İttihat ve Terakki Cemiyeti (; güncel Türkçe: Birlik ve İlerleme Derneği), sonraları İttihat ve Terakki Fırkası (; güncel Türkçe: Birlik ve İlerleme Partisi), Osmanlı İmparatorluğu'nda İkinci Meşrutiyet'in ilanına önayak olup 1908-1918 yılları arasında faaliyet gösteren, 21 Mayıs 1889 tarihinde kurulmuş bir siyasal hareket ve siyasi partidir. Triumvira sistemi ile yönetilen bir meclis yapısında egemenlik sürmüştür.

Başlangıçta devletin anayasal düzene tekrar kavuşmasını ve Meclis-i Mebûsan'ın tekrar açılmasını amaçlayan gizli bir dernek olarak kurulan örgüt; anayasanın kabul edilip İkinci Meşrutiyet'in ilan edilmesinden sonra iktidarı denetleyen bir siyasî parti (İttihat ve Terakki Fırkası) halini almış; 1913 yılında Bâb-ı Âli Baskını'ndan sonra ise yönetimde hakim olmuştur. Üyeleri İttihatçılar olarak anılır. Cemiyetin 1918 yılında kendini feshetmesinden sonra üyelerinin önemli bir kısmı Millî Mücadele'de yer almıştır.

İttihat ve Terakki, bir siyasî hareket olduğu kadar bir devrin ve bir kuşağın adı olarak olarak kabul edilir. İttihatçılar, kendilerinden önce gelen Yeni Osmanlılar kuşağının devamıdır; kendilerinden "Jön Türkler" diye de bahsedilir. Ancak "Jön Türkler" ifadesi yalnızca İttihatçılar'ı değil dönemin diğer muhalif kesimlerini de kapsamak için kullanılmıştır.

Tarihçe

İttihad-ı Osmanî Cemiyeti'nin kuruluşu
İttihat ve Terakki, 19. yüzyıl sonunda Osmanlı İmparatorluğu'nun içinde bulunduğu bunalımdan kurtulması için Kanun-ı Esasî'nin yeniden yürürlüğe konmasını isteyen öğrenciler tarafından 21 Mayıs 1889'da Askeri Tıbbiye Mektebi'nde İttihad-ı Osmanî Cemiyeti adlı gizli bir örgüt olarak kuruldu. Daha sonra İttihat ve Terakki Cemiyeti adını alacak örgüt, aynı devirde kurulmuş irili ufaklı diğer pek çok örgütle birleşerek Osmanlı coğrafyasında dönemin en güçlü teşkilatı haline geldi.

İttihad-ı Osmanî Cemiyeti, 21 Mayıs 1889 tarihinde Askeri Tıbbiye'nin bahçesinde toplanan İshak Sükûti, İbrahim Temo, Abdullah Cevdet, Çerkez Mehmed Reşid Bey adındaki dört talebe ile ve sonradan onlara katılan Hüseyinzade Ali Bey, Konyalı Hikmet Emin Bey, Cevdet Osman, Kerim Sebatî, Mekkeli Sabri Bey, Selanikli Doktor Nâzım Bey, Şerafettin Mağmumi ve Giritli Şefik tarafından kurulmuştu. Genç öğrencileri bir araya getiren, devletin içinde bulunduğu bunalım ve II. Abdülhamid yönetimine duyulan hoşnutsuzluktu. Kurtuluş için acilen Meşrutiyet yönetiminin kurulması, Abdülhamid yönetiminin yıkılması gerektiği düşüncesindeki gençler, bu konuda propaganda yapmak üzere örgütlendiler.

Cemiyetin, Haziran 1889'da Edirnekapı dışındaki bir bağda, bağ bekçisi Aluş Ağa'nın başkanlığında 12 kişinin katılımı ile gerçekleşen bir toplantıda alınan kararlar doğrultusunda başkanlığa en yaşlı üye olan Ali Rüşdî, sekreterliğe Şerefeddîn Mağmûmî, saymanlığa Âsaf Derviş getirildi. Bir piknik görüntüsü verilerek gerçekleştirilen bu toplantıya, "İnciraltı Toplantısı" veya "On İkiler Toplantısı" da denilir. Cemiyetin İtalyan Karbonari Mason Teşkilatı'nı örnek alarak hücreler halinde yapılanması ve her üyeye bir sıra numarası verilmesi bu toplantıda kararlaştırıldı. İngiltere Dışişleri Bakanlığı Doğu Masası yetkililerinden George Kidston'un 21 Aralık 1918 tarihli raporunda "...bu gizli yapının Masonluğu İtalya'dan getiren ve Selanik Locasının başlıca kurucusu bulunan Carrasco (Karasu) ile çok sıkı ilişkisi olduğunu" bildiriyordu. Birinci hücrenin birinci üyesi İbrahim Temo oldu. Cemiyet toplantılarını her Cuma farklı yerlerde sürdürdü.

Öte yandan cemiyet, 1890'da hazırladığı nizamnamesinde ise kuruluş amacını şu şekilde açıklamaktadır:"Hükûmet-i hâzıranın adalet, müsavat, hürriyet gibi hukuk-i beşeriyeyi ihlal eden ve bütün Osmanlıları terakkiden men' ile vatanı ecnebi yedd-i tasallut itizabına düşüren usul-i idaresini İslâm ve Hristiyan vatandaşlarımızı ikaz maksadıyla kadın ve erkek bilcümle Osmanlılardan mürekkep, Osmanlı İttihad ve Terakki Cemiyeti teşekkül etmiştir."Tıbbiyelilerin kurduğu İttihad-ı Osmanî, İstanbul'daki sivil ve askeri diğer yüksekokul öğrencileri arasında taraftar kazanarak hızla büyüdü. Ancak propagandaya geçmek için acele etmeyen örgüt, 1895 yılına kadar daha çok iç eğitim sayılabilecek toplantıları yapmakla yetindi. Toplantılarda Namık Kemal, Ziya Paşa gibi Genç Osmanlılar'ın yapıtlarını; İranlı hürriyetperverlerin ve Ali Şefkati'nin yapıtlarını okudular.

Sultan II. Abdülhamid, cemiyetin varlığından ve faaliyetlerinden 1892 yılında haberdar oldu. Bu tarihten itibaren cemiyet üyeleri hafiyeler tarafından takip edildiler. Tıbbiye Mektebi komutanlığına Mehmed Zeki Paşa atandı ve disiplinli bir idare sağladı.

Yeni disiplinli idarenin uygulamaları sonucu Cemiyetin önde gelen üyeleri çeşitli defalar tutuklandılarsa da kısa sürede serbest bırakılıyorlardı. Başkentte Ermeni eylemlerinin gerçekleştiği 1895 yılı, İttihatçıların daha sert eylemlere yöneldiği yıl oldu. 30 Eylül 1895 tarihinde başkentte düzenlenen büyük Ermeni yürüyüşünde Müslüman halkın Ermenilerin karşısına çıkmasıyla 3 gün kanlı çatışmalar yaşanmıştı. Bu gelişme karşısında eyleme geçen cemiyet üyeleri olanların yönetimin basiretsizliğinden kaynaklandığına, halkın yönetime karşı harekete geçmesi gerektiğine dair bildirgeleri dağıttılar, duvarlara yapıştırdılar. Cemiyetin eylemleri, pek çok tıbbiyeli üyenin hapse düşmesine veya sürgüne gönderilmesine neden oldu.

Kimi cemiyet üyeleri karşılaştıkları sert uygulamalar nedeniyle cemiyetin yardımı ile Avrupa ülkeleri veya Mısır'a kaçtılar; kimileri cemiyet tarafından Avrupa'ya gönderilip eğitimlerini orada tamamladılar. Yurt dışına giden üyeler, gittikleri yerlerde cemiyetin eylem merkezlerini oluşturdular.

Ahmet Rıza Bey ve Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin kurulması

Tıbbiye'nin üçüncü sınıfındaki Selanikli Nâzım, öğrenimini tamamlaması ve bir yandan da örgüt için faaliyet göstermesi için 1894 yılında cemiyet tarafından Paris'e gönderildi, Paris Tıp Fakültesi'ne kaydoldu. Kendisinden, o sırada Paris'te bulunan ve Jön Türkler arasında etkin bir isim olan Ahmed Rıza Bey'i cemiyete üye yapması istenmişti. Ahmet Rıza Bey, 1889 yılında Bursa Maarif Müdürü iken bir görevle Paris'e gitmiş ancak geri dönmeyip Paris'e yerleşmiş bir Osmanlı aydını idi. Ülkeyi ve halkı kurtarmanın ancak pozitif bilimleri ve eğitimi yaymakla mümkün olacağını düşünüyor; düşüncelerini padişaha layihalar halinde sunmanın yanı sıra bastırıp dağıtıyor ve Le Jeune Turque gazetesinde siyasi yazılar yazıyordu. Yazıları Paris'e kaçan öğrenciler arasında yankı uyandıran Ahmet Rıza, Selanikli Nazım'ın teklifini kabul etti ve cemiyetin Avrupa teşkilatı kuruldu. Avrupa'da faaliyet gösteren muhalifler Osmanlı Terakki ve İttihat Cemiyeti adı altında birleşti. Avrupa teşkilatının başkanı Ahmet Rıza, üyeleri Selanikli Nazım, Şerafettin Mağmumi ve Milaslı Halil Bey (Menteşe) idi. Terakki ve İttihat, Aralık 1895'ten itibaren Türkçe "Meşveret" gazetesini ve onun eki olan Fransızca "Mechevéret Supplément" adlı yayınları çıkardı.

 Mizancı Murat Bey
Mekteb-î Mülkiye'de tarih hocası olarak ünlenmiş Murat Bey de 1895 sonunda İstanbul'dan kaçarak Paris'e gitti. İstanbul'da çıkardığı Mizan gazetesinde yönetime yönelttiği eleştiriler sonucu gazetesi 1890'da kapatılmış; hazırladığı reform teklifi padişahtan ilgi görmemişti. İstanbul'dan kaçıp geldiği Paris'te Ahmet Rıza Bey'den beklediği ilgiyi göremeyince Londra'ya ve ardından Kahire'ye giden Mizancı Murat Bey, düşüncelerini yaymak üzere Ocak 1896'dan itibaren gazetesi Mizanı Kahire'de yayımladı. Anayasanın yürürlüğe konulmasını, İslam dünyasını birleştiren bir meşruti yönetim kurulmasını istiyordu. Yazıları nedeniyle idama mahkûm edildi; İngiliz yönetimi tarafından Mısır'dan çıkarıldı ve tekrar Paris'e geldi. Faaliyetleri ile Jön Türk düşüncesinde ve gruplaşmasında önemli rol oynadı.

 II. Abdülhamid'e darbe girişimi ve "Şeref Kurbanları"
1895 yılından itibaren tıbbiyelilerin hapis ve sürgün gibi nedenlerle dağılmasından sonra cemiyetin içinde memur, subay, ulema gibi başka çevrelerden üyeler etkin oldular. 1896 yılında cemiyetin yurt içindeki örgütlenmesinin başında Harbiye Nezareti Levazımatı muhasebe müdürlerinden Hacı Ahmet Bey vardı. Kendisi, darbe yanlısı bir kimseydi. Onun önderliğinde yurt içindeki üyeler, II. Abdülhamid'i devirip yerine V. Murad'ı tahta geçirmeyi planladılar ancak bu plan uygulanamadan ortaya çıktı. Cemiyetin ileri gelenleri Fizan, Trablus, Akka, Bingazi gibi uzak yerlere sürgün edildiler.

Bu olaydan sonra Harp Mektebi cemiyetin yeni merkezi olarak ortaya çıktı. Mekteb-î Harbiye öğrencileri, Askeri Mektepler Nazırı Zeki Paşa'ya bir suikast planlamışken aralarından Giritli Halim'in kendilerini ele vermesi sonucu yakalandılar. Sultan II. Abdülhamid, bir sene önceki darbe girişiminden sonra kendisini garanti altına almak istiyordu. Bu nedenle büyük bir tutuklama operasyonu yapıldı. 630 kişi tutuklandı; içlerinden 78 kişi Şeref Vapuru'na bindirilip Fizan'a gönderildi. 15 Eylül 1897 tarihinde Trablusgarp'a indiklerinde valinin de yardımıyla Fizan'a gitmek yerine orada hapsedildiler. Bu sürgün olayı, tarihe "Şeref Kurbanları" olarak geçmiştir ve II. Abdülhamid'in saltanatındaki en büyük sürgün olayıdır.

 Avrupa'daki gelişmeler
II. Abdülhamid'e darbe girişiminden sonra cemiyetin İstanbul merkez teşkilatı çalışamaz hale geldiğinden dolayı İttihatçılar Avrupa'da toplandılar. Merkezleri Paris idi; ancak Osmanlı sarayının baskısıyla cemiyet Paris'ten çıkarıldı ve yayın organları olan Meşveret kapatıldı. Cemiyet önce Brüksel'e taşındı ancak oradan da çıkarıldı.

1896 yılında Paris'te gerçekleşen olağanüstü toplantısında Mizancı Murat Bey cemiyet başkanlığına getirildi. Ahmet Rıza, Paris şubesinin başkanı olarak siyasi faaliyetlerini Dr. Nazım Bey ile birlikte Paris'te sürdürdü. Cemiyetin merkezi ise Cenevre'ye taşındı; Mizancı Murat, Mizan dergisini Cenevre'de çıkarmaya başladı. Abdullah Cevdet ve İshak Sükûti de Cenevre'ye gelerek Osmanlı gazetesini çıkardılar.

Padişah, Avrupa'daki İttihatçıları mücadeleden vazgeçirmek için Serhafiye Ahmed Celaleddin Paşa'yı görevlendirdi. Paşa, 1897 yılı Haziran ayında Paris'e gitti. 10-22 Temmuz 1897 tarihinde Paris'te yayımlanan bir hükûmet bildirisi ile İttihatçılara yurda dönmeleri halinde affedilecekleri, memuriyet verileceği, Avrupa'da eğitimlerine devam etmek isterlerse maaş bağlanacağı ancak yayınlarına devam ederlerse vatandaşlıktan çıkarılacakları, yurda dönmelerine izin verilmeyeceği bildirildi. İlk olarak Mizancı Murad, Ahmed Celaleddin Paşa ile anlaştı ve yurda döndü. Onu diğer bazı İttihatçılar izledi. Bir kısmı öğrenimlerini sürdürdüler; bir kısmı ise elçiliklerde görev kabul ettiler. Cemiyetin Cenevre merkez komitesi dağıldı. Ahmed Rıza, Dr. Nazım ve Halil Ganem ise Ahmed Paşa ile hiçbir teması kabul etmedi. Onların tutumundan etkilenen Dr. Bahattin Şakir, Samipaşazade Sezai gibi gençler cemiyete katıldı.

1899 yılında II. Abdülhamid'in eniştesi ve eski adliye nazırı olan Damat Mahmud Celaleddin Paşa'nın oğulları Lütfullah ve Sabahattin'in birlikte Avrupa'daki İttihatçılara katılması cemiyete güç verdi. Paşa, Osmanlı gazetesini İshak Sükûti'den devralıp Londra'da çıkarmaya başladı.

 I. Jön Türk Kongresi
Cemiyetin Cenevre şubesinin kurucusu Tunalı Hilmi, 1898 yılında Mısır'a giderek Kahire merkezini yeniden kurmuştu. Bir kongre düzenleme düşüncesini öne atarak 20 Ekim 1899'da gerçekleşmesini düşündüğü kongreye İttihatçıları davet etti ama olumlu tepkilere rağmen bu planı zamanında gerçekleşmedi.

Damat Mahmut Paşa ve oğulları da İstanbul hükûmetinin baskıları sonucu Londra'dan ayrılmak zorunda kalınca Mısır'a gitmişlerdi. Mısır'da Prens Lütfullah ve Sabahattin, "Umum Osmanlı Vatandaşlara" hitaplı iki beyanname ile Jön Türkler'in bir kongre düzenlemesini önerdiler. Bu çağrı sonucu 4-9 Şubat 1902 tarihleri arasında Paris'te "Birinci Osmanlı Liberaller Kongresi" adıyla bir kongre toplandı.

Sonradan I. Jön Türk Kongresi diye anılan kongre, Fransız senatosu üyesi Lefévre-Pontalis'in evinde 47 kişinin katılımı ile gerçekleştirildi. Bu kongrede cemiyet, adem-i merkeziyet fikrini savunan Prens Sabahaddin öncülüğündeki grupla, merkeziyetçi Ahmet Rıza öncülüğündeki grup arasında ikiye bölündü. Düzenlenecek bir ihtilal için başka devletler ile işbirliği yapmak düşüncesine Ahmet Rıza grubunun katılmaması üzerine kongre bir karar alamadan dağıldı.

Kongreden sonra Ahmet Rıza Bey'in temsilcisi olduğu grup, Terakki ve İttihat Cemiyeti adı altında faaliyetlerini sürdürdü; Mısır'da Şura-yı Ümmet dergisi çıkarıldı. Prens Sabahattin'in temsil ettiği görüşleri savunanlar ise onun liderliğinde kurulan Teşebbüs-i Şahsî ve Adem-i Merkeziyet Cemiyeti çatısı altında faaliyetlerini sürdürdü; yeni cemiyetin yayın organı olarak Terakki gazetesini çıkardılar.

 "Osmanlı Hürriyet Cemiyeti" ile birleşme
1906 yılının Eylül ayında Selanik'te istibdat yönetimini yıkmayı amaçlayan ihtilalci bir cemiyet olan Osmanlı Hürriyet Cemiyeti kuruldu. Yönetimi Mehmed Talat Paşa, İsmail Canbulat ve Rahmi Bey üstlenmişti. Aynı günlerde Mustafa Kemal, Şam'da Beşinci Ordu subayları arasında Vatan ve Hürriyet Cemiyeti adlı örgütü kurmuş ve hemen ardından kısa bir süre için Selanik'e gidip orada bir şube açmıştı. Osmanlı Hürriyet Cemiyeti önce Vatan ve Hürriyet ile birleşti. Makedonya'da hızlı yayılıp genç subaylar arasında taraftar bulan dernek, gizlice Selanik'e gidip görüşmeler yapan Doktor Nazım'ın çabaları sonucu merkezi Paris'te bulunan Osmanlı Terakki ve İttihat Cemiyeti ile 27 Eylül 1907 tarihinde resmen birleşti.

Birleşme sırasında cemiyetin adı da değişti ve Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti (İTC) oldu. Paris, cemiyetin dış merkezi; Selanik ise iç merkezi olarak kabul edildi. Bu birleşme ile İttihat ve Terakki siyasi niteliğinin yanı sıra askeri bir nitelik de kazandı.

29 Ekim 1907 tarihinde Mustafa Kemal de arkadaşı Ali Fethi Okyar'in ısrarı ile 322 numaralı üye olarak derneğe girdi.

 II. Jön Türk Kongresi
1907 yılı sonunda Paris'te tüm muhalif gruplar ve Ermeni Devrimci Federasyonu'nun (Taşnaksutyun) katılımı ile Ahmet Rıza, Prens Sabahaddin ve Malumyan'ın ortak başkanlığında II. Jön Türk Kongresi düzenlendi. Bu sefer dış müdahale konusu ortaya atılmadı ve üç gün süren kongre çalışmalarını 29 Aralık'ta tamamlayarak bir bildirge yayımladı. Bu beyanname ile katılımcıların II. Abdülhamid'i tahttan inmeye zorlamak ve parlamenter bir yönetimin kurulması etrafında birleştikleri duyuruldu.

 1908 Devrimi
Merkezi Selanik'te bulunan 3. Ordu'nun gerçekleştirdiği İkinci Meşrutiyet'i Selanik'te bulunan İttihat ve Terakki merkez komitesi organize etti. Bir iddiaya göre ihtilalin, Abdülhamid'in tahta çıkış günü olan 1 Eylül'de yapılması planlanmıştı. 3 Mart 1908'de İngiltere'nin Makedonya sorunu hakkında yayımladığı genelge, yöreye olası bir müdahaleyi engellemek isteyen cemiyet üyesi subayları harekete geçirdi. 3 Temmuz 1908 tarihinde Resne'de Kolağası Resneli Niyazi Bey'in 200 asker ve 200 sivilden oluşan bir çete ile dağa çıkması ile ihtilal fiilen başladı. II. Abdülhamid'in dağa çıkanlara karşı aldığı tedbirler, subayların genellikle cemiyet üyesi olması nedeniyle işe yaramadı. Cemiyetin Manastır merkezi, padişaha, Kanun-ı Esasî'yi yürürlüğe koymasını ve 26 Temmuz'a kadar Meclis-i Mebûsan'ın açılmasına izin vermesini isteyen bir telgraf çekti. Eyüp Sabri kumandasındaki Ohri Taburu ile Niyazi Bey komutasındaki Resne taburu 22 Temmuz gecesi Manastır'da birleşti ve Manastır Fevkalade Kumandanı olarak görevli bulunan Müşir Fevzi Paşa'yı dağa kaldırdılar. 23 Temmuz günü atılan 21 pare top atışı ile Manastır'da Meşrutiyet yönetimi İttihat ve Terakki tarafından ilan edildi. Durum, Yıldız Sarayı'na telgraflarla bildirildi. 23 Temmuz'u 24 Temmuz'a bağlayan gece Kanun-ı Esasî'nin yürürlüğe konmasına karar verildi ve resmi ilan ertesi sabah gazetelerde yayımlandı. İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin hareketi, çetecilik yoluyla yönetimi ele geçiren ilk hareket olarak tarihe geçti.

 II. Meşrutiyet dönemi
24 Temmuz 1908 tarihinde Meşrutiyet'in ilanından sonra İTC doğrudan hükûmet kurmaya kalkışmadı, hükûmetleri dışarıdan kontrol etmeyi tercih etti. 1908 yılında Selanik'te toplanan gizli kongrede cemiyetin siyasi fırkaya dönüşmesine karar verildi. Bir süre hem cemiyet, hem fırka olarak anıldı.

Aralık 1908'de seçilen Mebusan Meclisi'nde üyelerin büyük çoğunluğu İTC tarafından desteklenen kişilerdi. Şubat 1909'da Kamil Paşa hükûmeti mecliste İTC grubunun verdiği güvensizlik oyuyla düşürüldü. Bu, Osmanlı Devleti tarihinde mecliste güvensizlik oyuyla düşürülen ilk ve son hükûmet olmuştu. Hüseyin Hilmi Paşa hükûmeti, cemiyetin izni ile kuruldu.

İktidar, 1909 başlarından itibaren sert eleştirilerle karşılaştı. Kongrelerini gizli yapması ve Merkez Komite üyelerini kamuya açıklamaması nedeniyle "Rical-i gayb" (görünmez kişiler) deyimi siyasi hiciv diline girdi.

 1909 Kongresi ve Mustafa Kemal
Cemiyet 22 Eylül 1909 tarihinde Selanik'te bir gizli kongre daha düzenledi. Mustafa Kemal kongreye Trablus delegesi olarak katıldı. Kongrede yaptığı konuşmasında partiyi tenkit etti. Cemiyet içinde zabitlerin (subayların) bulunmaması gerektiğini, siyasetle uğraşanların ise askerlik görevini bırakması gerektiğini söyledi. Aksi halde askerî emir-komuta zincirinin, cemiyetin hiyerarşisi ile karışacağını ve askerî disiplinin sekteye uğrayacağını öne sürdü. Ona göre cemiyet, komita hüviyetinden çıkmalı ve partileşmeliydi. Birçok parti yöneticisi Mustafa Kemal'in görüşlerine katılmadı. Sadece daha önceki kongrede aynı fikri savunmuş olan Kâzım Karabekir destekledi. Bu tarihten sonra Mustafa Kemal siyaseti 1919 yılına kadar bırakmış, sadece askerlikle ilgilenmeye başlamıştır.

 31 Mart Vakası
Nisan 1909'da cemiyete muhalif gazeteci Hasan Fehmi Bey'in Galata Köprüsü üzerinde kimliği belirsiz bir kişi tarafından öldürülmesi üzerine çıkan olaylar, İTC iktidarına karşı 31 Mart Vakası adıyla bilinen ayaklanmaya yol açtı. Bu ayaklanma Selanik'ten gelen askerî birlikler tarafından bastırıldı ve cemiyet eskisinden daha güçlü bir şekilde iktidara yerleşti.

31 Mart'ın sorumlusu olarak gösterilen II. Abdülhamid tahttan indirildi. Yerine getirilen V. Mehmed Reşad, iktidarın elinde bir kukla olmaktan ileri gidemedi. Ağustos 1909'da yapılan Kanun-ı Esasi değişikliğiyle siyasi güç, meclisin tekeline alındı.

 Sopalı Seçimler ve Bâb-ı Âli Baskını
Cemiyet zamanla içinde birliği sağlamakta güçlük çekmeye başladı ve 1911 yılında meclis içinde yeni muhalif partiler ortaya çıktı. Eylül 1911'deki kongreden sonra kurulan Hürriyet ve İtilaf Fırkası, en büyük rakipti. Şubat 1912'de yapılan meclis seçimleri, yaşanan şiddet olayları ve yolsuzluklar nedeniyle tarihe Sopalı seçim olarak geçti ve hemen her yerde İTC adayları kazandı. Bunun üzerine muhalefet seçim sonuçlarını gayrimeşru ilan ederken; ordu içinde Halâskâr Zâbitân adıyla, İTC iktidarına son vermeyi hedefleyen bir örgüt ortaya çıktı. 16 Temmuz 1912'de, Halâskâr Zâbitân grubunun muhtırası üzerine Said Paşa başkanlığındaki İTC kabinesi istifa etmek zorunda kaldı.

Gazi Ahmed Muhtar Paşa'nın kurduğu Büyük Kabine, İTC egemenliğine son vermeyi hedefliyordu. Bu amaçla öncelikle Şubat 1912'de yapılan seçim iptal edilerek meclis feshedildi.

Ekim 1912'de çıkan Birinci Balkan Savaşı'nın kısa zamanda hezimete dönüşmesi üzerine şiddetli bir milliyetçilik politikası benimseyen cemiyet; yenilginin suçunu hükûmete yükledi. 23 Ocak 1913 tarihinde Enver Bey öncülüğünde silahlı bir grubun Bâb-ı Âli'de toplantı halindeki hükûmeti basması, Harbiye Nazırı Nâzım Paşa'yı öldürmesi ve sadrazam Kâmil Paşa'nın kafasına silah dayayarak istifaya zorlaması ile İttihat ve Terakki'', askerî darbe ile iktidarı ele geçirdi.

Cemiyet iktidarı ele geçirdikten sonra yine kendi hükûmetini kurmadı ve Mahmud Şevket Paşa'yı sadrazamlığa getirdi. Ancak 11 Haziran 1913 tarihinde Mahmut Şevket Paşa'nın bir suikasta kurban gitmesi üzerine cemiyet, iktidarda ağırlığını koydu.

Düzenlenen kongrede artık hükûmeti denetleyen bir örgüt değil, iktidar partisine dönüşmeye karar verildi. Fırka reisi Said Halim Paşa sadrazamlığında kapsamlı bir diktatörlük yönetimi kuruldu. Mahmud Şevket Paşa suikastı ile ilgili görülen 24 kişi idam edildi, cemiyete muhalif 250 dolayında kişi Sinop'a sürüldü; muhalif gazeteler kapatıldı.

Cemiyetin ileri gelenlerinden Enver Bey'in I. Balkan Savaşı'nda kaybedilen Edirne'yi geri alması ile cemiyetin saygınlığı yeniden arttı. Harbiye Nazırı olarak atanan Enver Paşa, Talat ve Cemal Paşa ile birlikte partinin önderi oldu.

İktidar partisi olarak İttihat ve Terakki Fırkası
İttihat ve Terakki Fırkası bir iktidar partisi olarak yönetimde bulunduğu dönemde milliyetçi ve Batı yanlısı bir siyaset izledi. Eğitimin çağdaşlaşması, hukukun laikleşmesi için çalışıldı. Türk Ocağı gibi milliyetçi kültür derneklerinin kurulmasını, girişimciliği ve kooperatifçiliği destekledi. 1914 seçimlerini ezici bir şekilde kazanan parti, Almanya ile askeri bir yakınlaşma başlattı. Enver Paşa'nın Alman yanlı siyaseti fırkanın siyasetini de doğrudan etkiledi.

I. Dünya Savaşı Yılları
Cemiyetin üst yönetimi ile Almanya arasında 2 Ağustos 1914 tarihinde hükûmete ve padişaha haber vermeden imzalanan ittifak antlaşması sonucunda Osmanlı Devleti, I. Dünya Savaşı'na Almanya safında katıldı. Bu olay cemiyet içinde eleştirilere ve bölünmeye yol açtı. Cavid Bey, Ahmed İzzet Paşa, Çürüksulu Mahmud Paşa gibi önemli İttihatçılar hükûmetten ve askeri görevlerinden ayrıldılar. Fethi Bey, Rauf Bey, Mustafa Kemal gibi bazıları da görevde kalmakla birlikte Enver Paşa başkanlığındaki cemiyet yönetimine karşı çeşitli derecelerde tavır aldılar.

Savaş sırasında Talat Paşa sadrazamlığa getirildi. Harbiye nazırı ve başkomutan Enver Paşa'nın komutasındaki ordunun savaşın ilk aylarında Sarıkamış'ta, daha sonra ise Filistin'de ve Irak'ta ağır yenilgiler alması ve Enver Paşa'ya yakınlığıyla tanınan İaşe Nazırı Topal İsmail Hakkı Paşa'ya atfedilen büyük yolsuzluklar rejimi yıprattı.

Meclis-i Mebûsan Seçimleri

İttihat ve Terakki'nin sonu
I. Dünya Savaşı'ndaki yenilginin kesinleşmesinden sonra Talat Paşa hükûmeti 8 Ekim 1918 tarihinde istifa etti. 1 Kasım'da yapılan olağanüstü kongrede İttihat ve Terakkî kendini feshederek Teceddüd Fırkası adıyla yeni bir parti kurulmasına karar verdi.

Enver, Talat ve Cemal Paşa, 1 Kasım'ı 2 Kasım 1918 tarihine bağlayan gece Alman torpidobotu R-1 ile İstanbul'dan ayrılarak 3 Kasım 1918 tarihinde Sivastopol'a ulaştı.

İttihat ve Terakki ve Millî Mücadele
İttihat ve Terakki'nin on yıl süren bir etkinliği vardı (1908-1918). Cemiyet bu süreçte yaklaşan yenilginin farkında olduğu için ulusal bir direniş cephesi yaratmak istedi. Kimi İttihatçı millî mücadelenin İttihatçı rolünü savunurken ve bu yönde bir algı yaratılırken Milliyetçiler bu vurgulamaları 4 Eylül 1919'da Sivas Kongresi'nde reddetti. Böylesi bir yön milliyetçiler için handikap yaratabilirdi. 5 Kasım 1918'de İttihat ve Terakkî Cemiyeti kapatıldı, lakin hâlâ etkisini yitirmemişti. Mete Tunçay ve Doğan Avcıoğlu millî mücadeledeki İttihat ve Terakkî etkisine değinen bazı tarihçilerdir.

İttihat ve Terakkî'nin direniş reçetesi gizli ve aleni olmak üzere iki şekildeydi ancak resmi bir programın varlığına ilişkin kanıt henüz yoktur. İşgal tehlikesi olan yerlerde Müdâfaa-i Hukuk-u Milliye Cemiyetlerinin kurulmasına öncülük etti. Hilal-i Ahmer, Millî Talim ve Terbiye Cemiyeti ve Türk Ocakları millî mücadelede katkı sağlayacak kurumlar olacaktı. Bu cemiyetler halkın maneviyatını yükseltmek isteyen İttihatçılar için ulusal bir bilincin yaratılmasına sınırlı bir etki ediyordu. Ahmet Rıza gibi isimler de şahsi bir ulusal blok yaratma peşindeydiler. Meclisteki Felah-ı Vatan grubu da millî mücadeleyi destekleyecekti. Ancak eylemsel olarak en büyük etkinin Karakol Cemiyeti ve Teşkilat-ı Mahsusa'dan geldiği söylenebilir. Karakolun kurucuları arasında Kara Kemal, Kara Vasıf, Talat Paşa gibi isimler bulunuyordu. Karakol millî mücadelede silah ve insan temini konularında yararlılıklar gösterdi ve Atatürk'le de ilişki kurmuştu. Karakol ile Milliyetçiler arasında ayrılıkların da olduğu bilinmektedir. Celal Bayar da Karakol'un bir üyesiydi. Millî mücadeleyi destekleyen İttihatçı subaylar vardı ancak hiçbiri belirli bir İttihat ve Terakkî programının uygulayıcısı değildi. Milliyetçi subaylar ordunun terhisini erteleme, Anadolu'ya yoğunlaşma, silahların korunması ve direniş çevrelerinin oluşturulması için çabalıyordu. Milli Mücadele kadrolarının büyük bölümü eski İttihatçılardan oluştu. Başta Mustafa Kemal olmak üzere Rauf, Fethi, Kâzım Karabekir, İsmet (İnönü), Celal (Bayar), Adnan (Adıvar), Şükrü, Rahmi, Çerkes Reşit, Çerkez Ethem, Bekir Sami, Yusuf Kemal, Celaleddin Arif, Ağaoğlu Ahmet, Recep (Peker), Şemsettin (Günaltay), Hüseyin Avni, Ziya Hurşit Beyler gibi milliyetçi liderlerin tümü eski İttihat ve Terakkî kadroları ve hatta Teşkilat-ı Mahsusa görevlileri idiler. İttihatçı hareketin basın ve propaganda sözcülerinden Ziya Gökalp, Mehmet Emin (Yurdakul), Mehmet Akif (Ersoy), Celal Nuri (İleri), Yunus Nadi (Abalıoğlu), Falih Rıfkı (Atay), Velid Ebüzziya ve diğerleri Milli Mücadele'nin de savunuculuğunu üstlendiler.

Karakol Cemiyeti'nin başının Mustafa Kemal'e "bizim başkumandanımız sizsiniz" dediği rivayet edilir. Karakol'un yerini bir süre sonra belirli bir programı olmadığından Ankara'ya bağlanan Mim Mim alır. 1920'lerde bile Enver için bazı vilayetlerde mitingler düzenlenir. İstanbul'un işgali de gizli/yeraltı İttihatçılar'ın daha itaatkar hale gelmesine neden oldu ve bu Milliyetçiler için önemliydi. Millî mücadele içinde olasılıkla İttihatçılardan oluşan ve antiemperyalist, İslamcı-radikalist, korporatist özellikle taşıyan bir sol kanat vardı. Mustafa Kemal de Mayıs 1921'de taraftarlarını Müdâfaa-i Hukuk grubu etrafında topladı. Muhalifler de Mustafa Kemal'in salahiyetlerinin sınırlandırılması için İkinci Grubu kurarak yanıt verdi. Bir yandan da Enver Paşa Anadolu'ya gelmek için uğraşıyordu ancak Karadeniz'de Milliyetçilerce engellendi. Yunan zaferi 5 Ağustos 1921'de Mustafa Kemal'e olağanüstü yetkiler tanıyan sürece kaynaklık etti. 23 Ağustos – 15 Eylül arasında Sakarya Meydan Muharebesi Mustafa Kemal'in liderliğini teyit ettirdi. Zafer Mustafa Kemal'in liderliğini sağlamlaştırsa da siyasal muhalefet devam etti. Askeri kriz sonrasında Mustafa Kemal ve bazı komutanların siyasal mevkilerini korumaları, Trakya ve İstanbul henüz geri alınmamışken Mudanya'nın imzalanmasında acele edilmesi, Cumhuriyetin ilan edileceği düşüncesi, Ankara'nın sürekli başkent olacağı gibi konular gericileri ve birçok kesimi rahatsız ediyordu. Daha sonra Atatürk yurt içinde seyahate çıktı ve kamuoyunu etkilemeye çalıştı. Birinci Meclis'in son toplantısında, 15 Nisan 1923'te, Hıyanet-i Vataniye Kanunu kabul edilerek Dokuz Umde dışında siyaset yapmak fiilen yasaklandı. Bu kapsamda İzmir Suikastı yargılamalarının İttihat ve Terakkî'ye uzanan siyasi yönü vurgulanır.

Kaynakça

1889'da Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar

İttihat ve Terakki


Sir Marc Aurel Stein, KCIE, FRAS, FBA (în ) () a fost un arheolog englez de origine maghiară, cunoscut în primul rând pentru explorările și descoperirile arheologice din Asia Centrală. El a fost, de asemenea, profesor universitar în India.

Stein a fost, de asemenea, etnograf, geograf, lingvist și topograf. Colecția sa de cărți și manuscrise luate din peșterile Dunhuang este importantă pentru studiul istoriei Asiei Centrale și a artei și literaturii budiste. El a scris mai multe volume despre expedițiile sale și descoperirile arheologice efectuate în Hotanul antic, Serindia și Asia Interioară.

Începutul vieții
Stein i-a avut ca părinți pe Nathan Stein și Anna Hirschler, un cuplu de evrei care locuiau în Budapesta în timpul Imperiului Austro-Ungar. Părinții și sora lui au păstrat credința iudaică, dar Stein și fratele său, Ernst Eduard, au fost botezați luterani, aparent pentru a-i elibera de limitările aduse de antisemitism, care le-ar fi împiedicat evoluția.[2] În casa familiei se vorbea germană și maghiară și Stein a fost mândru de acest lucru pentru tot restul vieții sale. A urmat gimnaziile catolic și luteran din Budapesta, unde și-a însușit limbile greacă, latină, franceză și engleză, înainte de a merge pentru a urma studii universitare la universitățile din Viena, Leipzig și Tübingen. A absolvit cu o diplomă în sanscrită și persană și a obținut doctoratul la Tübingen în anul 1883.[4]

În 1884 a mers în Anglia pentru a studia limbile orientale și arheologia. A devenit cetățean britanic în 1904 și și-a finanțat celebrele expediții cu sponsorizări din această țară. În 1887 Stein a mers în India, unde s-a alăturat Universității din Punjab ca grefier. Mai târziu, între 1888 și 1899, a fost director al Colegiului Oriental din Lahore. Stein a fost influențat de lucrarea Prin Asia (1898) a lui Sven Hedin. Dându-și seama de importanța istoriei și arheologiei din Asia Centrală a trimis guvernului o propunere de a explora, carta și studia oamenii din Asia Centrală. În mai 1900 a primit aprobarea să conducă o expediție în Turkestanul Chinez, care era situat strategic în Asia Înaltă, unde Rusia și Germania aveau deja interese.

Expediții

Stein a efectuat patru mari expediții în Asia Centrală — în 1900-1901, 1906-1908, 1913-1916 și 1930. El a adus la lumină o comoară ascunsă de o mare civilizație care de atunci a fost practic pierdută. Una din descoperirile sale semnificative din timpul primei sale călătorii din 1900-1901 a fost oaza Dandan Oilik din deșertul Taklamakan, unde a descoperit o serie de relicve. În timpul celei de-a treia expediții din 1913-1916 a săpat la Khara-Khoto.

Colecția lui Stein de manuscrise chineze, tibetane și tangut, tablete de lemn din Prakrit și documente în mai multe limbi turcice de la British Museum sunt rezultatul călătoriilor sale prin Asia centrală din anii 1920 și 1930. Stein a descoperit manuscrise în limbi toharice (considerate dispărute) din Bazinul Tarim, Miran și alte orașe-oază și a înregistrat numeroase situri arheologice, mai ales în Iran și Pakistan.

Când Stein a vizitat Hotan el a fost capabil să traducă în persană o parte din Shahnama, după ce a dat peste o variantă locală a operei în Turki.

În 1901 Stein a fost responsabil pentru demascarea falsurilor de la Islam Akhun.

Cea mai mare descoperire a lui Stein a fost făcută în Grotele Mogao, cunoscute și ca "Grotele celor o mie de Buddha", din apropiere de Dunhuang, în 1907. Acolo a descoperit o copie tipărită a Sutra diamantului, cel mai vechi text imprimat, datând din AD 868, împreună cu alte 40.000 de suluri (toate scoase treptat pe măsură ce a reușit câștige încrederea și să-l mituiască pe îngrijitorul Taoist). El a dobândit 24 de lăzi de manuscrise și 4 lăzi de picturi și relicve. Pentru eforturile sale a fost înnobilat, dar naționaliștii chinezi l-au numit hoț și au organizat proteste împotriva lui. Descoperirea sa a inspirat alți vânători de comori și exploratori francezi, ruși, japonezi sau chinezi, care au luat, de asemenea, din respectiva colecție.

În timpul expediției sale din 1906-1908, în timp ce topografia în Munții Kunlun din vestul Chinei, Stein a suferit degerături și a pierdut câteva degete de la piciorul drept.

Cea de-a patra expediție în Asia Centrală s-a încheiat cu un eșec. Stein nu a publicat niciun raport, dar alții au scris despre frustrările și rivalitățile dintre interesele britanice și americane în China, între Harvard Fogg Museum și British Museum, și în cele din urmă, între Paul J. Sachs și Langdon Warner, cei doi sponsori ai expediției.

Stein a murit la Kabul în 26 octombrie 1943 și a fost înmormântat în Cimitirul britanic din Kabul.

Marele joc
Stein, precum și rivalii lui, Sven Hedin, Sir Francis Younghusband și Nikolai Prjevalski, au fost jucători activi în lupta britanico-rusă pentru influență în Asia Centrală, așa-numitul Marele Joc. Explorările lor au fost susținute de către imperiile britanic și rus deoarece completau "pete albe" pe hartă, furnizând informații valoroase și creând "sfere de influență" pentru explorarea arheologică și influență politică.[19]

Obiectele de artă adunate de el sunt împărțite între British Museum, British Library, Muzeul din Srinagar și Muzeul Național din New Delhi.

Distincții
Stein a primit o serie de distincții în cariera sa. În 1909 a fost distins cu Medalia Fondatorului a Royal Geographical Society "pentru explorările întinse din Asia Centrală și în special pentru activitatea sa arheologică". În 1909 i-a fost acordată prima medalie de aur Campbell Memorial de către Royal Asiatic Society of Bombay. A fost distins cu o serie de alte medalii de aur: Medalia de Aur de la Société de Géographie în 1923; Grande Médaille d'or a Societății Regale Asiatice din Marea Britanie și Irlanda, în 1932; și Medalia de Aur a Societății Anticarilor din Londra în anul 1935. În 1934 a fost distins cu Huxley Memorial Medal a Royal Anthropological Institute din Marea Britanie și Irlanda.

În 1910, de Ziua Regelui, a fost numit Companion al Ordinului Imperiul Indian (CIE) pentru serviciul lui ca inspector general al învățământului și arheologiei din provincia de frontieră Nord-Vest. Doi ani mai târziu, în 1912, el a fost promovat la rangul de Cavaler Comandor al Ordinului Imperiul Indian (KCIE) pentru serviciile sale ca administrator al Departamentului Arheologiei, North-West Frontier Circle.

El a fost numit doctor honoris cause al mai multor universități din Regatul Unit, între 1909-1939. În 1919 Stein a devenit membru străin al Academiei de Arte și Științe a Regatului Țărilor de Jos. În 1921 a fost ales membru al Academiei Britanice (FBA).

Publicații
 1896. "Notes on the Ancient Topography of the Pīr Pantsāl Route." Journal of the Asiatic Society of Bengal, Vol. LXIV,  Part I, No. 4, 1895. Calcutta 1896.
 1896. Notes on Ou-k'ong's account of Kaçmir. Wien : Gerold, 1896. Published in both English and German in Vienna.
 1898. Detailed Report on an Archaeological Tour with the Buner Field Force, Lahore, Punjab Government Press.
 1900. Kalhaṇa's Rājataraṅgiṇī – A Chronicle of the Kings of Kaśmīr, 2 vols. London, A. Constable & Co. Ltd. Reprint, Delhi, Motilal Banarsidass, 1979.
 1904  Sand-Buried Ruins of Khotan, London, Hurst and Blackett, Ltd. Reprint Asian Educational Services, New Delhi, Madras, 2000 Sand-Buried Ruins of Khotan : vol.1
 1905. Report of Archaeological Survey Work in the North-West Frontier Province and Baluchistan, Peshawar, Government Press, N.W. Frontier Province.
 1907. Ancient Khotan: Detailed report of archaeological explorations in Chinese Turkestan, 2 vols. Clarendon Press. Oxford. Ancient Khotan : vol.1 Ancient Khotan : vol.2
 1912. Ruins of Desert Cathay: Personal Narrative of Explorations in Central Asia and Westernmost China, 2 vols. London, Macmillan & Co. Reprint: Delhi. Low Price Publications. 1990. Ruins of Desert Cathay : vol.1 Ruins of Desert Cathay : vol.2
 1918. "Routes from the Panjab to Turkestan and China Recorded by William Finch (1611)." The Geographical Journal, Vol. 51, No. 3 (Mar., 1918), pp. 172–175.
 1921a. Serindia: Detailed report of explorations in Central Asia and westernmost China, 5 vols. London & Oxford, Clarendon Press. Reprint: Delhi. Motilal Banarsidass. 1980. Serindia : vol.1 Serindia : vol.2 Serindia : vol.3 Serindia : vol.4 Serindia : vol.5
 The Thousand Buddhas : ancient Buddhist paintings from the cave-temples of Tung-huang on the western frontier of China. The Thousand Buddhas : vol.1
 1921b "A Chinese expedition across the Pamirs and Hindukush, A.D. 747." Indian Antiquary 1923.
 1923 Memoir On Maps Of Chinese Turkistan
 1923 Memoir on Maps of Chinese Turkistan and Kansu : vol.1
 1928. Innermost Asia: Detailed Report of Explorations in Central Asia, Kan-su and Eastern Iran, 5 vols. Oxford, Clarendon Press. Reprint: New Delhi. Cosmo Publications. 1981. Innermost Asia : vol.1 Innermost Asia : vol.2 Innermost Asia : vol.3 Innermost Asia : vol.4
 1929. On Alexander's Track to the Indus: Personal Narrative of Explorations on the North-West Frontier of India. London, Macmillan & Co. Reprint: New York, Benjamin Blom, 1972.
 1932 On Ancient Central Asian Tracks: Brief Narrative of Three Expeditions in Innermost Asia and Northwestern China. Reprinted with Introduction by Jeannette Mirsky. Book Faith India, Delhi. 1999.
 1933 On Ancient Central-Asian Tracks : vol.1
 1937 Archaeological Reconnaissances in North-Western India and South-Eastern Īrān : vol.1
 1940 Old Routes of Western Iran: Narrative of an Archaeological Journey Carried out and Recorded, MacMillan and co., limited. St. Martin's Street, London.
 1944. "Archaeological Notes from the Hindukush Region". J.R.A.S., pp. 1–24 + fold-out.
O listă mai detaliată a lui Stein publicații sunt disponibile în Manualul Stein Colecții în marea BRITANIE, pp. 49-61.

Note

Bibliografie și lecturi suplimentare
 Baumer, Christoph. 2000. Southern Silk Road: In the Footsteps of Sir Aurel Stein and Sven Hedin. White Orchid Books. Bangkok.
 Brysac, Shareen. "Sir Aurel Stein's Fourth 'American' Expedition."  Archeology Archive Viewed 21 decembrie 2014.
 Deuel, Leo. 1965. Testaments of Time; the Search for Lost Manuscripts and Records. Knopf, New York, 1965. paperback reprint: Pelican, Baltimore, 1970.
 Falconer, John et al. 2002. Catalogue of the Collections of Sir Aurel Stein in the Library of the Hungarian Academy of Sciences. Budapest, LHAS and British Museum. ISBN 963-7451-11-0.
 Falconer, John et al. 2007. "Supplement to the Catalogue of the Collections of Sir Aurel Stein in the Library of the Hungarian Academy of Sciences. Budapest, LHAS. ISBN 978-963-508-545-3.
 Hansen, Valerie. 2012. The Silk Road: A New History, Oxford University Press  ISBN 978-0195159318.
 Hopkirk, Peter. 1980. Foreign Devils On The Silk Road. John Murray (Publishers). Paperback edition, University of Massachusetts Press 1984. ISBN 0-87023-435-8.

 Mirsky, Jeannette (1977), Sir Aurel Stein: Archaeological Explorer, Paperback edition, 1998, Chicago: University of Chicago Press
 Morgan, Joyce; Walters, Conrad, Journeys on the Silk Road: a desert explorer, Buddha's secret library, and the unearthing of the world's oldest printed book, Picador Australia, 2011, ISBN 9781405040419.
 Pandita, S.N., Aurel Stein in Kashmir: Sanskrit of Mohand Marg. Om Publications, 2004. ISBN 978-8186867839.
 Walker, Annabel. 1999. Aurel Stein: Pioneer of the Silk Road. University of Washington Press. ISBN 0-295-97730-2.
 Wang, Helen (ed.). 1999. Handbook to the Stein Collections in the UK. British Museum Occasional Paper 129. ISBN 0-86159-129-1, fully available online.
 Wang, Helen (ed.). 2002. Sir Aurel Stein in The Times. London, Saffron Books. ISBN 1-872843-29-8.
 Wang, Helen (ed.). 2004. Sir Aurel Stein. Proceedings of the British Museum Study Day, 2002. British Museum Occasional Paper 142. ISBN 0-86159-142-9.
 Wang, Helen (ed.). 2012. Sir Aurel Stein, Colleagues and Collections, British Museum Research Publication 184, ISBN 978-086159-1848. (This an online publication only) fully available online
 Wang, Helen and Perkins, John (eds). 2008. Handbook to the Collections of Sir Aurel Stein in the UK. British Museum Research Publication 129 (updated and expanded edition of Handbook to the Stein Collections in the UK, 1999). ISBN 978-086159-9776.
 Wang Jiqing, Photographs in the British Library of Documents and Manuscripts from Sir Aurel Stein's Fourth Central Asian Expedition.
 Whitfield, Susan. 2004. Aurel Stein On The Silk Road. Serindia Publications. ISBN 1-932476-11-3; also: The British Museum Press, London. ISBN 0-7141-2416-8.

Vezi și
 Sándor Kőrösi Csoma

Legături externe
 Antichități din Asia centrală la Muzeul Național al Indiei, New Delhi.
 Aurel Stein în Kashmir , Kashmir Bhawan Centru, Luton, Regatul Unit.
 International Dunhuang Proiect este un proiect de a conserva, cataloga, digitaliza și cerceta artefactele găsite în Peșterile Dunhuang.
 Arhivă digitală de cărți rare Toyo Bunko versiuni digitale ale cărților scrise de Marc Aurel Stein.
 http://ds.dial.pipex.com/town/avenue/xha71/Stein.htm  O pagina despre Marc Aurel Stein în maghiară
 Aurel Stein și Grotele celor o mie de Buddha. O expoziție a lucrărilor sale fotografice de arhivă din Biblioteca Academiei maghiare de Științe, 2007.
 British Museum – Sir Aurel Stein la www.britishmuseum.org Sir Aurel Stein, proceedings of the British Museum zi de studiu, 23 martie 2002 (publicație online)
 Harta Expediției
  "Stein, Mark Aurel". New International Encyclopedia. 1905.  Wikipedia articles incorporating a citation from the New International Encyclopedia
  "Stein, Mark Aurel". Enciclopedia Americana. 1920.

Nașteri în 1862
Decese în 1943
Exploratori britanici
Membri ai British Academy
Absolvenți ai Universității din Leipzig
Absolvenți ai Universității din Tübingen
Absolvenți ai Universității din Viena
Membri ai Academiei Regale Neerlandeze de Arte și Științe

Marc Aurel Stein


Sabahın Sahibi Var, Ruhi Su'nun Ruhi Su Dostlar Korosu ile birlikte 1977 yılında çıkardığı müzik albümüdür.

Şarkılar
 Dağ Başını Duman Almış
 Annem Beni Yetiştirdi
 Bizim İle Uğradı Mı Yolunuz
 Dinleyin Arkadaşlar
 Bir Sabah Uykusunda
 Ellerinde Pankartlar
 Şişli Meydanında Üç Kız
 Bu Nasıl İstanbul
 Mahsus Mahal
 Başın Öne Eğilmesin
 Boşa Didinmek Fayda Vermez
 Merhaba

Ruhi Su albümleri
1977 albümleri

Sabahın Sahibi Var


Der Egray ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Deux-Sèvres in der Region Nouvelle-Aquitaine verläuft. Er entspringt beim Weiler La Tardivière im Gemeindegebiet von Verruyes, entwässert generell in südwestlicher Richtung und mündet nach rund 24 Kilometern beim Weiler Les Habites im Gemeindegebiet von Saint-Maxire als rechter Nebenfluss in einen Seitenarm der Sèvre Niortaise. Im Oberlauf folgt die Bahnlinie von Thouars über Parthenay nach Niort dem Talverlauf des Egray.

Orte am Fluss
 La Tardivière Gemeinde Verruyes
 Champdeniers
 Sainte-Ouenne
 Les Habites, Gemeinde Saint-Maxire

Anmerkungen

Egray


Le Saint-Maur Food Trucks Festival est un festival organisé sur trois jours par la ville de Saint-Maur-des-Fossés et l'association Street Food En Mouvement depuis 2017. C'est l'un des plus grands rassemblements de food trucks de France.

Origines
À l'origine « Carrément Food » est un rassemblement de food trucks créé et organisé à Saint-Maur en 2016. L'évènement attire de plus en plus de camions et de monde durant ses quatre éditions. La dernière édition rassemble 15 camions ayant servi 3000 couverts en tout.

Suite à l'ampleur de ce rassemblement, le Saint-Maur Food Trucks Festival est créé pour devenir un évènement annuel. L'évènement se tient au même endroit que Carrément Food, sur la place des Marronniers.

Éditions

En 2017
En septembre 2017, la première édition rassemble 45 points de vente qui servent 37 000 repas à 40 000 participants alors que la ville en attendait 25 000 au maximum.  En plus des food trucks, des animations gratuites et des concerts pop-rock ou animés par un DJ sont organisés. Un saut à l'élastique au profit de la lutte contre le sida est aussi mis en place.

Un prix du meilleur food truck est décerné par un jury et remis par le chef Michel Roth.

En 2018
En septembre 2018, la deuxième édition rassemble 60 food trucks qui servent  chauds sur trois jours. Comme l'édition précédentes, des animations et concerts gratuits sont organisés.

En 2019
En septembre 2019, la troisième édition rassemble une cinquantaine de food trucks et accueille 40 000 festivaliers. Pour cette édition, la ville prête une attention particulière sur le recyclage, notamment en mettant en place des stand lié au développement durable. Comme les années précédentes, l'évènement propose des animations et des concerts gratuits.

En 2020
En 2020, l'édition qui devait avoir lieu est annulée en raison de la crise sanitaire due à l'épidémie de Covid-19.

En 2021
En septembre 2021, la quatrième édition rassemble elle aussi une cinquantaine de food truck et accueille 42 000 visiteurs. En plus des food trucs présentant une cuisine variée, cette édition accueille d'autres stand comme un coiffeur et un tatoueur.

Une cérémonie de remise de prix est organisée afin de récompenser les meilleurs food trucks lauréats.

En 2022
L'édition a lieu du 9 au 11 septembre 2022 et réuni 55 food trucks proposant des cuisines très diverses pour sa 5 édition, faisant de lui l'un des plus grands festivals de food trucks d'Europe.

Parmi les animations mises en places, des concerts gratuits ainsi qu'un caisson de plongée permettant aux visiteurs de faire leur baptême de plongée.

Des récompenses sont décernées par le jury du festival aux food trucks présents :  médaille d'or, médaille d'argent et médaille de bronze du meilleur food truck ainsi que le prix coup de cœur du parrain du festival.

L'évènement accueille plusieurs personnalités de la gastronomie, comme le chef multi-étoilé Nicolas Sale, parrain de cette édition, le chef multi-étoilé et président d'honneur de Street Food en Mouvement Thierry Marx, Guillaume Gomez meilleur ouvrier de France et représentant personnel du Président de la République pour la Gastronomie et l'Alimentation ainsi que le mixologue Matthias Giroud.

En 2023
La 6 édition du festival à lieu du 8 au 10 septembre et réuni 52 food trucks. À l'occasion de la Coupe du monde de rugby se déroulant en France, des matchs sont diffusés sur un écran géant. Le parrain de cette édition Charles Coulombeau, chef une étoile, est lui-même propriétaire d'un food truck.

Notes et références

Type de restauration
Cuisine de rue
Type de camion
Restaurant de cuisine de rue

Saint-Maur Food Trucks Festival


Ælfwine the mariner is a fictional character found in various early versions of  J. R. R. Tolkien's Legendarium. Tolkien envisaged Ælfwine as an Anglo-Saxon who visited and befriended the Elves and acted as the source of later mythology. Thus, in the frame story, Ælfwine is the stated author of the various translations in Old English that appear in the twelve-volume The History of Middle-earth edited by Christopher Tolkien.

Frame story: early links with Britain

In The Book of Lost Tales, begun early in Tolkien's writing career, the character who becomes Ælfwine was named Ottor Wǽfre (called Eriol by the Elves), and his tale serves as a frame story for the tales of the Elves. He set out from what is today called Heligoland on a voyage with a small crew but was the lone survivor after his ship crashed upon the rocks near an island. The island was inhabited by an old man who gave him directions to Eressëa. After he found the island the Elves hosted him in the Cottage of Lost Play and narrated their tales to him. He afterwards learned from the Elves that the old man he met was actually "Ylmir". He was taught most of the tales by the old Elf named Rúmil who is the lore master living on Eressëa. Eriol became more and more unhappy as a man and yearned constantly to be an Elf. He eventually finds out that he can become an elf with a drink of Limpë which he is denied by the leader of Kortirion on multiple occasions.

In these early versions, Tol Eressea is seen as the island of Britain, near a smaller island of Ivenry (Ireland). He earned the name Ælfwine from the Elves he stayed with; his first wife, Cwén, was the mother of Hengest and Horsa; his second wife, Naimi, bore him a third son, Heorrenda, a great poet of half-Elven descent, who in the fiction would go on to write the Old English epic poem Beowulf. This weaves together a mythology for England, connecting England's geography, poetry and mythology with the Legendarium as a plausibly reconstructed (though probably untrue) prehistory.

A presented collection

The first title for The Book of Lost Tales was

The stories were thus, in the fiction, told to and transmitted by Eriol/Ælfwine, via Heorrenda's written book.

The Tolkien scholar Gergely Nagy writes that Tolkien "more and more emphatically thought of his works as texts within the fictional world" (his emphasis). Tolkien felt that this complex "double textuality" was critically important, giving the effect of being a real mythology, a collection of documents assembled and edited by different hands, whether Ælfwine's  or Bilbo's or those of unnamed Númenóreans who had transmitted ancient Elvish texts, over a long period of time. Nagy notes that Tolkien's friend C. S. Lewis, like him a scholar of English literature, jokingly responded to Tolkien's 1925 The Lay of Leithian by writing a philological commentary on the text complete with invented names of scholars, conjectures as to the original text, and variant readings, as if the text had been discovered in an archive. One likely source for such a treatment, remarked by scholars including Tom Shippey, Flieger, Anne C. Petty, and Jason Fisher, is Elias Lönnrot's Finnish epic Kalevala, admired by Tolkien, which had been compiled and edited from a genuine tradition. Another such is Snorri Sturluson's Prose Edda, something that Tolkien studied intensively.

Time-travelling elf-friend

The Old English name Ælfwine means "Elf-friend", as does the later Quenya name Elendil. Ælfwine is a well-attested historical Germanic name, alongside its Old High German and Lombard equivalents, Alwin and Alboin, respectively.

All of these names were to be used in the unfinished novel The Lost Road, written around 1936–1937; it was intended as a tale of time travel, where descendants of Ælfwine experience racial memories or visions of their equivalently-named ancestors, connecting the present time (with the protagonist Alboin Errol) with the mythological. The time-series was to run all the way back to the fall of Númenor, envisaged as a lost island civilisation similar to Atlantis. The later unfinished novel The Notion Club Papers, written in 1945–1946 and published posthumously in Sauron Defeated, picks up the time travel and the "Elf-friend" names. The protagonist is Alwin Loudham.

The Hobbit Frodo Baggins, a central figure in The Lord of the Rings, is given the informal title "Elf-friend" by an Elf, Gildor, whom he meets and addresses in Elvish. The Tolkien scholar Verlyn Flieger notes that this associates him with Ælfwine; she comments further that in the discussion between him and Sam Gamgee, Aragorn, and Legolas about the nature of time in the Elvish realm of Lothlórien, it endows him with a special authority as someone "unusually sensitive" to its mood, and in particular its "timeless quality". This is in the context of her analysis of how time differs between Lothlórien and what Frodo calls the "mortal lands" outside it. She writes that Ælfwine has what the engineer J. W. Dunne in his book An Experiment with Time described as a "Field 2 observer", effectively able to look down on observers in the lower dimension of time, Field 1, from their higher time dimension like someone in an aircraft seeing the situation of people on the ground below; and by association with Ælfwine, perhaps Frodo too is able to see Elvish time from a certain perspective.

In the later Legendarium

The Ælfwine frame story is not present in the published version of The Silmarillion, but Tolkien never fully abandoned a framework akin to the Ælfwine-tradition. Even after he had introduced the Red Book of Westmarch, supposedly compiled and translated by the Hobbit Bilbo Baggins as a framing concept, Ælfwine continued to have some role in the transition of The Silmarillion and other writings from Bilbo's translations into modern English. For example, the Narn i Hîn Húrin, which Christopher Tolkien dates to the period after the publication of The Lord of the Rings, has this introductory note: "Here begins that tale which Ǽlfwine made from the Húrinien."

Tolkien never fully dropped the idea of multiple 'voices' (such as of Rumil or Pengolodh in their "Golden Book") who supposedly collected the stories of both Mannish and Elvish sources over the millennia of the world's history. According to Christopher Tolkien, the Akallabêth, which was written in the voice of Pengolodh, in a version that his father had entitled "The Downfall of Númenor", begins "Of Men, Ælfwine, it is said by the Eldar that they came into the world in the time of the Shadow of Morgoth ..." He admits in the History of Middle-earth series that removing this destroyed the whole story's anchorage in the lore of the Eldarin elves, and led him to make changes to the end of the paragraph that would not have met with his father's approval. He points out that the last paragraph of Akallabeth as published in the Silmarillion, still contains indirect references to Ælfwine and other 'future mariners'.

This later Ælfwine was from England, and travelled west to reach the Straight Road, where he either visited the Lonely Island (Tol Eressëa) or only saw its Golden Book with the stories about the Elder Days, the time before the rule of Man, at a distance, or dreamed about the Outer Lands (Middle-earth). He was born in either the 10th or 11th century, and in some versions was connected to English royalty.

References

Primary

Secondary

Sources

Middle-earth Men
Fictional English people

Ælfwine (Tolkien)


est le huitième album studio du groupe britannique de rock Slade. Il est sorti en 1979 sur le label Barn Records.

Fiche technique

Chansons

Musiciens

 Noddy Holder : chant, guitare rythmique
 Dave Hill : guitare solo, chœurs
 Jim Lea : basse, piano, synthétiseur, chœurs
 Don Powell : batterie, percussions, chœurs

Équipe de production

 Slade : production
 Andy Miller : ingénieur du son
 Dave Garland, Mark O'Donoghue : ingénieurs du son assistants
 Eric Massey : direction artistique

Références

Liens externes

Album de Slade
Album musical sorti en 1979

Return to Base


Flora Japonica, (abreviado Fl. Jap.), es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito conjuntamente por Philipp Franz von Siebold y Zucc.. Fue editado en dos volúmenes en 1835 - 1870, con el nombre de Flora Japonica; sive, Plantae Quas in Imperio Japonico Collegit, Descripsit, ex Parte in Ipsis Locis Pingendas Curavit. Sectio Prima Continens Plantas Ornatui vel Usui Inservientes. Digessit J. G. Zuccarini. Lugduni Batavorum Leiden.

Siebold elaboró su Flora Japonica en colaboración con el botánico alemán Joseph Gerhard Zuccarini (1797-1848). La primera edición apareció en 1835. La versión completa, sin embargo, no aparecería hasta después de su muerte, terminada en 1870 por F.A.W. Miquel (1811-1871), director del Rijksherbarium en Leiden.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas
Libros de los Países Bajos
Libros en latín
Libros de 1835
Libros de 1870

Flora Japonica


Portaferry () is a small town in County Down, Northern Ireland, at the southern end of the Ards Peninsula, near the Narrows at the entrance to Strangford Lough. It is home to the Exploris aquarium and is well known for the annual Gala Week Float Parade. It hosts its own small Marina, the Portaferry Marina. The Portaferry – Strangford Ferry service operates daily at 30-minute intervals (7.45 am to 10.45 pm) between the villages of Portaferry and Strangford, less than 1500 metres apart, conveying about 500,000 passengers per annum. It had a population of 2,514 people in the 2011 Census.

Pot fishing, mainly for prawns and crabs and licensed shellfish farming takes place within Strangford Lough. Queen's University of Belfast have a Marine Research Laboratory on the shorefront and currently the town is also home to a tidal energy research project the Minesto Sea Kite. The lough is one of the world's most important marine sites with over 2,000 marine species.

There are fine Georgian buildings in the town square, including a Market House, now used as a community centre.

Portaferry Lifeboat is an essential lifeline for local fishermen and yachtsmen. The Atlantic 75 is the fastest seagoing lifeboat in the RNLI's fleet and is capable of speeds up to 34 knots.

History

Wildlife
Algae. Records of algae such as Polysiphonia fibrata, Haraldiophyllum bonnemaisonii have been recorded from Portaferry.

Demography

2011 Census
Portaferry is classified as an intermediate settlement by the NI Statistics and Research Agency (NISRA) (i.e. with population between 2,250 and 4,500 people). On Census day (27 March 2011) there were 2,511 people living in Portaferry. Of these:
 20.23% were aged under 16 years and 16.65% were aged 65 and over
 50.98% of the usually resident population were male and 49.02% were female
99.44% were from the white (including Irish Traveller) ethnic group
84.15% belong to or were brought up in the Catholic religion and 12.31% belong to or were brought up in a 'Protestant and Other Christian (including Christian related)' religion
32.02% indicated that they had a British national identity, 35.68% had an Irish national identity and 37.00% had a Northern Irish national identity

People
 Bishop Robert Echlin, Bishop of Down and Connor (1612–1635) is buried in the ancient ruins of Templecraney, Portaferry off Church St.
 Australian pastoralist Hugh Glass was born in Portaferry in 1817.
 Actor and playwright Joseph Tomelty, born in Portaferry in 1911.
 Priest, philosopher and poet Father Vincent McNabb was born in Portaferry.
 Middle-distance runner Ciara Mageean was born in Portaferry in 1992.
 Singer/songwriter Ryan McMullan is from Portaferry.

Environment
The Portaferry area is popular with local and foreign tourists for its beauty, history, wildlife and other visitor attractions. Strangford Lough is the largest sea inlet in the British Isles.

It is Northern Ireland's first Marine Nature Reserve and is renowned as an Area of Outstanding Natural Beauty and Special Scientific Interest, with six National Nature Reserves within its reaches. Over 2000 species of marine animals have been found in the lough and internationally important flocks of wildfowl and wading birds converge there in winter. The lough is also the most important site in Ireland for breeding common seals.

Climate

Sport
GAA sports, particularly hurling are popular in the area and Portaferry GAC were Ulster Club Hurling Champions in 2014. There are two other GAA clubs nearby, Ballygalget and Ballycran, and there is intense rivalry between the three.

Other pursuits are sailing, coastal rowing, angling, wildfowling, and birdwatching. The town has the lough's longest established sailing club.

Industry
Portaferry industrial activities include agriculture, fishing, tourism. 'Suki Tea' announced as of 2014 that experimental tea growing will commence in the area, utilising the relatively warm and dry climate, with frost protection from Strangford Lough. The lough is a centre for experimental marine current turbine technology development. In 2008 a twin-rotor 1.2 MW SeaGen was installed and successfully demonstrated this technology until its decommissioning which began in 2017. Tidal energy, unlike wind or wave, is a renewable energy resource which can be predicted.[www.marineturbines.com]. Swedish company Minesto are currently trialling their "sea kite" technology.

Portaferry played a part in the linen industry. Many of the women in the town were employed to embroider handkerchiefs for Thomas Somerset and Co. one of the major linen companies in Ireland. The company realised that the women were more productive in the summer due to the light, so installed the first electric light outside of Belfast in Ulster. Each house with a working woman was given one light fitting and bulb. There was also a bus service introduced to bring more women from the Ards Peninsula to Portaferry to work in the factory that Somerset built.

Gallery

See also
 List of towns and villages in Northern Ireland
 List of RNLI stations
 Market houses in Northern Ireland

References

Ports and harbours of Northern Ireland
Port cities and towns in Northern Ireland
Civil parish of Ballyphilip

Portaferry


This article lists Presidents of the French Parliament or, as the case may be, of its lower chamber.

The National Constituent Assembly was created in 1789 out of the Estates-General. It, and the revolutionary legislative assemblies that followed – the Legislative Assembly (1791–1792) and the National Convention (1792–1795), had a quickly rotating Presidency. With the establishment of the Directory in 1795, there were two chambers of the French legislature. The lower, the Council of Five Hundred, also had a quickly rotating chairmanship. Under Napoleon I, the Legislative Corps had all authority to actually enact laws, but was essentially a rubberstamp body, lacking the power to debate legislation. With the restoration of the monarchy, a bicameral system was restored, with a Chamber of Peers and a Chamber of Deputies. The Chamber of Deputies, for the first time, had presidents elected for a substantial period of time.

With the revolution of 1848, the monarchical assemblies were dissolved and replaced again with a unicameral National Assembly, which Napoleon III replaced with a new version of his uncle's Legislative Corps. With the establishment of the Third Republic, the name of Chamber of Deputies was restored; after 1876 it was joined by a Senate as upper house. The Chamber of Deputies was renamed the National Assembly in the constitution of the Fourth Republic, and is still known as that.

Presidents of the National Constituent Assembly (1789–1791)

Presidents of the National Constituent Assembly rotated in short periods.

Presidents of the Legislative Assembly (1791–1792)

Presidents of the Legislative Assembly rotated in short periods.

Presidents of the National Convention (1792–1795)
Bold indicates second term as President.

CoPS refers to Committee of Public Safety

CoGS refers to Committee of General Security

Presidents of the Council of Five Hundred (1795–1799)

Presidents of the Legislative Corps (1800–1814)

President of the Chamber of Départements' Deputies (1814–1815)

President of the Chamber of Representatives (4 June – 13 July 1815)

Presidents of the Chamber of Deputies of the Departments (1815–1830)

Presidents of the Chamber of Deputies (1830–1848)

Presidents of the National Constituent Assembly (1848–1849)

President of the National Legislative Assembly (1849–1852)

Presidents of the Legislative Corps (1852–1870)

Presidents of the Chamber of Deputies (1871–1940)

President of the Consultative Assembly (1943–1945)

Presidents of the Constituent National Assembly (1945–1946)

Presidents of the National Assembly, Fourth Republic (1946–1958)

Presidents of the National Assembly, Fifth Republic (1958–present)

External links
 (in French) List of presidents of the National Assembly of France on its official website

France, National Assembly, President
Legislatures of the National Assembly (France)
Presidents
France politics-related lists


Scuderia Milano je bila talijanska automobilistička momčad, koju su osnovali Arialdo i Emilio Ruggeri. Momčad je u Svjetskom automobilističkom prvenstvu nastupila na šest utrka od 1950. do 1953., uglavnom u Maseratijevim bolidima, a najbolji rezultat su ostvarili na prvoj utrci u Švicarskoj 1950., kada je Felice Bonetto osvojio peto mjesto.

Izvori

 Momčadi Formule 1
Formula 1 u Italiji
Šport u Milanu

Scuderia Milano


Carl Gustaf Verner von Heidenstam (6. júlí 1859 – 20. maí 1940) var sænskt skáld og rithöfundur sem hlaut Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1916.

Ævi og störf
Heidenstam fæddist í bænum Olshammar í Örebroléni inn í fjölskyldu af aðalsættum. Hann hóf myndlistarnám við listaakademíuna í Stokkhólmi en hvarf frá því vegna vanheilsu. Þess í stað sneri hann sér að heimhornaflakki víða um veröldina. Fyrsta ljóðabók hans, Vallfart och vandringsår, var innblásin af þessum ferðalögum.

Skáldið sótti yrkisefni sitt talsvert í sænska sögu og má þar nefna langan ljóðabálk hans um Karl 12. Svíakonung og hermenn hans. Dálæti Heidenstams og ýmissa annarra skálda á Karli 12. varð árið 1910 kveikjan að einhverjum harðvítugustu deilum í sögu sænskra bókmennta. Deilur þessar, sem kallaðar voru Strindbergsfejden, spruttu af harðorðri blaðagrein þar sem August Strindberg gagnrýndi dýrkunina á herkonungnum. Fljótlega fóru deilurnar að snúast um stöðu sænskrar ljóðlistar þar sem þeir Strindberg og Heidenstam leiddu hvor sína fylkinguna, en Strindberg hafði lengi átt í útistöðum við Heidenstam og sænsku akademíuna.

Árið 1916 hlaut Heidenstam bókmenntaverðlaun Nóbels. Ýmis kvæða hans hafa verið þýdd á íslensku, meðal annars af Magnúsi Ásgeirssyni.

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1859
Fólk dáið árið 1940
Sænsk skáld
Sænskir rithöfundar
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Verner von Heidenstam


Samuel Hoar (May 18, 1778 – November 2, 1856) was a United States lawyer and politician.  A member of a prominent political family in Massachusetts, he was a leading 19th century lawyer of that state. He was associated with the Federalist Party until its decline after the War of 1812. Over his career, Hoar developed a reputation as a prominent Massachusetts anti-slavery politician and spokesperson. He became a leading member of the Massachusetts Whig Party, a leading and founding member of the Massachusetts Free Soil Party, and a founding member and chair of the committee that organized the founding convention for the Massachusetts Republican Party in 1854.

Hoar may be best known in American history for his 1844 trip to Charleston, South Carolina as an appointed Commissioner of the state of Massachusetts. He went to South Carolina to investigate and contest the laws of that state, which allowed the seizure of sailors who were free African Americans (often who were citizens of Massachusetts) and placed into bondage, if such sailors disembarked from their ship. Hoar was prevented from undertaking his appointed tasks by resolutions of the legislature and efforts of the governor of South Carolina, and was escorted back onto a ship by Charleston citizens fearing mob violence against the agent from Massachusetts. News of the thwarting of Hoar inspired anti-slavery political reaction in Massachusetts.

Early life
Hoar was a born in the town of Lincoln, Massachusetts, and as an adult lived in neighboring Concord, Massachusetts.  He graduated from Harvard College in 1802, and was admitted to the bar in 1805. On October 13, 1812 he married Sarah Sherman (1785–1862) of New Haven, Connecticut. Sarah was the youngest child of Roger Sherman and his second wife, Rebecca Minot Prescott. Roger Sherman was a signer of the United States Declaration of Independence and the Constitution.

Political and legal career
Hoar was delegate to the Massachusetts constitutional convention in 1820. He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1824. Hoar served in the State senate in 1826, 1832, and 1833. Elected as an Anti-Jacksonian candidate to the Twenty-fourth Congress (March 4, 1835 – March 3, 1837), he was an unsuccessful candidate for reelection in 1836 to the Twenty-fifth Congress.
He was a Massachusetts delegate to the 1839 Whig national party convention.  Hoar was an expert on the laws pertaining to waterways, canals and maritime commerce.

Massachusetts commissioner to South Carolina, 1844
There was an ongoing constitutional and legal conflict between the state of Massachusetts and the states of South Carolina and Louisiana regarding the seizure of Massachusetts citizens. South Carolina had enacted laws prohibiting the emancipation of slaves, or the entry into the state of free African Americans. South Carolina agents would arrest free African American seamen from Massachusetts, members of the crew aboard ships that arrived at South Carolina sea ports; if the arrestee or the captain of the ship failed to pay fines for the criminal entry into the state, the arrestee would be sold into slavery to pay the fines.

In 1844 the Massachusetts legislature authorized the governor to appoint a Commissioner to reside in Charleston, South Carolina and New Orleans, Louisiana, to collect information as to the number from Massachusetts citizens unlawfully seized in those cities, and to prosecute some of the suits before higher courts for the purpose of testing the constitutionality of the laws under which the forcible seizures were being made.  In 1844, Massachusetts governor George N. Briggs (Whig party) appointed Hoar commissioner to South Carolina.

Upon receipt of the letter from Massachusetts Governor Briggs announcing Hoar's appointment, South Carolina Governor James H. Hammond promptly placed it before the South Carolina legislature, which issued several resolves, declaring the right of South Carolina to exclude its borders all persons whose presence might be considered dangerous; denying that free Negroes were citizens of the United States, and for the Massachusetts commissioner:

The effective result was that Hoar was prevented from appearing before that state's courts to test the law. On his arrival, with daughter Elizabeth Sherman Hoar, in Charleston, December 1844, local citizens warned Hoar to leave town. Local leading citizens secretly escorted the Hoars out of their hotel, to a ship, in advance of feared mob violence.
When news of this incident reached Massachusetts it aroused much ire, contributing to a developing sentiment in Massachusetts against slavery and in favor of abolitionism.

Hoar in his report as Massachusetts commissioner stated:

Free Soil Party
Hoar was elected to the Massachusetts Governor's Council in 1845. In 1848 Hoar chaired the Massachusetts Free Soil Party Convention in Worcester, and was elected to the Massachusetts House of Representatives in 1850, at the age of 72.

Republican Party
In 1854, he chaired a committee which issued an announcement, summoning leading anti-slavery politicians and citizens to a meeting at the American House in Boston (July 7, 1854), to discuss the potential formation of a new party and to organize a state convention.  Anger over the Kansas-Nebraska Act, and the issue of slavery in Federal territories were motivating factors leading to the subsequent convention in Worcester.  The mass convention of 2,500 people, held in open air on the common in Worcester, September 7, 1854, founded the Massachusetts Republican Party, principally from members of the Massachusetts Free Soil Party, with a few Whig Party, and anti-slavery Democrats. The Massachusetts Free Soil Party in its Springfield convention, on October 17, 1854 voted to adopt the Republican candidates, and to merge into the new Republican organization.

In 1855, at the age of 77, Hoar was appointed chair of a Massachusetts Republican committee to organize mass assemblage or convention, to consider and promote actions might be taken by Massachusetts citizens against the pro-slavery violence in the recent Kansas elections (subsequently known as Bleeding Kansas), with the intent of unifying with all anti-slavery citizens of Massachusetts in national anti-slavery efforts

Leading citizen of Concord
Hoar was a co-founder of the first Concord Academy, which had a 41-year existence (1822–1863).

Hoar family

Samuel and Sarah Hoar had five surviving children (of six offspring); several led influential or prominent lives.
  Elizabeth Sherman Hoar (July 14, 1814 – April 7, 1878) was engaged to Charles Chauncy Emerson (1808–1836), youngest brother of Ralph Waldo Emerson and young law partner of Samuel Hoar; Charles died of tuberculosis before they could marry, and she never married. She was an intimate of the Emerson, Hawthorne and Thoreau families.  R.W. Emerson invited Elizabeth into the Transcendentalist community, and she aided in producing their journal, The Dial.
 Ebenezer Rockwood Hoar (1816–1895) (Harvard class of 1835) was Associate Justice of the Massachusetts Supreme Judicial Court, and US Attorney General for President Ulysses Grant; later nominated to the U.S. Supreme Court by Grant, but the nomination was not approved by the Senate; he married Caroline Brooks of Concord.
 Sarah Sherman Hoar (1817–1907) married Robert Boyd Storer (1796–1870), a Boston, Massachusetts importer trading with Russia, and Russian Consul at Boston.
 Samuel Johnson Hoar (February 4, 1820 –  January 10, 1821), died in infancy.
 Edward Sherman Hoar (1823–1893) (Harvard class of 1844),  married childhood neighbor Elizabeth Hallet Prichard of Concord, and was an intimate of Henry David Thoreau (the Thoreau family lived across Main Street from the Hoars, in several different houses over the years). Edward with H.D. Thoreau accidentally allowed a cooking fire to get out of control, and caused more than   of forest to burn on April 30, 1844, along the Sudbury River in the Fairhaven Bay section of Concord.  Edward accompanied Thoreau on some of Thoreau's hiking and canoeing excursions. Edward Sherman was a California state district attorney for the fourth judicial district in 1850. He returned to Massachusetts in 1857. His extensive collection of pressed plants collected mostly from Concord, Massachusetts, including a significant number of specimens that Thoreau left to him, were donated by his daughter in 1912 to the New England Botanical Club herbarium housed at Harvard University.
 George Frisbie Hoar (1826–1904) (Harvard class of 1845) moved to Worcester, Massachusetts as a young adult, and became a prominent U.S. Senator representing Massachusetts for 27 years, from 1877 until his death.

Other Hoar family members named Samuel Hoar
The Hoar family, a prominent political family in Massachusetts, has had a number of individuals named Samuel Hoar since the 18th century:
 His father, Samuel Hoar (1743–1832), was a lieutenant of the Lincoln, Massachusetts company at the Concord battle on April 19, 1775. For many years a member of the Massachusetts General Court as a representative and senator, and a member in the 1820–1821 Massachusetts Constitutional Convention.
 Son, Samuel Johnson Hoar (February 4, 1820 – January 10, 1821) died in infancy
 Samuel Hoar (1845–1904), son of Ebenezer Rockwood Hoar, was editor of the American Law Review from 1873 to 1879.  In 1887 he became general counsel for the Boston and Albany Railroad Company.

 His son, Samuel Hoar (1887–1952), was a partner in a prominent Boston law firm, called during his lifetime Goodwin, Procter and Hoar. The firm was founded in 1914, and Hoar's name was added in 1917 when Hoar joined the firm.  In the 1940s he donated several parcels of land to the federal government, which became the founding kernel of the Great Meadows National Wildlife Refuge on the Concord and Sudbury rivers in Massachusetts.  He co-founded a second and still operating Concord Academy in 1922 in Concord, Massachusetts.
 His son, Samuel Hoar (1927–2004), of Essex, Massachusetts, also was a senior partner in the firm formerly known as Goodwin, Procter and Hoar.  As board member of the Conservation Law Foundation (CLF), he was a leading member of the litigation team that compelled the Commonwealth of Massachusetts to comply with federal environmental law, and build appropriate facilities to properly treat sewage discharged into Boston harbor, a legal battle that was most intense from 1983 into the 1990s.
 His son, Samuel Hoar (born 1955), is a lawyer practicing in Burlington, Vermont. He served as president of the Vermont Bar Association in 2006 and 2007.
 His son Samuel Rockwood Hoar (born 1988) is a graduate of the Middlesex School in Concord, Massachusetts and a graduate in the class of 2011 of Vermont's Middlebury College.

Notes

References
   "HOAR, Samuel, (1778 - 1856)"
 The Hoar Family on Dictionary of Unitarian & Universalist Biography
 Samuel Hoar's Expulsion from Charleston, Old South Leaflets, Volume vi No. 140.
 Hoar, George Frisbie. Memorial Biographies of the New England Historic Genealogical Society, Volume III. (Boston, 1883) (A memoir of Samuel Hoar)
 Emerson, Ralph Waldo. Lectures and Biographical Sketches (Boston, 1903) (On Samuel Hoar)
 Robbins, Paula Ivaska. The Royal Family of Concord : Samuel, Elizabeth, and Rockwood Hoar and their friendship with Ralph Waldo Emerson  . Pub. Xlibris.  Philadelphia PA, 2003.

External links

 HOAR FAMILY PAPERS, 1738-1958 (BULK 1815-1935), and  HOAR FAMILY PAPERS, 1774-1940 (BULK 1860-1918) at the Concord Free Public Library, Concord, Massachusetts
  Sherman Genealogy Including Families of Essex, Suffolk and Norfolk, England By Thomas Townsend Sherman
 Hoar-Baldwin-Foster-Sherman family of Massachusetts at Political Graveyard
 Samuel Hoar Works of Ralph Waldo Emerson

1778 births
1856 deaths
Massachusetts state senators
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Harvard University alumni
Members of the Massachusetts House of Representatives
Massachusetts Whigs
19th-century American politicians
Massachusetts Republicans
Massachusetts Free Soilers
National Republican Party members of the United States House of Representatives from Massachusetts

Samuel Hoar


Rolf Pfeifer (24 de fevereiro de 1947) é um cientista da computação suíço. Ele fez parte Departamento de Informática da Universidade de Zurique, e diretor do Laboratório de Inteligência Artificial, onde se aposentou em 2014. Atualmente ele é professor especialmente nomeado da Universidade de Osaka e professor visitante da Universidade Jiao Tong de Xangai.

Ele é o autor dos livros Understanding Intelligence (co-autor: C. Scheier), How the Body Shapes the Way We Think: A New View of Intelligence MIT Press, 2006 (com Josh Bongard) e "Designing Intelligence" (com Josh Bongard e Don Berry). Seus interesses de pesquisa incluem cognição corporificada, biorrobótica, agentes autônomos/robôs móveis, vida artificial, morfologia/máquinas morfofuncionais, design situado e emoção.

Bibliografia

 Understanding Intelligence, Bradford Books, 2001; com Christian Scheier
 How the Body Shapes the Way We Think: A New View of Intelligence, Bradford Books, 2006; com Josh Bongard
 Designing Intelligence Paperback, GRIN, 2013, com Josh Bongard, Don Berry

Naturais de Zurique
Pesquisadores da vida artificial
Pesquisadores da inteligência artificial
Roboticistas da Suíça

Rolf Pfeifer


Sriemski Hrvat bio je hrvatski tjednik iz Vukovara. Izlazio je četvrtkom. Odgovorni urednik bio je Pavo Žetić. List je izlazio kao list za politiku, pouku i zabavu. Nakladnik je bilo katoličko hrvatsko dioničarsko tiskarsko društvo.

Pokretanje

Osnov za pokretanje lista dali su sastanak sveučilišne omladine, koji je održan u Vukovaru od 19. do 22. kolovoza 1878. godine, te vukovarski klerikalci, koji su osnovali hrvatsku katoličku tiskaru u Vukovaru. List je izdavalo spomenuto katoličko tiskovno poduzeće, a urednik mu je bio mjesni odvjetnik Ferdo Kettig. List su podupirali župnik u Beraku (Tovarnik) Josip Mihaljević-Kuka, te župnik u Gradištu (Županja) Hinko Hladaček.

Godine 1883. Hrvatska katolička tiskara je data u zakup Ernestu Jančiku iz Bačke Palanke. Jančić je obustavio tiskanje "Srijemskog Hrvata" 1887., a sljedeće godine je pokrenuo prorežimske "Srijemske Novine".

Zanimljivosti
Prvi svjetski prijevod Karla Maya iz pera Nikole Tordinca otisnut je u ovom časopisu 1880. godine.

Literatura

Izvori

Hrvatski tjednici
Vukovarski tisak
Povijest Vukovara

Sriemski Hrvat


Brest-fylki (Hvítrússneska: Брэ́сцкая во́бласць (Bresckaja vobłasć); Rússneska: Бре́стская о́бласть (Brestskaya Oblast)) er hérað í Belarús. Höfuðborg þess er borgin Brest . Aðrar borgir eru Baranavichy og Pinsk. Fylkið spannar 32.800 km².

Tilvísanir

Fylki Hvíta-Rússlands

Brest-fylki


An Oryzopsis pungens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Torrey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Oryzopsis pungens in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oryzopsis

Oryzopsis pungens


Urnieta es un apeadero ferroviario situado en el municipio español de Urnieta en la provincia de Guipúzcoa, comunidad autónoma del País Vasco. Forma parte la línea C-1 de la red de Cercanías San Sebastián operada por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 612,714 de la línea férrea de ancho convencional  que une Madrid con Hendaya a 39,91 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de septiembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Beasain-San Sebastián de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El apeadero de Urnieta posee dos largos andenes laterales y dos vías. Para protegerse los viajeros disponen de dos pequeños refugios. El que se encuentra situado en el andén en dirección a San Sebastián o Irún aún conserva su diseño original mientras que el situado en el andén contrario es mucho más reciente. El cambio de andenes uno a otro se realiza a nivel. La compra de billetes se realiza en la máquina autoventa ubicada en el refugio de la vía 1.

Servicios ferroviarios

Cercanías
Los trenes de cercanías de la Línea C-1 son los únicos que se detienen en la estación.

Referencias

Enlaces externos

 Cercanías San Sebastián en la web de Renfe

Urnieta
Urnieta
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX

Estación de Urnieta


بلدية بيناجوايلا , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 334 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

بيناجوايلا


Linna (auch Linnaküla) ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Jõhvi (Jõhvi vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat 36 Einwohner (Stand 1. Januar 2011). Es liegt östlich der Stadt Jõhvi.

Weblinks
 Beschreibung (estnisch)
 Offizielle Internetseite (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Jõhvi

Linna (Jõhvi)


Crama Zilberstein este situată în comuna Vârteșcoiu, județul Vrancea. Comuna Vârteșcoiu se află în Podgoria Cotești. Compania care deține crama, WineBioFire SRL, a fost înființată în anul 2011. Suprafața de vie lucrată se întinde pe 60 ha.

Istoric

Familia Racoviță a avut proprietăți în Vârteșcoiu încă dinainte ca Dimitrie Racoviță să cumpere moșii in sat. Un document în acest sens datează din 2 august 1764, prin care Ștefan Mihai Racoviță întărește lui Dumitrașco Racoviță vel vornic (unchiul lui Dimitrie Racoviță) mai multe moșii printre care și morile de la Vârteșcoi.

Între 1798 și 1799, Marele Vornic Dimitrie Racoviță cumpără de la localnicii din Vârșcoiu mai multe vii si livezi, precum si o casă cu cramă. După moartea lui Dimitrie, în anul 1823, această moșie va rămâne fiicei lui pe nume Ruxandra, ce era căsătorită cu Constantin Șuțu, mai târziu Mare Logofăt al Țării Românesti. În acest mod familia Șuțu intră in istoria locală, deținănd viile de la Vârteșcoiu precum și întinsa moșie Găteju. Urmașii Marelui Logofăt s-au ocupat de proprietățile din comună chiar și în perioada interbelică, prin intermediul principesei Eliza Șuțu. La fel ca toate familiile boierești, aceștia vor dispărea de pe plan local odată cu venirea comuniștilor la putere.

Vechea cramă a familiei Șuțu din comuna Vârteșcoiu s-a identificat ca fiind cea aflată în spatele actualei primării, la câteva sute de metri pe drumul pietruit. În anul 1988 agronomul Mihai Hopu, ce lucra la această cramă, a desfăcut o scândură deasupra ușii, iar pe bârna de lemn descoperită a apărut anul 1837. Această ar fi concordanță cu moșiile de la Vârteșcoiu în care Costache Șuțu și-a început implicarea în moșiile de la Vârteșcoiu (1830-1850), ceea ce înseamnă că această construcție ar avea o vechime de cel puțin 150 de ani. În anul 1925 Zalman Cohn Zilberstein cumpără crama Șuțu si o deține până la confiscarea ei de către comuniști.

Vinuri

Crama Zilberstein are o gamă de vinuri îmbuteliate la bag-in-box, (care-i poartă numele) și o gamă de vinuri premium denumită Velo.

 Soiuri albe: Aligote, Muscat Ottonel, Sauvignon Blanc, Șarba, Galbenă de Odobești, Fetească Albă, Fetească Regală,
 Soiuri roșii: Merlot

Note

Bibliografie
 Uricariul sau Colecțiune de diferite acte ce pot servi la istoria românilor, Codrescu Theodor, tomul XIV, Tipografia Buciumul Român, Iași, 1889, p.318
 Șurete si izvoade, Gh. Ghibănescu, Publicație făcută sub auspiciile Ministerului Cultelor și Instrucțiunii, vol VIII, Tipografia Dacia, Iași, 1913, p.362
 Documente Muntenești, ANR, Inventar 749, Pach. IX/26 - Documente din 24 noiembrie 1828 cuprinzând Lista de documente moșiilor lui Dumitrache Racoviță
 Fond Primaria Vârteșcoiu, DJAVN, ds.5/1923, f.105

Legături externe
 Harti vechi - Harti vechi ale comunei Vartescoiu
 Crama Zilberstein - Site web oficial
 Facebook - Pagina oficiala de Facebook
 CrameRomania.ro - bază de date cu cramele din România

Zilberstein

Crama Zilberstein


His Last Bow: Some Reminiscences of Sherlock Holmes is a 1917 collection of previously published Sherlock Holmes stories by British writer Arthur Conan Doyle, including the titular short story, "His Last Bow. The War Service of Sherlock Holmes" (1917). The collection's first US edition adjusts the anthology's subtitle to Some Later Reminiscences of Sherlock Holmes. All editions contain a brief preface, by "John H. Watson, M.D.", that assures readers that as of the date of publication Holmes is long retired from his profession of detective but is still alive and well, albeit suffering from a touch of rheumatism.

Publication history
The book was published in the UK by John Murray in October 1917, and in the US by George H. Doran Co. that same month.

The collection contains "The Adventure of the Cardboard Box", which was also included in the first edition of The Memoirs of Sherlock Holmes (1894) but was dropped from later editions of that book.

Six of the stories were published in The Strand Magazine between September 1908 and December 1913.  The Strand published "The Adventure of Wisteria Lodge" as "A Reminiscence of Sherlock Holmes" and divided it into two parts, called "The Singular Experience of Mr. John Scott Eccles" and "The Tiger of San Pedro". Later printings of His Last Bow correct Wistaria to Wisteria.

The final story, "His Last Bow. The War Service of Sherlock Holmes" (1917), an epilogue about Holmes' war service, was first published in Collier's on 22 September 1917—one month before the book's premiere on 22 October.

Contents
 Preface by John H. Watson (1917)
 "The Adventure of Wisteria Lodge" (1908)
 "The Adventure of the Cardboard Box" (1893)
 "The Adventure of the Red Circle" (1911)
 "The Adventure of the Bruce-Partington Plans" (1908)
 "The Adventure of the Dying Detective" (1913)
 "The Disappearance of Lady Frances Carfax" (1911)
 "The Adventure of the Devil's Foot" (1910)
 "His Last Bow. The War Service of Sherlock Holmes" (1917)

Adaptations
Series for which all the stories in His Last Bow were adapted include the Sherlock Holmes Stoll film series (1921–1923) and the radio series The Adventures of Sherlock Holmes (1930–1936). All the stories in the collection except "His Last Bow" were adapted as episodes of the 1939–1950 radio series The New Adventures of Sherlock Holmes, and all were dramatised for the BBC Sherlock Holmes 1952–1969 radio series.

Except for the short story "His Last Bow", the stories in the collection were adapted for television as episodes of the Granada television series (1984–1994). His Last Bow was dramatised for BBC Radio 4 in 1994 as part of the BBC Sherlock Holmes 1989–1998 radio series. All the stories in the collection were adapted as episodes of the radio series The Classic Adventures of Sherlock Holmes (2005–2016). The stories in His Last Bow have also been adapted for various other productions.

References

First edition dustjacket image courtesy of Lucius Books Ltd.

External links

1917 short story collections
Collections of Sherlock Holmes stories by Arthur Conan Doyle
John Murray (publishing house) books

His Last Bow


Talmassons ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Region Friaul-Julisch Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 17 Kilometer südwestlich von Udine.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die frühere Strada Statale 252 di Palmanova (heute eine Regionalstraße, in der Gemeinde Napoleonica genannt) von Codroipo kommend nach Gradisca d'Isonzo.

Persönlichkeiten
 Ernesto Scoffone (1923–1973), Chemiker
 Lauro Toneatto (1933–2010), Fußballspieler und -trainer

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in Friaul-Julisch Venetien
Weinbauort in Italien

Talmassons