In the mathematical field of functional analysis there are several standard topologies which are given to the algebra  of bounded linear operators on a Banach space .

Introduction

Let  be a sequence of linear operators on the Banach space . Consider the statement that  converges to some operator  on .
This could have several different meanings:
 If , that is, the operator norm of  (the supremum of , where  ranges over the unit ball in  ) converges to 0, we say that  in the uniform operator topology.
 If  for all , then we say  in the strong operator topology.
 Finally, suppose that for all  we have  in the weak topology of . This means that  for all continuous linear functionals  on . In this case we say that  in the weak operator topology.

List of topologies on B(H)

There are many topologies that can be defined on  besides the ones used above; most are at first only defined when  is a Hilbert space, even though in many cases there are appropriate generalisations.
The topologies listed below are all locally convex, which implies that they are defined by a family of seminorms.

In analysis, a topology is called strong if it has many open sets and weak if it has few open sets, so that the corresponding modes of convergence are, respectively, strong and weak.
(In topology proper, these terms can suggest the opposite meaning, so strong and weak are replaced with, respectively, fine and coarse.)
The diagram on the right is a summary of the relations, with the arrows pointing from strong to weak.

If  is a Hilbert space, the Hilbert space  has a (unique) predual ,
consisting of the trace class operators, whose dual is .
The seminorm  for w positive in the predual is defined to be
.

If  is a vector space of linear maps on the vector space , then  is defined to be the weakest topology on  such that all elements of  are continuous.

 The norm topology or uniform topology or uniform operator topology is defined by the usual norm ||x|| on . It is stronger than all the other topologies below.
 The weak (Banach space) topology is , in other words the weakest topology such that all elements of the dual  are continuous. It is the weak topology on the Banach space . It is stronger than the ultraweak and weak operator topologies. (Warning: the weak Banach space topology and the weak operator topology and the ultraweak topology are all sometimes called the weak topology, but they are different.)
 The Mackey topology or Arens-Mackey topology is the strongest locally convex topology on  such that the dual is , and is also the uniform convergence topology on , -compact convex subsets of . It is stronger than all topologies below.
 The σ-strong-* topology or ultrastrong-* topology is the weakest topology stronger than the ultrastrong topology such that the adjoint map is continuous. It is defined by the family of seminorms  and  for positive elements  of . It is stronger than all topologies below.
The σ-strong topology or ultrastrong topology or strongest topology or strongest operator topology is defined by the family of seminorms  for positive elements  of . It is stronger than all the topologies below other than the strong* topology. Warning: in spite of the name "strongest topology", it is weaker than the norm topology.)
The σ-weak topology or ultraweak topology or weak-* operator topology or weak-* topology or weak topology or ) topology is defined by the family of seminorms |(w, x)| for elements w of . It is stronger than the weak operator topology. (Warning: the weak Banach space topology and the weak operator topology and the ultraweak topology are all sometimes called the weak topology, but they are different.)
 The strong-* operator topology or strong-* topology is defined by the seminorms ||x(h)|| and ||x*(h)|| for . It is stronger than the strong and weak operator topologies.
 The strong operator topology (SOT) or strong topology is defined by the seminorms ||x(h)|| for . It is stronger than the weak operator topology.
 The weak operator topology (WOT) or weak topology is defined by the seminorms |(x(h1), h2)| for . (Warning: the weak Banach space topology, the weak operator topology, and the ultraweak topology are all sometimes called the weak topology, but they are different.)

Relations between the topologies

The continuous linear functionals on  for the weak, strong, and strong* (operator) topologies are the same, and are the finite linear combinations of the linear functionals
(xh1, h2) for .
The continuous linear functionals on  for the ultraweak, ultrastrong, ultrastrong* and Arens-Mackey topologies are the same, and are the elements of the predual .

By definition, the continuous linear functionals in the norm topology are the same as those in the weak Banach space topology.
This dual is a rather large space with many pathological elements.

On norm bounded sets of , the weak (operator) and ultraweak topologies coincide. This can be seen via, for instance, the Banach–Alaoglu theorem.
For essentially the same reason, the ultrastrong
topology is the same as the strong topology on any (norm) bounded subset of .
Same is true for the Arens-Mackey topology, the ultrastrong*, and the strong* topology.

In locally convex spaces, closure of convex sets can be characterized by the continuous linear functionals. Therefore, for a convex subset  of , the conditions that  be closed in the ultrastrong*, ultrastrong, and ultraweak topologies are all equivalent and are also equivalent to the conditions that
for all ,  has closed intersection with the closed ball of radius  in the strong*, strong, or weak (operator) topologies.

The norm topology is metrizable and the others are not; in fact they fail to be first-countable.
However, when  is separable, all the topologies above are metrizable when restricted to the unit ball (or to any norm-bounded subset).

Topology to use

The most commonly used topologies are the norm, strong, and weak operator topologies.
The weak operator topology is useful for compactness arguments, because the unit ball is compact by the Banach–Alaoglu theorem.
The norm topology is fundamental because it makes  into a Banach space, but it is too strong for many purposes; for example,  is not separable in this topology.
The strong operator topology could be the most commonly used.

The ultraweak and ultrastrong topologies are better-behaved than the weak and strong operator topologies, but their definitions are more complicated, so they are usually not used unless their better properties are really needed.
For example, the dual space of  in the weak or strong operator topology is too small to have much analytic content.

The adjoint map is not continuous in the strong operator and ultrastrong topologies, while the strong* and ultrastrong* topologies are modifications so that the adjoint becomes continuous. They are not used very often.

The Arens–Mackey topology and the weak Banach space topology are relatively rarely used.

To summarize, the three essential topologies on  are the norm, ultrastrong, and ultraweak topologies.
The weak and strong operator topologies are widely used as convenient approximations to the ultraweak and ultrastrong topologies. The other topologies are relatively obscure.

See also

References

 Functional analysis, by Reed and Simon,
 Theory of Operator Algebras I, by M. Takesaki (especially chapter II.2)

Functional analysis
Topological vector spaces

Operator topologies


Mihai-Cătălin Botez () este un deputat român, ales în 2016.

Activitate politică
În prezent, Mihai-Cătălin Botez este președintele filialei județene Vaslui a partidului Uniunea Salvați România.

În Parlamentul României, face parte din Comisia pentru Politică Economică, Reformă și Privatizare.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Uniunii Salvați România
Bârlădeni
Deputați români 2020-2024

Mihai-Cătălin Botez


«Chasse» es el segundo maxi sencillo de la cantante japonesa de I've Sound, Kaori Utatsuki. La canción titular de este sencillo fue utilizada como tercera canción de cierre de la conocida la serie de anime Hayate no Gotoku!.

Este sencillo fue publicado el 21 de noviembre de 2007, y al igual que el sencillo anterior, fue publicado con el sello Geneon Entertainment y publicado primero en una edición limitada de CD y DVD, y una edición regular solamente de CD. El DVD de la edición limitada contiene el videoclip promocional de la canción titular del sencillo, además del making de dicha canción.

El éxito comercial de este disco, fue limitado, pues solo vendió 4.984 copias entrando en el puesto trigésimo de la lista de sencillos del Oricon, la lista oficial de ventas japonesa.

Canciones
«Chasse»
Letra: KOTOKO
Composición: Kazuya Takase
Arreglos: Tomoyuki Nakazawa y Maiko Iuchi
«Change of heart»
Letra: Kaori Utatsuki
Composición y arreglos: Maiko Iuchi
«Chasse» (Instrumental)
Composición: Kazuya Takase
Arreglos: Tomoyuki Nakazawa y Maiko Iuchi
«Change of heart» (Instrumental)
Composición y arreglos: Maiko Iuchi

Referencias

Sencillos de 2007
Sencillos de Kaori Utatsuki

Chasse (canción)


Events from the year 1772 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Governors
Governor of the Province of Quebec: Guy Carleton
Governor of Nova Scotia: Lord William Campbell
Commodore-Governor of Newfoundland: Molyneux Shuldham, 1st Baron Shuldham
Governor of St. John's Island: Walter Patterson

Events
 Samuel Hearne explores Coppermine River to Arctic Ocean.
 HBC Mathey Cocking, to Blackfeet country west of Eagle Hills.
 The Hudson's Bay Company opens Cumberland House on the Saskatchewan River.
 James Cook and George Vancouver explore the northwest coast of America.
 The Yorkshire emigration begins with the arrival of 62 passengers aboard The Duke of York.

Births

Deaths
 September 30: Jean-Louis Le Loutre, priest, Spiritan, and missionary (born 1709)

Historical documents
Solicitor General suggests rules affecting government, religion (including Jesuits), property and justice, as well as agreements under French regime

With no Quebec "plan of laws" submitted, former attorney general Francis Maseres says "every thing relating to that province seems to be in suspense"

Nearly 60 Quebec City "subscribers" agree to weigh Portugal gold coins received and deduct uniform amount from value of any that have been debased

Dangerous fire spreading from Quebec City seminary is stopped by effectiveness of garrison soldiers, well-supplied "engines" and alert citizens

Soldier of 52nd Regiment warns public not to accommodate his wife, "Eloped[...]and, as I am inform'd, is living with[...]a Soldier in the 60th Regiment"

Musician Guillaume de Vaut-Court of Paris, performing in Upper-Town, retails his compositions of "Simple Counter-point" and music for concerts to hire

Liverpool couple Deborah Cuffy, "negro free woman," and Irishman John Carroll told by magistrates to "take each other in our presence, which they did"

Notice that Black woman named "Thursday" is missing in Halifax, where "her Master" John Rock offers $2 reward plus costs for her return

Quebecker will teach "Small Sword, Cut & Thrust, after the best completest manner," as well as French and "Dancing after the newest and best Mode"

Because of limited transportation in region of Campobello and Passamaquoddy, justices of the peace to hold semi-annual general sessions court there

Molyneux Shuldham governor of Newfoundland and Labrador from Hudson Strait to St.-Jean River near Anticosti Island, plus it and Magdalen Islands

Inuit in London stunned at first, but "admiration increased in proportion" to their understanding of "the use, beauty, and mechanism of what they saw"

"Tumbling over each other in glorious confusion" - George Cartwright plays games with Inuit in Labrador, including threading-the-needle and leapfrog

William Johnson satisfies Mississaugas after they complain about "David Ramsey, an Indian trader," who killed several of their people near Niagara

Detroit commandant Philip Dejean praised for "unwearied endeavours" to bring confessed killer of merchant at Detroit to face justice in Quebec City

"Indian Leaders" retain respect of both Hudson's Bay Company and Indigenous people with displays of influence and bouts of intensive begging

"She built the hut in which we found her" - Resourceful Dogrib woman survives alone for months after escaping Athabascans (Note: "savages" used)

"Had the vanity to think that I could have kept pace" - Snowshoe speedster Samuel Hearne is no match for swiftness of bison running in deep snow

Royal Society member notes Hudson Bay sturgeon, burbot, "gwiniad" (called "tickomeg" locally) "and a new fish called the Sucker at Hudson's Bay"

"New voyage which is intended to be made to the South Seas" is expected to throw new light on discovery of Northwest Passage

References

Canada
72

1772 in Canada


Jean Joseph Denis Pronovost (* 18. Dezember 1945 in Shawinigan Falls, Québec) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler und -trainer, der in seiner aktiven Zeit von 1964 bis 1982 unter anderem für die Pittsburgh Penguins, Atlanta Flames und Washington Capitals in der National Hockey League gespielt hat. Seine Brüder Claude, André und Marcel waren ebenfalls professionelle Eishockeyspieler.

Karriere
Jean Pronovost begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Niagara Falls Flyers, für die er von 1964 bis 1966 in der Juniorenliga der Ontario Hockey Association aktiv war. Anschließend spielte der Flügelspieler zwei Jahre lang für die Profimannschaft der Oklahoma City Blazers in der Central Professional Hockey League, stand jedoch bei den Boston Bruins aus der National Hockey League unter Vertrag. Diese verkauften ihn im Mai 1968 gemeinsam mit John Arbour an die Pittsburgh Penguins.

Nach dem Wechsel stand er von 1968 bis 1978 für die Pittsburgh Penguins in der NHL auf dem Eis, bei denen er zu den Führungsspielern und regelmäßig – als Teil der "Century Line" mit Lowell MacDonald und Syl Apps junior – zu den mannschaftsinternten Topscorern gehörte. In seiner Zeit in Pittsburgh nahm er vier Mal in Folge am NHL All-Star Game teil (1975, 1976, 1977 und 1978). Am 6. September 1978 wurde er im Tausch gegen Gregg Sheppard zu den Atlanta Flames transferiert, für die er zwei Jahre lang spielte. Als das Franchise anschließend umgesiedelt wurde, verkaufte ihn das Nachfolgeteam Calgary Flames an die Washington Capitals. Bei den Capitals spielte er ebenfalls zwei Jahre lang, wobei er in der Saison 1981/82 hauptsächlich für deren Farmteam Hershey Bears in der American Hockey League auf dem Eis stand. Anschließend beendete er seine aktive Karriere im Alter von 36 Jahren.

Von 1994 bis 1996 war Pronovost Cheftrainer der Cataractes de Shawinigan aus der kanadischen Juniorenliga QMJHL. In der Saison 1996/97 betreute er in gleicher Funktion die Rafales de Québec aus der International Hockey League. Zuletzt war er in der Saison 2000/01 für das QMJHL-Team Huskies de Rouyn-Noranda als Cheftrainer tätig.

Erfolge und Auszeichnungen
 1975 NHL All-Star Game
 1976 NHL All-Star Game
 1977 NHL All-Star Game
 1978 NHL All-Star Game
 1996 Trophée Ron Lapointe

NHL-Statistik

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeyspieler (Niagara Falls Flyers, 1960–1972)
Eishockeyspieler (Oklahoma City Blazers, 1965–1972)
Eishockeyspieler (Hershey Bears)
Eishockeyspieler (Atlanta Flames)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Penguins)
Eishockeyspieler (Washington Capitals)
Eishockeytrainer (Kanada)
Person (Cataractes de Shawinigan)
Person (Rafales de Québec)
Person (Huskies de Rouyn-Noranda)
Kanadier
Geboren 1945
Mann

Jean Pronovost


Konyaspor, veya sponsorluk anlaşması gereği TÜMOSAN Konyaspor Türkiye'nin Konya şehrinde 1922 yılında kurulan spor kulübü. Süper Lig'de mücadele etmektedir. İç saha maçlarını 42.042 kişilik Konya Büyükşehir Belediye Stadyumu'nda oynamaktadır.

Kulüp 22 Haziran 1922 tarihinde Konya Gençlerbirliği adıyla kurulmuştur. 1965 yılında ise Meramspor, Selçukspor ve Çimentospor ile birleşerek Konyaspor adını almıştır.

Tarihçe
1922 yılında Konya'da Konya Gençlerbirliği adıyla kurulmuştur. Konya Ligi şampiyonu olarak Türk futbol tarihindeki ilk ülke şampiyonası olan 1924 Türkiye Futbol Şampiyonası'na katılmıştır. 1965 yılında profesyonel liglerde Konya şehrini tek takımın temsil edeceği yönünde federasyondan gelen talimat doğrultusunda Konya Gençlerbirliği; Meramspor, Selçukspor ve Çimentospor ile birleşerek "Konyaspor" adını almış ve 1. Lig'de profesyonel olarak mücadeleye başlamıştır. Kulüp 1981 yılına kadar siyah-beyaz renklerde mücadele ederken, 1980-81 sezonu sonunda rakibi Konya İdman Yurdu'yla birleşmiş ve renkleri de rakibinin renkleri olan yeşil-beyaz olarak belirlenmiştir. (Birleşim tarihi olan 1981 yılı, birleşimden dolayı Konyaspor'un kuruluş yılı olarak kararlaştırılsa da, 2016 yılı Eylül ayında yapılan Genel Kurul toplantısı kararı ile Konyaspor'un kuruluş yılı 1922 olarak değiştirilmiş ve kulüp armasına da işlenmiştir.)

Bu birleşme, o dönemdeki bölünmeyi de engellemiş oldu. Konyaspor ve Konya İdman Yurdu yöneticilerinden oluşan birleştirme heyeti 39. gün dönemin sıkı yönetim komutanı Bedrettin Demirel tarafından tutuklanmış ve bu birleştirmeden dolayı ağır ceza mahkemesinde yargılanmıştır. 1998-2002 yılları arasında sponsoru olan Kombassan Holding'in adını da alarak Konyaspor ismiyle karşılaşmalara çıkmıştır.

2009-10 sezonunda 1. Lig'de 6. sırada tamamlayarak 4'lü play off grubuna katılmıştır. Bu grubu lider olarak tamamlayıp Süper Lig'e yeniden çıkmıştır. Konyaspor 2010-11 Sezonunda Süper Lig'de mücadele etmiştir. Süper Lig'in 21. haftasında Bucaspor'a deplasmanda 3-2 mağlup olan Konyaspor'da teknik direktör Ziya Doğan istifa etmiş, yerine başka bir deneyimli teknik direktör olan Yılmaz Vural getirilmiştir. 31. Haftada oynanan Kasımpaşa maçında berabere kalıp Süper Lig'e veda etmiştir.2011-2012 sezonunda 1. Lig'de yer alan kulüp Play-Off'a kalmış ancak Süper Lig'e çıkamamıştır. Kulüp 2012-13 sezonunda da 1. Lig'de yer almış ve MKE Ankaragücü'nü 1-0 yenerek Play-Off oynamaya hak kazanmıştır. Play-Off final maçında ise Manisaspor'u 2-0 yenmiş ve 2013-14 Süper Lig'de oynamaya hak kazanmıştır. 2015-16 sezonunda ligi 3. sırada bitirmiş ve UEFA Avrupa Ligine katılmaya hak kazanmıştır.

Kulüp 2016 yılı Nisan ayında Atiker firması arasında 3 yıllık isim sponsorluğu sözleşmesi imzalandı. 2019 yılında sonlanan sponsorluk anlaşmasının ardından İttifak Holding ile 2019 Eylül ayında 5 yıllık isim sponsorluğu anlaşması imzalandı.

2020-21 sezonuna Bülent Korkmaz yönetiminde başlayan Konyaspor, ligin ilk maçına çıkmadan takımdan ayrıldı. Yerine İsmail Kartal geldi. 24 haftadaki Beşiktaş mağlubiyetinin ardından karşılıklı anlaşılarak görevden ayrılan İsmail Kartal'ın yerine İlhan Palut getirildi. Konyaspor ligde oynanan 40 maç sonunda 12 galibiyet 14 beraberlik ve 14 mağlubiyetle 50 puan toplayarak ligi 11. olarak tamamladı. 2020-21 Türkiye Kupası'nda ise çeyrek finalde Beşiktaş'a penaltılar sonucunda 3-2 kaybederek kupadan elendi.

Konyaspor 2021-22 sezonuna İlhan Palut yönetiminde başladı. 20 takımlı ligin ilk yarısında oynadığı 19 maçta 11 galibiyet, 6 beraberlik ve 2 mağlubiyet alarak 39 puan topladı ve ilk devreyi 2. sırada tamamladı. Ligin ikinci yarısında ise elde ettiği 9 galibiyet, 2 beraberlik ve 8 mağlubiyetle toplamda 68 puan topladı ve 2022-23 UEFA Avrupa Konferans Ligi'nde ikinci ön eleme turundan yer alma hakkı kazandı. Konyaspor 2015-16 sezonunun ardından ikinci kez ligi 3. sırada bitirerek kulüp tarihinin en iyi ikinci sezonunu yaşamış oldu. 2021-22 Türkiye Kupası'nda ise son 16 turunda Fatih Karagümrük'e uzatmalar sonucunda 5-4 kaybederek kupadan elendi.

Konyaspor isim ve forma sponsoru Arabam.com ile Süper lig 2022-23 Sezon sonu kadar sözleşme İmzaladı Yeni İsmi Arabam.com Konyaspor Oldu

Konyaspor 2022-23 sezonuna bir sezon önce olduğu gibi İlhan Palut yönetiminde başladı. Lig bu sezonda 19 takım ile oynanmaktaydı. 2022 FIFA Dünya Kupası'nın Kasım ve Aralık aylarında oynanması nedeniyle 13 Kasım-25 Aralık tarihleri arasında lig maçlarına ara verildi. Ligin ilk yarı maçları Ocak ayının ortasında tamamlandı. 19. hafta itibari ile 6 galibiyet, 9 beraberlik ve 3 yenilgi alan Konyaspor ligde 7. sırada yer almaktaydı. 16 Ocak 2023 tarihinde kulüpten yapılan açıklama ile yaklaşık 2 yıldır takımın başında olan İlhan Palut ile yollarını ayırdığını duyurdu. Palut takımın başında çıktığı 82 resmi maçta 37 galibiyet, 26 beraberlik ve 19 mağlubiyet elde etti.

Konyaspor 5 Temmuz 2023'de isim ve forma sponsoru TÜMOSAN ile 1 yıllık sözleşme İmzaladı Yeni İsmi TÜMOSAN Konyaspor oldu

Arma ve renkler
Konyaspor takımının renkleri birleştiği rakibi Konya İdman Yurdu'nun renkleri olan yeşil-beyaz'dır. Anadolu Selçuklu Devleti'ne başkentlik yapan Konya'nın bu takımının sembolü, Anadolu Selçuklu Devleti'nin de simgesi olan çift başlı kartaldır. Logoda bulunan çift başlı kartalın altında, tarımın simgesi olan buğday başakları da ilin tahıl tarımında önde gelen illerden biri olduğunu göstermektedir.

Forma Sponsorları

Stadyum

Konyaspor'un 2014 yılına kadar maçlarını oynadığı Konya Atatürk Stadyumu 1950 yılında yapılmıştır. 2005 yılında yenilenmiştir. Bu stadyumun kapasitesi 22.456 kişidir.

2012 yılında spor bakanı Suat Kılıç yeni stad projesini medyaya sundu. Konyaspor maçlarını 2014-15 sezonu itibarıyla yeni yapılan Konya Büyükşehir Belediye Stadyumu'nda oynamaya başlamıştır. Stadyum kapasitesi 42.000 kişilik olup UEFA standartlarına göre inşa edilmiştir.

Takımın dört taraftar grubu vardır. Bunlar Nalçacılılar, Green-White, Şehri Müdafaa ve Nalçacı Gençlik'tir.

Başarılar

Lig
1. Lig
Şampiyonluk (2): 1987-88, 2002-03
Play-off şampiyonluğu (2): 2009-10, 2012-13
3. Lig
Şampiyonluk (1): 1970-71

Kupalar
Türkiye Kupası
Kazanan (1): 2017
Türkiye Süper Kupası
Kazanan (1): 2016-17

Avrupa Kupaları

Kulüp, tarihindeki en başarılı ikinci sezon olan 2015-16 sezonunda Süper Lig'i 66 puan toplayarak 3.sırada tamamlamış ve ertesi sezon UEFA Avrupa Ligi grup aşamasına ön eleme oynamaksızın katılma hakkı kazanmıştır. İlk kez katıldığı turnuvada H Grubunda mücadele eden Konya ekibinin rakipleri Şahtar Donetsk, Braga ve Gent olmuştur.

*Tabloda ikinci maç kalın yazılmıştır.

Konyaspor Avrupa'ya katıldığı ilk sezon olan 2016-17 sezonunda Türkiye Kupası'nı kazanarak 2017-18 sezonunda da UEFA Avrupa Ligi'ne katılmaya hak kazanmıştır.

Arabam.com Konyaspor 2021-2022 sezonunu 68 puanla 3. sırada tamamlayarak 2022-2023 sezonunda UEFA Avrupa Konferans Ligine 2. Ön eleme turundan itibaren katılmaya hak kazandı. Konferans Ligi 2. Ön eleme turunda Konya Büyükşehir Belediye Stadyumunda oynanan ilk maçında deplasmanda Belarus temsilcisi BATE Borisov takımını 3-0, ikinci maçta ise kendi evinde 2-0 yenerek Konferans Liginde 3. Ön eleme turuna yükseldi.

Konyaspor UEFA Avrupa Konferans Ligi 3. Ön eleme turu ilk maçında deplasmanda İsviçre liglerinde mücadele eden Liechtenstein temsilcisi Vaduz takımı ile Muhammed Demir'in golüyle 1-1 berabere kaldı.

Arabam.com Konyaspor, UEFA Avrupa Konferans Ligi 3. Ön eleme turu ikinci maçında kendi evinde Liechtenstein temsilcisi Vaduz takımına 4-2 mağlup olarak avrupa kupalarına veda etti.

UEFA sıralaması
2021 İtibarıyla

Takım kadrosu

Kulüp

Başkanlar
Tam liste için: Konyaspor başkanları listesi
 Nurettin Ülker (1995-02)
 Mehmet Köseoğlu (2002-04)
 Ahmet Şan (2004-07)
 Mustafa Yayla (2007-08)
 M. Ali Kuntoğlu (2008-09)
 Bahattin Karapınar (2009-2011)
 Ahmet Şan (2011-2017)
 Fatih Yılmaz (2017-2018)
 Hilmi Kulluk (2018-2021)
 Fatih Özgökçen (2021-günümüz)

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 23 sezon
1988-1993, 2003-2009, 2010-2011, 2013-
 1. Lig: 33 sezon
1965-1969, 1971-1979, 1980-1988, 1993-2003, 2009-2010, 2011-2013
 3. Lig: 3 sezon
1969-1971, 1979-1980
 Türkiye Futbol Şampiyonası: 1 sezon
1924

Geçmiş sezon performansları

Oyuncu istatistikleri

En çok maç oynayan futbolcular

En çok gol atan futbolcular

En çok gol atan yabancı futbolcular

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki futbol kulüpleri
Konya'daki spor kulüpleri
1922'de kurulan futbol kulüpleri
1922'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar

Konyaspor


A Bolsa de Valores da Nigéria ( NSE ) agora Nigerian Exchange Group é uma bolsa de valores nigeriana fundada em 1961 em Lagos. Em novembro de 2019, tinha um total de 161 empresas listadas, com 8 empresas nacionais no conselho premium, 144 empresas no conselho principal e 4  no conselho do Mercado Alternativo de Valores Mobiliários (ASeM). No mercado de Renda Fixa, a NSE possui 84 títulos do FGN, 21 títulos estaduais, 27 títulos corporativos, 1 título supranacional e 53 listagens de memorandos.

Missão
A missão da NSE é permitir que empresas e investidores tenham acesso confiável ao capital e fornecer sistemas e estrutura de poupança seguros para operações comerciais eficazes e eficientes.

História
A Bolsa de Valores da Nigéria foi fundada como Bolsa de Valores de Lagos, em 15 de setembro de 1960. A Bolsa de Valores de Lagos é a mais antiga bolsa de valores existente na África Ocidental. Havia sete assinantes do Memorando de Associação da Bolsa: RSV Scott, representando C.T. Bowring and Co. Nigeria Ltd.; Chief Theophilus Adebayo Doherty; John Holt Ltda; Investment Company of Nig. Ltd. (ICON); Sir. Odumegwu Ojukwu; Chief Akintola Williams ; e Alhaji Shehu Bukar.

As operações começaram oficialmente em 25 de agosto de 1961, com 19 títulos listados para negociação. No entanto, as operações informais começaram no início de junho de 1961. As operações foram inicialmente conduzidas dentro do edifício do Banco Central com quatro empresas como negociantes de mercado: Inlaks, John Holt, Holt, C.T. Bowring e ICON (Investment Company of Nigeria). O volume de agosto de 1961 era de cerca de 80.500 libras e subiu para cerca de 250.000 libras em setembro do mesmo ano, com a maior parte dos investimentos em títulos do governo. Em dezembro de 1977, tornou-se conhecida como Bolsa de Valores da Nigéria, com filiais estabelecidas em algumas das principais cidades comerciais do país. Em 2021, a NSE lançou uma nova identidade de marca no que hoje é conhecido como Nigerian Exchange Group, após sua desmutualização e a criação resultante da holding não operacional NGX Group Plc.

Operações
A Bolsa de Valores da Nigéria opera um Sistema de Negociação Automatizado (ATS) desde 27 de abril de 1999, com negociantes negociando por meio de uma rede de computadores. Em 2013, a NSE lançou sua plataforma de negociação de última geração, X-Gen, destinada a permitir a negociação eletrônica para os segmentos de varejo e institucional. A negociação na Bolsa começa às 9h30 e fecha às 14h30, de segunda a sexta-feira. Os preços de mercado, juntamente com um Índice All-Share, NSE 30 e Índices Setoriais, são publicados diariamente na Lista Oficial Diária da Bolsa de Valores, na CAPNET da Bolsa de Valores da Nigéria (uma instalação de intranet), jornais e na página do mercado de ações do Sistema de Colaborador Eletrônico da Reuters. Preços históricos e dados de desempenho também são publicados no site da NSE.

A fim de incentivar o investimento estrangeiro na Nigéria, o governo aboliu a legislação que impede o fluxo de capital estrangeiro para o país. Isso permitiu que corretores estrangeiros se alistassem como negociantes na Bolsa de Valores da Nigéria, e investidores de qualquer nacionalidade são livres para investir. As empresas nigerianas também têm permissão para listagens múltiplas e transfronteiriças em mercados estrangeiros.

Em uma tentativa de promover a transparência e a confiança no mercado de capitais, a NSE reconstituiu o Fundo de Proteção aos Investidores em 2012. O Fundo está mandatado para compensar os investidores que sofram perdas pecuniárias decorrentes da revogação ou cancelamento do registro de um membro negociador; insolvência, falência ou negligência de um membro negociador; ou desfalque cometido por um membro negociante ou qualquer um de seus diretores, executivos, funcionários ou representantes.

Regulamento
A NSE é regulamentada pela Comissão de Valores Mobiliários da Nigéria.

Índices
A Bolsa mantém um Índice All-Share ponderado por valor formulado em janeiro de 1984 (3 de janeiro de 1984, = 100). Seu valor mais alto de 66.371,20 foi registrado em 3 de março de 2008. A Bolsa também usa o Índice NSE-30, que é um índice ponderado por capitalização baseado em amostra, bem como cinco índices setoriais. Estes são o NSE Consumer Goods Index, o NSE Banking Index, o NSE Insurance Index, o NSE Industrial Index e o NSE Oil/Gas Index.

Associações
A Bolsa Nigeriana é membro da Federação Mundial de Bolsas (FIBV). É também observador nas reuniões da Organização Internacional das Comissões de Valores Mobiliários (IOSCO) e membro fundador da Associação Africana de Bolsas de Valores (ASEA). Em 31 de outubro de 2013, aderiu à Sustainable Stock Exchanges Initiative (SSE).

Referências

Bolsas de valores da África

Bolsa de Valores da Nigéria


La Catedral Metropolitana de Santiago de Guatemala, es la principal catedral del país, y está ubicada en la Nueva Guatemala de la Asunción, capital de Guatemala. Es la Sede de la Arquidiócesis de Santiago de Guatemala. Anteriormente fue llamada Catedral Primada de Centro América, por ser la única Metropolitana del istmo desde 1743 a 1913. Está localizada frente al costado este de la Plaza de la Constitución en el Centro Histórico de la ciudad de Guatemala.

El edificio fue construido entre 1782 y 1815 y las torres fueron completadas en 1867; tiene elementos propios del neoclásico y ha resistido -aunque con daños de consideración- numerosos terremotos debido al espesor de sus paredes y columnas de más de un metro de grosor. Fue severamente dañada por los devastadores terremotos de 1917 y del 4 de febrero de 1976 ha sido reparada; los sismos de 1917-1918 hicieron que colapsara la cúpula elíptica que entonces tenía.

En frente de la Catedral hay doce pedestales, en los cuales estaban las estatuas de cada uno de los doce apóstoles; el terremoto de 1917 destruyó dichas estatuas, que tenían más de dos metros de alto.

La Catedral posee uno de los pocos órganos tubulares sobrevivientes de la primera mitad del  (Órgano Opus 2534) de la casa Walcker de Alemania que data de 1937. El órgano, que para finales del  se encontraba casi en el olvido, fue puesto en labores por mandato del recién nombrado Arzobispo metropolitano, Monseñor Rodolfo Cardenal Quezada Toruño (Q. E. P. D.), quien encomienda la tarea de interpretar de manera frecuente la reliquia musical así como revivir el coro mayor del templo, el cual había dejado de existir casi un siglo atrás. La tarea fue encomendada al maestro de capilla, organista y director coral, el Licenciado Héctor Raúl Padilla, quien ya poseía los permisos para su interpretación y quien sigue a la fecha con dicha tarea para honrar al templo y a la memoria del Cardenal Quezada, quien le dio nuevamente la solemnidad que había perdido el órgano como insignia del edificio Catedralicio.

Historia

Traslado de la catedral desde Santiago de los Caballeros

Tras los Terremotos de Santa Marta en 1773 se decidió trasladar la capital de Guatemala del valle de Panchoy al valle de la Ermita, no sin fuerte oposición del arzobispo de Guatemala, quien temía que las principales órdenes regulares perdieran una buena parte de sus réditos. La catedral se trasladó a la nueva capital el 22 de noviembre de 1779. Los retablos, muebles e instrumentos de la antigua Catedral de Santiago se quedaron en la antigua iglesia, aunque en 1783 fueron retirados y almacenados en el antiguo edificio de la Universidad de San Carlos Borromeo en Antigua Guatemala y en la sacristía de la iglesia de El Sagrario, que también funcionaba en el recinto de la catedral.

Inicialmente, la catedral estuvo asentada provisionalmente en una pequeña capilla, pero la misma se dañó rápidamente obligando a que la catedral se trasladara en 1786 al Beaterío de Santa Rosa, en donde permaneció hasta que fue trasladada a su solar actual en 1815.

Construcción del templo

El arquitecto Marcos Ibáñez, el delineador Antonio Bernasconi -quien llegó desde España en julio de 1777- y el ingeniero Joaquín de Isasi tuvieron a cargo el levantamiento de los planos de la nueva Catedral de Santiago y después de dos años lograron que los planos fueran aprobados por Real Cédula del 6 de noviembre de 1779, la que arribó a Guatemala en febrero de 1780.

El arzobispo de Guatemala, Cayetano Francos y Monroy, bendijo el solar y colocó la primera piedra de la Catedral en 1782.

Los trabajos de construcción se iniciaron formalmente el 13 de agosto de 1783, con los cimientos para las criptas, paredes y columnas de la Catedral.

El 15 de marzo de 1815 fue llevada procesionalmente desde su trono en la Provisional Catedral en el Beaterio Santa Rosa la venerada imagen de Nuestra Señora del Socorro, la cual fue colocada en el altar principal de su capilla, en donde ha permanecido desde entonces. Para 1815, estaba terminada la mayor parte del templo y se trasladó el órgano a la misma, así como numerosas imágenes de santos además de la imagen de Nuestra Señora del Socorro, las cuales fueron trasladas en procesión solemne. La iglesia se inauguró oficialmente en esa fecha con una solemne misa de Acción de Gracias.

En 1816 se retiró el oro de los retablos de la antigua catedral y con ese mismo se doraron los retablos en la nueva catedral. En 1821, se construyeron las dos torres del lado oriente -torres menores que daban hacia el cementerio de la ciudad en ese entonces-en las que se colocaron los primeros campanarios y en 1826 se instalaron las puertas del lado oriente, sur y poniente, y las rejas a las claraboyas de las criptas.

El 23 de julio de 1860 fue colocado el nuevo altar de mármol de Carrara, el cual sustituyó el antiguo Altar Mayor que era de madera dorada y dimensiones mayores; el antiguo altar fue trasladado al Beaterio de Santa Rosa.

Del bronce de los cañones del fuerte de San José fue fundida la campana mayor de la Iglesia de la Catedral, la cual fue bendecida en 1871, en celebración del Concilio Vaticano I, y desde entonces es conocida como «La Chepona».

Terremotos de 1917-1918

En 1917 una serie de movimientos sísmicos se iniciaron el 17 de noviembre y arruinaron algunas poblaciones alrededor de Amatitlán. El 25 y el 29 de diciembre de ese mismo año, y el 3 y el 24 del siguiente, se repitieron los temblores en la república, pero con mucha mayor fuerza, de modo que destruyeron numerosos edificios públicos y casas particulares en la Nueva Guatemala y en la Antigua Guatemala.

La Catedral Metropolitana no soporto el embate de los terremotos, con la caída de las torres, frontispicio. Se derrumba la cúpula sobre el órgano traído de la antigua catedral y el altar de mármol. Quedan seriamente dañadas la bóveda con múltiples grietas en arcos y muros. La Catedral permaneció en ruinas por más de un año, hasta que el Arzobispo Julian Riveiro y Jacinto logró juntar el dinero suficiente para empezar con la restauración.

En octubre de 1919, el cabildo designa al arquitecto italiano Guido Albani, uno de los más renombrados especialistas en concreto armado, para la restauración de la Catedral. Para 1920 se inicia con la demolición de las cúpulas, las torres y las bóvedas. El proyecto debía reforzar la fachada, torres y reconstruir nuevamente la bóveda central y hacer la nueva cúpula de concreto reforzado, la cual se rehízo de forma elíptica, más grande y elevada, con tambor a media naranja con lo cual quedó mejor asentada, culminándose para 1924.

El Ingeniero Juan Domergue, se encargó de la construcción del frontispicio y de las torres, el cual se hicieron menos elevadas para que quedaran mejor asentadas, concluyéndose para 1932.

Terremoto de 1976

El miércoles 4 de febrero de 1976 a las 03:01:43 hora local (09:01:43 UTC) ocurrió un fuerte sismo de magnitud de 7.5 grados en la escala de Richter con epicentro cercano a la ciudad de Los Amates, en el departamento de Izabal, a 160 km al noreste de la ciudad de la Nueva Guatemala de la Asunción. En solo unos segundos un tercio de la capital quedó reducido a escombros y miles de edificios colapsaron, incluyendo la Catedral. El terremoto se sintió también en Belice, El Salvador, Honduras y México, hasta donde se sintieron sus ondas telúricas en la Ciudad de México. También se registró un gran número de réplicas, siendo las más fuertes las de 5,8, 5,7 y 5,2 grados.  Los efectos del terremoto fueron devastadores: aproximadamente veintitrés mil personas fallecieron, setenta y seis mil resultaron heridos y hubo más de un millón de damnificados.  El sismo también ocasionó daños al patrimonio cultural de la nación pues no solamente destruyó la Catedral, dañando sus torres, sino que numerosas iglesias y edificios públicos centenarios; a diferencia del gobierno de Manuel Estrada Cabrera, la respuesta del presidente general Kjell Eugenio Laugerud García fue eficiente. y la catedral fue totalmente reparada en los próximos cinco años.

En el cine

La Catedral de la Nueva Guatemala de la Asunción aparece en el film Sólo de noche vienes, película mexicana producida por Panamerican Films junto con el productor guatemalteco Manuel Zeceña Diéguez y dirigida por Sergio Véjar. Fue protagonizada por Elsa Aguirre y Julio Alemán junto a los actores Cosmo Alessio, Rodolfo Landa, Herbert Meneses y Regina Torné. La historia gira en torno a un idilio amoroso que ocurre en los días de la Semana Santa. Sólo de noche vienes es un importante registro cinematográfico de la Semana Santa de Guatemala de la década de 1960, aun cuando el equipo y los intérpretes se vieron compelidos a culminar el rodaje en El Salvador.  En la película, uno de los errores de edición muestra a la actriz Elsa Aguirre entrando en la Iglesia de San Francisco y luego saliendo de la Catedral.

Galería de imágenes

Véase también

 Iglesia católica en Guatemala
 Plaza de Armas de Guatemala
 Antigua Catedral de Santiago de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Catedral de Ciudad de Guatemala


Neretvanski dekanat je teritorijalno-pastoralna jedinica u sastavu Splitsko-makarske nadbiskupije i metropolije. Danas obuhvaća 16 župa.

Župe u sastavu ovog dekanata su: Bagalović, Borovci, Desne, Dobranje - Bijeli Vir, Komin, Metković - sv. Ilija, Metković - sv. Nikola, Nova Sela n/N, Opuzen, Otrić-Struge, Plina, Ploče, Rogotin, Slivno Ravno, Vid i Vidonje.

Bilješke

Izvori
 Neretvanski dekanat, Splitsko-makarska nadbiskupija

Dekanati Splitsko-makarske nadbiskupije

Neretvanski dekanat


Duvar, Yılmaz Güney'in yazdığı ve yönettiği, 1983 yapımı uzun metrajlı Türk sinema filmidir. Yılmaz Güney'in, Cannes'da büyük ödülü alan Yol'dan sonraki ilk, hayatını kaybetmeden önceki son filmidir.

Konusu
1976'da Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi'nde, Yılmaz Güney'in de tanıklık ettiği, çocuklar koğuşunda çıkan ve tüm cezaevine yayılan bir isyan konu edilmiştir. Bu olaydan derinden etkilenen Yılmaz Güney, isyanın arkasından gönderildiği Kayseri Cezaevinde Soba, Pencere Camı ve İki Ekmek İstiyoruz ismi ile bir roman yazmış ve film yurt dışına çıkışında Fransa'da bu roman üzerinde kurulu senaryo ile çekilmiştir. Tuncel Kurtiz ve Ayşe Emel Mesçi dışındaki tüm oyuncular hayatlarında ilk kez kamera karşısına çıkmışlardır. Film Fransa'da oldukça zor şartlar altında çevrilmiştir. Ayrıca filmin ilgi çekici bir diğer özelliği ise, az da olsa Zazaca dilinin sinemada ilk kez kullanıldığı film olmasıdır. Müzisyen Garip Şahin tarafından seslendirilen "Haydêrê" türküsü filmin unutulmazları arasındadır.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Filmin toplumsal etkisi
Yılmaz Güney, filmde 12 Eylül darbesi sonrası Türkiye'yi ve insanların maruz kaldığı baskıyı cezaevi ve mahkûm benzetmeleri üzerinden anlatır. Ülkenin darbe sonrası hali ve filmden bahsederken de şu sözleri kullanmıştır:

"...Hikâye, esas olarak, bugün cezaevi haline getirilen, Türkiye'yi simgeliyor. Fakat şu anlamda büyük bir iddiası yok. Bütün toplum kesitleri, bütün olayların yansıması cezaevinde yoktur. Daha çok çocukların kişiliğinde, çocukların ruh halinde, çocukların yüzleriyle bir cezaevi gerçeği anlatılmaya çalışılıyor" (Güney 1999a: 313).

Dönemin şartlarında askerlerin yönetimde olmasını filmde hapishane çevresinde marş söyleyerek koşan askerler aracılığıyla aktarır. Ek olarak, hapishaneden sıklıkla yükselen kan ihtiyacı anonsları ile de mevcut yönetim ve düzenin kan kaybettiğini, gittikçe daha da kötüleştiğini aktarır. Dönemin ağır siyasi ve sosyal şartları filmde benzetmelerle yer bulur. Düzenin zorluğuna ve şartlara karşı çıkan herkes "komünist" ya da "devrimci" adlandırılıp siyasi tutuklu sayılırken Güney de filmde bunu bir çocuk mahkûmun şiir yazması üzerine gelişen olaylar üzerinden aktarır.

Dış bağlantılar
 Duvar, soundtrack

Kaynakça
3. KOYUNCU, M. (2017). Yilmaz Güney'i̇n Poli̇ti̇k Si̇nemasi Ve Duvar Fi̇lmi̇ Üzeri̇ne Bi̇r İnceleme.

Türk dramatik filmleri
Fransa filmleri
1983 çıkışlı Türk filmleri
Yılmaz Güney'in yönettiği filmler
Zazaca filmler
Türk hapishane filmleri
Yılmaz Güney'in senaryosunu yazdığı filmler
Ankara'da çekilmiş filmler
Konusu Ankara'da geçen filmler
Marin Karmitz'in yapımcısı olduğu filmler
Türk çokdilli filmleri
Türkiye-Fransa ortak yapımı filmler
1980'lerde Türkçe filmler
İzzet Akay'ın görüntülediği filmler
1980'lerde Fransızca filmler

Duvar (film)


Trimenia, biljni rod od osam priznatih vrsta drveća i grmova koje čine samostalnu porodicu Trimeniaceae. Ovaj rod raširen je po istočnoj Australiji (Novi Južni Wales, Queensland) i otocima Fidži, Markižansko otočje, Nova Kaledonija, Nova Gvineja, Samoa, i Solomonovim Otocima.

Porodica je opisana 1917.., a APG II sustav smjestio ju je  2003. u red Austrobaileyales.

Vrste
 Trimenia bougainvilleensis (Rodenb.) A.C.Sm.
 Trimenia macrura (Gilg & Schltr.) Philipson
 Trimenia marquesensis F.Br.
 Trimenia moorei (Oliv.) Philipson
 Trimenia neocaledonica Baker f.
 Trimenia nukuhivensis W.L.Wagner & Lorence
 Trimenia papuana Ridl.
 Trimenia weinmanniifolia Seem.

Sinonimi
 Piptocalyx Oliv. ex Benth.

Izvori

Biljne porodice
Austrobaileyales

Trimenia


Radničko naselje, također znano kao samo Radničko ili Picindol je četvrt u sastavu grada Bjelovara,

Radničko se prostire uz naselje Novoseljani, sjeverno od glavne ceste D28 (Slavonska cesta) te istočno od rječice Bjelovacke.

Povijest
Naselje je uspostavljeno 1960. godine za stambene potrebe rastućeg stanovništva Bjelovara i radnike tada novouspostavljene industrijske zone. Do 1981. godine naselje je bilo dio naselja Novoseljani.

Prostor Radničkog naselja je do regulacije Bjelovacke bio poplavno močvarni prostor. Zbog čestih poplava i blata naselje u ranim danima nadobiva lokalni naziv Picindol.

Izvori

Bjelovar

Radničko naselje (Bjelovar)


El arroyo de las Flores es un curso de agua que atraviesa el departamento de Río Negro en la República Oriental del Uruguay. Pertenece a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Navarro y desemboca en el arroyo Grande tras recorrer alrededor de 42 km.

Referencias

Cuenca del río Negro (Uruguay)
Flores
Flores

Arroyo de las Flores (Arroyo Grande)


İtalya'nın birleşmesi (İtalyanca: Risorgimento; diriliş veya yeniden doğuş), 19. yüzyılda İtalya yarımadasında bulunan birçok devleti toplayıp, tek bir devlet olan İtalya Krallığı'na dönüştürmeye çalışan politik ve sosyal harekettir. Bu dönemin başlangıcı ve sonu için kesin tarihler üzerinde bir uzlaşma olmamasına rağmen, birçok bilim adamına göre süreç 1815'te Viyana Kongresi'yle ve Napolyon'un hükümdarlığının son bulmasıyla başladı ve 1871'de Roma'nın İtalya Krallığı'nın başkenti olmasıyla son buldu.
Bazı terre irredente'ler sürecin İtalya Krallığı'nın I. Dünya Savaşı sonrası Saint-Germain Antlaşması'nın imzalanmasıyla sona erdiğine inanır. Bazı milliyetçilere göre birleşmenin sonlanması 3 Kasım 1918'de Villa Giusti Ateşkesi olduğunu söyler.

Arka plan

Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra Roma İmparatorluğu'nun ili olan İtalya, Ostrogot Krallığı altında birleşik olarak kaldı ve Lombard Krallığı'nda ve Bizans İmparatorluğu'nda iddialı bir duruş sergiledi. Bizans İmparatorluğu'nun kriz döneminde ve çöküşünde İtalya, kademeli olarak şehir-devlet sistemine geçti. Bu sistem Rönesans'a kadar sürdü ama sonra Erken Modern Dönem'de modern ulus devlet sisteminin yükselmesiyle bu sistem bozulmaya başladı. İtalya, Papalık Devleti dahil, büyük devletler arasındaki - özellikle Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu (sonrasında Avusturya) ve Fransa- ele geçirilmek istenen yer olmuştur. 1300'ler ile 1500'ler arasında İtalyan yazarlar, Dante Alighieri, Francesco Petrarca, Boccaccio, Niccolò Machiavelli ve Francesco Guicciardini gibi yazarlar, yabancı devletlerin hakimiyetine karşı görüşlerini yazmışlardır. Mesela, Petrarca'nın Italia Mia eserinde "İtalyan kalplerinde antik kahramanlık henüz ölü değil" belirtilmiştir. Italia Mia'nın dört cümlesi Niccolò Machiavelli'nin İtalya'yı "barbarlardan kurtararak" birleştirmesini sağlayacak politik lider gösteren The Prince adlı eserinde yer almıştır. Bazı tarihçiler ve bilim adamları İtalya'da bulunan ülkelerin, yabancı hakimiyetine karşı İtalya Birliği'nin kurulması veya [[Cosimo de' Medici99 ve Lorenzo de' Medici'nin dış politikalarının ulusal birliğinin müjdecisi olarak yorumlarlar.

İtalyan ulusal kimlik duygusu Gian Rinaldo Carli'nin 1764'te yazılan Della Patria degli Italiani adlı eserinde yansıtılmıştır. Aynı zamanda eserin en çok anlatılan bölümünde bir yabancı Milano'da bir kafeye girer ve orada oturanlara yabancı veya Milanolu olmadığını söyler. Karşısındakiler de 'Peki sen nesin?' diye sorduklarında 'Ben bir İtalyanım.' der. Milliyetçilik, 19. yüzyılın başlarında İtalya'da -Avrupa'nın çoğunda olduğu gibi- Napolyon'un egemenliği altına düştüğünde artmıştır.

Napolyon'un saltanatı çökmeye başladığında, Napolyon'un yerleştirdiği diğer, tahtlarını korumak için milliyetçi duyguları besleyerek olabilecek devrimlerin altyapısını hazırladı. Bu hükümdarların arasında İtalya'nın valileri Eugène de Beauharnais ve Napoli kralı, Joachim Murat da vardı. De Beauharnais, İtalya Krallığı'na girmek için Avusturya'nın onayını almaya çalıştı. 30 Mart 1815'te Joachim Murat, Avusturyalı isyancılara karşı İtalyanların silahlanmalarını söyleyen Rimini Bildirgesi'ni yayınladı. Bu dönemin bir diğer önemli figürü, Napolyon İtalya Cumhuriyeti (1802-1805) başkan yardımcısı ve ölümünden kısa bir süre sonra İtalyan Risorgimento'ya yol açacak İtalyan birleşmesi için idealleri tutarlı destekçisi olarak hizmet veren, Francesco Melzi d'Eril'di. Napolyon Fransası'nın yıkılışından sonra Viyana Kongresi, Avrupa haritasını yeniden çizmek için toplandı. İtalya'da, kongre Napolyon öncesi bağımsız uydu devletleri, direkt olarak yönetilen veya büyük Avrupa devletlerince (özellikle Avusturya'nın) üzerinde büyük etkisi bulunan ülkeleri yeniden düzenledi.

Aynı zamanda, İtalyan birleşmesi, doğrudan bugünkü İtalya'da ağırlıklı olarak İtalyanca konuşulan kuzeydoğu bölümünü kontrol ve bununla birlikte birleşmesine karşı en güçlü kuvvet olan Avusturya İmparatorluğu ve Habsburglara karşı yürütülecek bir mücadele olarak algılanmaktadır. Avusturya İmparatorluğu şiddetle İtalyan yarımadasında artan milliyetçi duyguları, Habsburgların diğer etki alanlarında olduğu gibi bastırdı. Avusturyalı diplomat Klemens von Metternich -Viyana Kongresi'nde etkili bir diplomattı- İtalya kelimesinin "coğrafi bir ifade"den başka bir şey olmadığını söylemiştir.

Sanat ve edebiyatta milliyetçi akımdan nasibini almıştı; Vittorio Alfieri ve Niccolo Tommaseo İtalyan milliyetçiliğinin edebiyat alanındaki önemli temsilcileri olarak görülürler ama en ünlü milliyetçi eser Alessandro Manzoni'nin I promessi sposi (Nişanlı)adlı eseridir. Eser Avusturya egemenliğini alegorik olarak, inceden örtülü bir şekilde eleştirir. Roman 1827'de basıldı ve ilerleyen yıllarda revize edilerek basılmaya devam edildi. Eserin 1840'taki sıradan halinde dili Toskana lehçesiyle yazılmıştır. Bunun sebebi bilinçli olarak dilin öğrenilmesini ve herkes tarafından konuşulmasını sağlamaktı.

Birleşmeye destek verenler aynı zamanda Kutsal Makam'la karşı karşıya gelmiş oldular. Dönemin papası IX. Pius, gücünü kullanmaya çekindi; çünkü gücünün kullanılması İtalyan Katoliklerin atılması demekti.

Yarımadada bir devlet kurulmasına destek verenler bile nasıl bir devletin kurulacağına dair bir düşünce birliği sağlayamamışlardı. Vincenzo Gioberti -Piedmontlu papaz- Papa'nın liderliği altında bir İtalyan konfederasyonu kurulmasını önerdi. Kitabında, Papalık ile Risogrimento arasında bağlantılar kurdu. Carlo Catteneo, İtalya'nın birleşmesinin bir konfederasyon şeklinde olmasını desteklerken aynı zamanda Cesare Balbo Piedmont'tan ayrılan devletler tarafından bir konfederasyon kurulmasını önerdi.

Ayrıca bakınız
 Avrupa uyumu

Kaynakça

Ulusal birleşmeler

İtalya'nın birleşmesi


Amplitude is a music video game developed by Harmonix for the PlayStation 2. It is the sequel to Frequency. The game was released in 2003 for North America on March 25 and for Europe on September 26.

In Amplitude the player controls a beat blaster ship across a lane of six tracks, each track representing a musical instrument and containing note gems that the player shoots at in time with the music. The player earns points for accurate playing and increases their scoring multiplier by playing a series of flawless sequences; the player loses energy by missing too many notes and can end the song prematurely if they run out of energy. Compared to the original Frequency which used more electronica and trance music, Amplitude included additional pop rock songs in its soundtrack.

The game was met with a critical applause and a decent financial success, elevating Harmonix into a major studio in the development of music games. In 2014, Harmonix successfully offered a Kickstarter campaign to raise over $840,000 in funds to build a new Amplitude game for PlayStation 3 and 4 consoles; the reboot was released in January 2016.

Gameplay
In Amplitude, the player controls a ship (referred to as a "Beat Blaster") moving down a path of varying shapes and lengths, containing up to six tracks. Each color-coded track corresponds to a different aspect of the song, such as percussion, synth, bass, or vocals, and contains a sequence of notes. As the player hits buttons corresponding to the note placement on the track, the notes activate a small portion of the track. If the player successfully activates enough notes in sequence, the track is "captured" and the section will play automatically for a number of bars, freeing the player to capture another section.

The object of the game is to capture a sufficient number of sections to reach the end of the song. If the player continually misses notes, an energy meter empties until the game is over.

There are several different powerups available to the player to make gameplay easier. Powerups are gained by activating a series of specially shaped and colored notes. Such powerups allow immediate capturing of tracks, doubling of points scored, slowing down the speed of play, and jumping into freestyle mode (which allows the player to riff to the music, gaining points without the difficulty of playing predefined tracks).

Modes
Amplitude offers four different modes of play: single player game, remix, multiplayer and online.

In single player, the object is to unlock and complete all of the songs. There are four levels of gameplay difficulty: Mellow, Normal, Brutal, and Insane. Certain songs are only available to play on harder difficulty settings. Often the player is rewarded with pieces to construct and customize their "FreQ" avatar.

The remix mode in Amplitude is much like the one in Frequency. The player may place notes to every section of the song (except the vocal section) in whatever patterns they so choose, creating a unique version of the song. The effects (chorus, delay, etc.) and tempo of the song are also controllable. Finished remixes are available for gameplay in both single player and multiplayer modes.

Multiplayer mode offers three distinct modes: a typical gameplay mode, a head-to-head mode and a remix mode. The main multiplayer mode offers up to four players simultaneous gameplay through any of the unlocked songs. The head-to-head mode features Simon says-esque gameplay between two players, in which the players alternate creating riffs and then attempting to play them back. The remix mode is identical to the single player remix mode, but with the participation of more players.

Online mode offered multiplayer play with an internet connection. Sony of America shutdown the online Amplitude servers on February 26, 2007, with the online servers in the European version of the game continuing to function until late 2011.

Songs
There are 26 songs in Amplitude, the majority of which are tracks by popular music artists, with genres ranging from electronica and dance to hip hop and alternative rock. Some of the tracks, however, were produced "in-house" specifically for Amplitude. Kasson Crooker, who served as the musical director for the game, contributed the songs "Cool Baby", "Synthesized", "Robot Rockerz" and "Spaztik", as well as "Super Sprøde" as performed by his band Freezepop.

The following is a list of artists who contributed songs to the game, with a corresponding song title, in order of gameplay. The fourth song in each section is a "boss" song while the fifth is an unlockable bonus song. "Spaztik" is unlockable only in the Insane difficulty.

Development
Amplitude is the sequel to Harmonix's previous title, Frequency, released in 2001. Frequency was funded and published by Sony, and while not a commercial success, was considered by Harmonix's Ryan Lesser as the game that helped to give Harmonix a positive reputation in the game industry. Sony funded and published the game's sequel.

In making the sequel, the team considered lessons they learned from Frequency to make Amplitude more enjoyable. One aspect was the "tunnel" approach they used in Frequency; this was borne out from trying to create a cyberspace-like environment based on concepts from the movie Tron as to help create a synaesthesia for the player. However, on reflection, they found this tunnel to be limiting and claustrophobic; further, in testing an initial prototype for Amplitude, they found that when they left the tunnel, the experience of seeing the tunnel from the outside inspired the idea of vaster landscapes. The tunnel approach also limited an effective means for local multiplayer. This prompted the team to change from the tunnel to a spread-out track for Amplitude. The flatter track enabled players to have a better concept of where they were on the instrument spread, though the decision was criticized by fans of FreQuency.

The second factor they considered was that both Frequency and Amplitude, published at a time where most video game coverage was based on print media, did not come off clearly in static screenshots. The screens appeared confusing and had little personality to them, according to Lesser. They came up with the idea of the "FreQ", an avatar that would be on-screen, performing with the music, as to help create some personality with the game; the FreQs would also help to emphasise the player-vs-player nature during multi-player.

Reception

Amplitude sold more copies than its predecessor, Frequency, but it wasn't considered a financial success for Harmonix. The game received "favorable" reviews according to the review aggregation website Metacritic. GameSpot named it the best PlayStation 2 game of March 2003.

The game won the award for "Best Game No One Played" in GameSpot's Best and Worst of 2003 Awards. During the AIAS' 7th Annual Interactive Achievement Awards, Amplitude received nominations for "Console Family Game of the Year", "Outstanding Achievement in Game Design", and "Outstanding Achievement in Sound Design".

Reboot

A reboot of the game was released for PlayStation 4 in January 2016, and for PlayStation 3 in April 2016.

References

External links
 Harmonix website

2003 video games
Rhythm games
PlayStation 2 games
PlayStation 3 games
PlayStation 4 games
Music video games
Multiplayer and single-player video games
Video games developed in the United States
Harmonix games
PlayStation 2-only games

Amplitude (2003 video game)


X-Man é um super-herói da Marvel Comics.

X-Man também pode se referir a:
 X-Man, um membro dos X-Men
 X-Man (série de televisão), um game show sul-coreano
 Xavier Carter (nascido em 1985), apelidado de X-Man, atleta americano de atletismo
 Xavier McDaniel (nascido em 1963), apelidado de "o X-Man", jogador de basquete americano
 Xavier Nady (nascido em 1978), apelidado de X-Man, jogador de beisebol americano
 Xander Bogaerts (nascido em 1992) apelidado de X-Man, jogador de beisebol de Aruba
 X-Man (jogo eletrônico)
 Xman, um romance de 1987 de Michael Brodsky

Ver também
 X-Men (desambiguação)

!Desambiguações mal formatadas

X-Man (desambiguação)


The Golden Gate Yacht Club (GGYC) is a San Francisco, California, U.S. based yacht club founded in 1939.

History
In 1939 the first members built a clubhouse on a barge in the San Francisco Marina. After the 1989 Loma Prieta earthquake severely damaged the club, members pulled together and rebuilt it.

GGYC is a popular cruise and regatta venue on the San Francisco waterfront. The club is located on the jetty directly east of the St. Francis Yacht Club and north of the Marina Green, at the end of Yacht Road in San Francisco. The most well-known of current members is Oracle Corporation founder Larry Ellison.

The Club entered the 2007 Louis Vuitton Cup, the America's Cup challenger selection series, represented by the BMW Oracle Racing team. BMW Oracle Racing were eliminated in the semi-finals. They challenged for the America's Cup in 2010 represented by the BMW Oracle Racing team and won a Deed of Gift match 2–0 against the Alinghi team representing Société Nautique de Genève becoming the first American yacht club to hold the cup since 1995.

America's Cup Management announced on July 5, 2007, that the protocol for the 33rd America's Cup had been agreed between the Defending yacht club, the Société Nautique de Genève (SNG) of Switzerland and its Challenger of Record, the Club Náutico Español de Vela of Spain. Golden Gate Yacht Club sued, successfully arguing that Club Náutico Español de Vela was not a valid challenger. The challenge was upheld, and Golden Gate Yacht Club's team, BMW Oracle Racing, sailed against SNG, represented by the Alinghi team, in February 2010 in Valencia, Spain. The competing boats, Alinghi 5 and USA 17 were both 90-foot multihulls. The rigid wing sail of USA 17 provided a decisive advantage and Golden Gate Yacht Club won the 2010 America's Cup by a considerable margin.

They successfully defended the America's Cup at the 34th America's Cup in San Francisco in 2013, but finally lost the trophy in the 35th edition against the Royal New Zealand Yacht Squadron.

Commodores
To date there have been 65 commodores of the Golden Gate Yacht Club.

See also
America's Cup winning yacht clubs
 Royal Yacht Squadron (donating club for the Cup)
 New York Yacht Club (Deed of Gift title club)
 San Diego Yacht Club (home base of Team Dennis Conner)
 Société Nautique de Genève (first Europeans to hold the Cup since the RYS lost it)
 Royal New Zealand Yacht Squadron (multiple time non-consecutive vanquisher of U.S. clubs)
 Royal Perth Yacht Club (first club to defeat the NYYC)

References

Further reading

External links
 Official website: http://ggyc.com/

1939 establishments in California
Golden Gate Yacht Club

Golden Gate Yacht Club


Avalanch ist eine Progressive-Metal-Band aus Asturien (Spanien), die 1993 von dem Gitarristen Alberto Rionda gegründet wurde.

Diskografie

Alben

Weitere Alben
 Ready to the Glory (1993)
 La llama eterna (1997)
 Eternal Flame (1998)
 Llanto de un héroe (1999)
 Dias de Gloria – Live (2000)
 El ángel caído (2001)
 Los poetas han muerto (2003)
 Las ruinas del Edén (2004)
 Mother Earth (2005)
 Un paso más – Greatest Hits (2005)
 Muerte y Vida (2007)
 El Ladrón de Sueños (2010)
 El ángel caido (2017)

Singles
 Save me (2000)
 Delirios de grandeza (2001)
 Lucero (2003)
 Las ruinas del Edén (2004)
 Where the Streets Have No Name (2004)
 Alas de cristal (2005)
 Mil Motivos (2010)
 Malefic Time: Apocalypse (2012)

Coverlieder
 Run to the Hills (Iron Maiden)
 Hell Patrol (Judas Priest)

Videoalben
 Cien veces (2005)
 Lágrimas negras (2006)
 Caminar sobre el agua – 2CD+DVD (2008)

Weblinks
 Offizielle Website (spanisch, englisch)

Quellen

Progressive-Metal-Band
Power-Metal-Band
Heavy-Metal-Band
Spanische Band

Avalanch


Die Oak Hill Cemetery Chapel, auch bekannt als Renwick Chapel oder James Renwick Chapel, ist ein historisches Bauwerk in Georgetown in Washington, D.C. in den Vereinigten Staaten. Das Bauwerk wurde 1850 von James Renwick, Jr. entworfen, und ist das einzige bekannt gewordene Beispiel eines Kirchenbauwerks im neugotischen Stil des Architekten in Washington, D.C. Sie befindet sich auf dem höchstgelegenen Kamm des Oak Hill Cemetery in der Nähe der Kreuzung von 29th Street und R Street in Northwest. Die Oak Hill Cemetery Chapel ist eines von zwei Bauwerken auf dem Oak Hill Cemetery, das in das National Register of Historic Places aufgenommen wurde; das andere Bauwerk ist das Van Ness Mausoleum. Die Kapelle, das Mausoleum und der Friedhof sind außerdem Contributing Propertys des Georgetown Historic District, der im Mai 1967 zur National Historic Landmark erklärt wurde.

Geschichte
Am 7. Juni 1848 kaufte der Geschäftsmann und Philanthrop William Wilson Corcoran (1798–1888) von Lewis Washington, den Urgroßneffen von George Washington, Parrott's Woods, ein 15 Acre (rund 6 Hektar) großes Waldstück oberhalb des Rock Creek Park. Corcoran organisierte eine Gesellschaft zur Gründung eines Friedhofes und am 3. März 1849 wurde die Oak Hill Cemetery Company durch einen Act of Congress mit einer Charta versehen.

Der Architekt James Renwick, Jr. (* 1818; † 1895) wurde ausgewählt, um eine kleine Kapelle für den neuen Friedhof zu entwerfen. Renwick, zu dessen bekanntesten Arbeiten die Grace Church, die St. Patrick's Cathedral in New York City und die heutige Renwick Gallery gehören, begann mit der Arbeit an der Kapelle unmittelbar nach der Fertigstellung seiner Pläne für das Smithsonian Institution Building. Die Baukosten für die Oak Hill Cemetery Chapel beliefen sich auf 9400 US-Dollar; dieser Betrag wurde von Corcoran bezahlt.

Am 16. März 1972 fügte der National Park Service die Oak Hill Cemetery Chapel dem National Register of Historic Places hinzu.

Architektur

Die Oak Hill Cemetery Chapel gilt als ein exzellentes Beispiel neugotischer Architektur.  Sie weist ein steil angelegtes Satteldach auf, Strebewerke sowie Lanzettfenster mit Buntglas. Die Kapelle ist ein einstöckiges, rechteckiges Gebäude, hat eine Höhe von sieben Metern und eine Länge von 12,5 Metern.

Das Baumaterial bildeten Gneis aus dem Tal des Potomac River, Sandstein und Holz. Ein Eckstein mit der Inschrift der Jahreszahl 1850 ist in eines der Strebewerke an der nordwestlichen Ecke der Kapelle eingebracht. Den Eingang zur Kapelle bildet eine gestrichene Holztür an der Westseite, die von einem schmiedesernen Gitter, das abgeschlossen werden kann, geschützt wird. Auf dem Schloss ist die Inschrift Presented/Oak Hill Cemetery Co./By/James L. Norris/March 19, 1895. zu lesen. Ein Rosettenfenster mit hölzerner Kupplung befindet sich oberhalb der Tür.

Einfluss
Die in der Nähe gelegene Grace Episcopal Church, ein neugotischer Kirchenbau aus dem Jahr 1867, ist ganz ähnlich gestaltet. Zwar ist der Architekt jener Kirche unbekannt, dennoch gibt es Gründe zur Annahme, dass auch jener Bau von Renwick entworfen wurde. Falls dies nicht der Fall war, so war die Person, die jene Kirche plante, von der Arbeit Renwicks stark beeinflusst.

Siehe auch
 Liste der Denkmäler im National Register of Historic Places (District of Columbia)

Weblinks

 Oak Hill Cemetery Website

Einzelnachweise

Erbaut in den 1850er Jahren
Washington
Washington
Denkmal im National Register of Historic Places (District of Columbia)
Washington
Washington
Historic District Contributing Property (District of Columbia)
National Historic Landmark (District of Columbia)
Bauwerk des Historismus in Washington, D.C.

Oak Hill Cemetery Chapel (Washington, D.C.)


revue EPIC est une revue trimestrielle de 184 pages dédiée à la photographie documentaire, de voyage ou de rue lancée en janvier 2021. Il s'agit d'une relance du titre EPIC-stories.

Sans publicité, elle est imprimée en France et diffusée essentiellement sur abonnement ou en librairie.

Lancement
Le premier numéro de revue EPIC parait en janvier 2021, à l'issue d'une campagne de financement participatif réalisée sur la plateforme kisskissbankbank.

Historique
revue EPIC a d'abord existé sous le titre "EPIC-stories" de 2014 à 2017.

Initialement le projet est un format pure-player qui entend proposer des portfolios ou récits en images réalisés par des photoreporter.

Le site est accessible gratuitement - les auteurs sont rémunérés par la possibilité offertes aux internautes de commander certaines images issues des séries présentées sous forme de tirage numéroté, avec ou sans encadrement.

Ce modèle perdure quelques mois avant la création d'une revue trimestrielle papier de 104 pages présentant 4 auteurs dans chaque numéro et les coulisses de leurs histoires.

Cette revue entend mettre en avant et soutenir le travail des jeunes photoreporters indépendants.

Le titre cesse sa parution au printemps 2017, faute de débouchés économiques pertinent.

EPIC-stories était née initialement de la lecture et de la parution en 2013 du Manifeste XXI - un autre journalisme est possible, dans lesquels Laurent Beccaria et Patrick de Saint Exupéry fondateurs de la revue du même nom, pointaient la nécessité d'envisager de nouveaux modèles économiques pour la presse.

Contenu

Quatre grands récits en images
revue EPIC publie principalement quatre grand récits en images par numéro. Elle accorde une place très importante à la narration par l'image.

Chacun de ces récits en images se décline sous la forme d'un portfolio de 24 à 28 pages, suivi d'une longue interview avec la ou le photographe, revenant sur son parcours et sur les coulisses de la série qu'il présente, et agrémenté de pages annexes, proposant des pistes de lectures sur le sujet, focus particuliers ou infographies.

Un rubriquage minimaliste

 Canevas - en début de volume, des images repérées par les membres de la rédaction sur le réseau social Instagram à l'aide d'un hashtag précis et auxquelles il est décidé d'offrir une deuxième vie en format papier.
 Zoom : une exposition, une monographie de photographe célèbre mise en avant avec la complicité du site phototrend.fr. Déjà publiés: Shomei Tomatsu, Gilles Caron, Samuel Fosso, Eric Bouvet, Helmut Newton, Graciela Iturbide...
 L'oeil et la plume : Un entretien entre une / un auteur de littérature et son rapport à la photographie. Déjà publiés: Sandrine Roudeix, Pierre Assouline, Jérôme Ferrari, Metin Arditi, Alfred de Montesquiou, Aimée de Jongh...
 Dysturb: le décryptage pédagogique d'une image liée à l'actualité récente, en lien avec le collectif Dysturb.
 Morceaux Choisis: une playlist des musiques écoutées par des photographes publiés dans chaque numéro.

Format
Entre magazine et livre d'art, la revue se distingue par un format en dos carré avec couture apparente, permettant une lecture à plat. La maquette privilégie de grandes doubles-pages et des choix iconographiques minimalistes. C'est davantage la taille de l'image qui sera plébiscitée au profit du nombre.

Absence de publicité
La revue s'inscrit dans la tradition de médias jeunes désireux de ne pas dépendre d'éventuels annonceurs. A la place de la publicité, les pages de la revue sont plus simplement rythmées par de la poésie.

Comité éditorial
revue EPIC s'appuie sur un réseau de professionnels de la photographie, photographes, iconographes, directeur de photographie ou d'agence photographique pour repérer les talents publiés dans ses pages.

Parmi eux, outre les deux fondateurs Jean-Matthieu Gautier et Ambroise Touvet, on compte : Simon Danger — Wilfrid Esteve — Corentin Fohlen — Agathe Kalfas — Cloé Kerhoas Ozmen — Maxime Riché — Cédric Roux — Eléonore Simon...

Photographes déjà publiés

Numéro -1

 Tamara Eckhardt
 Matthieu Paley
 Sylvain Biard
 Tim Franco / Inland

Numéro -2

 Morgan Fache
 Pierre Belhassen
 Valentina Piccinni & Jean-Marc Caimi
 Céline Croze

Numéro -3

 Stephan Gladieu

 Sirkhane Darkroom
 Yohanne Lamoulere / Tendance floue
 Arnaud Montagard

Numéro -4

 Anouchka Renaud Eck

 Seif Kousmate
 Éléonore Simon
 Clément Chapillon

Numéro -5

 Olivier Laban-Mattei  / Myop

 Letizia Le Fur
 Nikita Teryoshin
 Emile Ducke

Numéro - 6

 Emin Ozmen / Magnum
 Graciela Magnoni
 Muhammad Fadli
 Delphine Blast

Numéro -7

 Bénédicte Kurzen & Sanne De Wilde / Noor
 Julia Baier
 Mathieu Richer Mamousse
 Bouwe Brouwer

Numéro -8

 Alexis Vettoretti
 Lavinia Parlamenti & Manfredi Pantanella
 Dina Oganova
 Lisa Sorgini

Références

Liens externes

Presse consacrée à la photographie
Presse trimestrielle en français

Revue EPIC


Južni vetar je srbijanska televizijska serija snimljena za RTS televiziju od strane Miloša Avramovića. Sadrži dijelove istoimenog filma iz 2018. godine, i nastavlja s radnjom tamo gdje film prestaje. Premijera serije bila je 19. siječnja 2020. na RTS 1. U Hrvatskoj je premijerno prikazana na 5. ožujka 2021. na RTL Adria.

U travnju 2020. najavljena je druga sezona za jesen 2021., ali zbog pandemije COVID-19 je odgođena za 2022. Druga sezona pod nazivom "Južni Vetar: Na granici!" počela je dvomjesečno snimanje 19. lipnja na lokacijama Beograda i Srbije, dok premijera bi trebala početi 2023. godine.

Glumačka postava
Dragan Bjelogrlić napustio je seriju kako bi se posvetio svom projektu Senke nad Balkanom, a ulogu Dragoslava Cara preuzeo je Predrag Manojlović.

Anita Mančić je nakon četvrte epizode serije u ulozi supruge Dragoslava Cara zamijenila Nelu Mihailović.

Filipa Hajdukovića u ulozi Carevog sina nakon četvrte epizode serije zamijenio je Milan Kolak.

Glavna postava

 Miloš Biković kao Petar Maraš
 Miodrag Radonjić kao Baća
 Predrag "Miki" Manojlović kao Dragoslav "Car"
 Miloš Timotijević kao inspektor Stupar
 Hristo Šopov kao Dimitar Mitevski
 Jovana Stojiljković kao Sofija
 Aleksandar Berček kao Crveni
 Bogdan Diklić kao Lazar Maraš
 Ljubomir Bandović kao Vasilije Đurašinović "Vajo"
 Tamara Krcunović kao Marija Đurašinović
 Vuk Kostić kao Sparta
 Aleksandar Gavranić kao Vušo Đurašinović
 Nikola Pejaković kao Debeli bosanac
 Astrit Kabaši kao Libero
 Radovan Vujović kao inspektor Tankosić
 Aleksandar Srećković kao Kinez
 Ivan Mihailović kao Sine
 Aleksandar Sano kao Boyko
 Anita Mančić kao Ljubica, Careva žena
 Vahidin Prelić kao inspektor Papić "Papa"
 Aleksandar Gligorić kao Cappuccino
 Mladen Sovilj kao Drka
 Mirko Vlahović kao Mirko Radonjić
 Pasquale Esposito kao Cesare Lucardi

Pregled serije
U Hrvatskoj prva sezona premijerno je bila dostupna od 18. veljče 2021. na RTL Play-u, a kasnije je prikazana od 5. ožujka 2021. na RTL Adriji.

Druga sezona je krenula sa prikazivanjem od srijede do nedelje 29. ožujka 2023. na RTL Play-u.

Glazba
Osim modernih i trenutno postojećih pjesama, za potrebe filma snimljen je cijeli niz pjesama. Cijelu glazbu za film radila je beogradska diskografska kuća Bassivity Digital. Za potrebe filma snimljene su sljedeće pjesme:

 "4 strane sveta" - Coby i Senidah
 "Grmi" - Mili
 "Mače" - Marlon Brutal i Juice
 "Južni Vetar Gas" - Coby i Mili
 "Grad greha" - Andjela Veštica i MCN
 "Mojne s' nama" - Mikri Maus i Monogamija
 "Hollywood" - Surreal

Nastavljeno je snimanje pjesama za potrebe serije, a za ostale epizode snimljene su sljedeće pjesme:

 "Pazi se" - Jovana Nikolić i Coby (Uvodna pjesma)
 "Trabaho" -  Đokaton i Mek Dejms
 "Coca" - Devito
 "Marash" - Fox i MCN
 "Joker "- 2Bona
 "Devedesete" - Coby
 "Oluja" - Teja Dora
 "Diesel" - Gazda Paja i Marlon Brutal
 "Južni vjetar Gas 2" - Mili
 "Ona" - Elon
 "Jugoton" - Rasta i DJ Link

Izvori

Vanjske poveznice

Srbijanske serije
Dramske serije
Kriminalističke serije

Južni vetar (televizijska serija)


In crystallography, the orthorhombic crystal system is one of the 7 crystal systems. Orthorhombic lattices result from stretching a cubic lattice along two of its orthogonal pairs by two different factors, resulting in a rectangular prism with a rectangular base (a by b) and height (c), such that a, b, and c are distinct. All three bases intersect at 90° angles, so the three lattice vectors remain mutually orthogonal.

Bravais lattices

There are four orthorhombic Bravais lattices: primitive orthorhombic, base-centered orthorhombic, body-centered orthorhombic, and face-centered orthorhombic.

For the base-centered orthorhombic lattice, the primitive cell has the shape of a right rhombic prism; it can be constructed because the two-dimensional centered rectangular base layer can also be described with primitive rhombic axes. Note that the length  of the primitive cell below equals  of the conventional cell above.

Crystal classes

The orthorhombic crystal system class names, examples, Schönflies notation, Hermann-Mauguin notation, point groups, International Tables for Crystallography space group number, orbifold notation, type, and space groups are listed in the table below.

In two dimensions

In two dimensions there are two orthorhombic Bravais lattices: primitive rectangular and centered rectangular.

See also
Crystal structure
Crystal system
Overview of all space groups

References

Further reading

Crystal systems

Orthorhombic crystal system


En monstertruck er en pickup, der er blevet ombygget med større hjulophæng og større dæk, normalt til rekreative formål. I dag bruges pickups stadig, men SUV'er anvendes også, og de fleste karrosserier er fremstillet i glasfiber frem for metal. I konkurrencer skal monster trucks være  høje,  brede og fra 2015 skal de være udstyret med 462lb BKT 66" offroad dæk. Monstertrucks bruges både som pauseunderholdning under motorcross-løb og lignende motorsportbegivenheder, men kan også være den primære attraktion. Under shows viser bilerne deres terrænegenskaber ved at køre over pakker, hop og biler.

Monstertrucks opstod i USA i 1970'erne, hvor man begyndte at give almindelig pickups større dæk og ophæng. De har et ekstremt højt brændstofforbrug.

Eksterne henvisninger

Terrænkøretøjer
Biler efter karrosseri
Opfindelser fra USA

Monstertruck


Krafft ist ein Einschlagkrater am nordwestlichen Rand Mondvorderseite.
Er liegt nördlich des Kraters Cardanus am westlichen Rand des Oceanus Procellarum.
Zwischen Krafft und Cardanus verläuft die als Kraterkette (Catena) bezeichnete langgestreckte Struktur der Catena Krafft.
Der Kraterwall weist Terrassierungen auf und ist mäßig erodiert. Das Innere ist bis auf den Nebenkrater Krafft C relativ eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutsch-russischen Astronomen Wolfgang Ludwig Krafft offiziell benannt.

Weblinks

 Krafft auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Krafft (Mondkrater)


Capitulul de Arad a fost un capitul colegial înființat la Arad, dedicat Sf. Martin de Tours în prima jumătate a secolului al XII-lea, cu sediul în prepozitura de Arad (astăzi ruine în satul Vladimirescu, cunoscut sub vechiul nume ca Glogovăț, în maghiară Glogovác sau Öthalom). Aici se afla până în secolul al XV-lea vatra vechii așezări a orașului-târg Arad.

Date istorice
Prima atestare documentară a capitulului de la  Arad datează cel mai probabil din perioada 1131-1141, cel mai probabil 1135 când regele maghiar Bela cel Orb, decapitează 68 de nobili maghiari, care se răzvrătiseră împotriva autorității regale. Fiind orb regele era asistat de către soția sa, regina Elena de Rascia, de origine sârbă, despre care se afirma că era adevărata conducătoare a regatului maghiar.

Organizare
Fiind fondat ca și capitul regal, capitulul era proprietate dependentă de autoritatea regelui și era din punct de vedere ecleziastic încredințată Arhiepiscopului de Strigoniu, primatul Ungariei, deși se afla în teritoriul Episcopiei de Cenad. Capitulul avea cel puțin 12 canonici, conduși de un provost.
În 1225 Papa Honoriu al III-lea a dorit extinderea controlului papal peste capitulul arădean numind un provost în persoana lui Johannes Caputius, dar care renunță în favoarea provostului instalat de către regele ungar. În 1229, capitulul de Arad devine "loc de autentificare/adeverire", un fel de notariat pentru comitatele Arad, Zărand și Cenad, inclusiv aplicând proba prin foc ca mijloc de dovedire a veridicității anumitor mărturii.

Capitulul arădean era relativ bogat, acestuia cuvenindui-se cel puțin o treime din taxele ridicate pentru traversarea râului Mureș. De-asemenea acesta deținea proprietăți în șapte comitate.

Lista provoștilor

Note

Bibliografie

Vezi și
 Istoria Aradului
 Biserica Catolică
 Béla al II-lea al Ungariei

Biserica Catolică în Ungaria
Fondări în secolul al XII-lea
Arad

Capitulul de Arad


Mahmoud Salah (; nascido em 10 de outubro de 1994) é um futebolista profissional egípcio que atua como meia-atacante.

Carreira
Em julho de 2017, Salah renovou seu contrato com o Al-Assiouty por três anos após sua ascensão para a Primeira Liga do Egito (2017—18).

Futebolistas do Egito

Mahmoud Salah


Die Balkanmeisterschaft 2012 im Badminton fand vom 4. bis zum 6. Mai 2012 in Burgas statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=15A8D79D-5B3A-4EC8-A99A-D7235E5BE64A

2012
Balkanmeisterschaft
Badmintonwettbewerb in Bulgarien
Sport (Burgas)

Balkanmeisterschaft 2012 (Badminton)


Iuliu Nistor (n. ?, ? - d. 1943 (?), Mediaș (?)) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A terminat școala română din Sibiu, a absolvit un an spiritual la Seminarul teologic Nifon din București. Mai apoi a fost patru ani preot militar cu rang de căpitan al armatei Austro-Ungare în Primul Război Mondial. După război, a fost jumătate de an șef de serviciu la Resortul Cultelor din Consiliul Dirigent, un an secretar al Episcopiei ortodoxe române din Cluj, iar de la 1 V 1922 și până la 24 VIII 1941, a fost ales episcop, secretar și apoi consilier ref. la Arhiepiscopia ortodoxă română din Sibiu La 7 IV 1940 a fost tuns întru monah la Mănăstirea Căldărășani primind numele de Veniamin. La 7 VI 1940 a fost hirotonit archimandrit. La 3 VI 1941 a fost ales episcop al Eparhiei Ortodoxe Române a Caransebeșului. La 8 VI 1941 a fost sfințit întru Arhiereu, la 14 VI 1940 a primit investitura, iar la 24 VIII 1941 a fost instalat în scaunul de Episcop. A fost membru al Adunării eparhiale și al Congresului Național Bisericesc al Mitropoliei Ardealului, al diferitelor asociații și instituții bisericești culturale. A colaborat la diferite reviste și ziare și a scris câteva cărți și broșuri cu privire la viața bisericească.

Activitatea politică
În cadrul Marii Adunări Naționale de la Alba-Iulia de la 1 decembrie 1918, a fost reprezentantul Protopopiatului Greco-Catolic Mediaș (jud. Târnava-Mare).

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Anul nașterii lipsă
Decese în 1943
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Iuliu Nistor


Francis "Pete" D. Lyon (* 29. Juli 1905 in Bowbells, Burke County, North Dakota; † 8. Oktober 1996 in Green Valley, Arizona) war ein US-amerikanischer Filmregisseur und Filmeditor, der bei der Oscarverleihung 1948 einen Oscar für den besten Schnitt gewann.

Leben
Lyon, der in North Dakota aufwuchs, studierte nach dem Schulbesuch an der University of California in Los Angeles (UCLA) und schloss dieses Studium 1928 ab. Er begann seine Laufbahn im Bereich Filmschnitt in Großbritannien, wo er bei einer Reihe von Projekten der Filmproduktionsgesellschaft von J. Arthur Rank mitarbeitete. Nach seiner Rückkehr in die USA war er als Editor an der Herstellung von fast dreißig Filmen beteiligt.

Bei der Oscarverleihung 1948 gewann er zusammen mit Robert Parrish den Oscar für den besten Schnitt in Jagd nach Millionen (Body and Soul, 1947) von Robert Rossen mit John Garfield, Lilli Palmer und Hazel Brooks in den Hauptrollen.

Ab Mitte der 1950er Jahre arbeitete Lyon, Bruder des Filmproduzenten Earle Lyon, als Filmregisseur und inszenierte mehr als dreißig Filme und Fernsehserien. Seine bekannteste Regiearbeit ist The Great Locomotive Chase (1956), ein Film der Walt Disney Company über den Andrews-Überfall während des Sezessionskrieges am 12. April 1862.

1993 erschien seine Autobiografie Twists of fate. An Oscar winner's international career. Lyon, der Mitglied der akademischen Verbindung Phi Delta Theta war, gründete eine nach ihm benannte Stiftung zur Vergabe von Stipendien an Filmstudenten.

Filmografie (Auswahl)

Auszeichnungen
 1948: Oscar für den besten Schnitt

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Filmeditor
Oscarpreisträger
US-Amerikaner
Geboren 1905
Gestorben 1996
Mann

Francis D. Lyon


Asteridae, zastarjeli botanički naziv za podrazred Magnoliopsida u Cronquistovomi Takhtajanovom sustavu

Asteridae je skupina od oko 80 000 vrsta cvjetnica koje karakteriziraju spojeni vjenčići i iridoidni spojevi. Nedavne filogenetske analize pomogle su razgraničiti skupinu i identificirale četiri glavne klade unutar nje; Cornales, Ericales, Lamiide i Campanulide, s tim da su posljednje dvije zajedno poznate kao Euasteridae. Potraga za najstarijim fosilima koji predstavljaju asteride dala je ukupno 261 zapis. Svaki od ovih fosila procijenjen je s obzirom na pouzdanost identifikacije. Najstariji prihvaćeni fosili za svaku klasu korišteni su za procjenu minimalne starosti za cijelu Asteridae. Rezultati sugeriraju da Asteridae potječu barem iz turona, kasne krede (89,3 milijuna godina) i da su do kasnog santona-ranog kampanja (83,5 milijuna godina) četiri glavne klade već bile zastupljene u fosilnom zapisu.

Cronquistov sustav
Razred Magnoliopsida
F. Podrazred Asteridae Takht., 1966
F1 Red Asterales Lindl., 1833
Porodica Asteraceae Dumort., 1822
Rod Gerbera L., 1758
Rod Cichorium L., 1753
Rod Chrysanthemum L., 1753
Rod Arctotis L.
Rod Rudbeckia L., 1753
Rod Haplopappus Cass., 1828
Rod Carthamus L., 1753
Rod Bellis L., 1753
Rod Echinops L.
Rod Cirsium Mill., 1754
Rod Arctium L.
Rod Chrysothamnus Nutt., 1840
Rod Tanacetum L., 1753
Rod Baccharis L., 1753
Rod Xanthium L., 1753
Rod Sonchus L., 1753
Rod Vernonia Schreb., 1791
Rod Coreopsis L., 1753
Rod Carduus L., 1753
Rod Erigeron L., 1753
Rod Espeletia Mutis ex Humb. & Bonpl.
Rod Calendula L., 1753
Rod Cousinia Cass.
Rod Ageratum L., 1753
Rod Cosmos Cav., 1791
Rod Callistephus Cass.
Rod Centaurea L., 1753
Rod Eupatorium L., 1753
Rod Crepis L., 1753
Rod Anthemis L., 1753
Rod Dahlia Cav., 1791
Rod Ambrosia L., 1753
Rod Aster L., 1753
Rod Viguiera Kunth, 1820
Rod Senecio L., 1753
Rod Artemisia L., 1753
Rod Bidens L., 1753
Rod Verbesina L., 1753
Rod Saussurea DC.
Rod Psilocarphus Nutt., 1840
Rod Tagetes L., 1753
Rod Hieracium L., 1753
Rod Liabum Adans., 1763
Rod Lactuca L., 1753
Rod Munnozia Ruiz & Pav.
Rod Helichrysum Mill., 1754
Rod Helianthus L., 1753
Rod Taraxacum F.H. Wigg., 1780
Rod Mikania Willd., 1803
Rod Stevia Cav., 1797
Rod Solidago L., 1753
F2 Red Callitrichales Lindl., 1833
Porodica Callitrichaceae Link, 1821
Rod Callitriche L.
Porodica Hippuridaceae Link, 1821
Rod Hippuris L.
Porodica Hydrostachyaceae Engl., 1898
Rod Hydrostachys Thouars
F3 Red Calycerales Takht., 1966
Porodica Calyceraceae L. C. Richard, 1820
Rod Calycera Cav.
Rod Boopis Juss., 1803
F4 Red Campanulales Lindl., 1833
Porodica Brunoniaceae Dumort., 1829
Rod Brunonia Sm.
Porodica Campanulaceae Juss., 1789
Rod Campanula L.
Rod Centropogon C.Presl
Rod Canarina L.
Rod Cyananthus Griff.
Rod Cephalostigma A.DC.
Rod Siphocampylus Pohl
Rod Platycodon A.DC.
Rod Ostrowskia Regel
Rod Lobelia L., 1753
Porodica Donatiaceae Takht. ex Dostál, 1957
Rod Donatia J.R.Forst. & G.Forst.
Porodica Goodeniaceae R. Br., 1810
Rod Velleia Sm.
Rod Goodenia Sm.
Rod Scaevola L.
Porodica Pentaphragmataceae J. G. Agardh, 1858
Rod Pentaphragma Wall. ex G.Don
Porodica Sphenocleaceae DC., 1839
Rod Sphenoclea Gaertn.
Porodica Stylidiaceae R. Br., 1810
Rod Stylidium Sw. ex Willd.
F5 Red Dipsacales Lindl., 1833
Porodica Adoxaceae R. E. Trautvetter, 1853
Rod Adoxa L.
Porodica Caprifoliaceae Juss., 1789
Rod Carlemannia Benth.
Rod Abelia R.Br.
Rod Weigela Thunb.
Rod Viburnum L.
Rod Sambucus L.
Rod Lonicera L.
Rod Silvianthus Hook.f.
Rod Linnaea L.
Rod Symphoricarpos Duhamel
Porodica Dipsacaceae Juss., 1789
Rod Dipsacus L.
Rod Morina L.
Rod Cephalaria Schrad. ex Roem. & Schult.
Rod Knautia L.
Rod Scabiosa L.
Rod Succisa Haller
Porodica Valerianaceae Batsch, 1802
Rod Nardostachys DC.
Rod Triplostegia Wall. ex DC.
Rod Valeriana L.
Rod Valerianella Mill.
Rod Patrinia Juss.
Rod Plectritis (Lindl.) DC.
F6 Red Gentianales Lindl., 1833
Porodica Apocynaceae Juss., 1789
Rod Vinca L.
Rod Allamanda L.
Rod Aspidosperma Mart. & Zucc.
Rod Mandevilla Lindl.
Rod Tabernaemontana L.
Rod Nerium L.
Rod Parsonsia R.Br.
Rod Pachypodium Lindl.
Rod Rauvolfia L.
Rod Strophanthus DC.
Porodica Asclepiadaceae R. Br., 1810
Rod Ceropegia L.
Rod Hoya R.Br.
Rod Asclepias L.
Rod Cryptostegia R.Br.
Rod Gonolobus Michx.
Rod Stapelia L.
Rod Secamone R.Br.
Porodica Gentianaceae Juss., 1789
Rod Gentiana L.
Rod Voyriella Miq.
Rod Voyria Aubl.
Rod Swertia L.
Rod Exacum L.
Rod Bartonia Pursh ex Sims
Rod Lomatogonium A.Braun
Rod Leiphaimos Cham. & Schltdl.
Porodica Loganiaceae Martius, 1827
Rod Gelsemium Juss.
Rod Desfontainia Ruiz & Pav.
Rod Fagraea Thunb.
Rod Mitrasacme Labill.
Rod Strychnos L.
Rod Usteria Dennst., 1818
Porodica Retziaceae Bartling, 1830
Rod Retzia Thunb.
Porodica Saccifoliaceae Maguire & Pires, 1978
Rod Saccifolium Maguire & Pires
F7 Red Lamiales Bromhead, 1838
Porodica Boraginaceae Juss., 1789
Rod Wellstedia Balf.f.
Rod Cordia L., 1753
Rod Ehretia P.Browne, 1756
Rod Echium L., 1753
Rod Amsinckia Lehm., 1831
Rod Cynoglossum L., 1753
Rod Heliotropium L., 1753
Rod Cryptantha Lehm. ex G.Don, 1837
Rod Tournefortia L., 1753
Rod Zoelleria Warb., 1892
Rod Onosma L.
Rod Lithospermum L., 1753
Rod Myosotis L., 1753
Porodica Lamiaceae Lindl., 1836
Rod Scutellaria L.
Rod Aeollanthus Mart. ex Spreng., 1825
Rod Stachys L.
Rod Teucrium L.
Rod Thymus L.
Rod Icomum Hua
Rod Monarda L.
Rod Lavandula L.
Rod Coleus Lour.
Rod Hyptis Jacq.
Rod Hoslundia Vahl
Rod Mentha L.
Rod Tetrachondra Petrie ex Oliv.
Rod Plectranthus L'Her.
Rod Tinnea Kotschy & Peyr.
Rod Prasium L.
Rod Nepeta L.
Rod Marrubium L.
Rod Salvia L.
Porodica Lennoaceae Solms-Lauback, 1870
Rod Ammobroma Torr.
Rod Lennoa Lex.
Rod Pholisma Nutt. ex Hook.
Porodica Verbenaceae Jaume St.-Hilaire, 1805
Rod Clerodendrum L.
Rod Duranta L.
Rod Avicennia L.
Rod Vitex L.
Rod Verbena L.
Rod Cyanostegia Turcz.
Rod Lippia L.
Rod Premna L.
Rod Tectona L.f.
Rod Geunsia Blume
Rod Phryma L.
Rod Lantana L.
Rod Pseudocarpidium Millsp.
F8 Red Plantaginales Lindl., 1833
Porodica Plantaginaceae Juss., 1789
Rod Bougueria Decne.
Rod Littorella Bergius
Rod Plantago L.
F9 Red Rubiales Benth. & Hook., 1873
Porodica Rubiaceae Juss., 1789
Rod Didymochlamys Hook.f.
Rod Gardenia Ellis
Rod Galium L.
Rod Cinchona L.
Rod Coffea L.
Rod Gleasonia Standl.
Rod Psychotria L.
Rod Mussaenda L.
Rod Gaertnera Schreb.
Rod Rubia L.
Rod Rondeletia L.
Rod Henriquezia Spruce ex Benth.
Rod Pagamea Aubl.
Rod Platycarpum Bonpl.
Rod Houstonia L.
Rod Pentagonia Fabr.
Porodica Theligonaceae Dumort., 1829
Rod Theligonum L.
F10 Red Scrophulariales Lindl., 1833
Porodica Acanthaceae Juss., 1789
Rod Justicia L.
Rod Dicliptera Juss.
Rod Strobilanthes Blume
Rod Ruellia L.
Rod Acanthus L.
Rod Aphelandra R.Br.
Rod Barleria L.
Rod Pentstemonacanthus Nees, 1847
Rod Thunbergia Retz.
Porodica Bignoniaceae Juss., 1789
Rod Argylia D.Don
Rod Campsis Lour.
Rod Incarvillea Juss.
Rod Bignonia L.
Rod Crescentia L.
Rod Jacaranda Juss.
Rod Catalpa Scop.
Rod Oroxylum Vent.
Rod Tourrettia Foug.
Rod Spathodea P.Beauv.
Rod Tabebuia Gomes ex DC.
Rod Lundia DC.
Porodica Buddlejaceae Wilhelm, 1910
Rod Buddleja L.
Rod Nicodemia Ten.
Rod Polypremum L.
Rod Sanango Bunting & Duke
Rod Adenoplea Radlk.
Rod Adenoplusia Radlk.
Rod Nuxia Comm. ex Lam.
Rod Peltanthera Benth.
Porodica Gesneriaceae Dumort., 1822
Rod Cyrtandra J.R.Forst. & G.Forst.
Rod Aeschynanthus Jack
Rod Columnea L.
Rod Monophyllaea R.Br.
Rod Ramonda Rich.
Rod Saintpaulia H.Wendl.
Rod Streptocarpus Lindl.
Rod Sinningia Nees
Porodica Globulariaceae DC., 1805
Rod Cockburnia Balf.f.
Rod Hebenstretia L.
Rod Walafrida E.Mey.
Rod Globularia L.
Rod Globulariopsis Compton
Rod Selago Schur
Porodica Lentibulariaceae Rich., 1808
Rod Genlisea A.St.-Hil.
Rod Utricularia L.
Rod Pinguicula L.
Rod Biovularia Kamienski
Rod Polypompholyx Lehm.
Porodica Mendonciaceae Bremekamp, 1953
Rod Mendoncia Vell. ex Vand.
Porodica Myoporaceae R. Br., 1810
Rod Bontia L.
Rod Pholidia R.Br.
Rod Oftia Adans.
Rod Myoporum Banks & Sol. ex G.Forst.
Porodica Oleaceae Hoffmanns. & Link, 1809
Rod Fraxinus L.
Rod Forsythia Vahl
Rod Forestiera Poir.
Rod Jasminum L.
Rod Chionanthus L.
Rod Hesperelaea A.Gray
Rod Noronhia Stadman ex Thouars
Rod Syringa L.
Rod Olea L.
Rod Ligustrum L.
Rod Tessarandra Miers
Porodica Orobanchaceae Vent., 1799
Rod Orobanche L.
Porodica Pedaliaceae R. Br., 1810
Rod Martynia L.
Rod Josephinia Vent.
Rod Sesamum L.
Rod Proboscidea Schmidel
Rod Trapella Oliv.
Porodica Scrophulariaceae Juss., 1789
Rod Digitalis L.
Rod Glumicalyx Hiern
Rod Calceolaria L.
Rod Antirrhinum L.
Rod Halleria L.
Rod Euphrasia L.
Rod Verbascum L.
Rod Veronica L.
Rod Besseya Rydb.
Rod Harveya Hook.
Rod Castilleja Mutis ex L.f.
Rod Bowkeria Harv.
Rod Paulownia Siebold & Zucc.
Rod Scrophularia L.
Rod Mimulus L.
Rod Lathraea L.
Rod Linaria Mill.
Rod Penstemon Schmidel
Rod Pedicularis L.
Rod Lagotis Gaertn.
F11 Red Solanales Lindl., 1833
Porodica Convolvulaceae Juss., 1789
Rod Hildebrandtia Vatke
Rod Dichondra J.R.Forst. & G.Forst.
Rod Convolvulus L.
Rod Falkia L.f.
Rod Ipomoea L.
Rod Humbertia Comm. ex Lam.
Porodica Cuscutaceae Dumort., 1829
Rod Cuscuta L.
Porodica Duckeodendraceae Kuhlmann, 1947
Rod Duckeodendron Kuhlm.
Porodica Hydrophyllaceae R. Br., 1817
Rod Wigandia Kunth
Rod Codon Royen ex L.
Rod Nama L.
Rod Eriodictyon Benth.
Rod Romanzoffia Cham.
Rod Nemophila Nutt.
Rod Phacelia Juss.
Porodica Menyanthaceae Dumort., 1829
Rod Nephrophyllidium Gilg
Rod Villarsia Vent.
Rod Menyanthes L.
Rod Nymphoides Seg.
Rod Liparophyllum Hook.f.
Porodica Nolanaceae Dumort., 1829
Rod Nolana L.f.
Rod Alona Lindl.
Porodica Polemoniaceae Juss., 1789
Rod Gilia Ruiz & Pav.
Rod Cantua Juss. ex Lam.
Rod Cobaea Cav.
Rod Gymnosteris Greene
Rod Linanthus Benth.
Rod Leptodactylon Hook. & Arn.
Rod Phlox L.
Rod Linanthastrum Ewan
Porodica Solanaceae Juss., 1789
Rod Duboisia H.Karst.
Rod Solanum L.
Rod Browallia L.
Rod Datura L.
Rod Atropa L.
Rod Anthocercis Labill.
Rod Anthotroche Endl.
Rod Nicotiana L.
Rod Hyoscyamus L.
Rod Schizanthus Ruiz & Pav.
Rod Physalis L.
Rod Nicandra Adans.
Rod Salpiglossis Ruiz & Pav.
Rod Lycium L.
Rod Petunia Juss.
Rod Henoonia Griseb.
Rod Lycopersicon Mill.
Rod Capsicum L.
Rod Mandragora L.

Takhtajanov sustav
Razred Magnoliopsida
Podrazred Asteridae
Nadred Campanulanae
 Red Campanulales
Porodica Pentaphragmataceae
Porodica Sphenocleaceae
Porodica Campanulaceae
Porodica Cyphocarpaceae
Porodica Nemacladaceae
Porodica Cyphiaceae
Porodica Lobeliaceae
 Red Goodeniales
Porodica Brunoniaceae
Porodica Goodeniaceae
 Red Stylidales
Porodica Donatiaceae
Porodica Stylidiaceae
 Red Menyanthales
Porodica Menyanthaceae
Nadred Asteranae
 Red Calycerales
Porodica Calyceraceae
 Red Asterales
Porodica Asteraceae

Izvori

Sistematika

Asteridae


التهاب القصبات المزمن .

التعريف
شكوى من سعال يومي منتج لقشع (بلغم) لمدة 3 أشهر في سنتين متتاليتين.

الأسباب
التدخين والملوثات البيئية.

المرضيات
زيادة في إنتاج المخاط في الرغامى والقصبات.

الأعراض
 سعال منتج لقشع.
 ضيق بالتنفس (زلة تنفسية) وتكون شديدة في الشتاء.
 أزيز.
 ألم صدري جنبي.
 قد يحدث نفث دم (لكنه يوجه للخباثة غالباً).

الاستقصاءات
 صورة الصدر الشعاعية.
 اختبارات وظائف الرئة.
 قياس غازات الدم.

التدبير
 تشجيع متواصل على ايقاف التدخين.
 معالجة فيزيائية (تمارين تنفسية للمعالجة والوقاية).
 المعالجة بالمضادات الحيوية.
 استخدام الموسعات القصبية.
 قد يحتاج المريض لادخال شوط من المعالجة بالكورتيزون.

الإنذار
سيء عادةً، ونسبة الشفاء هي 30% في حالات المنتفخين الزرق.

مراجع

أمراض الجهاز التنفسي السفلي
أمراض الجهاز التنفسي السفلي المزمنة
أمراض مرتبطة بالشيخوخة
أمراض مهنية
التهابات
تدخين
طب عام

التهاب القصبات المزمن