La coqueta crestinegra, coqueta de cresta negra, colibrí cresta negra o coqueta cresta negra (Lophornis helenae) es una especie de ave apodiforme de la familia Trochilidae que vive en América Central. No tiene subespecies reconocidas.

Distribución y hábitat

La coqueta crestinegra es nativa de Belice, Guatemala, Honduras, el sur de México y Nicaragua. Sus hábitats naturales son las selvas húmedas tropicales.

Referencias

Características de la Coqueta de Guerrero
Su velocidad de movimiento puede llegar hasta los 45km/h.
Se alimenta principalmente de insectos y nectar.
Diariamente ingieren 2 veces su peso corporal.
No captan olores.
Los machos son más pequeños que las hembras pero tienen colores más llamativos.
Su corazon late 1200 por minuto.
Su cerebro junto con su corazón son muy grandes en proporción a su cuerpo.
Es capaz de mover las alas hasta 80 veces por minuto.
No se puede posar en el suelo.
Alimentación de la Coqueta de Atoyac
Se alimenta árboles de altura media y alta. A la hora de alimentarse la veloscidad de su vuelo disminuye como el de un insecto, y levanta su cola mostrando en la espalda baja una gran banda blanca o beige claro ; se puede confundir fácilmente con una polilla grande o una abeja.
Reproducción de el Lophornis brachylophus
Es un tipo de ave solitaria que solo mantiene contacto con otros individuos para aparearse, después de este proceso la hembra pone huevos de alrededor de 1g  y ahí comienza el período de incubación que dura entre 14 y 19 días. Una vez eclosionados los huevos la madre alimenta a las crías durante 4 semanas teniendo que salir a buscar comida hasta en 140 ocasiones.
Hábitat de la Coqueta de Guerrero
Habita en bosques perennifolios y semicaducifolios húmedos y semihúmedos, al borde de bosques y plantaciones de café, a elevaciones de 900-1,800 m, donde se alimenta de las flores de Inga y Cecropia, aunque los bosques de robles son potencialmente los principales tipos de vegetación para la Coqueta de Guerrero.
Hay informes locales a 650 m que sugieren que puede migrar altitudinalmente, reproduciéndose en elevaciones más altas (posiblemente noviembre-febrero) y pasando marzo-agosto (posiblemente más tiempo) en altitudes más bajas.
El trabajo de campo identificó ocho especies de plantas utilizadas por la especie y documentó la interacción con otras especies de colibríes; Las observaciones mostraron que la especie no es territorial.

Enlaces externos

Helenae
Aves de América Central
Taxones descritos por Adolphe Delattre
Animales descritos en 1843

Lophornis helenae


Portakal Gazı ("Agent Orange"), Amerika Birleşik Devletleri Ordusu tarafından özellikle Vietnam Savaşı'nda kullanılmış bir herbisit ve yaprak dökücüdür. Kimyasal adı 2,4,5-trikloro fenoksi asetik asit 'tir. Amerikan ordusu tarafından Vietnam Savaşı'nda ilk 7 Şubat 1967 gününde kullanıldı ve savaş dönemi boyunca 20 milyon galona yakın sprey edilmiştir. Madde ardında dioksin maddesini bırakmaktadır. Vietnam'da hala insanlar üzerindeki kas ve kemik bozuklukları, doğumsal anomaliler gibi etkilerini göstermektedir.

Gazın renginin sarı veya turuncu olmamasına karşın, Vietnam Savaşı sırasında gazların saklandıkları tankların üzeri turuncu çizgiyle işaretlendiği için Agent Orange ismini almıştır.

Ayrıca bakınız
 Agent Blue
 Agent Purple
 Agent Green
 Agent Yellow
 Agent Pink
 Agent White
 Kimyasal savaş
 Sinir ajanları
 Kimyasal silahlar

Kaynakça
 ingl. site
 Greenpeace
 Fund for Reconciliation and Development
 André Bouny: ingl. ve franz. – 2006
 "The Children of Agent Orange" Vietnam'da Agent Orange nedeni ile olduğu ileri sürülen anomaliler

Vietnam Savaşı'nın sonuçları
Vietnam Savaşı askerî teçhizatı
Kimyasal silahlar
Oksin herbisitler
Kanserojenler
Dioxinler
Savaşlar ile ilgili çevre sorunları
Teratojenler
Çevre sorunları
Imperial Chemical Industries
Monsanto
Yaprak dökücüler

Portakal Gazı


තෙනාලි රාමකෘෂ්ණුඩු  (උපත ගාර්ලපති රාමක්‍රිෂ්ණය ; තෙනාලි රාම ලෙසද හැඳින්වේ. ඉන්දියානු කවියෙක්, විශාරදයෙක්, චින්තකයෙක් සහ ක්‍රි.ව. 1509 සිට 1529 දක්වා පාලනය කළ ශ්‍රී ක්‍රිෂ්ණදේවරායාගේ උසාවියේ විශේෂ උපදේශකයෙකි.  ඔහු තෙළිඟු කවියෙකු වූ අතර වර්තමානයේ ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශ් ප්‍රදේශයෙන් පැවත එන ඔහු සාමාන්‍යයෙන් ඔහුගේ බුද්ධිය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන ජන කතා සඳහා ප්‍රසිද්ධය.  ඔහු විජයනගර අධිරාජ්‍යයා වූ ක්‍රිෂ්ණදේවරායාගේ මළුවෙහි සිටි අෂ්ටඩිග්ගජාස් හෝ කවියන් අට දෙනාගෙන් කෙනෙකි .

ඔහු කුඩා කාලයේදී ඔහුගේ පියා මරණයට පත් කරනු ලැබීය.  රාම මුහුණ දුන් මානසික අවපීඩනයෙන් මිදීම සඳහා ඔහුගේ මව ලක්ෂ්මා ඔහුව විජයනගරයට ගෙන ගිය අතර එහිදී ඔහු උපදේශකයෙකු සහ 8 වන සායි. ඔහු තෙලුගු සහ කන්නඩ ඇතුළු භාෂා කිහිපයකම විශාරදයෙකි.

මුල් ජීවිතය හා අධ්‍යාපනය
ටෙනාලි රාමකෘෂ්ණුඩු උපත ලැබුවේ තෙළිඟු භාෂාව කතා කරන නියෝගි හින්දු බ්‍රාහ්මණ පවුලක  ගාර්ලපති රාමක්‍රිෂ්ණා ලෙස, පහළොස්වන සියවසේ අගභාගයේදී තුමුලුරු හෝ තෙනාලි (දැනට තෙනාලි මසලම්හි කොටසක්) නම් ගම්මානයක ය. ඔහු ඉපදුණේ තෙනාලි වලයි . ඔහුගේ පියා ගාර්ලපති රාමායියාය. ඔහු සන්තාරාවුරු හි රාමලිංගේෂ්වර ස්වාමි කෝවිලේ පූජකයෙකු ලෙස සේවය කළේය.

රාමක්‍රි මිය ගියේ රාමක්‍රිෂ්ණා තරුණ වියේදී ය. ඔහුගේ මව ලක්මාමා සිය සහෝදරයා සමඟ ජීවත් වීම සඳහා ටෙනාලිහි පිහිටි සිය උපන් ස්ථානයට පැමිණියාය. රාමක්‍රිෂ්ණා තම මාමාගේ නගරයේ හැදී වැඩුණු අතර තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණා ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය.

ටෙනාලි රාමක්‍රූටූට ඔහුගේ ළමා කාලය තුළ කිසිදු විධිමත් අධ්‍යාපනයක් නොලැබුණු අතර ඔහු දැනුම පිළිබඳ පිපාසය නිසා විශිෂ්ට විශාරදයකු බවට පත්විය. සුප්‍රසිද්ධ කතාවකට අනුව, වෛෂ්ණාව ( විෂ්ණු දෙවියන්ගේ බැතිමතුන්) විද්වතුන් ඔහු ශිවයෙකු ලෙස පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ. රාමක්‍රියා තවමත් අධ්‍යාපනය ලැබීමට අදිශ්ටානන කරගෙන සිටි නිසා ඔහු බොහෝ පඩිපෙළවල් වෙත ගොස් ඔහුව තම ගෝලයා ලෙස පිළිගන්නා ලෙස නිහතමානීව අයැද සිටියද ඔවුහු ඔහුට නම් කියමින් ඔහුව එළියට විසි කළහ. එදිනට පසු ඔහු සිතුවේ ඔහු කිසි විටෙකත් තම අධ්‍යාපනය සඳහා කිසිවෙකුගෙන් අයැද නොසිටින බවයි. ඊළඟ දවසේ රාමක්‍රිෂ්ණා අධ්‍යාපනය සුරක්ෂිත කිරීම සඳහා පිටත්ව ගිය නමුත් ඔහු කිසිදු ගුරුවරයෙකු වෙත ළඟා වූයේ නැත. ගමේ පාසල් පවුර ඔහුගේ ගුරුවරයා විය! සෑම දිනකම ඔහු තාප්පයේ සිටගෙන පන්ති කාමරයේ උගන්වන පාඩම් වලට සාවධානව සවන් දී ආපසු ගෙදර ගොස් තම මවට ඉගෙන ගත් දේ කියවනු ඇත. මෙය ඔහුගේ දෛනික පුහුණුව බවට පත්විය. නමුත් එක් අවාසනාවන්ත දවසක රාමක්‍රිෂ්ණා හසු වී සොරෙකු යැයි චෝදනා එල්ල වූ අතර ඔහු තම කතාව පාසල් ගුරුවරයාට විස්තර කළේය. රාමක්‍රිෂ්ණා කතාව ඇසීමෙන් පසු ගුරුවරයාට ආඩම්බර විය. එහෙත් මෝඩ ආගමික අගතිය නිසා ඔහුට ඒ ගැන කිසිවක් කළ නොහැකි විය. පසුව ඉලක්ක රහිතව සැරිසරමින් සිටියදී ඔහුට අග්ගිස්වරයෙකු හමු වූ අතර ඔහු කාලි දේවතාවියට නමස්කාර කරන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය. ඔහු තම භක්තියෙන් දේවතාවියට වන්දනාමාන කළේය. කෝලි ඔහු ඉදිරියේ පෙනී සිටිමින් ඔහුගේ හාස්‍යය අගය කළ අතර, යම් දිනෙක ඔහු විජයනගරයේ ක්‍රිෂ්ණදේවරාය රජුගේ මළුවෙහි ශ්‍රේෂ්ට  කවියෙකු ලෙස ප්‍රශංසා කරනු ඇතැයි ඔහුට ආශීර්වාද කළේය.  දේවතාවිය ඔහුට "විකාසකවි" යන පදවි නාමයද ලබා දුන්නේය. ඔහුගේ බිරිඳ ශාර්ඩා වන අතර පුතා භාස්කරයිශර්මා ය.

මාළිගාව
රාමක්‍රිෂ්ණා ක්‍රිෂ්ණදේවරාය රජුගේ මළුවෙහි වැදගත් තනතුරක් දැරීය. ඔහු රජු විසින් පත් කරන ලද අෂ්ටඩිග්ගජාවරුන්ගෙන් කෙනෙකි.

පසුකාලීන වසර
1530 දී ක්‍රිෂ්ණදේවරාය රජුගේ අභාවයෙන් පසු ඔහු තවදුරටත් උසාවියේ නොසිට නැවත සිය උපන් ස්ථානය වන තෙනාලි වෙත පැමිණියේය. ඉන් වසර කිහිපයකට පසු ඔහු විශාල සර්ප දෂ්ටයකින් මිය ගියේය.  ක්‍රිෂ්ණදේවරාය රජු ආරක්ෂා කිරීමට රාමක්‍රිෂ්ණා බොහෝ විට දායක වූ බවත්, තීරණාත්මක අවස්ථාවන්හිදී ඔහු බේරා ගැනීමට පැමිණි බවත්, ඔහු ඔහුගේ හොඳම මිතුරා බවත් වාර්තාවල සඳහන් වේ.

සාහිත්‍ය කෘති
තෙනාලි රාම ඔහුගේ දක්ෂතාවය හා බුද්ධිය නිසා කැපී පෙනුණි.  තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණාගේ විශිෂ්ට කෘතිය වන පණ්ඩුරංග මහත්මාම් යනු උසස් කුසලතාවයකින් යුත් කාව්‍යයකි.  ශාන්ත පණ්ඩාරිකාගේ අමාත්‍යංශය විසින් විශුද්ධ කරන ලද පණ්ඩර්පූර් හි විෂ්ණු දේවාලය පණ්ඩුරංග ලෙස පුරාවෘත්තයේ සඳහන් වේ. නිගාමා ෂර්මා නම් බ්‍රාහ්මණයෙක් සිය ජීවිතය නාස්ති කිරීම හා අශිෂ්ට ලෙස නාස්ති කිරීම, පණ්ඩර්පූර්හිදී අවසන් හුස්ම හෙළීය. යමාගේ සේවකයින් සහ විෂ්ණුගේ සේවකයන් අතර මතභේදයක් ඇති වේ. ඔහු දුෂ්ට ජීවිතයක් ගත කළ නිසා ඔහුව නිරයට ගෙන යාමට කලින් සිටි අය උත්සුක වූ අතර දෙවැන්නා ඔහු එම පූජනීය ස්ථානයේ මිය යන විට ස්වර්ගය සඳහා හිමිකම් කීය. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙම තීන්දුව විෂ්ණුගේ සේවකයන්ට පක්ෂපාතී වේ  තෙනාලි විසින් පණ්ඩුරංග මහත්මාම් සඳහා තේමාව ස්කන්ධ පුරාවෘත්තයෙන් ගෙන එය පණ්ඩුරංග බැතිමතුන් පිළිබඳ බොහෝ කථා වලින් වැඩි දියුණු කළේය. 'නිගාමා සර්මා අක්කා' නම් මන කල්පිත චරිතයක් තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණා විසින් නිර්මාණය කරන ලද අතර ඔහු ඇයට නමක් නොදී ඇය වටා කතාවක් ගොඩනඟා ගත්තේය. ඔහු 'චැටූ' නමින් බොහෝ කවි රචනා කළේය.

තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණා ක්‍රිෂ්ණදේවරායාගේ රාජකීය කවියෙකු ලෙස සිටියදී ජන වීරයකු බවට පත්විය. එහෙත් ඒ අතරම ඔහු ආගම පිළිබඳ බැරෑරුම් කෘති රචනා කළේය. ඔහුගේ ආඛ්‍යාන කවි තුනක් අද තිබේ. ඔහුගේ ප්රථම කාව්ය, ගැන උද්භතරධා චරතිමු ෂයිවා පලක්කුරික සෝමනාතා ගේ බාස පුරාණය මත පදනම් වූ ගුරු උද්භටා. උද්භතරධා චරතිමු ද ශුද්ධවන්තකම සමග කටයුතු බරණැස . තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණාට ෂයිවයිට් ආගම කෙරෙහි තිබූ ඇල්ම නිසා ඔහු තෙනාලි රාමලිංග කවි ලෙසද හැඳින්විණි.   කෙසේ වෙතත්, ඔහු සඳහා මහත් භක්තියෙන් සිදු වෛෂ්ණාව ඔහුගේ වැඩ කටයුතු පණ්ඩුරංග මහතියම්  පිළිබිඹු වන මෙන්ම.

තෙනාලි හැඳින්වූයේ විකාටා කවි  (තෙළිඟු අක්ෂර මාලාවේ පාලින්ඩ්‍රෝමය) යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ විහිළු-විහිළු-කවියෙකි. ඔහුගේ කෘති සඳහා "කුමාර භාරතී" ද ඔහුට හිමි විය.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ

 තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණා 1956 දී බී.එස් . රංග අධ්‍යක්ෂණය කළ තෙළිඟු චිත්‍රපටයකි. මෙම චිත්‍රපටය දෙමළ භාෂාවෙන් ද නිපදවා ඇති අතර එය නම් කර ඇත්තේ තෙනාලි රාමන් යනුවෙනි . ටෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණා තෙළිඟු භාෂාවෙන් ඒ. නාගේෂ්වර රාඕ රඟපාන අතර තෙනාලි රාමන් ද්‍රවිඩ භාෂාවෙන් සිවාජි ගනේෂන් විසින් රඟපාන චිත්‍රපට දෙකෙහිම එන්.ටී. රාම රාඕ ශ්‍රී ක්‍රිෂ්ණදේවරායා ලෙස පෙනී සිටියේය.
 හස්යරත්න රාමක්‍රිෂ්ණා යනු බී.එස් . රංග විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද 1982 කන්නඩ චිත්‍රපටයකි. මෙම චිත්‍රපටයේ අනන්ත් නාග් සහ ආරතී ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරති. චිත්‍රපටයේ අනන්ත නාග් රාමක්‍රිෂ්ණා නම් කවියෙකුගේ චරිතයට පණ පොවයි.
 Tenali රාම, ඉතා 1990 හින්දි විකාශනය රූපවාහිනී වැඩසටහන් මාලාව Doordarshan විසින් TS Nagabharana වන විජේ කාශ්යප පෙරමුණ භූමිකාවක් ඉටු කලේ ය.  එය කමලා ලක්ෂ්මන්ගේ කෙටිකතා මත පදනම් විය.
 ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ් ටෙනාලි රාමන්, 2003 දී කාටූන් නෙට්වර්ක් (ඉන්දියාව) විසින් සජීවීකරණය කරන ලද මාලාවක්.
 තෙනලිරාමන් යනු 2014 දෙමළ චිත්‍රපටය වන වඩිවෙලූ ටෙනාලි රාමන් මෙන්ම ක්‍රිෂ්ණා දේවරායා ද රඟපායි. මෙම චිත්‍රපටය තෙනාලි රාමන්ගේ විකට සහන මත පදනම් විය.
 රාජගුරු ur ර් තෙනලිරාම් යනු සජීවිකරණ මාලාවක් වන අතර එය ස්ටාර් උට්සව් හි විකාශය වූ අතර එය දැන් යූ ටියුබ් හි ෆන්ගමාට්ව් විසින් ලබා ගත හැකිය.  සජීවිකරණ මාලාව පදනම් වී ඇත්තේ රාජ්ගුරු සහ උසාවියේ ජෙස්ටර් තෙනාලි රාම අතර ඇති වූ විකට ගැටුම මත ය.
 තෙනාලි රාම යනු වර්තමානයේ  රූපවාහිනියේ විකාශය වන රූපවාහිනී කතා මාලාවක් වන අතර ක්‍රිෂ්ණා භාරද්වාජ් එහි ප්‍රධාන භූමිකාව රඟ දක්වයි.

පොත් ප්‍රභවයන්

 රාඕ (1989), ඉන්දියානු උරුම හා සංස්කෘතිය, ස්ටර්ලිං පබ්ලිෂර්ස් පුද්ගලික සමාගම. ලිමිටඩ්, අයිඑස්බීඑන් රාඕ (1989),
 ගෝයාල් (2015), හා මධ්යපරිමාන ගැටලු -ටෙනාලි රාමන් මාර්ගය (එකතු කරන්නාගේ කලාපය), එස් ප්රකාශකයෝ,අයිඑස්බීඑන් ගෝයාl (2015),
 "तेनाली रामा की सम्पूर्ण जीवनी और उनसे जुडी कुछ रोचक कहानियाँ" [ " [ තෙනාලි රාමගේ සම්පූර්ණ චරිතාපදානය සහ ඔහු හා සම්බන්ධ රසවත් කථා කිහිපයක් ] . www.hindistoryof.com .

යොමුව

ඉන්දියානු පිරිමි කවියන්
තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණා

තෙනාලි රාමක්‍රිෂ්ණා


Un  ( WMN ) que l'on pourrait traduire par réseau maillé sans fil est un réseau de communication constitué de nœuds radio organisés selon une topologie maillée. Il peut également s'agir d'une forme de réseau ad hoc sans fil .

Notes et références

Réseau sans fil

Wireless mesh network


Ohrili Hüseyin Paşa (ö. 20 Mayıs 1622), II. Osman saltanatı döneminde 9 Mart 1621-17 Eylül 1621 tarihleri arasında altı ay dokuz gün ve 20 Mayıs 1622'de bir gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Günümüzde Kuzey Makedonya'da bulunan Ohri şehrinde Arnavut asıllı olarak doğmuştur. Babası bir tımarlı sipahi idi. Bostancı ocağında yetişti ve Bostancıbaşı oldu. 1617'de Revan Seferi'ne iştirak etti ve bu sefer sırasında yeniçeri ağalığına tayin edildi. Sonra Rumeli Beylerbeyi olmuş ve kubbe vezirliği rütbesi verildi. Mart 1621'de Sadrazam İstanköylü Çelebi (Güzelce) Ali Paşa mesane hastalığından vefat edince onun yerine Sadrazam olarak atandı.

II. Osman'ın Lehistan Seferi'ne iştirak etti. Bu sefer sırasında Hotin kalesi kuşatması sırasında ünlü gazilerden olan "Karakaş Mehmed Paşa"'nın kaleye hücumunda ona yardım etmediği görülmüştü ve Karakaş Mehmed Paşa'nın ölümüne sebep olduğu sonucu çıkartılmıştı. Bu nedenle bu kale önünde sadrazamlıktan azledildi ve yerine Diyarbekir Dilaver Paşa sadrazam tayin edildi. Fakat padişah II. Osman'ın kendi hakkında çok iyi yargıları olduğu için yine de ikinci vezirlik görevini korudu.

Sadrazam iken ve vezirliğinde Ohrili Hüseyin Paşa II. Osman'a ocaklı kullara zıt gitmemesini devamlı tavsiyede bulunmaktaydı. Ama Mayıs 1622'de ocaklıların II. Osman aleyhinde yaptıkları ayaklanma içinde 19 Mayıs 1622'de II. Osman, ocaklıların isteği üzerine Sadrazam Dilaver Paşa'yı azledip, onu asi ocaklılara teslim etti ve asiler onu öldürdüler.  Bunun üzerine II. Osman sarayda bulunan Ohrili Hüseyin Paşa'yı ikinci defa  sadrazam yaptı. II. Osman asilerin hiç olmazsa bir kısmını kazanmak için yeni sadrazamı ve yeniçeri ağası Kara Ali Ağa'yı askere para dağıtıp onları kendi yanına çekmeyi denedi. Fakat asiler bunları taşa tuttular. II. Osman Üsküdar'a geçip  oradan da Bursa'ya  gitmek istemekteydi. Fakat Ohrili Hüseyin Paşa ve bostancıbaşı buna itiraz ettiler ve Sultan'ın Ağakapısına gidip yeniçerilere sığınmasını daha uygun gördüklerini bildirdiler.<ref name="sakaoğlu">Sakaoğlu, Necdet (1999), Bu Mülkün Sultanları''', İstanbul:Oğlak. say.191</ref>

Ohrili Hüseyin Paşa kol dolaşmak vesilesi ile saraydan çıkıp Şehzadebaşı Camii'ne geldi. Orada Eski odalarda yeniçerilerle görüştü. II. Osman hava kararınca zırh giyip kıyafet değiştirerek birkaç has adamı ve Ohrili Hüseyin Paşa ve birkaç vezirle Ağakapısına gitti. Yeniçeri ağası Kara Ali Ağa II. Osman'ı  Ağakapısındaki harem dairesinde misafir etti. Kara Ali Ağa sonra dışarı çıkıp etrafta bulunan asilere II. Osman'ın yerine I. Mustafa'nın getirilmesini "Akıllı padişah varken akılsızından vazgeçin." diye nasihatler verdi; ama asiler bunu itirazla karşıladılar. Kara Ali Ağa Rumeli Kazaskeri olan Kethüda Mustafa Efendi ile asilerin I. Mustafa'yi götürmüş oldukları Etmeydanı'ndaki Orta Camii'ye gittiler ve orada isyancılara öğüt vermek istediler. Ama asi askerler yeniçeri ağası Kara Ali Ağa'ya hücum ederek onu orada öldürüp ayağına ip bağlayarak cesedini sürükleyerek Aksaray Çarşına götürüp ortaya attılar.

Asilerden bir bölük II. Osman'ın Ağakapısı hareminde olduğunu öğrenmişti. 20 Mayıs sabahı gidip o mevkiyi bastılar. Sultan Osman'ı avluya çıkartarak ona çok hakaretlerde bulundular ve Yeni Odalara götürmek için harekete geçtiler. Bu sırada sultanın yanında bulunan Ohrili Hüseyin Paşa oradan kaçmaya başladı. Arkasından ona yetiştiler ve Saka Karhanesi önünde onu yakalayıp öldürdüler. Böylelikle Ohrili Hüseyin Paşa'nın ikinci sedareti sadece 1 gün sürdü.

Ohrili Hüseyin Paşa'nın naaşı Beşiktaş'ta Yahya Efendi türbesi mezarlığında gömülmüştür.

 Eserleri
Ohrili Hüseyin Paşa doğum yeri olan Ohri'de hayırlı eserleri bulunmaktaydı. Çırağan Sarayı'nın bugünkü yerinde bir Mevlevihane yaptırmıştır.

 Popüler kültürdeki yeri
Muhteşem Yüzyıl: Kösem adlı Türk dizisinde İsa Telci tarafından canlandırılmıştır.

 Kaynakça

 Dış bağlantılar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010)  say.374-375
 Danişmend, İsmail Hâmi (1971), Osmanlı Devlet Erkânı,  İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Tektaş, Nazım (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları'', İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5

Doğum tarihi bilinmeyenler
1622 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı sadrazamları
Cinayet kurbanları
Suikast sonucu ölen Osmanlılar
Suikast sonucu ölen vezirler
Suikast sonucu ölen siyasetçiler
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler

Ohrili Hüseyin Paşa


كفرا Kafra أو كفرة  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية. وتسمى "كفرا بنت جبيل" تميزاً لها عن " كفرا عاليه".

الموقع والخصائص
تقع بلدة "كفرا" في قضاء بنت جبيل ، محافظة النبطية، مركز المحافظة النبطية، مركز القضاء بنت جبيل ، ترتفع عن سطح البحر حوالي (650)م ، تبعد عن العاصمة بيروت حوالي(114) كم، وعن مركز المحافظة النبطية حوالي (51) كم ، فيما تبعد عن مركز القضاء بنت جبيل حوالي(25) كم، يبلغ عدد الناخبين فيها حوالي (4160) ناخب.موزعين تقريباً بالتساوي بين الذكور والإناث، أهم زراعاتها التبغ والزيتون والكرمة والحنطة والتين

التسمية والآثار
كفرا اسم سرياني الاصل ويعنب "المخبأ او الحصن" ،وجدت في أراضيها بعض النواويس وحجارة لأبنية قديمة وقطع خزفية أثرية.

محمية كفرا الطبيعية

تم انشاء محمية كفرا الطبيعية Kafra Nature Reserve في قضاء بنت جبيل جنوب لبنان بناء علي القانون رقم (198) لسنة 2011م والذي تم نشره في الجريدة الرسمية بتاريخ 24-11-2011م، وتقع المحمية علي القطعة المسماه "خلة عبيد" ضمن مساحة تقدر بنحو  (40) هكتاراً، وعلى ارتفاع 650 متراً تقريباً عن سطح البحر. يحدها أراضي بلدة كفرا من الجهات الأربع، وتتميز بثرواتها الطبيعية ونباتاتها وحيواناتها. ولعل الهدف من انشاء المحمية يكمن في:

 الحفاظ على البيئة الطبيعية والنباتية والحيوانية الموجودة، والتي يمكن ايواؤها ورعايتها، من أشجار ونبات وحيوانات وطيور بما يضمن حمايتها من الانقراض، بهدف إعادة تكوين نظام بيئي مستديم ومتجدد، والإفادة منه في سبيل البحث العلمي.
 الحفاظ على الثروة والموارد الطبيعية من تربة ونظام بيئي ومصادر مياه عذبة، بما يضمن حمايتها من التلوث والتدهور الناتج عن العوامل الطبيعية واستخدام الانسان، وإدارتها وصيانتها بشكل سليم، والإفادة منها للسياحة البيئية المنظمة، بما لا يتعارض مع الحفاظ عليها وحمايتها.

ومن سبل الحفاظ علي المحمية أقر قانون انشاء المحمية في أحد مواده بالتالي:

 يُمنع، من أجل المحافظة على الثروة الحرجية والنباتية والحيوانية للمحمية، قطع واستثمار وتصنيع جميع الأشجار والشجيرات على مختلف أنواعها الموجودة ضمن المحمية.، إلا أنه يُسمح بأعمال التشحيل والتشذيب عند اللزوم وذلك بهدف الحماية والوقاية والصيانة اللازمة، على أن يتم ذلك بعد أخذ موافقة وزارة البيئة وترخيص من وزارة الزراعة وفق الأصول.
 يُمنع دخول المواشي إلى أراضي المحمية حمايةً لتربتها ونباتاتها ومنعاً لاتلافها.
 يُمنع رفع أي حاصل من حاصلات المحمية كاستخراج أو نزع الحجارة أو الرمل أو المعدن أو المياه أو التراب أو الحشيش أو الأزهار أو الكلاء أو الأوراق الخضراء أو الاسمدة الطبيعية من أرض المحمية أو البذور المختلفة أو الأثمار الأخرى وسائر حاصلات أو محتويات المحمية إلا لغاية البحث العلمي الرامي الى تحسين إيكولوجية المحمية.
 يُمنع القيام بأي عمل أو تصرف يخلّ بتوازن المحمية الطبيعية لا سيما: إشعال النار أو حرق الأعشاب وغيره من النبات أو النفايات الطبيعية المتواجدة في المحمية وكذلك على أقل من /300/ متر من حدودها، الصيد البري في أراضي المحمية أو ضمن مسافة أقل من /300/ متر من حدودها، التركّن أو التخييم في أراضي المحمية أو رمي النفايات الخ...وكل عمل آخر يضرّ بالمحمية أو يشوّه المناظر الطبيعية أو يتلف مواردها.

العائلات
يسكن بلدة كفرا غالبية مسلمة من الشيعة ، بالإضافة إلي بعض العائلات من السنة والدروز ، كما يوجد بالبلدة بعض العائلات المسيحية من مذاهب البروتستانت والروم الكاثوليك والسريان الأرثوذكس والمارونية. واهم اسماء العائلات الموجودة ببلدة كفرا: حمدان ، سبيتي، عزالدين، عبادي، بشير، عبدالكريم، حجازي، عبسى، حمود، مرعي، يحبى، غرابي، فرعوني، كساب، طالب، شلهوب، قاروط، غريب، كردي، حمقه، هزيمه، شعيتو، مزنر، هارون، صادق، همداني.

وصلات خارجية
لمزيد من الإطلاع على أحوال هذه البلدة اللبنانية مراجعة
 موقع بلدة كفرا
 موقع بلدة كفرا1
 موقع محمية كفرا الطبيعية

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات شيعية في لبنان
جغرافيا لبنان
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء بنت جبيل

كفرا


Ioan P. Mihăescu (n. 1886) a fost un general român care a îndeplinit funcții de comandă în Armata Română în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Generalul Ioan P. Mihăescu s-a retras din armată în 1942.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de Ofițer (9 mai 1941)

Note

Legături externe

Nașteri în 1886
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României

Ioan P. Mihăescu


أحمد السبعاوي مخرج مصري (ولد 4 ديسمبر 1928 - توفي 28 أغسطس 2018) بدأ العمل كمساعد مخرج في عدة أفلام مثل رصيف نمرة 5، وأنا حرة، ورسالة من امرأة مجهولة، ثم أصبح مخرجا، ومن أبرز الأفلام التي أخرجها عنتر شايل سيفه، وأبو زيد زمانه، ومن المسلسلات العصيان، وأشرار وطيبين، والنهر والتماسيح.

من أعماله

أفلام

مسلسلات

وفاته
توفي بعد معاناة مع المرض حيث أديت عليه صلاة الجنازة في مسجد مصطفى محمود بالقاهرة عن عمر ناهز التسعين عاما.

روابط خارجية

مراجع

مخرجو تلفزيون مصريون
مخرجون سينمائيون مصريون
مواليد 1347 هـ
مواليد 1928
وفيات 1439 هـ
وفيات 2018
وفيات بعمر 89
وفيات في القاهرة

أحمد السبعاوي


Podocominae, podtribus glavočika,  dio tribusa Astereae. Postoje tri roda; tipičan je Podocoma sa sedam vrtsta iz Južne Amerike.

Rodovi
 Camptacra N.T.Burb.
 Dichromochlamys Dunlop
 Dimorphocoma F.Muell. & Tate
 Elachanthus F.Muell.
 Exostigma (Griseb.) G.Sancho
 Inulopsis (DC.) O.Hoffmann in Engler & Prantl
 Iotasperma G.L.Nesom
 Isoetopsis Turcz.
 Ixiochlamys F.Muell. & Sond.
 Kippistia F.Muell.
 Laennecia Cass.
 Microgyne Less.
 Minuria DC.
 Peripleura (N.T.Burb.) G.L.Nesom
 Podocoma Cass.
 Sommerfeltia Less.
 Tetramolopium Nees
 Vittadinia A.Rich.

Izvori

Astereae

Podocominae


La Darwinneon es un género de arañas saltadoras. Su única especie, D. crypticus, sólo se produce en las Islas Galápagos.

Nombre

El nombre del género es un compuesto de la relación entre el género Neon y Charles Darwin. Crypticus significa "escondido" en latín.

Referencias
 Platnick, Norman I. (2007): The world spider catalog, version 8.0. American Museum of Natural History.

Salticidae

Darwinneon crypticus


The German Peace Society ( (DFG)) was founded in 1892 in Berlin. In 1900 it moved its headquarters to Stuttgart.  It still exists and is known as the Deutsche Friedensgesellschaft - Vereinigte KriegsdienstgegnerInnen (DFG-VK; German Peace Society - United War Resisters).

Persons associated with it historically include Nobel Peace Prize winners Alfred Hermann Fried and Bertha von Suttner, as well as Ludwig Quidde, Richard Grelling and Carl von Ossietzky. Suppressed by the Nazis, it was refounded in November 1945.

See also
Das Andere Deutschland, a publication of the German Peace Society.
 List of anti-war organizations

References

Karl Holl. Pazifismus in Deutschland. Suhrkamp, Frankfurt am Main. 1988.

Further reading

External links

 Europeana. Items related to Deutsche Friedensgesellschaft, various dates

Peace organisations based in Germany
Organisations based in Stuttgart

German Peace Society


Iron Man 3 film je iz 2013. godine koji je režirao i napisao Shane Black.

Temeljen na istoimenom liku iz stripa Marvel Comics, to je nastavak Iron Man 2 (2010.) i sedmi film u Marvel Cinematic Universe. Scenarij filma, koji su napisali Shane Black i Drew Pearce, inspiriran je pričom koju je napisao Warren Ellis. U filmu glume Robert Downey Jr., Gwyneth Paltrow, Don Cheadle, Guy Pearce, Ben Kingsley i Rebecca Hall. Riječ je o prvom filmu u produkciji Marvel Studiosa koji je objavljen nakon crossovera Osvetnici iz 2012. godine i prvom od takozvanih "2. Faze" Marvel Cinematic Universe, koja vodi do filma Osvetnici 2: Vladavina Ultrona 2015. godine.

U filmu se Tony Stark mora boriti protiv posttraumatskog poremećaja uzrokovanog invazijom Chitaurija i istovremeno se braniti od novog neprijatelja, Mandarina, koji prijeti uništenjem svog života i Sjedinjenih Država.

Radnja

Tony Stark prisjeća se zabave koja se održala na Silvestrovo 1999. u Bernu, kada je upoznao znanstvenicu Mayu Hansen, izumiteljicu "Extremisa", eksperimentalnog regenerirajučeg seruma. Jadni znanstvenik Aldrich Killian nudi im da se pridruže njegovoj tvrtki A.I.M.,, ali Stark odbija ponudu, ponižavajući Killiana ostavljajući ga na krovu zgrade uzalud čekajući.

Godinama kasnije, Stark pati od napada panike nakon bitke za New York. U nemogućnosti da zaspi, Stark gradi desetke oklopa, što ga dovodi do svađe sa svojom djevojkom Pepper Potts. U međuvremenu, u jednom od napada za koje je tvrdio terorist poznat kao Mandarin, Starkov šef sigurnosti, Happy Hogan, ozbiljno je ozlijeđen, a Stark, u bijesu, izaziva Mandarina u prijenosu na televiziji. Potonji šalje helikoptere da unište Tonyjevu vilu u Malibuu. Maya Hansen, koja je otišla do Starkove kuće da ga upozori da njezin šef Aldrich Killian radi za Mandarina, uspijeva preživjeti napad zajedno s Pepper. Stark bježi s jednim od oklopa, koji umjetna inteligencija J.A.R.V.I.S. usmjerava u mali grad u Tennesseeju, gdje se Stark nadao da će pronaći tragove o masakru sličnom onima Mandarinskih. Starkov oklop nema dovoljno energije da se vrati u Kaliforniju, a Stark se vjeruje mrtvim.

Uz pomoć Harleya, inteligentnog desetogodišnjeg dječaka, Stark istražuje ruševine napada na Mandarin. Otkriva da su eksplozije izazvali vojnici podvrgnuti Extremis serumu, koji u eksperimentalnoj fazi može uzrokovati eksploziju nekih ispitanika kojima se ubrizgava. Te su eksplozije zatim pripisane terorističkoj organizaciji kako bi se sakrile mane Extremisa. Stark se suočava s dva agenta Mandarina i uz pomoć Harleya uspijeva pronaći bazu Mandarina u Miamiju, gdje se infiltrira otkrivajući da je Mandarin zapravo engleski glumac, Trevor Slattery, koji se deklarira nepovezan s napadima. Pravi Mandarin ispada da je Killian, koji je prisvojio Mayinu potragu da izliječi svoju nogu, a zatim proširio program Extremis na ranjene ratne veterane, koristeći Slatteryja kao paravan. Nakon što je uhvatio Starka i ubio Mayu, Killian je oteo Pepper i ubrizgao joj Extremis serum tako da je Stark prisiljen pomoći mu da serum bude stabilan i spasi Pepper.

Killian uspijeva uvjeriti američke tajne službe da je Mandarin na Bliskom istoku, vodeći Jamesa Rhodesa, koji se sada zove Iron Patriot, u zamku za krađu oklopa. Stark uspijeva pobjeći i ponovno se sastaje s Rhodeyjem. Njih dvojica otkrivaju da Killian namjerava napasti Air Force One kako bi oteo predsjednika Ellisa. Stark uspijeva spasiti većinu putnika, ali ne i spriječiti otmicu Ellisa. Stark i Rhodes prate Killiana u brodogradilištu, gdje namjerava ubiti predsjednika uživo na televiziji. Potpredsjednik, koji ima kćer s invaliditetom, tako bi postao marionetski predsjednik po Killianovim zapovijedima kako bi mogao izliječiti svoju kćer Extremisom. Stark poziva u pomoć sve svoje oklope, pod kontrolom J.A.R.V.I.S.-a, a Rhodes je preživio predsjednika dok Tony otkriva da je Pepper preživjela Extremis. Međutim, prije nego što je spasi, platforma na kojoj se nalaze se urušava se i Pepper pada u prazninu. Tony se suprotstavlja Killianu i uspijeva ga zatvoriti u jedan od njegovih oklopa, uzrokujući njegovo samouništenje, ali ga ne uspijeva ubiti. Pepper, koja je preživjela zahvaljujući Extremisu, ubija Killiana. Potpredsjednik i Slattery su uhićeni. Tony zatim uspijeva stabilizirati Extremis i ukloniti ga iz Pepperovog tijela.

U sceni nakon odjavne špice, Tony, ležeći na krevetiću, budi dr. Brucea Bannera, koji je zaspao slušajući njegovu priču.

Glumci
 Robert Downey Jr. kao Anthony Edward "Tony" Stark / Iron Man: Osvetnik i samozvani genij, milijarder, playboy i filantrop s mehaničkim odijelima oklopa vlastitog izuma. Stark se bori da se pomiri sa svojim iskustvom bliske smrti u Osvetnicima, pateći od anksioznih napada.
 Gwyneth Paltrow kao Virginia "Pepper" Potts: Starkova djevojka, dugogodišnja suradnica, i trenutni izvršni direktor Stark Industrije.
 Don Cheadle kao James "Rhodey" Rhodes / War Machine: Tonyjev najbolji prijatelj, pukovnik u vojnom zrakoplovstvu. Rhodes upravlja redizajniranim i nadograđenim oklopom War Machine, preuzimajući američku shemu boja inspiriranu zastavom. U filmu predsjednik traži od Rhodeyja da preuzme nadimak "Iron Patriot" i donira crveno, bijelo i plavo odijelo, kako bi bio vladin "američki heroj" kao odgovor na događaje u Osvetnicima.
 Guy Pearce kao Aldrich Killian: Tvorac virusa Extremis i osnivač i vlasnik znanstvene i razvojne organizacije "Advanced Idea Mechanics" koji usvaja Mandarinov plašt kao svoj. Killian razvija Extremis kako bi izliječio vlastiti iscrpljujući invaliditet, osim regenerativnih ljekovitih svojstava, ima nadljudsku snagu i sposobnost stvaranja ekstremne topline. Dugotrajno izlaganje Extremisu također mu daje mogućnost da riga vatru.
 Rebecca Hall kao Maya Hansen: Genetičar čiji je rad pomogao Killianu da stvori Extremis.
 Ty Simpkins kao Harley Keener: Dijete koje živi u Rose Hillu, Tennessee. Pomaže Tony Starku kada mu provali u njegovu garažu kako bi popravio odijelo. Kasnije pomaže Starku da istraži razne incidente povezane s projektom Extremis, a nakon toga ga Stark nagrađuje garažom punom modernih inženjerskih alata i opreme.
 Stephanie Szostak kao Ellen Brandt: Ratni veteran koji postaje ubojica nakon izlaganja Extremisu.
 James Badge Dale kao Eric Savin: Killianov čovjek na Extremis pogon.
 Jon Favreau kao Harold "Happy" Hogan: Bivši tjelohranitelj i vozač Tony Starka koji sada obnaša dužnost šefa odjela sigurnosti Stark Industriesa.
 Ben Kingsley kao Trevor Slattery / Mandarin: Britanski glumac kojeg je Killian unajmio da portretira Mandarina, terorističku osobu u zakrčenim televizijskim emisijama u kojima je prikazan kao vođa međunarodne terorističke organizacije Deset Prstenova.

Cameo
U filmu se pojavljuje nekoliko camea:
 Max Favreau kao Peter Parker, budući superheroj poznat kao Spider-Man.
 Stan Lee koautor stripa, glumi suca izbora ljepote.
 Shaun Toub makratko se pojavljuje kao Yinsen iz prvog dijela Iron Mana.
 Mark Ruffalo pojavljuje se u nekreditiranom cameo nastupu, reprizirajući svoju ulogu Bruce Bannera iz Osvetnika, u sceni nakon odjavne špice.
 Komičari Bill Maher and Joan Rivers, i suvoditelj Fashion Police-a George Kotsiopoulos imaju cameo nastupe kao oni sami na svojim televizijskim programima u stvarnom svijetu.

Glasovi
 U originalnoj verziji, glas J.A.R.V.I.S.-a je glumac Paul Bettany.

Produkcija
Projekt razvoja trećeg filma posvećenog liku Iron Mana, Marvel Studios već je razmatrao i prije izlaska Iron Man 2, produkcijska kuća sklopila je sporazum s Paramount Picturesom, koji je trebao distribuirati četiri filma koja je Marvel producirao nakon Iron Man 2. Međutim, nakon što je Walt Disney Company u kolovozu 2009. godine otkupio Marvel Entertainmenta, stvorilo je probleme s distribucijskom tvrtkom. Disney je zapravo bio spreman okončati prethodni sporazum između Marvel Studiosa i Paramounta i zbog toga je 18. listopada 2010. pristao platiti Paramountu iznos od 115 milijuna dolara za kupnju svjetskih distribucijskih prava Osvetnika i Iron Mana 3. Istog dana, Disney, Paramount i Marvel Studios objavili su da će film biti objavljen u američkim kinima 3. svibnja 2013.

U početku je Jon Favreau, već redatelj prva dva filma posvećena superjunaku, također trebao režirati treći film projekta, ali je 14. prosinca 2010. izjavio da neće biti redatelj filma, jer je prethodno pristao režirati Magic Kingdom, potvrđujući zapravo glasine koje su kružile nekoliko mjeseci.  Dana 17. veljače 2011. angažiran je Shane Black, koji je prethodno režirao s Downey Jr.om u Kiss Kiss Bang Bang filmu. Osim režije filma, Black je napisao i scenarij, koji je kasnije preradio Drew Pearce.

Snimanje
Snimanje je započelo 21. svibnja 2012. u studiju EUE/Screen Gems u Wilmingtonu, Sjevernoj Karolini, a zatim se preselilo u gradu Cary između 4. i 6. lipnja. U srpnju, nakon snimanja u bolnici u Wilmingtonu, produkcija se preselila u Rose Hill, kako bi snimila nove sekvence smještene u baru i restoranu, a između 19. srpnja i 1. kolovoza, neko je snimanje obavljeno na Oak Islandu u Sjevernoj Karolini.

1. listopada snimanje se preselilo u blizini Dania Beacha u Južnoj Floridi, a 4. istog mjeseca neke su scene izvedene u Miamiju u Villi Vizcaya. Između 10. i 11. listopada snimljeno je neko snimanje unutar Miami beach resorta u Miami Beachu, a 1. studenog snimljene su dodatne scene u Villi Vizcaya i napuštenoj tvornici betona koja se koristila kao set za rekreiranje seoske tržnice u Afganistanu.

Od 10. prosinca 2012. snimanje se preselilo u Peking. Snimanje u Kini nije uključivalo glavnu glumačku ekipu.

Glazba
Dana 12. listopada 2012. skladatelj Brian Tyler objavio je na svojoj web stranici da je izabran za skladanje soundtracka filma.

Distribucija
Prvi službeni najavni trailer za film objavljen je na društvenoj mreži Facebook 21. listopada 2012., dok je prvi puni trailer objavio Apple Trailers 23. listopada. Drugi puni trailer je objavljen 5. ožujka 2013.

Film je distribuiran, također u 3D-u, u američkim kinima počevši od 3. svibnja 2013., dok je u Hrvatskoj objavljen u kinima 25. travnja.

Budućnost

Potencijalni nastavak
Shane Black je u ožujku 2013. izjavio da se Downeyjev originalni ugovor s Marvel Studiosom, koji je istekao nakon objavljivanja Iron Mana 3, može produžiti kako bi se glumac pojavio u drugom filmu Osvetnika i još najmanje jednom filmu Iron Mana. U travnju 2013. godine Cheadle je izjavio da Iron Man 3 može biti posljednji film u seriji, rekavši: "Vrata uvijek ostaju otvorena u takvim filmovima. Znam da se govorilo da li smo ovo napravili kako treba, a ako uspije, može biti i posljednji. Ima mjesta za više razvoja s tim likovima. Ionako dolazimo do slatkog trenutka s Tonyjem i Rhodeyjem." U rujnu 2014., u vezi s četvrtim filmom, Downey je rekao: "Nema ništa u rukavu... nije u planu četvrti Iron Man." U travnju 2016. godine Downey je izjavio da je otvoren za ponavljanje svoje uloge u potencijalnom četvrtom filmu Iron Mana. Nakon smrti Tony Starka u filmu Osvetnici: Završnica (2019.), ko-scenarist Stephen McFeely rekao je: "Već biste imali Iron Mana 4 da je to bio neki drugi studio", napomenuvši da je to bio hrabar Marvelov potez ubiti lika. U siječnju 2020., na pitanje hoće li reprizirati ulogu Iron Mana, Downey je istaknuo: "Svašta se može dogoditi..."

Ostali mediji

Videoigra
25. travnja 2013. godine Gameloft je objavio videoigru filma isključivo za mobilne uređaje. Igra je beskrajna, u kojoj možete otključati neke od različitih oklopa koje nose Tony Stark i James Rhodes u filmovima Iron Man, Iron Man 2, Osvetnici i Iron Man 3, oklop se može otključati putem XP-a ili putem opcije "Kupnje unutar aplikacije". U igri se nalaze klasični neprijatelji Iron Man stripskog svemira, uključujući Crimson Dynamo, Ezekiel Stane, Living Laser i M.O.D.O.K. koji vam, ako su poraženi, omogućuju otključavanje više XP-a s vremena na vrijeme i napredak u igri, tijekom kojih Pepper Potts i J.A.R.V.I.S. daju igraču važne savjete i upute za nastavak.

Vidi još
 Marvel Cinematic Universe
 Popis filmova Marvel Cinematic Universe

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2010-ih
Akcijski filmovi
Pustolovni filmovi
Znanstvenofantastični filmovi
Marvel Cinematic Universe filmovi

Iron Man 3


Mental disability may refer to:

 Developmental disability, a chronic condition due to mental or physical impairments arising before adulthood
 Disabilities affecting intellectual abilities, medical conditions affecting cognitive ability including:
 Intellectual disability, also known as general learning disability, a generalized neurodevelopmental disorder
 Learning disability, where a person has difficulty learning in a typical manner
 Mental disorder, also called mental illness or psychiatric disorder, a behavioral or mental pattern that causes impairment of personal functioning
 Neurodevelopmental disorder, a disorder of brain function
Emotional and behavioral disorders, a disability classification used in educational settings

See also
 Mental health
 Physical disability

Mental disability


Nadine Nicolaeva-Legat (en ), née de Briger (1889-1971) est une danseuse et professeure de danse russe.

Biographie
Nadine de Briger commence la danse, comme très jeune élève de Nicolas Legat grâce à des cours particuliers chaperonnés par sa mère. Il voit un grand potentiel et tombe amoureux de ses capacités et de sa passion pour la danse. La relation se renforce malgré la différence d'âge (20 ans) et Nadine devient la troisième épouse de Nicolas Legat. Ensemble, ils tournent en Russie et à l'étranger, notamment à Paris et à Londres. Pendant la révolution russe de 1917, toute la famille de Nadine, fuit et s'installe à Londres tandis que Nicolas et Nadine restent en Russie pour enseigner et se produire.

En 1922, ils obtiennent un congé de six mois à l'étranger. Ils quittent la Russie pour ne jamais revenir. Après une courte tournée avec les Ballets russes de Diaghilev, ils partent pour Londres où ils fondent, en 1923, une école de ballet au 46 Colet Gardens, Barons Court, West Kensington à Londres.

En 1926, elle se produit dans La Revanche des Dieux, ballet de Djina Saari, musique d'André Cadou, chorégraphié par Nicolas Légat, au théâtre des Champs Elysées. En 1927, elle danse avec le danseur polonais Zmarzik à l'Olympia.

En 1928-1929, elle danse avec la troupe de ballet d'Ida Rubinstein.

En 1929, elle danse avec Serge Renoff à l'Olympia. En 1931-1932 elle se produit avec lui à Nice, et en 1934 salle Rameau à Paris.

Nadine continue à se produire jusqu'à ce qu'elle se blesse au genou et mette fin à sa carrière sur scène. Après la mort de Nicolas Legat , en 1937, elle fonde le premier pensionnat de ballet au Royaume-Uni, la Legat School of Ballet à Tunbridge Wells, dans le Kent où elle a pour élève notamment, Moira Shearer, , Maina Gielgud, Maryla Gremo, Patricia Ryan, Clementina Stuart, … La situation économique de l'école est précaire, surtout après la mort de Nicolas Legat, car Nadine Legat n'est pas une bonne femme d'affaires, et est entourée de sa nombreuse famille, dont la plupart vivent des frais de scolarité. Même ceux-ci sont payés par intermittence, car Nadine Legat distribue souvent des bourses à des élèves prometteurs issus de familles pauvres. Elle fonde la même année The Russian Ballet Society pour promouvoir l'enseignement de Nicolas Legat.

Nadine Nicolaeva-Legat est une adepte de Piotr Ouspenski. En 1938, Ouspensky et ses partisans achète Colet House où ils créent la Société Historico-Psychologique. Elle chorégraphie des danses basées sur les mouvements de Gurdjieff. Elle introduit des exercices de yoga dans le programme scolaire, affirmant que les exercices de yoga, avec ses multiples bienfaits pour l'esprit et le corps, sont extrêmement utiles aux danseurs de ballet. Le yoga augmente l'élasticité, augmente la concentration, aide à coordonner l'esprit et le corps et aide le corps à se détendre. Paul Dukes a enseigné, fait des démonstrations et écrit des livres sur le yoga, d'abord à la Legat School avec Nadine Nicolaeva-Legat.

Nicolaeva Legat et Nicolas Legat sont inhumés dans le cimetière de Tunbridge Wells, tombe No c8.

Ecrits

  Nadine Nicolaeva-Legat, Ballet Education, Geoffrey Bles, London, 1947

Filmographie

 1929-1930 : Training Hours
1930 : Poise And Balance.
1956 : Yoga Dancing.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :
.
.

Liens externes

Naissance en 1889
Naissance à Saint-Pétersbourg
Naissance dans le gouvernement de Saint-Pétersbourg
Danseuse russe du XXe siècle
Ballets russes
Maîtresse de ballet
Danseuse de danse classique
Décès en 1971

Nadine Nicolaeva-Legat


Søgade i Kolding går langs Slotssøen på modsatte side af Koldinghus. Gaden har haft navnet siden 1903, før det blev den kaldt Bag Søen. Bag Søen var i 1880'erne betegnelsen på de to linjer, der i dag udgøres af Søgade og Frydsvej.

I gaden er byggeriet forskelligartet og af forskellig alder for husene, der er f.eks. et nyt boligbyggeri fra 2008 i Søgade, der hvor Børnehaven Søgade lå før. Gaden er smal, så parkering delvist på fortovet er tilladt. Der er gennemkørsel forbudt. Lige numre i gaden vender mod Slotssøen. Søgade støder op til Hospitalsgade i den ene ende og Slotssøvejen i den anden.

Engroshandleren Christian Eff, der var britisk vicekonsul 1907-1951, flyttede til Kolding 1906 og byggede Villa HEVEA (navnet var sammensat af forbogstaverne på hans fem børn), beliggende Søgade 10. Mod slutningen af 2. verdenskrig flyttede den berygtede terrorgruppe "Petergruppen", der under besættelsen myrdede mange uskyldige danskere som hævn for modstand mod den tyske besættelsesmagt, ind i porthuset til villaen Søgade 10, der lå ved siden af Staldgården, Gestapos hovedkvarter i byen. En af gruppens første aktioner var at myrde sognepræsten i Vedersø, Kaj Munk, natten mellem 4. og 5. januar 1944.

Håndboldspillerne Louise Spellerberg og Bo Spellerberg boede i et hus i Søgade i Kolding fra 2007 til de blev skilt i 2013.

Ejerne af huset i Søgade 31 fandt en gammel middelaldersten fra muren i deres hus, der menes at stamme fra murene på kongeslottet Koldinghus. Fundet af stenen tyder på, at huset er bygget tidligt i 1800-tallet, efter Koldinghus slottet brændte ned i 1808, og lokale tog sten fra muren omkring slottet og byggede fundamentet til deres huse med stenene.

Børnehaven Søgade
I gaden lå Børnehaven Søgade. Oprindelig var institutionen kaldt Kolding Børneasyl, det blev i 1867 oprettet af Understøttelsesforeningen af 1866. Børneasylet lå i Markdanersgade, hvor der i dag er græsplæne op imod Koldinghus. I 1968 flyttede børnehaven til Søgade 15. Børnehaven havde 3 stuer indtil 1965. Efter at den flyttede til Søgade fik børnehaven 5 stuer, som har havt følgende navne: Radiserne, Krummerne, Spirerne, Rødderne og Larverne. Børnehaven lukkede i 2003.

Kildehenvisninger

Gader i Kolding

Søgade (Kolding)


Laricobius erichsoni é uma espécie de besouro de fungo da família Derodontidae. É encontrado na Europa e no norte da Ásia (excluindo a China) e na América do Norte.

Referências

Leitura adicional

Coleópteros descritos em 1846
Derodontidae

Laricobius erichsoni


Se cunoaște drept Carta Internaționala a Drepturilor Omului (International Bill of Human Rights  următorul ansamblu de instrumente ce privesc drepturile omului, proclamate de Organizația Națiunilor Unite, în diferite momente:

  (PIDCP), adoptat de Adunarea Generală a Națiunilor Unite prin  2200A (XXI) din 16 decembrie 1966, intrat în vigoare la 23 martie 1976.
  (PIDESC), adoptat de catre Adunarea Generală a Organizației Națiunilor Unite în Rezoluția 2200A (XXI) din 16 decembrie 1966 și intrarea în vigoare la 3 ianuarie 1976.
 Protocoalele facultative (; ; și , adoptat de către Adunarea Generală la 10 decembrie 2008 și intrat în vigoare la 5 mai 2013)
 Declarația Universală a Drepturilor Omului, adoptată de către Adunarea Generală a Națiunilor Unite prin Rezoluția 217 A (III) din 10 decembrie 1948 la Paris.

Declarația Universală a Drepturilor Omului are caracter de Drept Internațional , constituind un punct referențial care trasează orientări sau linii, și care, deși adesea citată în legile fundamentale sau in constituțiile multor țări, și în alte legi interne, cu toate acestea, nu are condiție de acord internațional sau de tratat internațional.

Cele două pacte internationale: cel Economic, Social și Cultural și cel al Drepturilor Civile și Politice constituie acorduri obligatorii, aprobate de către Adunarea Generală în 1966, acorduri ce promovează Declarația Universală, concretizând în obligații juridice, drepturile cuprinse în ea, și stabilește organisme care să monitorizeze respectarea de către Statele care sunt parte in acele pacte. Aceste două pacte, sunt cunoscute de asemene sub numele de .

Protocoalele facultative (facultativ, în sensul său de opțional) sunt instrumente adiționale ale tratatelor privind drepturilor omului, tratate care instituie proceduri (de exemplu, investigarea, plângerea sau diverse tipuri de comunicări), în legătură cu tratatul principal, sau, de asemenea, dezvolta particulare aspecte ale acestuia. Protocoalele facultative au statut de tratate internaționale și sunt deschise către o adițională semnare și ratificare de către statele care sunt parte ale acelui tratat principal. Unele protocoale facultative experimentează necesitatea de a face parte din tratatul principal, în timp ce altele nu, după cum ele însele stabilesc.

Note

Legături externe
 Organizația Națiunilor Unite: Carta Internationala a Drepturilor Omului
 Pactul internațional cu privire la Drepturile Civile și Politice
 Protocol Facultativl al Pactului Internațional privind Drepturile Civile și Politice
 Al doilea Protocol Facultativ la Pactul Internațional privind Drepturile Civile și Politice, vizând abolirea pedepsei cu moartea
 Pagina Comitetului pentru Drepturile Omului
 DHpedia: Carta Internationala a Drepturilor Omului
 Tabla normativa a Drepturilor Omului. Concordanțe între Pactul Internațional cu privire la Drepturile Civile și Politice vs alte norme ale Umanelor Drepturi.
 Organizația națiunilor Unite: Carta Internationala a Drepturilor Omului
  Mișcarea diverselor popoare pentru Educația în domeniul Drepturilor Omului
 Toate Rezoluțiile Consiliului de Securitate ale Organizației Națiunilor Unite, clasificate pe ani
 Tabelul de normative privnd Protecția Drepturilor Omului
 Drepturile Omului: o cronologie secolelor XX și XXI
 Introducere; Carta Internațională a Drepturilor Omului
 ONU și Drepturile Omului

Vezi și
 Declarația Universală a Drepturilor Omului

 Drept internațional

Organizația Națiunilor Unite


An Dyckia warmingii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Dyckia warmingii in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyckia

Dyckia warmingii


George Stanley Faber (often written G. S. Faber; 25 October 1773 – 27 January 1854) was an Anglican theologian and prolific author.

He was a typologist, who believed that all the world's myths were corrupted versions of the original stories in the Bible, and an advocate of Day-Age Theory. He was a contemporary of John Nelson Darby. Faber's writings had an influence on Historicism and Dispensationalism.

Life

Faber, eldest son of the Rev. Thomas Faber, vicar of Calverley, Yorkshire, by Anne, daughter of the Rev. David Traviss, was born at Calverley parsonage on 25 October 1773, and educated at Hipperholme Grammar School, near Halifax, where he remained until he went to Oxford. On 10 June 1789 he matriculated from University College, being then only in his sixteenth year; he was elected a scholar on 25 March following, and took his B.A. degree when in his twentieth year. On 3 July 1793 he was elected a fellow and tutor of Lincoln College. He proceeded M.A. 1796 and B.D. 1803, served the office of proctor in 1801, and in the same year as Bampton lecturer preached a discourse, which he published under the title of Horæ Mosaicæ.

By his marriage, 31 May 1803, with Eliza Sophia, younger daughter of Major John Scott-Waring of Ince, Cheshire, he vacated his fellowship, and for the next two years acted as his father's curate at Calverley. In 1805 he was collated by Bishop Barrington to the vicarage of Stockton-on-Tees, which he resigned three years afterwards for the rectory of Redmarshall, also in Durham, and in 1811 he was presented by the same prelate to the rectory of Longnewton, in the same county, where he remained twenty-one years. Bishop Burgess collated him to a prebendal stall in Salisbury Cathedral in 1830, and Bishop van Mildert gave him the mastership of Sherburn Hospital in 1832, when he resigned the rectory of Longnewton. At Sherburn he devoted a very considerable part of his income to the permanent improvement of the hospital estates, and at his death left the buildings and the farms in perfect condition.

His nephew Frederick William Faber converted to Catholicism and also became a well known theologian and author.

Views and work

Throughout his career he strenuously advocated the evangelical doctrines of the necessity of conversion, justification by faith, and the sole authority of scripture as the rule of faith. By this conduct, as well as by his able writings, he obtained the friendship of Bishop Burgess, Bishop van Mildert, Bishop Barrington, the Marquis of Bath, Lord Bexley, and Dr. Routh.

His work on The Origin of Pagan Idolatry, 1816, considers that all the pagan nations worshipped the same gods, who were only deified men. This began at the Tower of Babel, and the triads of supreme gods among the heathens represent the three sons of Noah. He also wrote on the Arkite Egg' and some of his views on this subject may likewise be found in his Bampton Lectures. His treatises on the Revelation and on the Seven Vials belong to the older school of prophetic interpretation, and the restoration of the French empire under Napoleon III was brought into his scheme.

His books on the primitive doctrines of election and justification retain some importance. He laid stress on the evangelical view of these doctrines in opposition to the opinion of contemporary writers of very different schools, such as Vicesimus Knox and Joseph Milner. His works show some research and careful writing. He died at Sherburn Hospital, near Durham, 27 January 1854, and was buried in the chapel of the hospital on 1 February. His wife died at Sherburn House 28 November 1851, aged 75.

Works

His works include:
'Two Sermons before the University of Oxford, an attempt to explain by recent events five of the Seven Vials mentioned in the Revelations,' 1799.
'Horæ Mosaicæ, or a View of the Mosaical Records with respect to their coincidence with Profane Antiquity and their connection with Christianity,' 'Bampton Lectures,' 1801.
'A Dissertation on the Mysteries of the Cabiri, or the Great Gods of Phœnicia, Samothrace, Egypt, Troas, Greece, Italy, and Crete,' 2 vols. 1803.
'Thoughts on the Calvinistic and Arminian Controversy,' 1803.
'A Dissertation on the Prophecies relative to the Great Period of 1,200 Years, the Papal and Mahomedan Apostasies, the Reign of Antichrist, and the Restoration of the Jews,' 2 vols. 1807; 5th ed., 3 vols. 1814–18.
'A General and Connected View of the Prophecies relative to the Conversion of Judah and Israel, the Overthrow of the Confederacy in Palestine, and the Diffusion of Christianity,' 2 vols. 1808.
'A Practical Treatise on the Ordinary Operations of the Holy Spirit,' 1813; 3rd ed. 1823.
'Remarks on the Fifth Apocalyptic Vial and the Restoration of the Imperial Government of France,' 1815.
'The Origin of Pagan Idolatry ascertained from Historical Testimony and Circumstantial Evidence,' 3 vols. 1816.
'A Treatise on the Genius and Object of the Patriarchal, the Levitical, and the Christian Dispensations,' 2 vols. 1823.
'The Difficulties of Infidelity,' 1824.
'The Difficulties of Romanism,' 1826; 3rd ed. 1853.
'A Treatise on the Origin of Expiatory Sacrifice,' 1827.
'The Testimony of Antiquity against the Peculiarities of the Latin Church,' 1828.
'The Sacred Calendar of Prophecy, or a Dissertation on the Prophecies of the Grand Period of Seven Times, and of its Second Moiety, or the latter three times and a half,' 3 vols. 1828; 2nd ed. 1844.
'Letters on Catholic Emancipation,' 1829.
'The Fruits of Infidelity contrasted with the Fruits of Christianity,' 1831.
'The Apostolicity of Trinitarianism, the Testimony of History to the Antiquity and to the Apostolical Inculcation of the Doctrine of the Holy Trinity,' 2 vols. 1832.
'The Primitive Doctrine of Election, or an Enquiry into Scriptural Election as received in the Primitive Church of Christ,' 1836; 2nd ed. 1842.
'The Primitive Doctrine of Justification investigated, relatively to the Definitions of the Church of Rome and the Church of England,' 1837.
'An Enquiry into the History and Theology of the Vallenses and Albigenses, as exhibiting the Perpetuity of the Sincere Church of Christ,' 1838.
'Christ's Discourse at Capernaum fatal to the Doctrine of Transubstantiation on the very Principle of Exposition adopted by the Divines of the Roman Church,' 1840.
'Eight Dissertations on Prophetical Passages of Holy Scripture bearing upon the promise of a Mighty Deliverer,' 2 vols. 1845.
'Letters on Tractarian Secessions to Popery,' 1846.
'Papal Infallibility, a Letter to a Dignitary of the Church of Rome,' 1851.
'The Predicted Downfall of the Turkish Power, the Preparation for the Return of the Ten Tribes,' 1853.
'The Revival of the French Emperorship, anticipated from the Necessity of Prophecy,' 1852; 5th ed. 1859.
'An Inquiry into the History and Theology of the Ancient Vallenses and Albigenses,' originally 1838, reprinted 1990, Church History Research & Archives

Many of these works were answered in print, and among those who wrote against Faber's views were Thomas Arnold, Shute Barrington (bishop of Durham), Christopher Bethell (bishop of Gloucester), George Corless, James Hatley Frere, Richard Hastings Graves, Thomas Harding (vicar of Bexley), Frederic Charles Husenbeth, Samuel Lee, D.D., Samuel Roffey Maitland, D.D., N. Nisbett, Thomas Pinder Pantin, Le Pappe de Trévern, and Edward William Whitaker.

Neologiser
Faber also coined the words astronomicodiluvian, fabulize, magistratual, petrean, polyonomy, preterist, regeneratory, triclavianism.

References

Sources

External links

Works available on-line:
 (2MB PDF.)
Napoleon III. The Man of Prophecy (Scanned pages, 1859 American edition.)
 The Apostolicity of Trinitarianism

1773 births
1854 deaths
19th-century English Anglican priests
English Anglican theologians
Alumni of University College, Oxford

George Stanley Faber


Lamarchea sulcata é um membro da família Myrtaceae endêmica da Austrália Ocidental e do Território do Norte.

O arbusto espalhando normalmente cresce a uma altura de . Dependendo das chuvas, floresce entre agosto e outubro, produzindo flores vermelho-esverdeadas.

É encontrado em dunas de areia, colinas rochosas e planícies nas regiões de Pilbara e Goldfields-Esperance da Austrália Ocidental, onde cresce em solos arenosos a argilosos.

A espécie foi descrita pela primeira vez em 1972 pelo botânico Alex George no artigo Uma revisão do gênero Lamarchea Gaudichaud (Myrtaceae: Leptospermoideae) publicado na revista Nuytsia.

Referências

Plantas descritas em 1972
Myrtaceae

Lamarchea sulcata


20887 Ngwaikin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20887 Ngwaikin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Desert Beaver Observatory de William Kwong Yu Yeung. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,24 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

20887 Ngwaikin


Notokord ya da Notokorda latince olarak Chorda Dorsalis; kordatların (sırtipliklilerin) ilkel iskeletine denir.
Bütün sırtipliklilerin embriyolarında, sırtta (dorsal) ortada, boyuna uzanan, segmentsiz ve bükülebilir sopa şeklinde bir uzantıdır. Embriyoda mezodermle aynı zamanda ve benzer şekilde oluşur. Ya ilkin izden ya da blastoporun dorsal dudağından ya da archentronun tavanının dışarıya doğru gelişmesinden oluşur. Omurgalıların gelişimlerinde, mezodermin bir kısmından oluşan omurga, notokordanın yerini alır. Bütün omurgalılarda, notokorda, embriyonik gelişim sırasında kısa bir süre görülür.
kaslar için bağlanma bölgesi oluşturur.

Omurgalıların hayat dönemleri boyunca bulunması gereken üç temel özellikten birisidir.

Embriyoloji

Notokorda


Za vladara, pogledajte "Kalapana Havajski".

Kalapana je grad smješten u okrugu zvanom Puna na havajskom Velikom otoku, SAD. U gradu se izvorno nalazila rimokatolička Crkva Zvijezde mora.

Godine 1990., izljev lave iz vulkana Kīlauea uništio je veći dio grada. Lava je uništila i obližnji gradić Kaimū, stvorivši novu obalu. Novi je izljev lave "napao" Kalapanu u srpnju 2010. godine. U svibnju 2018., došlo je do nove erupcije u obližnjem mjestu Leilani Estates. Do 3. srpnja 2018., prilaz Kalapani bio je dozvoljen samo stanovnicima grada.

Izvori i bilješke

Havaji
Gradovi u SAD-u

Kalapana, Havaji


جامعة سليمان ديميريل (بالكازاخية: Сүлейман Демирел атындағы Университет) هي جامعة تقع في ألماتي في كازاخستان. تأسست الجامعة في 17 ديسمبر 1996. وقد أخذت الجامعة اسمها نسبةً إلى السياسي التركي سليمان ديميريل والذي تولى منصبي رئيس الوزراء ورئيس الدولة سابقاً في تركيا.

والتخصصات المطروحة في الجامعة، هناك الاقتصاد والهندسة والقانون واللغتين الإنجليزية والكازاخية وآدابهما.

انظر أيضا
 جامعة سليمان ديميريل (تركيا)
 جامعة الفارابي في كازاخستان

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لجامعة سليمان ديميريل في كازاخستان

تأسيسات سنة 1996 في كازاخستان
جامعات في كازاخستان
سليمان ديميريل

جامعة سليمان ديميريل (كازاخستان)


Henri de Baillet-Latour, Count of Baillet-Latour (1 March 1876 – 6 January 1942) was a Belgian aristocrat and the third president of the International Olympic Committee (IOC).

Early life
Henri de Baillet-Latour was born in Brussels, Belgium, on 1 March 1876. He was the oldest of three children. His father was Count Ferdinand de Baillet-Latour, former governor of the Province of Antwerp, and his mother was Countess Caroline d'Oultremont de Duras.

He studied law at the University of Louvain, Belgium, between 1895 and 1897. His marriage to Countess Elisabeth Clary-Aldringen took place on 14 July 1904. Their son Guy Siegfried Ferdinand was born in May 1905, and their daughter Sophie Thérèse Ghislain Marie was born in February 1908.

Career

Belgian Olympic Committee
De Baillet-Latour was elected as a member of the IOC in 1903. He was tasked with the organisation of sport in Belgium, and he co-founded the Belgian Olympic Committee in 1906. He was responsible for coordinating Belgium's participation at the London Olympics in 1908 and the Stockholm Olympics in 1912.

He was instrumental in securing the 1920 Summer Olympics for the Belgian city of Antwerp, and with only one year to prepare for the Games, he took on the responsibility of organizing the huge event amidst the devastation in Belgium following the First World War. The 1920 Games turned out to be a huge success despite the short notice, gaining him a great deal of respect among his IOC colleagues.

International Olympic Committee
When Pierre de Coubertin, the founder of the modern Olympic Movement, retired from the presidency in 1925 (becoming Honorary President), Henri de Baillet-Latour was elected as his successor. After the 1928 Olympics, he tried - but failed - to ban women from all sports in the Olympics.

He was re-elected for a second term as IOC President in June 1933 and held the office for 17 years until his death in 1942. As IOC President, he focused on preserving the traditional ideals and integrity of the Olympics, and supporting amateur sport globally during a time of increasing political and commercial pressures, despite his antipathy towards Jews, and his desire to exclude women from participating in the Olympics. He was determined and diplomatic.

Henri de Baillet-Latour wrote to Avery Brundage in 1933: "I am not personally fond of jews  and of the jewish  influence, but I will not have them molested in no way  whatsoever."  Baillet-Latour opposed boycotting the 1936 Berlin Olympic Games.

After the 1936 Olympic Games, he became an honorary member of Freude und Arbeit, the Nazi sports organization of German propaganda minister Goebbels. In 1938, his wife congratulated Hitler when he annexed the Sudetenland.

In June 1939, the IOC voted unanimously in favour of Germany organising the 1940 Winter Games, replacing Japan that had returned the right to organise the 1940 Games. De Baillet-Latour argued that the decision in favour of Nazi Germany, which had occupied the Czech rump state three months before, showed the IOC's independence of political influences.

In 1940, when Germany invaded Belgium, his wife thanked Hitler "for bringing Nazi ideology to Belgium".

Death
He died of a heart attack on 6 January 1942 in Brussels. His funeral was attended by leading Nazis, and German soldiers stood guard over his coffin, on which lay a wreath with a swastika which had been sent by Hitler.

Four months before his death, his only son had died, aged 36, in a plane crash on the Isle of Arran, Scotland, while on active service with the Free Belgian forces.

Henri de Baillet-Latour was succeeded as IOC president by his vice-president Sigfrid Edström.

See also
 House of Baillet

References

External links
 IOC profile
 Ski lodges for Hitler

1876 births
1942 deaths
Henri
Belgian International Olympic Committee members
Presidents of the International Olympic Committee
Presidents of the Organising Committees for the Olympic Games
Nobility from Brussels

Henri de Baillet-Latour


Anne "Mitzeee" Minniver es un personaje ficticio de la serie de televisión británica Hollyoaks, interpretada por la actriz Rachel Shenton del 23 de julio de 2010, hasta el 15 de febrero de 2013.

Antecedentes
Mitzeee creció con su madre Trish Minniver, una madre soltera. Más tarde supo que una de sus primas, Heidi Blissett le robó el novio a su madre, Carl Costello; para vengarse en nombre de su madre Mitzeee rastreó al hombre hasta Hollyoaks y terminó acostándose con él, seduciéndolo en cada momento que tuviera.

Biografía
En febrero del 2013 Mitzeee descubre que está embarazada de Riley y que tiene cinco meses. Poco después Mitzeee asiste a una entrevista en vivo con Eamonn Holmes y mientras Carl se prepara para matar a Simon Walker por haber asesinado a Riley, Mitzeee le dice que está embarazada de Riley lo que deja encantado a Carl. Mitzeee logra convencer a Carl de que no mate a Simon y poco después Mitzeee, Carl y Bobby se van a California, Estados Unidos para reunirse con Seth y Jason.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haber seducido y haberse acostado con Carl Costello, el esposo de su prima para vengarse de ella por haberle robado el novio a su madre, por haberse acostado con Liam el novio de Jem Costello, por chantajear a Brendan Brady con que revelaría que es gay, por haber tenido una relación de constantes altibajos y peligros con Warren Fox, por haber sido encarcelada injustamente por el ataque a Mercedes McQueen y por haber descubierto que estaba embarazada de su primo Riley.

Referencias

Enlaces externos
 Hollyoaks Official Website: Characters - Mitzeee Minniver

Minniver Mitzeee
Empresarias ficticias

Mitzeee Miniver


Århus Sinfonietta er et kammerensemble der er specialiseret i at spille ny kompositionsmusik.

Det blev grundlagt i 1990 af en gruppe musikere fra Aarhus Symfoniorkester og Det Jyske Ensemble i samarbejde med komponisten Hans Abrahamsen. Århus Sinfonietta har 17 faste medlemmer og dækker alle instrumentgrupperne i et symfoniorkester. Ensemblets medlemmer er ansat i Aarhus Symfoniorkester, Aalborg Symfoniorkester, Odense Symfoniorkester, Ensemble MidtVest samt ved Det Jyske Musikkonservatorium. I øjeblikket (2017) er Niels Marthinsen konstitueret som kunstnerisk leder af ensemblet.

Repertoire
Århus Sinfoniettas repertoire består  af både værker for stort ensemble, kammermusik og værker for soloinstrumenter. Hovedrepertoiret er den nye danske musik, meget ofte uropførelser og bestillingsværker af danske komponister, bl.a. Per Nørgård, Karl Aage Rasmussen, Niels Rosing-Schow, Bent Sørensen, Simon Steen-Andersen, Thomas Agerfeldt Olesen, Bent Lorentzen, Ole Buck og Peter Bruun.

Århus Sinfonietta har arbejdet med mange dirigenter og solister – blandt andet Elgar Howarth, Michel Tabachnik, Christian Lindberg, Rolf Hind, Tamás Vetö, Thomas Søndergård, Giordano Bellincampi og Morten Frank Larsen, og ensemblet har et langt og tæt samarbejde med dirigenten Søren K. Hansen.

CD-indspilninger
Århus Sinfoniettas har indspillet værker af Poul Ruders, Per Nørgård, Bent Lorentzen, Pelle Gudmundsen-Holmgreen, Mogens Christensen, Svend Nielsen, Tage Nielsen, Thomas Agerfeldt Olesen, Hans-Henrik Nordstrøm, György Ligeti, Anton Webern, Edgard Varèse, Toru Takemitsu, Witold Lutosławski og Harrison Birtwistle.

Kilde m.m
Teksten bygger på oplysninger fra ensemblets eget netsted
Liste over CD-indspilninger

Kammerensembler fra Danmark
Sinfonietta
Musikgrupper fra 1990

Århus Sinfonietta


35076 Yataro este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
35076 Yataro este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 12,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 35001-36000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

35076 Yataro


شركة فنون الجزيرة (بالأحرف اللاتينية Funoon al Jazeera) تأسست للإنتاج الفني تاسست 1980 هي إحدى الشركات الرائدة في مجال الإنتاج الفني وفي مجال الصوتيات في الوطن العربي، تضم عدد من فنانيين الخليج والوطن العربي، مثل: طلال مداح راشد الماجد، ابوبكر سالم عبادي الجوهر عبد المجيد عبدالله عبد الكريم عبد القادر، عبد القادر الهدهود رابح صقر علي عبد الكريم عباس إبراهيم محمد الزيلعي فهد الكبيسي عيسى الكبيسي عصام عارف رباب كاظم الساهر عتاب (مغنية) ، المطربة الراحلة ذكرى وغيرهم.

في عام 2006 انتقلت ملكية الشركة للفنان راشد الماجد الذي اشترى اصول الشركة بكل نشاطها الفني والاعلامي وارشيفها ومصانعها واستوديوهاتها ليدخل راشد الماجد نادي كبار رجال الأعمال في الإنتاج الفني.

الفنانون
 خالد عبدالرحمن البوم صارحيني الطبعة الثانية 1989.
 ابوبكر سالم
 طلال مداح
 راشد الماجد
 عبد الكريم عبد القادر
 رباب
 أنغام
 علي عبد الكريم (مغني)
 رابح صقر
 عبد القادر الهدهود
 عباس إبراهيم
 محمد الزيلعي
 فهد الكبيسي
 عيسى الكبيسي
 عصام عارف
 كاظم الساهر
 عبد المجيد عبدالله
 عبدالله الرويشد
 أميرة سالم
 عتاب (مغنية)
 عبادي الجوهر
 محمد عمر (مغني)
 عدنان خالد
 نبيل صالح
 حيدر فكري
 حياء الدوسري
 ناصر الصالح
 سعد إبراهيم
 نبيل خالد
 محمد كبال
 حسن عبداللله
 خالد الخالد
 حسين علي
 سميرة سعيد
 يزيد الخالد
 ذكرى (مغنية)
 ثامر التركي
 وعد (مغنية)
 صباح اللامي

مراجع

شركات تسجيلات عربية
شركات إنتاج فني
شركات أسست في 1980
شركات تسجيلات أسست في 1980
شركات سعودية

فنون الجزيرة


Gun dogs, or bird dogs, are types of hunting dogs developed to assist hunters in finding and retrieving game. The term hunting dog is broad and includes all breeds and skills of hunting canines, but "gun dogs" refers to canines that are trained to work alongside a loud firearm while hunting or retrieving game. Gun dogs are divided into three main categories: pointers and retrievers, setters and spaniels, and water dogs.

Types
There are several breeds used as gundogs with varying instinctive skill sets for each one. Gun dogs are divided into three primary types: retrievers, pointing breeds, and water dogs.

Method of work

Although classified according to method of work, gun dogs often have skills extending beyond the tasks outlined for their classification.  Depending upon how they are trained, dogs may be useful in a variety of hunting situations. The methods described here are analogous to human-canine hunting going back tens of thousands of years.

Pointers and setters

Upon reaching the field, the handler often will cast or direct the dog in a wide circle.  Experienced dogs will search the edges of the field knowing that birds are usually found there.  This wide run helps to burn off the dog's initial exuberance and may help the dog establish its bearings and form a "background" upon which game smells will be processed.  The dog then begins working back and forth, starting near the hunter and slowly ranging out.  The dog repeats this process as the hunters move through the field.  How far a handler allows the dog to range is a matter of personal preference.  When a pair of dogs work as a team, one works close in while the other ranges out in larger circles.  If either dog becomes birdy, the other dog works its way over to assist.  Good bird dogs are alert to their handlers and to the disposition of other dogs in the field.  They should readily comply if the handler casts them to an area of particular interest, such as a brush pile.

When game is detected, a dog freezes, either pointing or crouching.  If other dogs are present, they also freeze, "honoring" the first dog's point.  The pointing dog remains motionless until the hunters are in position.  Handlers give the command whoa, instructing the dog to remain still.  What happens next depends on the dog's training.  Some trainers train the dog to stay motionless while the hunter steps forward and flushes the game.  Other trainers direct the dog to flush the game with a command such as get it!  Pointing dogs excel on covey type birds such as bobwhite, quail, and grouse as these birds will hold in position well, allowing the hunter to approach and get into position.

If a bird is downed, the dogs are instructed to search for and retrieve it with the command dead bird, or simply dead.

Water (flushing) dogs

When hunting upland game, flushing dogs (spaniels and retrievers) work much more closely with the hunter.  Flushers will not cover the same amount of ground as a pointing dog as the flusher must be kept within shotgun distance.  Flushing dogs are often used on birds that run from the hunter.  On such birds as pheasant, an aggressive flush is necessary to spring the bird to wing.  Flushing dogs excel on these types of bird because they do not point the birds, giving them little time for escape on the ground.  Pointing breeds are used on such birds, but must be well trained to know when the bird pointed has moved.

Once a bird has been flushed, the dog will sit or "hup" to watch the flight of the bird and mark the fallen birds for retrieval.  A dog which does this successfully is referred to as "steady to wing and shot".  Steadiness is the hallmark of the finished spaniel.

When a bird is shot, the dog should mark where it fell and wait until given the command to retrieve.  Once commanded, the dog will race to the point of fall, pick up the bird, and return it to the handler.

Retrievers

Retrievers are typically used when waterfowl hunting, although they can also be employed in hunting upland birds as well. Since a majority of waterfowl hunting employs the use of small boats in winter conditions, retrievers are expected to remain sitting calmly and quietly until sent to retrieve. As birds move into range, a well-trained retriever will watch and follow the handler's gun as he shoots, marking, and remembering each bird that is downed. This is called "marking off the gun", and the downed birds are called "marks". Retrievers often are expected to recall the location of many downed birds in one sitting before they retrieve game. Once the shooting has ceased, the handler commands the dog to retrieve each bird that has been downed. If a dog did not see the bird fall, a retriever takes direction from the handler, who can use hand and whistle signals to guide the dog to the unseen downed bird. This is called a "blind" retrieve. During a typical day of shooting, additional birds are frequently downed while the dog is performing a retrieve. Retrievers are taught to ignore these "diversions" until the current retrieve has been completed. Also at times multiple dogs are used on a hunt, and retrievers are also taught to "honor" another dog's retrieve by remaining calm and quiet while the other dog is working.

List of gundog breeds

Barbet
Bracco Italiano
Braque du Bourbonnais
Brittany
Burgos Pointer
Drentsche Patrijshond
Cesky Fousek
Corded Poodle
German Longhaired Pointer
German Shorthaired Pointer
German Spaniel
German Wirehaired Pointer
Hungarian Wirehaired Vizsla
Kooikerhondje
Lagotto Romagnolo
Large Münsterländer
Pointer
Portuguese Water Dog
Portuguese Pointer
Pudelpointer
Chesapeake Bay Retriever
Curly Coated Retriever
Flat-Coated Retriever
Golden Retriever
Labrador Retriever
Nova Scotia Duck Tolling Retriever
English Setter
Gordon Setter
Irish Setter
Irish Red and White Setter
Small Münsterländer
American Cocker Spaniel
American Water Spaniel
Boykin Spaniel
Clumber Spaniel
English Cocker Spaniel
English Springer Spaniel
Field Spaniel
Irish Water Spaniel
Sussex Spaniel
Welsh Springer Spaniel
Spanish Water Dog
Spinone Italiano
Stichelhaar
Standard Poodle
Vizsla
Weimaraner
Wirehaired Pointing Griffon
Wirehaired Vizsla

Kennel club classification
When competing in conformation shows most kennel clubs, including The Kennel Club group pedigree gun dog breeds together in their own gun dog group, whilst some such as the American Kennel Club group them in a sporting group.

See also
Field trial

References

Dog types
Hunting dogs

de:Schießhund

Gun dog


Omformerstation Herslev  er en transformatorstation, der ligger på Vestsjælland ved Høng mellem Slagelse og Kalundborg. Den er en af to stationer, hvor den anden -  Omformerstation Fraugde - er placeret på Fyn ved Odense.

Stationen omformer jævnstrøm til vekselstrøm og omvendt, omformingen af strømmen sker i en ventilhal.

Stationen er en del af den elektriske forbindelse over Storebælt, og var det første forbindelsesled mellem Øst- og Vestdanmark. Forbindelsen skal sikker at hvis der bliver strømafbrydelser på Sjælland, kan der hentes strøm fra Fyn og Jylland

Omformerstationen ligger i Herslev Bakke, som er en kunstig bakke, formet af overskudsjord. På bakken er der plantet træer og buske, som skal mindske anlæggets synlighed i landskabet.

Anlægget blev åbnet af Dronning Margrethe den 7. september  2010.

Kilder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kalundborg Kommune
Transformatorstationer

Omformerstation Herslev


Walter Platzhoff (* 27. September 1881 in Elberfeld; † 9. August 1969 in Hanau) war ein deutscher Historiker und Rektor der Universität Frankfurt am Main von 1934 bis 1944.

Leben
Der Sohn eines Juweliers studierte seit 1901 in Greifswald, Halle an der Saale, Berlin und Bonn Geschichte. 1905 promovierte, 1912 habilitierte er sich an der Universität Bonn bei Friedrich von Bezold. Platzhoff nahm als Sanitäter 1915/16 am Ersten Weltkrieg teil und erhielt das Eiserne Kreuz. 1919 wurde er zum nichtbeamteten außerordentlichen Professor in Bonn ernannt.

Platzhoff lehnte die Weimarer Republik ab, was er in Ansprachen öffentlich kundtat. An der Universität Frankfurt am Main erhielt er 1923 ein persönliches Ordinariat für Mittlere und Neuere Geschichte. Von August 1934 bis 1944 war Platzhoff als Nachfolger von Ernst Krieck Rektor der Universität Frankfurt. In dieser Zeit wandelte er sich vom Historiker zum Wissenschaftsfunktionär. Geschickt trug er als Rektor dazu bei, die Schließung der Frankfurter Universität zu verhindern. 1937 übernahm er den Vorsitz des Deutschen Historikerverbandes. Während des Krieges wurde Platzhoff zusammen mit Theodor Mayer Spartenleiter Geschichte im "Kriegseinsatz der Geisteswissenschaften", der "Aktion Ritterbusch". Im März 1941 war er Gast bei der Eröffnungsfeier von Alfred Rosenbergs Institut zur Erforschung der Judenfrage. Platzhoff gehörte zu den bestbezahlten Historikern Deutschlands.

Platzhoff war Förderndes Mitglied der SS seit 1933, im NSLB und NS-Dozentenbund seit 1934 und in der NSDAP seit 1937.

1945 wurde Platzhoff aus politischen Gründen entlassen. Fortan lebte er in Hanau, wo er bereits 1923 die wohlhabende Fabrikantentochter Kathinka Heraeus (1896–1981) geheiratet hatte. Im Spruchkammerverfahren wurde er 1948 als "Mitläufer" eingestuft.

Platzhoff war Spezialist für französische Geschichte und schrieb wichtige Handbücher. Als Rektor blieb ihm wenig Zeit für historische Veröffentlichungen.

Schriften (Auswahl)
 Die Theorie von der Mordbefugnis der Obrigkeit im XVI. Jahrhundert (Dissertation, 1906)
 Frankreich und die deutschen Protestanten 1570–1573, München/Berlin 1912.
 Die Gesandtschaftsberichte Hubert Languets als historische Quelle und als Spiegel seiner Persönlichkeit, in: Historische Zeitschrift 113, 1914, S. 505–539 (Digitalisat im Internet Archive).
 Bismarcks Friedenspolitik, Bonn 1923.
 Geschichte des europäischen Staatensystems 1559–1660, Oldenbourg Verlag, München 1928.
 Chronik der Johann Wolfgang Goethe-Universität zu Frankfurt am Main für den Zeitraum vom 1. April 1933 bis 31. März 1939, Frankfurt am Main 1939.
 England und der Friede von Utrecht, in: Historische Zeitschrift 167, 1943, S. 497–510.

Literatur
 Michael Grüttner: Biographisches Lexikon zur nationalsozialistischen Wissenschaftspolitik. Synchron, Heidelberg 2004, ISBN 3-935025-68-8, S. 131.
 Notker Hammerstein: Die Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main. Von der Stiftungsuniversität zur staatlichen Hochschule. Bd. 1: 1914–1950, Neuwied/Frankfurt 1989, S. 449–457.
 Ernst Klee: Das Personenlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945? Fischer, Frankfurt am Main 2007, S. 464.
 Carsten Kretschmann: Einsatz für Deutschland? Die Historiker Walter Platzhoff und Paul Kirn im "Dritten Reich". In: Jörn Kobes, Jan-O. Hesse (Hrsg.): Frankfurter Wissenschaftler zwischen 1933 und 1945. Wallstein, Göttingen 2008, S. 5–32 (Vorschau bei Google Bücher).

Weblinks

 Rektoratsreden

Einzelnachweise

Historiker (Frühe Neuzeit)
Autor
Hochschullehrer (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn)
Hochschullehrer (Goethe-Universität Frankfurt am Main)
Rektor der Goethe-Universität Frankfurt am Main
NSDAP-Mitglied
Förderndes Mitglied der SS
Deutscher
Geboren 1881
Gestorben 1969
Mann

Walter Platzhoff


Det uopnåelige er en dansk dokumentarfilm fra 2016 instrueret af Carina Randløv.

Handling
Igennem samtaler med kunstneren Knud Pedersen om de af hans projekter, som han indskrev i kategorien "Det Uopnåelige", følger Carina Randløv ham fra 2013 og frem til hans død i 2014. Oftest var der lang vej fra ideen til selve udførelsen af projekterne, og sådan forblev det oftest for Knud Pedersen. Men i al sin paradoksalitet handler "Det Uopnåelige" om, at alt er muligt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2016

Det uopnåelige


Albania are o arie totală de 28.748 km². Se învecinează cu Muntenegru la nord, Kosovo la nord-est, Macedonia la est și Grecia la sud. Are un teritoriu preponderent deluros și muntos. Cel mai înalt munte, Korab din districtul Dibra, are o înălțime de 2,753 m. Țara are o climă continentală, cu ierni reci și veri calde.

În afara capitalei Tirana, cu 800.000 de locuitori, orașele principale sunt Durrës, Elbasan, Shkodër, Gjirokastër, Vlorë și Korçë.

Vezi și
 Prokletije (Alpii Albanezi)
 Golful Drin
 Listă de râuri din Albania

Geografia Albaniei


FIM-92 Stinger američki je prijenosni protuzračni obrambeni sustav (MANPADS) koji djeluje kao infracrveno-navođeni projektil zemlja-zrak (SAM). Može se prilagoditi za paljbu iz širokog spektra kopnenih vozila te iz helikoptera kao Air-to-Air Stinger (ATAS). U službu je ušao 1981. godine, a koriste ga vojske Sjedinjenih Američkih Država i još 29 zemalja. Uglavnom ga proizvodi Raytheon Missiles & Defense, a prema licenci ga proizvode Airbus Defence and Space u Njemačkoj i Roketsan u Turskoj.

Opis
FIM-92 Stinger pasivna je raketa zemlja-zrak koju može ispaljivati s ramena jedan operater (iako standardna vojna procedura zahtijeva dva operatera, šefa tima i topnika). Projektil FIM-92B također se može ispaliti iz M1097 Avengera i M6 Linebackera. Projektil se također može lansirati s nosača Humvee Stinger, a mogu ga koristiti i zračne trupe. Postoji inačica koja se lansira iz helikoptera pod nazivom Air-to-Air Stinger (ATAS).

Projektil je dugačak 1,52 m i promjera 70 mm s krilcima od 100 mm. Sam projektil ima masu od 10,1 kg, dok je projektil sa svojom lansirnom cijevi i integralnim nišanom, opremljen rukohvatom i antenom za identifikaciju prijatelj ili neprijatelj (IFF), mase približno 15,2 kg. Ima domet ciljanja do 4800 m i može gađati neprijateljske prijetnje na malim visinama do 3800 m.

Stinger lansira mali motor za izbacivanje koji ga gura na sigurnu udaljenost od operatera prije uključivanja glavnog dvostupanjskog pokretača na kruto gorivo, koji ga ubrzava do maksimalne brzine od 2,54 Macha (750 m/s). Bojna glava sadrži 1,02 kg eksploziva HTA-3 (mješavina HMX, TNT i aluminijskog praha) s udarnim upaljačem i mjeračem vremena za samouništenje koji radi 17 sekundi nakon lansiranja.

Za ispaljivanje projektila, BCU (Battery Coolant Unit) se umeće u rukohvat. Ovaj uređaj sadrži argon pod visokim tlakom koji se ubrizgava u tražilicu kako bi je kriogeno ohladio na radnu temperaturu, i termalnu bateriju koja osigurava napajanje za pronalaženje cilja. Jedan BCU osigurava snagu i rashladno sredstvo otprilike 45 sekundi, nakon čega drugi mora biti umetnut ako projektil nije ispaljen. BCU-ovi su osjetljivi i imaju ograničen rok trajanja zbog curenja argona. Sustav IFF dobiva napajanje iz punjive baterije koja je dio kutije IFF ispitivača koja se priključuje na bazu rukohvata pištolja. Navođenje do cilja u početku je putem tzv. proporcionalne navigacije, a zatim se prebacuje na drugi način rada koji usmjerava projektil prema cilju.

Postoje tri glavne varijante u upotrebi: Stinger Basic, Stinger-Passive Optical Seeker Technique (POST) i Stinger-Reprogrammable Microprocessor (RMP). Oni odgovaraju FIM-92A, FIM-92B i FIM-92C i kasnijim varijantama.

Varijante POST i RMP imaju tražilo s dva detektora: infracrveni (IR) i ultraljubičasti (UV). To mu omogućuje razlikovanje ciljeva od protumjera puno bolje nego Redeye i FIM-92A, koji imaju samo infracrveni. Dok moderne protumjere mogu imati infracrveni signal koji je blisko usklađen s ispuhom motora lansiranog zrakoplova, postoji lako prepoznatljiva razlika u ultraljubičastom potpisu između protumjera i mlaznih motora. Stinger-RMP je tako nazvan zbog svoje mogućnosti učitavanja novog softvera putem ROM čipa umetnutog u držaču. Ako ovo preuzimanje na projektil ne uspije tijekom uključivanja, osnovna funkcionalnost pokreće se s ugrađenog ROM-a. RMP s četiri procesora ima 4 KB RAM-a za svaki procesor. Budući da se preuzeti kod pokreće iz RAM-a, ima malo slobodnog prostora, posebno za procesore namijenjene obradi ulaza tragača i analizi cilja.

Varijante

 Stinger zrak-zrak (ATAS): Koristi se kao projektil zrak-zrak kratkog dometa. Sustav je uglavnom dizajniran za jurišne helikoptere.
 FIM-92A: Stinger Basic : Osnovni model.
 FIM-92B: Stinger POST : U ovoj verziji, glava infracrvenog tragača zamijenjena je kombiniranim IR/UV tragačem. Time je postignuta značajno veća otpornost na neprijateljske protumjere i prirodne smetnje. Proizvodnja je trajala od 1981. do 1987.; proizvedeno je ukupno 600 projektila.
 FIM-92C: Stinger RMP : Otpornost na smetnje ponovno je povećana dodavanjem snažnijih komponenti digitalnog računala. Štoviše, softver projektila sada se može rekonfigurirati u kratkom vremenu kako bi se brzo i učinkovito odgovorilo na nove vrste protumjera. Do 1991. proizvedeno je oko 20.000 jedinica samo za američku vojsku.
 FIM-92D: Različite modifikacije su nastavljene s ovom verzijom kako bi se povećala otpornost na smetnje.
 FIM-92E: Stinger—RMP Block I : Dodavanjem novog senzora i revidiranog softvera za upravljanje, ponašanje u letu je značajno poboljšano. Dodatno, poboljšane su performanse protiv malih ciljeva kao što su dronovi, krstareće rakete i laki izviđački helikopteri. Prve isporuke su počele 1995. godine. Gotovo cjelokupna zaliha američkih raketa Stinger zamijenjena je ovom verzijom.
 FIM-92F: Daljnje poboljšanje verzije E i trenutne proizvodne verzije.
 FIM-92G: Neodređena nadogradnja za D varijantu.
 FIM-92H: Označava D varijantu koja je nadograđena na E standard.
 Stinger—RMP Block II: Ova je varijanta bila planirano razvijena na temelju E verzije. Poboljšanja su uključivala glavu za infracrveno traženje slike iz AIM-9X. Ovom modifikacijom trebalo je značajno povećati udaljenost detekcije i otpornost na ometanje. Iako je projektil stigao do faze testiranja, program je odbačen 2002. godine zbog proračunskih razloga.
 FIM-92J: Nadogradnja projektila Block I za zamjenu zastarjelih komponenti za produljenje radnog vijeka za dodatnih 10 godina. Nadogradnje uključuju odjeljak bojeve glave s blizinskim upaljačom, opremljen uređajem za otkrivanje ciljeva za povećanje učinkovitosti protiv bespilotnih letjelica, novi motor za let i uložak generatora plina.
 FIM-92K: Varijanta FIM-92J dizajnirana za korištenje podatkovne veze vozila umjesto vlastitog tragača za ciljeve.
 ADSM: Otkazana eksperimentalna varijanta opremljena pasivnim radarskim tragačem, dizajnirana za korištenje protiv odašiljača radarskih valova. Program je započeo u fiskalnoj godini 1983., a konačno izvješće izdano je 3. prosinca 1986.

Operatori

 Afganistanski mudžahedini
 Angola
 Bosna i Hercegovina
 Čad
 Čile
 Kolumbija
 Hrvatska
 Egipat
 Finska
 Francuska
 Gruzija
 Njemačka: Stingeri proizvedeni prema licenci EADS -a.
 Grčka
 Iran
 Irak
 Izrael
 Indija
 Italija
 Japan
 Južna Koreja
 Sjeverna Koreja
 Latvija
 Litva
 Maroko: Dio ugovora za AH-64E vrijednog 4,25 milijardi dolara
 Nizozemska
 Norveška
 Pakistan: 350 u službi pakistanske vojske.
 Portugal: 2021. portugalska vojska nabavila je nove projektile i nišane.
 Tajvan: Korpus marinaca Republike Kine, Vojska Republike Kine.
 Slovenija
 Švicarska
 Turska: Stingeri proizvedeni prema licenci tvrtke ROKETSAN. Više od 4.800 raketa Stinger isporučeno je u sklopu "Europskog zajedničkog proizvodnog programa za navođeni raketni sustav Stinger Air Defence Guided Missile System". U srpnju 2000. utvrđene su dodatne potrebe za 1.000 Stingera, a isporuke su dovršene 2003.
 UNITA
 Ukrajina: Litva i Latvija prebacile su nepoznate količine raketa Stinger iz svog inventara u Ukrajinu nakon što su dobile odobrenje američkog State Departmenta. Nizozemska će isporučiti Ukrajini 200 raketa Stinger. Njemačka će isporučiti 500 Stingera. 16. ožujka 2022. SAD je objavio da će biti prebačeno dodatnih 800 raketa Stinger, nakon prethodnog prijenosa preko 600 raketa.
 Ujedinjeno Kraljevstvo
 Sjedinjene Države

Izvori

Američke rakete zemlja-zrak
Pješačke rakete zemlja-zrak

FIM-92 Stinger


L'acide polyacrylique, ou PAA, commercialisé sous le nom carbomère, est un polymère organique de formule . Il s'agit d'un dérivé de l'acide acrylique .

Outre l'homopolymère, il existe une gamme de copolymères et de polymères réticulés, dont les dérivés partiellement déprotonés sont des produits commerciaux de valeur. En solution dans l'eau et à pH neutre, l'acide polyacrylique est un polymère anionique, c'est-à-dire que ses chaînes latérales tendent à perdre leur proton labile et à acquérir une charge électrique négative. L'acide polyacrylique, partiellement ou entièrement déprotonné, est un polyélectrolyte pouvant absorber l'eau et gonfler jusqu'à plusieurs fois leur volume initial. Ces propriétés sont à la base de nombreuses applications de cette substance.

Structure, production et dérivés

L'acide polyacrylique est une polyoléfine. Il peut être vu comme du polyéthylène portant des groupes carboxyle –COOH sur un atome de carbone sur deux de la chaîne carbonée. Chacun des atomes de carbone portant un groupe carboxyle est de ce fait un centre stéréogène, de sorte que le polymère présente une tacticité qui amène à considérer ses aspects atactiques, isotactiques et syndiotactiques. La polymérisation est amorcée par des radicaux et est présumée stéréo-aléatoire. La réticulation peut être introduite de plusieurs manières.

L'acide polyacrylique est obtenu par polymérisation radicalaire amorcée notamment par le persulfate de potassium  et l'azobisisobutyronitrile  (AIBN). C'est un polyélectrolyte anionique faible, dont le degré d'ionisation dépend du pH de la solution. Sous sa forme non ionisée aux pH faibles, il peut s'associer à divers polymères non ioniques tels que le polyéthylène glycol, la polyvinylpyrrolidone, le polyacrylamide et certains éthers de cellulose, et former des  associés par liaisons hydrogène. Dans les solutions aqueuses, l'acide polyacrylique peut également former des polycomplexes avec des polymères de charges opposées tels que le chitosane, des tensioactifs et des composés pharmaceutiques comme la streptomycine.

L'acide polyacrylique sec est distribué commercialement sous forme de poudre blanche et de flocons. Dans la poudre sèche, des cations sodium Na sont liés au polyacrylate pour tendre vers le polyacrylate de sodium, mais ces ions peuvent se dissocier en solution aqueuse. La présence de nombreux cations métalliques permet au polymère d'absorber de grandes quantités d'eau.

Applications

La principale application de l'acide polyacrylique est comme polymère superabsorbant. Environ 25 % de la production est utilisée pour les détergents et les dispersants.

L'acide polyacrylique et ses dérivés sont utilisés dans les couches-culottes. Les polyacrylates réticulés peuvent absorber et retenir plus de  leur propre poids en liquide. La Food and Drug Administration des États-Unis a autorisé l'utilisation de tels polymères superabsorbants dans les emballages de contact alimentaire indirect.

Les détergents contiennent souvent des copolymères d'acide acrylique qui aident à retirer la saleté. L'acide polyacrylique réticulé a également été utilisé dans la production de produits ménagers, y compris les nettoyants pour sols. Il peut inactiver la chlorhexidine, un antiseptique à spectre large.

Les gels d'acide polyacrylique neutralisés sont des matrices biocompatibles appropriées pour des applications médicales telles que des gels cosmétiques. Les revêtements en acide polyacrylique peuvent être déposés sur les implants orthopédiques pour les protéger de la corrosion. Des hydrogels réticulés d'acide polyacrylique et de gélatine ont également été utilisés comme bioadhésif. Des acides polyacryliques sont également étudiés pour des applications dans les pansements et l'aide à la cicatrisation des plaies.

On utilise les acides polacryliques également dans les peintures et les cosmétiques. Ils stabilisent la suspension des solides dans les liquides, empêchent les phases des émulsions de se séparer et contrôlent la fluidité des produits cosmétiques. Les codes 910, 934, 940, 941 et 934P des carbomères indiquent le poids moléculaire moyen et les constituants spécifiques de ces polymères.

Les acides polyacryliques sont généralement utilisés sous forme de sels de métal alcalin ou d'ammonium .

Notes et références

Polyacrylate
Acide alcénoïque
Polyélectrolyte
Excipient

Acide polyacrylique


Cream of Wheat is an American brand of farina, a type of breakfast porridge mix made from wheat middlings. It looks similar to grits, but is smoother in texture since it is made with ground wheat kernels instead of ground corn. It was first manufactured in the United States in 1893 by wheat millers in Grand Forks, North Dakota and debuted at the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago, Illinois.

The rice-based Cream of Rice also forms part of the product line, and is often a recommended early food for infants and toddlers and for people who cannot tolerate wheat or gluten.

Cream of Wheat was owned by Nabisco from 1961 to 2000 when Nabisco was bought by Kraft Foods Inc. B&G Foods acquired the Cream of Wheat and Cream of Rice brands from Kraft in January 2007.

History

After the Panic of 1893, the Diamond Milling Company in Grand Forks was faced with low prices and reduced demand for flour. Diamond's Scottish-born chief miller, Tom Amidon, proposed that the company package a breakfast porridge that his wife would make from the portion of the wheat not used in making flour. This was made from the "middlings" of the wheat, a protein rich part of the wheat berry.

After initially being uninterested, Diamond's owners — Emery Mapes, George Bull, and George Clifford — eventually agreed to test the product. They sent 10 cases, in strawboard boxes handmade by Amidon, to their brokers in New York along with a regular shipment of flour. Another employee suggested the name "Cream of Wheat" which was hand-lettered on the boxes along with a stock illustration of a black chef holding a saucepan which Mapes, a former printer, had on hand. Just hours after the brokers, Lamont, Corliss & Co., distributed the product to grocers they wired Diamond ordering another 50 cases. The next morning, the brokers sent a second telegram saying, "FORGET THE FLOUR. SEND US A CAR OF CREAM OF WHEAT."

Diamond directed its factory to begin manufacturing only Cream of Wheat. As demand increased, the company moved to a new factory in Minneapolis, Minnesota, in 1897, and changed its name to The Cream of Wheat Company. Six years later, the company outgrew its first Minneapolis plant and moved to a new location in the city. This was replaced by a third facility in 1927 where production remained for decades. The company was listed on the New York Stock Exchange in 1929.

While the original variety continued to be produced, the company introduced "Enriched Quick Cream of Wheat" in 1939 which cooked more quickly,  minutes vs. 10 minutes, and had added vitamins and minerals. This was followed in 1958 with "Instant Cream of Wheat" which cooked in 30 seconds. In 1961, Cream of Wheat was acquired by the National Biscuit Co. (later renamed Nabisco) for .

Philip Morris Companies acquired Nabisco and with it Cream of Wheat in 2000 and merged it with its Kraft Foods subsidiary. Kraft closed Cream of Wheat's Minnesota plant in 2002, relocating production to other Kraft facilities. In 2007, Cream of Wheat was acquired from Kraft by B&G Foods for approximately .

Cream of Rice

Despite the many similarities between the products, Cream of Rice had an entirely separate origin and history to Cream of Wheat prior to 1983 when they were united under Nabisco.

The Cream of Rice Company, a Delaware corporation based in Chicago, was incorporated by T. C. Fredrich, O. C. Wilson, and Howard D. Stewart in October 1915. Frank O. Balch, the company's secretary and treasurer, filed a trademark application for the "Cream of Rice" logo in December 1915. The trademark was registered in 1917. The company reported strong sales initially and market penetration of over half of retail stores in Chicago by February 1916. However, the company was liquidated by court order in 1921. A new company, the American Rice Products Company, was founded in 1921 in New Orleans by a group of investors from Chicago to take over the assets and "Cream of Rice" brand from the failed business.

The brand was acquired in 1937 by Grocery Store Products Company and initially produced in New Orleans. In 1949, production moved to West Chester, Pennsylvania. An attempt by Kraft to acquire Grocery Store Products in 1970 was called off due to objections by the Federal Trade Commission. In 1971 when Grocery Store Products was acquired by Clorox, Cream of Rice went with it but kept its West Chester plant. In 1983, Clorox sold the poorly performing Cream of Rice to Nabisco which already owned Cream of Wheat. Production of both brands was consolidated to the Cream of Wheat manufacturing facilities in Minneapolis after they were acquired along with Nabisco by Kraft.

Preparation

Cream of Wheat is prepared from the box by boiling water or milk, then pouring in the farina while stirring. As it is stirred, the farina starts to thicken. The use of milk instead of (or in addition to) water gives the dish a creamier taste.

In the United States market, there are three unflavored mixes available (10-minute, -minute and 1-minute). In the Canadian market, there are two unflavored mixes available (8-minute and 3-minute).

Cream of Wheat is also sold in an instant format which includes the use of single-serving packets. These are prepared by simply mixing their contents with hot water and allowing the result to set in a bowl for approximately two minutes.

It is common to customize the hot cereal with the addition of sugar, fruit, or nuts. As a result, several flavors are sold of the instant variety: Original, Apples 'N' Cinnamon, Maple Brown Sugar, Strawberries 'N' Cream, and Cinnamon Swirl. In October 2012, Cream of Wheat added a new chocolate flavor to their instant line and later introduced a Bananas & Cream flavor.

Package design and controversy

The original boxes of Cream of Wheat were handmade and lettered, and were emblazoned with the image of an African American chef produced by Emery Mapes, one of Diamond Milling Company's owners. The character was named Rastus and was developed by artist Edward V. Brewer. Rastus was included on all boxes and advertisements. It has long been thought that a chef named Frank L. White was the model for the chef shown on the Cream of Wheat box, a claim White himself made. White's headstone contains his name and an etching taken from the man depicted on the Cream of Wheat box.

Leading up to 2020, there had been public pressure aimed at various companies to change branding with perceived racist origins, such as Aunt Jemima and Uncle Ben's. The character of Rastus had once been depicted as a cook who was barely literate and did not know about vitamins. Rastus is also a derogatory term traditionally associated with African Americans in the United States. For these reasons, B&G Foods had been under public pressure for years to make changes.

Public demands to remove symbols of racism increased during the 2020 protests around racism. In response, on June 17, 2020, B&G Foods announced that it was "initiating an immediate review of the Cream of Wheat brand packaging". On September 25, 2020, the company announced that it was removing the chef's image from all Cream of Wheat packaging.

Marketing
Famous illustrators such as N. C. Wyeth, J. C. Leyendecker, and Henry Hutt all created ads for the Cream of Wheat brand.

Gallery

See also

Frumenty
Grits
List of porridges
Malt-o-Meal
Maypo
Semolina

References

Further reading

External links

Breakfast cereals
World's Columbian Exposition
Porridges
Greater Grand Forks
American brands
Products introduced in 1893
Nabisco brands
Wheat dishes

Cream of Wheat


Anthurium xanthophylloides é uma espécie de  planta do gênero Anthurium e da família Araceae.

Espécie próxima a Anthurium sagrilloanum, mas A. xanthophylloides difere por apresentar caule ereto 30 cm compr., entrenós 0.3-0.5 cm compr., genículo 3-3.5 cm compr., lâmina acinzentada-esverdeada, sino presente, parabólico, espata acinzentada, esverdeada a amarelada.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1970 por Graziela Barroso.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição
Terrestre. Catafilos e profilos esverdeados a castanhos, inteiros no ápice, decompostos para a base do caule, persistentes. Pecíolo verde, canaliculado a achatado com margens agudas, na face adaxial, obtusa na face abaxial; genículo na base da lâmina, não afastado. Lâmina foliar simples, sem divisões profundas, ou somente com lobos posteriores, acinzentada-esverdeada, discolor, cartácea, ovada, ápice obtuso, base cordada, lobos posteriores presentes, sino parabólico, margens buladas, sem pontuações glandulares. Venação da lâmina da folha supervoluta (plantas geralmente sem o hábito de "ninho de pássaro; nervura central verde, proeminente em ambos os lados, nervuras laterais primárias verdes, proeminentes, 15-17 em ambos os lados; nervura coletora saindo da base da lâmina foliar. Inflorescência ereta, pedúnculo verde, cilíndrico; espata acinzentada, esverdeada a amarelada, ereta, oblonga, ápice acuminado, formando ângulo agudo ao pedúnculo; espádice cilíndrico, esverdeado a castanho, estípite presente. Infrutescência não observada. Bagas não observadas.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Coelho, M.A.N.; Temponi, L.G.; Camelo, M.C.; Mayo, S.J.; Pimenta, K.M.; Pontes, T.A.; Andrade, I.M. 2020. Anthurium  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Anthurium xanthophylloides no projeto Flora e Funga do Brasil

Anthurium
Plantas descritas em 1970
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Anthurium xanthophylloides