murad yaptırmıştır. Minber, mihrab, mahfiller, levhalar eklenmiştir. Güneydoğusunda padişah ve yakınlarının türbeleri vardır. I. Mahmut döneminde külliye olmuştur. Abdülmecit döneminde Kazasker Mustafa Efendi hattıyla Allah, Muhammed, Ali, Ömer, Osman, Ebubekir, Hasan, Hüseyin levhaları asılmış, dış duvarlar sarı kırmızıya boyanmıştır. 1 Şubat 1935'te müze olmuştur. Ardından 10 Temmuz 2020 tarihinde yeniden camiye çevrildi.
 Koca Mustafa Paşa Camii - Camiye çevrilmeden önceki adıyla Aya Andrea Enti Krisi Kocamustafapaşa semtindedir. 1486'da camiye çevrilmiştir.
 Fethiye Camii - Eski adıyla Pammakaristos Çarşamba semtindedir. III. Murad 1590 yılı civarlarında camiye çevrimiştir. 1930'da müze haline getirilen yapı, 1960'ta yeniden cami yapılmıştır.
 Fenari İsa Camii - Lips Manastırı Fatih'dedir. 15. yüzyılda II. Beyazıt döneminde camiye çevrilmiştir. Molla Fenari İsa Camii olarak da bilinir.
 Eski İmaret Camii - Eski adıyla Pantepoptes Manastırı Zeyrek yakınlarındadır. 15. yüzyılda camiye çevrilmiştir.
 Zeyrek Camii - Eski adı Pantokrator'dur. İsmini camiden alan Zeyrek semtindedir. 15. yüzyılda camiye çevrilmiştir.
 Atik Mustafa Paşa Camii - Camiye çevrilmeden önceki adı bilinmemektedir. Ayvansaray semtindeki yapı II. Beyazıt döneminde camiye çevrilmiştir.
 Vefa Kilise Camii - Eski adıyla Ayios Teodoros Vefa semtindedir. Fatih Sultan Mehmed döneminde camiye çevrilmiştir.
 Gül Camii - Eski adıyla Ayia Teodosia Ayakapı'dadır. 1499'da kiliseden camiye dönüştürülmüştür.
 Kariye Camii - Eski adıyla Khora Hristos Sofiras Edirnekapı'dadır. II. Beyazıt döneminde camiye çevrilmiş, 1948'de müze haline getirilmiştir. 2020'de yeniden cami yapılmıştır.
 Kalenderhane Camii - Eski adıyla Teotokos Kiriotissa Vezneciler'dedir. Fetihten sonra dinî ve sosyal amaçlara tahsis edilmiş, 18. yüzyılda camiye çevrilmiştir.
 İmrahor Camii - Aya İoannes Prodomos Yedikule semtindedir. II. Beyazıt döneminde camiye çevrilmiştir.
 Hırami Ahmet Paşa Mescidi - Eski adıyla Ayios İoannis Çarşamba semtindedir. 1586'da camiye çevrilmiştir.
 Küçük Ayasofya Camii - Eski adıyla Aya Sergios ve Bakos kilisesi Çatladıkapı'dadır. II. Beyazıt döneminde camiye çevrilmiştir.
 İsakapı Mescidi - Eski adı bilinmiyor. Cerrahpaşa'daki yapı 1560'larda camiye çevrilmiştir.
 Kefeli Mescidi - Eski adı bilimiyor. 1626 yılında mescide çevrilmiştir. Karagümrük'tedir.
 Sancaktar Mescidi - Eski adının Gastria olduğu sanılıyor. Cerrahpaşa'dadır.
 Manastır Mescidi - Eski adı bilinmiyor. Topkapı yakınlarındadır.
 Bodrum Camii - Eski adıyla Mireleon Laleli'dedir. 15. yüzyılda camiye çevrilmiştir.
 Arap Camii - Eski adıyla Aziz Dominik katedrali ve Aziz Pavlus şapeli Galata'dadır. Fetihten sonra camiye çevrilmiştir
 Turhan Sultan Camii      adı    St. John Baptist Kilisesi  Sonra Camiye çevrilmiştir
 Florya Eski Cami
 Alemdağ Vakıf Camii

İznik

 Ayasofya - 7'nci yüzyılda inşa edilen kilise, 787 yılında Hristiyanlıkla ilgili önemli kararların alındığı 7. konsile ev sahipliği yapmıştır. 1331'te Orhan Gazi, İznik'i fethetmesinden sonra camiye dönüştürdü. 1935'te restorasyon sonrası müze olarak kullanılan yapı,   6 Kasım 2011 tarihinde yeniden camiye dönüştürüldü.

Kalkan

 Koca Mustafa Camii - eskiden Meryem Ana Kilisesi

Karadeniz Ereğli
 Orhangazi Camii / Ayasofya Kilisesi

Kars

 Kümbet Camii - Kars'ta Ermeni kilisesi olarak 10. yüzyılda yapılmış, ilk olarak 1064 yılında camiye çevrilmiştir. 1964'te müze haline getirilen bina 1993'te yeniden cami oldu.
 Fethiye Camii - Eski ismi ile Aleksandr Nevski Kilisesi, Ruslar tarafından hristiyan kilisesi olarak yapılmış, 1970'lere kadar spor salonu haline getirilen bina 1985'te camiye çevrilmiştir.

Kaş
 Yeni Camii (Kilise Camii)

Malatya
 Hacı İlyas Camii - 1890'da inşa edilmiştir ve duvarları kerpiçtir.

Mardin
 Ulu cami Deyrulzfaran Manastırı olarak adlandırılmıştır. Kurulduğu dönemden kalma mozaikler bugün de durmaktadır. Canlı bir tarih görünümünde olan manastırın en büyük özelliklerinden biri de içinde 52 Süryani patriğinin mezarlarının bulunmasıdır. Cami olmuştur.

Niğde

 Aktaş Kilise Camii
 Fertek Kilise Camii

Safranbolu

 Ulu Camii

Silivri

 Selimpaşa Tarihi Eski Camii
 Ortaköy Tarihi Camii - eski ismi ile Aziz Dimitri Kilisesi

Sürmene

 Dirlik Köyü Camii

Tirilye

 Fatih Camii - Eski ismi Aya Todori'dir

Trabzon

 Ayasofya - 1260 yılında açılan kilise, 1584 yılında camiye çevrildi. 1964 yılında müze hâline getirildi. 28 Haziran 2013 Cuma günü yeniden cami oldu.
 Ortahisar Fatih Camii - Yapı altınbaşlı Meryem Kilisesi Chrysokephalos olarak adlandırılmıştır. Kuruluşu 914 yılına kadar inmektedir. Bu yapının manastır içerisinde bazilikalı planlı olarak yapıldığı sanılmaktadır. Bugünkü planın esası 12. yüzyılda gerçekleştirilmiş olmalıdır. Araştırmacılar yapının 6 esas onarım devri geçirdiğini belirtmişlerdir. Ana plan Yunan haçı şeklindedir. Üç nefli olan yapının apsisi içten yuvarlak dıştan çokgendir. Bir iç ve bir dış narteksi vardır. Kuzey girişi 14. Yüzyılda inşa edilmiştir. Merkezi kubbe pandantiflere oturur ve 12 köşeli yüksek bir kasnağa sahiptir. Zamanında şehrin baş kilisesi, katedrali olduğu için yapının süslemesine önem verilmiştir. Freskler bugün sıvanmıştır. Bema duvarlarında ve zeminde opus sectile tarzında mozaik süsleme yer almaktadır. Fetihten sonra camiye çevrilmiş ve belki de Fatih, ilk Cuma namazını burada kılmıştır. Fatih Medresesi de yapıya bitişik olarak kurulmuştur.
 Kudrettin Camii - St.Philip Kilisesi olarak da bilinir ve 14. yüzyılda yapılmıştır.

Vize

 Gazi Süleyman Paşa Camii veya Küçük Ayasofya

Yozgat

 Fatih Camii

Suriye

Humus
 Büyük El Nuri Camii - Humus, Suriye'de, El Şüheyda Meydanı'nda, şehrin tarihi çatılı geleneksel pazarlarına (souk) yakın konumda bulunan bir camidir. Roma Dönemi'nde tapınak iken, Bizans Dönemi'nde kilise yapılmış, Suriye'nin müslümanlarca fethiyle de camiye çevrilmiştir.

Şam
 Emevî Camii - MÖ 64 yılında Roma döneminde Jüpiter'e adanmış bir pagan tapınağı olarak inşa edilmiş olan yapı, 391 yılında Roma İmparatoru I. Theodosius tarafından Vaftizci Yahya'ya adanmış bir Hristiyan bazilikasına dönüştürüldü. 634 yılında, Şam'ın müslümanlar tarafından alınmasından sonra, Ebu Ubeyde bin Cerrah'ın  gözetimi altında 635 yılında yapıya eklemelerle camiye çevrilmiştir.

Ukrayna

Kamyanets-Podilski
 Aziz Peter ve Aziz Paul Katedrali - Polonya bölgeyi 27 yıl sonra osmanlılardan geri fethedince, kiliseye eklenen minarenin tepesine Meryem heykeli yerleştirmişlerdir. Böylece minare bir Meryem Sütununa çevrilmiştir.

Yunanistan

Hanya

 San Nicolo Kilisesi - Osmanlı zamanında çan kulesi yıkılıp yerine minare yapılmıştır. Bina günümüzde tekrar Kiliseye dönüştürülmüştür ve yeni bir çan kulesi eklenmiştir

Rodos
Bu kiliseler osmanlı zamanında cami olarak kullanılmıştır ve birer minare eklenmiştir.

 Archaggelos Michail Kilisesi
 Aya Kiriaki Kilisesi
 Aya Triada Kilisesi
 Hurmalı Mescidi - San Marco Kilisesi
 San Nikolaos Kilisesi

Selanik

 Aya Apostoli - Camiye dönüştürüldüğü zaman aralığında Soğuk Su Camii ismi verilmiş
 Aya Dimitri Kilisesi
 Aya Ekaterini Kilisesi  - Αγία Αικατερίνη
 Ayasofya
 İlyas Kilisesi - Binanın Cami olduğu süreçte Saraylı Camii adını taşımıştır. Günümüzde yine kilisedir.
 Latomos Kilisesi
 Panagia Acheiropoietos - Camiye dönüştürüldüğü zaman aralığında Eski Cuma Camii ismi verilmiş
 Rotunda - Bina günümüzde Müze durumundadır. Eski ismi Sultan Hortaç Camii veya Aya Georgios Kilisesidir.

Kaynakça
 Sennur Sezer-Adnan Özyalçıner, Üç Dinin Buluştuğu Kent İstanbul, İnkılap Y., İst. 2003.

Kilise listeleri

Camiye çevrilen kiliseler listesi


SFA may refer to:

In science and technology

In medicine
 Superficial femoral artery, a large artery in the thigh

In chemistry
 Saturated fatty acid, a type of fatty acid with no double bonds
 Segmented flow analysis, a technique and class of instrument used in chemical analysis
 Sodium fluoroacetate, an organofluorine chemical compound, and the sodium salt of fluoroacetic acid

In physical science and engineering
 Substance flow analysis, a method of analyzing the flows of a material in a well-defined system
 Surface forces apparatus, a scientific instrument and technique
 Svenska Flygmotor Aktiebolaget late 1940s Swedish aero-engine manufacturer

Other uses in science and technology
 Sales force automation, information systems used in customer relationship marketing
 Simple feature access, a standard storage and access model for geographical data
 Single Frequency Approach, an aviation procedure
 Stochastic Frontier Analysis, a method of economic modeling
 Striker Fired Action, in firearms

Organizations

In education
 Sabena Flight Academy, Belgium
 Skills Funding Agency, England
 Stephen F. Austin State University, Nacogdoches, Texas, US
 Success for All, school curricula, US

Other organizations
 Space Force Association
 Special Forces Association
 Free Syrian Army
 Maghaweir al-Thowra, officially the Syrian Free Army
 Somali Film Agency, a film regulatory body
 Student/Farmworker Alliance, Immokalee, Florida, US
 Swedish Fortifications Agency
 Singapore Food Agency

Sports
 Scottish Football Association, the football governing body in Scotland
 Sudan Football Association
 Sarawak FA, a Malaysian association football club
 Selangor FA, a Malaysian association football club
 Stephen F. Austin Lumberjacks and Ladyjacks, the athletic program of Stephen F. Austin State University

Other uses
 Jonathan Davis and the SFA, an American metal band
 Super Furry Animals, a Welsh rock band
 Stratford International station
 Six Flags America, an amusement park in Bowie, MD Six Flags AstroWorld, a former amusement park located in Houston, Texas

SFA


Dragoste de viață (Amor à Vida) este o telenovelă braziliană din 2013-2014, difuzată în România de canalul Acasă TV.

Distribuție

Referințe

Legături externe

Telenovele braziliene

Dragoste de viață


Imed Louati (født den 11. oktober 1993 in Sfax, Tunesien) er en tunesisk fodboldspiller, der er angriber for den libysk fodbold klub Al-Nasr SC.

Karriere

CS Sfaxien
Louati begyndt sin fodboldkarriere i den tunesiske klub CS Sfaxien i 2012. Han fik sin førsteholdsdebut for klubben den 1. september 2012 mod EGS Gafsa, hvor han blev skiftet ind i stedet for Fakhreddine Ben Youssef i det 82. minut. Hans træner, Philippe Troussier, anså ham for at have en stor fremtid.

Hangzhou Greentown
Den 8. januar 2015 offentliggjorde CS Sfaxien, at Louati var blevet udlejet til Hangzhou Greentown i Chinese Super League de næste seks måneder. Her var Philippe Troussier i mellemtiden blevet træner. Hangzhou Greentown bekræftede først lejemålet den 28. januar 2015.

I juni 2015 gjorde Hangzhou Greentown lejeaftalen til en permanent kontrakt, men da Troussier blev fyret i klubben, blev Louati udlejet til Gyeongnam FC allerede en måned senere.

Louati nåede at spille 14 kampe og score et mål for Hangzhou Greentown i den bedste kinesiske liga.

Dalkurd FF
Louati var i efteråret 2016 udlejet til svenske Dalkurd FF i den næstbedste række. Han scorede tre mål i fem kampe inden han fik en korsbåndsskade og var ude resten af året.

Vejle Boldklub
Den 9. februar 2017 annoncerede Vejle Boldklub på klubbens hjemmeside, at Imed Louati var rejst med holdet på træningslejr i Tyrkiet forud for foråret i 2016/2017-sæsonen. Klubben skrev desuden, at Louati undervejs på den 12 dage lange træningslejr ville sætte sin signatur på en aftale med traditionsklubben. Handlen var en fri transfer, da Louatis kontrakt med  Hangzhou Greentown udløb i januar 2017. Vejle Boldklubs kendskab til Louati var stort, da hans cheftræner i Dalkurd FF, Johan Sandahl, i vinterpausen blev assistenttræner i VB.

Han fik sin officielle debut i den tredje ligakamp i foråret 2017, da han som indskifter kom på banen til de sidste 26 minutter i udesejren over AB. I den efterfølgende hjemmekamp mod Vendsyssel FF scorede han sit første mål for Vejle Boldklub. I hans første halvsæson scorede han fire mål i ti kampe for klubben.

I den efterfølgende 2017/2018-sæson blev Louati ligatopscorer for VB, da han med 10 mål var med til at sikre klubben førstepladsen i landets næstbedste række og dermed sikre oprykning til Superligaen.

Titler
CS Sfaxien
 CAF Confederation Cup: 2013
 Tunisian Ligue Professionnelle 1: 2012–13

References

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Fodboldspillere fra Tunesien
Fodboldspillere fra Hobro IK

Imed Louati


Yannick B. Gélinas, née en 1974 en Montérégie, est une vidéaste, artiste en arts numériques et poète québécoise.

Biographie
Yannick B. Gélinas est née en 1974 en Montérégie. Elle détient un baccalauréat en communication et une maîtrise de recherche-création en multimédia de l'Université du Québec à Montréal.

Gélinas réalise des documentaires, reportages et projets multimédias depuis 1998. Elle a travaillé sur de nombreux projets notamment pour l'Office National du Film du Canada, le Conseil des arts de Montréal, Silence On Court!, la Société des Arts Technologiques, la Ville de Montréal, le Grand Prix du Conseils des arts de Montréal et le Labo NT2 de l'Université du Québec à Montréal.

Elle a réalisé plusieurs œuvres interactives inspirées par le plaisir de vivre: « Sa philosophie de mordre la vie est le sujet central de ses œuvres. Fascinée par la danse et la poésie, elle réalise vidéos et œuvres multimédias qui recoupent sa passion ».

Elle a publié deux recueils de poésie interactive chez Planète rebelle, Mordre; suivi de Parenthèse, en 2000, et L'emportement; suivi de Plaisirs, le film en 2006, tous deux des « portraits vidéo et de textes poétiques où l'auteure se livre dans une poésie du quotidien». L'Agence TOPO distribue ces deux publications de Planète rebelle, vu les projets multimédias qu'ils comportent.

Elle a également réalisé un essai multimédia, Uamh an Oir - Cave of Gold, portant sur les légendes et chansons traditionnelles et la culture gaéliques en 2000. Gélinas a réalisé ce projet d'adaptation d'un film d'art en version interactive pour cédérom en Écosse, projet qui fut distribué par le réseau d'héritage culturel écossais SCRAN .

Elle a collaboré avec le chorégraphe Paul-André Fortier, en réalisant en 2008 le documentaire Journal d'un danseur nomade qui relate le périple de danse du chorégraphe avec son solo 30x30 de Montréal à NewCastle en passant par le Japon.

En 2013, elle obtient le Prix Gémeaux du meilleur documentaire en culture pour son documentaire From Montreal diffusé sur Télé-Québec, portant sur la scène musicale montréalaise indépendante.

Impliquée auprès de la communauté culturelle montréalaise, elle est active depuis le début de son parcours. Dès 2001, Gélinas siège pendant deux ans sur le conseil d'administration de l'organisme en art médiatique Champs libre, qui organisait des événements et manifestations d'art médiatiques au tournant des années 2000. De 2007 à 2010, elle a été membre du conseil d'administration de l'Agence TOPO, centre d'artiste en création numérique. Elle a ensuite siégé comme vice-présidente de l'Association des réalisateurs et réalisatrices du Québec (ARRQ) de 2010 à 2012, où elle a été responsable d'un comité consultatif sur l'impact du web sur la réalisation. En 2017, elle s'est impliquée auprès de la Commission numérique de Culture Montréal, dont l'objectif est de rassembler les forces vives de l'art et de la créativité numériques. Impliquée d'abord à titre de secrétaire de la Commission numérique, elle devient ensuite présidente du comité création en 2020 avec le mandat d'être à l'écoute du cœur créatif montréalais et de créer des maillages avec l'industrie.

Elle vit à Montréal « où elle s'engage dynamiquement en art numérique et dans des projets documentaires à propos de conscience écologique. ».

Œuvres

Poésie
 Mordre; suivi de, Parenthèse, Montréal, Planète rebelle, 2000,
 L'emportement; suivi de, Plaisirs, le film, recueil de poèmes et essai poétique vidéo, Montréal, Planète rebelle, 2006,

Filmographie

 À la recherche d'Augusta, documentaire avec Jo Lechay, 1998, vidéo, , Vidéo Femmes (réalisatrice)
 Fenêtre sur le centre-sud, 1998, installation documentaire vidéo interactive, Images du futur (réalisatrice)
 Uamh an Oir / Cave of gold, 1999, interactif, Edinburgh Film Workshop Trust (réalisatrice)
 Parenthèse, 2000, interactif, Planète rebelle (réalisatrice)
 Impérial, 2003,  (réalisatrice, monteuse)
 Autoportrait en tableaux, cdrom, 2004, interactif, Navigations technologiques (cdrom collectif), VLB (réalisatrice)
 Silence on court!, 2001-2005, Office national du film, webzines (réalisatrice)
 Neighbourhood Deliveries / Un quartier à livrer, ONF, 2005,  (monteuse)
 Plaisirs, 2006, , Planète rebelle (réalisatrice)
 Journal d'un danseur nomade, Fortier Danse-Création, 2008,  (réalisatrice)
 From Montreal, 2012, Télé-Québec,  (réalisatrice)
 Les entretiens Fab City, série d'entrevues sur les grandes valeurs de la Fabcity, 2021, Communautique (réalisatrice)

Prix et honneurs

 2013 - Prix Gémeaux meilleur documentaire - culture pour From Montreal
 1998 - Festival de Video Danza de Buenos Aires (Argentine) - Mention d'honneur meilleur documentaire pour le court-métrage À la recherche d'Augusta
 1996 - Festival des films du Monde, mention spéciale catégorie vidéo expérimentale pour le court-métrage de danse Extremis

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Planète rebelle

Liens externes
 https://yannickgelinas.wordpress.com/

Femme de lettres québécoise
Naissance en 1974
Poétesse québécoise
Naissance en Montérégie
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Yannick B. Gélinas


Fred Essler, né le  à Vienne (Autriche) et mort le  à Woodland Hills (Californie), est un acteur américain, d'origine autrichienne.

Biographie

Filmographie partielle

Au cinéma
 1943 : Les bourreaux meurent aussi (Hangmen Also Die!) de Fritz Lang
 1943 : Le Chant de Bernadette (The Song of Bernadette) de Henry King
 1944 : Passage pour Marseille (Passage to Marseille) de Michael Curtiz
 1944 : Le Masque de Dimitrios (The Mask of Dimitrios) de Jean Negulesco
 1945 : L'Intrigante de Saratoga (Saratoga Trunk) de Sam Wood
 1945 : La Rue rouge (Scarlet Street) de Fritz Lang
 1948 : La Course aux maris (Every Girl Should Be Married) de Don Hartman
 1951 : Le peuple accuse O'Hara (The People Against O'Hara) de John Sturges
 1953 : Houdini le grand magicien (Houdini) de George Marshall
 1955 : La Conquête de l'espace (Conquest of Space) de Byron Haskin
 1960 : Café Europa en uniforme (G.I. Blues) de Norman Taurog
 1964 : La Reine du Colorado (The Unsinkable Molly Brown) de Charles Walters

À la télévision
 1952 : Les Aventures de Superman (Adventures of Superman)  (série télévisée, 1 épisode)
 1953 : The Lone Ranger  (série télévisée, 1 épisode)
 1959 : Maverick  (série télévisée, 1 épisode)
 1959 : Alfred Hitchcock présente (Alfred Hitchcock Presents)  (série télévisée, 1 épisode)
1960 : Peter Gunn (série télévisée, 1 épisode)
1960 : Perry Mason (série télévisée, 1 épisode)
1961 : Monsieur Ed, le cheval qui parle (Mister Ed) (série télévisée, 1 épisode)
1962 : Cheyenne (série télévisée, 1 épisode)
1962 : 77 Sunset Strip (série télévisée, 2 épisodes)

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1895
Naissance à Vienne (Autriche)
Acteur américain
Décès à Woodland Hills
Décès en janvier 1973
Décès à 77 ans
Naissance en Autriche-Hongrie

Fred Essler


رئيس رقباء اسم رتبة عسكرية تستخدم في السعودية وهي أعلى رتبة في رتب ضباط الصف. تليها مباشرة رتبة ملازم وتسبقها رتبة رقيب أول، وتعرف في السودان أيضاً.

ترتيبها بين الرتب

في السعودية
 جندي
 جندي أول
 عريف
 وكيل رقيب
 رقيب
 رقيب أول
 رئيس رقباء

شروطها

في السعودية
شروط الترقية إلى رتبة رئيس رقباء هي كالتالي:
 مضي المدة المقررة من رتبة رقيب أول إلى رتبة رئيس رقباء وهي
 أربع سنوات على الأقل.
 نجاحه في اختبار الترقية.
 حصوله على المؤهل العلمي.
 اجتيازه للدورات الحتمية بنجاح.
 توصية قائد وحدته بترقيته.
 وجود شاغر في التشكيلات للرتبة التي سيرقى إليها على أن تكون ملائمةً لتخصصه.

شروط الترقية من رتبة رئيس رقباء إلى رتبة ملازم فهي كالتالي:
 مضي المدة المقررة من رتبة رئيس رقباء إلى رتبة ملازم وهي خمس سنوات على الأقل.
 نجاحه في اختبار الترقية.
 حصوله على المؤهل العلمي.
 اجتيازه للدورات الحتمية بنجاح.
 توصية قائد وحدته بترقيته.
 وجود شاغر في التشكيلات للرتبة التي سيرقى إليها على أن تكون ملائمةً لتخصصه.
 وجود أمر من القائد الأعلى للقوات المسلحة ( وهو الملك ) بناء على توصية الوزير.

مصادر

في السعودية
 نِظام خدمة الأفراد (من موقع هيئة الخبراء بمجلس الوزراء).

أركان عسكرية
الرتب العسكرية للكومنولث
رتب الشرطة
رتب جنود الولايات المتحدة العسكرية
رتب عسكرية سابقة لكندا
رتب عسكرية عربية
رتب عسكرية في أستراليا
رتب عسكرية في الجيش البريطاني
رتب عسكرية في القوات المسلحة الأمريكية
رتب عسكرية في سنغافورة
رتب عسكرية في كندا

رئيس رقباء (رتبة عسكرية)


Katerina Sakellaropoulou (Κατερίνα Σακελλαροπούλου, rođena u Solunu 30. svibnja 1956.) grčka je političarka koja od 2020. vrši dužnost predsjednice Grčke. Prva je žena na tom položaju u grčkoj povijesti.

Biografija
Sakellaropoulou je studirala pravo na Nacionalnom sveučilištu u Ateni, a postdiplomski studij javnog prava završila je na sveučilištu u Parizu.  U listopadu 2015. imenovana je potpredsjednicom Državnog vijeća, a u listopadu 2018. postala je prva predsjednica ustavnog suda Grčke, nakon jednoglasnog glasanja u Grčkom parlamentu.

Kandidatura i izbor za Predsjednicu Grčke
Dana 15. siječnja 2020.  grčki premijer, Kyriakos Mitsotakis (Κυριάκος Μητσοτάκης), kandidirao ju je za mjesto predsjednika Grčke. Dana 22. siječnja 2020. Grčki parlament tajnim je glasovanjem s 261 glasom za izabrao Sakellaropoulou za prvu Predsjednicu Grčke u njezinoj povijesti. Svečana inauguracija održana je 13. ožujka 2020. Na njoj je Sakellaropoulou pred zastupnicima grčkog parlamenta prisegla za grčku predsjednicu na mandat od 5 godina.

Izvori

Grčki političari
Predsjednici

Katerina Sakellaropoulou


Preskočica (lat. Succisella), biljni rod od pet vrsta jednogodišnjeg raslinja iz potporodice češljugovki, dio porodice kozokrvnica

Rod je raširen po Europi, a u Hrvatskoj je zastupljen od dvije vrste, to su Peterova preskočica (Succisella petteri ) koja raste po močvarnim travnjacima busike i još neistražena južna ili vriežovita preskočica (Succisella inflexa).

Vrste
 Succisella andreae-molinae Pajarón & Escudero
 Succisella carvalhoana (Mariz) Baksay
 Succisella inflexa (Kluk) Beck
 Succisella microcephala (Willk.) Beck
 Succisella petteri (J.Kern. & Murb.) Beck

Vanjske poveznice

Izvori

Češljugovke

Preskočica


Split Screens, hrvatski dokumentarno-esejistički film. Režirao ga je Bruno Pavić, a producirala Silvana Dragun.

Tema
Film je o sredozemnom identitetu i kulturnoj baštini grada Splita. Bavi se ispitivanjem uloge svečanosti Dana Dioklecijana i Sudamje u mentalitetu grada, te kako se različiti akteri odnose prema javnom prostoru i povijesnom nasljeđu. Prolaznike se pita nekoliko pitanja na temu simbola grada — cara Dioklecijana i mučenika sv. Dujma. Na osnovi toga gledatelju se otkriva koliko Splićani poznaju svoju povijest i kako se odnose prema ''vertikalama grada'' (prvotni naziv filma), uzevši u obzir da su te ''vertikale'' u stvari mučenik i njegov progonitelj.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi
Split

Split Screens


Moana este un film animat, fiind al 57-lea animație realizată de Walt Disney. Potrivit primelor descrieri, filmul este "povestea unei aventuri mitice care a avut loc acum 2 000 de ani în insulele sudice ale Oceanului Pacific". Premiera mondială a avut loc pe 23 noiembrie 2016.

Filmul a fost regizat de John Musker și Ron Clements, compozitorul este Mark Manchin. Unul dintre personajele principale, semizeul Maui, a fost dublat de actorul american Dwayne Johnson.

Referințe

Filme din 2016
Filme de animație americane
Filme în limba engleză
Filme americane

Moana (2016)


Sven Olof Joachim Palme (30 Ocak 1927, Stokholm - 28 Şubat 1986, Stokholm), İsveçli sosyal-demokrat siyasetçi, İsveç'in 1969–1976 ve 1982–1986 yılları arasında iki dönem görev yapmış eski başbakanı. Olof Palme, silahsızlanmayı destekleyen o dönemde en önemli politikacılardan biriydi. Üçüncü dünya ülkelerinin ihtiyaçlarının göz önüne alınması için de gayret sarf etti. Şubat 1986'da gerçekleşen suikast, aydınlatılamadı ve katillerin kimlikleri belirlenemedi.
Palme suikastı dosyasının Başsavcısı Krister Petersson, basına yaptığı açıklamada, katil zanlısının 2000 yılında ölen Stig Engström olduğunu söyledi. Engström'un cinayeti tek başına işlediği sonucuna vardıklarını belirten Petersson, ölen katil zanlısını sorgulama ihtimalleri kalmadığı için artık dosyayı kapatmak durumunda kaldıklarını belirtti.

Hayatı
Palme, Stockholm'ün Östermalm semtinde üst sınıf, muhafazakar Lutheran bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Palme ailesi, Hollandalı kökenlidir ve von Sydows ve Wallenbergs gibi diğer bazı önde gelen İsveçli ailelerle akrabadır. Babası Gunnar Palme bir iş insanı, Sven Theodore Palme ve Barones Hanna Maria von Born-Sarvilahti'nin oğluydu. Onun aracılığıyla Olof Palme, Danimarka ve Norveç Kralı I.Frederick'in soyundan olduğunu iddia etti. Annesi Elisabeth von Knieriem, Baltık Alman tüccarlarından geliyordu; 1915'te Rusya'dan İsveç'e mülteci olarak gelmişti. Elisabeth'in büyük-büyük-büyük dedesi Johann Melchior von Knieriem (1758–1817), 1814'te Rusya İmparatoru I. Aleksandr tarafından yüceltilmişti. Büyük büyükbabası Alexander von Knieriem (1837–1904) Rusya İmparatorluğu Senatosu'nun başsavcısı, senatör ve Rusya İmparatorluk Devlet Konseyi'nin üyesiydi. Von Knieriem ailesi, Baltık şövalyeliğinin hiçbir üyesi olarak sayılmaz. Palme'nin babası altı yaşındayken öldü. Geçmişine rağmen, siyasi yönelimi Sosyal Demokrat tutumlardan etkilenmeye başladı. Derin ekonomik eşitsizliği ve ırk ayrımcılığını gördüğü Üçüncü Dünya'nın yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri'ne yaptığı seyahatler bu görüşlerin gelişmesine yardımcı oldu.

Hastalıklı bir çocuk olan Olof Palme, eğitimini özel öğretmenlerden aldı. Çocukken bile iki yabancı dil bilgisi kazandı (Almanca ve İngilizce). İsveç'in birkaç konut lisesinden biri olan Sigtunaskolan Humanistiska Läroverket'te okudu ve 17 yaşında yüksek notlarla üniversite giriş sınavını geçti. Ocak 1945'te orduya çağrıldı ve 1945-1947 yılları arasında Svea Topçu Alayı'nda zorunlu askerlik yaptı ve 1956'da topçu kaptanı rütbesine sahip bir yedek subay oldu. Mart 1947'de askerlik görevinden taburcu olduktan sonra Stockholm Üniversitesi'ne kaydoldu.

Burslu olarak, 1947'den 1948'e kadar Ohio'nun merkezinde küçük bir liberal sanat okulu olan Kenyon College'da okudu, öğrenci topluluğundaki radikal tartışmalardan ilham alan BA derecesiyle mezun oldu, Friedrich Hayek'in The Road to Serfdom üzerine eleştirel bir makale yazdı. Palme, o zamanlar Walter Reuther tarafından yönetilen Birleşik Otomobil İşçileri sendikası üzerine kıdemli onur tezini yazdı. Mezun olduktan sonra ülkeyi dolaştı ve sonunda Detroit'e gitti ve burada kahramanı Reuther birkaç saat süren bir röportajı kabul etti. Daha sonraki yıllarda, Palme, daha sonraki birçok Amerikan ziyareti sırasında düzenli olarak, Birleşik Devletler'in onu bir sosyalist yaptığını, çoğu zaman kafa karışıklığına neden olan bir açıklama yaptı. Amerika deneyimi bağlamında, Palme'nin Amerika'da bulduğu şeyden geri püskürtülmesi değil, ondan ilham almış olmasıydı.

ABD ve Meksika'da otostop yaptıktan sonra Stockholm Üniversitesi'nde hukuk okumak için İsveç'e döndü. 1949'da İsveç Sosyal Demokrat Partisi'ne üye oldu. Üniversitede geçirdiği süre boyunca, Palme, İsveç Ulusal Öğrenci Birliği ile birlikte çalışarak öğrenci siyasetine dahil oldu. 1951'de Stockholm'deki sosyal demokrat öğrenci derneğinin bir üyesi oldu, ancak o sırada siyasi toplantılarına katılmadığı iddia edildi. Ertesi yıl İsveç Ulusal Öğrenci Birliği Başkanı seçildi. Öğrenci bir politikacı olarak uluslararası meselelere odaklandı ve Avrupa'yı dolaştı.

Palme, sosyal demokrat olmayı üç ana etkiye bağladı:

 1947'de Sosyal Demokrat Ernst Wigforss, muhafazakar Jarl Hjalmarson ve liberal Elon Andersson arasındaki vergiler üzerine bir tartışmaya katıldı.
 1940'larda Amerika Birleşik Devletleri'nde geçirdiği zaman, Amerika'da sınıf bölünmesinin ne kadar geniş olduğunu ve siyah insanlara karşı ırkçılığın kapsamını fark etmesini sağladı.
 1953'te Asya'ya, özellikle Hindistan, Sri Lanka, Burma, Tayland, Singapur, Endonezya ve Japonya'ya yaptığı bir gezi, gözlerini sömürgecilik ve emperyalizmin sonuçlarına açmıştı.

Palme bir ateist idi.

Siyasi kariyeri
1953'te Palme, sekreterliğinde çalışmak üzere sosyal demokrat başbakan Tage Erlander tarafından işe alındı. 1955'ten itibaren İsveç Sosyal Demokrat Gençlik Ligi'nin yönetim kurulu üyesiydi ve Gençlik Ligi Koleji Bommersvik'te ders verdi. Ayrıca İşçi Eğitim Derneği'nin bir üyesiydi.

1957'de parlamento üyesi olarak seçildi (İsveççe: riksdagsledamot), Jönköping İlçesini Riksdag'ın doğrudan seçilen İkinci Dairesinde (Andra kammaren) temsil etti. 1960'ların başında Palme, Uluslararası Yardım Ajansı'nın (NIB) bir üyesi oldu ve gelişmekte olan ülkelere yardım ve eğitim yardımı ile ilgili soruşturmalardan sorumluydu. 1963 yılında Kabine Ofisinde Portföysüz Bakan olarak Bakanlar Kurulu üyesi oldu ve Başbakan Tage Erlander'e yakın siyasi danışman olarak görevini sürdürdü. 1965'te Ulaştırma ve Haberleşme Bakanı oldu. Onu özellikle ilgilendiren bir konu, ticari çıkarlardan bağımsızlıklarını sağlarken radyo ve televizyonun daha da gelişmesiydi. 1967'de Eğitim Bakanı oldu ve ertesi yıl, hükûmetin üniversite reformu planlarını protesto eden sol görüşlü öğrencilerin sert eleştirilerinin hedefi oldu. Protestolar, Stockholm'deki Öğrenci Birliği Binasının işgal edilmesiyle doruğa ulaştı; Palme oraya geldi ve öğrencileri rahatlatmaya çalıştı ve onları davalarının peşinden gitmek için demokratik yöntemler kullanmaya çağırdı. Parti lideri Tage Erlander 1969'da istifa ettiğinde Palme, Sosyal Demokrat parti kongresi tarafından yeni lider seçildi ve Erlander'in yerini Başbakan olarak aldı.

Temmuz 1987'de BM Namibya Komiseri olarak atanan himayesi ve siyasi müttefiki Bernt Carlsson, 21 Aralık 1988'de İskoçya'nın Lockerbie kentinde 103 numaralı Pan Am Uçuşunun bombalanmasında öldürüldü.

Palme'nin insanların duyguları üzerinde derin bir etkisi olduğu söyleniyordu; solda çok popülerdi, ancak çoğu liberal ve muhafazakar tarafından şiddetle nefret ediliyordu. Bu kısmen onun uluslararası faaliyetlerinden, özellikle de ABD dış politikasına yönelik olanlardan ve kısmen de saldırgan ve açık sözlü tartışma tarzından kaynaklanıyordu.

Suikast
28 Şubat 1986 gecesi eşi ve oğlu ile sinemadan evine (her zaman olduğu gibi korumasız olarak) dönerken faili meçhul bir cinayete kurban gitti. Palme suikastı davasında yargılanıp aklanan tek zanlı Christer Pettersson, 16 Eylül 2004'te esrarengiz bir biçimde öldü.
Palme suikastı dosyasının Başsavcısı Krister Petersson, basına yaptığı açıklamada, katil zanlısının 2000 yılında ölen Stig Engström olduğunu söyledi. Engström'un cinayeti tek başına işlediği sonucuna vardıklarını belirten Petersson, ölen katil zanlısını sorgulama ihtimalleri kalmadığı için artık dosyayı kapatmak durumunda kaldıklarını belirtti.

Abdullah Öcalan; suikastin arkasında bir zamanlar eşi olan Kesire Yıldırım'ın olabileceğini iddia etmiştir.

Mirası
Kulu, Türkiye'de yer alan ve 1972'de yapılan bir parka, Palme'nin öldürüldüğü 1986 yılında kendisinin adı verilmiştir. Yine Türkiye'de, Karşıyaka ile Dikili'de yer alan birer park ile Tunceli'deki bir cadde, kendisinin ismini taşımaktadır. Almanya, Arjantin, Avusturya, Birleşik Krallık, Brezilya, Cezayir, Danimarka, Dominik Cumhuriyeti, Fransa, Güney Afrika Cumhuriyeti, Hindistan, Hollanda, Irak, İspanya, İsveç, İtalya, Kuzey Makedonya, Macaristan, Mozambik, Namibya, Sırbistan, Rusya ve Yunanistan'da da kendisinin adını taşıyan cadde ve sokaklar bulunmaktadır.

Bakınız: Olof Palme Caddesi

Kaynakça

1927 doğumlular
1986 yılında ölenler

Olof
İsveç başbakanları
İsveçli ulaştırma bakanları
İsveç eğitim bakanları
İsveçli Protestanlar
İsveçli antikomünistler
Soğuk Savaş'ta liderler
İsveç'te ateşli silahtan ölenler
Suikast sonucu ölen İsveçli siyasetçiler
Faili meçhul cinayetler
İsveç Sosyal Demokrat Partisi üyeleri
Siyasi parti liderleri
Sosyal demokratlar
Demokratik sosyalistler

Olof Palme


Hain ist ein Ortsteil von Kleinfurra im Landkreis Nordhausen in Thüringen.

Lage
Hain liegt am westlichen Ende des Höhenzuges Windleite, der sich über Sondershausen bis hoch nach Hain zieht. Die Bundesstraße 4 nutzt die allmähliche natürliche Steigung und zweigt auf der Anhöhe bei Hain nach Norden Richtung Nordhausen ab. In der Rechtskurve beginnt die Landesstraße 2083, die unten im Tal der Wipper die Landesstraße 1034 kreuzt. Unwegsame Hänge sind bewaldet, die anderen Flächen werden landwirtschaftlich genutzt.

Geschichte
Am 18. Mai 876 wurde der Ort erstmals urkundlich genannt. 250 Personen wohnen im landwirtschaftlich geprägten Ortsteil.
Die Filialkirche von Hain ist eine romanische Saalkirche aus dem 13. Jahrhundert mit Chorturm und eingezogener halbrunder Apsis.

Sehenswürdigkeiten
 Dorfkirche Hain

Verein
 Hainer Kirmesgesellschaft e. V.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Nordhausen
Kleinfurra
Ersterwähnung 876
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Nordhausen)
Gemeindeauflösung 1974

Hain (Kleinfurra)


Diese Liste von Burgen und Schlössern im Regierungsbezirk Oberbayern ist ein Verzeichnis von historischen Orten, wie Burgen, Schlössern, Herrensitzen, Festungen, Motten, Burgställen und Wehrkirchen auf dem Territorium des heutigen Regierungsbezirks Oberbayern, aufgeteilt in kreisfreie Städte und Landkreise. Die Liste von Burgen und Schlössern in Bayern ist in weitere Listen für die Regierungsbezirke Niederbayern, Oberpfalz, Oberfranken, Mittelfranken, Unterfranken und Schwaben unterteilt. Nicht aufgeführt sind Zier- und Nachbauten, die nie als Wohngebäude oder zur Verteidigung genutzt wurden.

Regierungsbezirk Oberbayern

Ingolstadt

München

Siehe auch:
 Liste der Burgen und Schlösser in München
 Liste der Burgställe in München

Landkreis Altötting

Landkreis Bad Tölz-Wolfratshausen

Landkreis Berchtesgadener Land

Landkreis Dachau

Landkreis Ebersberg

Landkreis Eichstätt

Landkreis Erding

Siehe auch: Liste der Burgen, Schlösser und Edelsitze im Isental und Umgebung

Landkreis Freising

Landkreis Fürstenfeldbruck

Landkreis Garmisch-Partenkirchen

Landkreis Landsberg am Lech

Landkreis Miesbach

Landkreis Mühldorf am Inn

Landkreis München

Siehe auch: Burgställe im Landkreis München

Landkreis Neuburg-Schrobenhausen

Landkreis Pfaffenhofen an der Ilm

Landkreis Rosenheim

Landkreis Starnberg

Landkreis Traunstein

Landkreis Weilheim-Schongau

Einzelnachweise

!Oberbayern
!
Bayern Oberbayern
!

Liste von Burgen und Schlössern in Oberbayern


ألكسندر سيلكريك أو سيلكريج (1676 - 13 ديسمبر 1721) ، هو بحار اسكتلندي كانت قصته النموذج الأولي لقصة روبنسون كروزو، ولا يعرف تاريخ مولده لكنه على الأرجح كان لارغو في إقليم فايف الإسكتلندي وكان ابن اسكافي وركب البحر عام 1695 ورافق جماعة من القراصنة في المحيط الهادي عام 1703 وأصبح بعدها قائد سفينة لمطاردة القراصنة. ففي مايو 1703 انضم لدامبير في رحلة لمطاردة القراصنة في البحار الجنوبية، ثم ذهب مع سفينة سينكي بورتس كربان.

في سبتمبر 1704 وبعد خلاف مع الكابتن توماس سترادلينغ تم وضعه (حسب طلبه) في جزيرة غير مأهولة مع بعض احتياجاته الضرورية وهي ماس دي تييرا من جزر خوان فرنانديز (وهي التي سميت لاحقا عام 1966 جزيرة روبنسون كروزو وسميت الجزيرة المقابلة لها أليخاندرو سيلكيرك) وهي على بعد 650 كم تقريبا غرب ساحل تشيلي وقبل أن تذهب السفينة ترجى أن يعيدوه لكنهم رفضوا طلبه وبقي هناك وحيدا لأربع سنوات وأربع شهور حتى فبراير 1709 حيث تم اكتشافه وأخذه على متن سفينة إنكليزية يقودها وودز روجرز قائد سفينة ديوك وكان ربانها وليام دامبير الذي جعله زميله وبعدها أعطاه قيادة إحدى سفنه وهي إنكريز في 29 مارس من تلك السنة ووصلوا على إنكلترا في أكتوبر 1711، وعاد إلى لارغو في السنة التالية، وكتاب روجرز «رحلة بحرية حول العالم» تضمنت حياة سلكيرك وطبعت في السنة التالية ورواها كذلك كاتب المقالات ريتشارد ستيل في صحيفة الإنكليزي يوم 3 ديسمبر 1713 وبنى عليها دانييل ديفو القصة التي أخذت شهرة عالمية، أما عن سلكيرك فعاد للبحر عام 1717 فكان مساعد الكابتن في سفينة إنكليزية تدعى وايموث ومات في البحر يوم 12 ديسمبر 1721

حياته
كان الكسندر سلكريك الابن السابع لصانع أحذية، وكانت ولادته في لارجو وهي قرية اسكتلندية تقع على شاطئ البحر في مقاطعة فيف، ويوجد بها الآن تمثال أقيم تخليدا لذكراه. كان سلكريك قد غادر القرية على ظهر إحدى السفن وهو في التاسعة عشرة من عمره هربا من بعض المشاكل الشخصية، ولكنه عاد إلى قريته بعد 6 سنوات، ولم يلبث أن اختلف مع أشقائه وغادر البيت للمرة الثانية، ثم أبحر من القرية في عام 1703.

العزلة

ماس تييرا

تعتبر «ماس تييرا» إحدى جزر أرخبيل «جزر خوان فرنانديز» – المسماة على الملاّح الإسباني الذي اكتشفها عام 1574 – وتبلغ مساحة هذه الجزيرة الصخرية كثيفة الأشجار 19 كم طولا و7.5 كم في أقصى عرض لها، وهي تقع في المحيط الهادئ الأوسط على بعد 560 كم أمام «فلباريزو» الميناء الرئيس في تشيلي. وترتفع أعلى قمم ماساتييرا، وهي القمة المسماة اليونكي، نحو 900 متر.

في سبتمبر عام 1704 كان سلكريك رئيسا للبحارة في إحدى السفن الحربية التي وصلت إلى خوان فرنانديز لتتزود بالمياه. وهناك نشب خلاف شديد بينه وبين قبطان السفينة، وفي نوبة غضب اتخذ سلكريك قرارا سرعان ما ندم عليه، وهو أن يتخلف عن السفينة ويبقى فوق اليابسة، وعلى ذلك أبحرت السفينة التي كان يعمل على ظهرها، وتركته فوق جزيرة ماس تيرا التي سبق أن لجأ إليها بعض البحارة المتمردين. والواقع أن سلكريك كان دائب التفكير على الظهور إحدى السفن الإنجليزية التي يستطيع أن يبحر عليها، وكان تفكيره يتركز على السفينة سان جورح التي يقودها القبطان دامبير ولكن انتظاره ضاع سدى.

كان كل متاعه عبارة عن الحقيبة المعتادة للبحارة (المحلة) وبعض الملابس والبطاطين، وبندقية ورطل من البارود وكيس من الطلقات، مع قداحة من حجر الصوان، وقليل من التبغ، وبلطة صغيرة وسكين، وبراد لغلي الماء، وبعض الأدوات الحاسبة، هذا علاوة على الإنجيل وكتاب أناشيد. وبالرغم من وجود هذه المكتبة الصغيرة معه، فإن سلكريك أوشك أن ينسى لغته الأصلية بعد أن قضى أربع سنوات وأربعة أشهر في عزلة تامة عن بني البشر. كان قد نسي معاني الكلمات، أو أنها لم تكن تخطر على ذهنه، لدرجة أنه عندما حاول أن يروي قصته بعد إنقاذه، كان من الصعب على مستمعيه أن يفهموها. وفي هذا الصدد يقول القبطان روجرز: «كنا نجد صعوبة في فهم ما يريد أن يقوله لنا. كان يخيل إلينا أنه لم يكن يستطيع أن ينطق سوى نصف الكلمات».

الحياة في الجزيرة

خلال الثمانية شهور الأولى لإقامة سلكريك في الجزيرة، كانت حياته نهبا للحزن والقلق، لدرجة أنه كان يجد صعوبة في التغلب على الرغبة التي كانت تحدوه لإلحاق الأذى بنفسه.

ويوما بعد يوم، كان يذهب للجلوس على الشاطئ وعيناه مثبتتان على الأفق إلى أن تغشاهما غشاوة. وكم من ليلة أمضاها يرتعد فزعا من أصوات الوحوش البحرية على الشاطئ، ولم تكن أضواء الفجر الأولى التي كانت تطرد دياجير الظلام عن أجواء سجنه الكبير، الا لتزيده إحساسأ أشد إيلاما بوحدته، وبالمأزق الحرج الذي وجد نفسه فيه. كان يقضى وقته هائما على وجهه في أنحاء الجزيرة يرهف السمع لأقل صوت، ويطيل النظر إلى أي بريق وهو يبكى أو يخاطب نفسه. غير أنه بمرور الوقت استطاع سلكريك أن يستعيد بعض شجاعته.

كانت السلاحف تمده بالغذاء الوفير لدرجة أنه أصبح يعافها. وفي الوقت نفسه قام بإنشاء كوخين غطاهما بالأعشاب وفرش أرضيتهما بجلود الماعز، وكان يعد طعامه في أحدهما، وفي الآخر كان ينام ويقرأ ويصلي وينشد الأناشيد. وكما ذكر هو بنفسه فيما بعد، فقد أصبح في تلك الفترة أكثر تدينأ مما كان عليه في أي وقت مضى.

وعندما كان يرغب في التدفئة أو الإنارة، وأحيانأ لمجرد الترويح عن نفسه، كان يوقد النار مستخدما خشب أشجار الفلفل ذا الرائحة الجميلة. ولكن كانت هناك أشياء تنقصه، فلم يكن معه دقيق ولا ملح ولا أدوية ولا حبر ولا ورق، وبالطبع لم يكن معه مشروب الروم المحبب لديه. أما الغذاء فكان يتكون عادة من الجمبري ولحوم الماعز وجذور النباتات وبعض البرقوق البرى الذي كان يجد بعض الصعوبة في جمعه من فوق مرتفعات الجزيرة. وبالنسبة للصحبة، فعلاوة على الماعز التي نجح في ترويضها، لم يكن هناك سوى كلب البحر الذي كان يخرج إلى الشاطئ في شهر نوفمبر من كل عام لتربية صغاره، وكان صراخها من الحدة بحيث كان يسمع على مساقة كيلومترين داخل الجزيرة. وهكذا كانت تمضي أيام سلكريك.

وعندما كان مخزونه من المؤن ينقد كان يضطر لاصطياد فرائسه بيديه، وهكذا تمرن على الجرى حافي القدمين بسرعة كانت كافية للحاق بها، حتى يلغ مجموع ما اصطاده من الماعز أكثر من 500 رأس.

وعندما تهلهلت ثيابه قام سلكريك بصنع سروالين من الجلد، وخاط قمصانا، مستخدما قطع النسيج التي كان يحتفظ يها، ومستعملا في خياطتها مسمارا، ويعض الأربطة المفصلية التي استخرجها من أجسام الماعز. ولما بليت السكين التي كانت معه، قام بصنع بعض القواطع، مستخدما الأحزمة المعدنية الخاصة بالبراميل، فكان يطرقها بقصد ترقيقها ثم يشحذها فوق الصخور.

أما ألد أعدائه فكانت الفئران التي تهاجمه، فتعض أقدامه وتقرض ملابسه، وقد استمرت هذه المضايقة إلى أن تمكن من اقتناص بعض القطط التي كانت بعض السفن قد تركتها على الشاطئ، وقام بتربيتها حتى بلغ ما توالد منها عدة مئات، فكان ذلك كفيلا بالقضاء علي الفئران.

انقاذه

في يوم 31 يناير 1709 وصل القبطان وودز روجرز قبطان الباخرة الكرسيكية «ديوك» إلى مرمى البصر من جوان فرنانديز. وما أن حل المساء حتى شوهدت اشارات ضوئية صادرة من شاطئ ماس تييرا، وكان أول ما تطرق إلى الذهن أنها قد تكون صادرة من إحدى السفن الفرنسية التي يحتمل أن تكون راسية هناك. غير أن الحقيقة، أن تلك الإشارات كانت عبارة عن إشارات استغاثة صادرة من البحار الكسندر سلكريك. كان الرجل يغطى جسمه بجلد الماعز، وإن كان مظهره العام أكثر توحشأ من منظر الماعز التي كان يرتدي جلودها.

وصل إلى انجلترا في شهر أكتوبر 1711 سليما، ولكنه كان منهوك القوى. وسرعان ما استعادت قدما الناسك لياقتهما للبس الأحذية، ولسانه قدرته على النطق السليم بالإنجليزية. وفي العام التالى نشر القبطان وودز روجرز كتابه «رحلة حول العالم»، الذي كان سببا في ذيوع شهرة سلكريك، كا قام الصحفي ريتشارد ستيل بأخذ حديث منه، وكتب عنه مقالا.

كتابات تضمنت حياة سيلكيرك

لأول مرة تظهر شخضية واقعية لما كان يحاول تخيله مؤلفو قصص المغامرات البحرية.
 وودز روجرز – رحلات بحرية حول العالم (1712).
 إدوارد كوك – رحلات في البحار الجنوبية وحول العالم (1712).
 كذلك كتب سلكيرك عن مغامراته في كتاب العناية الإلهية تظهر، أو السيرة المفاجئة لألكساندر سيلكيرك، وكان قد تكلم عن المناخ الاستوائي ومواجهاته مع أكلة لحوم البشر لكن هذا يتوافق أكثر مع جزر الهند الغربية أكثر جزر خوان فرنانديز، وعندما كتب ديفو قصته جعلها تدور في جزيرة معزولة في الكاريبي.

روابط خارجية

مصادر

 إنسيكلوبيديا بريتانيكا 1978

أشخاص ألقوا بعيدا
أشخاص ماتوا في البحر
إسكتلنديون في القرن 18
تشيلي في القرن 18
بحارون إسكتلنديون
بحارة طافوا حول الأرض
بريطانيون
جزر خوان فرنانديز
روبنسون كروزو
تراث شعبي متعلق بالبحر
قراصنة
قراصنة مفوضون بريطانيون
قرصنة في المحيط الهادئ
قضايا أشخاص مفقودين عقد 1700
مدفونون في البحار
مواليد 1676
وفيات 1721
وفيات بسبب الحمى الصفراء

ألكسندر سيلكيرك


Néa Artáki, en  est un ancien dème et la deuxième ville la plus peuplée de l'île d'Eubée, en Grèce. Le dème est supprimé, en 2010, lorsqu'il est fusionné avec le nouveau dème des Chalcidiens.

Selon le recensement de 2011, la population du dème mais aussi de la ville compte .

La localité est située à  au nord de Chalcis. Ces dernières années, l'expansion des deux villes a relié Néa Artáki au complexe urbain de Chalcis, lui donnant l'image d'une banlieue de Chalcis. Néa Artáki est le siège du dème  jusqu'à sa suppression. La localité reçoit son nom actuel lorsque des réfugiés d'Erdek en Asie Mineure,  Artáki en grec, s'y installent. Jusqu'alors, elle s'appelait Vatónda (). Le nom a été officiellement changé en 1933.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Localité dans le dème des Chalcidiens
Ville en Grèce
Ancien dème en Grèce

Néa Artáki


Froschmühle ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt an der Wörnitz. 200 Meter nördlich liegt das Froschholz. Ansonsten ist der Ort von Acker- und Grünland umgeben. Ein Anliegerweg führt zur B 25 (0,6 km südöstlich), die nach Lehengütingen (1,8 km nördlich) bzw. nach Dinkelsbühl (2,3 km südlich) führt.

Geschichte
Der Ort wurde 1385 als "Huesslismuel" (=Häusleinsmühle) erstmals urkundlich erwähnt.

Die Fraisch über Froschmühle war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es ein Anwesen. Grundherr war die Siechenpflege der Reichsstadt Dinkelsbühl. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Im Jahr 1809 wurde Lohmühle infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt Schopfloch und der Ruralgemeinde Lehengütingen zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde der Ort in die neu gebildete Ruralgemeinde Hellenbach überwiesen. Am 1. Juli 1971 wurde Froschmühle im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Dinkelsbühl eingegliedert.

Baudenkmal
 Hellenbach 25: ehemalige Mühle, sogenannte Froschmühle, Wohnhaus, zweigeschossiger verputzter Satteldachbau, bezeichnet "1750", im Kern älter; Stallscheune, erdgeschossiger Bau aus Bruch- und Haustein mit tief heruntergezogenem Satteldach, 18. Jahrhundert; Nebengebäude, zweigeschossiger Satteldachbau mit Fachwerk-Obergeschoss, 18. Jahrhundert; Wohnhaus, zweigeschossiger verputzter Massivbau mit Satteldach, Ende 19. Jahrhundert

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wendelin (Lehengütingen) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Wassermühle im Landkreis Ansbach
Ersterwähnung 1385
Einzelsiedlung
Bauwerk in Dinkelsbühl
Mühle in Europa
Ort an der Wörnitz

Froschmühle (Dinkelsbühl)


Etaper i Giro d'Italia 2016

1. etape
 6. maj 2016,  Apeldoorn, 9 km ((enkeltstart))

2. etape
 7. maj 2016,  Arnhem  –  Nijmegen, 190 km

3. etape
 8. maj 2016,  Nijmegen –  Arnhem, 190 km

4. etape
 10. maj 2016, Catanzaro – Praia a Mare, 200 km

5. etape
 11. maj 2016, Praia a Mare – Benevento, 233 km

6. etape
 12. maj 2016, Ponte – Roccaraso, 165 km

7. etape
 13. maj 2016, Sulmona – Foligno, 211 km

8. etape
 14. maj 2016, Foligno – Arezzo, 186 km

9. etape
 15. maj 2016, Radda in Chianti – Greve in Chianti, 40 km (enkeltstart)

10. etape
 17. maj 2016, Campi Bisenzio – Sestola, 219 km

11. etape
 18. maj 2016, Modena – Asolo, 227 km

12. etape
 19. maj 2016, Noale – Bibione, 182 km

13. etape
 20. maj 2016, Palmanova – Cividale del Friuli, 170 km

14. etape
 21. maj 2016, Alpago – Corvara, 210 km

15. etape
 22. maj 2016, Castelrotto/Kastelruth – Alpe di Siusi/Seiseralm, 10 km (enkeltstart)

16. etape
 24. maj 2016, Bressanone/Brixen – Andalo, 132 km

17. etape
 25. maj 2016, Molveno – Cassano d'Adda, 196 km

18. etape
 26. maj 2016, Muggio – Pinerolo, 240 km

19. etape
 27. maj 2016, Pinerolo –  Risoul 162 km

20. etape
 28. maj 2016,  Guillestre – Vinadio 162 km

21. etape
 29. maj 2016, Cuneo – Torino 163 km

Giro d'Italia

Etaper i Giro d'Italia 2016


"Kill V. Maim" é uma canção da cantora, compositora e produtora musical canadense Grimes lançada em 4 de março de 2016, como o segundo single de seu quarto álbum de estúdio, Art Angels (2015). Grimes disse que "essa é provavelmente a minha canção favorita de todas que ja fiz". Em entrevista à Q, ela também disse sobre a música: "Kill V. Maim" é escrito da perspectiva de Al Pacino em O Poderoso Chefão Parte II. Exceto que ele é um vampiro que pode mudar de gênero e viajar pelo espaço."

Antecedentes e composição
Em sua participação no podcast Song Exploder, Boucher explicou que a concepção da música se deu quando ela queria fazer uma música "mais pesada" com seu amigo, mas ele recusou, porque segundo ele, ela faz "música fofa": "Eu estava tocando com um amigo, e essa pessoa era muito boa em fazer músicas realmente agressivas", ela disse. "Ele continuou fazendo essas coisas fofinhas, e eu fiquei tipo 'não, não, vamos fazer uma música pesada', e ele disse 'não, não, você faz música fofa'. Fiquei tão horrorizada... Então fui para casa depois disso meio que querendo provar que eu poderia fazer algo que seria realmente agressivo que eu gostaria de interpretar durante uma sequência de ação em um filme." Ela continua, "Eu estava assistindo O Poderoso Chefão e [[The Godfather Part II|O Poderoso Chefão Parte II]], e eu tinha essa coisa em mente, esse filme insano que seria O Poderoso Chefão com vampiros. Como uma combinação de O Poderoso Chefão e Crepúsculo. Eu só queria fazer a música que tocaria durante o trailer desse filme fictício em minha mente." Ela também disse que a música contém samples de barulho de multidões e que os vocais do refrão da música foram inspirados na personagem Arlequina, ela descreceu o refrão como "assustador e demoníaco".

Vídeo musical
O vídeo para a música foi dirigido por Grimes e seu irmão Mac Boucher, e foi lançado em 19 de janeiro de 2016. Apresenta Grimes dirigindo um carro cor-de-rosa, dançando em uma rave encharcada de sangue e usando asas pretas estilo Natalie Portman em Cisne Negro. O vídeo também faz referência a várias obras da cultura pop, incluindo Anime, Law & Order, The Legend of Zelda e Blade.

Faixas e formatos
 CD single promocional
"Kill V. Maim" – 3:45Download digital e streaming'' – Little Jimmy Urine Remix
"Kill V. Maim" (Little Jimmy Urine Remix) – 4:35

Singles de 2016
Canções de 2016
Canções em inglês

Kill V. Maim


Cristian Sol Moraga Farías (Santiago, 2 de mayo de 1977) más conocido en el medio artístico como C-Funk, Cee-Funk o Funky-C es un cantante, compositor, multiinstrumentista y rapero chileno conocido por ser uno de los líderes de la agrupación Los Tetas y actual guitarrista de la banda Chancho en Piedra. Además cuenta a partir de 2004 con una carrera solista desde Estados Unidos.

Biografía

Hijo del destacado cantautor Hugo Moraga, Cristian recibió de primera mano, y a muy temprana edad, su instrucción musical, la cual combinaba la música de resistencia a la dictadura con bossa nova brasilera y jazz fusión estadounidense. A los 13 años de edad se presentó como tecladista en los conciertos de Hugo Moraga, y también junto a Rudy Wiedmaier y los grupos Compañero de Viajes y La Dolce Vita. A fines de los años 80s descubrió su inspiración máxima en el álbum de Herbie Hancock Head Hunters de 1973, y de ahí en más se decretó el fanatismo de Cristian con el funk, gracias a los elementos rítmicos, melódicos y estéticos de autores como James Brown, Stevie Wonder, Sly & The Family Stone, Funkadelic, etc.
En 1992 conoció al bajista David Eidelstein (Rulo), cuando Esperanza Restucci los invitó a ambos a integrar un nuevo proyecto musical. Su afinidad por el funk, y confesa admiración por el estilo de Pedro Foncea (de De Kiruza) y La Banda del Capitán Corneta , hizo a ambos amigos optar por comenzar con un grupo propio. Lo llamaron, primero, Dr. Funkestein. Completaron la formación del grupo a comienzos de 1994 con la llegada de Camilo Castaldi "Tea Time" (voz y scratches), y Francisco González "Pepino" (batería). Desde ese momento Tea-Time bautizó a Moraga como C-Funk, y la banda dejó el nombre de Dr. Funkestein por el de Los Tetas.

C-Funk se transformaría en una de las figuras de la música chilena pues tras el éxito de Los Tetas, se encontraba
el talento musical de Cristian quien se dedicaba a componer, a rapear, a cantar, y tocar guitarras y teclados. Sin duda el miembro con mayor peso en el sonido de Los Tetas. 10 años duró la experiencia dejando una marca imborrable en la escena musical chilena y latinoamericana con discos como Mamma Funk y La Medicina como ya clásicos del estilo.

En 2004 C-Funk ganaría el litigio para quedarse con el derecho del nombre del grupo y se alejaría de Chile para radicarse en California, Estados Unidos, para realizar una carrera en solitario. De este emprendimiento saldría el disco Joya en 2006, realizado en ambos países y con colaboraciones notables de músicos como Dante Spinetta, Sonido Ácido, Anzuelo, Juan Sativo y el saxofonista de jazz Maxi Alarcón.

A partir de 2011 C-Funk (llamado Funky-C en Norteamérica debido a la patente del nombre) vuelve a Chile para una gira por el país, dónde además fue partícipe como DJ en el acto de apertura del Femme Fatale Tour de Britney Spears el 22 de noviembre en el Estadio Nacional.

Luego de limar ciertas asperezas con Tea-Time, volver a reunirse con la formación original de Los Tetas, causando gran expectación en la prensa y los fanes. A partir de esto se espera una gran gira y un posible nuevo disco para el futuro.

En abril de 2018 se confirmó que formará parte como guitarrista del grupo Chancho en Piedra, en reemplazo de Pablo Ilabaca quien iniciará su carrera solista.

En junio de 2019, luego de 7 años de "El movimiento", último disco  en donde participó con su grupo Los Tetas y a 12 años de su debut como solista con "Joya", el músico nos sorprende con una nueva apuesta a través de su sencillo "Siempre siempre" también compuesto por un B side, titulado "Imposible", Cristian vuelve al estudio, esta vez incursionando en nuevas y viejas ideas.

En su primera canción "Siempre siempre" podemos ver la consumación del anhelo creativo y los deseos de C-Funk de hacerse presente en el mercado actual, incorporando nuevas influencias con una mezcla de trap y hip-hop, Cristian nos muestra algo completamente diferente a lo que nos tiene acostumbrados, "sonoridades modernas" como él mismo lo clasifica en una entrevista con La Tercera. En la nueva entrega prima en el lado A el uso de sintetizadores y teclados, acompañados de beats electrónicos, extrañando el uso de guitarras en él, si bien es una apuesta arriesgada, C-Funk nos enseña su versatilidad, aunque siempre manteniendo su estilo característico como compositor, arreglista y productor musical. Por otro lado, completamente distinto, tenemos el segundo sencillo llamado "Imposible" el cual es una reversión de una antigua canción del compositor chileno Hugo Moraga, padre de Cristian, y es en esta canción (que data de 1989 originalmente) donde el actual guitarrista de Chancho en Piedra, nos dice: aquí está el funk. En él podemos notar su talento principalmente como arreglista y cantante, así como su habilidad como experimentado guitarrista explícitamente a través de la naturalidad y fluidez con la que se mueve por el mástil de la guitarra. Ahora con 3 leads de guitarra dentro del desarrollo de la canción y una multiplicidad de acordes, es posible escuchar en los leads ese tan anhelado wah-wah que ya es marca registrada de Cristian. El dominio del estilo funky junto al infaltable hip-hop es indiscutible, con esta canción nos hace recordar quien fue y quien aún es.

Si bien C-Funk no había estado ausente debido a la colaboración con Chancho en Piedra en reemplazo del ex – guitarrista Pablo Ilabaca, y a su gran agenda de shows, había permanecido un poco a la sombra de ellos, ya que desde el último lanzamiento de Los Tetas que no nos entregaba material compuesto por él. Todo esto ocurrió a causa del gran entusiasmo que dejó el inconcluso nuevo disco que se iba a estrenar junto a la disquera Universal con su antigua banda, y que por motivo de las denuncias en 2017 en contra de su compañero de banda Camilo Castaldi (conocido como "Tea-Time") nunca pudo ver la luz. Por otro lado, "Siempre siempre" es lo más parecido que ha hecho C-Funk a lo que hoy se entiende como trap, un género que el músico de 42 años ha seguido desde sus comienzos ("Dirty South se llamaba antes", recuerda) y de cuya evolución en el país se siente parte. Y junto con esto, el sencillo, que tiene como invitado a Jamez Manuel y que debuta hoy en el streaming junto a "Imposible" -un cover de su padre, Hugo Moraga-, es también el primer adelanto de su segundo disco solista. Un álbum aún sin título que cierra un ciclo para Moraga y un manifiesto de supervivencia, en el que incluirá parte del material que no pudo publicarse en el abortado álbum que Los Tetas editarían junto a Universal hace dos años. "Trabajé mucho en ese disco, hay muchas canciones mías y otras en colaboración con el Rulo que voy a 'reciclar'. No quería que quedaran guardadas en un disco duro y esperaran la vuelta de Los Tetas para ver la luz. Siento que la música pertenece a un cierto tiempo y no quiero que se les pase el tiempo a estas canciones. Entonces, sí, van a salir algunas de esas canciones, muy fuertes, con invitados estelares", cuenta el músico, quien en paralelo sigue a cargo de las guitarras de Chancho en Piedra y en la producción del próximo disco del cuarteto.

Discografía

Solista
Álbumes de estudio

2006 - Joya (Universal)

Singles
2018 - Siempre Siempre
2020 - Poppin
2022 - Bailar con estilo

Con Los Tetas

Álbumes de estudio
 1995 - Mama funk (EMI Odeon. Reeditado el 2011 en CD por La Tienda Nacional y en forma de LP por EMI)
 1998 - La medicina (EMI Odeon)
 2002 - Tómala! (Autoedición)

EP
 1997 - Cha Cha Cha! (EMI Odeon)
 1999 - Independiente  (Autoedición)
 2002 - I Like! (Autoedición)
 2012 - El Movimiento (Plaza Independencia)

Recopilaciones
 2000 - Latin funk all-stars (EMI Odeon)
 2000 - Independiente 2 (Autoedición)
 2015 - 20 Años Mama Funk (Autoedición)

Con Chancho en Piedra

Singles
 2019 - Bola de Fuego
 2019 - Todo se me pasa

Referencias

Enlaces externos
 http://www.musicapopular.cl/3.0/index2.php?op=Artista&id=1575

Nacidos en Santiago de Chile
Cantantes de Chile
Compositores de Chile
Cantautores de Chile
Multiinstrumentistas
Raperos de Chile

C-Funk


Anacleto Gonçalves de Almeida (1863 – Trindade, 1923) foi um político brasileiro. Ele foi prefeito de Trindade de 16 de julho de 1920 a 28 de julho de 1923, logo após a emancipação do município.

Biografia

Na condição de coronel, Anacleto era uma figura de destaque na política do interior de Goiás no início do século XX. No então arraial de Barro Preto, fez parte do processo de cristianização da Festa do Divino Pai Eterno, sendo um nome próximo aos padres redentoristas e, por seu crédito, era administrador do cofre do Santuário. Essa situação, no entanto, logo gerou um conflito de interesse entre as forças do coronelismo e da Igreja; esta última se incomodou o caráter popular da romaria e o protagonismo de personalidades como a de Anacleto e excomungou a festa religiosa. Com a redução do número de romeiros, a situação entre ambos os lados se pacificou e resolveram se unir novamente em 1903.

Anacleto era conhecido como um viajante das terras goianas, homem rústico, grosseiro e inculto, que passava principalmente entre Bela Vista e o povoado de Campininha das Flores, sendo um grande divulgador da romaria.

Administração

Primeiro prefeito de Trindade, ele se habilitou para o cargo e logo obteve forte apoio popular para que fosse o nome escolhido. Com isso, o governador João Alves de Castro o empossou assim que o município foi fundado em 16 de julho de 1920. Com a gestão marcada pelos mandos do coronelismo, que definia a política brasileira naquela época, Anacleto se dedicou principalmente à ampliação da Festa do Divino Pai Eterno, investindo na infraestrutura do município, que passava a receber mais de 20 mil turistas anualmente.

Prefeitos de Trindade (Goiás)

Anacleto Gonçalves de Almeida