Friedrich Erhard Haag (* 23. Juli 1896 in Rottweil; † 11. Februar 1945 in Gießen) war ein deutscher "Rassenhygieniker" und Hochschullehrer zur Zeit des Nationalsozialismus.

Leben und Wirken
Friedrich Erhard Haag war der Sohn des Kristallographen Friedrich Haag. Haag nahm von 1915 bis 1918 als Kriegsfreiwilliger am Ersten Weltkrieg teil und studierte von 1918 bis 1922 Medizin an den Universitäten Tübingen und Würzburg. 1919 nahm er als Mitglied des Freikorps Epp an der Niederschlagung der Münchner Räterepublik teil. Nach dem Studium promovierte Haag 1925 zum Dr. med. an der Universität Würzburg und war anschließend als wissenschaftlicher Assistent am Hygiene-Institut der dortigen Universität tätig. Seine Habilitation folgte 1927 in Würzburg mit der Schrift Der Milzbrandbazillus, seine Kreislaufformen und Varietäten. Danach war er bis 1930 als Schularzt in Stuttgart beschäftigt. Von 1930 bis 1936 war er Assistenzarzt am Hygiene-Institut der Medizinischen Akademie Düsseldorf.

Haag, der seit 1932 dem Kampfbund für deutsche Kultur (KfdK) angehörte, trat nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten zum 1. Mai 1933 der NSDAP (Mitgliedsnummer 2.719.708) und im November 1933 der SA bei. Zudem gehörte er dem NS-Ärztebund an. Von 1934 bis 1940 war er nichtbeamteter außerordentlicher Professor für Rassenhygiene und -pflege (Extraordinariat für Erbgesundheits- und Rassenpflege) an der Medizinischen Akademie Düsseldorf und unterrichtete ab Mai 1934 das Fach "Rassenkunde" an der Kunstakademie Düsseldorf. Völkisch orientiert vertrat er die Ideologie der Volksgemeinschaft und des autoritären Ständestaats. In Düsseldorf betätigte er sich als Ortsgruppenleiter der Deutschen Gesellschaft für Rassenhygiene und leitete die örtliche erbbiologische Abteilung der Ehe- und Rassenberatungsstelle.

Von 1940 bis 1945 war Haag ordentlicher Professor für Hygiene an der Universität Gießen sowie Direktor des dortigen Hygienischen Instituts. Von Oktober 1941 bis 1945 war er Dozentenbundführer der Universität Gießen. Seine Forschungsschwerpunkte waren Anaphylaxie, der Bakterienantagonismus sowie Salmonellendauerausscheider. Während des Zweiten Weltkrieges war Haag als Oberstabsarzt zusätzlich beratender Hygieniker beim Wehrkreis IX in Kassel. Das Hygiene-Institut wurde am 6. Dezember 1944 bei der Bombardierung Gießens durch die Alliierten vollkommen zerstört.

Schriften (Auswahl)
 Der Milzbrandbazillus, seine Kreislaufformen und Varietäten, In: Archiv f. Hygiene. Bd. 98, München 1927, zugleich medizinische Habilitationsschrift an der Universität Würzburg
  Die geistige Gesundheit des Volkes und ihre Pflege, München 1931
 Volk ohne Besitz: Die Arbeiterfrage, rassenkundlich gesehen, Aus: Deutschlands Erneuerung, München 1935
 Lagerhygiene, In: Taschenbücher des Truppenarztes; Bd. 6, München/Berlin 1943

Literatur
 Michael Grüttner: Biographisches Lexikon zur nationalsozialistischen Wissenschaftspolitik (= Studien zur Wissenschafts- und Universitätsgeschichte. Band 6). Synchron, Heidelberg 2004, ISBN 3-935025-68-8, S. 68.
 Hans-Christian Harten, Uwe Neirich, Matthias Schwerendt: Rassenhygiene als Erziehungsideologie des Dritten Reichs. Bio-bibliographisches Handbuch, Akademie Verlag, Edition Bildung und Wissenschaft Band 10, Berlin 2006, ISBN 978-3-05-004094-3, ISBN 3-05-004094-7.
 Heiko Zielke: Sozial- und Rassenhygiene. Friedrich Erhard Haag und das Hygienische Institut. In: Michael G. Esch, Kerstin Griese, Frank Sparing, Wolfgang Woelk (Hrsg.): Die Medizinische Akademie Düsseldorf im Nationalsozialismus. Essen 1997, S. 139–164.

Weblinks

Einzelnachweise

Hygieniker
Mediziner (20. Jahrhundert)
Rassentheoretiker
Rassismus im Nationalsozialismus
Hochschullehrer (Justus-Liebig-Universität Gießen)
Hochschullehrer (Medizinische Akademie in Düsseldorf)
KfdK-Mitglied
NSDAP-Mitglied
NSDDB-Funktionär
Sanitätsoffizier (Deutsches Reich)
SA-Mitglied
Freikorps-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1896
Gestorben 1945
Mann
NSDÄB-Mitglied

Friedrich Erhard Haag


«Red Hot» es una canción de la banda estadounidense de glam metal Mötley Crüe. Fue lanzada como la pista #7 de su segundo álbum de estudio Shout at the Devil de 1983. La letra y música fue escrita por Mick Mars, Vince Neil y Nikki Sixx y tiene una duración de 3:21.

Apariciones
Apareció en el álbum Music to Crash Your Car to: Vol. 1.
Apareció en el álbum Loud as F@*k.
Apareció en el álbum Carnival Of Sins Live.
Apareció en el álbum Journals of the Damned.

Referencias

Canciones de Mötley Crüe
Canciones de 1983
Canciones en inglés
Canciones de heavy metal

Red Hot


John Young Brown (* 1. Februar 1900 bei Geigers Lake, Union County, Kentucky; † 16. Juni 1985 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1933 und 1935 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John Brown besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und danach die High School in Sturgis. Im Jahr 1921 absolvierte er das Centre College in Danville. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Kentucky in Lexington und seiner 1926 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Lexington in diesem Beruf zu arbeiten. Außerdem wurde er in der Landwirtschaft tätig.

Politisch war Brown Mitglied der Demokratischen Partei. In den Jahren 1930 bis 1932 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky; 1932 war er Präsident dieser Kammer. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1932 wurde er im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt. Dort trat er am 4. März 1933 die Nachfolge von Fred M. Vinson an. Da er für die Wahlen des Jahres 1934 von seiner Partei nicht mehr nominiert wurde, konnte er bis zum 3. Januar 1935 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. In dieser Zeit wurde durch den 21. Verfassungszusatz das Prohibitionsgesetz aus dem Jahr 1919 wieder aufgehoben. Außerdem trat in dieser Zeit die neue Regelung in Kraft, nach der die Legislaturperioden des Kongresses jeweils am 3. Januar nach der Wahl beginnen.

Nach seinem Ausscheiden aus dem US-Repräsentantenhaus setzte Brown seine juristische Tätigkeit fort. Außerdem blieb er politisch aktiv. Im Jahr 1939 bewarb er sich erfolglos um die Nominierung seiner Partei für die Gouverneurswahlen in Kentucky. In den Jahren 1936 und 1948 war er Delegierter zu den Democratic National Conventions, auf denen die Präsidenten Franklin D. Roosevelt und später Harry S. Truman jeweils für eine weitere Amtszeit nominiert wurden. Zwischen 1936 und 1966 kandidierte Brown mehrfach erfolglos für den US-Senat bzw. für die Nominierung seiner Partei für dieses Gremium. In den 1950er und 1960er Jahren war Brown mehrfach Abgeordneter im Staatsparlament. Dort galt er als einer der effektivsten Abgeordneten. Er unterstützte die Einführung der Mehrwertsteuer und die Durchführung des Bürgerrechtsgesetzes.

John Brown war mit Dorothy Inman Brown verheiratet. Das Paar hatte fünf Kinder, darunter den Sohn John, der zwischen 1979 und 1983 Gouverneur von Kentucky war. Er starb am 16. Juni 1985 in einem Krankenhaus in Louisville an den Folgen eines Autounfalls, den er im Dezember 1984 erlitten hatte; seitdem war er von der Taille abwärts gelähmt gewesen.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1900
Gestorben 1985
Mann

John Y. Brown senior


Accomac may refer to:

Geography
Accomac, Virginia, a town in Virginia
Accomac Shire, a former county in Virginia of which the town was the county seat
Accomac, Pennsylvania

Peoples
 Accomac people, a historic Native American tribe from the Eastern Shore of Virginia

Ships
, three ships of the US Navy

See also
Accomack County, Virginia, the current incarnation of Accomac Shire
Plymouth, Massachusetts was built on a site identified on early maps as Accomack

Accomac


Hazarlar, İdil (Volga) Nehri kıyıları ve Kırım yarımadası arasında imparatorluk kuran bir Türk halkıdır. Yahudi, Bizans ve Arap kaynaklarına göre, Hazar ülkesinde yaşayan halkın büyük çoğunluğunun Uygur, Hazar, Ön Bulgar, Sabir ve Peçenek gibi Türk boyları olduğu bilinmektedir. Hazarların büyük bir bölümü 8. yüzyılda Museviliği benimsemiştir.

Hazarların kökeni
Hazarların etnik kökeni hakkında kesin bir kanıt olmamakla beraber bu konuda araştırma yapmış bazı SSCB'li tarihçilere göre, Kuzey Kafkasya'nın yerli halklarından biridir. D.M. Dunlop ve P.B. Golden adlı araştırmacılarsa Hazarların, Tiele veya Uygur soyundan geldiğini kabul etmektedirler. 558'den sonraki yıllarda Sasanîler'le savaşa girişmiş Kafkaslar'ın hakimi bir kavim olduğu bildirilen Hazarlar, (daha doğrusu Sabarlar) "Hazar" adı ile 586'da Bizans'ta iyice tanınmış, fakat aynı zamanda "Türk" olarak anılmışlardır. Çin kaynaklarında "Türk-Hazar" (T'u-küe Ho-sa-K'o-sa) adı ile zikredildiği ortaya çıkmışsa da Peter Golden, Hazarlar ile Uygurlar arasında bir bağlantı kurmanın mümkün olmadığını ve gerçek bağlantının Ogurlar arasında var olduğunu belirterek Dunlop'a karşı çıkmıştır. Bazı bilim adamlarına göre "Hazar" adı "gezgin" anlamına gelen -kaz kökü ve "adam" anlamına gelen er ekinden türetilmiştir. Eski Rus kayıtlarında Hazarlar "Beyaz Ugriler", Macarlar da "Kara Ugriler" olarak anılmaktaydı. Yunan tarihçi Günah Çıkartıcı Theofanis kayıtlarında, Hazarları "doğudan gelen Türkler" olarak ifade eder. Hazarca'nın, eski Türk dili ve Uygurca'nın etkisinde kalmış, Hunca ve Bolgarca gibi Türk lehçelerinin Oğur öbeğine bağlı bir lehçe olduğu görüşünde birleşen araştırmacılar da vardır. Hazarların çağdaşı olan Arap seyyah ve coğrafyacı İbn Havkal ve İstahrî, Hazar ismini; ne bir milletin, ne de bir halkın ismi olduğunu belirtip sadece başkenti İtil olan ülkeye verilen isim olarak nitelemişlerdir. Hayfa Üniversitesi'nden Dr. Simon Kraiz, Eylül 2008'de Hazarlardan kalma Samosdelka köyünde bulduğu yazılarda Hazarların; Ruslar, Gürcüler, Ermeniler ve diğer milletler hakkında birçok yazı yazdığını keşfetmiştir. Buna rağmen Hazarlar, kendileri hakkında neredeyse hiçbir şey yazmamışlardır.

Hazarları; Ak-Hazarlar. ve Kara-Hazarlar olarak ikiye ayıran İstahrî, Ak-Hazarların çarpıcı bir yakışıklılığa, mavi göze ve kırmızımsı bir saça sahip olduklarını; bunun yanında Kara-Hazarların sihayımsı derilli bir çeşit Hint olduğunu ileri sürer. Bununla birlikte, bilim adamları bunun bir ırk ayrımı değil, sosyal bir sınıflandırma olduğu konusunda fikir birliği içerisindeler. Buna göre, Kara Hazarlar aşağı tabaka, Ak Hazarlar ise soylular sınıfı ve kraliyet mensuplarıdır. Her ne kadar İstahrî'nin Ak ve Kara Hazarlar için yaptığı bu tanımının esasen bir sosyal sınıflandırma olduğu düşünülse de; o döneme ait başka kaynaklarda da Hazarların görünüşlerine dair benzer tanımlara rastlanmaktadır: İbn Rabbihî Hazarların açık tenli, siyah saçlı ve mavi gözlü olduğunu söyler. İbn Sa'd El-Mağribî de buna katılarak: "Onlar beyaz tenli, mavi gözlü, kızıl saçlı ve iri vücutludurlar." der. Ayrıca sahaf Nedîm de Türkler, Bulgarlar ve Alanlarla birlikte sıraladığı Hazarları "sarışın" olarak niteler. D.M. Dunlop'a göre bunlar kuzeyli insan tipinin tanımlarıdır. Ancak antropolojik çalışmalara göre yönetici sınıfın İç Asyalı olduğu ve Mongoloid olarak tabir edilen özelliklere sahip oldukları ortaya çıkmıştır.

Tarih

Resmen ortaya çıkışları 626-627 yılları, yani Bizans İmparatoru Herakleios'un () onlardan Sasani İran'a saldırıya geçmek için yardımcı kuvvet olarak 40 bin kişilik bir süvari birliği istemesi dolayısıyladır. Bizans İmparatorluğu ile bazı Hazar önderlerinin Tiflis surları altındaki görüşmesini anlatan metin Hazarlar'ın tarihleri için  bir başlangıç sayılmaktadır.

Bizans İmparatoru III. Leon () 733 yılında oğlu V. Konstantinos'u () Hazar Kağanının kızı Çiçek ile evlendirdi.

7.-10. yüzyıllarda kuvvetli teşkilatı, canlı ticarî faaliyeti, dinî hoşgörüsü ve iktisadî refahı ile Kafkaslar ve Karadeniz'in kuzey düzlüklerinde îtil (Volga)'den Özü (Dinyeper)'ye, Çolman (Kama)'a ve Kiyefe uzanan sahada siyasi istikrar sağlayan Hazar hakanlığı Doğu Avrupa tarihinde büyük rol oynamış en önemli Türk devleti olarak görülmektedir. Hakanlığa ad veren Hazarların yukarıda gördüğümüz tarihî seyir dolayısıyla, Sabar Türklerinin devamı oldukları îslam yazarı El-Mesûdî (10. yüzyıl)'nin bir kaydı ile de kuvvet kazanmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hazar Çalışmaları, Prof.Dr. Saadettin Gömeç
 Kenize Mektubu, Doç.Dr. Osman Karatay
 Hazar Dili, Peter B. Golden

Rusya
Tarihteki Türk devletleri
960'larda varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
Antik Rusya halkları
Kuban tarihi
Kağanlıklar
Avrupa'daki Türk halkları
Aşina

Hazarlar


බෘන්දාවනී සාරංග් හෙවත් බෘන්දාබනී සාරංග්,  නැතහොත් සාරංග් රාගය, යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දුස්තානී ශාස්ත්‍රීය රාගයකි. මෙය වෘන්දාවනී සාරංග් ලෙස ද හඳුන්වනු ලැබේ. මෙම රාගය සාරංග් රාග කාණ්ඩයට අයත් ය.

ආශ්‍රේයයන්

Bor, Joep (ed). Rao, Suvarnalata; der Meer, Wim van; Harvey, Jane (co-authors) The Raga Guide: A Survey of 74 Hindustani Ragas. Zenith Media, London: 1999.

බාහිර සබැඳි
 SRA on Samay and Ragas
 SRA on Ragas and Thaats
 Rajan Parrikar on Ragas
 Film Songs in Rag Brindavani Sarang
 More details about raga Brindavani Sarang

හින්දුස්තානී රාග
Janya ragas (kharaharapriya)

බෘන්දාවනී සාරංග්


Valice su naseljeno mjesto u općini Uskoplje, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalaze se na jugozapadu općine, u Privoru.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 97

 Muslimani - 97

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 77

 Bošnjaci - 77

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Uskoplje

Valice (Uskoplje, BiH)


Takumu Fujinuma (født 14. juni 1997) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takumu Fujinuma


Cet article contient une liste d'organismes culturels actifs dans le milieu littéraire qui sont situés dans la région de Chaudière-Appalaches. Les organismes sont classés selon le type d'activité principal qu'ils exercent.

Édition

 Deuxième Dimension, Lévis
 La maison d'édition Deuxième Dimension se spécialise dans la publication de bandes dessinées ainsi que de livres illustrés.
 Éditions Alire, Lévis
 Les Éditions Alire publient de la littérature de genre, c'est-à-dire du fantastique, du polar, de la fantasy et de la science-fiction.

 Éditions Espoir en canne, Lévis
 Les Éditions Espoir en canne se spécialisent dans la publication de textes étonnants et audacieux pour les jeunes

 Éditions GML, Saint-Anselme
 Petit éditeur publiant un peu de tout : romans, recueils de poésie, livres éducatifs, essais, etc.
 Éditions Résilience, Saint-Jean-Chrysostome
 Les Éditions Résilience se consacrent surtout à la publication d'ouvrages de psychologie.

 Fondation littéraire Fleur de Lys, Lévis
 La Fondation littéraire Fleur de Lys est une maison d'édition qui fournit des œuvres papier et numérique à la demande. La Fondation offre également plusieurs centres d'information.
 Jalbert Productions Multimédias, Lévis
 Jalbert Productions Multimédias se consacre à la production de vidéos, de films et de musique, mais aussi de romans et de scénarios.

Événementiel

 Contabadour, Sainte-Agathe
 Contabadour est un festival de contes, de musique, de cirque et de slam.
 Contes du littoral en Bellechasse (CLB), Bellechasse
 Festival de contes mettant en scène des artistes de la parole.
 Le moulin du portage, Lotbinière
 Le moulin du portage est un diffuseur multidisciplinaire occupant un lieu  champêtre dans lequel se trouve un ancien moulin à farine qui s'est transformé en une petite salle de spectacle grâce à la Société des Amis du Moulin du Portage. Sa programmation est principalement musicale, mais elle comprend aussi des spectacles de conte.
Maison natale de Louis Fréchette, Lévis
 La maison est un espace muséal consacré à l'auteur Louis Fréchette, en plus d'avoir pour mission, via « L'espace conte », de promouvoir la littérature orale québécoise et le genre du conte. La programmation est complétée par des spectacles musicaux, des animations et différentes expositions.
 Nouaisons, Scott
 Nouaisons est un organisme à but non lucratif qui fait cohabiter culture, agriculture et communauté par le biais du dialogue à travers diverses activités telles que des résidences d'artistes, des formations, des événements culturels et des visites de jardin.
 Ovascène, Sainte-Marie-de-Beauce
 Ovascène est une organisation à but non lucratif qui diffuse des spectacles multidisciplinaires. Le conte et le théâtre sont parfois dans sa programmation.
 Spectart, Thetford Mines
 Spectart est un diffuseur multidisciplinaire qui présente entre autres des spectacles musicaux, d'humour, de théâtre et de variété.

Expérimentation

 Cabro Productions, Lévis
 Cabro Productions est à la fois une maison d'édition de bande dessinée et de production cinématographique. Leur production vidéo est autant fictionnelle que corporative.

Formation / mentorat

 Le Regroupement littéraire Jeunesse de Saint-Ours, Saint-Ours
 Le Regroupement cherche à aider les jeunes dans leurs compétences en français et en écriture. Il a aussi créé un concours littéraire annuel pour les jeunes écrivain.es, nommé le Conc'Ours.

Médiation / Pédagogie

 Alibis. Polar, Noir & Mystère, Lévis
 La revue Alibis, revue littéraire de création et de critique consacrée aux genres du polar et du roman noir, a été publiée en format papier et numérique de 2001 à 2016. Depuis 2017, la revue prend exclusivement la forme de son site web où on retrouve dossiers, recensions critiques des nouvelles parutions.

 Bibliothèques Lévis, Lévis
 Le service des bibliothèques de la ville de Lévis organise des événements en bibliothèque, dont des animations et des activités comme des soirées de lecture littéraire avec conteurs, romanciers, poètes, comédiens et des rencontres de groupes littéraires.
 Maison natale de Louis Fréchette, Lévis
 La maison est un espace muséal consacré à l'auteur Louis Fréchette, en plus d'avoir pour mission, via « L'espace conte », de promouvoir la littérature orale québécoise et le genre du conte. La programmation est complétée par des spectacles musicaux, des animations et différentes expositions.

 Regart, centre d'artistes en art actuel, Lévis
 Regart est un centre d'artistes et une galerie d'arts visuels qui privilégie des démarches hybrides sur le plan artistique, alliant les arts visuels avec d'autres formes culturelles comme la poésie. La galerie organise notamment des événements hors les murs et diverses collaborations.
 Revue Solaris/ Publications bénévoles des littératures de l'imaginaire du Québec, Lévis
 « Solaris s'intéresse à toutes les manifestations de la science-fiction, du fantastique et de la fantasy. On y publie de la création (fiction, illustration), de l'information, de la critique, des entrevues avec les créateurs, etc. S'y ajoute également un axe de formation car la revue publie, à côté d'auteurs chevronnés, de jeunes créateurs en vue d'aider au développement de leur pratique ».

Ressources générales (pour créateurs) / concertation

 Conseil de la culture des régions de Québec et de Chaudière-Appalaches, Québec
L'organisme Culture Capitale-Nationale et Chaudière-Appalaches promeut les arts et la culture. Il soutient les créateur.ices, défend la liberté d'expression et effectue des actions de représentation auprès des décideurs politiques et des partenaires économiques.
 Culture Beauce, Beauce
CultureBeauce.com est un site de référence dont s'occupe la MRC de Beauce‑Sartigan, la MRC de La Nouvelle-Beauce ainsi que la MRC Robert-Cliche, soit les trois MRC du territoire qu'il soutient.
 Maison de la Culture de Bellechasse, Bellechasse
Organisme à but non lucratif offrant des formations artistiques et diffusant des arts de la scène.

Notes et références

Voir aussi

 Liste des organismes littéraires de la Capitale-Nationale
 Liste des organismes littéraires de la Côte-Nord
 Liste des organismes littéraires de la province de Québec
 Liste des organismes littéraires du Bas-Saint-Laurent et de la Gaspésie
 Liste des organismes littéraires du Saguenay-Lac-Saint-Jean

Littérature québécoise
Chaudière-Appalaches
Liste en rapport avec le Québec
Liste en rapport avec la littérature

Liste des organismes littéraires de Chaudière-Appalaches


Uni Debess (født Uni Reinert Debess den 24. november 1979 i Tórshavn) er en færøsk musiker, sangskriver og guitarspiller.
Han er søn af Per Debess, der var en kendt musiker på Færøerne, specielt i 1970'erne, da han dannede halvdelen af Debess og Petersen duoen. Uni R. Debess gik til musikundervisning i Tórshavnar Musikskole 1999-2001, derefter var han medlem af flere bands. Han blev et kendt navn som blues-musiker på Færøerne i 2005, da han og hans band GoGo Blues vandt den nu nedlagte færøske musik konkurrence Prix Føroyar. Han har samarbejdet musikalsk med sin onkel, Edvard Nyholm Debess, de har bl.a. udgivet et album under navnet Debess Blues Station. Uni Reinert Debess er oldebarn af Nyholm Debess.

Udgivelser

Egne udgivelser
 "Green", 2016.
 Blue Buzz, 2013.
 "Life Is a Picture", 2012.
 "Gengi Eg, Yrkingar eftir Nyholm Debess", 2006.

Udgivelser med Debess Blues Station
 "Debess Blues Station, Live from the dairy (DVD)", 2011.
 Debess Blues Station, 2010. Musikere: Uni Reinert Debess, Edvard Nyholm Debess og andre.

Udgiveler med Crawling Blue
 The Well, 2009. Musikere: Uni Reinert Debess, Brandur Jacobsen, Eyðun Johannesen og Óli Olsen.

Udgiveler med Go Go Blues
 "Go Go Blues, Face to Face with the Devil", 2006. Go Go Blues, 2005.

Udgiveler med Headache Blues Treo
 "Mr. Puffman", 2004. Sanger: Uni Debess.

Noter

Eksterne links

Musikere fra Færøerne
Sangere fra Færøerne
Komponister fra Færøerne
Personer fra Thorshavn

Uni Debess


Le dème de Sérvia, en  / Dímos Servíon, est un dème du district régional de Kozáni, en Macédoine-Occidentale, Grèce.

Le dème actuel résulte de la scission, en 2019, du dème de Sérvia-Velvendós, dans le cadre du programme Clisthène I.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle de la ville de Sérvia s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Occidentale

Dème de Sérvia


Bahamasair (IATA: UP, OACI: BHS, Indicativo: BAHAMAS) es la aerolínea nacional de las Bahamas, con sede en Nasáu, la capital del país. opera vuelos nacionales y 15 destinos en escala y vuelos regionales a La Habana, Cuba, y cuatro ciudades de la Florida. inició sus operaciones el 18 de junio de 1973. Su base principal es el Aeropuerto Internacional Lynden Pindling.

Flota

Flota Actual

La flota de Bahamasair incluye las siguientes aeronaves con una edad promedio de 12.9 años (octubre de 2022):

</center>

Flota Histórica

</center>

Destinos
Destinos de Bahamasair:

Destinos nacionales

 Andros Town
 Arthur's Town
 Bahamas Españolas
 Deadmans Cay
 Freeport
 San Jorge, Exuma
 Governors Harbour
 Inagua
 Mangrove Cay
 Marsh Harbour
 Mayaguana
 Nassau HUB
 North Eleuthera
 San Andros
 San Salvador
 Andros del Sur
 Spring Point
  The New Iberia
 Treasure Cay

Destinos internacionales

 La Habana

 Fort Lauderdale
 Miami
 Orlando
 West Palm Beach

 Puerto Principe

 Kingston

Santo Domingo

 Providenciales

Referencias

Enlaces externos

Página web oficial (en inglés)

Aerolíneas

Bahamasair


Bilişim sektörü firmaları, hizmetleriyle ülke ekonomisine maddi gelir ve istihdam açısından önemli katkılar sağlamaktadır.

Mesleki Eğitim ve Öğretim Sisteminin Güçlendirilmesi Projesi kapsamında Bilişim Teknolojileri alanı altında;

 Bilgisayar Teknik Servisi
 Veritabanı Programcılığı
 Web Programcılığı
 Ağ İşletmenliği

dallarında Türkiye'de Bilişim sektöründe bu dalların öğretim programlarının hazırlanarak eğitimine başlanması ile sektörde yıllardır süregelen eğitim açığını giderecek önemli bir girişim olacağı düşünülmektedir.

Mesleki Eğitim ve Öğretim Sisteminin Güçlendirilmesi Projesi kapsamında Bilişim Teknolojileri Alanı Çerçeve Öğretim Programının hazırlanmasında, Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'nda görevli uzman ve alan öğretmenleri, sektör temsilcileri, üniversiteden alan uzmanları ve meslek elemanlarıyla iş birliği içinde çalışılmıştır.

Bilişim alanı için toplam 135 modül (yaklaşık 8000 sayfa) hazırlanmaya devam etmektedir. Belli zamanlarda da modüllerin içeriği güncellenerek piyasa ile eğitim sistemi paralelliği sağlanacaktır.

Bu doğrultuda Bilişim Teknolojileri alanı ve altında yer alan mesleklerde uluslararası ve ulusal düzeyde standartlara uygun, her yaşta ve düzeyde bireye eğitim olanağı sağlayan programları hazırlamak hedeflenmiştir.

Bilişim Teknolojileri Alanı Altında Bulunan Dallar
Mesleki Eğitim ve Öğretim Sisteminin Güçlendirilmesi Projesi kapsamında Bilişim Teknolojileri Alanı altında bulunan dallar ve açıklamaları aşağıdaki gibidir.bunlar;çok önemlidir

Bilgisayar Teknik Servisi

Bilgisayar sistemlerinin donanım ve yazılım kurulumu, bakım ve arıza giderme
işlemleri ve bilgisayar ile kontrol edilebilen sistemler ve bilgisayar parçalarına uygun yeni sistemler kurmaya sahip nitelikli kişidir.

Görevleri
 İş organizasyonu yapmak.
 Analiz yapmak.
 İhtiyaçları değerlendirmek.
 Hataları tespit etmek ve çözmek.
 Algoritma yapmak.
 Arıza gidermek.
 Devre tasarımı yapmak.
 Devreyi gerçekleştirmek.
 İhtiyaç olursa bilgisayar ile kontrol edilebilen projeler geliştirmek.
 Tamamlanan projenin testini gerçekleştirmek.
 Meslekî gelişime ilişkin faaliyetleri yürütmek

Veri Tabanı Programcılığı Dalı

Bilgisayar sistemlerinin donanım ve yazılım kurulumu, veri tabanı ve programlama dilinin kurulumu,
veri tabanının oluşturulması ve yönetimi, yazılım geliştirme, hata giderme, bakım ve yedek almaya
yönelik eğitim ve bilgisayar sistemlerinin donanım ve yazılım olarak kurulumu bilgilerinin yanında,
web sayfası tasarımına ve programlama dilleri yardımıyla etkileşimli web uygulamaları
hazırlayan nitelikli kişidir.Ayrıca veritabanı güvenliğinden sorumludur zor ancak kazançlı bir meslektir.

Web Programcılığı Alanı

Web programcısı, büro ortamında çalışır ve genellikle tasarım ve görsel unsurlarla
uğraşır. Home Office de çalışabilirler. Çalışırken diğer meslektaşlarıyla ve iş sahipleriyle etkileşim hâlindedir. İş oturarak
yürütülür, ortam genellikle sessizdir.

Meslekteki hastalık riskleri; bilgisayar çalışanlarının görmeye yönelik sorunlarının
başında göz sulanması, gözlerde tahriş ve batma, göz yorgunluğu, mavi ve çift görme
gelmektedir. Bilgisayarda çalışanların başlıca şikâyetlerini boyun, omuz, el, kol, ayak ve sırt
bölgelerinde yorgunluğa bağlı rahatsızlıklar meydana getirir. Bu tür rahatsızlıklar eklem ve
kas hastalıkları oluşturur.

Web programcıları, kamu kuruluşları, bankalar ile özel sektöre ait iş yerleri,
İnternet üzerinden ticaret (e-ticaret) yapan firmalarda çalışabilirler. Ayrıca kendilerine ait
özel iş yerleri de açabilirler.

Web programcısı;
Meslek eğitimi meslek liselerinin Bilgisayar Kullanımı alanı Web Programcılığı
sertifika programında verilecektir.
Bu alan mezunları; meslek yüksek okullarının Bilgi Yönetimi (Uzaktan Eğitim veya
Açık Öğretim), Bilgisayar Teknolojisi ve Programlama (Örgün veya Uzaktan Eğitim),
Bilişim Yönetim, e-Ticaret ve Masaüstü Yayıncılık ön lisans programlarına sınavsız geçiş
yapabilirler. Ayrıca meslek liselerinden başarılı olarak mezun olan adaylar SAY-1 puan
türünde Bilgi Teknolojileri, Bilgisayar Öğretmenliği, Bilgisayar Sistemleri Öğretmenliği,
Bilgisayar ve Kontrol Öğretmenliği, Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Öğretmenliği,
Bilişim Sistemleri ve Teknolojileri, Elektronik-Bilgisayar Öğretmenliği, Kontrol
Öğretmenliği bölümlerine ve EA-1 puan türünde Yönetim Bilişim Sistemleri 4 yıllık yüksek
öğrenim programlarına ek puan avantajı girebilme şansına sahiptirler. Bunun yanında ön
lisans programlarını başarı ile bitirenler ÖSYM tarafından açılan dikey geçiş sınavında
başarılı oldukları takdirde, yukarıda bahsedilen 4 yıllık bölümlere dikey geçiş yapabilirler.

Mezunların Dallara Göre İstihdam Alanları

Bilişim Teknolojileri Alanı'ndan mezun olan öğrenciler, seçtikleri dal/meslekte kazandıkları yeterlikler doğrultusunda;

 Bilgisayar Teknik Servisi Dalı mezunları: Bilgisayar teknik servisi hizmeti veren bilgisayar firmalarında, kamu kurum ve kuruluşlarında,
 Ağ İşletmenliği Dalı mezunları: Ağ kurulum ve yönetimi hizmeti veren ya da bu hizmete ihtiyaç duyan firma, kamu kurum ve kuruluşlarında,
 Veri Tabanı Programcılığı Dalı mezunları: Kullanıcı ara yüzüne sahip uygulama ve veri tabanı programları kullanımı ve yönetimi hizmeti veren ya da bu hizmetlere ihtiyaç duyan firma, kamu kurum ve kuruluşlarında,
 Web Programcılığı Dalı mezunları: Web tasarımı hizmeti veren veya web ortamında çalışan etkileşimli programlar hazırlayan yazılım şirketlerinde ya da bu hizmetlere ihtiyaç duyan firma, kamu kurum ve kuruluşlarında vb. yerlerde çalışabilirler.

Dış bağlantılar
 Mesleki Eğitim ve Öğretim Sisteminin Güçlendirilmesi Projesi
 Açık Öğretim Lisesi

Bilgisayar eğitimi
Bilişim
Mesleki açıköğretim liseleri
Türkiye'de eğitim

Türkiye'de bilişim teknolojisi eğitimi


El volcán Aguas Calientes, también llamado Simbad, es un estratovolcán ubicado en la región de Antofagasta, Chile, a cinco kilómetros al este del volcán Láscar y al suroeste del volcán Acamarachi.

Su nombre hace referencia a los pequeños manantiales termales en las orillas del salar de Aguas Calientes II, de 134 km² y localizado al sureste del volcán, dentro de la reserva nacional Los Flamencos. Además, al este del macizo y entre los salares de Pujsa y Tara, se encuentra el pequeño salar de Aguas Calientes I, el cual también posee afloramientos termales.

Su primera ascensión deportiva se llevó a cabo el 27 de octubre de 1971, por un equipo chileno conformado por Sergio Kunstmann, Pedro Rosende y José Carrasco, del Club Andino de Chile, a pocos días de haber realizado una ascensión arqueológica al Acamarachi.

Se cree que, al igual que la mayoría de las altas cumbres de la Puna de Atacama, la cima del Aguas Calientes pudo ser visitada por los incas.

Geología

La forma cónica prácticamente simétrica del Aguas Calientes ofrece un elegante telón de fondo a la laguna Lejía y sus alrededores. Las fuertes pendientes de alrededor de 45° en lo alto del volcán, se deben a flujos de lava viscosos y de corto alcance. Por su parte, los flancos más bajos del macizo están cubiertos por detritos finos, a causa de material erosionado por congelación y de cenizas provenientes del Láscar.

El volcán también cuenta con un lago de cráter pequeño y poco profundo, teñido de rojo debido a vastas poblaciones de microorganismos. Su elevación a 5831  lo posiciona como uno de los lagos más altos del mundo.

Hacia el noreste del volcán, se alza una gran muralla arqueada que probablemente sea el margen de un depósito de flujos de escombros, que resultó del colapso de la ladera noreste del edificio volcánico antiguo del Aguas Calientes.

Gran parte de la historia geológica del Aguas Calientes se remonta a tiempos pre-Holoceno, producto de la escasa evidencia de flujos de lava morfológicamente jóvenes en las faldas del volcán. Sin embargo, las coladas presentes en la cumbre y la formación aparentemente reciente del cráter, sugieren actividad eruptiva dentro de los últimos 10 mil años.

Véase también
 Anexo:Volcanes de Chile

Referencias

Enlaces externos

Aguas Calientes
Aguas Calientes
Aguas Calientes
Aguas Calientes
Aguas Calientes

Volcán Aguas Calientes


محافظة حلوان هي محافظة مصرية سابقة صدر قرار رئاسي بإنشائها يوم 17 أبريل 2008، وألغي القرار بعد ثورة يناير 2011 وأعيدت تابعة لمحافظة القاهرة. تولى منصب المحافظ قدري أبو حسين. حدود المحافظة هي:
 الحد الشمالي: الحدود الإدارية مع محافظتي الشرقية والقليوبية والحدود الإدارية مع محافظة القاهرة
 الحد الجنوبي: الحد الإداري الجنوبي لمحافظة القاهرة سابقاً بدأ من الحد الإداري لمركز أطفيح وحتى الحدود الإدارية لمحافظة السويس.
 الحد الشرقي: الحدود الإدارية لمحافظة السويس.
 الحد الغربي: امتداد نهر النيل من الحد الإداري لقسم البساتين شمالاً حتى نهاية الحدود الإدارية لقسم التبين جنوباً.

وبعد أن تحول حي حلوان إلى محافظة حلوان، انضمت إليها عدد من المدن الجديدة وهي 15 مايو، الشروق، بدر، القاهرة الجديدة، الهايكستيب.
كما أصبحت تتكون من عدة مدن كل مدينة تنقسم لعدد من الأحياء السكنية والإدارية كالتالي:
 مدينة حلوان وتنقسم إلى أحياء: عين حلوان، وادي حوف، حدائق حلوان، حي المعصرة.
 مدينة 15 مايو.
 مدينة المعادي.
 مركز ومدينة الصف.
 مركز أطفيح.
 حي النهضة والهايكستب.
 تم تحديد مكان ديوان عام المحافظة ومديرية الأمن بعد إصدار قرار تحويل منطقه الجنوب إلى «محافظة حلوان»، حيث أصبحت منطقة المعصرة حيا يبدأ من «عرب سلام» إلى منطقة «تقسيم النصر».

من أشهر معالم محافظة حلوان المصانع الحربية التي تعتبر قلعة صناعية في مصر والجامعة المسماة باسم المحافظة جامعة حلوان، والحديقة اليابانية، وعين حلوان، ومصانع الاسمنت بطره الاسمنت وسجن طره ومنطقة التجنيد بالهايكستب.
ومن أبناء محافظة حلوان الدكتور علي حسن عبد الجيد حنون الحاصل على درجة الدكتوراه من جامعة ارسطوطاليس بثيسالونيكى باليونان في الحضارة الأوروبية وعضو هيئة التدريس بقسم الحضارة الأوروبية كلية الآداب جامعة عين شمس
 حي التبين: ويشمل كلاً من: مدينة التبين (التبين البلد،الحكرين البحري والقبلي، كفر العلو وعربانها)، مدينة الصلب الجديدة، مدينة الصلب القديمة، الصلب حديثة التشييد، مدينة الخبراء الروس. تعد مدينة التبـيـن أكبر مدينة صناعية في محافظة حلوان حيث تضم أكبر المصانع مثل:

 شركة الحديد والصلب المصرية.

 الشركة القومية للأسمنت _ شركة أسمنت حلوان.
 شركة النصر لصناعة الكوك والكيماويات الأساسية.
 الشركة المصرية للمعادن.
 شركة حلوان للأسمدة.

انظر أيضاً
 حلوان.
 سد الكفرة.
 كفر العلو (حلوان)
 أرض اللواء (حلوان)

مراجع

انحلالات سنة 2011 في مصر
تأسيسات سنة 2008 في مصر
دول وأقاليم انحلت في 2011
ح

محافظة حلوان


John Howard Jackson (* 6. April 1932 in Kansas City; † 7. November 2015 in Ann Arbor) war ein amerikanischer Jurist. Er wirkte von 1961 bis 1966 als Professor an der University of California, Berkeley sowie von 1966 bis 1997 an der University of Michigan, und war ab 1998 Professor an der Georgetown University.

Schwerpunkte seines Wirkens waren das internationale Wirtschaftsrecht und die internationalen Wirtschaftsbeziehungen. Er erhielt unter anderem die Ehrendoktorwürde der Universität Hamburg und des Europäischen Hochschulinstituts sowie die Manley-O.-Hudson-Medaille der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht.

Leben

John Howard Jackson wurde 1932 in Kansas City geboren und erlangte 1954 einen A.B.-Abschluss an Woodrow Wilson School of Public and International Affairs der Princeton University sowie 1959 einen Juris Doctor an der University of Michigan. Hier wurde er 1966 auch Professor, nachdem er nach seinem Studium zunächst von 1959 bis 1961 in Milwaukee als Rechtsanwalt in der Kanzlei Foley, Sammond and Lardner sowie von 1961 bis 1966 als Professor an der University of California, Berkeley tätig gewesen war.

An der University of Michigan, an der er in den Jahren 1988/1989 auch als Präsident für akademische Angelegenheiten fungierte, unterrichtete er unter anderem Völkerrecht, internationales Privatrecht, Recht der amerikanischen Außenbeziehungen und internationales Wirtschaftsrecht. Nach seiner Emeritierung an der University of Michigan zum Ende des Jahres 1997 wechselte er an die Georgetown University, an deren juristischer Fakultät er ab 1998 als Professor und als Direktor des Instituts für internationales Wirtschaftsrecht wirkte.

Neben seinen universitären Verpflichtungen war John Howard Jackson unter anderem als Berater der Ford Foundation und als Mitglied des redaktionellen Beirats der Fachzeitschrift American Journal of International Law tätig. Ab 1998 war er Chefherausgeber des beim Verlag Oxford University Press erscheinenden Journal of International Economic Law. Er starb 2015 in Ann Arbor.

Wirken

John Howard Jackson widmete sich insbesondere dem internationalen Wirtschaftsrecht und den internationalen Wirtschaftsbeziehungen, insbesondere der Welthandelsorganisation (WTO), dem Allgemeinen Zoll- und Handelsabkommen (GATT) und dem Internationalen Währungsfonds. Er veröffentlichte mehrere Bücher über die juristischen Grundlagen, die Arbeitsweise und die Auswirkungen von WTO und GATT, und galt in diesem Bereich als einer der führenden amerikanischen Experten der Gegenwart.

Auszeichnungen

John Howard Jackson erhielt in Würdigung seines Wirkens unter anderem 1992 den von der juristischen Fakultät der Columbia University verliehenen Wolfgang Friedmann Memorial Award sowie 2008 mit der Manley-O.-Hudson-Medaille die höchste Auszeichnung der Amerikanischen Gesellschaft für internationales Recht, die ihn darüber hinaus zum Ehrenvizepräsidenten ernannte. Die Universität Hamburg (2003) und das Europäische Hochschulinstitut (2008) verliehen ihm die Ehrendoktorwürde. Im Jahr 2002 hielt er an der University of Cambridge die Hersch Lauterpacht Memorial Lecture. Unter dem Titel "New Directions in International Economic Law" erschien 2000 eine Festschrift zu Ehren von John Howard Jackson.

Nach Jackson ist der John H. Jackson Moot Court benannt, der sich mit dem Recht der WTO beschäftigt.

Publikationen

 World Trade and the Law of GATT: A Legal Analysis of the General Agreement on Tariffs and Trade. Charlottesville 1969
 Antidumping Law, Policy and Implementation. Ann Arbor 1979
 The World Trade Organization: Constitution and Jurisprudence. London 1998
 The Jurisprudence of GATT and the WTO: Insights on Treaty Law and Economic Relations. Cambridge und New York 2000
 Sovereignty, the WTO and Changing Fundamentals of International Law. Cambridge und New York 2006

Literatur

 Jackson, John H. (M). In: The AALS Directory of Law Teachers 2007–2008. 2007. Association of American Law Schools, S. 637,
 Jackson, John Howard. In: Who's Who in the World 1976–1977. Marquis Who's Who, Chicago 1976, ISBN 0-8379-1103-6, Band 3, Teil 4, S. 379
 Jackson, John Howard. In:  Who's Who in America 2011. Marquis Who's Who, New Providence, NJ  2010. ISBN 978-0-8379-7025-7,  Band I (A-l), S. 2179  (Online)

Weblinks

 In Memoriam - Professor John H. Jackson (englisch, mit Bild)
 John Howard Jackson Obituary - from The Ann Arbor News (englisch, mit Bild)
 University of Michigan Law School - History and Traditions: John H. Jackson (englisch, mit Bild)

Einzelnachweise

Völkerrechtler (20. Jahrhundert)
Völkerrechtler (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of California, Berkeley)
Hochschullehrer (University of Michigan)
Hochschullehrer (Georgetown University)
Ehrendoktor der Universität Hamburg
Träger der Manley-O.-Hudson-Medaille
US-Amerikaner
Geboren 1932
Gestorben 2015
Mann
Wirtschaftsrechtler (20. Jahrhundert)
Wirtschaftsrechtler (21. Jahrhundert)
Privatrechtler (20. Jahrhundert)
Privatrechtler (21. Jahrhundert)

John H. Jackson


Veritas vincit (auch Veritas vincit (Die Wahrheit siegt!). Eine Filmtrilogie) ist ein dreiteiliger deutscher Spielfilm von Joe May aus dem Jahr 1918. Alle drei weiblichen Hauptrollen spielt Mays Ehefrau Mia May. Die Produktion gilt als der erste Monumentalfilm der deutschen Filmgeschichte.

Handlung
Veritas vincit ist ein vor allem bezüglich der Ausstattung aufwändiger Historienfilm, der in drei gleichnishaften Episoden den immerwährenden Sieg der Wahrheit über die Lüge zu illustrieren versucht. Der erste Teil spielt im antiken Rom zur Zeit des Decius. Der zweite, mittelalterliche Teil ist in einem kleinen Städtchen rund um das Jahr 1500 angesiedelt. Der dritte und letzte Teil findet an einem kleinen europäischen Fürstenhof kurz vor Ausbruch des Ersten Weltkriegs statt.

In den ersten beiden Teilen besiegeln die handelnden Personen durch Unaufrichtigkeiten ihr Schicksal, das aufgrund dieser Lügen eine tragische Wendung nimmt. In der letzten, "modernen" Episode lernt die Protagonistin aus den Fehlern der Vergangenheit. Mit ihrem Bekenntnis zur Wahrheit rettet sie ihre Liebe und überwindet alle gesellschaftlichen Vorurteile. Die die drei Episoden verbindenden Leitmotive sind ein magischer Ring und das Thema der Seelenwanderung.

Produktion
Der Film mit einer Länge von acht Akten entstand in den letzten Monaten des Ersten Weltkriegs, von Juli bis September 1918.

Die Herstellungskosten betrugen bis zu 750.000 Mark.

Mia May und Johannes Riemann sind als einzige der Darsteller in allen drei Episoden zu sehen.

Der Film passierte die Zensur im Januar 1919 mit Kinderverbot. Seine Uraufführung erlebte er am 4. April 1919 in Berlin (U.T. Kurfürstendamm und Kammerlichtspiele).

Paul Leni entwarf die umfangreichen und beeindruckenden Filmbauten. Sie wurden von Siegfried Wroblewsky, der die Bauleitung innehatte, umgesetzt. Die Bauten entstanden im Greenbaum-Film-Atelier in Berlin-Weißensee sowie auf dem Gelände der Trabrennbahn im selben Stadtteil.

Weitere Aufnahmen entstanden in der Nationalgalerie und im Alten Museum sowie auf Schloss Solitude.

Die Kostüme belieferte die Firma F. & A. Diringer aus München.

Kritik
Die zeitgenössische Kritik fand lobende Worte für Mays ersten ambitionierten Großfilm:

In einer Vorabbesprechung heißt es in Der Kinematograph nach Ansicht der ersten Szenen: "Nach dem bisher vorliegenden Material sind besonders die Klassenszenen, an denen bis 1500 Personen mitwirkten, trefflich gelungen, die – fast möchte man sagen – farbenprächtigen Bilder aus dem alten Rom "Der Triumphzug", "Die Gärten des Dezius", "Das römische Bacchanal", "Die mittelalterlichen Kulturbilder", "Das Fest auf der Freuden-Au" und die modernen großen Szenen "Im Hause des Inders", "Auf Schloß Solitut", "Auf der Wildkanzel" und "Die Gerichtssitzung". Die hervorragende Besetzung sämtlicher Rollen mit ersten Schauspielern, voran Mia May und Johannes Riemann, haben Spielwirkungen von bisher nicht erreichter Stärke ergeben, so dass der Regisseur und die Autoren (Ruth Goetz und Richard Hutter) mit dem Erfolg, den ihr Werk erzielen wird, zufrieden sein können. Künstlerisch und eigenartig wie alles bei diesem Film, der auch in seinem Kostenaufwand alles bisher Dagewesene übertrifft – man spricht von einer halben Million –, ist auch die von Richard Hutter verfaßte Inhaltsangabe des Stückes, welche durch ihre poetische Form von Interesse ist."

Carl Boese, selbst Filmregisseur, schrieb in Der Film: "Sechs Monate wartete die deutsche Filmindustrie, das deutsche und zumal das Berliner Publikum auf den Augenblick, da der gewaltigste deutsche Film in die Öffentlichkeit gelangen sollte – bis Presse und Anschlagsäule, bis überlebensgroße Plakate und gar Flugzeuge den Berlinern den Termin bekanntgaben, an welchem "Veritas vincit" aus der Taufe gehoben werden sollte. Der 4. April: ein Denktag für die deutsche Filmindustrie. Weil wir an diesem Tage vor der Öffentlichkeit bewiesen haben, daß wir den Mut und die Mittel, das Können und die Köpfe haben, es "dem gefürchteten Ausland" gleichzutun... Joe May hat für die Universum-Film-Aktiengesellschaft diesen Film inszeniert. Den größten deutschen Film. Ein Werk, welches wie die berühmten Vorbilder "Quo vadis", "Cleopatra" und andere Weltruhm erringen wird. Joe May hat wohl die Hauptarbeit geleistet und trägt das Hauptverdienst. Sowohl in den glänzend gegliederten und bewegten Massenszenen wie in der Stilsicherheit, sowohl im fein ausgearbeiteten Spiel der Ensembleszenen wie in den tausend Einfällen oft kleinster Nuance zeigt sich die sichere, zielbewußte Größe dieses Regisseurs, der mit diesem Film wohl sein Meisterwerk schuf und damit einen Erfolg an ideellem Werte für sich selbst wie für eine ganze Industrie errang, wie er bisher beispiellos ist. Die Ausstattung des Films besorgte Paul Leni. Dank der für deutsche Verhältnisse grandiosen Mittel konnte er auch Grandioses schaffen." und resümierte an gleicher Stelle: "Der deutsche Film ist auf der Höhe!".

Heinrich Fraenkels Unsterblicher Film erinnerte: May "war es, der mit Veritas Vincit -- Kostenpunkt eine Viertelmillion -- die Periode der "Monumentalfilme" einleitete; denn er zog nicht nur mit seiner Mia, mit Harry Liedtke (sic !) und sonstiger Starbesetzung ins Atelier, sondern auch mit Hunderten von Komparsen und einem lebendigen Löwen, der sich von der in wallenden Gewändern gehüllten Mia am Hals kraulen ließ."

In Oskar Kalbus' Vom Werden deutscher Filmkunst heißt es: "Dreiviertel Millionen Mark stellte die Ufa dem Regisseur Joe May für die Filmtrilogie "Veritas vincit" (1918) zur Verfügung, um in monatelanger Arbeit mit einem Riesenaufwand von Ausstattung und bisher ungekannten Massen von Schauspielern und Komparsen ein Dokument deutscher Filmkunst zu schaffen: in drei verschiedenen Zeitaltern spielt sich eine Liebesgeschichte auf dem Hintergrund der Lehre von der Seelenwanderung ab. Paul Leni führt für diesen Zweck die gewaltigsten Bauten des alten Rom in Tempelhof bei Berlin auf, die alte Stadt mit ihren Triumphzügen, ihren Arenaspielen, ihren prunkvollen Festgelagen und blutigen Christenverfolgungen, Riesenbilder eines geschichtlichen Bilderbuchs, alles echt bis in die letzten Einzelheiten des historischen Kostüms, echt selbst die Löwen des blutlüsternen Nero."

Kay Wenigers "Es wird im Leben dir mehr genommen als gegeben…" erinnerte in Mays Biografie noch einmal an seine mit Veritas vincit geleistete Pionierarbeit: "Mit dem epischen Episodenwerk "Veritas Vincit" entstand der erste einer Reihe von wuchtigen Monumentalfilmen, in denen Ausstattung und Prachtentfaltung, Massenszenen und inszenatorischer Einfallsreichtum den Gesamteindruck bestimmten."

Einzelnachweise

Weblinks

Filmtitel 1919
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Stummfilm
Monumentalfilm
Historienfilm
Fantasyfilm
Abenteuerfilm
Filmdrama
Filmtrilogie

Veritas vincit


L'AGM-183 ARRW (Air-Launched Rapid Response Weapon) est un missile de croisière hypersonique développé par Lockheed Martin pour l'US Air Force. L'arme boost glide (propulsé-plané) est lancée par un bombardier en vol, auto-propulsée par moteur-fusée à une vitesse pouvant atteindre Mach 20 avant de planer vers sa cible testé au début des années 2020.

Historique

Essais en vol

Lors de sa toute première tentative de lancement le 5 avril 2021, le missile n'a pas réussi à se séparer du pylône du bombardier B-52. Il n'a pas réussi à allumer son propulseur après séparation lors de la deuxième tentative en juillet et n'a pas réussi à se séparer à nouveau lors de la troisième tentative en décembre.

Le 14 mai 2022, le quatrième essai en vol de l'ARRW a été réalisé avec succès au large des côtes de Point Mugu en Californie du Sud. L'arme a été lancée depuis un B-52H Stratofortress. La phase de combustion du propulseur s'est effectuée sur la durée prévue et l'arme a pu atteindre des vitesses supérieures à Mach 5 ().

Le , un autre essai à lieu avec succès depuis un B-52H. Le missile a atteint  dans la zone prévue.

Le 13 mars 2023, un test au cours duquel il a été tiré depuis un B-52H au large de la Californie est un échec.

Fin du programme

Le 29 mar 2023, le secrétaire adjoint de l'Air Force pour l'acquisition, la technologie et la logistique Andrew P. Hunter  indique que l'USAF  de l'ARRW.

L'USAF demandait pour 150 millions de dollars pour la poursuite de la recherche, du développement, des essais et de l'évaluation de l'ARRW dans la proposition du budget pour l'exercice 2024, contre 115 millions de dollars pour l'exercice 2023 mais son intérêt pour le programme semble avoir disparu à la suite de ce dernier échec. Les deux missiles restant à tester du programme devraient donc être tirés mais dans un objectif de récolte de données et non de passage à un phase suivante du processus de développement du missile.

Caractéristiques
L'AGM-183A a une vitesse maximale revendiquée est de  soit Mach 20.
Sa portée est estimée à .

L'arme est propulsée à une vitesse hypersonique par le propulseur sur lequel elle est montée avant de planer vers sa cible. Selon Popular Mechanics, l'US Air Force envisageait, en avril 2020, d'utiliser la flotte restante de bombardiers B-1B comme plateformes de tir, chaque avion pouvant transporter jusqu'à  en interne ou sur pylônes externes.

Références

Missile air-sol
Lockheed Martin
Missile de croisière des Forces armées des États-Unis
Aéronef hypersonique

AGM-183 ARRW


Olaylar

 1493 - Kristof Kolomb Yeni Dünya'ya yaptığı ilk seyahatten sonra İspanya'ya geri döndü.
 1820 - Maine, Amerika Birleşik Devletleri'ne katılarak ülkenin 23. eyaleti oldu.
 1848 - 1848 Macar Devrimi patlak verdi.
 1892 - Jesse W. Reno tarafından yürüyen merdivenin patenti alındı.
 1892 - Liverpool FC kuruldu.
 1917 - II. Nikolay, kardeşi Mihail lehine tahtta çekildi.
 1919 - Merzifon işgal edildi.
 1920 - Birleşik Krallık otoriteleri, İstanbul'da yüz elli kişiyi tutukladı.
 1921 - Osmanlı eski Sadrazamı Talat Paşa, Ermeni kırımı'nda rolü olduğu gerekçesiyle Berlin'de 23 yaşındaki Soğomon Tehliryan tarafından öldürüldü.
 1928 - 15 Mart Olayı başladı. Japon İmparatorluğu'nda çok sayıda komüniste tutuklama kararı çıkarıldı.
 1933 - Almanya'da Hitler, III. Reich'ı ilan etti.
 1938 - SSCB'de olağanüstü mahkemede ölüm cezasına çarptırılan, aralarında Ekim Devrimi'nin önderlerinden Nikolay Buharin'in de bulunduğu 18 kişinin cezaları infaz edildi.
 1939 - Cumhurbaşkanı Emil Hácha, Nazi Almanyası'nın İkinci Çekoslovak Cumhuriyeti'ni ilhakını kabul etti ve Bohemya ve Moravya Protektorası ilan edildi.
 1945 - II. Dünya Savaşı: Sovyet güçleri Yukarı Silezya'yı Alman güçlerinden temizlemek için taarruz başlattı.
 1961 - Güney Afrika, Milletler Topluluğu'ndan ayrıldı.
 1961 - Turkish Daily News kuruldu. 3 Kasım 2008'den itibaren Hürriyet Daily News adını aldı.
 1964 - Sinema yıldızı Elizabeth Taylor ile oyuncu Richard Burton evlendi.
 1985 - İnternette ilk alan adı tescili yapıldı.
 1989 - Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'nda Galatasaray, Monaco takımı ile Köln'de bulunan Müngersdorf Stadyumu'nda yaptığı maçta 1-1 berabere kalarak, bu kupada yarı finale yükselen ilk Türk takımı oldu.
 2001 - İstanbul - Moskova seferini yapan Tupolev Tu-154 tipi bir uçak, Çeçen korsanlarca kaçırıldı. Medine'ye indirilen uçağa, Suudi antiterör timlerince düzenlenen operasyonda, Türk yolcu Gürsel Kambal, Rus hostes Yuria Fomina ve bir korsan öldü.
 2002 - Güneydoğu Anadolu Projesinin sulama tünellerinden T2 faaliyete geçti.
 2003 - Hu Jintao, Çin'in 4. Devlet Başkanı olarak göreve başladı.
 2004 - Çin Halk Cumhuriyeti'nde ilk kez bir milletvekili, ülkede yılda 10 bin insanın idam edildiğini açıkladı. Ülke, insan hakları örgütlerinin eleştirileri nedeniyle, idamla ilgili rakamlarını gizli tutuyor.
 2011 - Suriye İç Savaşı'nın başlangıcı.
 2011 - Kenan Evren, kurucularından biri olduğu Mehmetçik Vakfına röportaj verdi. Bu, Evren'in son röportajı oldu.
 2019 - Christchurch cami saldırıları: Yeni Zelanda'nın Christchurch şehrindeki El Nur Camii ve Linwood İslam Merkezi'ne gerçekleştirilen saldırılarda, 51 kişi hayatını kaybetti, 49 kişi ise yaralandı. Olay anı, saldırgan tarafından sosyal medyadan canlı yayınlandı.
 2023 - Şanlıurfa ve Adıyaman'da sel felaketi yaşandı. 21 kişi öldü.

Doğumlar
 270 - Aziz Nikolaos, Yunan Hristiyan aziz ve piskopos (ö. 343)
 1638 - Shunzhi, Qing Hanedanı'nın üçüncü imparatoru (ö. 1661)
 1713 - Nicolas Louis de Lacaille, Fransız astronom (ö. 1762)
 1738 - Cesare Beccaria, İtalyan hukukçu, filozof, ekonomist ve edebiyatçı (ö. 1794)
 1746 - Giovanni Battista Venturi, İtalyan fizikçi, diplomat, bilim tarihçisi ve katolik rahip (ö. 1822)
 1767 - Andrew Jackson, Amerikalı politikacı ve ABD'nin 7. Başkanı (ö. 1845)
 1778 - Pauline Fourès, Fransız ressam ve roman yazarı (ö. 1869)
 1821 - Johann Josef Loschmidt, Avusturyalı bilim insanı (ö. 1895)
 1830 - Paul Heyse, Alman yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1914)
 1830 - Élisée Reclus, Fransız coğrafyacı, tarihçi, yazar, vejetaryen ve anarşist (ö. 1905)
 1833 - Géza Fejérváry, Macar general (ö. 1914)
 1835 - Dürrinev Kadınefendi, Sultan Abdülaziz'in birinci eşi ve başkadınefendi (ö. 1895)
 1851 - William Mitchell Ramsay, İskoç arkeolog ve Yeni Ahit uzmanı (ö. 1939)
 1854 - Emil Adolf von Behring, Alman hekim ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 1917)
 1859 - Camille Jullian, Fransız tarihçi (ö. 1933)
 1869 - Stanislaw Wojciechowski, Polonyalı politikacı (ö. 1953)
 1872 - Boris Drangov, Bulgar Albay ve savaş pedagogu (ö. 1917)
 1874 - Harold L. Ickes, Amerikalı siyaset adamı (ö. 1952)
 1875 - Faik Bey Konitza, Arnavut yazar ve devlet adamı (ö. 1942)
 1878 - Rıza Pehlevi, İran şahı (ö. 1944)
 1879 - Yakov Ganetsky, Sovyet diplomat ve siyaset adamı (ö. 1937)
 1886 - Lili Berky, Macar aktris (ö. 1958)
 1887 - Lütfi Kırdar, Türk hekim, devlet adamı, asker, Manisa ve İstanbul Valisi ve Sağlık Bakanı (ö. 1961)
 1887 - Leslie Knighton, İngiliz teknik direktör (ö. 1959)
 1887 - Baba Salim Öğütçen, Türk halk şairi (ö. 1956)
 1887 - Mustafa Merlika-Kruja, Arnavutluk Başbakanı (ö. 1958)
 1888 - Refik Halit Karay, Türk yazar (ö. 1965)
 1888 - Sophus Nielsen, Danimarkalı futbolcu ve teknik direktör (ö. 1963)
 1892 - Laura Papo Bohoreta, Bosnalı Yahudi feministi ve yazar (ö. 1942)
 1897 - Ağasadık Geraybeyli, Azeri sinemacı (ö. 1988)
 1916 - Fadıl Hoca, Yugoslav siyasetçi (ö. 2001)
 1916 - Harry James, ABD'li bir müzisyen (ö. 1983)
 1919 - Lawrence Tierney, Amerikalı oyuncudur (ö. 2002)
 1920 - E. Donnall Thomas, Amerikalı hekim (ö. 2012)
 1930 - Jores Alferov, Rus fizikçi ve akademisyen (ö. 2019)
 1931 - Faruk Geç, Türk gazeteci, ressam, çizgi-romancı ve illustratör (ö. 2014)
 1932 - Alan Bean, Amerikan test pilotu ve NASA astronotu (ö. 2018)
 1932 - Arif Mardin, Türk asıllı Amerikalı albüm yapımcısı (ö. 2006)
 1933 - Philippe de Broca, Fransız sinema yönetmeni (ö. 2004)
 1933 - Ruth Bader Ginsburg, Amerikalı avukat ve hukukçu (ö. 2020)
 1936 - Göksel Arsoy, Türk sinema ve tiyatro oyuncusu
 1938 - Mehmet Sağlam, Türk siyasetçi
 1938 - Şükrü Saban, Türk atlet
 1941 - Tomris Uyar, Türk öykü yazarı ve çevirmen (ö. 2003)
 1942 - Molly Peters, İngiliz oyuncu (ö. 2017)
 1943 - David Cronenberg, Kanadalı sinemacı
 1944 - Nebahat Çehre, Türk oyuncu ve şarkıcı
 1946 - Mahir Çayan, Türk devrimci ve THKP-C lideri (ö. 1972)
 1947 - Ry Cooder, Amerikalı gitarist ve şarkıcı
 1948 - Övgün Ahmet Ercan, Türk bilim insanı ve jeofizik yüksek mühendisi
 1952 - Cemal Gencer, Türk sinema ve dizi oyuncusu (ö. 2005)
 1953 - Bulut Aras, Türk sinema oyuncusu
 1953 - Kumba Yalá, Gine-Bissaulu öğretim görevlisi ve siyasetçi (ö. 2014)
 1953 - Erik-Jan Zürcher, Hollandalı bilim insanı
 1953 - Richard Bruton, İrlandalı politikacı ve ekonomist
 1956 - Hasan Akıncıoğlu, Türk iş insanı ve eski Antalyaspor Başkanı
 1956 - Hasan Doğan, Türk iş insanı ve Türkiye Futbol Federasyonu Başkanlarından (ö. 2008)
 1957 - Joaquim de Almeida, Portekizli-Amerikalı oyuncudur
 1957 - Víctor Muñoz, İspanyol millî futbolcu ve teknik direktördür
 1957 - David Silverman, Amerikalı animatör
 1959 - Ben Okri, Nijeryalı şair ve roman yazarı
 1961 - Terry Cummings, Amerikalı emekli basketbol oyuncusu
 1963 - Bret Michaels, Amerikalı müzisyen, aktör, yönetmen, senarist ve yapımcıdı
 1964 - Rockwell, R&B ve pop türünde şarkı söyleyen müzisyen
 1967 - Naoko Takeuchi, Japon manga sanatçısı
 1968 - Sabrina Salerno, İtalyan şarkıcı ve oyuncu
 1968 - Jon Schaffer, Amerikalı müzisyen
 1972 - İbrahim Sediyani, Kürt asıllı Türk gazeteci, yazar, şair, seyyah ve doğa aktivisti
 1975 - Veselin Topalov, Bulgar satranç büyük ustası ve eski FIDE dünya şampiyonu
 1975 - Eva Longoria, Amerikalı sinema oyuncusu
 1975 - will.i.am, Amerikalı hip hop müzisyeni, dansçı, söz yazarı
 1977 - Joe Hahn, Kore asıllı Amerikalı DJ, turntablist ve yönetmendir
 1979 - Onur Aydın, Türk basketbolcu
 1981 - Young Buck, Amerikalı rapçi
 1981 - Mikael Forssell, Alman asıllı Fin eski futbolcudur
 1981 - Veronica Maggio, İtalyan asıllı İsveçli pop şarkıcısıdır
 1982 - Tom Budge, Avustralyalı bir aktördür
 1982 - Wilson Kipsang Kiprotich, Kenyalı uzun mesafeci
 1983 - Umut Bulut, Türk futbolcu
 1983 - Kostas Kaymakoğlu, Yunan millî basketbolcudur
 1984 - Wilson Aparecido Xavier Júnior, Brezilyalı futbolcudur
 1984 - Kostas Vasiliadis, Yunan profesyonel basketbolcudur
 1985 - Kellan Lutz, Amerikalı oyuncu ve model
 1986 - Jai Courtney, Avustralyalı oyuncu
 1986 - Serkan Çalık, Türk futbolcu
 1986 - Lil Dicky, Amerikalı şarkıcı
 1988 - Éver Guzmán, Meksikalı futbolcudur
 1989 - Sandro, Brezilyalı futbolcusu
 1989 - Adrien Silva, Portekizli millî futbolcu
 1990 - Fernando Saucedo, Bolivyalı millî futbolcu
 1991 - Seren Şirince, Türk oyuncu
 1991 - Xavier Henry, Amerikalı profesyonel basketbol oyuncusu
 1992 - Thea Garrett, Maltalı sanatçı ve söz yazarı
 1993 - Alia Bhatt, Hint aktris ve şarkıcı
 1993 - Paul Pogba, Fransız futbolcu
 1995 - Guillermo Martínez Ayala, Meksikalı futbolcu
 2000 - Kristian Kostov, Bulgar-Rus şarkıcı

Ölümler
 MÖ 44 - Jül Sezar, Romalı asker ve politik lider (d. MÖ 100)
 220 - Cao Cao, Doğu Han Haneda büyük güç kazanan bir Çinli savaş ağası ve Hanedanın sondan bir önceki başbakanı (d. 155)
 493 - Odoacer, İtalya Kralı (d. 435)
 963 - II. Romanos, 959-963 yılları arasında tahta kalan Bizans imparatoru (d. 939)
 1190 -  Hainault'lu Isabella Fransa Kraliçesi. II. Philip'in karısı ve VIII. Louis'in annesi.
 1536 - Pargalı Damat İbrahim Paşa, Osmanlı devlet adamı ve sadrazam (d. 1493)
 1833 - Kurt Polycarp Joachim Sprengel, Alman botanikçi ve doktor (d. 1766)
 1842 - Luigi Cherubini, İtalyan asıllı ama çalışma hayatının önemli kısmını Fransa'da geçirmiş besteci (d. 1760)
 1849 - Giuseppe Caspar Mezzofanti, İtalyan Katolik kardinal ve dil bilimci (d. 1774)
 1881 - Nikolay Sablin, Rus siyasetçi (d. ?)
 1891 - Joseph Bazalgette, İngiliz başmühendis (d. 1819)
 1918 - Marie-Juliette Olga Lili Boulanger bilinen adı: Lili Boulanger, Rus asllı Fransız besteci (d. 1893)
 1921 - Mehmed Talat Paşa, Osmanlı Sadrazamı ve İttihat ve Terakki kurucularından (d. 1874)
 1937 - Howard Phillips Lovecraft, Amerikalı yazar (d. 1890)
 1938 - Nikolay Buharin, Sovyet siyasetçi (d. 1888)
 1939 - Deniz Kızı Eftalya, Türk kanto sanatçısı ve şarkıcı (d. 1891)
 1941 - Alexej von Jawlensky, Rus ressam (d. 1864)
 1942 - Alexander von Zemlinsky, Avusturyalı besteci, orkestra şefi ve müzik eğitimcisi (d. 1871)
 1944 - Otto von Below, Prusyalı general (d. 1857)
 1945 - Şayân Kadınefendi, V. Murad'ın üçüncü eşi (d. 1853)
 1959 - Lester Young, Amerikalı müzisyen (d. 1909)
 1962 - Arthur Compton, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1892)
 1970 - Arthur Adamov, Rus asıllı Fransız yazar (d. 1908)
 1971 - Cevat Fehmi Başkut, Türk gazeteci ve oyun yazarı (d. 1905)
 1972 - Ahmed Muradbegović, Bosnalı yazar, oyun yazarı ve romancı (d. 1898)
 1975 - Aristotle Onassis, Yunan armatör (d. 1906)
 1978 - Jerzy Hryniewski, Polonya Başbakanı (d. 1895)
 1981 - René Clair, Fransız film yönetmeni (d. 1898)
 1981 - Yaşar Nabi Nayır, Türk şair ve edebiyatçı (d. 1908)
 1988 - Edita Morris, İsveçli-Amerikalı yazar (d. 1902)
 1989 - Sadettin Öktenay, Türk besteci (d. 1930)
 1995 - Mustafa Necati Karaer, Türk yazar, şair, oto biyografici ve eleştirmen (d. 1929)
 1997 - Victor Vasarely, Macar asıllı Fransız ressam (d. 1906)
 1998 - Benjamin Spock, Amerikalı pediyatrist ve yazar (d. 1903)
 2000 - Mengü Ertel, Türk tasarımcı ve sanat yönetmeni (d. 1931)
 2003 - Dame Thora Hird, İngiliz aktris, stand-up komedyen, sunucu ve yazar (d. 1911)
 2004 - John Anthony Pople, İngiliz matematikçi, kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1925)
 2006 - George Yorgo Rallis, Yunan siyasetçi (d. 1918)
 2007 - Stuart Rosenberg, Amerikalı film yönetmeni (d. 1927)
 2009 - Ron Silver, Amerikalı oyuncu (d. 1946)
 2011 - Nate Dogg ya da doğum adıyla Nathaniel Dwayne Hale, Grammy'ye aday gösterilmiş Amerikalı R&B/hip hop şarkıcısı (d. 1969)
 2014 - David Brenner, Amerikalı oyuncu, komedyen ve yazar (d. 1936)
 2014 - Clarissa Dickson Wright, İngiliz gazeteci, yemek uzmanı ve TV programcısı (d. 1947)
 2016 - Lübka Rondova, Bulgar halk şarkıcısı (d. 1936)
 2016 - Sylvia Anderson, İngiliz yapımcı ve aktris (d. 1927)
 2016 - Ratu Seru Raveive Rabeni, Fijili rugby oyuncusu (d. 1978)
 2017 - Ali Murat Daryal, Türk İlahiyat profesörü (d. 1931)
 2017 - Phil Garland, Yeni Zelandalı halk müziği sanatçısı (d. 1942)
 2018 - Mohamed Sayah, Tunuslu siyasetçi (d. 1933)
 2019 - Okwui Enwezor, Nijeryalı yazar, şair, küratör, şair ve eğitimci (d. 1963)
 2019 - Wiesław Kilian, Polonyalı siyasetçidir (d. 1952)
 2020 - Muhammed Ami-Tahrani, İranlı halterci (d. 1935)
 2020 - Suzy Delair, Fransız aktris ve şarkıcı (d. 1917)
 2020 - Vittorio Gregotti, İtalyan mimar (d. 1927)
 2020 - Aytaç Yalman, Türk asker ve Türk Kara Kuvvetleri Komutanı (d. 1940)
 2021 - Gilmar Fubá, Brezilyalı profesyonel futbolcu (d. 1975)
 2021 - Yaphet Kotto, Amerikalı aktör (d. 1939)
 2022 - Tom Barnett, eski İngiliz profesyonel futbolcu ve teknik direktör (d. 1936)
 2022 - Barbara Maier Gustern, Amerikalı vokal koçu, şarkıcı ve müzisyen (d. 1935)
 2022 - Anneli Sauli, Fin aktris (d. 1932)
 2022 - Ma Shaoxin, Çinli aktör (d. 1936)
 2023 - Roman Lentner, Polonyalı eski millî futbolcudur (d. 1937)
 2023 - Mimis Papaioannou, eski Yunan millî futbolcu ve teknik adam (d. 1942)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Tüketiciler Günü

0315
15

15 Mart


Gradski stadion Anđelko Marušić – Ferata je nogometni stadion u Omišu, domaći teren nogometaša NK Omiša. Izgrađen je za potrebe održavanja VIII. mediteranskih igra u Splitu 1979. godine. Tada su na stadionu nastupale nogometne reprezentacije Francuske, Turske, Alžira i Tunisa.

Stadion danas nosi ime Anđelko Marušić – Ferata, po velikom igraču omiške Komite 1926. – 1928. i splitskog Hajduka 1929. – 1941. Marušić je za Hajduka odigrao čak 394 utakmice i postigao 15 pogodaka. Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 16 utakmica, a zbog njegove borbenost na terenu je dobio nadimak Ferata.

Danas, stadion koristi NK Omiš, najveći športski Klub u Gradu Omišu, s preko 250 članova, 6 različitih dobnih kategorija s preko 200 djece i mladeži. Travnato igralište je dimenzija 105 m x 68 m, a pripadaju mu i svlačionice, teretana, sala za sastanke, ugostiteljski dio objekta i dr. Prostor ostavljen za atletsku stazu i pomoćno nogometno igralište još nije priveden svrsi.

U svibnju 2019. je, povodom 100. rođendana NK Omiš, na stadionu gostovala hrvatska nogometna reprezentacija i u revijalnoj utakmici pobijedila slavljenika s 4:0 (3:0) pred više od 5000 gledatelja. Vodeći pogodak za 'vatrene' postigao je, prigodno, Omišanin Ivan Perišić, glavni inicijator dolaska svjetskih doprvaka u Omiš.

Izvori

Hrvatski nogometni stadioni
Šport u Omišu
Građevine u Omišu

Stadion Anđelko Marušić – Ferata


An Arisaema auriculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Samuel Buchet. An Arisaema auriculatum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. a. hungyaense
 A. a. auriculatum

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema auriculatum


Boletus regius (Julius Vincenz von Krombholz, 1832), sin. Butyriboletus regius, (Julius Vincenz von Krombholz, 1832 ex David Arora & J.L.Frank, 2014), este o specie de ciuperci comestibile, devenită foarte rară, din încrengătura Basidiomycota în familia Boletaceae și de genul Boletus, cunoscută în România, Basarabia și Bucovina de Nord sub numele hrib regal, sau hrib domnesc sau mitărci de făget. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formând micorize pe rădăcinile de arbori). El poate fi găsit în păduri de foioase și mixte, în primul rând pe lângă fagi, dar de asemenea sub stejari, crescând de la câmpie la deal, dar nu în regiuni montane, solitar sau în grupuri mici pe sol calcaros, preferând zone mai călduroase. Timpul apariției este din (iunie) iulie până în septembrie (octombrie).

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 6-15 cm, fiind compactă și cărnoasă. La început semisferică cu marginea răsfrântă în jos, devine la maturitate boltită, întinzându-se la bătrânețe în formă de pernă și căpătând adesea rupturi. Cuticula este în tinerețe catifelată, mai târziu netedă,  goală și lucioasă, niciodată lipicioasă care se poate decoji numai foarte greu. Coloritul tinde de la mai rar galben-verzui și galben-maroniu  peste roz, slab purpuriu până la roșu ca sângele sau brun-roșcat, având la bătrânețe mereu un aspect roz-lila.
 Tuburile și porii: sunt lungi (1-3 cm), slab aderate până libere la picior, în stadiu avansat bombate, fiind colorate galben-auriu, la bătrânețe măsliniu. Porii sunt înguști și rotunjor-unghiulari, pentru lung timp de culoare aurie, devenind în vârstă măslinii ca tuburile. Nu se decolorează la atingere.
 Piciorul: are o lungime de 6 până la 12 cm  și o grosime de 3 până la 6 cm. Litigiul este plin, compact, tare, mai întâi ovoidal, apoi în formă de măciucă, mai larg la bază. El este galben-auriu, în partea de sus cu nuanțe de carmin precum adesea fin reticulat. Tija nu schimbă culoarea la atingere.
 Carnea: este groasă, compactă, tare și  de colorit inițial albicios, dar repede  palid gălbui, sub cuticulă roșiatic, care nu se decolorează după tăiere sau o leziune. Mirosul este plăcut ca de ciuperci, gustul fiind savuros, amintind de nuci.
 Caracteristici microscopice: Sporii sunt elipsoidali până îngust fusiformi, hialini (translucizi) și au o  mărime de 12-17 x 4-5 microni. Pulberea lor este brun-măslinie.
 Reacții chimice: Carnea buretelui se colorează cu acid sulfuric mai intensiv galben și tot buretele cu Hidroxid de potasiu mai întâi galben-maroniu, devenind apoi murdar-tulbur, arătând cu turnesol un caracter acid.

Confuzii
Hribul regal poate fi confundat în primul rând cu suratele lui Boletus appendiculatus, Boletus fechtneri, și Boletus subappendiculatus, toate trei comestibile, dar, de asemenea, cu mai multe alte specii din familia Boletaceae, cum sunt: Boletus calopus (necomestibil, amar) precum variația sa Boletus calopus var. Boletus pachypus (necomestibil, amar), Boletus erythropus sin. Boletus luridiformis (comestibil, pori roșiori), Boletus junquilleus (comestibil, mai deschis gălbui, spori gălbui), Boletus luridus (crud neprielnic, preparat comestibil, pori roșiatici), Boletus pulverulentus (de calitate mediocră, porii tind spre roșu), Boletus radicans (necomestibil, amar, picior fără roșu, crește numai în păduri foioase), Boletus speciosus (comestibil), Boletus spinarii (necomestibil, fără tonuri roșiatice). Imperator torosus sin. Boletus torosus ( probabil otrăvitor), Rubroboletus dupainii (comestibil, pori roșii), Rubroboletus legaliae (suspect, cuticulă roză, miros de cicoare), Rubroboletus rhodoxanthus (crud otrăvitor, fiert comestibil, pori roșii), Rubroboletus rubrosanguineus (poate otrăvitor, pori roșii) sau Rubroboletus satanas (otrăvitor, pori roșiatici).

Specii asemănătoare

Valorificare
Bureții proaspeți pot fi pregătiți, asemănător hribului de vară Boletus aestivalis, ca ciulama, de asemenea împreună cu alte ciuperci de pădure ori adăugați la un sos de carne de vită sau vânat. Mai departe, ei pot fi tăiați felii și congelați. De asemenea este posibilă, după tăierea în felii, uscarea, bureții devenind după împuiere mai savuroși și gustoși. Excelenți sunt preparați ca Duxelles, un fel de zacuscă.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012,  ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, volumul 1-7, vezi note
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Rolf Singer: "Die Pilze Mitteleuropas", vol. 5 și 6: "Die Röhrlinge, părțile 1 și 2", Editura Justus Klinkhardt, Bad Heilbrunn 1965-1967

Legături externe

 Boletus regius, film în limba italiană

Boletus
Micoriză
Ciuperci comestibile
1832 în știință

Boletus regius


جلين توماس جاكوبز  (ولد في 26 أبريل 1967, في مدريد، إسبانيا) عمدة مدينة نوكس بولاية تينيسي، ومصارع أمريكي محترف وممثل، وسياسي ومعروف باسمه في حلبة المصارعة «كين»  وهو يعمل رسمياً لدى الأتحاد العالمي للمصارعة الترفيهية.

كان كين في بداية مشواره يرتدي قناعاً إلى أن هُزم أمام تربل إتش عام 2003 م في مباراة نزع القناع وأرغم على نزع قناعه. وفي عام 2012 عاد كين بالقناع مرة أخرى بشكل مختلف عن السابق.
الحركات القاضية:
شوك سلام واحيانا شاهد القبر والتي لايتقنها إلا أخوة الدمار الأندرتيكر وكين
وكان رئيس قسم المهام وأحد أعضاء السلطة يعمل عند تريبل اتش

ملخص المسيرة الاحترافية في المصارعة

البداية المهنية
بدأ جاكوبز المصارعة عام 1992 وشارك في إحدى الاتحادات المحلية حيث ظهر بشخصية تسمى «آنجوس كينج» (Agnus King)، وبعدها انتقل إلى اتحاد USWA وعرف باسم«آنابومب»(Unabomb)، وفي الوقت ذاته كان يلعب لصالح اتحاد آخر يسمى SMW وحصل على عدة ألقاب استطاع أن يحرزها في هذه الفترة أهمها الفوز بحزام التاج تيم مع المصارع «ال سنو» (al snow) باتحاد SMW، بالإضافة إلى انه استطاع حمل لقب الوزن الثقيل في اتحاد USWA.

انتقل عام 1993 إلى اتحاد ورلد تشامبيونشيب ريسلينغ (WCW) وخاض مباراة واحدة ضد ستينغ، وفي عامي 1994-95 لعب في اتحاد في بورتوريكو يسمى WWC، وفي أغسطس عام 1995 انتقل إلى اتحاد WWE (أو كما كان يعرف وقتها WWF) في نفس السنة.

اتحاد دبليو دبليو اف WWF

السنوات الأولى 1995-1997
انتقل كين بعدها إلى اتحاد الـWWF وظهر باسم «بلاك نايت» وكان مرتدي القناع وفي مهرجان السرفافير سيريس حيث لعب شخصية طبيب الاسنان لجيري لاور، التي قد كسرها له بريت هارت. عموما بداية كين كانت متقلبة إلى عام 1996 , في عام 1996 ظهر كين بشخصية «ديزل» (وهي الشخصية التي كان يعرف بها المصارع كيفن ناش قبل رحيله من اتحاد WWF وانتقاله إلى WCW)، إلا أن شخصية ديزل الجديدة التي مثلها كين لم تبد نجاح وقوبلت باستياء من الجمهور، فقام الاتحاد بغياب كين وبعده عن الظهور بالحلبات لفترة إلى ان يظهر بشخصية كين الجديدة، وفي عام 1997 ظهر بشخصية كين التي اشتهر من خلالها والمعروفة حتى الآن في المصارعة.

بداية الظهور بشخصية كين والحصول على لقب الاتحاد (1997-1998)

تم تقديم كين على انه أخ للاندرتيكر حيث كان أول ظهور له في عرض "in your house 14" وفي مباراة الحدث الرئيسي بين أندرتيكر وشون مايكلز، وقد كانت أول مباراة في التاريخ من نوع «هيل ان ذا سيل» وكانت على لقب الاتحاد، ظهر كين لأول مرة مرتديا قناعا مخيف وتسبب بخسارة أندرتيكر بتنفيذ حركة الاندرتيكر القاضية عليه (شاهد القبر)، ومن بعدها دخل بعداوة مع أندرتيكر حتى مباراة عرض راسلمينيا في عام 1998 والتي فاز فيها أندرتيكر، وإستطاع كين في نفس العام في شهر يونيو الحصول على لقب الاتحاد بالفوز على ستيف اوستن.

تميز مظهر كين في تلك الفترة بالغموض والرعب حيث كان يظهر بشخصية ظلامية مرتديا قناعا مخيف وتتميز دخلته باطفاء أنوار القاعة مع اشعال نار حتى يقوم باشعال نار في زوايا الحلبة الأربعة.

أخوة الدمار 1998-2002

خلع القناع 2003
وكان دائم التغير من شكله حيث كان لا يظهر بمظهر واحد لمده 3 سنوات ولكن في عام 2004 ظهر بمظهر لم يغيره الي 2010 ثم عاد وارتدي قناعا في 2011 ولكن قبل نهايه 2013 خلع قناعه واعطاه لستيفاني مكمان وظهر بمظهر اصدم الجميع حين ظهر مرتديا بذله في عرض الرو علي انه مدير العمليات.

ثم عاد في 2014 بالقناع نفسة وهاجم دانيال براين بطل دبليوا دبيلوا أي للعالم وفي عرض اكستريم رولز واجه براين لكنة خسر المباراة ونزع القناع واكمل مسيرتة مديراً للعمليات

ويعتبر كين أكثر مصارع يدخل الرويال رامبل لكنة لم يفز في أي منها

أهم البطولات والانجازات

حصل مرة واحدة على بطولة SMW Tag Team Champion مع المصارع Al Snow.

Pro Wrestling Illustrated

لقد صنفه الـ PWI في المركز رقم 186 من جملة أفضل 500 مصارعاً فردياً في عام 2003 م.
حصل على جائزة PWI Tag Team مع اكس باك عام 1999م.

United States Wrestling Association

حصل مرة واحدة على بطولة USWA Southern Heavyweight Championship .

World Championship Wrestling

حصل مرة واحدة على بطولة WCW World Tag Team Champion مع الاندرتيكر.

World Wrestling Federation / Entertainment

حصل مرة واحدة على بطولة World Heavyweight Champion .

حصل مره واحدة ه علي بطولة WWE/F Champion .
حصل مرتين على بطولة WWF/E Intercontinental Champion .

حصل احداء عشر مره على بطولة WWF/E Tag Team Champion (مرتين مع مايك فولي، ومرتين مع تيكر، ومرتين مع اكس باك، ومرة مع هوريكان، ومرة مع روب فان دام، ومرتين مع البيج شو، ومره مع دانيل براين)

حصل مرة واحدة على بطولة WWF Hardcore Champion .

حصل على ECW Championship .

روابط خارجية

المراجع

_ http://www.wwe.com/superstars/kane

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من جيفرسون سيتي
أشخاص من نوكسفيل (تينيسي)
أعضاء قاعة مشاهير دبليو دبليو إي
أندرتيكر
تحرريون أمريكيون
جمهوريون من ولاية تينيسي
خريجو جامعة ولاية ترومان
رياضيون من سينت لويس
رياضيون من مدريد
رؤساء بلديات في تينيسي
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون من سينت لويس
عمدات نوكسفيل (تينيسي)
فريق السلطة
كين
لاعبو كرة القدم الأمريكية من ميزوري
لاعبو كرة سلة أمريكيون
لاعبو كرة سلة من ميزوري
مربون من ميزوري
مصارعون محترفون أمريكيون
مصارعون محترفون في القرن 20
مصارعون محترفون في القرن 21
مصارعون مقنعون
معلمون أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام إسبان
مواليد 1967

كين (مصارع)


Gaïnos d'Alexandrie nommé également Gaïanos est un anti-patriarche copte d'Alexandrie  du  à mai ou .

Contexte
Après la mort du patriarche  en 535 le patriarcat se scinde entre les melkites ex Chalcédoniens qui reconnaissent  et les Coptes (monophysites) avec Théodose d'Alexandrie. Ce dernier doit de plus faire face à un prétendant nommé Gaïanos ou Gainos un « julianiste » c'est-à-dire un partisan du « monophysite extrême »  de Julien d'Halicarnasse. Gainos est expulsé par le gouvernement et exilé en Sardaigne.

Notes et références

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du VIe siècle
Personnalité byzantine du VIe siècle
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Patriarche du VIe siècle

Gaïnos d'Alexandrie


Angela Zigahl (* 25. Dezember 1885 in Dirschel, Landkreis Leobschütz; † unbekannt, vermutlich 1955) war eine deutsche Lehrerin und Politikerin (Zentrum).

Leben
Angela Zigahl besuchte die Volksschule in Dirschel, das Lyzeum in Ratibor und das Oberlyzeum in Duderstadt. Nach dem Schulabschluss studierte sie Philosophie, Deutsch, Geschichte, Erdkunde und Volkswirtschaftslehre an den Universitäten in Bonn, München und Münster. Im Anschluss trat sie in den preußischen Schuldienst ein und war als Studienrätin am Oberlyzeum in Neiße tätig.

Zigahl war von 1918 bis 1925 Stadtverordnete in Neiße. Im Dezember 1924 wurde sie in den Preußischen Landtag gewählt, dem sie bis zu dessen Auflösung im Herbst 1933 angehörte.

1946 lebte sie in Fulda. Nach 1945 gehörte Zigahl der sogenannten Sonne Kommission an (s. Hans Christian Sonne). Die Kommission erstellte ein (umstrittenes) Gutachten (Sonne-Report) zur Integration der Geflüchteten. Der 14köpfigen Kommission gehörten neben Zigahl u. a. eine Reihe von US-Amerikanern, Reinhold Nimptsch, Friedrich Schäfer, Ludwig Neundörfer, Siegfried Palmer und Günter Schmölders an.

1954 kandidierte Zigahl für die CDU bei den Wahlen zum Hessischen Landtag.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 402.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Deutscher
Geboren 1885
Gestorben im 20. Jahrhundert
Frau

Angela Zigahl


حلقة الرعب هي الرواية رقم 10 كما أنها حلقة الرعب الأولى في سلسلة ما وراء الطبيعة التي تصدرها المؤسسة العربية الحديثة ضمن روايات مصرية للجيب للكاتب أحمد خالد توفيق تعد السلسلة أول سلسلة روايات عربية في أدب الرعب.

أحداث الحلقة

في أثناء وجودهم في فيلا د. سامى بعد تلبية دعوته، وعدم أستطاعتهم الرحيل بسبب الأمطار الشديدة، يقترح عليهم شكري الاشموني أن يحكى كل واحد منهم قصة تتعلق بالرعب، وفي النهاية صاحب أفضل قصة سيفوز بجائزة خاصة، فيتحمس الجميع للفكرة ويبدأ كل واحد منهم قصته :

القصة الأولى : أنعكاس تحكيها سهام

تشتري سهام مرآة أثرية بمبلغ زهيد وتضعها في الصالة، لتبدأ أن ترى فيها صور لناس أخرى ن حيث ترى صورة امرأة ورجل من الأربعينات، كما ترى أحداث لأنفصال أختها هويدا عن خطيبها، فتخبر عادل زوجها عن هذه المرآة، فيجلس طوال الليل يراقب المرآة ويكتشف أنها شيطانية فيأتي عادل بأحد رجاله ليكسرها فلا يستطيع، فيقوم برميها ل تصبح دفينة في الجبل بين الصخور ليستريح الجميع من شرها.

القصة الثانية : لماذا أرتجف القط يحكيها د. محمد

يحكى د. محمد أنه أثناء شبابه في الجامعة كان فقيرا جدا، وكان يملك قط ضال وجده أمام بيته، وكان يذاكر بهمة ونشاط حتى يحقق مستقبله، فيتعرف على داغر السفير زميله في الجامعة، الذي يصر على زيارة محمد في منزله، وفي منزله يفاجأ محمد بأن قطه يرتجف، وأن الحيوانات في المنطقة كلها في حالة اضطراب فيظن أن داغر هو الشيطان، ولكنه يكتشف أن زلزال هو السبب في انطلاق حاسة هذه الحيوانات.

القصة الثالثة : حشرة الشيطان يحكيها د. رفعت

يحكى رفعت إسماعيل قصة صديق قديم يقابله اسمه يوسف شوقى، ليخبره أنه كان يجرى تجاربه على نوع من الحشرات التي تتغذى على الحشرات الضارة بالمحاصيل، ويبدأ يوسف في تطوير وتطويع صفتها، ولكنها تتطور بصورة رهيبة جدا وتصبح خطرا على البيئة والناس، فيقرر يوسف تدميرها بالنار ولكنه يكتشف أن الحشرات تتطارده، وتصل الحشرات في أثناء وجوده مع رفعت، فيحاول رفعت أن يشق طريقه بينها عن طريق الماء، وعندما يوشك على النجاح يذهب إلى يوسف ليأخذه معه فيكتشف أن الحشرات قتلة أبشع قتلة، ويبلغ رفعت الشرطة وتصل أجهزة الدولة لتحاصر الحشرات وتقضى عليها في النهاية.

القصة الرابعة : الزائرة يحكيها د. سامى وحرمه

يبتكر د. سامى جهاز لمراقبة نمو النباتات التي يزرعها، وفي أثناء عرضه لصور الجهاز يفاجأ بصور فتاة كانت موجودة داخل البيت، وفي نفس الوقت تأتى له مريضة تدعى سوزان تحكى عن لميس التي تسيطر على جسدها، وتذهب بها إلى أماكن تخترق حدود الزمان والمكان، ويحاول د. سامى أن يمسك بمن يقتحم فيلاه فيفاجأ بأنها سوزان، فيودعها مستشفى الأمراض العقلية، وذات يوم يفاجأ بدخول سوزان عليه فيطردها، ليفاجأ بأنها ماتت في اليوم، ولا يعرف حتى الآن كيف كانت في مكتبه وفي المستشفى في نفس الوقت، ولا يعرف حتى الآن حقيقة من تدعى لميس.

القصة الخامسة : أنا والعاو تحكيها هويدا

عند وفاة خالة إحدى صديقات هويدا وتدعى مها، تطلب منها مها أن تعتنى بأبنها حتى تذهب إلى عزاء خالتها، فتوافق هويدا على ذلك، وتكتشف أن هذا الطفل غريب الأطوار وأنه يدعى أنه مصاص دماء، وأنه يقول أنه وضع منوم بداخل شراب قدمه لها حتى يتغذى على دمائها، فتحاول هويدا المقاومة لتكتشفى في الناهية ا، الأمر كله خدعة.

القصة السادسة : حكاية ليلة واحدة يحكيها الأستاذ شكري

كان شكري تائها في قرية نائية ليجد خفير عجوز فيجلس معه، ويخبره أنه يجب أن يأخذ حذره، ليحكى الخفير له عن قصة الشبح الذي يجول في القرية، وأن الشبح كان يدعى شاكر كمال ابن كمال صاحب هذه الضياع والأراضي، وذات يوم كان شاكر ثملا فداس بجواده على أطفال أجير يدعى الحمزاوى، ليقتل الحمزاوى شاكر ويعدم الحمزاوى جزاء لفعلته، ومنذ ذلك اليوم وشبح شاكر يظهر متنكرا في صفات عدة، ويجول في القرية ومن يقابله يلقى مصرعه في اليوم التالي، وفي اليوم التالي يجد شكري أن الخفير قد لقى مصرعه.

خاتمة الحلقة

يحكى رفعت خاتمة الحلقة بأن شكري أضطر للأنصراف، وأنه أعطى جائزة أفضل قصة لهويدا، ليكتشف رفعت في اليوم التالي أن شكري الأشموني لم يحضر الأمسية أساسا، ليكتشف الجميع أن شاكر كامل بك الذي كان يتقمص شخصية شكري، وأنه كان يلهو بهم من البداية، ويكتشف أن هديته لهويدا هي عبارة عن ساعة مكتوب عليها اسم شاكر كمال لتكون هذه خاتمة الحلقة الأولى.

أبطال الرواية

 رفعت إسماعيل : طبيب أمراض الدم والأستاذ الجامعي الكهل المقيم بالقاهرة، نحيل، أصلع، ذو عوينات، يعاني من كتيبة من الأمراض منها على سبيل المثال لا الحصر : القرحة المعدية، ضيق الشرايين، الربو الشعبي، التهاب الرئة، آلام المفاصل، قلق، متشائم، نحس يقع في المصائب.
 عادل توفيق : صديق طفولة رفعت وعميد في مديرية أمن الإسكندرية، يربطه برفعت رباط روحي وثيق.
 سهام عبد المنعم : زوجة عادل.
 هويدا عبد المنعم : أخت سهام كما أنها خطيبة رفعت.
 د. سامي فهيم : محلل نفسي، وصديق لرفعت إسماعيل.
 ثريا : زوجة د. سامي فهيم.
 شكري الأشموني : موظف على المعاش وهو كاتب لروايات الرعب.
 محمد شاهين : خبير الأنثروبولوجي الساذج الذي أصبح صديقاً لرفعت إسماعيل فيما بعد.

سلسلة ما وراء الطبيعة
روايات بالعربية

حلقة الرعب


Andreas W. Schmidt (* 1950) ist ein deutscher Dialogbuchautor und -regisseur sowie Synchron- und Off-Sprecher. Zudem verfasste er als Bühnenautor Theaterstücke für Kinder.

Biografie
Andreas W. Schmidt wuchs in Frankfurt am Main auf. Sein Vater war Sprecherzieher und während der 1930er Jahre als Hörfunksprecher beim Hessischen Rundfunk beschäftigt. Schmidt legte 1968 sein Abitur ab und studierte an der Hochschule für Fernsehen und Film München. Nach seinem Abschluss 1972 war er zunächst Regieassistent von Peter Beauvais beim hr-Fernsehen, später von Rolf Stahl und Gerd Heinz am Staatstheater Darmstadt. Dort war er zudem als Inspizient tätig. Weitere Stationen bildeten Theaterbühnen in Oberhausen, Pforzheim, Bruchsal und Mannheim.

In den 1980er Jahren verfasste Schmidt Theaterstücke für Kinder, darunter Jonas in der Wüste, das unter der Regie von Gerhard Olschewski am Theater für Kinder in Hamburg aufgeführt wurde (1980), eine Bühnenadaption des Märchens Das kalte Herz nach Wilhelm Hauff für die Städtischen Bühnen Freiburg (1985) und Die Spielmaschine, das erstmals 1988 unter der Regie von Hans Escher am Theater der Jugend in Wien inszeniert wurde. Als Gastschauspieler trat er im Rahmen des Theaterfestivals Barock am Main in Komödien von Molière auf, die von Wolfgang Deichsel in hessischen Dialekt übertragen worden waren. So stellte er unter anderem Oronte in Der Menschenfeind und Bernd in Der eingebildete Kranke dar.

Von 1986 bis 1987 war Schmidt als Synchronredakteur bei der ARD Degeto beschäftigt. Ab 1988 fungierte er als Autor und Regisseur im Studio Hamburg Synchron. Dort übernahm er unter anderem Buch und Regie für die Synchronisation der ersten zwei Staffeln von Baywatch – Die Rettungsschwimmer von Malibu (1990–1992), für Wings – Die Überflieger (1994) oder die 88-teilige Sitcom V.I.P. – Die Bodyguards (1999–2003). Mit Beginn der 2000er Jahre stellte sich Schmidt auch Berliner Synchronfirmen zur Verfügung. So zeichnet er seit 2005 für alle deutschen Dialogbücher der bei Cinephon bearbeiteten Sitcom Two and a Half Men und der Kriminalserie The Mentalist verantwortlich (seit 2009). Als Sprecher lieh er seine Stimme unter anderem Thomas Haden Church als Flugzeugmechaniker Lowell Mather in Wings – Die Überflieger (1994) und Joseph Long als Wirt Luigi in Ashes to Ashes – Zurück in die 80er (2009).

2003 lief seine 30 Folgen umfassende Radiocomedy Hier spricht dein Computer auf hr3. 2010 war er zudem als Erzähler in der Hörspieladaption der Reihe Bücher des Blutes von Clive Barker zu hören.

Andreas W. Schmidt ist Mitglied im Verlag der Autoren. Er ist verheiratet, Vater zweier Kinder und lebt in einem ruhigen Ort  im Landkreis Südwestpfalz, unterhält jedoch auch einen Zweitwohnsitz in Berlin. Seine Schwester Hildburg Schmidt (* 1943) ist ebenfalls Schauspielerin.

Synchronrollen (Auswahl)
 1983: Für Richard Davalos in Ein Colt für alle Fälle als FX Man Lachman (Fernsehserie, 2. Synchro für DVD in 2007)
 1990–1995: Für Thomas Haden Church in Wings – Die Überflieger als Lowell Mather (Fernsehserie)
 2008–2010: Für Joseph Long in Ashes to Ashes – Zurück in die 80er als Luigi (Fernsehserie)
 2009, 2011–2012: Für Michael Dempsey in Desperate Housewives als Detective Murphy (Fernsehserie)
 2014: Für Zach Grenier in Die Verschwörung – Tödliche Geschäfte als Dido Parsons

Auszeichnungen
 2010: Die Silhouette in der Kategorie "Bestes Dialogbuch / Serie" für Two and a Half Men

Weblinks
 Eigene Website

Einzelnachweise

Synchronsprecher
Synchronregisseur
Synchronautor
Off-Sprecher
Hörfunkautor
Deutscher
Geboren 1950
Mann

Andreas W. Schmidt


Loot may refer to:

Film
Loot (1919 film), a film by William C. Dowlan
Loot (1970 film), a British film by Silvio Narizzano
Loot (2008 film), a documentary
Loot (2011 film), an Indian film
Loot (2012 film), a Nepali film
Loot 2 (2017 film), a Nepali film

Other uses
Loot (play), a 1965 play by Joe Orton
Loot (EP), a 1991 extended play by The Clouds
Loot (magazine), a British classified ads magazine
Loot (video gaming), in-game items in video games
Loot Interactive, a video game developer
Heiki Loot (born 1971), Estonian judge and civil servant
Lesbian Organization of Toronto
Loot, a novel by Aaron Elkins
Loot (TV series)

See also
Looting
Lute, a musical instrument

Loot


Cuvântul propoziție este un cuvânt care poate constitui singur un enunț, îndeplinind din punct de vedere semantic rolul unei propoziții fără a fi un verb.

În gramatici ale unor limbi precum franceza sau maghiara, noțiunea de cuvânt propoziție cuprinde, dintre părțile de vorbire luate în seamă de gramaticile tradiționale ale limbii române, clasa interjecției și parțial clasa adverbului. După unele gramatici, mai cuprinde și clasa numită a modalizatorului.

Caracteristicile cuvântului propoziție

 Din punct de vedere semantic, cuvântul propoziție nu are conținut noțional sau doar se referă indirect la un asemenea conținut, având numai sens pragmatic sau modal.
 Din punct de vedere morfologic este în general invariabil.
 Din punct de vedere sintactic, de regulă nu poate avea compliniri și formează o propoziție neanalizabilă independentă sau făcând parte dintr-o frază.

Unele gramatici franceze extind noțiunea de cuvânt propoziție la cea de locuțiune propoziție ( locution-phrase), formată din cuvinte cărora nu li se poate atribui vreo funcție gramaticală. Exemple: Au revoir "La revedere", À quoi bon ? "La ce bun?"

Noțiunea de cuvânt propoziție a apărut cu denumirea de "holofrază" ( holophrase) la psihologii care se ocupă de primele faze ale învățării limbii materne de către copiii mici. Așa se numesc enunțurile dintr-un singur cuvânt ale copiilor, precum  daddy "tati", more "mai", there "acolo". De exemplu daddy poate însemna "Acolo e tata". Unii autori consideră că acestea nu ar fi cuvinte propoziții, ci propoziții reduse, eliptice, în care cuvântul este partea esențială, iar restul este exprimat prin mijloace extralingvistice: gesturi, mimică etc.

Tipuri de cuvinte propoziții

Considerarea morfologică și sintactică a cuvintelor propoziții fiind disputată, există mai multe clasificări ale acestora.

În gramatici ale limbii franceze

Gramatica limbii franceze Grevisse și Goosse 2007 clasifică cuvintele propoziții din două puncte de vedere.

Dintr-un punct de vedere, deosebește pe de o parte cuvinte și locuțiuni propoziții esențiale, care apar numai ca atare, de exemplu Allô ! "Alo!", O.K., Adieu ! "Adio!", Tant pis "Nu-i nimic". Pe de altă parte există cuvinte și locuțiuni propoziții ocazionale, care există și în calitate de cuvinte/locuțiuni obișnuite. Acestea se deosebesc de folosirea lor originară prin unele trăsături semantice, fonetice, morfologice, sintactice și/sau pragmatice:

 Unele își pierd sensul inițial. De exmplu, cuvântul flûte "flaut, fluier" în exclamația Flûte ! înseamnă "Fir-ar!", "La naiba!" A devenit locuțiune propoziție de pildă Fouette, cocher ! "Dă-i bice!", care la origine era o propoziție propriu-zisă adresată vizitiilor.
 Unele se deosebesc prin pronunțare de cuvântul din care provin. Un exemplu este Soit ! (pronunțat [swat]) "Fie!", cuvânt propoziție ce exprimă o concesie, care vine de la verbul soit [swa] "să fie".
 Unele își pierd trăsăturile morfologice originare, precum unele verbe la modul imperativ folosite la singular cu persoane cărora vorbitorul li se adresează cu vous "dumneavoastră", sau la plural, cu destinatar pe care îl tutuiește. Exemplu pentru primul caz: Tiens, vous voilà déjà ! "Ia uite! Ați venit deja!" (sensul lexical al lui Tiens ! este "Ține!"). Un exemplu pentru al doilea caz este un enunț al Micului prinț către scriitor: S'il vous plaît, dessine-moi un mouton ! (în traducerea literară "Te rog… desenează-mi o oaie!", cuvânt cu cuvânt "Vă rog… desenează-mi o oaie!") (Antoine de Saint-Exupéry).
 Vorbitorul nu simte cuvântul sau locuțiunea propoziție ca fiind incomplet(ă) sintactic: Chapeau ! "Jos pălăria!", Au feu ! "Arde!" (strigăt după ajutor).
 Cuvântul sau locuțiunea propoziție poate fi o formulă în situația de comunicare dată: Pardon "Scuze", À vos souhaits ! "Sănătate!, "Noroc!" (când destinatarul strănută).

Exemplul din urmă este o excepție de la caracteristica cuvântului propoziție de a avea formă invariabilă, fiind À tes souhaits !, dacă vorbitorul îl tutuiește pe destinatar.

Din alt punct de vedere, Grevisse și Goosse 2007 împarte cuvintele și locuțiunile propoziții în obiective, subiective și sugestive.

Consideră cuvinte propoziții obiective cele prin care vorbitorul stabilește un contact cu destinatarul (ex. Allô !), îi răspunde pozitiv sau negativ (Oui "Da", Non "Nu"), îl salută (Bonjour "Bună ziua", Au revoir), îl face să facă ceva (Stop !), îl aprobă (Bravo !) etc. Adaugă aici și ceea ce numește adverbes de phrase "adverbe propoziționale", cunoscute în alte gramatici cu denumirea de modalizator: certes "desigur", peut-être "poate", à coup sûr "în mod sigur" etc.

Cuvintele propoziții subiective exprimă senzații sau sentimente și nu au totdeauna destinatar. Câteva categorii ale acestora sunt:
 cuvinte numite tradițional interjecții, care constituie propoziții exclamative, precum: Aïe ! "Au!", Ouf ! (exprimarea ușurării), Miam miam ! (reacție la un gust plăcut);
 invocarea unor entități supranaturale: Ciel ! "Cerule!", Mon Dieu ! "Dumnezeule!";
 înjurături: Nom de Dieu ! (literal "Nume al lui Dumnezeu!"), întărit prin dublare Nom de Dieu de nom de Dieu !, eufemistic Nom d'une pipe ! (lit. "Nume al unei pipe!") Nom d'un chien ! (lit. "Nume al unui câine!"), Nom d'un petit bonhomme ! (lit. "Nume al unui omuleț!"), Bon sang de bonsoir ! (lit. "Sânge bun al lui bună seara!")

Cuvintele propoziții sugestive sugerează evenimente. Ele pot fi articulate (ex. Patatras ! (onomatopee care sugerează o cădere zgomotoasă), sau nearticulate: Vous vous allongez sur le canapé et pffft... le sommeil s'envole "Te culci pe canapea și pffft... somnul își ia zborul" (Jean-Paul Sartre).

După o altă clasificare franceză există cuvinte propoziții afective, categorie în care intră interjecțiile, deci corespund cu cele numite mai sus subiective, și cuvinte propoziții logice. Acestea sunt de două tipuri. Unul este cel al cuvintelor propoziții anaforice, al căror sens este dat de enunțul dinaintea lor. Astfel sunt de exemplu răspunsurile Oui și Non. Celălalt tip este cel al cuvintelor propoziții incomplete, care au compliniri exprimate sau subînțelese. Exemple: Voici à boire "Poftim ceva de băut", Voilà l'image de la gloire "Iată chipul gloriei" (Victor Hugo).

Această din urmă categorie este o excepție la inexistența complinirilor în cazul cuvintelor propoziții.

În gramatici ale limbii maghiare

În unele din aceste gramatici, categoria cuvintelor propoziție cuprinde ca părți de vorbire interjecția, onomatopeea (considerată parte de vorbire aparte), modalizatorul și așa-numitul cuvânt propoziție de interacțiune. În altele nu intră aici modalizatorul.

Interjecția

Interjecția este o parte de vorbire neflexibilă, folosită de obicei exclamativ, care exprimă o senzație, un sentiment, o stare fizică sau sufletească, o manifestare de voință, un îndemn, o chemare etc. Se caracterizează în general prin lipsa conținutului noțional și prin posibilitatea limitată de a se integra în propoziție.

Interjecția este specifică limbii vorbite, în special registrului de limbă familiar. Sensul ei pragmatic se precizează adesea în vorbire cu ajutorul intonației, al gesturilor și al mimicii.

Onomatopeea

Onomatopeea este un cuvânt care, prin elementele sale sonore, imită cu aproximație un sunet sau un zgomot.

Onomatopeele și cuvintele onomatopeice au o motivație naturală, de aceea sunt excepții de la regula conform căreia semnul lingvistic este în general arbitrar, adică nu există legătură între forma sonoră și ceea ce redă.

Modalizatorul

Modalizatorul este un "mijloc care permite vorbitorului să-și manifeste felul în care privește propriul său enunț", un cuvânt sau un grup de cuvinte adverb, respectiv locuțiune adverbială la origine, adică putând îndeplini o funcție sintactică specifică adverbului, dar care în anumite cazuri nu îndeplinește o asemenea funcție, ci una de exprimare a subiectivității vorbitorului, a atitudinii sale, a raportării sale cognitive, afective, volitive la ceea ce spune. Astfel, modalizatorul poate exprima certitudine (desigur, fără îndoială), incertitudine, atenuare (eventual, poate), probabilitate (probabil), întărirea enunțului (bineînțeles), satisfacție, ușurare (din fericire) etc.

Statutul de cuvânt propoziție al modalizatorului este disputat. În gramatica franceză, Grevisse și Goosse 2007 îl consideră cuvânt propoziție. De asemenea Kugler 2000, într-o gramatică maghiară, dar în altă gramatică a acestei limbi, Bokor 2007 nu-l include printre cuvintele propoziții, și nici Kenesei 2006, în altă lucrare despre această limbă.

Cuvântul propoziție de interacțiune
Acest tip de cuvânt propoziție are mai multe subtipuri.

Pentru intrarea în contact și întreruperea contactului cu destinatarul se folosesc saluturile la întâlnire, respectiv la despărțire szervusz "salut", csaó "ciao", pá "pa", agyő "adio" etc.

Există cuvinte organizatoare ale conversației, cu diferite funcții:
 Servesc la menținerea contactului între participanții la comunicare prin semnalarea atenției și a înțelegerii cuvinte ca igen(?) "da(?)", ühüm "îhî", á, aha.
 Vorbitorul poate ceda cuvântul și prin cuvinte interogative ca … nemde? "… nu-i așa", … ugye? "… așa-i", … mi? "… ai?"
 Luarea cuvântului poate fi semnalată prin cuvinte precum apropó, sau hát "păi".
 Spusele interlocutorului pot fi aprobate sau dezaprobate prin persze "sigur", na ne "nuuu", lárifári "da de unde".
 Există cuvinte de umplutură folosite de vorbitor ca să câștige timp înainte de a lua cuvântul: hát "păi", hm, szóval "păi", sau conjuncții folosite cu acest scop: és "și", vagyis "adică", tehát "deci" etc.
 În dialoguri se răspunde la întrebări globale cu igen "da", nem "nu" sau cu unii modalizatori, precum valószínűleg "probabil" etc.

Cuvintele volitive au scopul de a influența comportamentul destinatarului. Astfel sunt jöszte "hai", addsza "adă-ncoa'", csitt "șș", nesze "na" adresate unor persoane, precum și cuvintele de chemare, de conducere și de alungare a unor animale: hess "hâș", sicc "zât" etc.

Cuvintele prezentative se pot referi la un element al situației de comunicare (Íme a bejárat a könyvtárszobába "Iată intrarea în bibliotecă"), la textul în care apar (Íme néhány példa "Iată câteva exemple") sau la cunoștințele comune vorbitorului și destinatarului/destinatarilor: Lám, nem hiába alapította Széchenyi az Akadémiát "Iată că nu degeaba a înființat Széchenyi Academia".

Unele din aceste cuvinte sunt nearticulate: ühüm "îhî" (= da), hm, pszt "pst" (cererea tăcerii).

Constituie o excepție de la invariabilitate forme cu desinență verbală de persoana a II-a plural pentru szervusztok "salut" (către mai mulți destinatari) sau nesztek "na-vă".

În gramatici care nu iau în seamă cuvântul propoziție

Asemenea gramatici sunt, de exemplu, cele ale limbilor din diasistemul slav de centru-sud, în care se tratează particula ca parte de vorbire, iar cuvintele care corespund cu cele tratate mai sus sunt incluse în aceasta, de exemplu da "da", ne "nu", možda "poate", pa "păi".

Gramaticile tradiționale ale limbii române nu iau în seamă nici cuvântul propoziție, nici particula ca părți de vorbire, dar menționează că unele adverbe și locuțiuni adverbiale nu exprimă părți de propoziție, ci constituie propoziții neanalizabile, de exemplu da, nu, ba da, nicidecum. Interjecțiile și onomatopeele (incluse printre interjecții) pot de asemenea constitui astfel de propoziții, de exemplu ah, vai, au. Totodată se distinge așa-numitul predicat interjecțional, folosit singur sau cu compliniri: Iată casa!, El țuști în apă, Bravo lui, Na-ți cartea, Hai cu noi!, Cioc în ușă.

Note

Surse

 Avram, Mioara, Gramatica pentru toți, București, Humanitas, 1997, ISBN 973-28-0769-5
  Barić, Eugenija et al., Hrvatska gramatika (Gramatica limbii croate), ediția a II-a revăzută, Zagreb, Školska knjiga, 1997, ISBN 953-0-40010-1 (accesat la 16 august 2018)
 Bărbuță, Ion et al. Gramatica uzuală a limbii române, Chișinău, Litera, 2000, ISBN 9975-74-295-5 (accesat la 16 august 2018)
  Bokor, József, Szófajtan (Părțile de vorbire), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 197–253 (accesat la 16 august 2018)
  Bussmann, Hadumod (coord.), Dictionary of Language and Linguistics (Dicționarul limbii și lingvisticii), Londra – New York, Routledge, 1998, ISBN 0-203-98005-0 (accesat la 16 august 2018)
 Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Mic dicționar de terminologie lingvistică, București, Albatros, 1980
  Crystal, David, A Dictionary of Linguistics and Phonetics  (Dicționar de lingvistică și fonetică), ediția a VI-a, Blackwell Publishing, 2008, ISBN 978-1-4051-5296-9 (accesat la 10 noiembrie 2018)
  Dubois, Jean et al., Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002
  Grevisse, Maurice și Goosse, André, Le bon usage. Grammaire française (Folosirea corectă a limbii. Gramatică franceză), ediția a XIV-a, Bruxelles, De Boeck Université, 2007, ISBN 978-2-8011-1404-9
  Kenesei, István, Szófajok (Părți de vorbire), Kiefer Ferenc (coord.) Magyar nyelv (Limba maghiară), Budapesta, Akadémiai Kiadó, 2006, ; online: A magyar nyelv. Digitális Tankönyvtár, PDF de descărcat, pp. 50–71 (accesat la 16 august 2018)
  Kugler, Nóra, A mondatszók (Cuvintele propoziții), Keszler, Borbála (coord.) Magyar grammatika (Gramatică maghiară), Budapesta, Nemzeti Tankönyvkiadó, 2000, ISBN 978-963-19-5880-5 (accesat la 16 august 2018)
 Marcu, Florin, Marele dicționar de neologisme, Editura Saeculum, 2000; online: Dexonline, MDN (accesat la 16 august 2018)
  P. Lakatos, Ilona (coord.) Grammatikai gyakorlókönyv (mintaelemzésekkel és segédanyagokkal) [Exerciții de gramatică (cu analize model și materiale ajutătoare)], Budapesta, Bölcsész Konzorcium, 2006, ISBN 963-9704-28-8 (accesat la 16 augusti 2018)

Vezi și

 Cuvintele propoziții în limba maghiară
 Interjecție
 Modalizator
 Onomatopee
 Propoziție

Părți de vorbire neflexibile

Cuvânt propoziție


Lithothamnion, rod crvenih algi dio porodice Hapalidiaceae. Sastoji se od 78 vrsta, neke žive i u Jadranu

Vrste

Izvori

Hapalidiaceae

Lithothamnion