Barbara Gittings (31. srpnja 1932. - 18. veljače 2007.) bila je istaknuti američki aktivist za LGBT ravnopravnost. Organizirala je njujoršku podružnicu Kćeri Bilitis (DOB) od 1958. do 1963., uređivala nacionalni DOB magazin Ljestve od 1963. do 1966. i blisko surađivala s Frankom Kamenyem 1960-ih na prvim redovima piketa koji su skrenuli pozornost na zabrana zapošljavanja homoseksualaca od strane najvećeg poslodavca u SAD-u u to vrijeme: vlade Sjedinjenih Država. Njezina rana iskustva s pokušajima da nauče više o lezbijstvu potaknula su njezin životni rad s knjižnicama. Sedamdesetih je Gittings bila je najviše uključena u Američko udruženje knjižnica, posebno u njegove gay klubove, prve takve u profesionalnoj organizaciji, kako bi promovirao pozitivnu literaturu o homoseksualnosti u knjižnicama. Bila je dio pokreta da Američko psihijatrijsko udruženje 1972. godine odbaci stajalište o homoseksualnosti kao duševnoj bolesti. Njezina životna misija bila je otrgnuti "pokrov nevidljivosti" povezan s homoseksualnošću, koji je do tada bio povezan s kriminalom i mentalnim bolestima.

Nagrađena je doživotnim članstvom u Američkom knjižničarskom udruženju, a ALA je godišnju nagradu za najbolji gay ili lezbijski roman proglasio Barbara Gittings Award. Gej i lezbijski savez protiv klevete (GLAAD) također joj je dodijelio aktivističku nagradu. Na njezinu parastosu Matt Foreman, izvršni direktor Nacionalne radne skupine za homoseksualce i lezbijke, rekao je: "Što dugujemo Barbari? Sve."

Rani život i obrazovanje
Barbara Gittings rođena je od majke Elizabeth (rođene Brooks) Gittings i oca Johna Steretta Gittings u Beču, gdje je njezin otac bio američki diplomat. Barbara i njena braća i sestre pohađali su katoličke škole u Montréalu. Bila je toliko uronjena u katoličanstvo u jednom trenutku djetinjstva da je razmišljala postati redovnicom. Njezina se obitelj izbijanjem Drugog svjetskog rata vratila u Sjedinjene Države i nastanila se u Wilmingtonu, Delaware. Iako svjesna toga da su je privlačile druge djevojke, Gittings je rekla da je riječ "homoseksualac" prvi put čula kad joj je u srednjoj školi odbijeno članstvo u Nacionalnom počasnom društvu. Iako je bila izvrsna učenica, učitelj koji je imao rezerve prema njezinom karakteru odveo ju je u stranu i rekao joj da se odbijanje temelji na onome što je učitelj vjerovao da su "homoseksualne sklonosti".

Dok je studirala dramu na Sveučilištu Northwestern, Gittings je razvila blisko, ali neseksualno prijateljstvo s drugom studenticom, što je potaknulo glasine da su njih dvije lezbijke. To je Gittings navelo na ispitivanje vlastite seksualne orijentacije. U pokušajima da to razumije, sumnje joj je potvrdio psihijatar koji joj je ponudio da je izliječi. Budući da nije imala dovoljno novca za redovite posjete, nije mogla dobiti novac od oca koji je zaključio da psihijatar nije mogao riješiti probleme koje svećenik nije mogao. Bliska prijateljica predložila je da se rjeđe viđaju kako ne bi dodatno potaknuli glasine o njima.

Jer nije imala s kim razgovarati o problemima koji je opterećuju, odlučila je pročitati što više o toj temi. Pronašla je vrlo malo, a velik dio onoga što je pronašla opisivao je homoseksualce kao "devijante", "perverznjake" i "nenormalne" u medicinskim knjigama i tekstovima o nenormalnoj psihologiji ili neobičnim generalizacijama koje su navodile da homoseksualci nisu mogli zviždati ili da im je omiljena boja zelena. Otkrila je da su svi izvori informacija o homoseksualcima fokusirani na muškarce. Prisjetila se u intervjuu 2001. godine, "Mislila sam, ovdje se ne radi o meni. Ovdje nema ničega o ljubavi ili sreći. Mora postojati nešto bolje ". Njezino istraživanje oduzelo joj je toliko vremena na Northwesternu da je na kraju propala u školi. Gittings je za to vrijeme pronašao svrhu rekavši: "Moja misija nije bila steći opće obrazovanje, nego spoznati sebe i kakav će mi biti život. Tako sam prestala ići na nastavu i počela ići u knjižnicu. U to doba nije bilo organizacija kojima bi se mogli obratiti, samo su knjižnice bile sigurne, iako su sadržani podaci bili sumorni."

Nakon fakulteta
U dobi od 17 godina vratila se sa sveučilišta "osramoćena" nakon što je propala u školi, a nije mogla obitelji reći zašto. Ali, bila je prisiljena nastaviti tragati za informacijama. Neke je pronašla u tada dostupnim romanima: Nightwood, Zdenac usamljenosti i Izvanredne žene. Ubrzo nakon toga, njezin je otac otkrio Zdenac usamljenosti na hrpi drugih stvari u njezinoj spavaćoj sobi. Bio je toliko zgrožen onim što je otkrio da joj je naložio da spali knjigu, ali to je učinio u pismu jer nije uspio s njom razgovarati o tome licem u lice. I dalje željna saznati više o homoseksualnosti, Gittings je pohađala noćni tečaj iz abnormalne psihologije, gdje je upoznala ženu, s kojom je imala prvu vezu. U dobi od 18 godina napustila je dom kako bi bila sama i preselila se u Philadelphiju.

Gittings je vikendom počela stopirati do New Yorka, odjevena u muškarca, kako bi posjećivala gay barove jer nije znala za nikoga u Philadelphiji i nije znala ni za jedno drugo mjesto gdje bi se mogla "priključiti gay zajednici". U 1975 intervjuu, sjetila "nosila sam drag jer sam mislila da je to način da se pokaže da sam gay. Sada se promijenio, ali početkom 50-ih u osnovi su bile dvije vrste žena u gay barovima: takozvane butch s kratkom kosom i u običnoj muškoj odjeći i takozvane femme u haljinama i štiklama i našminkane. Znala sam da štikle i šminka nisu moj osobni stil, pa sam pomislila... Moram biti ova druga vrsta!" Međutim, Gittings je pronašla vrlo malo zajedničkog sa ženama koje je upoznala u barovima, a nakon što je svjedočila kako su homoseksualnog muškog poznanika pretukli nakon izlaska iz bara, počela je usmjeravati svoje snage na sakupljanje knjiga.

Aktivizam 1950-ih i 1960-ih

Kćeri Bilitis
Godine 1956., Gittings je putovala u Kaliforniju po savjetu Donalda Webstera Coryja kako bi posjetio ured nove ONE, Inc., rane homofilske organizacije koja se posvetila pružanju podrške homoseksualcima u SAD-u. Dok je bila u Kaliforniji, upoznala je Phyllis Lyon i Del Martin, koje su u San Franciscu bili suosnivači Kćeri Bilitis (DOB). "Bila je slatka, mlada žene kovrčave kose koja je nosila sandale. Sjećam se da je imala ovu torbu, ruksak - Nikad nisam vidio nešto slično. Ili nju", sjetio se Lyon. Na svom prvom sastanku Kćeri Bilitisa u nečijoj dnevnoj sobi, Gittings je smislila ovo nejasno ime za organizaciju, za koje je mislila da je nepraktično, teško za izgovoriti i napisati, a pozivala se na izmišljeni biseksualni lik, čak ni homoseksualan. "Čak sam i tada bio prilično asertivna... Što su radili s takvim imenom? Nije bilo lijepo od mene, ali činilo se da su to prilično dobro prihvatili."

Godine 1958. Martin i Lyon zatražili su od Gittings da pokrene podružnicu u New Yorku, što je i učinila kad je manje od desetak žena odgovorilo na njezinu obavijest u biltenu Mattachine Society tražeći "sve žene u području New Yorka koje su zainteresirane za formiranje podružnice DOB-a "20. rujna 1958. Gittings je bila prva predsjednica podružnice tri godine, od 1958. do 1961. godine, kada je upoznala Kay Tobin.

Godine 1982., Gittings se prisjetila, "Pridružila sam se pokretu 1958. godine, kada je tema homoseksualnosti još uvijek bila obavijena potpunom tišinom. Nije bilo radio emisija ili TV dokumentarnih filmova. U svim Sjedinjenim Državama bilo je možda pola tuceta skupina, ukupno dvjesto ljudi." Kćeri Bilitis poslužile su kao društvena alternativa barovima za lezbijke, ali su se jako potrudile poreći da su se "dogovarale o 'nemoralnim kontaktima'". Dok je bila predsjednik DOB-a u New Yorku, po sastanku je bilo između 10 i 40 prisutnih članova. Sastajali su se dva puta mjesečno i često su pozivali liječnike, psihijatre, ministre i odvjetnike da im se obrate na sastancima, čak i ako je poruka očito omalovažavala lezbijke. Gittings se prisjetila: "U početku smo bili tako zahvalni samo što imamo ljude - itko - tko obraća pažnju na nas, slušali smo i prihvaćali sve što su rekli, bez obzira koliko loše bilo... bilo je važno sve što je pomoglo da se tišina prekine, bez obzira koliko nam to smiješno ili glupo izgledalo danas."

Gittings je priznala da su rani sastanci i spisi u Kćerima Bilitis pozivali svoje članove da ne uznemiravaju prevladavajuće heteroseksualno društvo; da će integracija i prihvaćanje biti postignuto kad heteroseksualci vide da se homoseksualci i lezbijke ne razlikuju dramatično od njih samih. U to je vrijeme radila kao službenica, provevši deset godina kao operater mimeografa u arhitektonskoj tvrtci. Njujorška podružnica DOB-a raspodijelila je bilten za oko 150 ljudi, a Gittings je radila na njemu, dok se od nje tražilo da prekovremeno radi na poslu. Godine 1959., nakon što je koristila omotnice tvrtke za slanje biltena i naljepnicom prekrivala ime tvrtke, netko je napisao tvrtki kako bi ih obavijestio da se distribuira bilten o lezbijstvu. Gittings je bila sigurna da će biti otpuštena, ali njezina šefica joj je između redaka izjavila da je upoznata s temom, jer je služila u oružanim snagama. Nije dobila otkaz, ali je upozorena da bude opreznija.

Ljestve
Od 1963. do 1966. uređivala je časopis organizacije Ljestve, (The Ladder) prateći Lyona i Martina kao urednika. Iako su Kćeri Bilitis zauzele politički stav u utrci za gradonačelnika San Francisca 1959. godine, Martin i Lyon nastojali su da Ljestve ostanu apolitične. Gittings je bila impresionirana kako se njezin rad kao urednice odrazio na časopis i mišljenja čitatelja. "Otkrila sam moć tiska, moć da unesete ono što želite kako biste utjecali na čitatelje", rekla je.

Na konvenciji novoformiranih homofilskih organizacija Istočne obale 1963., publika je čula kako im je govornik dr. Albert Ellis rekao da je "ekskluzivni homoseksualac" psihopat. Članci i eseji u Ljestve ponekad su nosili ta gledišta, jer je bilo teško navesti psihijatre i liječnike da se u bilo kojem obliku bave homoseksualnošću. Gittings je rekla: "Ljudi poput Ellisa govorili su o homoseksualnosti kao o bolesti. I razgovarali su o lijeku .. . Sjedili bismo tamo, slušali i pristojno pljeskali, a nakon toga odlazili na druženje." Međutim, nakon što je dr. Ellis govorio, to je učinio i gay aktivist Frank Kameny, ostavljajući dojam na Gittings svojim stavom da je beskorisno pokušavati pronaći lijekove i uzroke za homoseksualnost, jer nema valjanih dokaza da se radi o bolesti. Rekao je Gittings, "Moje se razmišljanje nije promijenilo sve dok se nije pojavio Frank Kameny i rekao je otvoreno i čvrsto i nedvosmisleno da homoseksualnost nije vrsta bolesti ili bolesti ili poremećaja ili kvara, nego je u potpunosti jednaka heteroseksualnosti .... Odjednom sam otkrila da na stvari koje su se dogodile gledam u sasvim drugačijem svjetlu i zauzela sam stav koji se sve više razlikovao od stavova DOB-a."

Gittings je počela uvoditi promjene u The Ladderu koje su uključivale dodavanje "Lezbijskog pregleda" ispod naslova na naslovnici i zamjenu crteža na naslovnici fotografijama stvarnih lezbijki, koje je često snimala njezina partnerica, Kay Lahusen. Gittings je distribuirala Ljestve u šest knjižara u New Yorku i Philadelphiji, a jedna je trgovina u Greenwich Villageu časopis stavila na vidljivo mjesto i prodavavala 100 primjeraka mjesečno. Fokus časopisa preusmjerio se i na rješavanje kontroverznijih pitanja kako bi se potaknula rasprava, tiskajući takve članke pod naslovom "Mrzim žene" ciljajući na žene koje su politički apatične i "Postupati ili učiti?" to je bila rasprava o tome je li učinkovitije educirati javnost ili poduzeti političku akciju.

Protesti
Gittings je sudjelovala u mnogim najranijim LGBT akcijama u Sjedinjenim Državama. Godine 1965., Gittings je marširala na prvim gay piketima pred Bijelom kućom, američkim Državnim tajništvom, i u Independence Hallu u Philadelphiji, prosvjedujući protiv politike savezne vlade o diskriminaciji homoseksualaca, držeći natpis "Seksualne sklonosti su nebitne za savezno zapošljavanje."Muškarci koji su pristali na izlet morali su nositi odijela i kravate, a žene koje su sudjelovale trebale su nositi haljine, štikle i najlonke kako bi izgledale zapošljivo saveznoj vladi. Reakcije prolaznika bile su različite. Turist koji je svjedočio demonstracijama primijetio je: "Još uvijek ne vjerujem u to. Netko se šali." Zapanjeni srednjoškolac istaknuo je: "Svi izgledaju tako normalno."

Gittings se prisjetila: "Sjećam se da je čovjek rekao svojoj djeci: 'Držite nos - ovdje je prljavo.' A bila je i žena koja je vukla niz djece koja je vrlo ljutito rekla: 'Svi biste trebali biti oženjeni i imati djecu poput mene.' " Letci su dijeljeni prolaznicima koji su opisivali svoje razloge za piketiranje, iznenađujući neke primatelje koji nisu bili svjesni da homoseksualci i lezbijke mogu tako lako dobiti otkaz, dok je drugima to bilo odvratno. Gittings se prisjeća: "Bilo je rizično i bili smo uplašeni. Piketiranje u to vrijeme nije bila popularna taktika. A naša se stvar činila neobičnom čak i većini homoseksualaca." Večer uoči piketiranja State Departmenta, državni tajnik Dean Rusk najavio je pikete na konferenciji za novinare. Gittings je vidljivost visokog profila povezao s "probojem u mainstream publicitet".

Od 1965. do 1969. godine, ona i Frank Kameny vodili su Godišnji podsjetnik, piketirajući u Independence Hallu u Philadelphiji 4. srpnja, sve do Stonewallskih nemira u lipnju 1969. godine. Nakon nereda počela se održavati godišnja povorka ponosa homoseksualaca koja obilježava nerede. Razlike u političkom stavu Gittings i vodstvu DOB-a počele su se pokazivati, a kulminirale su 1966. godine kada je svrgnuta s mjesta urednice Ljestve zbog, kako tvrdi jedan izvor, stvaranja broja koji je kasno izvijestio o konvenciji DOB-a, ali prema drugom izvoru jer je uklonila "Samo za odrasle" na naslovnici časopisa bez savjetovanja s DOB-om.

U studenom 1967., Gittings i Kameny su zajedno radili kao subranitelji na ročištima Ministarstva obrane kako bi diskreditirali vještaka dr. Charlesa Socaridesa, koji je svjedočio da se homoseksualci mogu pretvoriti u heteroseksualce, te doveli u pitanje politiku kojuje vodilo Ministarstvo obrane po kojoj homoseksualni zaposlenici mogu dobiti otkaz zbog toga što su homoseksualci. "Cilj je bio publicitet", podsjetila je Gittings mnogo godina kasnije. Kameny i Gittings odjenuli su se konzervativno, ali nosili su gumbe na kojima je pisalo "Gay is Good" i "Pray for Sodomy". "Održali smo konferencije za novinare oštrih očiju. Kad smo prvi put ušli u sobu za saslušanje, pobrinuli smo se da se rukujemo sa svim ... sudionicima kako (oni) ne bi mogli izbjeći čitanje naših gumba. Iako niti jedno od njih nije bilo odvjetnik, na kraju njihovog unakrsnog ispitivanja, Ministarstvo obrane uklonilo je Socaridesa s popisa vještaka.

Gittings se na stotine puta pojavila kao govornik krajem 1960-ih. Nastavila je sa svojom misijom uvjeravati i heteroseksualce i homoseksualce da homoseksualnost nije bolest, izjavivši u pismu 1967. godine:

Aktivizam 1970-ih i kasnije

Američko udruženje knjižnica
Sedamdesetih godina Gittings je nastavila tragati za izvorima u knjižnicama koji su se homoseksualnošću bavili na pozitivan, podržavajući način. Razgovarajući o svojoj težnji za poboljšanjem materijala za homoseksualce i lezbijke u knjižnicama, rekla je, "Godinama bih ganjala knjižnice i rabljene knjižare pokušavajući pronaći priče o svojim ljudima, a zatim sam postala aktivna u drugim arenama pokreta za gej prava, ali uvijek sam pazila na novu književnost. Počelo se govoriti o homoseksualcima koji su bili zdravi, sretni i zdravi i koji su imali dobar život... Pa mi je sinulo - knjižnice, gej knjige!"

Gittings se pronašla u grupi homoseksualaca koja je osnovana 1970. godine u Američkom udruženju knjižnica, prvom gay klubu u profesionalnom udruženju, a postala je njegov koordinator 1971. Potaknula je Američko udruženje knjižnica na veću vidljivost homoseksualaca i lezbijki u toj profesiji. Zaposlila je kabinu za poljupce na nacionalnom kongresu ALA-e u Dallasu 1971. godine, ispod natpisa "Zagrli homoseksualca", sa strane "samo za žene" i "samo za muškarce". Kad to nitko nije iskoristio, ona i Alma Routsong, (pseudonim: Isabel Miller, autorica Patience i Sarah) poljubile su se pred televizijskim kamerama. Opisujući njen uspjeh, unatoč tome što je većina reakcija bila negativna, Gittings je rekla, "Morali smo dobiti publiku. Tako smo odlučili, pokažimo gay ljubav uživo. Nudili smo besplatne - pazite, besplatne - istospolne poljupce i zagrljaje. Pravo da vam kažem, prolazi su bili mobingirani, ali nitko nije ušao u kabinu da se besplatno zagrli. Pa smo se zagrlili i poljubili. Prikazana je dva puta u večernjim vijestima, još jednom ujutro. To nas je stavilo na kartu."

Američko psihijatrijsko udruženje
Godine 1972., Gittings i Kameny organizirali su raspravu s Američkim psihijatrijskim udruženjem pod nazivom "Psihijatrija: prijatelj ili neprijatelj homoseksualcima: dijalog", gdje je panel psihijatara trebao razgovarati o homoseksualnosti. Kad je partnerica Gittingsa Kay Tobin Lahusen primijetila da su svi psihijatri heteroseksualni, pobunila se. Gittings se sjetila: "Moja partnerica, Kay, rekla je: 'Ovo nije u redu - ovdje imate dva psihijatra koja su se suprotstavila dvojici homoseksualaca, a ono što stvarno trebate je netko tko je oboje.' Moderator panela, dr. Kent Robinson, pristao je dodati homoseksualnog psihijatra ako ga nađemo. Godine 1972. tko bi se javio?. .. Kay i ja smo pisali pisma i telefonirali širom zemlje." Gay psihijatar u Philadelphiji napokon je pristao pojaviti se na panelu dobro zamaskiran, s mikrofonom koji iskrivljuje glas, nazivajući se "dr. H. Anonymous". Bio je John E. Fryer i govorio je o tome kako je bio prisiljen biti zatvoren dok je radio kao psihijatar. Gittings je naglas čitala pisma psihijatara koje je zatražila, a koji se nisu htjeli pojaviti iz straha od profesionalnog ostrakizma. Opisala je događaj kao "transformativan".

Godine 1973., homoseksualnost je uklonjena iz Dijagnostičkog i statističkog priručnika kao mentalni poremećaj a Gittings proslavljena fotografiranjem s naslovima novina u Philadelphiji, "Dvadeset milijuna homoseksualaca izliječeno je u trenu".

Gittings je provela 16 godina radeći s knjižnicama i vodeći kampanje za unošenje pozitivnih materijala na temu homoseksualaca i lezbijki u knjižnice te za uklanjanje cenzure i diskriminacije na poslu. Napisala je Gejevi u zemlji knjižnica: Radna skupina za homoseksualce i lezbijke Američkog udruženja knjižnica: Prvih šesnaest godina., kratka povijest grupe. Pomogla je pokrenuti ono što se tada nazivalo Nacionalna radna skupina za homoseksualce, da bi kasnije 1973. dobilo naziv Nacionalna radna skupina za homoseksualce i lezbijke (NGLTF). Gittings su služili u odboru NGLTF-a tijekom 1980-ih. Nadahnula je medicinske sestre da osnuju Savez gay medicinskih sestara 1973. godine. Izlagala je na APA konvencijama 1972., 1976. i 1978. godine, a posljednja joj je bila "Gay Love: Good Medicine" koja je homoseksualce prikazivala kao sretne i zdrave.

Ostalo
Gittings se pojavila na showu Phila Donahuea 1970. godine i na showu Davida Susskind PBS-a 1971. godine, zajedno sa šest drugih lezbijki, uključujući Lilli Vincenz i Barbaru Love. Bile su među prvim otvorenim lezbijkama koje su se pojavile na televiziji u SAD-u i raspravljale o dugotrajnim stereotipima o homoseksualcima sa Susskindom. Ovaj je segment zapamćen po izjavi Gittings: "Homoseksualci danas uzimaju zdravo za gotovo da njihova homoseksualnost uopće nije nešto užasno - dobro je, točno je, prirodno je, moralno je i tako će biti!". Tjedan dana nakon ovog nastupa u showu Davida Susskinda, sredovječni par obratio se Gittings u supermarketu kako bi tvrdio: "Natjerali ste me spoznati da se vi homoseksualci volite baš onako kako Arnold i ja."

Godine 1991. Gittings se prisjetila svojih odluka da bude otvorena kao i tijekom cijelog života kada je rekla: "Svaki put kad bih morala donijeti odluku da idem naprijed ili da se vratim, koristim svoje pravo ime ili ne, idem na televiziju ili odbijem, izaći na neke od najranijih linija piketa ili ostati iza. Obično sam zauzimala javni stav jer nas još nije bilo puno koji bismo sebi mogli priuštiti rizik."

Ostavština
Gittings su se pojavili u dokumentarnim filmovima Gay Pioneers, Before Stonewall, Nakon Stonewalla, Out of the Past, i Pride Divide.

Godine 1999., Gittings je odana počast za svoj doprinos LGBT-u na sedmom godišnjem festivalu PrideFest America u Philadelphiji. Organizacija je Gittings opisala kao "Rosa Parks gej i lezbijskog pokreta za građanska prava".

Godine 2001. savez gejeva i lezbijki protiv klevete odao je počast Gittings dodijelivši joj prvu nagradu Barbara Gittings, ističući posvećenost aktivizmu.

Također, 2001. godine, Slobodna knjižnica Philadelphije najavila je svoju zbirku knjiga "Barbara Gittings" posvećenih homoseksualnim i lezbijskim problemima. U zbirci ima više od 2000 predmeta, druga po veličini zbirka knjiga homoseksualaca i lezbijki u SAD-u, izvan zbirke Javne knjižnice San Francisco.

Kao priznanje za doprinos Gittings u promicanju gay i lezbijske književnosti, 2002. godine Okrugli stol za homoseksualce, lezbijke, biseksualce i transrodne osobe ALA-a preimenovao je jednu od svoje tri nagrade za knjigu u Stonewall Book Award-Barbara Gittings Literature Award.

Godine 2003. Američko udruženje knjižnica nagradilo ju je najvišim priznanjem, doživotnim počasnim članstvom.

Serija murala "Progress" Ann Northrup, smještene u ulici Spruce 1315, Center City, Philadelphia, sadrži sliku Barbare Gittings u muralu "Ponos i napredak". Na slici možete vidjeti čovjeka kako lijepi plakat koji prikazuje dio godišnjeg podsjetnika iz 1966. godine.

Godine 2006. Gittings i Frank Kameny dobili su prvu nagradu dr. John E. Fryer, od Američkog psihijatrijskog udruženja. Nagrada ide ljudima koji su značajno utjecali na mentalno zdravlje homoseksualaca i lezbijki.

U listopadu 2006. godine Smithsonian Institution pribavio je znak koji je nosila na piketiranju 1965. godine, a darovao ga je Frank Kameny.

Godine 2007., čitatelji časopisa The Advocate uvrstili su Gittings na popis svojih 40 omiljenih homoseksualnih i lezbijskih heroja.

Gittings i njena partnerica Kay Tobin Lahusen poklonile su kopije nekih materijala i fotografija koje pokrivaju njihov aktivizam zbirkama rijetkih i rukopisa Sveučilišta Cornell. Godine 2007. Lahusen je darovala sve njihove izvorne radove i fotografije Javnoj knjižnici u New Yorku (NYPL), čiji je voditelj Paul LeClerc rekao: "Zbirka koju su donirale Barbara Gittings i Kay Tobin Lahusen izvanredna je kronika iz prve ruke koja detaljno opisuje bitke homoseksualaca i lezbijki za prevladavanje predrasuda i ograničenja koja su vladala prije aktivizma i prosvjednih pokreta započetih 1960-ih."

Glavna knjižnica Sveučilišta Massachusetts Amherst primila je donaciju od preko 1000 knjiga Gittings i Lahusen 2007. godine; to je zbirka gej knjiga Gittings-Lahusen, pozivni broj: RB 005.

Dana 1. listopada 2012. grad Philadelphia nazvao je dio ulice Locust "Barbara Gittings Way" u počast Barbare Gittings.

Također, 2012. godine uvrštena je u Legacy Walk, javni izložbeni prostor na otvorenom koji slavi LGBT povijest i ljude.

U lipnju 2019. Gittings je bila jedna od prvih pedeset američkih "pionira, izvođača i heroja" uvrštenih na Nacionalni LGBTQ Zid časti unutar Nacionalnog spomenika Stonewall (SNM) u njujorškoj Stonewall Inn. SNM je prvi američki nacionalni spomenik posvećen LGBTQ pravima i povijesti, a otkrivanje zida bilo je tempirano za vrijeme 50. godišnjice nereda u Stonewallu.

U prvoj sezoni "Making Gay History", epizoda 9 podcasta govore o njoj i Lahusenu, kao i 8. epizoda 2. sezone.

Osobni život
Gittings je bila strastvena ljubiteljica glazbe, najviše ga je zanimala barokna i renesansna glazba. Većinu svog života pjevala je u zborovima, više od 50 godina pjevala je u komornom zboru Philadelphia. Bila je također zaljubljenica u planinarenje i kanuing. Ona i njezina cjeloživotna partnerica Kay Tobin (poznata i kao Kay Tobin Lahusen; rođena 1930.) upoznali su se 1961. na pikniku na Rhode Islandu. Gittings je opisala kako su započeli: "Počele smo se udvarati. Odletjela sam u Boston [da je vidim] i izašla iz aviona s velikom hrpom cvijeća u ruci. Nisam mogla odoljeti. Nije me bilo briga što svijet misli. Bacila sam cvijeće, zgrabila je i poljubila. To se nije radilo 1961." Gittings i Lahusen bili su zajedno 46 godina.

Godine 1997. Gittings i Lahusen pritisnule su Američko udruženje umirovljenika (AARP) da im odobri članstvo parova po smanjenoj cijeni zdravstvenog osiguranja. Dana 18. veljače 2007. Gittings je umrla u kvartu Kennett Squareu u Pennsylvaniji nakon duge borbe s rakom dojke. Iza nje je ostala životna partnerica Kay Tobin Lahusen i njezina sestra Eleanor Gittings Taylor. Godine 1999. Gittings je sažela njezinu inspiraciju za svoj aktivizam: "Kao tinejdžerica, morala sam se sama mučiti da bih spoznala sebe i što znači biti homoseksualac. Sad već 48 godina imam zadovoljstvo surađivati s drugim homoseksualcima iz cijele države kako bi skinuli fanatike s naših leđa, podmazali šarke vrata ormara, promijenili predrasude i pokazivali da je homoseksualna ljubav dobra za nas i za ostatak svijeta. To je naporan posao - ali to je od vitalne važnosti, i raduje i često je zabavno!"

Bibliografija
 Baim, Tracy. (2015) Barbara Gittings: Gay Pioneer. CreateSpace Independent Publishing Platform;
 Bullough, Vern, ed. (2002) Before Stonewall: Activists for gay and lesbian rights in historical context. Harrington Park Press;
 Gallo, Marcia. (2006) Different Daughters: A History of the Daughters of Bilitis and the Rise of the Lesbian Rights Movement. Carrol & Graf Publishers;
 Katz, Jonathan. (1976) Gay American History: Lesbians and Gay Men in the U.S.A. Crowell;
 Marcus, Eric. (2002) Making Gay History: The half-century fight for lesbian and gay equal rights. Perennial Press;
 Tobin, Kay and Wicker, Randy. (1975) The Gay Crusaders. Arno Press;

Izvori

Vanjske poveznice

 Barbara Gittings And Kay Tobin Lahusen Miscellany, 1965-1982, via Cornell University
 Special Collection #0003: The Barbara Gittings/Kay Tobin Lahusen Collection held by the John J. Wilcox, Jr. LGBT Archives, William Way LGBT Community Center
 Barbara Gittings and Kay Tobin Lahusen gay history papers and photographs, 1855-2009 (bulk 1963-2007), held by the Manuscripts and Archives Division, New York Public Library

Američki borci za prava LGBT osoba

Barbara Gittings


L'Institutt for teoretisk astrofysikk (ITA), soit linstitut d'astrophysique théorique, relève du Département des mathématiques et des sciences naturelles auprès de l'université d'Oslo. Il a été fondé par Svein Rosseland en 1934.

L'activité de ses groupes de recherche se concentre principalement sur deux pôles : la physique solaire (voire stellaire) et la cosmologie. Ses autres domaines de recherche sont l'astrophysique des plasmas et la mécanique céleste.

L'institut dispose de son propre bâtiment, la maison de Svein Rosseland, sis au campus universitaire Blindern à Oslo.

Historique

L'Observatoire

Avant 1934, l'ensemble des travaux astronomiques de l'université ont trait pour l'essentiel à l'observatoire de l'université (norvégien : Universitetsobservatoriet, abrégé en Observatoriet, soit l'Observatoire) situé au cœur d'Oslo. Les premiers aménagements pour l'observation de l'espace en 1815 accueillent le nouvellement titularisé professeur Christopher Hansteen, de la toute-nouvelle Université royale Frederick (renommée Université d'Oslo en 1939), un cabanon octogonal relégué au Fort Akershus, Christiania. Les travaux de construction débutent en 1831 sur un site d'observation élargi afin d'y inclure un logement de fonction pour Hansteen et sa famille. En 1833, à la fin des travaux, l'Observatoire devient officiellement le premier bâtiment construit par l'université.

L'Institut d'astrophysique théorique

Alors directeur de l'Observatoire, le professeur Svein Rosseland (nommé à ce poste en 1928) fait part de son pessimisme quant à l'avenir de l'infrastructure. Ainsi dans une lettre adressée à l'un de ses collègues :

Il se rend à l'observatoire de l'université Harvard en 1929, et y accepte une chaire professorale. Cependant, Sem Sæland, recteur de l'université d'Oslo voit ce départ comme une grande perte, d'autant que Rosseland est déjà une sommité internationale dans son domaine. Pour le faire revenir à Oslo, Sæland se démène afin de proposer à Rosseland une rallonge budgétaire pour l'astronomie, des projets d'infrastructures modernes pour l'université, ainsi qu'une rénovation totale de l'Observatoire. Rosseland accepte le marché et revient à Oslo en 1930. Le professeur norvégien contacte alors son homologue danois Niels Bohr, à Copenhague, qui vient de monter l'institut de physique théorique ce qui lui confère inspiration et idées de projet. Rosseland en conclut qu'un directeur devrait en permanence résider à l'institut. Selon le professeur, le travail n'est pas compatible avec des heures de bureau, et son directeur devrait toujours se montrer disponible sur place. Un concours d'architecture est annoncé, et le projet gagnant  est alors envoyé à la Fondation Rockefeller. À l'époque, sa proposition d'institut d'astrophysique théorique est du jamais-vu dans le monde. La Fondation répond le  : elle lui accorde 105 000 dollars pour lever de terre l'institut et 15 000 dollars pour l'achat d'équipement scientifique.

Le cabinet d'architectes de Finn Bryn et Johan Fredrik Ellefsen conçoivent les plans pour Rosseland à Blindern, le campus d'Oslo. La bâtisse est inaugurée le 1er juillet 1934 et est baptisée « Svein Rosselands hus''' » (« la maison de Svein Rosseland »). L'architecture est un modèle flagrant du style fonctionnaliste, en contraste avec les bâtiments alentours dédiés à la physique et à la chimie qui relèvent habituellement du  néo-classicissme architectural. Les scientifiques et la bibliothèque quittent l'Observatoire pour s'installer dans les nouveaux locaux. Les deux premiers étages et le sous-sol sont destinés à la recherche et à l'enseignement, tandis que Rosseland loge dans les trois étages supérieurs. Une plaque à l'honneur de la Fondation Rockefeller se trouve à l'entrée.

Au début, l'institut abrite Rosseland lui-même, son assistant Gunnar Randers , deux des fondateurs de la météorologie moderne : le doyen norvégien à la retraite, Vilhelm Bjerknes, et le professeur Halvor Solberg, ainsi que Carl Størmer, un professeur de mathématiques qui a également étudié les aurores boréales. La reconnaissance internationale de Rosseland a conduit à la visite d'éminents scientifiques tels que Martin Schwarzschild.

 Instruments, observatoires et télescopes
Dans ses sous-sols, l'institut a abrité l'Oslo Analyzer entre 1934 et 1954. Il s'agissait de l'analyseur différentiel le plus performant du monde qui a conservé ce titre jusqu'à quatre après sa création. Durant la seconde guerre mondiale, les pièces maîtresses de la machine avaient été enfouies dans le jardin derrière le bâtiment de l'institut pour les protéger des mains des nazis.

L'institut a disposé d'un observatoire solaire en dehors d'Oslo entre 1954 et 1987, l'Observatoire solaire de Harestua. Le complexe a servi de lieu de sorties éducatives pour des groupes scolaires une fois ses activités de recherches scientifiques. Par la suite, le grand télescope solaire européen'' a pris la relève. Après avoir répondu avec succès à une batterie de tests scientifiques en 1982, le télescope voit légalement le jour en 1983. l'infrastructure ne sera néanmoins jamais mise à profit pour la recherche ; les spécialistes de physique solaire de l'ITA ayant pris l'habitude de faire appel au télescope solaire suédois dès la capture de sa première lumière lors de son inauguration en 2002.

L'institut a contribué et utilisé l'imagerie solaire du Spectrographe et télescope à haute résolution (HRTS) du Laboratoire de recherche navale, lancé par fusées et même embarqué en navette spatiale entre 1975 et 1985.

L'Observatoire solaire et héliosphérique est lancé en 1995. L'institut fournit le système de tests au sol et l'équipement informatique,.

En 1988, c'est l'inauguration du Télescope optique nordique à La Palma. Sa réalisation est co-financée par la Norvège et sert aux astronomes de l'ITA.

En 2014, les travaux de recherche de l'ancien groupe de l'ITA dédié à la mécanique céleste servent à déterminer la trajectoire de la sonde spatiale Rosetta de l'ESA à l'approche de sa cible, la comète 67P/Churyumov–Gerasimenko.

L'institut prend la tête des contributions norvégiennes pour la mission Planck de l'ESA jusqu'à la finalisation du projet en 2018. Les chercheurs de l'institut ont permis d'analyser l'ensemble cartographique obtenu du fond diffus cosmologique (FDC).

Pôle d'excellence
Le groupe dédié à la physique solaire au sein de l'institut reçoit le statut officiel de pôle d'excellence norvégien pour la période 2017–2027 sous l'égide de Mats Carlsson.

Directeurs

Christopher Hansteen (1834–1861)
Carl Frederik Fearnley (1861–1990)
Hans Geelmuyden (1890–1919)
Jens Fredrik Schroeter (1919–1927)
Svein Rosseland (1928–35 pour l'Observatoire, 1935–1965 pour l'ITA)
Mats Carlsson (1997–2003 (?))
Per Barth Lilje (2003–2012)
Viggo Hansteen (2013–2017)
Per Barth Lilje (2017–)

Notes et références

Liens externes

Fondation en 1934
Université d'Oslo
Wikipédia:ébauche astronomie

Institutt for teoretisk astrofysikk


පාරේ ගමන් ගන්නා අයගේ පහසුව සඳහා මාර්ග දෙපස ඇති සලකුණු මාර්ග සංඥා ලෙස හැඳින්විය හැකිය.  බොහෝ රටවල බොහෝ සංඥා සමාන අර්ථය ගෙනෙ දීමට යොදා ගන්නා අතර ඒ ඒ රටවලට විශේෂ වූ සංඥාද ඇත. ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් ආවේණික වූ මාර්ග සංඥා ද ඇත.

පොදු
නවත්වනු (STOP) මෙය ලොව පුරා පිළිගත් මාර්ග සංඥාවකි.

සංඥා

මාර්ග සංඥා


Cromarea este o tehnică electrochimică prin care se depune un strat de crom metalic pe suprafața materialelor și se realizează pentru a conferi rezistență la coroziune, pentru a crește duritatea sau cu scop decorativ.

Crom trivalent
În cromarea cu crom trivalent, Cr3+ sau crom (III), principalele ingrediente sunt sulfatul de crom sau clorura de crom. Este o alternativă la cromarea cu crom hexavalent și se aplică în cromări ale elementelor decorative.

Crom hexavalent
În cromarea cu crom hexavalent, Cr6+ sau crom (VI), principalul ingredient folosit este trioxidul de crom. Este utilizată în cromarea decorativă și dură, împreună cu aliaje de cupru.

Note

Vezi și
 Galvanizare

Crom
Procese metalurgice
Protecție anticorozivă

Cromare


Das University College Cork (abgekürzt UCC, irisch Coláiste na hOllscoile Corcaigh)  ist eine Universität in der Stadt Cork in Irland. Das College, an dem über 21.000 Studierende lernen, ist Teil der National University of Ireland.

Der Campus des UCC befindet sich am südlichen Kanal des River Lee, an der Stelle, wo im Mittelalter ein vom Heiligen Finbarr gegründetes Kloster (Gill Abbey) und dessen Schule stand; daher ist das Motto der Hochschule "where Finbarr taught, let Munster learn" – "wo Finbarr lehrte, lasst Munster lernen."

Historisches
Das UCC wurde 1845 von Königin Victoria als Queen's College gegründet (zusammen mit der Queen's University Belfast und dem Queen's College Galway, heute NUI Galway) und ist damit (zusammen mit den o. g. Unis) nach dem Trinity College Dublin die zweitälteste Universität Irlands. Der erste Präsident der Universität war der irische Chemiker Robert Kane (1809–1890). Von den Akademikern des Queen's College ist George Boole (1815–1864) bekannt, der die nach ihm benannte boolesche Algebra begründete und der dort der erste Mathematikprofessor war. 1908 wurde das UCC unter seinem heutigen Namen als constituent college Teil der National University of Ireland und 1997 zur constituent university erhoben.

Studierende
Mitte 2023 waren über 24.000 Studierende eingeschrieben. 2018/2019 waren es 20.142 Studierende gewesen, davon 15.454 vor dem ersten Abschluss (undergraduate) und 4.688 danach (postgraduate). Dazu kamen noch 1.720 Kursteilnehmer in der Erwachsenenbildung (adult continuing education) und 1.005 Doktorandinnen und Doktoranden (PhD students). Über 4.000 Studierende kommen zurzeit aus dem Ausland.

Persönlichkeiten
 Siobhán Vernon (1932–2002), irische Mathematikerin und Hochschullehrerin; erste in Irland geborene Frau, die in Irland in reiner Mathematik promovierte, studierte und lehrte am UCC.

Sonstiges
Die Universität beherbergt mit ihren 27 Oghamsteine die größte Sammlung von Oghamsteinen in Irland.

Weblinks
 Website des University College Cork (irisch, englisch)

Einzelnachweise

Cork
Gegründet 1845
Organisation (Cork)
Bildung und Forschung in Cork

University College Cork


منفذ الملحقات الإضافية السريع  وتسمى أيضا PCI Express أو PCIe وهو معيار جديد نسبيا لبطاقات توسيع الحاسوب، والذي صمم ليحل محل منفذ الملحقات الإضافية (PCI) ومنفذ الملحقات الإضافية الممدود (PCI-X) ومنفذ الرسوميات السريع (AGP). وتم تقديمه من قبل شركة إنتل عام 2004 وهو أجدد معيار تم تسويقه للاستخدامات العادية.

و تستخدم في المنتجات الاستهلاكية والخادم والمنتجات الصناعية. وإن الفرق الملحوظ بينها وبين منفذ الملحقات الإضافية هو التحويل من طريقة الاتصال متوازي الاتصال المسلسل. وهي تستخدم أشكالا متعددة مثل البطاقة السريعة (ExpressCard) المستخدمة في الحواسيب المحمولة

نظرة عامّة

توجد عدة أنواع:
 PCI-Express x1
 PCI-Express x4
 PCI-Express x8
 PCI-Express x16
و من الممكن تركيب كرت من نوع PCI-Express x1 في أي مدخل من المداخل، ومن الممكن أيضاً تركب كرت من نوع PCI-Express x4 في المدخل من نوع PCI-Express x16، لكن كرت من نوع PCI-Express x16 لا يمكن تركيبه الا على نفس النوع من المدخل.

مراجع

وصلات خارجية

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2004
معايير الحاسوب
منظمات معايير
نواقل تسلسلية

منفذ الملحقات الإضافية السريع


The Wise River is a tributary of the Big Hole River, approximately 30 mi (48 km) long, in southwestern Montana in the United States. It rises in the Beaverhead National Forest in the Pioneer Mountains in Beaverhead County. It flows NNW through the mountains and joins the Big Hole near the town of Wise River.  The river has also been known as Elkhorn Creek.

The river is a popular destination for fly fishing. The Wise is a Class II river for stream access for recreational purposes.

See also

List of rivers of Montana
Montana Stream Access Law

References

Rivers of Montana
Rivers of Beaverhead County, Montana

Wise River


غادة عبد الرازق (6 يوليو 1970 -)، ممثلة مصرية.

حياتها

ولدت في كفر صقر في محافظة الجيزة في مصر، وهي الابنة الصغرى لوالدها محمد عبد الرازق الذي كان يشغل منصب نائب رئيس مجلس الدولة، لذا فقد كانت الطفلة المدللة لديه وتأثرت كثيرًا بوفاته وهي في سن الثانية عشر من عمرها. لها أخ شقيق يكبرها بثمانية أعوام يدعى خليل وشقيقة تدعى يسرية.

بعد أن انفصل والديها عن بعضهما البعض وتزوج كلاهما، أصبح لديها أخت غير شقيقة من والدها إسمها إيمان، وأخت غير شقيقة أيضا من والدتها وإسمها سوزان.

بعد وفاة والدها التي كانت الصدمة الأولى في حياتها، تولى شقيقها خليل مسؤولية رعايتها إلا أنه توفي بعد أربع سنوات من وفاة والدها في حادث سير في ألمانيا وكان في الخامس والعشرين من عمره وسببت وفاته صدمة أخرى في حياتها.

تلقت غادة عبد الرازق تعليمها في مدارس القاهرة، والتحقت بكلية العلوم قسم الحاسب الآلي، وتخرجت منها وحصلت على البكالوريوس.

بدأت حياتها الفنية من خلال الإعلانات التجارية، ثم ظهرت في عدد من الأفلام والمسلسلات بأدوار ثانية، شاركت في مسلسل عائلة الحاج متولي الذي كان الإنطلاقة الحقيقية لها كممثلة وتوالت مشاركاتها في أفلام ومسلسلات عديدة.

شاركت في تقديم البرامج التلفزيونية مثل ريا وسكينة (2008) ، بمشاركة الفنانة هالة فاخر. و طبق النجوم (2004) بالإضافة إلى مشاركتها عضو لجنة تحكيم عام 2015 في برنامج المواهب التمثيلية عرب كاستنغ مع كارمن لبس قصي خولي وباسل خياط.

كما شاركت أيضاً في عدد من المسرحيات وهي: (طرائيعو) مع محمد هنيدي، ومسرحية (حودة كرامة) مع أحمد آدم.

حياتها الخاصة

تزوجت غادة عبد الرازق عدة مرات أولها من رجل الأعمال السعودي "عادل قزاز" وكانت تبلغ من العمر 17 عاما، أنجبت غادة من عادل ابنتها الوحيدة "روتانا"، ثم تزوجت للمرة الثانية من رجل أعمال من بور سعيد إلا أن هذا الزواج انتهى بسرعة بسبب فرق السن الكبير بينهما.

كما تزوجت من "حلمي سرحان" ومن المنتج "وليد التابعي"، وفي عام 2012 تزوجت من محمد فودة والذي انفصلت عنه أيضا بعد زوج دام 8 أشهر دون أي أسباب شخصية.

جوائز
جائزة التمثيل دور ثاني في المهرجان القومي المصري عن دورها في فيلم "عن العشق والهوى" مع منى زكي وأحمد السقا.

أعمالها

المسلسلات

الأفلام

مسرحيات

 طرائيعو.
 دار الأيتام.
 حودة كرامة.

أدوار متعددة

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة الشرقية
مسلمون مصريون
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
ممثلات مصريات في القرن 21

غادة عبد الرازق


Fructul oprit este un serial românesc din categoria dramă psihologică, difuzat de televiziunea Antena 1, ce a avut premiera pe 15 ianuarie 2018. Primul sezon al serialului are la bază o adaptare liberă a romanului Așk-ı Memnu de Halit Ziya Ușaklıgil, din 1900, acțiunea fiind plasată în București, Snagov și Istanbul-ul modern.

Din distribuția "Fructul oprit" au făcut parte Carmen Tănase, Michaela Prosan, Petru Păun, Cristina Ciobănașu și Vlad Gherman.

Sinopsis

Sezonul 1 - "Cunoaște chipurile dragostei"

Serialul urmărește viețile membrilor familiei Caragea și Baicu Popovici. După moartea primei sale soții, Tudor decide să își refacă viața și se căsătorește cu Sonia Baicu Popovici (Michaela Prosan) o femeie mult mai tânără ca el, dar alături de care speră să-și găsească liniștea și să-și vindece rănile sufletului. Roxana Baicu-Popovici (Carmen Tănase) trece prin momente tragice când odată cu pierderea soțului, își pierde și statutul social. La rândul său, Sonia Baicu-Popovici suferă din cauza decesului tatălui său, găsind în Tudor Caragea persoana care să o înțeleagă și care să-i fie alături, poate pe vecie.
Sonia își schimbă principiile atunci când îl descoperă pe Alex Iova (Petru Păun) nesemnificativ la început, dar care pe parcurs dezvoltă o iubire intensă pentru ea. Alex luptă cu orice preț ca această iubire să se mențină cât mai vie.

Sezonul 2 - "Dincolo de măștile timpului"

Timpul este cel care schimbă, cel care transformă răul în bine sau binele în rău. Trecerea timpului lasă urme, răni și trăiri pe care tot el le vindecă și le face să dispară. Sezonul 2 din Fructul oprit urmărește evoluția personajelor la 6 ani de la întâmplările de la finalul primului sezon. Amnezică, Sonia își găsește iubirea în Adrian (Bogdan Albulescu), psihiatrul său și auto-intitulatul tată al fiului său, Victor (Călin Popescu). Ana Caragea (Cristina Ciobănașu) a renunțat la visul său de a deveni o pianistă de succes și s-a dedicat în totalitate fiicei sale și a lui Alex, Mara (Maria Nicole Nae).

Distribuție
 Michaela Prosan - Sonia Caragea (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Petru Păun - Alex Iova Caragea (principal sezonul 1 și sezonul 2)
Adrian Titieni - Tudor Caragea (principal sezonul 1)
 Carmen Tănase - Roxana Baicu-Popovici (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Cristina Ciobănașu - Ana Caragea (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Vlad Gherman - Ioan Popa (principal sezonul 1 și sezonul 2)
Marian Râlea - Vasile "Sile" Boască(principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Adriana Trandafir - Lina Boască (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Alina Chivulescu - Helen Descamps (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Tudor Roșu - Petru Caragea (principal sezonul 1)
 Ana Ciontea - Margareta "Margot" Caragea (principal sezonul 1 și sezonul 2)
Doru Ana - Dan Lăzărescu (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Adriana Șchiopu - Rodica Lăzărescu (principal sezonul 1)
Alina Pușcaș - Silvia Lăzărescu (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Conrad Mericoffer - Mihai Lăzărescu (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Doinița Oancea - Tanța (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Cosmina Dobrotă - Catia (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Ana Crețu - Camelia "Cami" Boască (principal sezonul 1 și sezonul 2)
 Bogdan Albulescu - Adrian Boască Barbu (principal sezonul 2)
 Bogdan Stanoevici - Marius Cristescu (principal sezonul 2)
 Maia Morgenstern - Magdalena Popa (principal sezonul 2)
 Mihai Călin - Mircea Adam (secundar sezonul 1, principal sezonul 2)
 Ioana Blaj - Izabela "Iza" Neagu (principal sezonul 2)
 Virginia Rogin - Doina Ursu (secundar sezonul 1, principal sezonul 2)
 Liviu Vârciu - Costică (secundar sezonul 1, principal sezonul 2)
 Bogdan Iancu - Petru Caragea (principal sezonul 2)
 Maria Nicole Nae - Mara Caragea (principal sezonul 2)
 Călin Popescu - Victor Barbu (principal sezonul 2)
 Victor Popescu - Traian Lăzărescu (principal sezonul 2)

Personaje secundare/episodice
 Cătălin Cățoiu - avocat Liviu Marga
 Ion Ion - dr. Eugen Stănescu (sezonul 1)
 Mădălina Anea - Ella Voicu (sezonul 1)
 Paul Chiribuță - Traian Baicu Popovici (sezonul 1)
 Vlad Vîlciu - Alin (sezonul 1)
 Cristina Juncu - Nicki (sezonul 1)
 Mădălina Craiu - Mara Caragea (sezonul 1)
 Emil Măndănac - Zlatan (sezonul 2)
 Grigore Adam - Traian Lăzărescu (sezonul 1)
 Gina Pistol - Gina Pistol (sezonul 2)
 Maria Buză - Șlibovița (sezonul 2)
 Emanuel Baroc - Fane (sezonul 2)
 Gabriel Ciocan - Bogdan "Suedezu" (sezonul 2)
 Oana Mosneagu - Bihter(sezonul 2)

Episoade

Controverse

În luna martie 2019, Antena Group a fost dată în judecată de Aycan Ece Yoren și Melek Gencoglu, scenaristele serialului turcesc "Așk-i Memnu" ("Iubire ascunsă") pentru că ar fi fost încălcat dreptul la proprietatea intelectuală asupra scenariilor. În primă instanță cele două au pierdut, însă au atacat decizia Tribunalului București la Curtea de Apel, iar instanța a admis apelul scenaristelor.

La 15 ianuarie 2020 Antena Group a fost obligată de Curtea de Apel să retragă de la difuzare serialul ,,Fructul Oprit", inclusiv de pe platforma Antena Play și să înceteze să exploateze această producție.

Până la decizia instanței serialul a fost distribuit de compania turcească Calinos Entertainment doar în America Latină și Arabia Saudită.

Referințe

Legături externe

Seriale de televiziune din 2018
Producții Antena 1
Seriale de televiziune Antena 1
Telenovele românești

Fructul oprit


Gale Gordon (born Charles Thomas Aldrich Jr., February 20, 1906 – June 30, 1995) was an American character actor who was Lucille Ball's longtime television foil, particularly as cantankerously combustible, tightfisted bank executive Theodore J. Mooney, on Ball's second television sitcom The Lucy Show. Gordon also appeared in I Love Lucy and had starring roles in Ball's successful third series Here's Lucy and her short-lived fourth and final series Life with Lucy.

Gordon was also a radio actor who played school principal Osgood Conklin in Our Miss Brooks, starring Eve Arden, in both the 1948–1957 radio series and the 1952–1956 television series. He also co-starred as the second Mr. Wilson in Dennis the Menace, replacing Joseph Kearns after he died.

Career

Radio
Born Charles Thomas Aldrich Jr. in New York City to vaudevillian Charles Thomas Aldrich and his wife, English actress Gloria Gordon, Gale Gordon's first big radio break came via the recurring roles of "Mayor La Trivia" and "Foggy Williams" on Fibber McGee and Molly, before playing Rumson Bullard on the show's successful spinoff, The Great Gildersleeve. Gordon and his character of Mayor La Trivia left the show during World War II when Gordon enlisted in the US Coast Guard, where he spent four years. He was the first actor to play the role of Flash Gordon, in the 1935 radio serial The Amazing Interplanetary Adventures of Flash Gordon. He also played Dr. Stevens in Glorious One.

From 1937 to 1939, he starred as "The Octopus" in the Speed Gibson adventure series. In 1949, Gordon recorded the pilot for The Halls of Ivy, starring in the program's title role of Dr. Todhunter Hall, the president of Ivy College. The pilot led to a radio series that aired from 1950 to 1952, but Ronald Colman replaced Gordon in the title role; Gordon later joined the cast as a replacement for Willard Waterman in the popular role of John Merriweather.

Gordon, in one of his few dramatic roles on radio, starred as erudite art importer, suave bachelor, and amateur sleuth Gregory Hood on The Casebook of Gregory Hood in 1946–47 on the Mutual Broadcasting Network. The show followed the same format—same sponsor, same writers, same storytelling formula—as the program it was originally a summer replacement for, The New Adventures of Sherlock Holmes. The Gregory Hood program was continued on the fall schedule for the subsequent season after the network failed to reach a contractual agreement with the estate of Sir Arthur Conan Doyle for the Sherlock Holmes franchise. It was cancelled by Mutual after one full season, but returned periodically on ABC in 1948 and following years, with other actors playing the title role.

In 1950, Gordon played John Granby, a former city dweller ineptly pursuing his dream of life on a farm, in the radio series Granby's Green Acres, which became the basis for the 1960s television series Green Acres. Gordon went on to create the role of pompous principal Osgood Conklin on Our Miss Brooks, carrying the role to television when the show moved there in 1952. In the interim, Gordon turned up as Rudolph Atterbury on My Favorite Husband, which starred Lucille Ball in a precursor to I Love Lucy.

Gordon and Ball had previously worked together on The Wonder Show, starring Jack Haley, from 1938 to 1939. The two had a long friendship as well as recurring professional partnership. Gordon also had a recurring role as fictitious Rexall Drugs sponsor representative Mr. Scott on yet another radio hit, The Phil Harris-Alice Faye Show, staying with the role as long as Rexall sponsored the show.  When the sponsor changed to RCA, the character simply switched employers.

Television
The widely acknowledged master of the "slow-burn" temper explosion in character, Gordon was the first pick to play Fred Mertz on I Love Lucy, but he was committed to Our Miss Brooks as well as being a regular on several other radio shows, and had to decline the offer (the role went to William Frawley). He appeared in two guest shots on the show: twice as Ricky Ricardo's boss, Alvin Littlefield, owner of the Tropicana Club where Ricky's band played, and later appeared as a judge on an episode of Lucy-Desi Comedy Hour.

In 1958, Gordon appeared as a regular in the role of department store co-owner Bascomb Bleacher Sr., on the NBC sitcom Sally, starring Joan Caulfield and Marion Lorne. He also appeared on the Walter Brennan ABC sitcom, The Real McCoys. Gordon had a co-starring role in the CBS television comedy Pete and Gladys. At this time, he guest starred with Pat O'Brien in the ABC sitcom, Harrigan and Son, the story of a father-and-son lawyer team. He also appeared on the CBS/Desilu sitcom, Angel, with Annie Fargé. On The Danny Thomas Show, he guest starred in seven episodes. In five, he played the landlord of the building where the Williams family lived. In 1962, Gordon appeared as different characters on two episodes of another ABC sitcom, The Donna Reed Show.

In 1962, Ball created The Lucy Show and planned to hire Gordon to play Theodore J. Mooney, the banker who was first Lucy Carmichael's executor and subsequently her employer, when she went to work in his bank. Gordon was under contract to play John Wilson (after the death of Joseph Kearns, who played George Wilson) on Dennis the Menace. Prior to Gordon's replacing Kearns on Dennis the Menace, the two had worked together on an old radio show, The Cinnamon Bear and also appeared with Eve Arden and Richard Crenna in Our Miss Brooks (1953–55), where Kearns first played Assistant Superintendent Michaels and later (in eight episodes) as Superintendent Stone, a role that he had played on radio.
When Dennis the Menace ended in spring 1963, Gordon joined The Lucy Show as Mr. Mooney for the 1963–64 season. (In the interim, Charles Lane played the similar Mr. Barnsdahl character for the 1962–1963 season.) The somewhat portly Gordon was surprisingly adept at physical comedy and could do a perfect cartwheel;  he did this on The Lucy Show and Here's Lucy, and again as a guest on The Dean Martin Show.

After the sale of Desilu Studios in 1968, Ball shut down The Lucy Show and retooled it into Here's Lucy and became her own producer and distributor. Gordon returned, this time as her blustery boss (and brother-in-law) Harrison Otis 'Uncle Harry' Carter at an employment agency that specialized in unusual jobs for unusual people. Essentially, it was just a continuation of the Lucy Carmichael/Mr. Mooney relationship, but with new names and a new setting.

Gordon had all but retired from acting when Here's Lucy ended in 1974, but Ball coaxed him out of retirement in 1986 to join her  for the short-lived series Life with Lucy. Gordon was the only actor to have co-starred or guest-starred in every weekly series, radio or television, Ball had done since the 1940s. His final acting appearance would be a reprise of Mr. Mooney in the first episode of Hi Honey, I'm Home! in 1991.

Beginning in 1949, Gordon and his wife lived in the tiny community of Borrego Springs, California (pop. 1,500) where he owned a ranch and several dogs. He was also honorary mayor of the town and commuted approximately  to and from Los Angeles every day when working for Ball.

Author, painter and rancher
In addition to acting, Gordon was an accomplished author, penning two books in the 1940s entitled Nursery Rhymes for Hollywood Babies and Leaves from the Story Trees, and two one-act plays.  After he and his wife purchased  in Borrego Springs, Gordon did much of the construction of the house and his art studio himself.  He also built and restored his own furniture on the property and used the land to become one of the few commercial carob growers in the United States. Gale Gordon: From Mayor of Wistful Vista to Borrego Springs, by Jim Manago, published by BearManor Media in 2016, is the first biography of Gordon.

Death
Gordon died of lung cancer on June 30, 1995, at the Redwood Terrace Health Center in Escondido, California, aged 89. Virginia Curley, his wife of nearly 60 years, had died in the same facility one month earlier. The couple had no children.

Awards
In 1999, Gordon was inducted posthumously into the Radio Hall of Fame, and for his contribution to radio he has a star on the Hollywood Walk of Fame at 6340 Hollywood Boulevard.

Selected film/TV/radio roles

 1942 Here We Go Again as Otis Cadwalader
 1948–1951 My Favorite Husband (TV series) as Mr. Rudolph Atterbury  (On Radio)
 1950 A Woman of Distinction 1952 Here Come the Nelsons as H.J. Bellows
 1952 I Love Lucy (two episodes) as Mr. Alvin Littlefield
 1953 Francis Covers the Big Town as District Attorney Evans
 1952–1956 Our Miss Brooks (TV series) as Osgood Conklin (also on radio)
 1956 Our Miss Brooks (Film) as Osgood Conklin
 1956 Climax! as Dr. Raymond Forrest
 1956-1957 The Box Brothers as Harvey Box
 1957–1958 Playhouse 90 as Ed Keller
 1958 Studio One as R.J. Fuller
 1958 The Lucy-Desi Comedy Hour as Judge
 1958 Rally 'Round the Flag, Boys! as Brigadier General W.A. Thorwald
 1959 Don't Give Up the Ship as Congressman Mandeville
 1959 The Real McCoys as P.T. Kirkland (one episode)
 1959 The 30 Foot Bride of Candy Rock as Raven Rossiter
 1960 Visit to a Small Planet as Bob Mayberry
 1961 All Hands on Deck as Commander Bintle
 1961 All in a Night's Work as Oliver Dunnin
 1961 Harrigan and Son as Merril Davis
 1960–1962 Pete and Gladys (TV series) as Uncle Paul Porter
 1962–1963 Dennis the Menace (TV series) as John Wilson
 1965 Sergeant Deadhead as Captain Weiskopf
 1967 The Danny Thomas Hour (TV series) as Baxter
 1963–1968 The Lucy Show (TV series) as Mr. Theodore J. Mooney
 1968 Speedway as R.W. Hepworth
 1968–1974 Here's Lucy (TV series) as Harrison Otis Carter
 1977 Lucy Calls the President (TV mMovie) as Omar Whittaker
 1977 The Honeymooners Christmas Special (TV movie) as Ralph's Boss
 1986 Life with Lucy as Curtis McGibbon
 1989 The 'Burbs as Walter Seznick
 1991 Hi Honey, I'm Home! as Mr. Theodore J. Mooney
 1991 The New Lassie'' as Horace Peterson

References

External links

Gale Gordon Archive

Gale Gordon biography on Everything Lucy
Gale Gordon radiography at Radio Gold Index

1906 births
1995 deaths
American male radio actors
American male stage actors
American male television actors
American male film actors
Deaths from lung cancer in California
American people of English descent
Male actors from New York City
United States Coast Guard personnel of World War II
20th-century American male actors
People from Borrego Springs, California

Gale Gordon


Ezgi ya da melodi (Yunanca: μελῳδία - melōidía) sözcüğü ses dizisi anlamına gelmektedir. Belli bir duyguyu yansıtması için yan yana getirilen notalar dizisine işaret etmektedir.

Duyguların anlatımı

Duygular sanatın her türü ile yansıtılabilir. Şiir, öykü, roman, destan, resim, mimari yapıt ile. Elbette müzik ile de. Dahası duyguların anlatımı bakımından müziğin eşsiz benzersiz bir güce sahip olduğu dahi söylenebilir. Bu güç müziği en eski sanat türü kılan nedendir. Gerçekten de müzik en eski sanat türü olmalıdır. İnsanların yaşadıkları en eski mağaralarda resimlere rastlanmış olması resmin en eski sanat türü olduğunu göstermez; müziğin böyle bir iz bırakabilme özelliğinden yoksun oluşu, onun en eski sanat türü oluşunun fark edilmesini engelleyen başlıca etkendir. Gene de farklı dilleri konuşan insanlar açısından müziğin ortak bir dil oluşturması değinilen konuda güçlü bir kanıt olarak değerlendirilebilir. Nitekim kendi diline benzemeyen dillerde söylenen müzikal yapıtlardan insanların hüzünlenebilmesi, bu sanat türünün bir ortak dil oluşu ve eskiliği konusunda sugötürmez bir kanıt sunmaktadır.

Ezginin İşlevi

Burada müzikal yapıtın hüzün yaratabilme özelliği, onun içerdiği ezgiden kaynaklanmaktadır; çünkü ezgi müziğin somutlaşmış ortak dilidir; o, sanat yapıtı olarak kendisini ortaya koyan müzikten başka bir varlık değildir.

Ezgi


Dandenong ist ein größerer Stadtteil von Melbourne, etwa 30 km südöstlich des Stadtzentrums. Es ist am Fuß der Dandenong Ranges gelegen.

In Dandenong befindet sich der Hauptsitz des Australian Taxation Office, der australischen Steuerbehörde und ein Alstom-Werk für Schienenfahrzeuge.

Geschichte
Vor der Besiedelung durch die Europäer war das Land von Aborigines vom Stamm der Woiwurrung bewohnt. Aus deren Sprache stammt der Begriff Tanjenong, der "hochaufragende Berge" bedeutet und sich wahrscheinlich auf die Dandenong Ranges bezieht. Von diesem ist der Name Dandenong abgeleitet.

1837 kam der Siedler Joseph Hawdon in das Gebiet und betrieb Viehzucht. Bald folgten ihm andere Siedler und es wurde eine Polizeiwache eingerichtet. 1848 eröffnete ein Postamt. Ende der 1850er Jahre wurde eine Straße nach Melbourne fertiggestellt und Dandenong wurde zu einer wichtigen Zwischenstation für Reisende ins Gippsland. Im Folgenden bildete sich eine Industrie; so wurden mehrere Sägewerke und Gerbereien gegründet und Holzkohle abgebaut. 1861 gab es im Ort 40 Häuser. Ab 1866 wurde ein Viehmarkt abgehalten und im Jahr 1890 wurde das Rathaus, Dandenong Town Hall, gebaut.

Nach dem Zweiten Weltkrieg siedelten sich viele Einwanderer aus Europa, besonders aus Italien und Griechenland an und Dandenong entwickelte sich zu einem wichtigen Industriezentrum der Region. In den späten 1960er Jahren wurde es ein Stadtteil von Melbourne.

Einzelnachweise

Stadtteil von Melbourne
Greater Dandenong City

Dandenong


NK Ravne-Zovik je hrvatski bosanskohercegovački nogometni klub iz Gornjeg Zovika.

Povijest

U sezoni 1995./96. igrali su Općinsku nogometnu ligu Ravne-Brčko.

Natjecali su se u 2. županijskoj ligi PŽ.

Izvori

Hrvatski nogometni klubovi u Bosni i Hercegovini
Nogometni klubovi u Brčko Distriktu

NK Ravne-Zovik


Hamborgs undergrundsbane (Hamburger U-bahn) er en undergrundsbane i Hamborg i Tyskland. Pr. december 2011 består systemet af 4 linjer med 99 stationer fordelt på 104,7 km med spor, Tysklands næstlængste efter Berlins undergrundsbane. Den bliver drevet af det lokale Hamburger Hochbahn AG. Netværket er integreret med tarifforbundet HVV (Hamburger Verkehrs-Verbund), og tilknyttet Hamburgs S-Bahnsystem.

Linjenet

Eksterne kilder og henvisninger

 Officielt websted
 100 års historie

Transport i Hamborg
Metrosystemer

U-Bahn Hamburg


Esta é a lista de presidentes do Instituto Nacional do Seguro Social (INSS).

Nova República (6.ª República)

Presidentes INSS

Lista de presidentes do Instituto Nacional do Seguro Social


Checo, chacombo o chaco es un instrumento de percusión afroperuano. Hecho instrumento en Zaña (Saña), un distrito de la provincia de Chiclayo, en la región Lambayeque, en la costa norte del Perú.

Descripción

El checo consiste en una calabaza esférica, ancha en los lados y achatada en las partes superior e inferior, de unos 60 cm de diámetro aproximadamente, con un orificio cuadrangular o circular en la parte posterior, se toca especialmente para acompañar el baile'tierra (baile de tierra) en Zaña, sin embargo su uso se ha extendido hacia los demás ritmos afroperuanos como el landó o el festejo.

El instrumentista puede sentarse sobre el instrumento (similar a como se toca el cajón) aunque esto no es recomendable debido a su pequeño tamaño. También se puede colocar entre las piernas, esta es la forma más común y difundida de tocarlo; se toca con la yema de los dedos, ya que dado el material, no requiere mucha fuerza para lograr una buena sonoridad.

Antecedentes

Si bien no se descarta su uso como instrumento desde épocas muy remotas, los registros gráficos empiezan a mediados del , cuando el pintor Ignacio Merino desarrolla la primera imagen del checo como instrumento y queda plasmado en la pintura donde se puede ver a un afrodescendiente tocándolo.

En el año 1938 el escritor José Mejía Baca visitó el pueblo de Zaña y participó en una jarana, para luego relatar con brillantez cómo se tocaba un checo.

En el año 1979, el gran cantautor peruano Arturo "Zambo" Cavero junto al famoso artista Abelardo Vásquez Díaz tocaron un checo y una angara (instrumento similar al checo pero de tamaño muy superior) en Lima.

A partir de fines de la década de 1980 del , diversos destacados percusionistas empiezan a introducir el checo como instrumento en sus giras y conciertos, gran difusora de esta labor es la artista, cantante y compositora Susana Baca.

En la actualidad existen diversos esfuerzos e iniciativas de grupos artísticos e investigadores culturales, por revalorar el checo. Se reconoce el esfuerzo al grupo musical de la costa norte peruana "Llampallec" por difundir el checo, con su reconocida calidad musical, así mismo de la Peña Lambayecana. Por otra parte, diversos artistas de la costa peruana desarrollan valiosas iniciativas en torno al checo en Europa y Norteamérica, desde la década de 1990.

Patrimonio Cultural de la Nación

El uso del instrumento musical checo, referente de la identidad del distrito de Zaña, en la región Lambayeque, ha sido declarado por el Ministerio de Cultura como Patrimonio Cultural de la Nación, esto a través de la Resolución Viceministerial N° 716-2011.

El documento señala: "El uso tradicional del checo involucra la transmisión de saberes musicales en términos de patrones rítmicos, géneros musicales y usos sociales asociados a su interpretación"

Se tiene conocimiento de que desde el 2005, los pobladores del distrito de Zaña junto al Museo Afroperuano Local han llevado a cabo diversas actividades con el fin de generar acciones de puesta en valor, difusión y sentido de identificación en el uso del checo.

Referencias

Enlaces externos
 Vídeo demostración del sonido de la angara
 Entrega de checos al Museo Afroperuano
Antropología Audiovisual: Recuperación de la música y las danzas afroperuanas, el "Baile tierra"

Instrumentos de percusión
Idiófonos
Instrumentos musicales de Perú
Música afroperuana
Cultura del departamento de Lambayeque
Patrimonio Cultural Inmaterial del Perú

Checo (percusión)


ප්‍රොයිඩ්ගේ සිද්ධාන්ත අනුව අධි අහංභාවය(Super-ego)  යනු පියෙකු වැනි චරිතය සහ සංස්කෘතික නියාමකයන් සමාග්‍රහණය කිරීමයි. අධි අහංභාවය ආශාවන්ට විරුද්ධව නැගී සිටී. එනම් egoවලට ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහස දරයි. එමනිසා  අධි අහංභාවය යනු අපගේ සදාචාරය සහ නීති විරෝධී ක්‍රියා නිෂේධනය කරන සිහි බුද්ධියක් ලෙස හැඳින්විය හැක. මෙය ගොඩ නැගෙන්නේ ළදරුවාගේ මවට ඇති ඇල්ම ක්‍රමයෙන් අඩු වීමත් සමගය. එනම් කුඩා දරුවාම තම මව කෙරෙහි ඇති ආදරය, බිය නැති කරීමට සාර්ථක ලෙස යොදා ගැනීමට නොහැකි වූ කළ පීතෘ චරිතය සමාග්‍රහණය කර ගැනීමත් සමග අධි අහංභාවය සිත තුළ බිහි වෙයි.

අධි අහංභාවය පීතෘ චරිතය වැන්නක් ආදේශ කර ගත්ත ද , ළදරුවා මවට දක්වන බැඳීම ප්‍රබල නම් හෝ එය ඉතා වේගයෙන් යටපත් කර දැමීමට නතු වේ නම් (ආගමික, පාලන, ඉගැන්වීම් සහ කියවීම්වල බලපෑ‍ම නිසා) (ego) අහංභාවයට වඩා අධි අහංභාවය පාලන බලය රඳා ගනී. එය ඥානාත්මක හෝ විඥාන වැරදි හැඟීමක් වැනි අයුරින් නිරූපණය විය හැක.

සිග්මන්ඩ් ප්‍රොයිඩ් විසින් ශිෂ්ටාචාර සම්භවය සහ එහි අතෘප්තිය පිළිබඳ කටයුතු කළ අතර සංස්කෘතිමය අධි අහංභාවය පිළිබඳ  සංකල්පයක් ගොඩ නගන ලදී.අධි අහංභාවය සහ ඉඩිපස් සංකීර්ණය ලිංගිකත්වය වැඩිපුර යොදා ගැනීම නිසා විවේචනයට ලක්වී ඇත. කාන්තාව පුමගකරණයට ලක් වී ඇති නිසා පියා සමග ප්‍රතිබද්ධ වීම දුර්වල වෙයි.  එම නිසා ඇතිවන අධි අහංභාවය දුර්වල අතර සදාචාර විරෝධ සහ ලිංගිකත්වයේ ගැටළු ඇති වීම පහසුවෙන් ලක් වේ.

උපරිම අහංභාවය හෝ අධි අහංභාවය (Super-ego)


La région de bien-être de Finlande-Propre (en ) est un organisme public indépendant des municipalités et de l'État chargé des services sociaux, de santé et de secours en Finlande-Propre.
C'est l'une des 23 régions de bien-être de Finlande.

Municipalités
La région compte 27 municipalités, dont 11 villes.

  Aura
  Kaarina
  Kemiönsaari
  Koski Tl
  Kustavi
  Laitila
  Lieto
  Loimaa
  Marttila
  Masku
  Mynämäki
  Naantali
  Nousiainen
  Oripää

  Paimio
  Parainen
  Pyhäranta
  Pöytyä
  Raisio
  Rusko
  Salo
  Sauvo
  Somero
  Taivassalo
  Turku
  Uusikaupunki
  Vehmaa

Services
La responsabilité légale de l'organisation des services sociaux et de santé et de secours passera des municipalités à la région de bien-être de Finlande-Propre à partir du 1er janvier 2023.

Soins de santé
Les municipalités font partie du district hospitalier de Finlande-Propre.
La région est servie par le centre hospitalier universitaire de Turku.

Opérations de secours
En termes d'opérations de secours d'urgence, les municipalités de la région de bien-être de Finlande-Propre dépendent soit du service de secours de Finlande-Propre.

Politique et administration
Les élections régionales finlandaises de 2022 ont eu lieu le 23 janvier 2022 afin de désigner pour la première fois les 79 conseillers régionaux élus pour 3 ans pour administrer la région de services du bien-être de Finlande-Propre.
La répartition des voix et des sièges sont les suivantes :

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Régions de bien-être

Liens externes
 vshyvinvointialue

Finlande-Propre
Finlande-Propre

Région de bien-être de Finlande-Propre


Terrain or relief (also topographical relief) involves the vertical and horizontal dimensions of land surface. The term bathymetry is used to describe underwater relief, while hypsometry studies terrain relative to sea level. The Latin word  (the root of terrain) means "earth."

In physical geography, terrain is the lay of the land. This is usually expressed in terms of the elevation, slope, and orientation of terrain features. Terrain affects surface water flow and distribution. Over a large area, it can affect weather and climate patterns.

Importance
The understanding of terrain is critical for many reasons:
 The terrain of a region largely determines its suitability for human settlement: flatter alluvial plains tend to have better farming soils than steeper, rockier uplands.
 In terms of environmental quality, agriculture, hydrology and other interdisciplinary sciences; understanding the terrain of an area assists the understanding of watershed boundaries, drainage characteristics, drainage systems, groundwater systems, water movement, and impacts on water quality. Complex arrays of relief data are used as input parameters for hydrology transport models (such as the Storm Water Management Model or DSSAM Models) to allow prediction of river water quality.
 Understanding terrain also supports soil conservation, especially in agriculture. Contour ploughing is an established practice enabling sustainable agriculture on sloping land; it is the practice of ploughing along lines of equal elevation instead of up and down a slope.
 Terrain is militarily critical because it determines the ability of armed forces to take and hold areas, and move troops and material into and through areas. An understanding of terrain is basic to both defensive and offensive strategy. The military usage of "terrain" is very broad, encompassing not only landform but land use and land cover, surface transport infrastructure, built structures and human geography, and, by extension under the term human terrain, even psychological, cultural, or economic factors.

 Terrain is important in determining weather patterns. Two areas geographically close to each other may differ radically in precipitation levels or timing because of elevation differences or a rain shadow effect.
 Precise knowledge of terrain is vital in aviation, especially for low-flying routes and maneuvers (see terrain collision avoidance) and airport altitudes. Terrain will also affect range and performance of radars and terrestrial radio navigation systems. Furthermore, a hilly or mountainous terrain can strongly impact the implementation of a new aerodrome and the orientation of its runways.

Relief
Relief (or local relief) refers specifically to the quantitative measurement of vertical elevation change in a landscape. It is the difference between maximum and minimum elevations within a given area, usually of limited extent. A relief can be described qualitatively, such as a "" or "" plain or upland. The relief of a landscape can change with the size of the area over which it is measured, making the definition of the scale over which it is measured very important. Because it is related to the slope of surfaces within the area of interest and to the gradient of any streams present, the relief of a landscape is a useful metric in the study of the Earth's surface. Relief energy, which may be defined inter alia as "the maximum height range in a regular grid", is essentially an indication of the ruggedness or relative height of the terrain.

Geomorphology

Geomorphology is in large part the study of the formation of terrain or topography. Terrain is formed by concurrent processes operating on the underlying geological structures over geological time:
 Geological processes: migration of tectonic plates, faulting and folding, mountain formation, volcanic eruptions, etc.
 Erosional processes: glacial, water, wind, chemical and gravitational (mass movement); such as landslides, downhill creep, flows, slumps, and rock falls.
 Extraterrestrial: meteorite impacts.

Tectonic processes such as orogenies and uplifts cause land to be elevated, whereas erosional and weathering processes wear the land away by smoothing and reducing topographic features. The relationship of erosion and tectonics rarely (if ever) reaches equilibrium. These processes are also codependent, however the full range of their interactions is still a topic of debate.

Land surface parameters are quantitative measures of various morphometric properties of a surface. The most common examples are used to derive slope or aspect of a terrain or curvatures at each location. These measures can also be used to derive hydrological parameters that reflect flow/erosion processes. Climatic parameters are based on the modelling of solar radiation or air flow.

Land surface objects, or landforms, are definite physical objects (lines, points, areas) that differ from the surrounding objects. The most typical examples airlines of watersheds, stream patterns, ridges, break-lines, pools or borders of specific landforms.

Digital terrain model

See also

 Applications of global navigation satellite systems (GNSS)
 Cartographic relief depiction (2D relief map)
 Geographic information system (GIS)
 Geomorphometry
 Hypsometry
 Isostasy
 Physical terrain model
 Relief ratio
 Subterranea
 Terrain awareness and warning system
 Terrane
 Topography

References

Bibliography

Further reading
 Boots on the ground. On military terrain from the perspective of the combat soldier. By Derek Gregory

External links
 Google Maps
 Bing Maps

Physical geography
Topography
Vertical datums

Terrain


Villamartín de la Abadía es una localidad del municipio de Carracedelo, en la comarca de El Bierzo, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España).

Situación

Se encuentra a orillas del río Cúa.

Confina con las localidades de Villadecanes, Otero, Toral de los Vados, Carracedo del Monasterio, Villanueva de la abadía y Carracedelo.

Evolución demográfica

Referencias

Localidades de El Bierzo Bajo
Localidades de Carracedelo

Villamartín de la Abadía


Jatropheae, biljni tribus iz porodice mlječikovki. Obuhvaća 4  ili više rodova (8) iz Afrike i Amerike. Dio je potporodice Crotonoideae.

Rodovi
 Jatropha L. (191 spp.)
 Chlamydojatropha Pax & K. Hoffm. (1 sp.)
 Joannesia Vell. (2 spp.)
 Vaupesia R. E. Schult. (1 sp.)

Neki autori uključuju u nju i rodove:
 Annesijoa Pax & K.Hoffm.
 Deutzianthus Gagnep.
 Leeuwenbergia Letouzey & N.Hallé
 Oligoceras Gagnep.

Izvori

Vanjske poveznice

Crotonoideae

Jatropheae


José Manuel Cortina y García, más conocido como José Manuel. Nació el , en San Diego y Núñez, Pinar del Río, Cuba, murió . Fue un político, abogado y periodista cubano.

Cortina es el hijo de Constantino de Cortina y Arteaga, un agricultor de ascendencia vasca, y de María Luisa García y Gutiérrez.

En 1898 se gradúa del Colegio de Belén; y se recibe en el año 1903 como abogado. Cortina escribió para varias revista de esa época, Democracia, El Mundo, La Lucha, La Revista de Derecho, y La Nación.

En 1908, Cortina es elegido representante en la cámara baja, siendo después elegido senador. Trabajó como secretario en la presidencia de Alfredo Zayas y Alfonso. 1927 fue delegado de la Liga Nacional, años después, en la presidencia de Miguel Mariano Gómez trabaja como ministro exterior de cuba desde 1936-1937 y, luego en el gobierno de Fulgencio Batista, año 1940-1942. A principio de la década del treinta, Cortina contribuyó en la eliminación de la Enmiendad Platt. También sirvió como presidente del comité bajo la dirección de Carlos Márquez Sterling en el convento, que creó la Constitución cubana de 1940. Entre sus publicaciones, es muy conocido por «Ideales Internacionales de Cuba».

José Manuel Cortina y García, es considerado unos de los oradores y diplomático más notable de la isla. Él tuvo dos haciendas, una en Arroyo Naranjo y la otra en Pinar del Río, su familia también tuvo propiedades en la provincia de Camagüey. Todas sus tierras fueron confiscada por el gobierno de Fidel Castro. Unas de sus propiedades, las Cueva de los Portales; ubicada en municipio La Palma, Pinar del Río fue confiscada por la revolución cubana en 1959 y, declarada en 1987 "Monumento Nacional de los Cubanos".

Familia
Cortina se casó con María Josefa Corrales, quien fue su primera esposa y con la que tuvo cuatro hijos, Ofelia, Esther, José Manuel Jr. y Humberto.

Después se casó con su segunda esposa, Adela Ramírez y Blanco, con esta tuvo un hijo, Aníbal. Aníbal tuvo seis hijos, Aníbal José, María Elena, José Antonio, quien murió, Jorge Alberto, Ana María, Ignacio Agustín. Aníbal tuvo dieciséis nietos. Aníbal se retiró de una exitosa carrera de abogado y economista.

Su amor de adolescencia fue Leocardia de la Concepción de Verna y Peñas, quien nació  y murió 1982.

Diplomáticos de Cuba
Embajadores de Cuba
Nacidos en Miami

José Manuel Cortina


El bulbul de Lorenz (Phyllastrephus lorenzi) es una especie de ave paseriforme de la familia Pycnonotidae propia del África oriental. Puede ser encontrada en los siguientes países: República Democrática del Congo y Uganda.

Su hábitat natural son los bosques húmedos tropicales húmedas. Está amenazada por pérdida de hábitat.

Referencias

Enlaces externos

Phyllastrephus lorenzi en Avibase.org

lorenzi
Aves de África Oriental
Animales descritos en 1914
Taxones descritos por Moriz Sassi

Phyllastrephus lorenzi