Manuel de Jesus Eduardo Juan Rosa de la Santissima Trinidad Gómez (né le  à Séville, décédé le  à Londres) est un clarinettiste espagnol et membre fondateur de l'orchestre symphonique de Londres. Formé par Cyrille Rose au Conservatoire de Paris, Manuel Gómez généralise l'emploi de la clarinette système Boehm au Royaume-Uni sur l'ancien système ordinaire (simple system).

Biographie
Manuel Gómez est né à Séville dans une famille très modeste. Peu après sa naissance, son père Manuel, qui gagnait sa vie en fabriquant des harnais, décéde, laissant trois enfants : Trinidad, Manuel et Francisco. Sa mère perd la vue, Trinidad lui est confiée, Francisco va vivre avec sa grand-mère et Manuel est envoyé à l' Asilo de Mendicidad de San Fernando, où il commence l'étude de la musique et la clarinette.

À l'âge de 18 ans, il quitte l'orphelinat et se rend à Madrid pour étudier la clarinette au Real Conservatorio Superior de Música de Madrid de 1879 à 1881. Son frère Francisco  suit l'exemple de Manuel et  commence également à étudier la clarinette. Pendant son séjour à Madrid, Manuel Gómez termine toutes les années restantes de ses études en une seule année avec une note exceptionnelle. Il obtient le premier prix de clarinette.

Pendant ce temps, Francisco fait ses débuts à Séville et excelle également à la clarinette. Les deux frères  reçoivent des bourses du Conseil provincial de Séville pour aller étudier au Conservatoire de Paris dans la classe de Cyrille Rose. Ils arrivent à Paris en septembre 1882 et s'initient à la clarinette système Boehm, avec laquelle ils perfectionnent leur technique et achèvent leurs études (1er accessit en 1884, 2nd prix en 1885).

Le 26 avril 1885, il joue avec Hélène Krzyżanowska au piano le finale du grand duo pour piano et clarinette, op. 47, de Weber lors d'un concert des exercices des élèves du conservatoire.

En 1886, Manuel se rend à Londres avec une compagnie d'opéra. A cette époque, il est déjà première clarinette à l'orchestre de l'Opéra de Paris et décide de s'installer dans la capitale anglaise. Francisco le rejoint quelques mois plus tard.

À peine un an après son arrivée, Manuel se produit en tant que soliste lors d'un concert extraordinaire organisé à Covent Garden devant la reine Victoria pour célébrer le 50e anniversaire de son accession au trône. Peu après, en 1892, les deux frères  rejoignent l'orchestre de l'opéra de Covent Garden et  deviennent membres de l'orchestre du Queen's Hall dès sa fondation en 1894. Manuel devient première clarinette et Francisco deuxième clarinette.

.

Les Proms et l'Orchestre symphonique de Londres

Les Proms, généralement connus sous le nom de BBC Proms, sont une série de concerts quotidiens de musique orchestrale classique organisés chaque année de la mi-juillet à la mi-septembre. Ces concerts ont été fondés par l'impresario  et le chef d'orchestre Henry J. Wood, qui a dirigé le premier concert le 10 août 1895 au Queen's Hall. Lors de ce concert mémorable, les deux frères ont joué, Manuel en tant que première clarinette et Francisco en tant que deuxième clarinette.

En 1903, plusieurs membres du Queen's Hall Orchestra, dont Manuel, décident de créer un nouvel orchestre londonien autogéré, en dehors des règles strictes d'une direction. Le London Symphony Orchestra est né, avec Manuel Gómez comme première clarinette soliste. Son premier concert a eu lieu le 9 juin 1904 avec Hans Richter comme chef d'orchestre. Aujourd'hui, plus de 100 ans après, cet orchestre, considéré comme l'un des meilleurs au monde, est toujours attaché à l'autogestion de son organisation.

Sa rencontre avec le Roi et le Titanic

En 1911, Manuel Gómez est invité par le King's Private Band à jouer pour le roi George V au palais de Buckingham. Installé enAngleterre depuis près de 25 ans, on lui demande de changer de nationalité, car aucun musicien étranger n'était autorisé à jouer pour la famille royale britannique. Cependant, le clarinettiste de Séville n'était pas d'accord. Ainsi, compte tenu du prestige de l'instrumentiste, la Musique privée du Roi a joué avec Manuel Gómez, qui a été présenté au Roi comme « le célèbre clarinettiste espagnol ».

Un an plus tard, Manuel effectue une tournée aux États-Unis et au Canada avec le London Symphony Orchestra, donnant 28 concerts en 21 jours dans 23 villes différentes. L'orchestre symphonique de Boston essaiera en vain de l'embaucher. Ainsi, à la mi-avril 1912, il s'embarque sur le paquebot Baltic pour retourner en Angleterre. Aux premières heures du 15 avril, le SOS arrive : le Titanic a heurté un iceberg et coule. Immédiatement, le Baltic vient au secours du célèbre paquebot à toute vitesse. La tragédie a choqué tous les musiciens de l'orchestre londonien, d'autant plus qu'ils avaient prévu leur voyage aller vers les États-Unis sur le Titanic. Mais la White Star Line a dû retarder de trois semaines le voyage inaugural de son navire amiral, obligeant l'orchestre anglais à naviguer sur un navire moins prestigieux. Dans les jours qui ont suivi le dramatique accident, les musiciens de l'orchestre symphonique ont organisé des concerts de charité à Londres pour aider les orphelins du Titanic.

Ses dernières années

Manuel Gómez a pris sa retraite en 1915, mais il a continué à jouer et à donner des concerts jusqu'en 1921. Un cancer le détériore rapidement et il meurt à Londres le 8 janvier 1922. Francisco a quitté Londres et s'est installé dans le nord du Pays de Galles. Il décéde le 5 janvier 1938. Des deux frères, Manuel est celui qui a conservé les liens les plus étroits avec l'Espagne. Il épouse l'Espagnole Adela Yglesias, danseuse à l'Opéra de Paris, à Manchester en 1890.

L'Angleterre, avec son intense activité orchestrale, a permis aux frères Gómez de développer leur talent et d'être les protagonistes d'une période au cours de laquelle les orchestres du  se sont transformés en ce que nous connaissons aujourd'hui. Mais ils ont également partagé leur destin dans les moments les plus difficiles et, comme tant d'autres, ont payé un prix élevé.

Pendant la première guerre mondiale, les fils de Manuel et Francisco ont pris part à la guerre en combattant pour l'Angleterre. Dès les premiers jours de combat, les deux fils de Francisco meurent dans les tranchées du front français. Harry, le fils de Manuel, a eu plus de chance: il a participé à la bataille de Gallipoli, l'une des plus dures et des plus sanglantes de toute la guerre, et a été blessé à la jambe, mais a heureusement survécu. Des années plus tard, pendant la Seconde Guerre mondiale, une bombe volante V-1 est tombée sur la maison des Gomez à Londres, tuant la femme de Manuel, Adela, et deux de leurs filles. Sa troisième fille a été retrouvée gravement blessée, sa mère l'avait protégée de son corps lorsqu'elle avait entendu l'arrivée de la bombe, et bien qu'elle ait survécu, elle ne s'est jamais complètement remise.

Collection
En avril 2018, le clarinettiste canadien Harold Gómez, petit-fils du clarinettiste Manuel Gómez, a fait don au Musée du Conservatoire de Madrid de la clarinette fabriquée en 1900 par le fabricant anglais Boosey & Company sur les instructions de Manuel Gómez lui-même. Ce système de clétage est appelé « système Gomez-Boehm ».

À ce jour, trois exemplaires de ce modèle de clarinette sont connues dans le monde : une se trouve au musée Horniman de Londres, une autre appartient à une collection privée en Arizona et la troisième se trouve à Madrid.

Bibliographie
 .
 .

Enregistrements
 Fantaisie brillante sur Rigoletto de Verdi, The Clarinet: Historical Recordings, Vol. 1 (Recorded 1898-1940), arrangement par Luigi Bassi, avec Manuel Gómez, (Clarinet and Saxophone Classics, 1993)

Notes et références

Liens externes
.

Clarinettiste classique
Clarinettiste espagnol
Orchestre de l'Opéra national de Paris
Naissance en juin 1859
Naissance à Séville
Décès en janvier 1922
Décès à Londres
Élève du Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Décès à 62 ans

Manuel Gómez (clarinettiste)


Boulder River may refer to:

The Boulder River (southwestern Montana), a tributary of the Jefferson River in Jefferson County, southwestern Montana in the United States
The Boulder River (Sweet Grass County, Montana), a tributary of the Yellowstone River in Sweet Grass County, south central Montana in the United States
The Boulder River (Washington), a tributary of the North Fork Stillaguamish River in Washington (U.S. state) in the United States
The Boulder River, New Zealand, a small river in the north of the South Island of New Zealand
The Boulder River (Minnesota), a river of Minnesota

See also
 Boulder (disambiguation)

Boulder River


Se denomina sinema a una estructura erecta presente en los hongos, formada por un grupo de conidióforos, a veces fusionados, unidos normalmente por la base, y que portan en los lados y en el ápice los conidios.

Referencias

Enlaces externos
Les Anamorphic Fungi (en francés), con imágenes de sinemas.

Fungi
Términos de micología

Sinema


Antonio Fraguas Fraguas (Loureiro, 28 de diciembre de 1905-Santiago de Compostela, 5 de noviembre de 1999), también conocido en gallego como Antón Fraguas, fue un escritor, historiador, antropólogo y etnógrafo español de ideología galleguista.

Trayectoria
Estudió el bachillerato en Pontevedra, donde fue alumno de Castelao y Antonio Losada Diéguez, y la carrera de Filosofía y Letras en Santiago de Compostela, donde se licenció en 1928.

En 1923 (con 18 años) fue uno de los fundadores de la Sociedad de la Lengua, en Pontevedra, con el objetivo de promover la defensa del gallego y publicar un diccionario, que nunca salió a la luz. Cuando fue a Santiago ingresó en las Irmandades da Fala y empezó a colaborar con el Seminario de Estudios Gallegos, en el que fue admitido como miembro en 1928, en las secciones de Geografía y de Etnografía y Folclore. Dentro del Seminario inició el estudio de la geografía histórica de Galicia, dedicándose especialmente a las rías Bajas y a las tierras de Cotobade. Como etnógrafo, comenzó con el estudio de las costumbres alrededor del carnaval.

Fue profesor del instituto de La Estrada desde 1933 hasta el comienzo de la Guerra Civil Española. Tras la sublevación militar de 1936 sufrió una represión por sus actitudes galleguistas, siendo echado de su puesto de trabajo. Tras ser detenido, además, fue obligado a borrar con sosa cáustica las pintadas a favor del Estatuto de Autonomía. Tuvo que trabajar en la enseñanza privada hasta que en 1950 pudo recuperar la cátedra del instituto y poder doctorarse, lo que hizo en la Universidad de Madrid con una tesis sobre el colegio de Fonseca. Posteriormente fue profesor en Lugo y Santiago, hasta su jubilación en 1975.

Fraguas fue uno de los protagonistas de la transformación del Seminario de Estudios Gallegos (desmantelado por el régimen de Francisco Franco), en el Instituto Padre Sarmiento de Estudios Gallegos, en el que fue bibliotecario, secretario y director de la sección de Etnografía y Folclore, publicando sus investigaciones en la revista editada por el Instituto, Cuadernos de Estudios Gallegos.

El 19 de abril de 1951 fue nombrado miembro numerario de la Real Academia Gallega, donde ocupó el lugar que había dejado Castelao. Fue presentado por Salustiano Portela Pazos, Ramón Otero Pedrayo y Luis Iglesias Iglesias, y su discurso de ingreso, Roseiras e paxariños nas cantigas dun serán, fue contestado por Otero Pedrayo.

En 1963 fue nombrado director del Museo Municipal de Santiago, instalado en el convento de Santo Domingo de Bonaval, que en 1975 pasó a ser denominado Museo del Pueblo Gallego. Xaquín Lorenzo era el presidente de la Fundación y, tras la muerte de éste en 1989, Fraguas ocupó los cargos de director y presidente. En 1994 donó al Museo su biblioteca particular, compuesta por 20.000 volúmenes.

Otros cargos que desempeñó Fraguas a lo largo de su vida fueron, entre otros, la coordinación de la sección de Antropología del Consejo de la Cultura Gallega (1983), miembro numerario de la Real Academia Gallega de las Ciencias, correspondiente de la Real Academia de la Historia, la Associação dos Arqueólogos Portugueses o la Sociedad Portuguesa de Etnología y Arqueología.

En 1978 impulsa junto con José Luis Míguez Abucide y otras personalidades del folclore la creación del Día do Ensalzamento do Traxe Galego dentro del marco de las Fiestas del Apóstol de la ciudad de Santiago de Compostela de la cual este año se celebrara la XLI edición. Así mismo en el año 1993 impulsa la creación de la Asociación do Traxe Galego, cuyo fin principal es la de la divulgación, investigación, recuperación y difusión del Traje gallego y la cultura.

En 1997 se crea en su honor por dicha Asociación junto con el Ayuntamiento de Santiago el Premio de Investigación sobre el Traje tradicional "Antón Fraguas" y que tiene como fin principal incentivar la recuperación, investigación y difusión en este ámbito. el Premio es entregado en el mes de diciembre en el Ayuntamiento de Santiago.

Honores
Antonio Fraguas Fraguas fue nombrado Pontevedrés del año en 1973; se le concedió el Pedrón de Ouro en 1984 y la Insignia de Oro del Museo del Pueblo Gallego el mismo año; recibió el Premio Trasalba en 1985, y la Medalla Castelao; Premio Otero Pedrayo en 1992 (año en que también fue nombrado Cronista Oficial de Galicia); y el Premio de las Artes y de las Letras de Galicia en 1995. En 1989 fue nombrado hijo adoptivo de Santiago de Compostela.

Tras su muerte, se creó la Fundación Antonio Fraguas en el Museo del Pueblo Gallego, con el objetivo de "proyectar, conservar y dinamizar el patrimonio que Fraguas y toda la generación por él representada crearon y rescataron para la conservación futura de la memoria de Galicia".

Así mismo, la Diputación Provincial de La Coruña convocó en su memoria el Certamen de Artesanía Antonio Fraguas Fraguas.
En el año 2019 se le dedicó el día das Letras Galegas, justo dos décadas después de su muerte, por su labor por la cultura popular gallega, su trabajo como etnógrafo y su labor docente.

Obras
 Geografía de Galicia (1953)
 Galicia insólita (1973)
 Lugo (1974)
 Murguía, o patriarca (1979)
 Literatura oral en Galicia (1980)
 El traje gallego (1985)
 Aportacións ó cancioneiro de Cotobade (1985)
 Aquilino Iglesia Alvariño: vida e obra (1986)
 Romarías e santuarios (1988)
 Celso Emilio Ferreiro (1989)
 La Puerta Santa (1993)
 Do Entroido (1994)
 As cousas de Antonio de Insuela (1996)
 A festa popular en Galicia (1996)

Además de las publicaciones anteriores, Fraguas escribió numerosos artículos de divulgación en periódicos y revistas especializados o no especializados, así como colaboraciones en publicaciones conjuntas con otras personalidades de la etnografía gallega.

Referencias

Escritores en gallego
Escritores de Galicia
Académicos numerarios de la Real Academia Gallega
Miembros correspondientes de la Real Academia de la Historia
Escritores en español del siglo XX
Directores de museos de España
Ensayistas de España del siglo XX
Medalla Castelao
Día de las Letras Gallegas
Nacidos en Cerdedo-Cotobade
Fallecidos en Santiago de Compostela

Antonio Fraguas Fraguas


Chilchotla es un municipio del estado de Puebla, México. Según el censo de 2020, tiene una población de 21 002 habitantes.

Se ubica en la tercera región económica de Puebla  y está dentro de la Sierra Madre Oriental.

Se localiza a 109 km de la ciudad de Puebla (140 km. por carretera), a una altitud media de 2460  Su clima es templado húmedo.

Toponimia

El nombre de este municipio es un topónimo de origen náhuatl, aunque los pobladores mencionan que antiguamente el lugar que ocupa el municipio se llamaba Chilchihualpancingo. El nombre actual de Chilchotla puede traducirse de dos modos. Uno de ellos deriva de chilchotl, que es una palabra nahua compuesta de chilli y de chotl, derivado de choctia (hacer llorar) o chilchote (chile picante que hace llorar) seguido de tla (abundancia),  Este nombre se traduce entonces como Donde abunda el pimiento o chile picante que hace llorar o lugar donde hay muchos chilchotes. Por otra parte, también puede ser derivado de una alteración fonética de la palabra Xilxotla, formada por xilotl (jilote o maíz tierno), xochtli (brotante) y tla (abundancia), que en conjunto se traduce como Donde brota mucho jilote o nace abundante mazorca tierna o maíz.

Geografía
El municipio se encuentra dentro de la Sierra Madre Oriental y en la tercera región económica del estado de Puebla. Colinda hacia el norte con el municipio de Lafragua y el municipio de Ayahualulco del estado de Veracruz; al este con el municipio de Quimixtlán; al sur con el municipio de Quimixtlán y Tlachichuca, y al oeste con el municipio de Lafragua.

Orografía
El municipio se ubica en la parte occidental de la sierra de Quimixtlán, cubierta por grandes cantidades de material volcánico, de tipo Andosol, que forman parte de la Sierra Madre Oriental.

Presenta una topografía variada: montañosa en la mayor parte del municipio y un declive suave al centro-oeste. Destacan cuatro sierras: la sierra del noroeste, formada por los cerros La Paz, Los Órganos y Xocotepec; la sierra del centro-oeste, que se levanta entre los ríos Acomocotla y Colotlaupa (aquí destacan el cerro Chichina y Tobardillo); la sierra que proviene del sureste y culmina al poniente de Rafael J. García, y, por último, la sierra con numerosas ramificaciones que se levanta al noreste del municipio.

También presenta numerosos cerros aislados, como el Ajapixtla, Xocotzin y Tecuacoy.

La tendencia general del municipio es un descenso noroeste-este y oscila su altura entre 1,780 y 3,460 metros sobre el nivel del mar.

Hidrografía
Dentro del municipio se localiza del río la Antigua, el cual atraviesa parcialmente la cabecera municipal. Este río desemboca en el Golfo de México, 20 kilómetros al norte del Puerto de Veracruz.

El municipio es atravesado por varios ríos que provienen del sur y del poniente del estado; originados en la parte más alta de la sierra de Quimixtlán y de las estribaciones del río Orizaba dentro del Estado de Veracruz; destacan entre ellos los siguientes: el río Huitzilapan, el más importante de la sierra de Quimixtlán, baña el sur del municipio y constituye uno de los principales formadores del río la Antigua.

Los ríos Nexhuacán, Colotlanago, Acocomotla y los Paredones recorren el poniente y se unen finalmente al río Huitzilapan.

Los ríos Blanco, Ocoxochitl y Huitzilaconi corren entre parte noreste de la sierra y se unen también al río Huitzilapan.

Por último, los ríos Los Moros, El Aguacate y el Tlamanco nacen en el noreste del Municipio e inmediatamente salen del estado para formar el río Los Ajolotes, afluente del Huitzilapan. También cuenta con arroyos intermitentes que se unen a los ríos ya antes mencionados.

Ecosistemas
El municipio ha perdido una buena parte de su vegetación original, esto debido a la promoción de la agricultura en la zona, sin embargo aun conserva zonas boscosas, sobre todo al noreste, constituidas básicamente por zonas de pino-encino. Las especies que predominan son pino, ocote, pino colorado, pino ayacahuite, encino, roble, oyamel, acahuites, madroños y escobilla.

Entre la fauna que existe en la zona se destacan: el conejo, ardilla, tlacuache, mapache, armadillo, zorrillo, tuza, coyote, zorra, tlacuache búho, águila, gavilán, zopilote y otras aves silvestres, víbora de cascabel y víbora chirrionera de agua.

Clima
El clima del municipio es del tipo Templado húmedo con abundantes lluvias en verano (57% del año), este es el clima predominante y se presenta en el oriente del municipio, también cuenta con clima Semifrío subhúmedo con lluvias en verano (43% del año) y se presenta al poniente, en las zonas más elevadas de la sierra.

Comunidades
 Acocomotla (Junta Auxiliar)
 Ahuatla
 Alto Lucero
 Barrio de Guadalupe (1a. Sección)
 Barrio del Corazón de Jesús (3a. Sección)
 Barrio de Santa Cruz (4a. Sección)
 Cerro de Guadalupe (Molotla)
 Chicalotla (San José Chicalotla)
 Colotlajapan
 Cozalapa
 El Carmen
 El Ocotal
 El Ranchito
 Emiliano Zapata (San Isidro)
 Francisco I. Madero (Junta Auxiliar)
 Ignacio Zaragoza
 Ixtacapa
 La Candelaria
 La Luz
 La Ocotera
 La Providencia
 La Reforma
 La Trinidad
 Los Capulines
 Manzanitos (San José Manzanitos)
 Mitlimanca
 Ocotepec
 Ocoxóchitl
 Plan de los Órganos
 San Antonio
 San Juan del Valle
 San Miguel Calixitla (Miguel Hidalgo)
 Santa Cruz La Joya
 Teteltitla
 Vicente Guerrero
 Xaltepec

Historia
Originalmente el poblado fue un asentamiento de grupos de origen náhuatl que fue sometido en 1522. Con el transcurso de los años se convirtió en alcaldía mayor, sin embargo hacia mediados del  era parte del distrito de Chalchicomula de Sesma.

En 1895 alcanzó la categoría de municipio libre teniendo a su cargo una junta auxiliar y 17 comunidades.

Turismo

Algunos de los atractivos turísticos del municipio de Chilchotla son: el centro recreativo "La Virgen", localizado a 30 minutos de la cabecera municipal; la cascada "La Fundición", localizada en la 3ª sección, y "La Cascada", localizada en la 4ª sección.

Gastronomía
En cuanto a gastronomía el platillo característico es el mole poblano y la trucha, así como un aguardiente típico del municipio llamado "guinda" elaborado a partir de un fruto que se considera endémico y solo se encuentra con mayor producción en la cabecera municipal.

Tradiciones
Se conmemora el 5 de mayo la Batalla de Puebla; 1 y 2 de noviembre el Día de Todos los Santos con ofrendas florales y de alimentos; 20 de noviembre el aniversario de la Revolución Mexicana; 12 de diciembre; Semana Santa; 24 de diciembre y Año Nuevo.

Gobierno
Su forma de gobierno es democrática y depende del gobierno estatal y federal; se realizan elecciones cada 3 años, en donde se elige a los integrantes del ayuntamiento, que está conformado por:

 El presidente municipal, quien actualmente es Valeriano Filomeno Hernández Ortiz, elegido para el periodo 2018-2021.
 6 Regidores de mayoría relativa
 Tesorero
 Secretaria general
 Contralor
 Síndico municipal.

El municipio cuenta con dos juntas auxiliares; Una Junta Auxiliar se integra por: un presidente auxiliar y 4 miembros con sus respectivos suplentes.

Cronología de presidentes municipales

Referencias

Enlaces externos

Municipios del estado de Puebla
Región Serdán y valles centrales

Municipio de Chilchotla


La Consejería de Economía y Hacienda es una consejería que forma parte de la Junta de Extremadura. Su actual consejero y máximo responsable es Antonio Fernández Fernández. Esta consejería auna las competencias autonómicas en materia de hacienda, ingresos públicos, Intervención General, presupuestos y tesorería, patrimonio, auditoría, financiación autonómica, fondos europeos, política financiera, planificación y coordinación económica y estadística.

Tiene su sede en la Paseo de Roma de la capital extremeña, en el complejo administrativo de Morerías.

Estructura Orgánica
 Secretaría General
 Servicio de Administración General y Personal
 Servicio de Gestión Económica y Presupuestaria
 Servicio de Régimen Jurídico y Contratación
 Servicio de Patrimonio
 Unidad Automatizada de Gestión Económica
 Intervención General
 Servicio de Auditoría
 Servicio de Contabilidad
 Servicio de Fiscalización
  Dirección General de Presupuestos
 Servicio de Planificación y Seguimiento Presupuestario
 Servicio de Política Financiera
 Servicio de Control Presupuestario
 Dirección General de Política Económica
 Servicio de Políticas Sectoriales y Territoriales
 Servicio de Estudio y Análisis
 Dirección General de Financiación Autonómica
 Servicio de Gestión Tributaria e Ingresos
 Servicio de Inspección Fiscal
 Servicio de Valoraciones
 Servicio Fiscal de Badajoz
 Servicio Fiscal de Cáceres
 Tesorería
 Servicio de Coordinación Financiera
 Servicio de Fondos Comunitarios
 Servicio de Financiación Autonómica
 Servicio de Control de Fondos Finalistas
 Unidad de Automatización Tributaria

Entes adscritos a la consejería
 Instituto Extremeño de Estadística

Lista de consejeros de Hacienda

 José Antonio Jiménez García (1983-1989)
 Ramón Ropero Mancera (1989-1993)
 Manuel Amigo Mateos (1993-2003)
 José Martín Martín (2003-2007)
 Ángel Franco Rubio (2007-2011)
 Antonio Fernández Fernández (2011-Actualidad)

Notas

Enlaces externos
 Junta de Extremadura
 Web Instituto Estadística de Extremadura
 Portal Tributario de la Junta de Extremadura

Economía

Consejería de Economía y Hacienda de la Junta de Extremadura


Korejovce este o comună slovacă, aflată în districtul Svidník din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 83 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Korejovce este atestată documentar din 1600.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Korejovce


João José Pontes Campos (* 22. September 1958 in Albufeira) ist ein ehemaliger portugiesischer Mittel- und Langstreckenläufer.

Über 1500 Meter erreichte er bei den Olympischen Spielen 1980 in Moskau das Halbfinale und scheiterte bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1983 in Helsinki im Vorlauf.

1984 kam er bei den Crosslauf-Weltmeisterschaften in East Rutherford auf Platz 26 und gewann mit der portugiesischen Mannschaft Bronze. Bei den Olympischen Spielen in Los Angeles schied er über 5000 Meter im Halbfinale aus.

1985 siegte er bei den Leichtathletik-Hallenweltspielen in Paris über 3000 Meter. Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften gewann er über dieselbe Distanz 1986 in Madrid Bronze und wurde 1989 in Den Haag Sechster.

Fünfmal wurde er portugiesischer Meister über 1500 Meter (1975, 1980, 1982, 1984, 1985) und je einmal über 800 Meter (1980) und 10.000 Meter (1989). 1989 wurde er nationaler Hallenmeister über 3000 Meter.

Persönliche Bestzeiten

 800 m: 1:49,4 min, 25. Juli 1982, Lissabon
 1500 m: 3:37,68 min, 8. Juni 1983, Florenz
 2000 m: 5:00,8 min, 10. Juni 1984, Lissabon
 3000 m: 7:45,70 min, 28. Mai 1987, Sevilla
 Halle: 7:54,93 min, 19. Februar 1989, Haia
 5000 m: 13:19,10 min, 28. Juni 1984, Oslo
 10.000 m: 28:07,86 min, 25. Juni 1991, Maia

Weblinks

Fußnoten

800-Meter-Läufer (Portugal)
1500-Meter-Läufer (Portugal)
3000-Meter-Läufer (Portugal)
5000-Meter-Läufer (Portugal)
10.000-Meter-Läufer (Portugal)
Weltmeister (3000-Meter-Lauf)
Olympiateilnehmer (Portugal)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1980
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Portugiese
Geboren 1958
Mann

João Campos


Pulp es una marca de bebidas carbonatadas de origen paraguayo, cuya producción estuvo a cargo de Licorería Acosta desde su establecimiento en 1937 hasta el año 2001, momento en el que fue adquirida por Bebidas del Paraguay. A partir de 2012, también se ha llevado a cabo su fabricación en los Estados Unidos bajo la administración de la empresa Bebidas USA. En la actualidad, la línea de productos comprende variedades de sabores que incluyen naranja, cola, pomelo, guaraná, piña, citrus, free naranja y free guaraná, siendo el propietario de la marca el expresidente de Paraguay, Horacio Cartes.

Historia
En el año 1937 el Dr. Máximo Acosta funda la empresa "Licoreria Acosta", que sería la encargada de crear la primera marca de gaseosas paraguaya, con base de jugo natural de frutas de naranja y pomelo, envasadas de manera artesanal en botellas de vidrio. En el año 2001 la marca es adquirida por Bebidas del Paraguay, propiedad de Horacio Cartes. Posteriormente se lanzan al mercado nuevos sabores, así como sabores sin calorías, junto a la marca de jugos Puro Sol.

Características
Pulp es una bebida carbonatada, creada a partir de jugo natural de frutas, incluyendo la pulpa de la misma.

El proceso se inicia con la recolección de las frutas (naranjas, pomelos, piñas, etc.) que son llevados a la fábrica en la que se procesan, y en la que se mezclan con los demás ingredientes, para poder producir el refresco.

La marca Pulp compite en el Paraguay, con las marcas multinacionales Coca Cola y Pepsi.

Sabores
 Naranja
 Pomelo
 Guaraná
 Cola
 Limonada
 Mandarina

Presentaciones
Los productos Pulp están a la venta en envases de vidrio de 250 ml, 500 ml y 1 litro. Y en envases de plástico de 250 ml, 500 ml, 600 ml, 1 L., 1/2 L., 2 L. y 3 litros.

Planet Pulp
En el año 2010 Pulp firma un acuerdo con Bebidas USA, por la cual se empieza a producir y comercializar en Estados Unidos, desde julio del año 2012, bajo el nombre de Planet Pulp, cuya fabrica se encuentra en la ciudad de Leesburg, Florida.

Enlaces externos
 Sitio Oficial de Pulp
 Video Sobre la Campaña Pulptura
 Documental sobre la campaña Pulptura

Referencias

Empresas de Paraguay
Empresas de alimentación de Paraguay
Marcas de refrescos

Pulp (gaseosa)


Ayvalı, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy daha önce Karaçalar mahallesine bağlı idi. Başkaca bilgi yoktur.

Coğrafya
Samsun iline 45 km, Kavak ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Ayvalı, Kavak


Huset Leiningen er et tysk fyrstehus, der havde besiddelser vest for Rhinen, dvs. i Pfalz, Elsass, Vogeserne og Lothringen.

Der har været grever af Leiningen siden 1128. Huset Leiningen var tidligere delt i mange grene.

Oprettelse af fyrstendømmet Leiningen
I 1779 blev greve Carl Friedrich Wilhelm af Leiningen-Dagsburg-Hardenburg (1724 – 1807) titulær rigsfyrste.

Under Revolutionskrigene (1792 – 1803) erobrede Frankrig de tyske stater vest for Rhinen. De fordrevne fyrster får løfte om kompensation øst for Rhinen.

I Slutrapport fra den ekstraordinære rigsdag i 1803 bliver de kirkelige stater nedlagte, og deres territorier bliver fordelte mellem de verdslige fyrster.

Fyrste Carl Friedrich Wilhelm af Leiningen-Dagsburg-Hardenburg får tildelt et område, der tidligere delvist har tilhørt ærkebiskoppen af Mainz og biskoppen af Würzburg. Han antager titlen Rigsfyrste til Leiningen, pfalzgreve til Mosbach, greve til Düren, herre til Miltenberg, Amorbach, Bischofsheim, Boxberg, Schüpf og Lauda.

Mistet selvstændighed

Fyrstendømmet Leiningen var en suverænt land fra 1803 til 1806.

Den lille by Amorbach var hovedstad i Fyrstendømmet Leiningen, og byens tidligere kloster var residens for fyrsten.

Rhinforbundet blev oprettet i 1806, og samtidigt blev Leiningen en del af Storhertugdømmet Baden. I 1810 blev Leiningen overflyttet til Storhertugdømmet Hessen-Darmstadt.

En del af Bayern
I 1816 bliver Leiningen en del af Kongeriget Bayern.

Mellem 1818 og 1918 var fyrsterne af Leiningen arvelige medlemmer af Bayerns rigsråd (førstekammeret i landdagen).

Fyrst Karl af Leiningen
Fyrst Karl af Leiningen (1804–1856) (en ældre halvbroder til dronning Victoria af Storbritannien) var en af slægtens mere kendte medlemmer. I 1848 var han kortvarigt valgt til den tyske Frankfurter Nationalforsamlings ministerpræsident.

Fyrstinde Victoria af Leiningen (født: Marie Louise Victoire von Sachsen-Coburg-Saalfeld) var mor til fyrste Karl zu Leiningen og dronning Victoria af Storbritannien.

Grevinder og prinsesser af Leiningen
Amalie Margrethe Christiane, rigsgrevinde af Leiningen–Westerburg (1713 – 1800), datter af Georg Carl Ludvig, rigsgreve Leiningen-Westerburg og Margrethe f. komtesse Danneskiold-Laurvigen, Amalie Margrethe var gift med den danske general Christian Lerche (1695 – 1757).

Marie Polyxena af Leiningen-Dagsburg-Hartenburg (1662 – 1725), gift med fyrstelig greve Johan Ernst af Nassau-Weilburg (1664 – 1719).

Sophie Charlotte, grevinde af Leiningen-Westerburg (1695 –1762), gift med regerende rigsgreve Christian Ernst zu Stolberg-Wernigerode (1691 – 1771), der var fætter til kong Christian 6. af Danmark-Norge. Christian Ernst modtog Dannebrogordenen, og sammen med Sophie Charlotte modtog han også Ordenen de l'Union Parfaite.

Leiningen, Huset
Leiningen, Huset

Huset Leiningen


The Black Museum is a radio crime-drama program produced by Harry Alan Towers, which was broadcast in the USA on the Mutual network in 1952. It was then broadcast in Europe in 1953 on Radio Luxembourg, a commercial radio station, and was not broadcast by the BBC until 1991.

Towers was based in London, but this series was recorded in Sydney, Australia. In 1946 Towers and his mother, Margaret Miller Towers, started a company called Towers of London that sold various syndicated radio shows around the world, including The Lives of Harry Lime with Orson Welles, The Secrets of Scotland Yard with Clive Brook, Horatio Hornblower with Michael Redgrave, and a series of Sherlock Holmes stories featuring John Gielgud as Holmes, Ralph Richardson as Watson and Welles as Moriarty.

Towers visited Australia in the late 1940s and set up production facilities in Sydney. The Black Museum was produced in Sydney by Creswick Jenkinson on behalf of Towers of London. It had a top-line Australian cast including Joe McCormick, plus American actor Harp McGuire. Orson Welles's introductions were recorded on tape in London, then flown to Australia to be added to the locally recorded performances. This was the first series to be produced in Australia in this way.

The Black Museum was based on real-life cases from the files of Scotland Yard's Black Museum. The programme was transcribed in 1951 and was broadcast in the United States in 1952 on Mutual. More than 500 of the network's stations carried it. Ira Marion was the scriptwriter and music for the series was composed and conducted by Sidney Torch.
This same music was used for the opening credits of, and incidental music in, the 1955 film They Can't Hang Me, starring Terence Morgan.

Orson Welles was both host and narrator of stories of horror and mystery, based on Scotland Yard's collection of murder weapons and various ordinary objects once associated with historical true crime cases. The show's opening began:
"This is Orson Welles, speaking from London.
(Sound of Big Ben chimes)
The Black Museum ... a repository of death. Here in the grim stone structure on the Thames which houses Scotland Yard is a warehouse of homicide, where everyday objects ... a woman's shoe, a tiny white box, a quilted robe ... all are touched by murder."

Robert Rietti played the lead roles and Keith Pyott was often in the cast.

In 2002, Towers produced The Black Museum for television and hired director Gregory Mackenzie to be the showrunner and director for the anthology series using the original narration by Welles. The adaptation was shot on location in London in a film noir style and the pilot starred Michael York as the Scotland Yard Inspector Russell.

Programme format and themes
Walking through the museum, Welles would pause at one of the exhibits, and his description of an artifact served as a device to lead into a wryly narrated dramatised tale of a brutal murder or a vicious crime. In the closing: "Now until we meet again in the same place and I tell you another tale of the Black Museum", Welles would conclude with his signature radio phrase, "I remain, as always, obediently yours".

With the story themes deriving from objects in the collection (usually with the names of the people involved changed but the facts remaining true to history), the 51 episodes had such titles as "The Tartan Scarf" and "A Piece of Iron Chain" or "Frosted Glass Shards" and "A Khaki Handkerchief".  An anomaly to the series was an episode called "The Letter" as this was the only story not about murder, but about forgery.

Broadcast history
In the United States, the series aired on the Mutual Network in 1952. It was rebroadcast on KABC, Los Angeles, California, in 1963–1964 and on KUAC (FM) in Fairbanks, Alaska, in 1967.

Beginning on 7 May, 1953, it was also broadcast over Radio Luxembourg, sponsored by the cleaning products Dreft and Mirro. Since the BBC carried no commercials, Radio Luxembourg aired sponsored programmes broadcast at night to the UK.

In the United States, there was a contemporary programme called Whitehall 1212 written and directed by Wyllis Cooper and broadcast by NBC, that was similar in scope to The Black Museum. It was hosted by Chief Superintendent John Davidson, curator of the Black Museum. It used many of the same selected cases as The Black Museum, and it nearly mirrored its broadcast run.  The two shows were different in the respect that, while Whitehall 1212 told the story of a case entirely from the point of view of the police, starting from the crime scene, The Black Museum was more heavily dramatised and played out scenes of the actual murders and included scenes from the criminal's point of view.

Episodes
The following episodes were broadcast:

Black Museum – 01 The .22 Caliber Pistol AKA Little Blue 22
Black Museum – 02 .32 Calibre Bullet
Black Museum – 03 Bath Tub
Black Museum – 04 The Black Gladstone Bag
Black Museum – 05 The Brick
Black Museum – 06 The Brass Button
Black Museum – 07 Can of Weed Killer
Black Museum – 08 Canvas Bag
Black Museum – 09 The Car Tire
Black Museum – 10 The Champagne Glass
Black Museum – 11 A Claw Hammer
Black Museum – 12 Door Key
Black Museum – 13 Faded Tartan Scarf AKA The Yellow Scarf
Black Museum – 14 Four Small Bottles
Black Museum – 15 French–English Dictionary
Black Museum – 16 Gas Receipt
Black Museum – 17 Frosted Glass Shards
Black Museum – 18 The Hammerhead
Black Museum – 19 The Jack Handle
Black Museum – 20 Jar of Acid
Black Museum – 21 The Khaki Handkerchief
Black Museum – 22 A Lady's Shoe
Black Museum – 23 The Leather Bag
Black Museum – 24 A Letter
Black Museum – 25 The Mandolin String
Black Museum – 26 Meat Juice
Black Museum – 27 The Notes
Black Museum – 28 The Old Wooden Mallet
Black Museum – 29 The Open End Wrench
Black Museum – 30 A Pair Of Spectacles
Black Museum – 31 A Piece Of Iron Chain
Black Museum – 32 The Pink Powderpuff
Black Museum – 33 Post Card With Picture Of The Rising Sun
Black Museum – 34 A Prescription
Black Museum – 35 The Raincoat
Black Museum – 36 Length of Sash Cord
Black Museum – 37 Auto Service Card
Black Museum – 38 The Sheath Knife
Black Museum – 39 The Shopping Bag
Black Museum – 40 Shilling
Black Museum – 41 A Silencer
Black Museum – 42 The Small White Boxes
Black Museum – 43 The Spotted Bedsheet
Black Museum – 44 The Straight Razor
Black Museum – 45 The Tan Shoe
Black Museum – 46 The Telegram
Black Museum – 47 The Trunk
Black Museum – 48 Two Bullets
Black Museum – 49 Walking Stick
Black Museum – 50 A Women's Pigskin Glove
Black Museum – 51 The Wool Jacket

Cases
Based on original research and comparisons of the episode plot with the facts of the actual case, the below-listed Metropolitan Police cases were probably used as the basis for episodes of The Black Museum:

 Thomas Henry Allaway – "The Telegram"
 Major Herbert Rowse Armstrong – "The Champagne Glass"
 Elvira Barney – "The .22 Calibre Pistol"
 Adelaide Bartlett – "4 Small Bottles"
 Frederick Browne & William Kennedy – "The Car Tyre" & "The Gas Receipt"
 James Camb – "The Spotted Bedsheet"
 George Chapman – "The Straight Razor"
 Christopher Craig & Derek Bentley – "Two Bullets"
 John Alexander Dickman – "The Tan Shoe" & "The Leather Bag"
 Samuel Herbert Dougal – "The Lady's Shoe"
 Miles Giffard – "The Service Card"
 Harold Greenwood  – "Weed Killer"
 John George Haigh – "The Jar of Acid"
 Neville Heath – "The Powder Puff"
 Harold Hill – "The Khaki Handkerchief"
 Karl Hulton & Elizabeth Jones – "The Jack Handle"
 Charles Jenkins, Christopher Geraghty & Terence Rolt – "The .32 Calibre Bullet",
 Patrick Mahon – "The Gladstone Bag"
 Toni Mancini – "The Hammerhead"
 Florence Maybrick – "Meat Juice"
 William Henry Podmore – "The Receipt"
 Dr. Edward Pritchard – "The Walking Stick"
 Florence Ransom – "A Woman's Pigskin Glove"
 John Robinson – "The Trunk"
 Alfred Arthur Rouse – "The Mallet"
 Edith Thompson and Frederick Bywaters – "The Sheath Knife"
 August Sangret – "The Brass Button"
 James Townsend Saward (alias "Jim the Penman") – "The Letter"
 Henry Daniel Seymour – "The Claw Hammer"
 George Joseph Smith – "The Bath Tub"
 Madeleine Smith – "Small White Boxes"
 Frederick Stewart – "The Frosted Glass Shards"
 George Stoner – "The Brickbat"
 Norman Thorne – "The Wool Jacket" & "The Spectacles"
 Jean-Pierre Vaquier – "The Dictionary"
 Nurse Dorothea Waddingham – "The Prescription"
 William Herbert Wallace – "The Raincoat"
 Robert Wood – "The Postcard"

Episodes yet to be matched with true case histories are:
 The Canvas Bag
 The Door Key
 The Faded Tartan Scarf
 The Iron Chain, Piece of
 The Mandolin String
 Notes – Kilroy was Here
 The Open End Wrench
 The Sash Cord, Length of
 The Shilling
 The Shopping Bag
 The Silencer

Comparisons with source material
Two episodes, "The Car Tyre" and "The Gas Receipt," were the same story with minor differences between the two.  Another pair of episodes, "The Baby's Jacket" and "The Spectacles," were also based on the same case, as were "The Tan Shoe" and "The Leather Bag."
Four famous murder cases were dramatised on The Black Museum: John George Haigh, the "Acid Bath Murderer"; George Joseph Smith, the "Brides in the Bath Murderer"; Adelaide Bartlett, whose husband died from chloroform poisoning; and Florence Maybrick, who allegedly used arsenic from fly-paper to murder her husband James Maybrick.
In "The Open End Wrench" it's mistakenly stated that the culprit was executed in Dartmoor. No twentieth-century executions were carried out in Dartmoor. Built during the Napoleonic Wars to contain French and American POWs, it was, after lying idle from 1815 to 1850, later commissioned as a convict prison and used for dangerous long-term prisoners only.
The dramatised story of "The Hammerhead" was changed to make the victim's sister the murderer instead of the boy friend.
The episode "Small White Boxes" is the only story in which the real names were used rather than pseudonyms.

See also
Orson Welles radio credits

Notes

References

External links
Thrilling Days of Yesteryear
The Black Museum
The Digital Deli Too: The Black Museum Radio Log
Listen to

 Zoot Radio, free The Black Museum old time radio show downloads

American radio dramas
1951 radio programme debuts
1952 radio programme endings
Anthology radio series
Mutual Broadcasting System programs
History of the Metropolitan Police

The Black Museum


Qacha's Nek is a constituency and, since 1888, the camptown (capital) of Qacha's Nek District in Lesotho, only two kilometers from the South African border at  above sea level. It has a population of approximately 15,900 (2016). It is home to Machabeng Government Hospital, one of the two hospitals in the district (the other being the Lesotho Evangelical Church's Tebellong Hospital, which is about  away, across the Orange River which is known as Senqu in Lesotho).

Tourism features
The town is home to Lesotho's first and only Snake Park, which is conveniently situated at the foot of the historic Letloepe hill/rock formation. This is where the cave of Qacha, the son of the Baphuthi chief Moorosi, after whom the town is named, is situated. ("Letloepe" means the cobra's defensive hood, and is the alternative name for Qacha's Nek). The locality may be the only place in Africa where California Redwood trees grow (the area is visible on the photo, to the right-hand side of the wooded Letloepe hill).

As one enters the town from Maseru (1 km from the road in the picture), one can see the famous lefika-motho ("man-rock"), which looks like a man's head with a cap on. There are several spots where San paintings can still be found. The Sehlabathebe National Park, home of the Sehlabathebe water lily, is about 2.5 hours away by gravel road.

Demography
The people of Qacha's Nek are called "Melele" (Wanderers), and the colours of the place / district are maroon and white. Other than Sesotho and English, people speak Xhosa and Sephuthi.

Climate
The town has 900 mm precipitation per year, the highest annual rainfall of any Lesotho district capitals. From the nearby Indian Ocean clouds move up almost daily, so that in Qacha's Nek fog often prevails. In the summer, the average temperature is 17 °C. Because of its climate, Qacha's Nek is green longer than most other places in Lesotho every year, and is very refreshing. There is an increasing population of fauna like snails, and the place has always had several species of rare flora.

Border Post

References

Populated places in Qacha's Nek District
Lesotho–South Africa border crossings

Qacha's Nek


قائمة حكام ولاية نيومكسيكو حسب فترة تولي المنصب:

	ويليام ماكدونالد
	إيزيكويل ديباكا
	واشنطون ليندسي
	أوكتافيانو لارازولز
 ميريت ميتشم
	جيمس هينكل
	آرثر هانيت
	ريتشارد ديلون
	آرثر سيليجمان
	أندريو هوكنهو
	كلايد تينجلي
	جون مايلز
	جون ديمبسي
	توماس ماربي
	إدوين ميتشم
	جون سيمس
	إدوين ميتشم
	جون بوروز
	إدوين ميتشم
	توم بولاك
	جاك كامب
	ديفيد كارج
	بروس كينج
	جيري أبوداكا
	بروس كينج
	توني أنايا
	جاري كاروثرس
	بروس كينج
	جاري جونسون
	بيل ريتشاردسون
 #  (سوزانا مارتينيز)

حكام ولاية نيومكسيكو
نيومكسيكو
حكام إقليم نيومكسيكو
مسؤولون دستوريون في نيومكسيكو
قوائم حكام ولايات من الولايات المتحدة
قوائم سياسيو نيومكسيكو

قائمة حكام ولاية نيومكسيكو


Fidel Alejandro Castro Ruz ( ) (13 Ağustos 1926, Mayarí - 25 Kasım 2016, Havana), Kübalı Marksist-Leninist devrimci ve Küba Devrimi'nin önderi. Yaşamı boyunca ve ölümünden sonra çeşitli liderler ve muhalif kesimlerce diktatör olarak da nitelendirilmiştir. Devrim sonrasında, 1959-76 arasında Küba başbakanlığı, 1976-2008 arasında da Küba devlet başkanlığı yaptı. 1961 ile 2011 yılları arasında da Küba Komünist Partisi Birinci Sekreterliği görevini yürüttü. Uluslararası alanda ise 1979-1983 ve 2006-2008 yılları arasında Bağlantısızlar Hareketi'nin Genel Sekreterliğini yaptı. Lakabı İspanyolcada At anlamına gelen "El Caballo"dur.

Yaşamı

Gençliği
Orta hâlli İspanyol göçmeni Ángel Castro y Argiz'in (1875-1956), aşçısı Lina Ruz González'den (Ángel Castro y Argiz'in ilk evliliğinin sona ermesinden sonra nikahlandılar) evlilik dışı doğan beş çocuğundan ikincisidir. İspanya'nın kuzeybatısındaki Galiçya'da dünyaya gelen babası Ángel Castro y Argiz, Küba Bağımsızlık Savaşı sırasında Küba'ya gelen İspanyol askerlerinden biriydi. Savaş bittikten sonra adadan ayrılmış ama kısa süre sonra Küba'ya dönmüştü. Ülkenin doğusundaki Oriente ilinde (1976'da lağvedildi) başarılı bir şeker kamışı yetiştiricisi olmuştu.

Fidel Castro, United Fruit Company'nin denetimi altındaki yoksul bir yöre olan Mayarí'de yetişti. Oriente ilinin merkezi Santiago'daki Katolik okullarında ve Havana'daki Cizvit lisesi Belén İlahiyat Okulu'nda öğrenim gördü. 1945'te eğitime başladığı Havana Üniversitesi'nden 1950'de hukuk doktoru olarak mezun oldu.

Öğrenciyken, 1947'de Dominik Cumhuriyeti'nde Rafael Trujillo'nun sağcı askerî cuntasına karşı başarısızlıkla sonuçlanan bir devrimci harekete ve 1948'de Bogotá'daki kent ayaklanmalarına katıldı. 1947'de Küba Halk Partisi'ne girdi. 1950-52 arasında avukatlık yaptıktan sonra Temsilciler Meclisi seçimleri için Küba Halk Partisi'nden adaylığını koydu. Ama 10 Mart 1952'de iktidardaki Carlos Prío Socarrás hükûmetini deviren Küba'nın eski başkanlarından General Fulgencio Batista seçimleri iptal etti.

Küba Devrimi

1953 başlarında Batista diktatörlüğünü yıkmak amacıyla küçük bir grup oluşturan Castro, 26 Temmuz'da Santiago'daki Moncada Kışlası'na 165 arkadaşıyla birlikte bir baskın düzenledi; ama başarısızlığa uğrayarak tutuklandı. 16 Ekim 1953'te Santiago'daki Küba Yüksek Mahkemesi'nde yapılan yargılamada 'Sayın yargıç siz beni mahkûm edin! Tarih beni haklı çıkaracaktır!''' (La Historia Me Absolvera) cümlesiyle biten ünlü savunmasını yaptı. Mahkeme sonunda 16 yıla mahkûm oldu. Juventud Adasında 21 ay hapis yattıktan sonra Batista'nın emriyle cezasının geriye kalan bölümü bağışlandı.

1955'te Küba'dan ayrılarak Meksika'ya geçti ve 26 Temmuz Hareketi adlı yeni bir örgüt kurdu. İspanya İç Savaşı'na katılmış olan Kübalı Alberto Bayo'nun yönetiminde gerilla savaşı eğitimi gören örgüt üyeleri 2 Aralık 1956'da Granma yatıyla Küba'ya dönerek Oriente'de karaya çıktı. Burada hükûmet kuvvetleriyle girişilen çatışmalarda arkadaşlarının çoğunu yitiren Castro, aralarında kardeşi Raul Castro ve Ernesto Che Guevara'nın da bulunduğu 12 arkadaşıyla birlikte Oriente'nin güneybatısındaki Maestra Dağlarına çekildi. Bu dağlarda iki yıl boyunca Batista'nın kuvvetlerine karşı bir gerilla savaşı yürüttü. Giderek siyasi desteğini yitiren ve bir dizi askerî yenilgiye uğrayan Batista, 31 Aralık 1958'de Dominik Cumhuriyeti'ne kaçtı. Castro 1959'un ilk günlerinde Havana'ya girdi. Hukukçu Doktor Manuel Urrutia Leo devlet başkanlığına, Castro da başbakanlığa getirildi.

 İktidar yılları
Castro hükûmeti, ilk olarak fiyatları ve kiraları düşürdü. Ardından köklü bir toprak reformu başlattı. 40 hektarı geçen toprak bedelleri 20 yılda ödenmek üzere kamulaştırıldı ve halk çiftlikleri olarak işletilmeye başlandı. Önceleri Castro'ya karşı çıkmakla beraber 1959'a doğru gerilla hareketini desteklemeye başlayan Küba Sosyalist Halk Partisi (PSP), Castro ile ilişkilerini geliştirerek etkili bir konum kazandı. Bu durumdan tedirgin olan Urrutia'nın toprak reformunun ertelenmesi yönündeki baskıları üzerine Castro istifa etti; ama halkın yoğun tepkisi karşısında Urrutia, görevinden çekilmek zorunda kaldı. Yerine Osvaldo Doticos getirilirken Castro yeniden başbakan oldu.

Bu sırada toprakların kamulaştırılmasından zarar gören ABD şirketlerinin baskısıyla ABD hükûmeti, Küba'ya karşı ekonomik ambargo uygulamaya başladı. Ekonomisi tek ürüne dayalı bir ülke olan Küba, öteden beri ABD'ye sattığı şekeri SSCB'ye satmaya başladı. ABD şirketlerinin elindeki rafineriler, şeker karşılığında SSCB'den alınan ham petrolü işlemeyi reddedince Castro bu rafinerileri devletleştirdi. Bu gelişme ABD ile Küba'nın arasını daha da açtı. Devrimden sonra ABD'ye kaçan ve John F. Kennedy yönetiminden silah ve mali destek sağlayan Kübalıların Nisan 1961'de giriştiği Domuzlar Körfezi Çıkarması başarısızlıkla sonuçlandı. Castro, çıkarmanın ardından yayımladığı Havana Bildirisi ile ilk kez Küba'nın sosyalist politikalar izleyeceğini dünyaya duyurdu. 1962'de SSCB'nin Küba'ya balistik füzeler yerleştirmesi ve John F. Kennedy'nin Küba'yı deniz ablukasına almasıyla dünya bir nükleer savaşın eşiğine geldi. Bunalım; ancak ABD'nin Küba'da hükûmeti devirmek için artık girişimde bulunmayacağına söz vermesi ve SSCB'nin Türkiye'deki Amerikan füze rampalarının kaldırılması karşılığında nükleer silahlarını Küba'dan geri çekmeyi kabul etmesiyle atlatılabildi. Bununla birlikte Merkezi İstihbarat Örgütü (CIA) Castro'ya yönelik suikast planları hazırlamayı sürdürdü.

Kruşçev'in Küba Bunalımı sırasında ödün verdiğini öne süren Castro, 1968'e değin bağımsız sosyalist bir politika izledi. Güney ve Orta Amerika ile Afrika'daki devrimleri destekleyici bir tutum aldı. Aynı dönemde Bağlantısızlar Hareketi'nin önderlerinden biri durumuna geldi. 1968'den sonra SSCB ile ilişkilerin düzelmesi doğrultusunda başlayan askeri ve ekonomik yakınlaşma süreci içinde SSCB'ye dönük bir dış politika izledi. 1975'te Angola'daki iç savaş sırasında Angola Halk Kurtuluş Cephesi'ni (MPLA) desteklemek amacıyla Kübalı askerler gönderdi. Bunu Etiyopya ve başka ülkelere gönderilen Kübalı askerler izledi. 1980'lerde Küba'nın yurt dışındaki asker sayısı 40 bine ulaştı.

1961'de Küba Sosyalist Halk Partisi ile birleşme sonucu ortaya çıkan Birleşmiş Sosyalist Devrim Partisi'nin (1965'ten sonra Küba Komünist Partisi) genel sekreterliğini üstlenen Castro, ülke içinde çok yönlü ve kapsamlı politikalar uygulamaya başladı. Okuma yazma seferberliği sonunda okuryazarlık oranı %90'ın üzerine çıktı. Yeni okullar açılarak eğitim olanakları yaygınlaştırıldı. Zenginlik kaynaklarının, ulusal gelirin ve sağlık hizmetlerinin dağılımında köklü değişiklikler gerçekleştirildi. İşsizlik büyük ölçüde ortadan kaldırılırken herkese çalışma yükümlülüğü getirildi. Bütün bunlara karşın tek ürüne dayalı (şeker) Küba ekonomisini dönüştürme yönündeki çabalar başarılı sonuçlar vermediğinden 1970'lerin ortasından başlayarak önemli sıkıntılar yaşanmaya başladı. Bu nedenle SSCB'nin mali desteği büyük önem kazandı.SSCB'nin Küba üzerindeki kuvvetli etkisinin bir başka sonucu da Ernesto Che Guavara'nın SSCB'nin uluslararası çıkarlarına aykırı bir şekilde giriştiği bir takım eylemlerinin engellenmesi olmuştur. SSCB'nin yoğun baskılarından bunalan Che, Küba'da daha fazla kalmayı gereksiz görerek çeşitli uluslararası eylemlere girişmiş ve bu süreç onun Bolivya'da öldürülmesiyle son bulmuştur.

Küba'da 1959'dan sonra ilk kez yerel seçimlerin yapıldığı ve devlet yapısında yeni düzenlemelerin geliştirildiği 1976'da Devlet Konseyi ve Bakanlar Kurulu başkanlığını üstlenen Castro, güçlü ve merkezi bürokrasiye dayanarak toplumsal ve ekonomik yaşamdaki yönlendirici rolünü sürdürdü. Devlet ve parti organlarında eski mücadele arkadaşlarına ağırlık verdi. Silahlı kuvvetlerden sorumlu devlet bakanı olan kardeşi Raul Castro, giderek ikinci adam konumu kazandı. SSCB ve Doğu Avrupa'nın sosyalist ülkelerinde 1980'lerin sonlarında ortaya çıkan demokratikleşme ve piyasa ekonomisine yönelme süreci karşısında Küba yönetimi, sosyalizmin Marksist-Leninist yorumuna bağlılığını sürdürdü. 1989'da Fidel Castro'nun yakın çevresindeki ordu komutanlarının karıştığı yolsuzlukların ortaya çıkarılması yönetimi ciddi biçimde sarstı. Öte yandan SSCB'yle ticaret hacminin gitgide küçülmesi ve Sovyet yardımlarının ortadan kalkması kısa sürede Küba ekonomisi üzerindeki etkilerini göstermeye başladı.

 Sağlık durumu, görevden ayrılışı ve ölümü
Fidel Castro 31 Temmuz 2006 tarihinde sağlık problemleri nedeniyle yetkilerini geçici olarak başkan yardımcısı ve kardeşi Raúl Castro'ya devretti. 19 Şubat 2008'de de, bir açıklama yaparak, 1976 yılından beri yürütmekte olduğu Küba'nın en yüksek yönetim organı olan Devlet Konseyi Başkanlığı görevini bıraktığını açıklamıştır. Görevden ayrıldıktan sonra Yoldaş Fidel'in düşünceleri adıyla yazdığı makalelerde gündemdeki önemli olayları yorumlamıştır.İlgili soL haberi , 6 Haziran 2010 tarihinde erişilmiştir 25 Kasım 2016 tarihinde Fidel Castro, uzun süredir muzdarip olduğu çoklu organ yetmezliğine yenik düşerek hayatını kaybetmiştir. Vasiyeti üzerine cenazesi 27 Kasım'da yakılmıştır.

 İdeolojisi
Castro, kendini bir "Sosyalist, Marksist ve Leninist" olarak tanımladı. Bir Marksist olarak, Küba'yı yabancı emperyalizm etkisindeki kapitalist bir devletten sosyalist topluma çevirmeyi amaçlıyordu.

Kişisel hayatı
Castro yoğun çalışma saatleriyle tanınıyordu, genellikle sadece 3 ya da 4'te yatıyordu. Bu erken saatleri yabancı diplomatlarla tanışmayı, yorgun olacaklarına ve müzakerelerde üstünlük kazanabileceğine inanarak tercih etti. Ernest Hemingway'i en sevdiği yazar olarak tanımlar ve okumayı severdi, ancak müzikle ilgilenmedi. Bir spor hayranı olarak zamanının çoğunu formda kalmaya çalışarak düzenli egzersiz yaparak geçirdi. Gastronomi, şarap ve viskilere büyük ilgi gösterdi. Castro'nun ömrü boyunca silah sevgisi vardı ve şehirden ziyade kırsal kesimde yaşamayı severdi.

Fidel Castro'nun dini inançları tartışma konusu olmuştur; doğduğunda vaftiz edildi ve bir Roma Katoliği olarak büyüdü, ama kendini ateist olarak tanımladı. Ayrıca Mukaddes Kitabın kadınlara ve Afrikalılara yönelik baskıyı haklı çıkarmak için kullanımını eleştirdi, ancak Hristiyanlığın dünyaya "etik değerler" ve "sosyal adalet duygusu" veren "çok insancıl kurallar" sergilediğini belirtti. "Eğer insanlar bana din dersi olarak değil, toplumsal vizyon açısından Hristiyan diyorlarsa, ben bir Hristiyan olduğumu beyan ederim" şeklinde konuştu. Ayrıca İsa Mesih'in bir komünist olduğu fikrini desteklemiştir.

 Eserleri
 Fidel Castro, "Devrim İçin Savaşmayana Komünist Denmez", Yar Yayınları, ISBN 9757530381
 Fidel Castro, "Sosyalizmi Kuracağız", Belge Yayınları, ISBN 975-344-021-9
 Fidel Castro, "Fidel Diyor ki: Vamos Bien / İyi Gidiyoruz", Nazım Kitaplığı, ISBN 975-8271-92-X
 Fidel Castro, "Dünya Bunalımı", Onur Yayınları, Ankara, Mayıs 1987, çev. Öner Ünalan.

 Hakkındaki kitaplar
 Fidel Castro, Doğan Kitapçılık, İgnacio Ramonet, ISBN 975-293-502-8
 Angola Savaşı ve Ochoa Davası: Bu aksiliği bir zafere dönüştüreceğiz, İvme Yayınları, 1991, derleyen Mete Deniz.
 Küba Uzak Değil Dursun Özden; Belge yayınları, 1997, İstanbul.
 Devrim İçin Savaşmayana Komünist Denmez, Yar Yayınları, 1977, İstanbul.
 Fidel Castro Konuşuyor, Yar Yayınları, 2008, İstanbul.
 Selam Sana Fidel'', Nicolás Guillén Batista, Çeviren: Celil Denktaş, Yazılama Yayınevi, 2021

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Fidel Castro Devlet Başkanlığı Görevinden Ayrıldığını Açıkladı - soL
 Fidel Castro'nun Küba halkına kutlama mesajı (30 Aralık 2006) - Prensa Latina Türkçe
 Fidel Castro'nun 80. yaş günü mesajı - Prensa Latina Türkçe

1926 doğumlular
2016 yılında ölenler

Sovyetler Birliği kahramanları
Lenin Nişanı sahipleri
Ekim Devrimi Nişanı sahipleri
20. yüzyıl liderleri
Küba Komünist Partisi Birinci sekreteri
Küba devlet başkanları
Kübalı askerler
Kübalı devrimciler
Kübalı komünistler
Kübalı ateistler
İspanyol asıllı Kübalılar
Bağlantısızlar Hareketi Genel Sekreterleri
Komünist liderler
Darbe ile iktidara gelenler
Marksist yazarlar
Antifaşistler
Soğuk Savaş'ta liderler
Küba Devrimi'nde kişiler
Amerika Birleşik Devletleri-Küba ilişkileri
Eski Roma Katolikleri
Kübalı bakanlar
Lenin Barış Ödülü sahipleri
Klement Gottwald Nişanı sahipleri
Antirevizyonistler
Aztek Kartalı Nişanı sahipleri
Konfüçyüs Barış Ödülü sahipleri
Beyaz Aslan Nişanı sahipleri
Karl Marx Nişanı sahipleri
Liyakat Nişanı (Jamaika) sahipleri
Kübalı isyancılar
Kübalı avukatlar
Castro ailesi
Apartheid karşıtı aktivistler
20. yüzyıl ateistleri
Antikapitalistler
Anti emperyalizm
Sovyetler Birliği işbirlikçileri
Sovyetler Birliği yabancı kahramanları
Siyasî parti kurucuları
Georgi Dimitrov Nişanı sahipleri
Ateist siyasetçiler
Ateist devlet başkanları

Fidel Castro


Federico Volpini Sisó (Bogotá, Colombia, 20 de febrero de 1952) es un guionista, escritor y radiofonista español. Fue editor del semanario en español "La Voz de Houston" en Houston (Estados Unidos), novelista y colaborador en Soitu.es hasta la desaparición de dicho digital. Destacado creador radiofónico en España, ha sido además Director de Radio 3 (1999-2003) y profesor de guion y realización radiofónica entre 1989 y 2009 del Master de Radio de Radio Nacional de España. Es hijo del también periodista Federico Volpini de Rueda.

Trayectoria Radiofónica

Inició su carrera en Radio Peninsular de Madrid en 1974. En 1976 empezó a colaborar con Ramón Trecet en Radio Nacional de España para su programa "Diálogos con la música" y en 1978 pasó a Radio Juventud de Madrid, donde creó y dirigió "Juventud y Pitanza" (un espacio en el que se daba instrucciones a la audiencia para preparar un plato en tiempo real, sazonado con música e historias), que incluía Os fastuosos guateques dos tempos fenecidos.

En Radio 3
Sin dejar Radio Juventud, en 1979 participa en la puesta en marcha de Radio 3, y en 1982 se incorpora por breve tiempo al programa de Juan Ignacio Francia y Jesús Beltrán "Caravana de hormigas". Desde principios de enero de 1983 hasta finales de 1984 se hace cargo de sucesivos de espacios en Radio 3. A finales de 1984 pasa a formar parte del equipo de Manolo Ferreras para "Tiempos Modernos", con Matías Antolín, Pedro Atienza, José María Silva, Mercedes Etura, José Luis Moreno Ruiz, Fernando Poblet, Javier Rioyo y Javier Segade. En 1985 Radio 3 cambia de nombre y se convierte durante algunos años en Nacional 3 FM. Dirige allí dos programas en los mediodías del sábado y del domingo: Zona Roja (que aprovechaba el nuevo nombre de la emisora) y La Parada Nupcial de los Cuerpos de Guardia. A finales de 1987 se incorpora al programa "Tierra de nadie", presentado y dirigido por Gloria Berrocal, con Pedro Atienza,  José María Silva, Montserrat Fernández, Javier Segade, José Ramón Ripoll e Isabel Ruíz.  En 1998, junto a José María Silva a cargo de la música y Benigno Moreno en la edición, gana el Premio Italia a la mejor serie de ficción radiofónica con su trabajo "Herederos del Tiempo" . En 1999 es nombrado director de Radio 3, puesto en el que permanecerá hasta 2003, apostando por la vuelta de la ficción dramatizada a la emisora y otros contenidos innovadores como la recuperación de la ficción dramatizada con la puesta en antena del serial Cuando Juan y Tula fueron a Siritinga de Carlos Faraco, entre otros muchos espacios dramatizados, como propuesta alternativa a una programación exclusivamente musical.

Última etapa en Radio Nacional
Colabora en el programa "Historias" de Juan José Plans para Radio Uno. En 2003 pasa a Radio Exterior de España. Y entre septiembre y diciembre de 2006 pone en marcha en La Casa Encendida de Madrid junto a Radio Nacional la serie de audiodramas en directo "Radioteatropiezas". Finalmente en año 2008 es prejubilado en Radio Nacional.

Dirige en la actualidad Audiodrama Colectivo, que programa mensualmente radioteatros cara al público para la Biblioteca Eugenio Trías de Madrid y produce el espacio semanal de radioteatro Letras Movedizas para la radioescuela municipal M21.

Series Dramatizadas para Radio
 "La Era de Acuario" –adaptación- (Diálogos con la Música. Radio Nacional de España. Radio Uno. 1977).
 "Los Templarios" –adaptación- (Diálogos con la Música. Radio Nacional de España. Radio Uno. 1977).
 "Juventud y Pitanza. Relatos" (Juventud y Pitanza. Radio Juventud de Madrid. 1979. 1980. 1981)
 "El músico del Bosque" (Arkham 3. Radio Nacional de España. Radio 3. 1980).
 "Los hombres de Cibola" (Huella de España. Radio Exterior de España. 1982).
 "Ni rastro del Titanic" (Sólo sé que noche nada. Radio Nacional de España. Radio 3. 1984).
 "Novelas y Te Duermes" (Sólo sé que noche nada. Radio Nacional de España. Radio 3. 1984).
 "Tirante y Morgana" (Tiempos Modernos. Radio Nacional de España. Radio 3. Octubre/noviembre 1984).
 "Para el Culto" (Tierra de Nadie. Radio Nacional de España. Radio 3. 1987)
 "La tumba inexistente" (Mercrédit Lioné. Radio Nacional de España. Radio 3. 1987/1988).
 "Cinco semanas y un día" (Radio Nacional de España. Radio Uno. 1991).
 "El corazón de las tinieblas" –adaptación de la novela de Joseph Conrad- (Radio Nacional de España, Radio 3 y, simultáneamente en catalán, Radio Quatre. 2002).
 "Radioteatropiezas" (La Casa Encendida, septiembre/diciembre 2006), con textos propios y de Lourdes Castro y Álvaro Soto. Realización de Isabel Ruiz
 "Herederos del tiempo" (1998) se quedó en el capítulo piloto. Nunca llegó a grabarse-.

Programas Radiofónicos de Federico Volpini

 "Peninsular Música Nueva" (Radio Peninsular de Madrid. 1975/1976).
 "Juventud y Pitanza" y "Os fastuosos guateques dos tempos fenecidos" (Radio Juventud de Madrid. 1978/1981), con Juan Ignacio Francia, Antonio Peiró y Lourdes Guerras.
 "Arkham 3" (Radio Nacional de España. Radio 3. 1979/1981).
 "Huella de España" (Radio Exterior de España. 1982).
 "Tres cuartos de tragedia" (Radio Nacional de España. Radio 3. 1983) con, entre otros, José Luis Ríos y Carlos Tapia.
 "Sólo sé que noche nada" (Radio Nacional de España. Radio 3. 1984), con Manolo Calderón, José María Jiménez, Charo Monreal, José Luis Ríos, Rosa Salgado, José María Silva (líder del grupo Folk-rock Labanda), Carlos Tapia, que imparte en él sus "Cursos de Licantropía Aplicada" (atribuidos en radio3.org a "Tris tras tres") y Emma Tamargo.
 "¡Qué alegría ser mayor!", codirigen José María Silva y José Luis Ríos (Onda Madrid. 1985).
 "Domingos Teotocópulos", codirige Gloria Berrocal (Radio Nacional de España. Radio 3. 1985).
 "Archivo Expiatorio" codirige Gloria Berrocal (Radio Nacional de España. Radio 3. 1985).
 "La Parada Nupcial de los Cuerpos de Guardia" y "Zona Roja" (atribuido en radio3.org a "Caravana de hormigas"). (Radio Nacional de España. Radio 3. 1985/1986).
 "¡Qué alegría ser mayor! (segunda época)" codirige Isabel Ruiz (Radio Nacional de España. Radio 3. 1988).
 "Mercrédit Lyoné" (Radio Nacional de España. Radio 3. 1989), con Javier Memba, Javier Segade, José María Silva e Isabel Ruiz.
 "65 Días en Poquín" (Radio Nacional de España. Radio 3. 1989/1990), con Isabel Ruiz.
 "La telaraña" codirige Isabel Ruiz (Radio Nacional de España. Radio 3. 1990/1991).
 "El ojo de Yavé" (Radio Nacional de España. Radio 3. 1998/1999), con Mayca Aguilera, Paloma Arranz, Macarena Bartolomé, Yolanda Flecha y Miguel Ángel Hoyos.
 "El acoso semanal" (Radio Exterior de España 2004)
 "Vida particular de las palabras" (Radio 5. 2005/2006)
 "Cinesporas" (Radio 5. 2007/2008)

Publicaciones
 "Las horas del gato y otras horas" -cuentos- (Ediciones Libertarias. Madrid, 1986).
 "Panta rei" –cuentos de Federico Volpini y música de José María Silva- (Ediciones Libertarias-Prodhuffi. Madrid, 1992).
 "Diseño de programas en radio. El guion radiofónico" -con Miguel Ángel Ortiz Sobrino- (Editorial Paidós. Barcelona, 1995).
 "El enigma del caballero en el espejo" –novela juvenil- (Alfaguara. Madrid, 1996).
 Con el seudónimo El Soso Cáustico, relatos en "Ciencia y ficción en el Mono Temático" (Celeste. Madrid 2001) y "Trelatos" (Celeste. Madrid, 2002).
 "La noche de los lobos" –novela juvenil- (Nocturna. Madrid, 2011)
 "Yo he visto cosas que vosotros no creeríais" -compendio de reseñas cinematográficas, ilustrado por Amanda León- (Modernito Books. Madrid, 2013)
 "Las flores cierran en invierno" –relatos- (Valparaíso. Granada, 2015)

Referencias

Enlaces externos
 Artículo de Federico Volpini en Soitu El niño de hoy es el gay del mañana (o así)
 Entrevista de Federico Volpini a Duncan Jones en Soitu
 Entrevista a Federico Volpini en Tres en la carretera
 Especial Radio 3, Treinta años
 Producción actual del arte radiofónico en España y América latina Laura Romero Valldecabres
 Podcasts de Carne Cruda, programa de Radio3 en el que el 04/10/11 entrevistaron a Federico Volpini

Escritores de Bogotá
Escritores de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XXI
Locutores de Radio Nacional de España
Guionistas de España
Autores de radioteatro
Productores de radio de España
Actores de radio de España
Ganadores del Premio Antena de Oro

Federico Volpini Sisó


Dennis Matkosky ist ein US-amerikanischer Songwriter, der für den Titel Maniac mit einem Grammy und einer Oscar-Nominierung ausgezeichnet wurde.

Leben
Matkosky wuchs in Philadelphia auf und besuchte die Temple University. Nach seinem Abschluss 1979 zog er mit seiner Frau nach Los Angeles, wo er als Songwriter arbeitete. Sein Titel Mirror, Mirror, den er mit Michael Sembello verfasst hatte, wurde von Diana Ross aufgenommen und erreichte 1981 Position 8 in den Billboard Hot 100. Gemeinsam mit Sembello verfasste er auch Maniac für den Soundtrack des Filmes Flashdance. Der von Sembello interpretierte Titel erreichte 1983 Nummer 1 der Billboard Hot 100. Matkosky und Sembello wurden daraufhin mit einem Grammy ausgezeichnet und für den Oscar nominiert. Seither wird der Titel häufig in US-amerikanischen Filmproduktionen wiederverwendet.

Matkosky schrieb unter anderem für Clay Aiken, Eddie Money, Boz Scaggs,   LeAnn Rimes und Keith Urban.

Filmografie (Auswahl)
 1983: Flashdance
 1988: Elvira – Herrscherin der Dunkelheit (Elvira: Mistress of the Dark)
 2003: American Pie – Jetzt wird geheiratet (American Wedding)
 2009: Dance Flick – Der allerletzte Tanzfilm (Dance Flick)
 2011: Big Mama's Haus – Die doppelte Portion (Big Mommas: Like Father, Like Son)

Auszeichnungen
 1984: Oscar-Nominierung für Flashdance
 1984: Golden-Globe-Nominierung für Flashdance
 1984: Grammy für Flashdance

Weblinks

 Biografie (englisch)

Songwriter
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Dennis Matkosky


An Poa minor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Poa minor in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa minor


Speed is the rate of motion, change, or activity.

Speed may also refer to:

People and fictional characters
 Speed (name), a list of people and fictional characters with the surname, given name or nickname

Places

United States
 Speed, Indiana
 Speed, Kansas
 Speed, Missouri
 Speed, North Carolina
 Speed, West Virginia

Elsewhere
 Speed, Victoria, Australia
 Speed River, Canada

Arts and entertainment

Amusement rides
 Speed (ride), a pendulum fair ride
 Speed: No Limits, a roller coaster at Oakwood Theme Park in Wales
 Speed – The Ride, a roller coaster formerly at the Sahara Hotel and Casino in Las Vegas

Film and television
 Speed (serial), a 1922 film serial directed by George B. Seitz
 Speed (1925 film), an American film starring Betty Blythe
 Speed (1936 film), an American film starring James Stewart
 Speed (1983 film), a Soviet film directed by Dmitry Svetozarov
 Speed (1984 film), an IMAX documentary
 Speed (1994 film), an American film starring Keanu Reeves and Sandra Bullock
 Speed (2007 film), an Indian film starring Zayed Khan and Urmila Matondkar
 Speed (2015 film), a South Korean film written and directed by Lee Sang-woo
 Speed (Australian TV network), a defunct motorsport network
 Speed (TV network), a defunct American motorsports and automobiles channel
 Speed (TV series), a 2001 British series about fast vehicles

Music
 Speed metal or "speed", a subgenre of heavy metal music
 Speedcore or "speed", a subgenre of hardcore techno
 Speed (Australian band), an Australian hardcore punk band, formed in 2019
 Speed (Japanese band), a female vocal/dance group
 Speed (South Korean band), a group created from members of Coed School
 "Speed" (Billy Idol song), 1994
 "Speed" (Buck-Tick song), 1991
 "Speed" (Montgomery Gentry song), 2002
 "Speed" (Zazie song), 2018
 "Speed", a song by Bond from Shine, 2002

Other arts and entertainment
 IShowSpeed or Speed, American YouTuber, streamer, and rapper Darren Watkins Jr. (born 2005)
 Speed Art Museum, Louisville, Kentucky
 Speed (card game), a shedding game
 Speed (Marvel Comics), a fictional superhero
 Speed (novel), a 1970 novel by William S. Burroughs Jr.

Other uses
 Slang for amphetamine, substituted amphetamine, and related compounds
 "speed" (filmmaking), an on-set response called out by a film technician before a take to indicate that the (usually analog) sound recording device has gotten up to the correct motor speed to faithfully record voices without distortion; occasionally also used to verify camera is rolling over correctly
 Speed (finance), a quantity in quantitative finance
 J. B. Speed School of Engineering, formerly Speed Scientific School, at the University of Louisville
 Lens speed, the maximum aperture or light-gathering ability of an optical system
 Transmission (mechanics), a gear or sprocket configuration

Speed (disambiguation)


French Open-mesterskabet i damesingle 2020 var den 113. turnering om French Open-mesterskabet i damesingle. Turneringen var en del af French Open 2020 og blev spillet i Stade Roland Garros i Paris, Frankrig. Hovedturneringen med deltagelse af 128 spillere blev spillet i perioden 27. september - 10. oktober 2020, mens kvalifikationen afvikledes den 21. - 25. september 2020.

Mesterskabet blev vundet af Iga Świątek, som dermed vandt sin første grand slam-titel, og det var samtidig var hendes første turneringssejr på WTA Tour, idet hendes bedste resultat indtil da havde været finalepladsen i turneringen i Lugano i 2019. I finalen vandt hun over Australian Open-mesteren, fjerdeseedede Sofia Kenin, med 6-4, 6-1 efter at have vundet kampens seks sidste partier. Dermed blev Świątek den første polak, der vandt en grand slam-titel i single, og hun var den kun anden polske finalist i French Open-mesterskabet i damesingle efter at Jadwiga Jędrzejowska som den første tabte finalen i 1939.

Iga Świątek var den første useedede vinder af French Open-mesterskabet i damesingle, siden Jeļena Ostapenko i 2017 som den første useedede spiller i den åbne æra vandt mesterskabet, og med en rangering som nr. 54 blev hun den lavest rangerede French Open-mester i damesingle, siden indførelsen af WTA's verdensrangliste i 1975. Indtil da havde Ostapenko været den lavest rangerede mester som nr. 47. Og i en alder af 19 år og 132 dage var hun den yngste vinder af titlen, siden Monica Seles sejrede i 1992.

Mesterskabet blev imidlertid vundet ganske overbevisende, idet Świątek spillede sig igennem turneringen uden sættab, og hun var den første til at udføre denne bedrift ved French Open i damesingle siden Justine Henin i French Open 2007. I løbet af hele turneringen tabte hun kun 28 partier, hvilket var det næstlaveste antal på vej til French Open-titlen – kun overgået af Steffi Grafs 20 tabte partier i 1988. I ingen af hendes syv kampe vandt modstanderen mere end fem partier, og i blot to af de fjorten sæt tillod hun modstanderen at vinde fire partier. På vejen til finalen havde hun bl.a. besejret finalisten fra 2019 Markéta Vondroušová i første runde og 2018-mesteren Simona Halep i fjerde runde, inden hun i henholdsvis kvart- og semifinalen sendte to af turneringens andre store overraskelser, kvalifikanterne Martina Trevisan og Nadia Podoroska, ud af mesterskabet. Og på vejen til finalen tabte hun i alt kun 23 partier, hvilket var det laveste antal, siden Mary Pierce spillede sig i finalen ved French Open i 1994. Den unge polak nåede endvidere semifinalen i damedouble sammen med Nicole Melichar.

Triumfen medførte, at Świątek avancerede fra 54.- til 17.-pladsen på WTA's verdensrangliste, hvilket var hendes bedste placering på ranglisten indtil da.

Det var femte år i træk, at French Open-mesterskabet i damesingle blev vundet af en spiller, der vandt sin første grand slam-titel.

Sofia Kenin var i den anden grand slam-finale i sin karriere, efter at hun tidligere på året havde vundet sin første grand slam-titel ved Australian Open. Begge finalister var i en finale på grus for første gang i deres professionelle karrierer.

Ons Jabeur blev den første kvinde fra den Arabiske verden, der nåede frem til fjerde runde i en grand slam-turnering i damesingle. Og andre spillere nåede også særlige milepæle. Clara Tauson stillede op i kvalifikationen, hvorfra hun efter tre vundne kampe kvalificerede sig til sin første hovedturnering i grand slam-sammenhæng på seniorniveau. I første runde besejrede den 17-årige dansker 21.-seedede Jennifer Brady med 6-4, 3-6, 9-7 efter undervejs at have afværget to amerikanske matchbolde. I anden runde tabte Tauson til en anden amerikaner, den senere kvartfinalist Danielle Collins, med 2-6, 3-6. Mayar Sherif kvalificerede sig ligesom Tauson til sin første grand slam-hovedturnering og blev dermed den første egyptiske kvinde til at udføre den bedrift.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i damesingle androg € 15.661.700 (ekskl. per diem), hvilket var et fald på knap 9 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere, der var fordelt på:
 108 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering pr. 17. august 2020 (seks uger før turneringens start).
 8 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 12 spillere, der var gået videre fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Efter starten på kvalifikationsturneringen meldte en af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til en lucky loser (markeret med LL).

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på WTA's verdensrangliste pr. 21. september 2020 (en uge før turneringsstart) blev seedet:

Følgende spillere fra toppen af WTA's verdensrangliste havde meldt afbud til mesterskabet.

Wildcards

Otte spillere modtog et wildcard til hovedturneringen.

Kvalifikanter

12 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen.

Lucky losers

Efter starten på kvalifikationen meldte en af hovedturneringens direkte kvalificerede spiller afbud, hvilket efterlod plads til en lucky loser fra kvalifikationen.

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

I kvalifikationsturneringen spillede 96 spillere om 12 ledige pladser i hovedturneringen. Heraf havde ni spillere modtaget et wildcard (WC). Kvalifikationen blev afviklet den 21. - 25. september 2020 i Stade Roland Garros.

Følgende 12 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Kamilla Rakhimova
  Marta Kostjuk
  Mayar Sherif
  Sara Errani
  Irina Bara
  Clara Tauson
  Varvara Lepchenko
  Nadia Podoroska
  Martina Trevisan
  Barbara Haas
  Monica Niculescu
  Renata Zarazúa

Følgende spiller gik videre til hovedturneringen som lucky loser:
  Astra Sharma

Resultater

Se også
 French Open-mesterskabet i herresingle 2020
 French Open-mesterskabet i herredouble 2020
 French Open-mesterskabet i damedouble 2020
 French Open-mesterskabet i mixed double 2020

Eksterne henvisninger
 French Open

Noter

French Open 2020
2020
WTA Tour 2020


Le col de l'Ouillat, ou coll de l'Ullat, est un col de montagne situé à  d'altitude, dans le massif des Albères, à la limite des communes de L'Albère et de Laroque-des-Albères, appartenant à la région naturelle et historique du Roussillon en Catalogne nord, dans le département des Pyrénées-Orientales.

Il est situé au sud-ouest de la commune de Laroque-des-Albères, et à l'est de celle de  l'Albère. Il est aussi situé au nord-est du roc dels Tres Termes et au sud-est de la Collada de la Perera.

On peut y arriver par une route depuis Le Perthus. La végétation y est très dense : les pins y abondent et quelques séquoias sont présents. Au col se trouvent un chalet refuge et une source décorée par l'emblématique berger Manel, originaire de ces régions. Depuis le col, il est possible de démarrer une ascension jusqu'au Puig Neulós. C'est un point de passage apprécié des randonneurs, dans la zone occidentale du massif des Albères, spécialement fréquenté pour sa proximité avec le Puig Neulós.

Voir aussi

Bibliographie

Références

Ouillat
Ouillat
Massif des Albères
Sentier de grande randonnée 10
L'Albère
Laroque-des-Albères

Col de l'Ouillat


අයිෆෝන් 13 යනු අයිෆෝනයේ 15 වන පරම්පරාවක් වන අතර අයිෆෝන් 13 ප්‍රෝ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස 2021 සැප්තැම්බර් 24 වන දින නිකුත් කරන ලදී. අයිෆෝන් 13 නිවේදනය කළේ අයිෆෝන් 13 ප්‍රෝ සහ අයිෆෝන් 13 නිපදවීමත් සමඟම 2021 සැප්තැම්බර් 14, 2021 ඇපල් වර්ල්ඩ්වයිඩ් ඩිවලොපර්ස් සමුළුවේදී ය. ප්‍රෝ මැක්ස්. ටිම් කුක් විසින් අයිෆෝන් 13 හඳුන්වා දෙන ලදී නිවේදනය කිරීමෙන් පසු ඇපල් ඒ 15 චිපයක් සහ තවත් විශේෂාංග iPhone 13 හි ඇත. 2021 සැප්තැම්බර් 17 වන දින ලොව පුරා iPhone 13 විවෘත විය.

අයිෆෝන් 13 හි අයිෆෝන් 12 සහ අයිෆෝන් 12 ප්‍රෝ වැනි ඒවා ඇත, එය 2020 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී නිකුත් කෙරේ. අයිෆෝන් 13 විසින් අයිෆෝන් 12 වැනි ප්‍රවෘත්ති ආරක්‍ෂක ජාලයක් සහිතව iOS 15 දියත් කර ඇත. 1221 සැප්තැම්බර් 7, 2021 දී වෝල් වීදියේ සඟරාව පුවත්පතක අයිෆෝන් 13 ගැන ලිව්වේ අයිෆෝන් පරම්පරාවේ ප්‍රවෘත්ති නිකුත් කිරීමට සූදානම්ය. පසුව, ඇපල් විසින් අයිෆෝන් 13 ප්‍රෝ සහ අයිෆෝන් 13 ප්‍රෝ මැක්ස් සතුව සමාන අයිෆෝන් 13 ඇති බව නිවේදනය කළ අතර ඒවා 2021 සැප්තැම්බර් 24 දින නිකුත් කරන ලදී.

IPhone 13


Sula kan henvise til:
 Sula (Norge) – økommune i Møre og Romsdal fylke i Norge
 Sula (Frøya) – en ø Frøya kommune i Trøndelag fylke i Norge
 Sula (Solund) – en ø i Vestland fylke i Norge
 Sula (flod) – biflod til Dnepr i Ukraine
 Sula (biflod til Petjora) – biflod til Petjora i Rusland

Sula


Crkva sv. Ivana Evanđelista je rimokatolička crkva u Perastu. Ponegdje je nazivaju kapelom. Pripadala je obitelji Nikolić. Sagrađena je blizu kuće te obitelji zbog sklanjanja urotnika koji su ubili Vicka Bujovića.

Smještaj i osobine
Nalazi se u središnjem zapadnom dijelu grada, u Penčićima. Nalazi se u drugom redu zgrada, u ulici koja vodi od trga sv. Nikole pored crkve sv. Nikole. Crkva (kapela) je dio građevne cjeline koja je zaštićena graditeljska cjelina ("niz iznad sv. Nikole"). Ugrađen je u ostale urbane sadržaje. Taj niz zgrada danas se koristi u stambene svrhe, a sama kapela je napuštena.

Zgrada je mala. Portal s malim zvonikom je bez ukrasa i usmjeren je prema moru. Ostatak pročelja je ugrađen u okolne građevine. Sa zapadne strane je stubište. Pripada onoj vrsti crkvica koje su pobožni pomorci podizali u znak zahvalnosti.

Izvori

Ivan Evanđelist

Crkva sv. Ivana Evanđelista u Perastu


Г (Г, г, مائل: Г, г) هو حرف من حروف الأبجدية السيريلية. يشبه في النطق الحرف گ أو الحرف g الروماني ويشبه في النطق الحرف «ه» في بعض اللغات.

أتى هذا الحرف من الحرف اليوناني گاما ويشبهه في شكله الكبير والصغير.

الموقع الرمزي

انظر أيضا
 غاما
 G

مراجع

حروف سيريلية

Г


Borgerkrigen i Laos startede den 9. november 1953.

Historie
Den 9. november 1953 startede Pathet Lao sin konflikt med Kongeriget Laos, og dermed var borgerkrigen begyndt.

Allerede i april 1953, belejret Vietnams folkehær (PAVN), en nordøstlig del af daværende franske protektoratet Laos; 40.000 soldater under General Võ Nguyên Giáp, inklusive 2.000 Pathet Lao-soldater under prins Suphānuvong (også kaldet Souphanouvong).

Mod disse, stod 10.000 laotiske soldater og 3.000 franske soldater.

Den 20. juli 1954, blev en aftale signeret - Agreement on the Cessation of Hostilities in Laos - som afsluttede fransk styre i Laos. To måneder senere, etablerede Nordvietnameserne en støttegruppe - i Ban Nameo i nordøst Laos - for Pathet Lao.

Fra 1955 til 1958 var der en reduktion af konfliktniveau.
Almindelige valg blev første gang afholdt i 1955, og en koalitionsregering ledet af prins Souvanna Phouma blev dannet. Prinsen var statsminister fra 21. marts 1956 – 17. august 1958.

Den 25. december 1959 ledede general Phoumi Nosavan et statskup.

Tidlig den 9. august 1960 fandt et statskup sted, ledet af kommandanten (Kong Le) for Bataillon Parachutistes 2 i den kongelige laotiske hær. Militærenheden til Kong Le var blevet trænet med hjælp af en CIA-ansat (Jack Mathews) og trænere fra US Special Forces. Statskuppet blev udført uden den CIA-ansattes viden. Somsanith-regeringen blev afsat; Regeringen gik af d. 14. august. Laotiske soldater beordrede at amerikanerne skulle forlade Laos.

En koalitionsregering under Souvanna Phouma, holdt fra 30. august 1960 – 13. december 1960.

Den 21. november 1960 påbegyndte general Phoumi sit kontra-kup for at besætte Vientiane;

Efter slaget om Vientiane

Slaget om Vientiane foregik mellem 13. og 16. december 1960; Magten endte i hænderne på højrekræfter under general Phoumi Nosavan.

Militær-træning blev givet til blandt andre Hmong-folk under Operation Momentum, som var planlagt af CIA og som begyndte i januar 1961 (og blev afsluttet i 1974). Operationens soldater kæmpede mod Pathet Lao og nordvietnamesiske styrker. Operationen, ledet af Vang Pao (laotisk officer og etnisk Hmong), havde pr. d. 1. maj 1961 trænet 5.000 soldater - pr. august 9.000 soldater.

Slaget om Ban Pa Dong (31. januar og 6. juni 1961) blev tabt af Vang Pao's styrker mod vietnamesere og Pathet Lao. På stedet havde Vang Pao's L'Armee Clandestine trænet sine 5.000 første soldater (samme år). Hovedkvarteret for Vang Pao blev flyttet til Long Tieng, indtil krigens afslutning.

Efter aftalen i Geneve i 1962
En aftale i Geneve d. 23. juli 1962 fastslog Laos neutralitet. (Aftalen afsluttede konferencen der begyndte d. 16. maj 1961: "International Conference on the Settlement of the Laotian Question".)
Vietnam og USA respekterede ikke aftalen. Niels Bjerre-Poulsen skrev at "USA svarede aldrig igen på
disse krænkelser af fredsaftalen ved at klage til den internationale kontrolkommission, som skulle overvåge den, men derimod ved selv at optrappe sin egen hemmelige krig i Laos".
Blandt påfølgende kamphandlinger var Slaget om Lak Sao - mellem november 1963 og januar 1964.

Fra midten af 1960'erne (under den anden Indokinakrig) blev Laos udnyttet af Nordvietnam som angrebsvej og udsattes også for massive bombninger af amerikanerne som dermed ville lukke Ho Chi Minh-stien.

To statskup imod koalitionsregeringen under Souvanna Phouma i 1964 førte til at Souvanna Phouma, frem til borgerkrigens slutning, støttede højrefløjen som holdt ham ved magten, og han gik imod kommunisterne.

I 1968 blev Pathēt Lao tilsidesat af den nordvietnamesiske hær (der overtog kamphandlingerne). I januar 1968 tabte laotiske styrker, med luftstøtte fra USAs væbnede styrker, slaget om Nam Bac. (I januar sendte Nordvietnam sin 316de divisjon frem mot Nam Bac-dalen; De 7 bedste militærenheder i Laos var stationeret der; Basen blev tabt.) Den kongelige laotiske hær var næsten uden militær magt i de nærmeste år; Enheder større end en bataljon blev opløst, og laotiske myndigheder trak sig fra konflikten.

I regntiden i 1969 tog Vang Pao's styrker hele Lerkrukkesletten (Thong Hay Hin).

Det tredje slag om Skyline Ridge (ved Long Chen-basen hvor Vang Pao havde sit hovedkvarter) fandt sted december 1971 til februar 1972; omtrent 2.000 forsvarere bestående af Hmong, thailændere og laoter blev dræbt sammen med omtrent 10.000 nordvietnamesiske soldater.

Krigshandlingerne udviklede sig til gentagende bombetogter med blandt andet B-52 fly. Amerikanske luftstyrker angreb gennemsnitlig i løbet af næsten ti år, en gang pr. 8de minut.

Efter fredsaftalen i Paris
I januar 1973 blev en fredsaftale kundgjort mellem Nordvietnam og USA; Aftalen gjorde Suphānuvong til de facto medhersker i Laos.

En ny koalitionsregering dannedes efter fredsaftalen i Paris, som markerede afslutningen på Vietnamkrigen. Fra februar 1973 var der våbenstilstand mellem Pathet Lao og den siddende regering, men Nordvietnams tilstedeværelse i landet fortsatte, ikke mindst i form af en afgørende indflydelse på Pathet Lao.

Sydvietnam faldt i april 1975. Den 14. maj 1975 flygtede Vang Pao fra Laos, via luftbasen Long Tieng. Luftbasen blev næste dag tabt til Pathet Lao.

Pathet Lao tog magten i Laos, og den 2. december 1975 blev kongen tvunget til at abdicere, og Folkerepublikken Laos blev udråbt.

Referanser

Laos
Laos

Borgerkrigen i Laos


Multichannel audio may refer to:

Stereophonic sound, namely two channel audio
Surround sound, more than two channels, with loud speakers in the front, back and sides.
Ambisonics, or full-sphere surround sound audio.

Multichannel audio


Edvin Hansen, né le  à Køge et mort le , est un footballeur international danois. Il évoluait au poste de milieu.

Biographie

En club
En 1938, Edvin Hansen commence sa carrière avec le club de sa ville natale le Køge BK.

Il rejoint l'Angleterre pour évoluer sous les couleurs du Grimsby Town FC en 1947.

Hansen revient jouer à Køge après cette expérience en 1948. Il raccroche les crampons après un titre de Champion du Danemark en 1954.

En équipe nationale
International danois, il reçoit 18 sélections pour aucun but marqué en équipe du Danemark entre 1948 et 1951.

Son premier match en sélection a lieu le  contre la Finlande (victoire 3-0 à Helsinki) dans le cadre du Championnat nordique.

Il fait partie du groupe danois médaillé de bronze aux Jeux olympiques de 1948 mais ne dispute aucune rencontre durant le tournoi.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre la Suède (victoire 3-1 à Copenhague) dans le cadre du Championnat nordique.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international danois
Médaillé de bronze olympique danois
Joueur du Køge BK
Joueur du Grimsby Town FC
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1948
Naissance en janvier 1920
Naissance à Køge
Décès en mars 1990
Décès à 70 ans

Edvin Hansen


A derived set may refer to:
Derived set (mathematics), a construction in point-set topology
Derived row, a concept in musical set theory

Derived set


Cet article est un complément de l'article sur le manga Ushijima, l'usurier de l'ombre de Shohei Manabe. Il contient la liste des 46 volumes du manga.

La série est prépubliée dans le Big Comic Spirits de l'éditeur Shōgakukan à partir du numéro 24 de l'année 2004 sorti le  et se termine avec le  chapitre paru dans le numéro 14 de l'année 2019 du même magazine sorti le . Shōgakukan publie les chapitres sous le format tankōbon avec un total de 46 volumes, sortis entre le  et le .

Volumes reliés

Tomes 1 à 10

|}

Tomes 11 à 20

|}

Tomes 21 à 30

|}

Tomes 31 à 40

|}

Tomes 41 à 46

|}

Références

Shōgakukan

Kana

Ushijima l'usurier de l'ombre

Liste des chapitres de Ushijima, l'usurier de l'ombre


بلدية الديا ديل كانو ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 772 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 أنطونيو غونزاليس باتشيكو

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

الديا ديل كانو


Allhallows es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Allerdale, en el condado de Cumbria (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Allhallows tiene una superficie de 6,86 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Allhallows tenía 548 habitantes (48,72% varones, 51,28% mujeres) y una densidad de población de 79,88 hab/km². El 17,88% eran menores de 16 años, el 75,18% tenían entre 16 y 74 y el 6,93% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,63 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,44% estaban solteros, el 57,11% casados y el 20,44% divorciados o viudos.

El 98,18% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,55% de la población, mientras que el 1,27% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, todos los habitantes eran blancos. El cristianismo era profesado por el 85,09% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el judaísmo%, el islam y el sijismo, por el 0,55%. El 8,55% no eran religiosos y el 5,82% no marcaron ninguna opción en el censo.

279 habitantes eran económicamente activos, 264 de ellos (94,62%) empleados y 15 (5,38%) desempleados. Había 247 hogares con residentes, 11 vacíos y 4 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Cumbria
Parroquias civiles de Cumbria

Allhallows (Cumbria)


ڭرامة هي قرية أمازيغية مغربية وجماعة قروية وسط غربي المغرب. تنتمي ڭرامة لإقليم ميدلت بجهة مكناس تافيلالت. تضم هذه الجماعة القروية 3.499 نسمة (إحصاء 2004). أما المركز فيضم 3987 نسمة.

مصادر

أماكن أمازيغية مأهولة
أماكن مأهولة في إقليم ميدلت
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم ميدلت

كرامة (قرية)


ශ්‍රී ලංකාව ස්වෛරීය ඒකීය රාජ්‍යයකි. මෙහි ආණ්ඩුව ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජය නම් වේ. ජනාධිපතිවරයා රාජ්‍ය නායකයා මෙන්ම ආණ්ඩුවේ නායකයාද වේ.

අධිකරණය

ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය,අභියාචනාධිකරණය,මහ අධිකරණය සහ පහල අධිකරණය  ලෙස අධිකරණ ගණනාවකින් සමන්විත විය.ශ්‍රී ලංකාවේ නීති පද්ධතියටද සංස්කෘතීන් ගණනාවක අභාසය ලැබී ඇත.අද අපරාධ නීතිය මූලිකව බ්‍රිතාන්‍ය ආභාසය ලබා ඇති අතර සිවිල් නීතිය රෝම ලන්දේසි ආභාසය ලබා ඇත. එහෙත් විවාහ,දික් කසාදය සහ උරුමය සම්බන්ධ නීති එක් එක් ජන කොටසට අනුව වෙනස් වේ.උඩරට නීතිය,තේසලමෙයි නීතිය (යාපනය ද්‍රවිඩ ) සහ මුස්ලිම් නීතිය උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැක. රෝම ලන්දේසි නීතිය පහත රට සිංහලයන්ට ,වතු ද්‍රවිඩ ජාතිකයින්ට සහ අනකුත් ජන කොට්ඨාශවලට බලපායි.

විධායකය
විධායක ජනාධිපති, කැබිනට් මණ්ඩලය සහ මාණ්ඩලික නිලධාරීන්ගෙන් විධායකය සමන්විත වේ.විධායකට අධිකරණ බලතලද තිබ‍ෙ.

විධායක ජනාධිපති

කැබිනට් මණ්ඩලය

සිවිල් සේවා ව්‍යුහය

රට දිසත්‍රීක්ක 25 කට බෙදා ඇති අතර එක් එක් දිස්ත්‍රීක්කයට දිස්ත්‍රීක්ක ලේකම්වරයෙකු පත්කෙරේ. පත්කරන ලද ප්‍රාදේශිය ලේකම්වරයෙකුගෙන් සමන්විත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස 5 - 16 අතර ප්‍රමාණයකට නැවත මෙම දිස්ත්‍රීක්ක බෙදා ඇත. ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස ග්‍රාම නිලධාරී  කොට්ඨාස වලට බෙදා ඇත. ග්‍රාමීය මට්ටමෙන් ග්‍රාම නිලධාරීන් සේවයට යොදවා ඇත.

ප්‍රාදේශීය පාලනය
මහනගර සභා,නගර සභා සහ ප්‍රාදේශිය සභා යටතේ ප්‍රාදේශීය පාලනය පවතී.

ඒවායේ ව්‍යුහය මෙසේය,

පළාත් සභාවලට පහළින් මහ නගර සභා නගර සභා සහ ප්‍රාදේශිය සභා පවතී.මහනගර සභා 18 කි. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ,කොළඹ,මහනුවර,යාපනය,ගාල්ල,මාතර,දෙහිවල- ගල්කිස්ස,අනුරාධපුරය,ගම්පහ,මොරටුව, රත්නපුර, කුරුණෑගල,නුවර එලිය,බදුල්ල,මඩකලපුව,කල්මුණේ, මීගමුව  නගර සභා 42ක් ප්‍රාදේශීය සභා 270කි.(2006 ජනවාරි සංශෝධන ඇතුලත්ය)

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා ඉතිහාසය

1947
1948 නිදහස ලබන විට ශ්‍රී ලංකාව පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ රාජ්‍යයක් වූ අතර අග්‍රආණ්ඩුකාරවරයා බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයේ නියෝජිතයා විය.ද්විමණ්ඩල පාර්ලිමේන්තු සෙනෙට් සභාවකින් සහ නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයකින් සමන්විත විය

1972
1971 දී සෙනෙට් මණ්ඩලය අහෝසි කෙරුණු අතර 1972 දී සිලෝන් නාමය ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවට යොදාගත්හ.ඒ සමගම ශ්‍රී ලංකාව පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලය තුළ ජනරජයක් බවට පත් වූ අතර අග්‍ර ආණ්ඩුකාර ධූරය ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිධූරය බවට පත්විය. ප්‍රථම ජනරජ ආණ්ඩු ක්‍රමය යටතේ ඒක මාණ්ඩලික ව්‍යවස්ථාවක් බිහි කෙරුණු අතර එය ජාතික රාජ්‍ය සභාව ලෙස හැඳින්විය.

1978
1978 දී සම්මත කෙරුණු නව ව්‍යවස්ථාව විධායකය ජනාධිපති ධූරයක් ඇතිකල අතර ව්‍යවස්ථාදායකය පාර්ලිමේන්තුව ලෙස නම් කෙරිනි.

1987
1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම (රජීවි - ජේආර් ගිවිසුම) සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් වූ 13 වන ව්‍යාවස්ථා සංශෝධනයට අනුව පළාත් සභා පිහිටුවා යම් බලතල ප්‍රමාණයක් ලබාදීමට ආණ්ඩුව එකග විය. පළාතේ ප්‍රධානියා ලෙස ජනාධිපතිවරයා නියෝජනය කරමින් ආණ්ඩුකාරවරයෙක් පත්කෙරේ. පළාත් සහාවක් සඳහා නියෝජිතයන්  වසර 5 ක් සඳහා සෟජු ජන්දයෙන් පත් කෙරේ. සභාවේ බහුතරය ලබාගන්නා පක්ෂයේ කණ්ඩායම් නායකයා මහා ඇමතිවන අතර ඔහු විසින් ඇමති මණ්ඩලයක් පත් කර ගනු ලැබේ. පළාත් ආණ්ඩුකාරවරයා ජනාධිපති විසින් පත් කෙරේ. පළාත් සභා බලතල ලැයිස්තුව සම්බන්ධයෙන් ප්‍රඥප්ති සැකසිමේ බලය පළාත් සභාව සතුය. සමාගම් ලැයිස්තුව සම්බන්ධයෙන් හවුල් බලතල හිමි අතර සංචිත ලැයිස්තුව සම්බන්ධයෙන් කිසිදු බලයක් නැත.

පළාත් සභා ලැයිස්තුව

සැලසුම්කරණය - පළාත් ආර්ථික සැලසුම් දියත් කිරීම.
අධ්‍යාපනය සහ අධ්‍යාපන සේවා.
පළාත් පාලනය.
පළාත් නිවාස සහ ගොඩනැගිම්.
පළාත තුළ මාර්ග පාලම් ඉදිකිරීම .
සමාජ සේවා සහ පුනරුත්ථාපනය.
කෘෂිකර්මය සහ කෘෂිකර්ම සේවා.
ග්‍රාම සංවර්ධනය
සෞඛ්‍යය.
දේශීය වෛද්‍යසේවා - ආයුර්වේද සහ යුනානි.
ආහාර සැපයීම සහ බෙදා හැරීම - පළාත තුල.
 ඉඩම්
 වාරිමාර්ග
 සත්ව පාලනය
 පළාත් ණය - පාර්ලමේන්තු නීති ප්‍රකාරව ණය ගැනීම
 පරිසර සංරක්ෂණය

සංචිත ලැයිස්තුව

සියළු විෂයන් හා කාර්යයන් සඳහා ජාතික ප්‍රතිපත්ති.
විදේශ සබදතා
තැපැල් සහ සන්නිවේදන විකාශන,රූපවාහිනී
අධිකරණයට සහ අධිකරණ ව්‍යුහයට අදාලව සාධාරණත්වය
ජාතික ආදායම, මූල්‍ය ප්‍රතිපත්තිය සහ භාහිර සම්පත්වලට අදාල මූල්‍ය කටයුතු
විදේශ වෙළදාම අන්තර් පළාත් වෙළදාම සහ වාණිජ්‍ය
 වරාය සහ නැවු තොට
 ගුවන් ගමන් සහ ගුවන් තොටුපල
 ජාතික ගමනාගමනය
 ගංඟා සහ ජල මාර්ග නැවු සහ නාවික කටයුතු, වෙරළ බඩ ප්‍රදේශ
 ඛණිජ සහ පතල්
 ආගමන,විගමන සහ පුරවැසි කටයුතු
3මැතිවරණ,ජනාධිපතිවරණ,මහමැතිවරණ,පළාත් සභා සහ පළාත්පාලන
 ජනලේඛන සහ සංඛ්‍යාලේඛ
වෘත්තීයමය රැකියා සහ පුහුණුව
ජාතික ලේඛනාරක්ෂණය ,පුරාවිද්‍යා කටයුතු.
 පළාත් සභා හෝ සමාගම් ලැයිස්තුවේ සදහන් නොමැති සියලු බල තල.

සමාගම් ලැයිස්තුව

සැලසුම්කරණය
උසස්  අධ්‍යාපනය
ජාතක නිවාස සහ ගොඩනැගිලි
 දේපල අත්පත් කරගැනීම සහ අධිකරණ කටයුතු
 සමාජ සේවා සහ පුනුරුත්ථාපනය
කෘෂිකර්ම සහ කෘෂිකාර්මික සේවා
සෞඛ්‍යය
උපත්,විවාහ සහ මරණ ලියාපදිංචිය.
ගම් සහ නගර නැවත නම්කිරීම
පළාත තුළ පුද්ගලික ලොතරැයි
උත්සව සහ ප්‍රදර්ශන
ආහාර පාලන සහ ආහාර තොග පාලන
සමූපකාර,සමූපකාර බැංකු
වාරිමාර්ග
වන සංවර්ධනය සහ වන සතුන් සහ පක්ෂීන් සංරක්ෂණය.
ධීවර කටයුතු - මුහුදු සීමාවෙන් මෙපිට
සත්ත්ව පාලනය
රැකියා නියුක්තිය
සංචාරක ව්‍යාපාරය පළාත තුළ සංවර්ධනය සහ පාලනය.
වෙළදාම හා වාණිජ්‍ය.
පුවත්පත්,පොත් ප්‍රකාශන සහ මුද්‍රන ආයතන
ලැයිස්තුවේ බලතලවලට අදාළ නීති කඩ කිරීම්
ලැයිස්තුවේ බලතලවලට අදාළ අයකිරීම- අධිකරණ අයකිරීම් හැර
අසරණ සරණ කටයුතු ,ආයතන,ආගම් ආයතන
මිල පාලනය
මෙම ලැයිස්තුවේ හෝ පළාත් සභා ලැයිස්තුවේ බල තල සම්බන්ධයෙන් විමසීම සහ සංඛ්‍යානය
ආහාර සහ වෙනත් දෑ
මත්ද්‍රව්‍ය සහ වසවිෂ
පරිසර සංරක්ෂණය
පුරාවිද්‍යා ප්‍රදේශ සහ නටබුන් ජාතික වැදගත්කමකින් යුක්ත ඒවාහැර
බෝවන රෝග සහ රෝගකාරක  සත්ත්ව  ව්‍යාප්තිය වැළැක්වීම
වන්දනා ගමන්

මෙම ලැයිස්තුව සම්පූර්ණ ඒවා නොවන අතර බල තල සම්බන්ධ මග පෙන්වීමක් පමණි.

පක්‍ෂ දේශපාලනය සහ මැතිවරණ

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ ද්විත්වය වන එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අගයන් ,ජාත්‍යන්තරව නොබැදිබව සහ සිංහල සංස්කෘතයේ ප්‍රවර්ධනය පිළිගනී.මෙම පක්ෂ දෙක අතර අතීතයේ පැවති වෙනස්කම් දැන් අවමවී ඇත.
ශ්‍රී ලංකාවේ බහු පක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් පවතින අතර දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වය (විශේෂයෙන් 1977 - 1993 එ.ජා.ප පාලන සමය යි )පැවතියත් බහු පක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ස්ථාවරව පවතී. 1977 - 1997 වකවානුවට සාපේක්ෂව දැන් දැන් මැතිවරණවලදී එ.ඡා.ප සහ ශ්‍රී.ල.නි.ප අතර ප්‍රචණ්ඩත්වය අඩු වෙමින් පවතියි. 1989 මහ මැතිවරණවලට සාපේක්ෂව මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩත්වය අඩුවී ඇත.

ශ්‍රී.ල.නි.ප ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මිය පාර්ලිමේන්තුවට පත්වී වසර දෙකකට පසු 2004 පෙබරවාරි මස විසුරුවා හැරියාය.(සාමාන්‍යයෙන් පාර්ලිමේන්තු  කාලය වසර 6 කි) 2004 අප්‍රේල් 2 පැවති මහ මැතවරණයෙන් ශ්‍රී.ල.නි.ප - ජ.වි.පෙ සන්ධානය එක් පක්ෂයක් ලැබූ වැඩිම ඡන්ද ගණන ලබාගත්තද වැඩි බහුතරක් ලබා ගත නොහැකිවිය. නව සන්ධානගත පාර්ලමේන්තුවේ පළමු ඡන්ද විමසීම වන කථානායක තේරීමේ තරගයෙන්ම ඔවුන් පරාජය වීමද සුවිශේෂීය. මේනිසා පෙබරවාරි සිට මැයි දක්වා පාර්ලමේන්තුව කිසිදු පණතක් සම්මත කළේ නැත.

2005 අගෝස්තු මස ශ්‍රී ලංකා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළේ 2005 නොවැම්බර් මස ජනාධිපතිවරණය පැවැත්විය යුතු බවය.මෙය දිගු කාලයක් තිස්සේ පැවති කතිකාවතකට විසදුමක් විය. ශ්‍රී.ල.නි.ප අපේකෂකයා ලෙස මහින්ද රාජපක්ෂද,එ.ජා.ප අපේකෂකයා ලෙස රනිල් වික්‍රමසිංහද නම් කෙරිණි. 2005 නොවැම්බර් 17 පැවති මැතිවරණයෙන් වලංගු ඡන්ද 50.2 % ලබාගත් මහින්ද රාජපක්ෂ මෙරට පස්වන විධායක ජනාධිපති ලෙස පත් කර ගැණුනි. රනිල් වික්‍රමසිංහට හමි වූයේ ඡන්ද 48.43% කි මහින්ද රාජපක්ෂ 2005 නොවැ. 19 දින ජනපති වශයෙන් දිවුරුම් දුන්අතර 22 වන අගමැති වශයෙන් රත්නසිරි වික්‍රමනායක 2005 නොවැ 21 දියුරුම් දුන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂගේ හිස්වූ අසුන සඳහාය.ඔහු මීට කලින් 2000 හේ දීද අගමැති ලෙස කටයුතු කර තිබිණි.

විදේශ සබඳතා

සවිස්තරාත්මකව ශ්‍රී ලංකාව ගැන සොයා බැලීමේ දී රට නොබැඳි විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන නමුත් වඩා සමීප සබඳතාවයක් 1977 දෙසැම්බර් සිට එක්සත් ජනපදයත් සමඟ ඇති කරගනු පෙනිණි. විවිධාකාරයේ තානාපති සබඳතා මඟින් විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ දී ස්වාධීනත්වය, නිදහස හා සංවර්ධනය, සංවර්ධනය වන රටවලට ලබා දීමේ දී ක්‍රියාකාරී වේ. නොබැඳි ජාතීන්ගේ සංවිධානය (NAM) ආරම්භක සාමාජිකයෙක් ලෙස ශ්‍රී ලංකා‍ව ක්‍රියා කළේය. ශ්‍රී ලංකාව, පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය දකුණු ආසියා සංවිධානය - කලාපීය සහයෝගීතාව වූ  (SAARC), ලෝක බැංකුව, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල, ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව හා කොළඹ ක්‍රමය යන සංවිධානවල සාමාජිකයත්වය දරයි. ශ්‍රී ලංකාව ක්‍රියාකාරී සාමාජිකත්වය නොබැඳි ජාතීන්ගේ සංවි‍ධානයේ දරමින්ම සාර්ක් සංවිධානයේ ද කලාපීය වශයෙන් සංවිධාන වීමේ වැදගත්කම සලකා බලවත් ක්‍රියාකාරීත්වයකින් ක්‍රියා කරයි.

ශ්‍රී ලංකාව IAEA, IBRD, AsDB, C, CP, ESCAP, FAO, G-24, G-77, ICAO, ICC, ICFTU, ICRM, IDA, IFAD, IFC, IFRCS, IHO, ILO, IMF, IMO, ඉන්මාර්සට්, ඉන්ටෙල්සට්, ඉන්ටපොල්, IOC, IOM, ISO, ITU, NAM, OAS (ඔබ්සර්වර්), OPCW, PCA, SAARC, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UNU, UPU, WCL, WCO, WFTU, WHO, WIPO, WMO, WToO, WTrO. І යන සංවිධානවල සාමාජිකත්වය ද දරයි.

දිගුකාලීන ගැටළු

බෙදුම්වාදය

ශ්‍රී ලංකාවේ මිලයන 3.2 දෙමළ ජනතාවක් වෙසෙන උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශයට රාජපක්ෂ මහතා විසින් ලබාදෙනුයේ වික්‍රමසිංහ මහතා ලබාදුන් ස්වයංපාලනය බලයට වඩා අඩු බලයකි. රාජපක්ෂ මහතා ලැබු පටු මැතිවරණ ජයග්‍රහනය LTTE ය විසින් ඇති කෙරුවක් බවද මතයක් පවතී. LTTE ය මැතිවරණය වර්ජනය කල අතර දහස් ගණන් ද්‍රවිඩ ජනතාවට ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට ඉඩ ලබා නොදුනි. මේ හේතුවෙන් උතුරු නැගෙනහිරට ෆෙඩරල් ක්‍රමයක් ලබාදීමට පොරොන්දු වූ වික්‍රමසිංහ මහතා පරාජයට පත් විය.

දිළිඳුබව

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජය

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය

ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය


La , abrégée en IFNA, est un conseil de chefs régionaux à but non lucratif représentant les Premières Nations ojibwées et oji-cries du Nord de l'Ontario au Canada. Le conseil fournit des services de conseils et des programmes à ses cinq nations membres. Il a été incorporé en 1989.

Premières Nations membres
 Première Nation de Kitchenuhmaykoosib Inninuwug
 Première Nation de Lac Seul
 Première Nation de Muskrat Dam Lake
 Première Nation de Pikangikum
 Première Nation de Whitesand

Notes et références

Annexes

Article connexe
 Conseil tribal
 Nishnawbe Aski Nation

Liens externes

 Détails du conseil tribal sur le site de Relations Couronne-Autochtones et Affaires du Nord Canada

Première nation en Ontario
Nord de l'Ontario
Peuple algonquien
Association ou organisme autochtone au Canada
Association ou organisme ayant son siège en Ontario

Independent First Nations Alliance


An Platylepis polyadenia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Platylepis polyadenia in nahilalakip ha genus nga Platylepis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platylepis

Platylepis polyadenia


Coronilla valentina est une espèce de plantes à fleurs vivace de la famille des Fabaceae.

Liste des sous-espèces
Selon  (Attention liste brute contenant possiblement des synonymes) :
 Coronilla valentina subsp. glauca (L.) Batt.
 Coronilla valentina subsp. pentaphylla (Desf.) Batt.
 Coronilla valentina subsp. speciosa (Uhrova) Quézel & Santa ex Greuter & Burdet
 Coronilla valentina subsp. valentina

Notes et références

Liens externes

Espèce de Fabaceae (nom scientifique)
Fabaceae

Coronilla valentina