Artist al Poporului din Albania a fost un titlu onorific pentru decorarea interpreților de artă remarcabili ai poporului  Republicii Socialiste Albania, oameni ale căror merite au fost excepționale în sfera de dezvoltare a spectacolelor de artă (teatru, muzică, cinema și artă).

Istoric
Acest titlu a fost creat prin lege în 1960 și a fost modificat în 1980. Motivele acordării titlului onorific în Albania erau prevăzute în Legea nr. 3171 din 26 octombrie 1960:

Titlul nu a mai fost dat în Albania după ce legea a fost modificată în 1996. Echivalentul a devenit titlul "Mare Maestru al Muncii", care a fost, de asemenea, înlocuit după 2001 cu titlul "Mare Maestru" prin modificarea legii din 1996.

Între beneficiarii titlului se află mulți dintre cei mai apreciați compozitori, dansatori, cântăreți, regizori și actori de film și de teatru.

În mod normal, o persoană era desemnată "Artist al Poporului" după vârsta de 40 de ani, cu excepția făcută pentru artiștii de balet.

Teatru și cinematografie

Actori

 Dhimitër Orgocka
 Kadri Roshi
 Margarita Xhepa
 Marie Logoreci
 Melpomeni Çobani
 Naim Frashëri
 Pjetër Gjoka
 Robert Ndrenika
 Sandër Prosi
 Skënder Sallaku
 Sulejman Pitarka — actor și regizor
 Tinka Kurti
 Violeta Manushi
 Vangjush Furxhi — actor și regizor

Cineaști

 Dhimitër Anagnosti
 Kristaq Dhamo
 Kujtim Çashku
 Xhanfize Keko

Muzică

Cântăreți

 Avni Mula
 Ibrahim Tukiqi
 Inva Mula
 Marie Kraja
 Mentor Xhemali
 Vaçe Zela

Regizori muzicali și compozitori
 Mustafa Krantja, compozitor de muzică clasică
 Nikolla Zoraqi, compozitor

Arte figurative
 Abdurrahim Buza
 Sadik Kaceli
 Odhise Paskali
 Vangjush Mio
 Agim Zajmi

Vezi și

Note

Fondări în 1960
Desființări în 1996
Albania
! Albania
Albania Artist al Poporului

Artist al Poporului din Albania


Paul Schallück (Warendorf (Westfalia), 17 de junio de 1922 - Colonia, 29 de febrero de 1976) fue un escritor alemán.

Primeros años
Sus padres lo inscribieron a los 13 años de edad en un seminario católico, pese a no manifestar ninguna vocación. Dicha formación estaba destinada a que fuera misionero. Sin embargo con el inicio de la Segunda Guerra Mundial fue llamado a filas, incorporándose a la Luftwaffe como operador de radio. El 2 de agosto de 1944 fue herido por la Resistencia en París, herida que le debilitaría durante el resto de su vida. Fue hecho prisionero por los franceses y liberado tras el final del conflicto, el 31 de diciembre de 1945.

En 1946 retornó a sus estudios en la Universidad de Münster, pasando después a la de Colonia. Cursó Germanística y Filosofía. Entre 1949 y 1952 fue crítico de arte y de teatro en Neue Tageblatt y Münstersche Zeitung.

Carrera literaria
En 1951 publicó su primera novela Wenn mann aufhören könnte zu lügen, basada en sus propias experiencias en la guerra. En 1952 contrajo matrimonio en París con Ilse Nelsen, una librera de Colonia. En 1953 publicó una segunda novela, Ankunft null Uhr zwölf, y una tercera en 1954, Die unsichtbare Pforte. En 1959 publicó Engelbert Reinecke y Don Quichotte in Köln.

Sus novelas tratan sobre la guerra y sobre la lucha moral contra la injusticia y la mentira. Esta lucha moral también se trata en su obra poética (Hierzulande und anderswo, 1974).

Vida pública
Entre 1952 y 1964 asistió a las reuniones del Grupo 47. En 1958 fundó con Heinrich Böll la Sociedad para la Cooperación de Judíos y Cristianos (Gesellschaft für Christlich-Jüdische Zusammenarbeit).  En ese mismo año participó en marchas contra las armas nucleares. En 1959 colaboró también con Heinrich Böll en la fundación de Germania Judaica, biblioteca que trataba de reunir obras sobre la historia de los judíos. Durante el Año Nuevo de 1961-62 visitó Israel, experiencia que reflejó en Israel-Gedichten.

En 1969 hizo campaña a favor del SPD, y escribió en discurso que Willy Brandt leyó en 1970 ante la Asociación de Escritores de Alemania. Promovió las relaciones culturales franco-alemanas. En 1973 recibió el premio Nelly Sachs.

Referencias

Escritores de Alemania del siglo XX
Miembros de la Academia Alemana de Lengua y Literatura

Paul Schallück


Magnetski otpor ili reluktancija (oznaka Rm) je fizikalna veličina koja opisuje otpor prostora promjenama magnetskoga polja. Magnetski otpor je količnik magnetskoga napona Um i magnetskoga toka Фm:

Magnetski otpor šipke, žice, jezgre od feromagnetičnog materijala ploštine poprečnog presjeka S i duljine l određenje izrazom:

gdje je: μ - magnetska permeabilnost materijala. Mjerna je jedinica magnetskog otpora recipročni henri (H−1).

Magnetska vodljivost

Magnetska vodljivost (oznaka Λ) šipke ili žice, ploštine poprječnoga presjeka S i duljine l, dana je izrazom:

gdje je: μ - magnetska permeabilnost; recipročna je vrijednost reluktancije (magnetskoga otpora) magnetskoga kruga; mjerna je jedinica henri (H).

Magnetska permeabilnost

Magnetska permeabilnost je elektromagnetska osobina materijala koja pokazuje intenzitet magnetizacije tijela kada su ona izložena vanjskim magnetskom polju. Magnetska permeabilnost se označava grčkim slovom mi (μ). Pojam magnetska permeabilnost osmislio je Oliver Heaviside 1885. U jedinicama SI sustava, permeabilnost se izražava u Henrijima po metru (H/m), ili u Newtonima po Amperu na kvadrat (N/A2) ili Volt · sekunda na Amper · metar {Vs/Am}.

Magnetska permeabilnost vakuuma ili univerzalna magnetska konstanta  (oznaka ) je prirodna konstanta magnetske permeabilnosti za vakuum, koja iznosi: = 4π · 10–7 H/m ili  = 12.566370614 · 10–7 N/A². Jednaka je recipročnoj vrijednosti umnoška dielektrične permitivnosti vakuuma ε0 i kvadrata  brzine svjetlosti c u vakuumu: μ0 = 1/(ε0c2).

Vrijednosti za neke materijale

Izvori

Elektromagnetizam
Fizikalne veličine

Magnetski otpor


Le cap Maobitou (chinois traditionnel: 貓鼻頭 ; pinyin: Māobítóu ; anglais : Cape Maobitou) est un cap situé dans la commune de Hengchun au sein du comté de Pingtung à Taïwan. Il se trouve dans le parc national de Kenting et forme la limite ouest de South Bay. C'est l'un des points les plus au sud de l'île de Taïwan.

Nom
Le nom Maobitou signifie le nez de chat en langues chinoises.

Transport
Le cap est situé près de l'autoroute 26 de Taïwan.

Voir aussi
 Cap Eluanbi

Références

Géographie de Taïwan
Maobitou

Cap Maobitou


Charles Joseph Vervoitte, né le  à Aire-sur-la-Lys et mort le  à Paris (16 arrondissement), est un compositeur français d'origine belge.

Biographie

Distinctions

Il était chevalier de la Légion d'honneur et de l'ordre royal de Léopold de Belgique et commandeur de l'ordre pontifical de Saint-Grégoire-le-Grand.

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Compositeur français de musique classique
Membre de l'Académie des sciences, belles-lettres et arts de Rouen
Chevalier de la Légion d'honneur
Chevalier de l'ordre de Léopold
Commandeur de l'ordre de Saint-Grégoire-le-Grand
Naissance en mai 1819
Naissance à Aire-sur-la-Lys
Décès en avril 1884
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Décès à 64 ans
Membre de la Société des compositeurs de musique

Charles Vervoitte


The pattern of co-operation er en dokumentarfilm instrueret af Theodor Christensen efter manuskript af Theodor Christensen, Finn Methling.

Handling
Filmen fortæller om andelsbevægelsen i Danmark og anskueliggør, hvordan den i praksis virker på en række vigtige områder: Produktion og eksport af landbrugsvarer, import, fabrikation og fordeling af landbrugsmaskiner, foderstoffer og forbrugsvarer. Den viser, hvordan en dansk landmand, Clausen, er et led i andelsbevægelsen, der skaffer ham de varer, han skal bruge, og som hjælper ham med at tilrettelægge og afsætte hans produktion af landbrugsvarer. Han er selv en del af det store mønster, som kooperationen er i dag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Værker om andelsbevægelsen
Danske film fra 1952
Dokumentarfilm fra Danmark

The pattern of co-operation


المعهد التقني في كربلاء المقدسة معهد تقني تأسس في كربلاء عام 1988 م في العراق، متضمنا قسم الميكانيك وقسم المحاسبة عند التأسيس وباشر الطلبة بالدراسة في العام الدراسي 1988 – 1989 م حيث بلغ عدد الطلبة في ذلك العام (450 طالب وطالبة) في قسم الميكانيك و(218 طالب وطالبة) في قسم المحاسبة، بعدها شهد المعهد توسعا ملحوظا على جميع المستويات سواء من حيث أعداد الطلبة المقبولين أو من حيث عدد الأقسام.

الشهادة الممنوحة ومدة الدراسة
مدة الدراسة في المعهد سنتان دراسيتان ويُمنح المتخرج من المعهد شهادة الدبلوم التقني في حقل الاختصاص الذي يدرس فيه الطالب.

اهداف المعهد
يهدف المعهد إلى إعداد ملاكات تقنية في الاختصاصات التكنلوجية والإدارية والطبية مؤهلة لتكون كوادر وسطية في مختلف القطاعات عن طريق تقديم تعليم تقني يجعل المستهدف أكثر تميزا وكفاءة كما ونوعا من اجل مواكبة التطورات العلمية والتقنية.

موقع المعهد
يقع المعهد في ناحية الجدول الغربي شرق محافظة كربلاء ويبعد عنها (13 كم) على الطريق الواصلة بين محافظتي كربلاء وبابل.

الأقسام
يضم المعهد مجموعة من التخصصات التكنلوجية والادارية والطبية والتي تضم بدورها اقسام علمية وكما يلي

الأقسام التكنلوجية
 قسم التقنيات الميكانيكية: فرع الإنتاج، وقد تأسس سنة 1988م ويضم حاليا (133) طالبا وطالبة.
 قسم التقنيات الكهربائية: فرع القوى، وقد تأسس عام 1989م وكان عدد الطلبة في حينها (118) في حين بلغ عدد طلبته ألان (210) طالبا وطالبة.
 قسم التقنيات المدنية: فرع البناء والانشاءات، وقد تأسس عام 2010م ويضم حاليا (81) طالبا وطالبة.

الأقسام الإدارية
 قسم تقنبات المحاسبة: وقد تأسس عام 1988م ويضم حاليا (246) طالبا وطالبة.
 قسم تقنبات إدارة المكتب: وقد تأسس عام 1996م وكان عدد الطلبة في حينها (35) ويضم حاليا (219) طالبا وطالبة.
 قسم نقنبات أنظمة الحاسوب: وقد تأسس عام 1999م وكان عدد الطلبة في حينها (38) ويضم الآن (138) طالب وطالبة.
 قسم تقنيات السياحة: فرع الإرشاد وفرع إدارة الفنادق، وقد تأسس عام 2010م وكان عدد الطلبة في حينها (35) ويضم الآن (186) طالب وطالبة.

الاقسام الطبية
 قسم تقنيات صحة المجتمع: وقد تأسس عام 1994م ويضم حاليآ (201) طالبا وطالبة.
 قسم تقنيات صحة المجتمع /الدراسة المسائية: وقد تأسس عام 2015م وكان عدد الطلبة في حينها (35) ويضم حاليآ (346) طالبا وطالبة.

التعليم الحكومي الخاص الصباحي
جاء التعليم الحكومي الخاص الصباحي ليلبّي حاجة الطلبة ممن لم تتِح لهم معدّلاتهم فرصة الالتحاق بالبرنامج الصباحي، وبحسب ضوابط دليل اجراءات شؤون الطلبة وضوابط القبول وشروطه المقر من قبل وزارة التعليم العالي والبحث العلمي في كل عام دراسي.

التعليم الحكومي الخاص الصباحي هو تعليم يوازي التعليم التقليدي في الجامعات والمعاهد الحكومية حيث يتم منح الطلبة الخريجين منه شهادة الدبلوم أو البكالوريوس أو الماجستير والدكتوراه أو ما يوازيهما - من الجامعة الحكومية التي انتسب لها للدراسة (من خلال التعليم الحكومي الخاص الصباحي) وذلك بعد دراسته لنفس مقررات التعليم التقليدي وبنفس التقنية.

ويختلف التعليم الحكومي الخاص الصباحي عن التعليم التقليدي في كونه ليس مجاني، ويتطلب من الطالب المسجل فيه تسديد رسوم دراسية، حيث يقوم بدفع رسوم للتسجيل في أحد التخصصات الذي اختاره للجامعة أو المعهد والتي تنفذ نفس البرنامج الدراسي من خلال التعليم التقليدي بشكل مجاني.

الخدمات
يقدم نفس مستوى التعليم الذي يتم تقديمه في برنامج التعليم التقليدي (المجاني).
 يُسهم في حل مشكلة عدم إتاحة شواغر كافية تتناسب مع أعداد الطلبة الخريجين من المرحلة الثانوية والذين يرغبون بالتسجيل في تخصصات بعينها ولا يتاح لهم ذلك بسبب معدلاتهم وخطة القبول المعدة لذلك العام الدراسي من قبل الكلية أو المعهد.
 زيادة نسبة استيعاب الطلبة في الجامعة أو المعاهد.
 يتيح لكثيرين من الطلبة فرصة دراسة التخصصات المطلوبة في سوق العمل بدلًا اضطرارهم للسفر للخارج ودراسة هذه التخصصات وتحمل الرسوم الباهظة التي ترهقهم ماديًا.

المراجع

تأسيسات سنة 1988 في العراق
معاهد تقنية وفنية عراقية

المعهد التقني كربلاء


Johann Sebastian Bach (1685–1750) a fost un compozitor german al perioadei Baroc a culturii europene.

Bach ca nume propriu se mai poate referi la:

Oameni
 Bach (nume de familie)
 Familia Bach, familie notabilă de muzicieni germani
 Bach (actor), numele de scenă al unui actor, cântăreț și artist de divertisment (vezi, music hall) francez, pe numele său adevărat, Charles-Joseph Pasquier (1882–1953)
 Barbara Bach (n. 1947), actriță americană și model, pe numele său adevărat, Barbara Goldbach
 Bill Bachrach (1879–1959), antrenor de înot american, cunoscut ca "Bach"
 Sebastian Bach (n. 1968), numele de scenă al unui cântăreț canadian de heavy metal, pe numele său adevărat, Sebastian Bierk
 King Bach, youtuber faimos
 Yoel Sirkis (1561–1640), Polish posek and halakhist, known as "the Bach"

Locuri
 Bach, Austria, municipalitate din Reutte
 Bach, Lot, comună din
 Bach an der Donau, oraș din vecinătatea Regensburg-ului, Bavaria,
 Bäch, o zonă locuită din municipalitatea Freienbach din Schwyz,
 Bäch (stație de cale ferată), din Freienbach, Schwyz, Elveția
 Bach, comunitate neîncorporată din statul ,
 Bach Ice Shelf, pe insula Alexander, Antarctica
 Bach quadrangle, pe planeta Mercur
 Bach (crater), pe planeta Mercur
 1814 Bach, asteroid

Stații de radio din Statele Unite
 WBQK, stație de radio, localizată în West Point, statul , Statele Unite, cunoscută ca Bach FM
 WLTT, stație de radio, localizată în Carolina Beach, statul , Statele Unite, cunoscută ca Bach FM (între 2011 și 2013)

Alte utilizării
 Bach (jurnal), jurnal/revistă academic(ă) de muzică baroc
 motiv BACH, anumită secvență de note muzicale
 Bach (Noua Zeelandă), denumire comună pentru o casă de vacanță sau o casă de recreere de pe malul mării
 BACH, acronim pentru Brown Association for Cooperative Housing (Asociația Brown pentru cooperarea în asigurarea de locuințe), din Providence, statul , Statele Unite
 Bach Aircraft, fabricant de avioane între 1927 și 1931

Alte articole
 Bạch, nume de familie din Vietnam
 Bache (dezambiguizare)
 Bach House (dezambiguizare)
 Bachs, municipalitate din cantonul Zürich,

Nume proprii

Bach (dezambiguizare)


Headingley is a suburb of Leeds, West Yorkshire, England, approximately two miles out of the city centre, to the north west along the A660 road. Headingley is the location of the Beckett Park campus of Leeds Beckett University and Headingley Stadium.

The vast majority of the area sits in the Headingley and Hyde Park ward of Leeds City Council and Leeds North West parliamentary constituency.

History

Headingley was mentioned in the Domesday Book in 1086 as Hedingelei or Hedingeleia when it was recorded that Ilbert de Lacy held 7 carucates (about 840 acres) of land. The name is thought to derive from Old English Head(d)inga 'of the descendants of Head(d)a' + lēah 'open ground', thus meaning "the clearing of Hedda's people". Headda has sometimes been identified with Saint Hædde. A stone coffin found near Beckett Park in 1995 suggests there may have been an earlier settlement in late Roman or post-Roman times.

From Viking times, Headingley was the centre of the Skyrack wapentake or Siaraches, the "Shire oak". The name may refer to an oak tree that was a meeting place for settling legal disputes and raising armies. An ancient oak, said to be the Shire Oak, stood to the north of St Michael's Church until 1941, and gives its name to two public houses, the Original Oak and the Skyrack.

During the 13th century William de Poiteven gave land in Headingley to Kirkstall Abbey, and in 1341 the remainder of the township of Headingley-cum-Burley was given to the monastery by the owner, John de Calverley.

A map of 1711 shows Headingley as having a chapel, cottages and farmsteads scattered around a triangle of land formed by the merging of routes from north, west and south. Enclosed fields were situated around the settlement with a large tract of common land, Headingley Moor, to the north. In an 1801 census, Headingley's population was given as 300.

An 1829 Act of Parliament enclosed Headingley Moor and the land was placed for sale. Around 30 workers' cottages encroached on the fringes of the moor before 1829. Land here was generally cheaper than that at Headingley Hill as it failed to attract the building of affluent villas. This brought about the building of smaller terraced housing around Moor Road and Cottage Road. In the mid 19th century, Far Headingley had begun to develop over what was largely unclaimed common land.

Headingley was a village until the expansion of Leeds during the Industrial Revolution and became a popular suburb where the rich moved to escape the filth and pollution of the city.

In 1840, Leeds Zoological and Botanical Gardens opened but despite the opening of the nearby Headingley railway station in 1849, the zoo was loss-making and closed in 1858. The bear pit survives on Cardigan Road.

Meanwood Beck, to the east of the village, was a source of water for the early inhabitants and later provided a source of power for the Victorians of Leeds.

The Leeds Tramway terminated at a depot at Far Headingley between 1875 and 1959. The trams improved the accessibility of Headingley from Leeds city centre, which facilitated growth and attracted affluent middle class inhabitants. The tramway perhaps ended Headingley's village status and made it into a suburb.

With exception of Beckett Park and the surrounding area, most of Headingley had been developed by the beginning of the 20th century. In the 1911 census the population of Headingley was in excess of 46,000.

Leeds Beckett University (formerly Leeds Metropolitan University) has a campus at Beckett Park in Headingley.  Much of the housing around Kirkstall Lane is rented to students. The conversion of Leeds Polytechnic into a university and its subsequent growth brought about an increased student population.

Headingley Stadium hosts England test matches and rugby league matches bringing many spectators to the area. The cricket ground has been enlarged to maintain its eligibility for test matches and in 2006 the eastern terraces on the rugby ground were replaced with the Carnegie stand. The winter shed cricket pavilion has been replaced with a new stand and media centre.

Sports

Professional
Headingley is also known in sporting circles; its stadium is known as Headingley – earlier  spelt Headingly.  The stadium is home to the Yorkshire County Cricket Club, the Northern Superchargers franchise cricket team, the Leeds Rhinos rugby league and Yorkshire Carnegie rugby union clubs. Northern Diamonds play some of their games at Headingley in the Charlotte Edwards Cup and Rachael Heyhoe Flint Trophy.

For many decades the stadium remained largely unchanged. Since 2000, however, the cricket ground has been nearly entirely rebuilt in order to retain Test match status.  The winter shed was demolished in 2008 and replaced by a new stand and media centre, giving the approach to the north entrance a distinctive and modern waymark.  The rugby ground also saw development with the building of the Carnegie Stand which replaced the former Eastern Terraces.  This was built with co-operation from  Leeds Beckett University who retain lecture rooms in the building.

Amateur
Headingley also boasts an amateur association football team, Headingley AFC. The club nearly folded after losing its home ground, however in 2008, the club was offered a new ground by the University of Bradford, before moving to Weetwood Playing Fields, owned by the University of Leeds. They attracted media attention in January 2019 for featuring a shirt sponsor warning of the dangers of gambling. There is also two amateur cricket clubs (Headingley Bramhope CC & St. Chads CC) in Far Headingley.

Politics
Politically, almost all of Headingley is in the Leeds North West constituency. The current Member of Parliament (MP) is Alex Sobel (Labour Party) who succeeded Greg Mulholland (Liberal Democrat) in the 2017 general election. At a local government level, the ward of Headingley and Hyde Park has three Labour councillors, Al Garthwaite, Abdul Hannan and Jonathan Pryor.

A small part of Headingley, specifically the area around Queenswood Drive, sits in the Kirkstall ward and the Leeds West constituency, where the current MP is Rachel Reeves of Labour.

Amenities

Headingley has two renowned fish and chip shops/fish restaurants which have been operating since the 1930s: Brett's, a 19th-century stone building on North Lane, and The Fisherman's Lodge (formerly Bryan's), a more modern building on Weetwood Lane. There are several pubs and bars plus extensive shopping areas. The pub Headingley Taps is so called because it was formerly a water pumping station. Other pubs and bars include the famous Original Oak, Skyrack, Head of Steam, Arcadia and Manahatta (formerly Arc). Close by in Far Headingley are in close proximity The New Inn, The Three Horseshoes and Woodies. In Headingley Central (formerly the Arndale Centre) there is a Sainsbury's (formerly a Somerfield), a Wilko, a Boots the Chemist and several other chain shops as well as a small multi-storey car park. Headingley also has a small library on North Lane. There are many banks, building societies, restaurants, cafes and charity shops. Along Otley Road there is a large Oxfam bookshop. Until 2005, Headingley had two cinemas, 'The Lounge' and 'The Cottage Road Cinema' (usually referred to as 'Cottage Road'). The Lounge Cinema in the centre of Headingley has since closed and is being redeveloped as office and living accommodation, leaving only Cottage Road in Far Headingley. The area's Woolworths closed in the 1990s. Until the 1980s, the Arndale Centre boasted a bowling alley. The Arndale Centre began undergoing an external facelift in 2009. The nearest large supermarket is a Morrisons in Kirkstall, approximately a mile away from the centre of Headingley. There is a Premier Inn hotel above the Arndale Centre in the tallest building in Headingley, formerly an office block. Headingley is also famous for the Otley Run, which is a pub crawl starting at Woodies Ale House in Far Headingley and finishing at the Dry Dock near Leeds City Centre. Typically the Otley run is done in fancy dress.

People
Many famous writers, past and present, are connected with Headingley: Arthur Ransome, best known perhaps for the children's classic Swallows and Amazons, was born there, J. R. R. Tolkien the writer and author of The Lord of the Rings, lived there when he worked at the university, playwright Alan Bennett once lived over a butcher's shop (now a dry cleaner's) opposite the Three Horseshoes and TV writer Kay Mellor lived in Weetwood. Many writers and poets who currently live in the area participate in the annual Headingley LitFest, which takes place each March, using venues like the Heart Centre, The New Headingley Club, various cafés and private houses. The tenth LitFest took place in 2017. Reviews of all talks and performances are online on the LitFest blog.

In the time of Queen Victoria, Prince Alemayehu of Abyssinia, brought to England after the defeat of his father King Tewedros, died of pneumonia at an address in Hollin Lane, Far Headingley.

Edward Baines, editor of the Leeds Mercury in the 19th century, lived at Headingley Lodge, north of Kirkstall Lane, and  then St  Ann's Hill on St Ann's Lane.

The social reformer, suffragist and writer Isabella Ford was born in Headingley in 1855.

Yorkshire Ripper Peter Sutcliffe committed two of his 20 attacks in Headingley. He killed 20-year-old Jacqueline Hill – the last of the 13 women he killed – in the area on 17 November 1980. On 24 September that year, he had also attacked Singapore born doctor Upadhya Bandara, 34, in the area, but she survived his assault. Sutcliffe was arrested within two months of Hill's murder and subsequently sentenced to life imprisonment for a total of 13 murders and seven attempted murders.

Headingley Development Trust

HDT is a community benefit society, founded in 2005 by local residents, organisations and small businesses, with the aim of promoting and developing a sustainable, balanced community in Headingley. It is a community business that is self-financing and achieves it aims by delivering, brokering and supporting a range of initiatives that benefit the local community. HDT now has over 1,200 members, making it one of the largest Development Trusts of its kind in the UK.  In 2018 it successfully raised over £480,000 through a community share offer to create the Headingley Investment Fund (HIF) will enable it to further extend its work.

HDT activities currently include:

Headingley Enterprise and Arts Centre (HEART) opened in 2011 in the old Bennett Road primary school building which was completely refurbished and extended.  It is to date Headingley's biggest ever community project. HEART accommodates rehearsal and meeting spaces and training rooms on the ground floor, a café with outdoor and conservatory seating areas and Pulse a 'catalyst' business centre on the first floor particularly targeted at the arts and media industry. HEART is a true community business which runs without any grant support.

The Headingley Greengrocer became HDT's latest venture when they stepped in to buy the business in April 2019 from RK Harris and Son who were retiring after running it for over 40 years. The site has been a greengrocers shop for over 100 years and a much loved part of the Headingley shopping centre. The Headingley Greengrocer will extend this tradition providing high quality fruit and vegetables and local produce wherever possible and reducing reliance on single use plastics.

Headingley Farmers' Market has been held every month for over thirteen years on the Rose Garden in the centre of Headingley, providing a community focus as well as where people can buy good quality, food from local Yorkshire producers. There is music at every market and a very popular children's game.

Headingley Homes is an initiative that aims to help balance the Headingley neighbourhood by providing affordable homes for people who want to put down roots here.  It intervenes directly in the housing market, owning property and also leasing it from public-spirited local owners.

Promoting Headingley aims to celebrate Headingley as a desirable place to live, work and explore for current and prospective long-term residents and businesses.

 Headingley Cafe Scientifique meets to hear about and debate ideas in science and technology through talks from local experts. All are welcome and meetings are on the second Monday of each month in the New Headingley Club.

Talking Heads at HEART  is a monthly gathering which aims to stimulate, inform and enliven. Expert speakers introduce and host discussions on topics concerning culture, politics, economics or social issues and often aiming to set a national issue within a local context.

Films at HEART organises a monthly programme of films, drawing on the best of contemporary, independent feature films and documentaries from European and World cinema. It works with local festivals and filmmakers.

The Headingley Community Orchard group finds unused bits of land and plants fruit trees and bushes. It aims to improve the local environment, protect green spaces and help bio-diversity, involve local people and provide learning for new skills.

The Headingley Graffiti Working Group group aims to help residents and businesses tackle illegal tagging and to promote positive alternatives such as supporting the development of street art and murals.

Table Tennis at HEART offers weekly sessions on Monday evenings. Players are aged 9 to 69 of all standards and new players are very welcome.

HDT has also worked with local businesses and helped set up the Natural Food Store on North Lane, now a successful independent cooperative.

Churches

Headingley Parish Church is dedicated to St Michael and All Angels, and is a large, grade II* listed, steepled church on the corner of Otley Road and St Michael's Road, opposite the Skyrack public house. The Church was built between 1884 and 1886 as the third church on this site. There is a separate parish of Far Headingley, with its parish church of St Chad's (also a large steepled church and grade II* listed).

South Parade Baptist church (1908 and 1925, part of Cornerstone Baptist Church since 2020)  and Headingley Methodist Church (1840–45 and later extensions) are both grade II listed. St Columba's United Reformed church is a modern building, as is the Roman Catholic parish church of St Urban's, located to the east of the area. Hinsley Hall in Headingley is the pastoral and conference centre for the Roman Catholic Diocese of Leeds. The small  Lutheran church of St Luke's in Alma Road was converted from the coach house and stable of a Victorian villa.

The Anglican Bishop of Leeds and the Roman Catholic Bishop of Leeds both live within the Headingley area.

Buildings of architectural interest

According to one source "Headingley has the most important group of large and small villas and mansions in the city." and has more than 100 listed buildings. Parts of Headingley are included in Conservation areas established by Leeds City Council.

Individual listed buildings include St Michael's Church and associated buildings, the Hyde Park Picture House, the Elinor Lupton Centre, Moorfield House in Alma Road and the former St Margaret of Antioch church building on Cardigan Road.

The mid-19th century listed building Spring House in St Michael's Road, Headingley, was operating as a welfare centre during the Great War and was the permanent address for matters relating to VAD nurses during this time; Olive Middleton, great-grandmother of the Princess of Wales, gave her permanent address as "Spring House, St Michael's Road, Headingley" when living and working at Gledhow Hall and elsewhere as a VAD nurse during the Great War. Residing with her at Spring House at this time were her two sisters-in-law; Gertrude Middleton (1876–1942), a former Oxford University student who also worked as a VAD nurse  at Gledhow Hall  and  her sister Ellen Middleton (1872-1949)  who volunteered as "head cook" at Gledhow Hall.  A number of premises were named Spring House in and around Leeds, at times operating as a Home for Friendless Girls in the early decades of the 20th century.

Headingley Castle was built in 1846 and was owned in 1866 by cloth merchant Arthur Lupton (1809–1889) of the Lupton family. It was the home from 1909 to 1943 of entrepreneur and art collector Frank Harris Fulford, and later used to house a school for the blind.

Headingley also has a typical example of a 1960s Arndale Centre. Housing in Headingley is generally Victorian and early 20th century and mostly of little architectural note.

Headingley in media
The ITV television series Fat Friends  was set in Headingley. Large amounts of the eighties ITV Beiderbecke Trilogy was filmed in and around Headingley and Beckett Park, along with Moor Grange and Pudsey. Parts of Headingley stood in for Northern Ireland in Harrys Game, and A Touch of Frost used locations in the area.

Gallery
Images of Headingley

See also
Listed buildings in Leeds (Headingley Ward)
Elmet
Otley Run

References

Further reading

External links

YEP Headingley Today Community Website
Headingley.org community web site maintained by residents.
Headingley Development Trust The HEART project
Headingley LitFest Blog for the annual Headingley LitFest, which takes place in March
Headingley Methodist Church
Headingley Community Website maintained by the council.

Student quarters
Leeds Blue Plaques
Places in Leeds

Headingley


මහාදේවි (සංස්කෘත: महादेवी), ආදි පරාශක්ති, ආදි ශක්ති යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දු ආගමේ ශක්ත නිකායට අනුව සර්වබලධාරි දෙවඟන හෝ දිව්‍යමය මවයි. මෙම සම්ප්‍රදායට අනුව, සියලුම දේව ස්වරූප විෂ්ණු සහ ශිව දෙවිවරුන් හා සැසඳිය හැකි මෙම එකම මහා දේවීයගේ ප්‍රකාශනයන් ලෙස සැලකේ. ශෛවනයන් ඇයව දුර්ගා සහ පාර්වතී ලෙසින් සලකන අතර ශක්ත බැතිමතුන් දුර්ගා, භුවනේශ්වරී සහ ත්‍රිපුර සුන්දරී යන ස්වරූප ලෙසින් සලකයි.

හින්දු ධර්මය

ශෛව ආගම
ශිව පුරාණ පවසන්නේ ආදි පරාශක්තිය භෞතික ස්වරූපයෙන් පරමා ප්‍රකෘතිය ලෙස ශිව දෙවියන්ගේ වම් භාගයෙන් ප්‍රකට වූ බවයි. ආදි ශක්තිය සෑම විශ්වයකම සෑම පාර්වතී හා ශිව එක්වීමක් තුළින් සෑම විශ්වයකම ජීවයේ පරිණාමය ගෙන එන බව ලිංග පුරාණය පවසයි. ස්කන්ධ පුරාණය සහ මාර්කණ්ඩේය පුරාණය පවසන්නේ පාර්වතී දේවිය යනු ආදි ශක්තියේ බෞතික ස්වරූපය මෙන්ම නිර්මාණයේ දිව්‍යමය මාතාව බවයි.

ශක්තී ධර්මය
ශක්තයන් දේවිය අරුත් ගන්වන්නේ උත්තරීතර අවසාන සදාකාලික යථාර්ථය වන බ්‍රහ්මන් ලෙසයි. ඇය සියලු නිර්මාණයේ ප්‍රභවය වන අතර එය පවත්වාගෙන යන ශක්තිය සේම සියල්ල විනාශයට පත් කරන ශක්තිය යි. ඇය පුරුෂ ස්වරූපයෙන් ශිව ලෙස ප්‍රකට වූ අතර ශිව ඇයගේ අර්ධ භාගය යි. ඇය ධර්මය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා යම් යම් කාලයන් තුළ විවිධ ස්වරූප ප්‍රකට කරයි. ඉහළම අනුපිළිවෙලෙහි යෝගීන්ට අනුව, ඇය ජිවීන්ගේ ශරීරය තුල කුණ්ඩලිනියේ ස්වරූපයෙන් වාසය කරන ශක්තියයි.

වැදගත්කම
පාර්වතී ලෙස පෙනී සිටීමට පෙර පරාශක්ති භුවනේශ්වරීය හිමාලය රජු ඉදිරියේ පෙනී සිටිමින් දිව්‍යමය, සදාකාලික ඥානය ඔහුට හෙළි කළ බව දේවි ගීතාව තුළ සඳහන් වේ. තමා ආරම්භයක් හෝ අවසානයක් නොමැති පරම, සදාකාලික සත්‍යය බව ඇය පැහැදිලි කළාය. සමස්ථ විශ්වයම ඇගේ නිර්මාණයකි. ඇය එකම ජයග්‍රාහිකාව වන අතර ජයග්‍රහණයේ ප්‍රකාශනයම වේ. ඇය ප්‍රකාශිත, ප්‍රකාශ නොවූ හා එය ඉක්මවා ගිය දිව්‍යමය තාවයකි. ඇය රජුට තම විශ්ව ස්වරූපය දර්ශන කළ අතර; සත්‍යලෝකය ඇගේ නළලෙහි පිහිටා තිබුණි; නිර්මාණය කෙරූ විශ්වය ඇගේ හිසකෙස් විය; සූර්‍යයා හා චන්ද්‍රයා ඇගේ නේත්‍රාය; ඇගේ කන්වල සතර දිශාවන් විය; වේද යනු ඇගේ වචන ය; මරණය, සෙනෙහස සහ හැඟීම් ඇගේ දසන් විය; මායාව ඇයගේ සිනහවෙන් ප්‍රකට විය.

ශක්ත පුරාණ තුළ
දේවී භාගවත පුරාණය සඳහන් කරන්නේ ශිව දෙවියන් ඇයගේ "හ්‍රීම්" යන බීජ මන්ත්‍රය භාවිතා කරමින් වසර දහස් ගණනක් පුරා ඇය උදෙසා  ධ්‍යාන වැඩූ බවයි. ආදි පරාශක්තිය ස්වරූපයක් රහිත (පරමාත්මය) සහ ස්වරූපයක් සහිත උත්තරීතර විඥානය ලෙසින් සැළකේ. ඇයගේ සහකාර තත්වයේදී (ස්වරූප සහිත) ඇය විශ්වයේ මෑණියන් ලෙස සියලුම ලෝකයන් ඉක්මවන සර්වලෝක මණිද්වීපය තුළ විරාජමානව සිටින බව පැහැදිලි වේ. ඇය මහාදේවිය වන අතර, අනෙක් සියලුම දෙවි දේවතාවුන් ඇයගේ විවිධ ස්වරූපයන් වේ.

 මාර්කණ්ඩේය පුරාණයේ දේවී මාහාත්ම්‍යම් තුළ ත්‍රීමූර්තිය ඇතුළු දේවතාවුන් ඇයව මෙලෙස ප්‍රශංසා කරයි.
ඍෂ්ටි ස්ථිති විනාශානාම්
ශක්තිභූතේ සනාතනි ।
ගුණාශ්‍රයේ ගුණමයේ
නාරායනී නමෝස්තුතේ ॥සියල්ල නිර්මාණය කරන, සංරක්ෂණ සහ විනාශ කරන, සමස්ථ ගුණයන්ගේ මූලය මෙන්ම ප්‍රතිමූර්තිය වන්නා වූ නාරායනියට අපගේ නමස්කාරය වේවා!

නිර්මාණයේ කාර්යභාරය

 දේවී භාගවත පුරාණය තෙවන සර්ගය තුළ දේවිය මෙසේ ත්‍රීමූර්තිය අමතයි.

 ත්‍රිපුරා රහස්‍යට අනුව විශ්වයේ ආරම්භයට පෙර සිටියේ දේවිය පමණි. ඇය ත්‍රිදේවයන් නිර්මාණය කොට විශ්වය නිර්මාණය කිරීම ආරම්භ කළාය.

වෛෂ්ණව
සෞභාග්‍ය දානය කරන්නිය, පද්මයන් හා සමාන නෙත් ඇති, සර්වඥ වූ, පරම යථාර්තය මෙනෙහි කරන්නිය, වැනි දහසක් නම් සහ ගුණ ඇති බවට ප්‍රශංසා කරනු ලබන ලක්ෂ්මී දෙවඟන වෛෂ්ණව සම්ප්‍රදායේ මහාදේවිය ලෙසින් ගෞරවයට පාත්‍ර වේ. ගරුඩ පුරාණය, භාගවත පුරාණය සහ ලක්ෂ්මී තන්ත්‍රය වැනි ග්‍රන්ථවල ලක්ෂ්මී දේවිය හඳුන්වන්නේ මහාදේවී ලෙසයි.

ආදි පරාශක්තියේ ස්වරූප

ආදි පරශක්ති සාමාන්‍යයෙන් දැකිය හැක්කේ වියුක්ත දෙවඟනක් ලෙස ය. නමුත් ඇයගේ ස්වරූප පිළිබඳව දේවී භාගවත පුරාණ, කාලිකා පුරාණ, බ්‍රහ්මාණ්ඩ පුරාණ, දේවී මාහාත්ම්‍ය සහ ත්‍රිපුරා රහස්‍ය ආදියෙහි සඳහන් කොට ඇත.  පාර්වති දේවිය යනු පරාශක්තියේ පූර්ණ භෞතික ස්වරූපයයි. එනම් පරාශක්තියෙ මනුශ්‍ය රුවයි. පාර්වතිය තම පෙර ජන්මයේදි සතී දේවියයි. පාර්වතීය කරුණාවන්ත හා ආදරණීය මාතෘ දෙවඟනලෙස පෙන්වනු ලැබේ.

ශක්ති සම්ප්‍රදායන්ට අනුව දේවිය යනු සර්වබලධාරි දෙවියන් වේ. විශ්වයන් තුල සිටින බ්‍රහ්ම, විෂ්ණු සහ ශිව යන ත්‍රිමූර්තීන් ඇය යටතේ පවතින අතර ඔවුනට ඇයගේ ශක්තිය නොමැතිව ක්‍රියා කළ නොහැක. මේ අනුව, ඇය ආදි පරාශක්තිය වන බැවින් ඇය ශක්තිවාදයේ උත්තරීතර දේවිය හා ප්‍රාථමික දේවිය ලෙස සැලකේ. අද්වෛත වේදාන්ත ශක්තී වන්දනය අනුව කුමන දිව්‍යමය ස්වරූපයකට වන්දනා කරත් වන්දනා කරනු ලබන්නේ ආදි පරාශක්තියටයි. ඇගේ වතෙහි තාරකා මිලියන ගණනක දීප්තිය අඩංගු වන අතර ඇගේ අලංකාරය එතරම්ම විශිෂ්ට ය.

දේවී භාගවත පුරාණයේ ඇයව විස්තර කරනු ලබන්නේ භුවනේශ්වරී දේවියගේ ස්වරූපයෙනි. භුවනේශ්වරි යන්නෙහි අරුත වන්නේ අවකාශයට ඊශ්වරිය යන්නයි. ඇය පාශයක්, අංකුසයක් මෙන්ම අභය සහ වරද මුද්‍රාවන් පෙන්වමින් සිටි. ඇය බ්‍රහ්ම, විෂ්ණු, රුද්‍ර සහ ඊශ්වර පාද සතර වන කොට්ටය සදාශිව වන ආසනයක විරාජමානව සිටි.

කාලි කුල සම්ප්‍රදාය තුළ ආධ්‍යා කාලි දේවිය පරාශක්තියේ පරම ස්වරූපයයි. ඇය ශුණ්‍යතාව මෙන්ම ආරම්භයද පෙන්නුම් කරයි. ඇයගේ රෞද්‍ර ස්වරූපය ජිවින්ට සංසාරයේ යථාර්ථය පෙන්නුම් කරන අතර භක්තිකයන්ට පරම මුක්තියද දායාද කරන බව මහාභාගවත පුරාණය තුල දැක්වේ. ඇය විෂ්ණු දෙවියන්ට මධු-කෛතභ සංහාරය කිරීමටත් දුර්ගා දේවියට ශුම්භ-නිෂුම්භ සංහාරය කිරීමටත් උපකාරි වුවාය.

ශ්‍රී කුල සම්ප්‍රදායට අනුව ඇය ත්‍රිපුර සුන්දරී ස්වරූපයෙන් වර්ණනා කරයි. බ්‍රහ්මාණ්ඩ පුරාණයේ ලලිතා මාහාත්ම්‍යට අනුව මහාදේවියගේ පූර්ණ ස්වරූපය ලෙස ත්‍රිපුර සුන්දරී දෙවඟන දක්වා ඇත.

යෝගමායා
මහාදේවිය යනු ඇත්ත වශයෙන්ම දෙවිවරුන් සඳහා මායාව නිර්මාණය කරන අතර ඔවුන්ට බ්‍රහ්මන් සමඟ සම්බන්ධ වීමට හැකි වන පරිදි කළ යුතු දේ සහ නොකළ යුතු දේ උගන්වයි. ලෝකය බේරා ගැනීම සඳහා යක්ෂයන් මධු සහ කෛටභ මරා දැමීමට ඇය විෂ්ණු දෙවියන්ට උපකාර කළාය. එපමණක් නොව, විෂ්ණු දෙවියන් ගුප්ත නින්දට රැගෙන යන්නේ ද ඇය වන බැවින් නාරායන දෙවියන්ගේ යෝගනිද්‍රාව ලෙසද හැඳින්වේ.

මහාමායා
ඇය මායාවේ උපාදානය නැති කරන දෙවඟනයි. මායාව ඇතිකරන්නෙත් නැතිකරන්නෙත් ඇයමයි. ඇය යෝගමායාව විසින් පාලනය කරනු ලබන අතර එබැවින් යෝගමායාට යටත් වන අතර මායාවට උසස් වේ.

වන්දනය
ශ්‍රී යන්ත්‍රය එහි අන්තර් සම්බන්ධිත ත්‍රිකෝණ නවය කුඩා ත්‍රිකෝණ 43ක් සාදන ආකාරය පෙන්වයි.

වක්‍රව හෝ සෘජුව සෑම කෙනෙකුම ඇයට නමස්කාර කරන බව ශක්ත බැතිමතුන් ප්‍රකාශ කරයි. යමෙක් ජීවිතයේ ධනාත්මක අංශ සඳහා තම ශක්තිය භාවිතා කරන විට, ඔවුන් ඇයට නමස්කාර කරයි. ශක්තයන් උපකල්පනය කරන්නේ, ඇය පරම ශක්තිය ලෙසයි, එබැවින් යමෙකු තම අභ්‍යන්තර ශක්තිය ඉහළ නංවා ගන්නේ කෙසේදැයි දන්නා විට සහ එදිනෙදා වැඩ සඳහා එම ශක්තිය සමතුලිත කරන්නේ කෙසේදැයි දන්නා විට අවසානයේ ඔවුන් ඇයට නමස්කාර කරයි. ස්වාමි විවේකානන්ද වැනි බොහෝ විද්වතුන් මානසික අපිරිසිදුකම නැවැත්වීම සඳහා භාවනාව හොඳම කරමය ලෙසින් ප්‍රිය කරයි, ඔවුන් ශුද්ධ භාවනාව සියලු මානසික කෙලෙස් දහනය කිරීමට උපකාරී වන බවත්, තමාගේ ශක්තිය දැන ගැනීමට සර්වබලධාරි මාතාවට නමස්කාර කිරීමට හොඳම ක්‍රමය බවත් ප්‍රකාශ කරයි.

විශේෂණ
මහාදේවිය බොහෝ නම් වලින් හඳුන්වයි. ඇය පොදුවේ හඳුන්වනු ලබන්නේ මූල ප්‍රකෘති ('ප්‍රාථමික පදාර්ථය') සහ මහාමායා ('මහා මායාව') ලෙසිනි. දේවි භාගවත පුරාණයේ සහ ලලිතා සහස්‍රනාමයේ මහාදේවිගේ නොයෙක් විරුදාවලියන් විස්තර කෙරේ. මෙම නම්වලට ඇගේ දිව්‍යමය හා විනාශකාරී ලක්ෂණ ඇතුළත් වේ.

වෙනත් දෙවිවරුන් සමඟ සම්බන්ධය
ශක්ති ධර්මයට අනුව සමස්ථ දෙවියන් බ්‍රහ්මයන් ආදි පරාශක්තියේ ස්වරූපයි. ඒ අතරින් නව ග්‍රහ මණ්ඩලය සහ විෂ්ණු දස අවතාර වලට පරාශක්තියේ ඇති සම්බන්ධතාව විශේෂ කොට දැක්වේ.

නව ග්‍රහ මණ්ඩලය සමඟ

දුර්ගා දේවියගේ නවදුර්ගා ස්වරූප නව ග්‍රහ මණ්ඩලයට ශක්තිය ලබා දේ.

 කුෂ්මාණ්ඩා දේවිය හිරුට ශක්තිය ලබා දේ.
 මහාගෞරි දේවිය රාහුට ශක්තිය ලබා දේ.
 කාලරාත්‍රී දේවිය සෙනසුරු පාලනය කරනු ලබයි.
 සිද්ධිදාත්‍රී දේවියට කේතුට ශක්තිය ලබා දේ.
 කාත්‍යායනී දේවිය ගුරු ග්‍රහයාට ශක්තිය ලබා දේ.
 බ්‍රහ්මචාරිනී දේවිය කුජට ශක්තිය ලබා දේ.
 චන්ද්‍ර ග්‍රහයාගේ ශක්තිය දරා සිටින්නේ ශෛලපුත්‍රී (පාර්වතී) ස්වරූපයයි.
 ස්කන්ධ මාතාව බුධ ග්‍රහයා පාළනය කරනු ලබයි.
 සිකුරු ග්‍රහයා පාලනය කරනු ලබන්නේ චන්ද්‍රඝණ්ටා දේවියයි.

මෙලෙස නවදුර්ගා ස්වරූප වලින් නව ග්‍රහයන් පාලනය කරත් ග්‍රහ දෝෂ සඳහා පොදුවේ දුර්ගා දේවිය වන්දනා කරනු ලබයි.

දස අවතාර සමඟ
පරාශක්තියේ දස මහාවිද්‍යාවන් විෂ්ණු දස අවතාර වල ශක්තිය වේ.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
 Brown, Cheever Mackenzie (1998). The Devī Gītā: the song of the Goddess; a translation, annotation, and commentary.
 Kinsley, David. Hindu Goddesses: Vision of the Divine Feminine in the Hindu Religious Traditions. .

හින්දු දෙවඟනෝ
ශක්තී ධර්මය
සර්වබලධාරී දෙවියන් වහන්සේ

මහාදේවි


William Edward "Billy" Paultz (nacido el 30 de julio de 1948 en River Edge, Nueva Jersey) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó nueve temporadas en la NBA y previamente otras seis en la ABA. Con 2,11 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Tras pasar un año en la Cameron University, disputó dos temporadas con los Red Storm de la Universidad St. John's, en las que promedió 12,0 puntos y 10,6 rebotes por partido.

Profesional

ABA
Fue elegido en el puesto 103 del Draft de la NBA de 1970 por San Diego Rockets, y también por los Washington Caps en el draft de la ABA, quienes traspasaron sus derechos a los New York Nets. Allí jugó cinco temporadas, siempre como pívot titular, logrando su único título de campeón en 1974, cuando derrotaron en las Finales a los Utah Stars. Paultz fue el segundo máximo anotador del equipo, tras Julius Erving, con 16,4 puntos por partido, a los que añadió 10,2 rebotes y 1,9 tapones. Durante su etapa en Nueva York disputó el All-Star en 1973, en el que consiguió 3 puntos y 5 rebotes, y el de 1975, en el que logró 4 puntos, 4 rebotes y 3 tapones, perdiéndose por lesión el de 1974.

En 1975 fue traspasado a los San Antonio Spurs a cambio de Rich Jones, Chuck Terry, Bobby Warren y Kim Hughes. Allí disputó la que sería la última temporada de la ABA, convirtiéndose nuevamente en uno de los jugadores más destacados de su equipo, al promediar 16,5 puntos, 10,4 rebotes y 3,0 tapones por partido, cifra esta última que le convertiría en el mejor taponador de la liga, superando a especialistas como Caldwell Jones o Artis Gilmore. Ese año disputaría su último All-Star, en el que consiguió 10 puntos y 2 rebotes.

Acabó su participación en la liga entre los 10 mejores reboteadores y taponadores de la historia de la competición.

NBA
Los Spurs pasaron a la NBA en , y allí jugó Paultz 3 temporadas y media más, apareciendo en las dos primeras entre los mejores taponadores de la liga. Mediada la temporada 1979-80 fue traspasado a los Houston Rockets a cambio de John Shumate. En el equipo de Texas jugó 4 temporadas, perdiendo protagonismo con la llegada de Bill Willoughby al mismo. En la temporada 1980-81 disputó las Finales, en las que cayeron ante Boston Celtics. Paultz promedió 7,4 puntos y 4,8 rebotes por partido.

Finalizando la temporada 1982-83 es despedido por los Rockets, fichando pocos días después por San Antonio Spurs hasta el término de la misma. Al año siguiente el equipo rehúsa de sus derechos y ficha como agente libre por Atlanta Hawks, donde juega una temporada como suplente de Tree Rollins, promediando 2,2 puntos y 2,8 rebotes por partido.

Jugó una temporada más con los Utah Jazz, antes de retirarse definitivamente a los 36 años de edad y tras 15 temporadas como profesional.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Nueva Jersey
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los St. John's Red Storm
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los San Antonio Spurs
Baloncestistas de los Houston Rockets
Baloncestistas de los Atlanta Hawks
Baloncestistas de los Utah Jazz

Billy Paultz


A Copa KNVB de 2022–23 é a 105ª edição dessa competição neerlandesa de futebol organizada pela KNVB, iniciada em 13 de agosto de 2022, com seu término programado para 30 de abril de 2023 com a final sendo jogada no Estádio De Kuip em Roterdã.

 é o atual campeão da competição e, portanto, defensor do título.

Calendário

Equipes Participantes

Eredivisie

Eerste Divisie

Tweede Divisie

Derde Divisie

Fases Preliminares

Primeiro Round
|}

Segundo Round
|}

Primeira Fase
Na primeira fase, os 21 vencedores das fases preliminares irão se juntar aos outros 4 clubes amadores, aos 16 times da Eerste Divisie e à 13 times da Eredivisie. , , ,  e  se classificaram automaticamente para a Segunda Fase devido às suas participações nas competições europeias de clubes. As partidas aconteceram entre 18 e 20 de outubro de 2022.
|}

Segunda Fase
Na Segunda Fase participa 32 times: os 27 vencedores da fase anterior e os 5 times automaticamente classificados para esta fase. O sorteio desta fase ocorreu no dia 22 de outubro de 2022. As partidas aconteceram entre 10 e 12 de janeiro de 2023.
|}

Fase Final

Tabelão até a final

Oitavas de Final
O sorteio para esta fase aconteceu no dia 14 de janeiro de 2023, com as partidas tendo sido jogadas nos dias 7, 8 e 9 de fevereiro de 2023.
|}

Quartas de Final
O sorteio para esta fase aconteceu no dia 11 de fevereiro de 2023, com as partidas tendo sido jogadas entre 28 de fevereiro e 2 de março de 2023.
|}

Semifinais
As partidas aconteceram nos dias 4 e 5 de abril de 2023.
|}

Final

Premiação

Copa dos Países Baixos de Futebol de 2022–23


නායකත්ව අධ්‍යයනය යනු ආයතනික සන්දර්භය තුළ සහ මිනිස් ජීවිතයේ නායකත්වය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන බහුවිධ අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයකි. නායකත්ව අධ්‍යයනයන්වල දී  සමාජ විද්‍යාවන්හි (උදා. සමාජ විද්‍යාව, මානව විද්‍යාව, මනෝ විද්‍යාව), මානව ශාස්ත්‍රවල (උදා. ඉතිහාසය සහ දර්ශනය) මෙන් ම වෘත්තීය සහ ව්‍යවහාරික අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රවල (උදා. කළමනාකරණය සහ අධ්‍යාපනය) මූලාරම්භයක් ඇති අතර නායකත්ව අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රය ආයතනික අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයට සමීප ව බැඳී ඇත.

අධ්‍යයන අංශයක් ලෙස, නායකත්වය පිළිබඳ අධ්‍යයනය විවිධාකාර විනය පසුබිමිවල සිටින විද්වතුන්ට උනන්දුවක් දක්වයි. අද වන විට නායකත්ව අධ්‍යයනයට අදාළ අධ්‍යයන වැඩසටහන් රාශියක් (අධ්‍යයන විද්‍යාල සහ දෙපාර්තමේන්තු කිහිපයක් )  පුරා විහිදී ඇත. නායකත්ව උපාධි වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ :නායකත්වයේ අංශ, නායකත්ව අධ්‍යයන සහ සංවිධානාත්මක නායකත්වය මත පදනම් වූ දේවල් ය.

උසස් අධ්‍යාපනය තුළ නායකත්වය
නායකත්වය සෑම මට්ටමක ම උසස් අධ්‍යාපනයේ ශීඝ්‍ර වර්ධනයක් පෙන්වන ක්ෂේත්‍රයක් බවට පත් ව ඇත. ආචාර්ය උපාධිය, උපාධිධාරීන්, වැඩි වන විද්‍යාල සහ විශ්ව විද්‍යාල තනි පාඨමාලා පමණක් නොව සමස්ත උපාධි පාඨමාලා ද, නායකත්ව අධ්‍යයනය සඳහා විශේෂයෙන් කැප වී ඇත. ඉංජිනේරු විද්‍යාව, අධ්‍යාපනය සහ වෛද්‍ය විද්‍යාව වැනි වඩාත් ස්ථාපිත සහ සාම්ප්‍රදායික අධ්‍යයන විෂයන් අතර පවා නායකත්වය පිළිබඳ අධ්‍යයනය වටා විශේෂීකරණයක් සහ එකඟතාවක් වර්ධනය වී ඇත. මෙම අධ්‍යයන වැඩසටහන් බොහොමයක් ඉලක්ක කර ඇත්තේ සමාජ විද්‍යාව, මනෝ විද්‍යාව, දර්ශනය සහ කළමණාකරණය ආශ්‍රිත ක්ෂේත්‍රයන්ගෙන් න්‍යායන් සහ යෙදුම් ලබා ගැනීමෙනි. එවැනි ප්‍රවේශයක් තුළ රොස්ට්(1991) තර්ක කර ඇත්තේ " විනයගරුක ප්‍රවේශයකින් කළ නොහැකි නායකත්වය,රැඩිකල් ලෙස නව සිතිවිලිවලින් සිතීමට විද්වතුන්ට සහ වෘත්තිකයින්ට ඉඩ සලසයි. " යනුවෙනි.

අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස නායකත්වයේ ඉතිහාසය
නායකත්වය පිළිබඳ අධ්‍යයනය ප්ලේටෝ, සන් ට්සු සහ මැකියාවෙල්ලි දක්වා දිව යයි. කෙසේ වෙතත් පසුගිය දශක දෙක තුළ සහ පසුගිය වසර 60 තුළ සමකාලීන ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යයනවල කේන්ද්‍රස්ථානය බවට පත් ව ඇත්තේ නායකත්වය යි. සමකාලීන නායකත්ව විශාරදයින් සහ පර්යේෂකයින් බොහෝ විට ඔවුන්ගේ කාර්යයේ ස්වභාවය සහ ශාස්ත්‍රාලය තුළ එහි පිහිටීම පිළිබද ව ප්‍රශ්න කර ඇති නමුත් අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයක් තුළ නායකත්වය වටා ඇති බොහෝ ව්‍යාකූලත්වයට හේතු වී ඇත්තේ සම්ප්‍රේෂණ විෂය ක්ෂේත්‍ර, අන්තර් සහ බහු විෂය ක්ෂේත්‍ර ආදී අධ්‍යාපනික ක්ෂේත්‍ර පිළිබඳ අවබෝධය හිඟකම යි.විෂය ක්ෂේත්‍රය (උප ක්ෂේත්‍ර රාශියක් ආවරණය වන )නිර්වචන, න්‍යායන්, ශෛලීන්, කාර්යයන්, නිපුණතා සහ විවිධ නායකයින්ගේ සාර්ථක ඓතිහාසික නිදසුන්වලින් පිරී ඇත. සාමූහික ව ගත් කල, නායකත්වය පිළිබඳ පර්යේෂණ සොයාගැනීම් ජනප්‍රිය පුවත්පත්වල ඉදිරිපත් කර ඇති සරල අදහස් බොහොමයකට වඩා සංසිද්ධිය පිළිබඳ සංකීර්ණ දැක්මක් සපයයි.

නායකත්වය පිළිබඳ මුල් ම අධ්‍යයනවලට ඇතුළත් වන්නේ:
1940 දශකයේ ආරම්භ වූ ඔහියෝ රාජ්‍ය නායකත්ව අධ්‍යයන මඟින් නායකයින්ට පොදු කණ්ඩායම් අවශ්‍යතා සපුරාලිය හැකි ආකාරය පිළිබඳ ව අවධානය යොමු කරන ලදී. සොයාගැනීම්වලින් පෙනී ගියේ නායකත්වයේ වැදගත් ම මානයන් දෙක අතරට:"ආරම්භක ව්‍යුහය" සහ "සළකා බැලීම" සඳහන් කළ හැකි ය. මේ ලක්ෂණ උසස් හෝ පහත් විය හැකි අතර එකිනෙකගෙන් ස්වාධීන විය, පර්යේෂණය පදනම් වූයේ නායකයින්ට සහ යටත් නිලධාරීන්ට වූ ප්‍රශ්නාවලියක් මත ය.මේ ප්‍රශනාවලීන් නායකයින්ගේ චර්යා විස්තරාත්මක ප්‍රශ්නාවලිය (LBDQ) සහ  අධීක්ෂක චර්යා විස්තරාත්මක ප්‍රශ්නාවලිය (SBDQ) ලෙස හැඳින්වේ.

1950 දශකයේ ආරම්භ වූ  නායකත්වය පිළිබඳ මිචිගන් අධ්‍යයනයන් විසින් "සේවක කේන්ද්‍රීය" හෝ "රැකියා කේන්ද්‍රීය" ලෙස වර්ග කළ හැකි බව පෙන්නුම් කළේ ය. මෙම අධ්‍යයනයින් විසින් ඵලදායී නායකයින්ගේ තීරණාත්මක ලකෂණ තුනක් හඳුනාගෙන ඇත. ඒවා නම්  කාර්යයට නැඹුරු වූ හැසිරීම, සම්බන්ධතාවට නැඹුරු වූ හැසිරීම සහ සහභාගීත්ව නායකත්වය යි.1960 දශකයේ දී ඩග්ලස් මැක්ග්‍රෙගර් විසින් එම්.අයි.ටී. ස්ලෝන් කළමණාකරන පාසලේ දී මැක්ග්‍රෙගර්ස්ගේ  X සහ  Y  න්‍යාය සංවර්ධනය කරන ලදී. මේ න්‍යායන් මඟින් ශ්‍රම බලකාය තුළ සේවක අභිප්‍රේරණය පිළිබඳ විස්තර කරන ලදී. මෙම න්‍යායන් දෙක ම ආරම්භ වන්නේ කළමණාකරනයේ කාර්යභාරය සහ ව්‍යාපාරයේ ආර්ථික ලාභ ලබා ගැනීමට මිනිසුන් ඇතුළු නිෂ්පාදන සාධක එක්රැස් කිරීමෙනි. මේ ප්‍රධාන කරුණෙන් ඔබ්බට කළමණාකරන න්‍යායන් දෙක එකිනෙකට වෙනස් වේ.

මෙම අධ්‍යයනවලට අමතර ව නායකත්ව අධ්‍යයනය න්‍යායාත්මක දෘෂ්ටිකෝණයකින් ද පරීක්ෂා කර ඇත.නායකත්වයේ ගති ලක්ෂණ සහ වර්යාත්මක න්‍යායන්: ඵලදායී නායකත්වයට සම්බන්ධ හැසිරීම් වර්ග සහ පෞරුෂ ප්‍රවණතා විස්තර කිරීමට උත්සහ කිරීම. නායකත්වයේ අවස්ථානුකූල සහ අවිනිශ්චිත න්‍යායන්: නායකයාගේ හැසිරීමට අනුව පාරිසරික සහ ස්ථානීය කරුණු ඇතුළත් කිරීම. ක්‍රියාකාරීත්ව නායකත්ව න්‍යාය: කණ්ඩායම් අවශ්‍යතා සමබන්ධයෙන් අවශ්‍ය ඔිනෑ ම දෙයක් ගැන සැළකිලිමත් වීම නායකයෙකුගේ මූලික වගකීම බව යෝජනා කිරීම.  තොරතුරු සැකසුම් නායකත්ව න්‍යාය: නායකත්ව හැකියාවන් හඳුනා ගැනීමේ දී සමාජ දැකීමේ කාර්යභාරය කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම. ස්වයං නායකත්ව න්‍යාය: ස්වයං නායකත්ව න්‍යායේ හරය වන්නේ චර්යා රටා මෙහෙයවනු ලබන නියම  අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම ය. නායකත්වයේ ගණුදෙනු සහ පරිවර්තනීය න්‍යායන්: පරිවර්තනීය නායකයා අභිප්‍රේරණය සහ ඉලක්ක සපුරා ගැනීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම.නායකත්ව අධ්‍යයනය පිළිබඳ පළමු ආචාර්ය උපාධි වැඩසටහන 1979 දී සෙන් ඩියාගෝ විශ්වවිද්‍යාලයේ නායකත්ව සහ පර්යේෂණ විද්‍යා පීඨයේ  දී ආරම්භ කරන ලදී.

විවිධ වර්ගයේ නායකත්වය පිළිබඳ පර්යේෂණ

විවිධ ආකාරයේ නායකත්වයන් මත ආනුභවික, පශ්චාත් විශ්ලේෂණ සහ න්‍යායාත්මක අධ්‍යයනයන් සිදු කර ඇත. අධ්‍යයනය කර ඇති නායකත්වයේ සමහර ශෛලීන් අතර:

      දෙබිඩි නායකත්වය
      ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකත්වය
      නවෝපාදන නායකත්වය
      ගණුදෙනු සහිත නායකත්වය
      පරිවර්තනීය නායකත්වය

විශිෂ්ට නායකයින්
වොරන් බෙනිස්: ඇමෙරිකානු විශාරදයෙකි. ආයතනික උපදේශකයෙකු සහ කතුවරයෙකි. සමකාලීන නායකත්ව අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයේ පුරෝගාමියෙකු ලෙස සැළකේ. බෙනිස් විශ්වවිද්‍යාලයේ  මහාචාර්යවරයෙකු සහ ව්‍යාපාර පරිපාලනය පිළිබඳ විශිෂ්ට මහාචාර්යවරයෙකු වන අතර දකුණු කැලිෆෝනියා විශ්වවිද්‍යායේ නායකත්ව ආයතනයේ ආරම්භක සභාපතිවරයා ද වේ.

ස්ටෙෆන් ආර්.කෝවි: ජාත්‍යන්තර ගෞරවණීය නායකයෙකි. ප්‍රතිපත්ති මූලික නායකයෙකි. ඵලදායී පුද්ගලයෙකි. ෆ්රෑන්ක්ලින් කෝවි සමාගමේ නිර්මාතෘ සහ උප සභාපති වේ.

ජේම්ස් මැක්ග්‍රෙගර් බර්න්ස්: ජනාධිපතිගේ වාර්තාකරුවෙකි. නායකත්ව අධ්‍යයනයේ ආරමිභකයා වන අතර 1978 දී ඔහුගේ නායකත්ව ග්‍රන්ථය රචනා කළේ ය. විලියම්ස් විද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයෙකු වන වුඩ්රෝ විල්සන් සහ මේරිලන්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයේ ජේම්ස් මැක්ග්‍රෙගර් බර්න්ස් ශාස්ත්‍රාලයේ නායකත්වය පිළිබඳ පුවීණයෙකි.ඔහුගේ රූස්වෙල්ට්: ද සෝල්ජර් ඔෆ් ෆ්‍රීඩම් කෘතියට (1940-1945) සඳහා 1971දී  පුලිස්ටර් ත්‍යාගය සහ ජාතික ග්‍රන්ථ සම්මානය හිමි විය.

පීටර් ඩ්‍රකර්: ලේඛකයෙකි, කළමණාකරන උපදේශකයෙකි. සමාජ පරිසරවේදියෙකි.  ඔහු "නූතන කළමණාකරනයේ පියා" ලෙස සැළකෙන අතර පොත් 39ක් සහ ව්‍යාපාර,රජය සහ ලාභ නො ලබන  ලෝකය තුළ සමාජයේ සෑම අංශයකින් ම මිනිසුන් එකට එක් වී ඇති ආකාරය පිළිබඳ ව ගවෙීෂණය කළේ ය.

රොනල්ඩ් හෙයිෆෙට්ස්: හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාලයේ ජෝන් එෆ් කෙනඩි රජයේ පාසලෙහි, මහජන නායකත්ව මධ්‍යස්ථානයෙහි සම නිර්මාතෘවරයෙකු වේ.බැරී සෙඩ්. පොස්නර්, ශාන්ත ක්ලාරා විශ්වවිද්‍යාලයේ නායකත්වය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු වන අතර ලෙවී ව්‍යාපාර පාසලේ පීඨාධිපති ද වේ.

වික්ටර් ව්රූම්: යේල් කළමණාකරන පාසලේ ව්‍යාපාර පිළිබඳ මහාචාර්වරයෙකි. ව්රූම්ගේ මූලික පර්යේෂණය වූයේ අභිප්‍රෙරණය පිළිබඳ අපේක්ෂාව වන අතර එමඟින්, විශේෂයෙන් ම ආයතනවල තීරණ ගැනීමේ දී සහ නායකත්වයේ යම් යම් ක්‍රියාමාර්ග තෝරා ගන්නා ආකාරය පිළිබඳ ව ද පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරයි. ඔහුගේ වඩාත් ම ප්‍රසිද්ධ කෘති අතර " වැඩ කටයුතු සහ අභිප්‍රේරණය" ,"නායකත්වය සහ තීරණ ගැනීම", සහ "නව නායකත්වය" යන කෘති සඳහන් කළ හැකි ය.

නායකත්ව අධ්‍යයනයෙහි විවිධ පර්යේෂණ ක්‍රම
සංඛ්‍යාත්මක සහ ගුණාත්මකභාවයන් සම්මිශ්‍රිත ක්‍රමවේදයන් භාවිතයට ගෙන නායකත්වය පිළිබඳ ව අධ්‍යයනය කරනු ලැබේ. (එනම් සංඛ්‍යාත්මක සහ ගුණාත්මකභාවයෙහි සම්මිශ්‍රණයකි.) නායකත්ව පරිමාණයන්  සංඛ්‍යාත්මක මනෝවිද්‍යා දිශානතියකින් සංවිධානය කිරීම, ස්ථාපිත නායකත්ව ඇගයීම් පරීක්ෂා කිරීම සහ නායකයින්ගේ හැඟීම් පරීක්ෂා කිරිම  සඳහා සංඛ්‍යාන සහ ගණිතමය ආකෘති නිර්මාණය කර ඇත. ප්‍රමාණාත්මක විශ්ලේෂණය මඟින් ආර්ථික ක්ෂේත්‍රයේ ක්‍රමවේද  ඇතුළත්  කරමින් පර්යේෂණාත්මක ප්‍රවේශයක් ගත හැකි ය. නායකත්වය පිළිබඳ පර්යේෂණ සඳහා සමීක්ෂණ ක්‍රමවේදය ද බහුලව භාවිත කර ඇත. ඒ නිසා නායකත්ව අධ්‍යයනය තුළ සාම්ප්‍රදායික විශ්ලේෂණ ක්‍රම පර්යේෂණ විශ්ලේෂණ දක්වා ව්‍යාප්ත වී ඇත. (නිදසුන් වශයෙන් හරස් වගු, ප්‍රතිගාමී විශ්ලේෂණය, ලොග් රේඛීය විශ්ලේෂණය සහ සාධක විශ්ලේෂණය සඳහන් කළ හැකි ය). ගුණාත්මක දිශානතියකින් බැලූ විට පර්යේෂණ ශිල්පීය ක්‍රම රාශියක් නායකත්වය පිළිබඳ පර්යේෂණයට අයත් වේ. (නිදසුන් වශයෙන් ප්‍රපංච විද්‍යාව, මානව විද්‍යාව, පදනමක් ඇති න්‍යායන්, සම්මුඛ සාකච්ඡා, සිද්ධි අධ්‍යයනය, ඉතිහාස ලේඛන අධ්‍යයනය, සාහිත්‍ය විචාර ආදිය සඳහන් කළ හැනි ය.)

" පුහුණුකරුවෝ සහ පුහුණු මනෝවිද්‍යාඥයෝ පාඩමිවලට සහ ඔවුන්ගේ භාවිතයේ දී ධනාත්මක මනෝවිද්‍යාව වැඩි වැඩියෙන් භාවිත කරයි. (බිස්වාස්-ඩයිනර්,2010), "  නිදසුනක් ලෙස පී. ඇලෙක්ස් ලෙන්ලි සහ ගුර්පාල් මිංහාස් විසින් සිදු කළ වඩාත් ඵලදායී ශක්තීන් සොයාගත හැකි ආකාරය සහ අන් අයගේ ශක්තීන් හඳුනා ගැනීම සහ සංවර්ධනය කිරීමට දක්ෂ වූ පුද්ගලයින් පිළිබඳ ව සිදු කළ පර්යේෂණය සඳහන් කළ හැකි ය. (www.realise2.com) භාවිත කරමින් විවිධ ශක්තීන් 60ක් තක්සේරු  කිරීමත් සමඟ දත්ත රැස් කිරීම සඳහා භාවිත කරන මර්ගගත සමීක්ෂණයකින්  මේ අධ්‍යයනය සමන්විත වේ.

අධ්‍යයන වැඩසටහන්
නායකත්වය පිළිබඳ අධ්‍යයනයට අදාළ ආචාර්ය උපාධි, ශාස්ත්‍රපති සහ උපාධි අපේක්ෂක සහ උපාධි පාඨමාලා සැළකිය යුතු සංඛ්‍යාවක් ඇත. නායකත්වය පිළිබඳ අධ්‍යයනය අන්තර් විෂය ක්ෂේත්‍රයක් බැවින් නායකත්වය ආශ්‍රිත උපාධි වැඩසටහන් බොහෝ විට විවිධ විද්‍යාල, පාසල්, දෙපාර්තමේන්තු සහ විශ්වවිද්‍යාල හරහා සිදු කරයි. ඒ නිසා ආචාර්ය උපාධි මට්ටමේ නායකත්වය හා සම්බන්ධ උපාධි පාඨමාලාව සඳහා මූලික වශයෙන් ඇතුළත් වන්නේ ආචාර්ය උපාධිය යි. ශාස්ත්‍රපති මට්ටමේ නායකත්වය හා සම්බන්ධ පාඨමාලා සඳහා මූලික වශයෙන් ඇතුළත් වන්නේ විද්‍යාවේදී, ශාස්ත්‍රපති සහ විධායක ශාස්ත්‍රපති උපාධි වේ. උපාධි අපේක්ෂක මට්ටමේ නායකත්වය ආශ්‍රිත පාඨමාලා වන්නේ විද්‍යාවේදී උපාධිය සහ කලා උපාධිය  මෙන් ම නායකත්වය සහිත සුළු වැඉසටහන් ද, අදාළ වේ. නිදසුනක් වශයෙන්  ඔිල්ඩ් ඩොමීනියන් විශ්වවිද්‍යාලය විසින් උපාධි අපේක්ෂකයින් සඳහා නායකත්ව වැඩසටහනක් ඉදිරිපත් කරන අතර එමඟින් ශිෂ්‍යයන්ගේ වෘත්තීය ජීවිතය තුළ නායකත්ව කුසලතා සහ සාරධර්ම පෝෂණය කිරීමට ද උපකාරී වීම සඳහන් කළ හැකි ය.

නායකත්ව අධ්‍යයනය


Modibo Kane Doumbia est un homme politique malien, membre du Rassemblement pour le Mali (RPM).

Il est enseignant-chercheur et promoteur d'écoles à Kayes et à Bamako.

Après avoir perdu au second tour lors des élections législatives maliennes de 2013, il devient député à l'Assemblée nationale après avoir été élu lors des élections législatives maliennes de 2020. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

En mars 2021, il est élu président de la toute nouvelle Association Indépendante des Promoteurs d'Ecoles Privées Agréées du Mali (AIPEPAM).

Références

Député malien
Personnalité du Rassemblement pour le Mali

Modibo Kane Doumbia


La Famille Upshaw () est une série télévisée américaine créée par Regina Y. Hicks et Wanda Sykes qui est diffusée depuis le  sur Netflix.

Synopsis
Dans cette série comique, une famille afro-américaine de la classe ouvrière vivant en Indiana affronte les difficultés du quotidien et rêve d'une vie meilleure.

Distribution

Acteurs principaux
 Kim Fields  : Regina Upshaw
 Mike Epps  : Bernard « Bennie » Upshaw
 Wanda Sykes  : Lucretia Turner
 Diamond Lyons  : Kelvin Upshaw
 Khali Spraggins  : Aaliyah Upshaw
 Page Kennedy  : Duck
 Jermelle Simon  : Bernard Upshaw
 Gabrielle Dennis  : Tasha Lewis
 Journey Christine  : Maya Upshaw

Acteurs récurrents et invités
 Introduits dans la saison 1
 Michel Estimé  : Tony
 Michelle N. Carter  : Bobbie
Hayley Marie Norman  : Kyla
 Dayna Dooley  : Sheila
 Daria Johns  : Savannah
 Jessica Morris  : Amy Holmes
Adam Lazarre-White  : Capitaine Cam
Jeremy Mitchell  : Nathan Brash
Diane Delano  : Jan Dewitt
Michael Cory Davis  :
Sharifa Oliver  : Monique
 Dewayne Perkins  : Hector
 Leonard Earl Howze  : Davis
 Ayaamii Sledge  : Sidney

 Introduits dans la saison 2
 April Hale  : Darlène
 Lamont Thompson  : Frank
 Kym Whitley  : Althea Turner
 Chris Wu  : Noah Yang

Production

Développement
Le , Netflix. a donné à la production une commande de série. La Famille Upshaw est créée par Regina Y. Hicks et Wanda Sykes, qui devraient produire aux côtés de Mike Epps, Niles Kirchner et Page Hurwitz. Push It Productions est la société de production impliquée dans la production de la série.

La série est sortie le .

Le , Netflix a renouvelé la série pour une deuxième saison de seize épisodes qui devrait être divisée en deux parties. La première partie est diffusé le .

Le , Netflix a renouvelé la série pour une troisième saison.

Casting
Lors de l'annonce de la commande de la série, Wanda Sykes et Mike Epps ont été choisis pour jouer le rôle principal. Le , Kim Fields a rejoint la distribution dans un rôle principal. Le , Gabrielle Dennis, Page Kennedy, Diamond Lyons, Khali Daniya-Renee Spraggins, Jermelle Simon et Journey Christine ont été choisis pour des rôles principaux.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : La Famille Upshaw
 Création : Regina Y. Hicks et Wanda Sykes
 Réalisation : Sheldon Epps, Ken Whittingham, Robbie Countryman et Kelly Park
 Scénario : Mark Alton Brown, Jonathan Emerson, Anil K. Foreman et Regina Y. Hicks
 Casting : Kim Coleman, CSA
 Direction artistique : Antón Laguna
 Costumes : Wendell Johnson
 Photographie : Donald A. Morgan et Chuck Ozeas
 Son : Laura L. King, CAS
 Montage : Joanna Copland
 Musique : Chris Rob
 Production : Push It Productions
 Production déléguée : Max Burnett, Tony Hicks
 Sociétés de production : Level 3 Post, Netflix
 Sociétés de distribution (télévision) : Netflix
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : Comédie américaine
 Durée : 25 - 29 minutes
 Date de première diffusion :
 Monde:  sur Netflix
 Classification : déconseillé aux moins de 12 ans

 Version française

Épisodes

Première saison (2021)
La première saison est mise en ligne le .

 Une galère d'anniversaires ()
 Une petite faveur ()
 L'Échappée belle ()
 De grands projets ()
 Sans bornes ()
 La Goutte de trop ()
 Le Vide-grenier ()
 Rencards ()
 Mains de fer et gants de boxe ()
 En arrière toute ! ()

Deuxième saison (2022-2023)
La deuxième saison est mise en ligne entre le  et le .

 Peut-être papa ()
 La Mana de Bennie ()
 En mode examen ()
 Tout contrôler ()
 Ça coince ! ()
 Crise capillaire ()
 Entre sœurs ()
 En taule ()
 Impardonnables ()
 Un garage à domicile ()
 Touchés, pas coulés ()
 Le bon vieux tempo ()
 Changement de direction ()
 Écoute ton cœur ()
 Émotions fortes ()
 Et maintenant ()

Troisième saison (2023)
La troisième saison est mise en ligne le .
 Thérapie toi-même ! ()
 Changement impératif ()
 Le fruit défendu ()
 À toute volée ()
 La vie de maman ! ()
 Ça carbure dur ()

Accueil critique
Pour la série, l'agrégateur de critiques Rotten Tomatoes a rapporté une note d'approbation de 63 % sur la base de 8 critiques, avec une note moyenne de 7/10. Metacritic a donné à la série un score moyen pondéré de 57 sur 100 basé sur 5 critiques, indiquant « des critiques mitigées ou moyennes ».

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de Netflix

La Famille Upshaw


كاليفونيون (Καλλιφώνιον) هي قرية من بلدية كارذيتسا، الوحدة الإقليمية (والمحافظة السابقة) كارذيتسا في ثيساليا. بلغ عدد السكان 1,017 نسمة وفقا لإحصاء عام 2011. وتقع على بعد 13 كم من كارذيتسا.

مراجع

أماكن مأهولة في كارذيتسا (مقاطعة)
مدن اليونان

كاليفونيون (كارديتسا)


Danielle Roger, née à Montréal le , est une écrivaine québécoise.

Biographie
Danielle Roger est née le 4 juin 1954 près du port de Montréal. Elle détient un baccalauréat en études littéraires et un certificat en création littéraire de l'Université du Québec à Montréal.

Elle a publié six romans et un recueil de poésie, Éclats de verre en vase clos, chez Les Herbes Rouges, un récit d'une : « Noire enfance du malheur, cruelle oppression familiale, victimisation et rêves contrés ». Son roman Le manteau de la femme de l'Est a été traduit en espagnol. Elle a également fait paraitre un recueil de nouvelles chez VLB éditeur et un roman jeunesse chez les Éditions du Raton laveur.

Elle a été rédactrice en chef du magazine Ciel Variable en 1989 . Elle a publié en tant que critique, journaliste et écrivaine dans de nombreuses revues québécoises et françaises dont Moebius, Arcade, Ciel Variable, Trois, XYZ, L'Encrier, XYZ, Lurelu, Livre d'ici, La Vie en rose, Nuit Blanche et Terminus.

Elle a tenu une chronique littéraire sur les ondes de CIBL-FM entre 1981 à 1986 et de CINQ-FM entre 1986 et 1990 .

On dit de son écriture qu'elle est incisive, « parfois très dure. Dépouillée de tout attirail stylistique, elle est sobre, simple et efficace ».

Œuvres

Poésie
Éclats de verre en vase clos, Montréal, Les Herbes rouges, 2012, 77 p.

Romans
Que ferons-nous de nos corps étrangers?, Montréal, Les Herbes rouges, 1991, 55 p.
Petites fins du monde et autres plaisirs de la vie, Montréal, Les Herbes rouges, 1994, 72 p.
Est-ce ainsi que les amoureux vivent?, Montréal, Les Herbes rouges, 1995, 70 p.
Lettres de deux chanteuses exotiques, avec Pauline Harvey, Montréal, Herbes rouges, 1995, 126 p.
Petites vies privées et autres secrets, Montréal, Les Herbes rouges, 1995, 79 p.
Le manteau de la femme de l'Est, Montréal, Les Herbes rouges, 1997, 97 p.

Nouvelles
L'Œil du délire, Montréal, VLB éditeur, 1988, 106 p.

Littérature jeunesse
Mes lunettes et moi, illustrations par Anne Michaud, St-Hubert, Éditions du Raton laveur, 1990, 23 p.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Les Herbes rouges
 VLB éditeur
 Ciel variable

Liens externes

Femme de lettres québécoise
Éditeur québécois
Naissance en 1954
Naissance à Montréal
Romancière québécoise
Poétesse québécoise
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Danielle Roger


Le commerce des céréales comprend le commerce local, national et international des céréales et autres grains alimentaires, notamment le blé, l'orge, le maïs et le riz. Le grain de céréale est un produit commercial important car il est facilement stocké et transporté avec des pertes limitées, contrairement à d'autres produits agricoles. Un commerce prospère des céréales est important pour garantir l'approvisionnement de nombreuses sociétés, fournissant une base calorique à la plupart des systèmes alimentaires et jouant un rôle important dans l'alimentation des animaux d'élevage. Pour la campagne 2021-2022, le commerce mondial (international) de céréales devrait s'élever à 473 millions de tonnes, soit environ 17 % de la production totale estimée à   de tonnes, cette proportion variant de 9 % pour le riz à 25 % pour le blé.

Le commerce des céréales est aussi ancien que l'établissement de l'agriculture, et est identifié dans la plupart des premières civilisations qui ont adopté l'agriculture sédentaire. Des changements sociétaux majeurs, comme la chute de l'Empire romain, sont directement liés au commerce des céréales. Depuis le début de l'époque moderne, le commerce des céréales a joué un rôle important dans l'expansion coloniale et la dynamique du pouvoir au niveau international. La domination géopolitique de pays comme l'Australie, les États-Unis, le Canada et l'Union soviétique au cours du  siècle était liée à leur statut de pays excédentaires en céréales.

Plus récemment, les marchés internationaux des produits de base ont joué un rôle important dans la dynamique des systèmes alimentaires et du prix des céréales. La spéculation et d'autres facteurs influençant la production et l'offre qui ont conduit à la crise financière de 2007-2008 ont créé une inflation rapide des prix des céréales pendant la crise alimentaire mondiale de 2007-2008. Plus récemment, du fait de la domination de l'Ukraine et de la Russie sur les marchés céréaliers, comme le blé, l'invasion russe de l'Ukraine a suscité des craintes accrues d'une crise alimentaire mondiale en 2022. Par ailleurs, les changements induits sur la production agricole par le changement climatique devraient avoir des effets en cascade sur les marchés mondiaux des céréales.

Histoire

Le commerce des céréales est probablement presque aussi ancien que la culture des céréales, remontant à la révolution néolithique (vers 11 500 av. J.-C.). Partout où il y a une pénurie de terres (par exemple dans les villes), les gens doivent faire venir des aliments de l'extérieur pour subvenir à leurs besoins, soit par la force, soit par le commerce. Cependant, de nombreux agriculteurs tout au long de l'histoire  ont pratiqué une agriculture de subsistance, ce qui signifie qu'ils produisaient essentiellement pour les besoins du ménage et avaient peu de surplus à échanger. L'objectif pour ces agriculteurs n'était pas de se spécialiser dans une culture et de produire des surplus, mais plutôt de produire tout ce dont leur famille avait besoin et de devenir autosuffisants. Ce n'est que dans les lieux et les époques où la production s'est orientée vers la production d'un excédent pour le commerce (agriculture commerciale) qu'un important commerce de céréales est devenu possible.

Au début, le commerce se faisait très probablement par troc, et comme le transport de grandes quantités de céréales était difficile avec les techniques anciennes, le commerce était probablement assez limité en termes de volume échangé et de distances de transport. Le développement de l'économie monétaire et de la roue a permis une plus grande expansion du commerce des céréales.

Jusqu'aux 200 à 300 dernières années, le commerce international des céréales ne représentaient qu'une fraction minime de la consommation et, par conséquent, ne nécessitait pas d'infrastructure commerciale distincte. Selon Fernand Braudel, jusqu'au  siècle, les céréales commercialisées ne représentaient que 0,03 % de la consommation totale, contre plus de 10 % de la consommation mondiale de nos jours. Ainsi, de nos jours certains pays d'Asie, notamment le Japon, dépendent presque totalement des importations de céréales (autres que le riz).

Antiquité classique
Dans le monde antique, les grains s'écoulaient régulièrement de l'arrière-pays vers le cœur des grands empires : le maïs dans l'ancien Mexique, le riz dans la Chine ancienne, et le blé et l'orge dans le Proche-Orient ancien. Cela s'est accompagné de l'amélioration des techniques de stockage et de transport des céréales ; la Bible hébraïque mentionne fréquemment les énormes silos de céréales de l'Égypte antique.

À l'âge classique, l'unification de Chine et la pacification du bassin méditerranéen par l'Empire romain ont créé de vastes marchés régionaux de marchandises aux deux extrémités de l'Eurasie. L'approvisionnement en céréales de la ville de Rome était considéré  par les généraux et politiciens romains comme étant de la plus haute importance stratégique.

En Europe, avec l'effondrement du système romain et la montée du féodalisme, de nombreux agriculteurs ont été réduits à un rôle de subsistance, produisant juste assez pour remplir leurs obligations envers leur seigneur et l'Église ,  et peu pour eux-mêmes, et encore moins pour le commerce. Le peu qui était échangé était échangé localement dans des foires régulières.

Expansion pré-moderne et moderne
Une expansion massive du commerce des céréales s'est produite lorsque les Européens ont pu mettre en culture des millions de kilomètres carrés de terres nouvelles dans les  Amériques, en Russie et en Australie. Cette expansion a commencé au  et s'est poursuivie jusqu'au  siècle. En outre, la consolidation des terres agricoles en Grande-Bretagne et en Europe de l'Est, ainsi que le développement des chemins de fer et de la marine à vapeur, ont déplacé le commerce d'un schéma local vers une schéma plus international.

Pendant ce temps, le débat sur les tarifs douaniers et le libre-échange des céréales était féroce. Les travailleurs industriels pauvres comptaient sur du pain bon marché pour se nourrir, mais les agriculteurs voulaient que leur gouvernement crée un prix local plus élevé pour les protéger des importations étrangères bon marché, les Corn Laws britanniques en étant un exemple.

Au fur et à mesure que la Grande-Bretagne et d'autres pays européens se sont industrialisés et urbanisés, ils sont devenus des importateurs nets de céréales des différents greniers du monde. Dans de nombreuses régions d'Europe, lors de l'abolition du servage, les grands domaines étaient accompagnés de nombreuses petites exploitations inefficaces, mais dans les régions nouvellement colonisées, des exploitations massives étaient accessibles non seulement aux grands nobles, mais aussi à l'agriculteur moyen. Le Homestead Act (Loi de propriété fermière) aux États-Unis et la Loi des terres fédérales au Canada ont permis aux pionniers des plaines de l'Ouest d'acquérir des étendues de 0,65 km² ou plus pour peu ou pas de frais. Cela a déplacé la culture céréalière, et donc le commerce, à une échelle beaucoup plus massive. D'énormes silos (appelés « élévateurs à grains ») ont été construits pour recevoir les produits des agriculteurs et les transporter par chemin de fer jusqu'aux ports. Cependant, les coûts de transport étaient une préoccupation majeure pour les agriculteurs des régions éloignées, et toute technologie permettant de déplacer plus facilement le grain était d'une grande aide ; pendant ce temps, les agriculteurs européens luttaient pour rester compétitifs tout en opérant à une échelle beaucoup plus petite.

Changements au  siècle

Dans les années 1920 et 1930, les agriculteurs australiens et canadiens ont réagi contre la politique de prix des grandes sociétés de manutention et de transport de céréales. Leurs gouvernements ont créé les commissions australienne et canadienne du blé en tant qu'offices de commercialisation qui disposent d'un monopsone, en achetant tout le blé de ces pays pour l'exportation. Ensemble, ces deux offices contrôlaient un pourcentage important du commerce mondial des céréales au milieu du  siècle. De plus, les coopératives agricoles telles que les coopératives céréalières du Canada sont devenues une alternative populaire aux grands négociants céréaliers.

A la même époque en Union soviétique et peu après en Chine, des programmes de collectivisation désastreux ont effectivement transformé les plus grandes nations agricoles du monde en importateurs nets de céréales.

Dans la seconde moitié du  siècle, le commerce des céréales était partagé entre quelques opérateurs géants publics et privés. Les géants étatiques étaient Exportkhleb en Union soviétique, la Commission canadienne du blé, la Commission australienne du blé, la Commission australienne de l'orge, etc. Les plus grandes entreprises privées, connues sous le nom des « big five », étaient Cargill, Conti (Continental Grain Company), Louis Dreyfus, Bunge et André, ancienne entreprise suisse à ne pas confondre avec le groupe André Maggi du Brésil, plus récent.

En 1972, la récolte de blé de l'Union soviétique a été mauvaise. Pour éviter la pénurie dans leur pays, les autorités soviétiques ont réussi à acheter la majeure partie du surplus de la récolte américaine par l'intermédiaire d'entreprises privées à l'insu du gouvernement des États-Unis. Cette opération a fait grimper les prix dans le monde et a été surnommée le « Grand vol des céréales » par les critiques, ce qui a conduit les Américains à accorder une plus grande attention aux grandes sociétés de négoce.

En revanche, en 1980, le gouvernement américain a tenté d'utiliser sa puissance alimentaire pour punir l'Union soviétique pour son invasion de l'Afghanistan par un embargo sur les exportations de céréales. Cet embargo a été considéré comme un échec en termes de politique étrangère (les Soviétiques ont comblé le déficit sur le marché international) et a eu un impact négatif sur les agriculteurs américains.

Commerce moderne

Depuis la Seconde Guerre mondiale, la tendance en Amérique du Nord est à la consolidation d'exploitations agricoles déjà vastes. Les infrastructures de transport ont également favorisé davantage d'économies d'échelle. Les chemins de fer sont passés du charbon au diesel et ont introduit des wagons-trémies pour transporter plus de volume avec moins de manutentions. Les anciens silos à grains en bois ont été remplacés par d'énormes terminaux en béton, et le transport ferroviaire a reculé face à des camions de plus en plus grands.

Différents enjeux affectent le commerce moderne des céréales, et concernent notamment les questions de sécurité alimentaire, l'utilisation croissante des biocarburants, la controverse sur la manière de stocker et de séparer correctement les cultures génétiquement modifiées et les  cultures biologiques, le mouvement alimentaire locavore, le désir des pays en développement d'accéder au marché des économies industrialisées, le changement climatique et la mutation des systèmes agricoles face à la sécheresse, et le développement de cultures nouvelles.

Volatilité des prix et protections

La volatilité des prix, caractérisée par des variations de prix brusques et de grande amplitude, s'explique par la faible élasticité de l'offre, peu réactive aux variations de prix, et surtout de la demande déterminée par des besoins alimentaires essentiels. Elle affecte grandement les pays qui dépendent des importations de céréales, notamment certains pays de la région MENA (Afrique du Nord et Moyen-Orient). , a averti Sergio Marchi, chargé de recherches au Centre international pour le commerce et le développement durable (ICTSD). . Au début du  siècle, deux crises majeures de volatilité des prix, pendant la crise alimentaire mondiale de 2007-2008 et la crise alimentaire de 2022, ont eu des effets négatifs importants sur le prix des céréales à l'échelle mondiale. Le changement climatique devrait entraîner de très mauvaises récoltes, qui continueront à alimenter la volatilité des prix sur les marchés alimentaires, en particulier pour les produits en vrac comme les céréales.

La protection contre les prix du marché international a joué un rôle important dans la manière dont certains pays ont réagi à la volatilité des prix du marché. Par exemple, les agriculteurs de l'Union européenne, des États-Unis et du Japon sont protégés par des subventions agricoles. Les programmes de l'Union européenne sont organisés dans le cadre de la Politique agricole commune. La politique agricole des États-Unis est mise en œuvre par des lois agricoles (« farm bill »). tandis qu'au Japon la riziculture est également protégée et subventionnée. Les agriculteurs d'autres pays ont tenté de faire rejeter ces politiques par l'Organisation mondiale du commerce, ou ont tenté de les négocier par l'intermédiaire du groupe de Cairns, tandis que les Commissions du blé ont été réformées et que de nombreux tarifs ont été considérablement réduits, ce qui a conduit à une nouvelle mondialisation de cette activité. Par exemple, en 2008, le Mexique a été tenu par l'Accord de libre-échange nord-américain (ALENA) de supprimer ses droits de douane sur le maïs américain et canadien.

De même, les protections dans d'autres contextes, tels que les prix garantis pour les céréales en Inde, ont été une bouée de sauvetage importante pour les petits agriculteurs dans le contexte d'une nouvelle industrialisation de l'agriculture. Lorsqu'en 2020 le gouvernement de Narendra Modi du parti BJP a tenté d'abroger les prix garantis sur des céréales-clés comme le blé,  les agriculteurs de tout le pays se sont levés pour protester.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Monoculture
 Conseil international des céréales
 Accord international sur le blé de 1933
 Accord international sur les céréales de 1995
 Association du commerce des céréales et aliments pour animaux (GAFTA)
 Commerce du riz

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes
 .

Céréale
Commerce
Bourse de commerce
Économie agricole

Commerce des céréales


Zlatni studio 2023 je šesto izdanje medijske nagrade u Hrvatskoj koja se održala 28. siječnja 2023. godine u 20:15 sati, a nagrade su bile dodijeljene za prethodnu godinu.

Nagrada Zlatni studio dodijelila se u šest kategorija: film, televizija, kazalište, glazba, radio i TikTok s 21 nagradom.

Glasovanje se odvija u dva kruga: prvi krug trajao je od objave nominiranih 9. prosinca 2022. godine do 30. prosinca 2022. godine, a drugi drug započeo je objavom troje finalista po svakoj od kategorija 7. siječnja 2023. i trajao je do 20. siječnja 2023. godine u ponoć.

Voditelji programa bili su Jelena Glišić i Mirko Fodor, a urednica Andrijana Škorput.

Dobitnici i nominirani
 —

Film
Najbolji filmski glumac godine

Najbolja filmska glumica godine

Najbolji igrani film godine

Televizija

Najbolji/a TV voditelj/ica godine

Najbolji/a TV novinar/ka godine

Najbolja TV serija

Najbolja TV zabava

Najbolji reality show godine

Najbolja TV emisija godine

Kazalište

Najbolja predstava godine

Najbolji kazališni glumac godine

Najbolja kazališna glumica godine

Najbolje novo lice u kazalištu i na filmu

Glazba

Najbolji pjevač godine

Najbolja pjevačica godine

Najbolja pjesma godine

Najbolje novo lice na glazbenoj sceni

Najbolj koncert godine

Radio

Najbolji radio godine

Najbolji radijski glas godine

TikTok

Najbolje TikTok lice godine

Izvori

Vanjske poveznice
 nagrade Zlatni studio
 nagrade Zlatni studio 2023.

Hrvatske medijske nagrade

Zlatni studio 2023.


Coleochaete ist eine Gattung von Grünalgen aus der Gruppe der Charophyta. Sie wachsen im Süßwasser auf Wasserpflanzen epiphytisch, seltener auf anorganischen Hartsubstraten wie ins Wasser geworfenem Dosen oder Plastik.

Beschreibung
Arten der Gattung bilden (haploide) Thalli aus Zellfäden, die in der Form je nach Art variabel sind. Die meisten Arten bilden Lager aus dicht gepackten Fäden, die an Gewebe erinnern und daher Pseudoparenchym genannt werden, in einigen Arten sind die Fäden aber auch locker verzweigt. Es lassen sich drei Grundtypen unterscheiden: Einige Arten bestehen aus zwei Typen von Fäden (heterotrich), mit einer Sorte Fäden, die auf der Substratoberfläche kriechen, und davon abgehenden, aufrecht wachsenden Fäden, die zusammen kissenförmige Lager bilden (zum Beispiel Coleochaete pulvinata). Bei anderen Arten fehlen die aufrechten (prostraten) Fäden, ihre Thalli bestehen nur aus, lockerer wachsenden kriechenden Zellfäden (zum Beispiel Coleochaete divergens). Bei anderen Arten sind ebenfalls nur die prostraten Fäden vorhanden, diese bilden aber ein dichtes, untereinander fusioniertes pseudoparenchymales Lager von scheibenförmiger Gestalt (zum Beispiel Coleochaete scutata).

Die Zellfäden sind bei allen Arten einreihig (uniseriat) und gabelteilig (dichtom) oder unregelmäßig verzweigt. In den prostraten Zellfäden sind die Einzelzellen sechseckig (hexagonal) oder polygonal, in den aufrechten langgestreckt. Jede Zelle besitzt einen Zellkern und auch nur einen, plattenförmigen wandständigen (parietalen) Chloroplasten mit je einem auffälligen Pyrenoid (selten mehreren). Vegetative Zellen sind auffallend durch rechtwinklig abstehende, Setae genannte Zellhaare, die in einer Blepharoplast genannten Struktur in der Zellwand verankert sind. Die Basis der Seta ist normalerweise eingeschlossen in eine gelatinöse Scheide. Die Setae gelten als Abwehreinrichtungen gegen Pflanzenfresser, abgebrochene Setae geben eine abschreckend wirkende Substanz frei. Die charakteristischen, von einer Scheide umhüllten Setae waren namensgebend für die Gattung (von griech. koleon: Scheide, Köcher und chaetos: Haar).

Vermehrung und Lebenszyklus
Coleochaete vermehrt sich sowohl asexuell wie auch sexuell. Bei der asexuellen Vermehrung bildet sich aus je einer Zelle eine doppelt begeißelte Zoospore, die keinen Augenfleck besitzt. Zoosporen werden freigesetzt durch eine besondere Pore in der Zellwand, durch die sie mit amöboiden Bewegungen hervortreten. Nach einer Schwimmphase setzen sie sich auf geeignetem Substrat fest, resorbieren die Geißeln und scheiden eine Zellwand aus; daraus wächst wieder ein Thallus wie der Elternorganismus aus. Zoosporen können ganzjährig auftreten, sind aber im Frühsommer am häufigsten. Unter ungünstigen Umweltbedingungen werden alternativ sehr dickwandige, unbegeißelte Sporen, sogenannte Aplanosporen, gebildet.

Bei der sexuellen Fortpflanzung existieren je nach Art Thalli, bei denen beide Geschlechter auf einem Individuum ausgebildet werden (monözisch oder homothallisch) und solche, bei denen sie auf verschiedenen Individuen sitzen, diese also männlich oder weiblich sind (diözisch oder heterothallisch). Die, wie bei den Gefäßpflanzen, Antheridien genannten männlichen Anlagen stehen zu mehreren an der Spitze der Zellfäden. Jedes Antheridium produziert nur einen einzigen, mit zwei Flagellen begeißelten Spermatozoiden, der farblos oder grün sein kann. Die ebenfalls end- oder randständigen weiblichen Anlagen oder Oogonien bleiben auf dem Mutterorganismus, sie werden nicht freigesetzt. Sie sind meist flaschenförmig und entwickeln einen halsförmig abgeschnürten Fortsatz der Zellwand, der als Trichogyne bezeichnet wird. Bei reifen Oogonien öffnet sich die Spitze des Fortsatzes, es werden Substanzen ins Wasser abgegeben, die anlockend auf die Spermatozoiden wirken. Nach dem Eindringen eines Spermatozoiden und der Befruchtung wird die Trichogyne durch ein Septum abgetrennt. Die Oogonien von Coleochaete werden nach der Befruchtung sehr groß (bis zu 150 Mikrometer) durch Einlagerung von Reservestoffen aus dem mütterlichen Organismus. Sie bilden eine massive Zellwand aus, die zudem durch vom mütterlichen Organismus auswachsende Zellfäden eingehüllt wird, die eine geschlossene pseudoparenchymale Hülle oder Rinde bilden. Diese Struktur färbt sich später braun und wird dann Spermokarp genannt. Sie bleibt nach dem Absterben des Mutterorganismus erhalten und überwintert. Unter günstigen Umweltbedingungen kommt es zur Meiose und anschließend zu mitotischen Teilungen, bis etwa 8 bis 32 Tochterzellen gebildet sind. Jede dieser Zellen bildet sich schließlich in eine begeißelte Meiozoospore um, die nach dem Aufreißen der Hülle freigesetzt wird, aus der nach dem Festsetzen ein neuer Thallus gebildet wird.

Ökologie
Die Arten der Gattung leben im Süßwasser in stehenden Gewässern wie Seen, aufwachsend auf Hartsubstraten, meist epiphytisch auf Wasserpflanzen oder den submersen Trieben von Röhrichtpflanzen wie Rohrkolben. Sie besiedeln dabei auch Armleuchteralgen, vor allem der Gattungen Chara und Nitella, wo sie selten auch ins Innere vordringen, also endophytisch wachsen. Seltener trifft man sie auf anderen Hartsubstraten aller möglichen Art an, in Aquarien wachsen sie nicht selten auf den Glasscheiben. Die europäischen und nordamerikanischen Arten bevorzugen klar nährstoffarme (oligotrophe) Gewässer und verschwinden bei Eutrophierung. Über die Biologie der tropischen Arten ist nur wenig bekannt.

Phylogenie und Systematik
Die Gattung wird, mit drei weiteren, artenarmen und wenig bekannten Gattungen in einer Familie Coleochaetaceae geführt, die als einzige Familie die Ordnung Coleochaetales ausmacht. Mit der Ordnung der Chaetosphaeridiales (mit der bekanntesten Gattung Chaetosphaeridium) bildet diese die Klasse Coleochaetophyceae.

Die eigentümliche sexuelle Fortpflanzung der Coleochaete-Arten und weitere Gemeinsamkeiten wie die Ausbildung eines Phragmoplasten und weitere biochemische und ultrastrukturelle Merkmale haben bei Botanikern, schon seit Anfang des 20. Jahrhunderts, Theorien aufkommen lassen, die Gattung könne ein Modell für die Entstehung der Landpflanzen sein. Nach phylogenomischen Untersuchungen, bei denen die Verwandtschaft anhand des Vergleichs der Sequenzen homologer Gene ermittelt wird, bilden diese gemeinsam mit den Armleuchteralgen (Charales) und den Landpflanzen eine Charophyta genannte Klade. Über die Position innerhalb der Charophyta besteht allerdings zwischen verschiedenen Untersuchungen noch keine Einigkeit. Einige sehen sie als Schwestergruppe der Schmuckalgen (Zygnematophyceae), dies wird aber in anderen Analysen nicht immer bestätigt. Möglicherweise sind sie tatsächlich näher als die Armleuchteralgen mit den Landpflanzen verwandt, was die früheren Spekulationen aufgrund der sexuellen Fortpflanzung bestätigen würde.

Arten
In der Datenbank Algaebase werden für die Gattung etwa 25 bisher beschriebene Artnamen aufgelistet. Davon werden, je nach Untersucher, etwa 10 bis 12 Arten als valide anerkannt. In der besser bekannten Algenflora Europas und Nordamerikas werden sieben weiter verbreitete Arten angegeben.

 Coleochaete divergens
 Coleochaete irregularis
 Coleochaete nitellarum
 Coleochaete orbicularis
 Coleochaete pulvinata
 Coleochaete scutata
 Coleochaete soluta

Quellen
 M. Arora and D. Sahoo: Growth Forms and Life Histories in Green Algae. In: Dinabandhu Sahoo, Joseph Seckbach (editors): The Algae World. Springer Verlag, Dordrecht usw., 2015. ISBN 978-94-017-7320-1. auf Seite 162–166.
 Linda E. Graham (1984): Coleochaete and the Origin of Land Plants. American Journal of Botany 71 (4): 603–608.
 John D. Wehr & Robert G. Sheath: Freshwater Algae of North America. Ecology and Classification. Elsevier (Academic Press), Amsterdam etc. 2003. ISBN 978-0-12-741550-5.
 C. F. Delwiche, K. G. Karol, M. T. Cimino, K. J. Sytsma: Phylogeny of the genus Coleochaete (Coleochaetales, Charophyta) and related taxa inferred by analysis of the chloroplast gene rbc{L}. Journal of Phycology 38, 2002: S. 394–403.

Einzelnachweise

Weblinks

Chloroplastida
Chloroplastiden

Coleochaete


Havyar veya kürü, gastronomide her çeşit balık yumurtasına verilen addır.

Bazı balıkların yumurtaları özel bir yiyecek olarak ayrıca değerlidir. Bunlar özellikle Hazar Denizi'nde yaşayan mersin balığından ve bir mersin balığı türü olan çirozdan elde edilen yumurtalardır. Bunlar içinde siyah havyar en değerlisidir. Mersin ve çiroz balıkları canlı olarak yakalanır, içlerinden yumurtaları çıkarılır ve karınları dikilerek tekrar suya bırakılır. Bu şekilde, bir balıktan 3-4 kez havyar elde edilebilir. Tuzlanıp kutulanan havyarlar yüksek fiyattan bütün Dünya'ya satılır. Siyah havyarın en makbul ve pahalı cinsi beluga havyarıdır. Somondan elde edilen kırmızı havyar ise siyahı kadar değerli değildir.

Tarihi
Azak Denizi'ndan çıkarılan mersin balığı ve havyar, 10. yüzyılda Kiev Knezliği ve Bizans İmparatorluğu arasında imzalanan büyük ölçekli ticaret anlaşmasıyla beraber Bizanslı soylu ve aristokratların sofralarında yer almaya başlamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Cooking For Engineers: Caviar

Deniz ürünü yemekleri
İran mutfağı
Mezeler
Azeri mutfağı
Rus mutfağı
Fransız mutfağı
Kazak mutfağı

Havyar


Luis Fernández Costilla (4 de noviembre de 1941-Valladolid, 29 de septiembre de 1997) fue un sindicalista español, militante de Comisiones Obreras (CCOO).

Electricista de profesión, fue uno de los fundadores de CCOO en la provincia de Valladolid. Detenido junto al resto de la dirección estatal de CCOO en 1972, fue inculpado en el conocido como Proceso 1001, en el que sería condenado a 12 años de prisión. Cumplió condena de dos años y ocho meses de cárcel hasta ser indultado tras la muerte del general Franco en 1975.

Posteriormente trabajó en la fábrica FASA-Renault de la capital vallisoletana, donde fue elegido miembro del Comité de Empresa por CCOO.

Referencias

Sindicalistas de Comisiones Obreras
Políticos de Valladolid

Luis Fernández Costilla


Eudoxia Paleóloga (;  1265-1302) fue la tercera hija del emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo y su esposa, Teodora Ducaina Vatatzina, la sobrina nieta del emperador Juan III Ducas Vatatzés de Nicea.

En 1282 Eudoxia se casó en Constantinopla con Juan II, emperador de Trebisonda, con quien tuvo dos hijos, Alejo y Miguel. En 1298, después de la muerte de su marido y la ascensión de su hijo Alejo II, se llevó a su hijo menor y volvió a la corte de su hermano en Constantinopla.

Andrónico II Paleólogo recibió bien a su hermana, prometiendo enviarla de regreso cada vez que quisiera con su hijo mayor, cuya posición - como fue la versión oficial bizantina - hizo todo en su poder por consolidar.

Eudoxia se había convertido enteramente en devota de los intereses trapisondeses. Ella se negó a un segundo matrimonio con el rey Esteban Uroš II Milutin de Serbia, ya que deseaba mantener su fidelidad hacia su primer consorte, y en secreto se opuso al plan de su hermano de casar a Alejo II con una hija del primer ministro bizantino Nicéforo Choumnos. Fingió, sin embargo, la aprobación de este partido, por lo que, con el pretexto de hacer los arreglos para la boda de su hijo, ella podría volver a Trebisonda.

Mientras tanto, Alejo II decidió por sí mismo casarse con Jiajak Jaqeli, una princesa ibera. Su tío Andrónico II quería que este matrimonio fuera anulado, por lo que Eudoxia, con el pretexto de inducir a su hijo a disolver el matrimonio, logró volver a Trebisonda en 1301, donde asesoró a su hijo a mantener a su esposa ibera. Eudoxia murió al año siguiente, y fue tal vez sepultada en la iglesia de San Gregorio.

Referencias

Fuentes
Her profile in "Medieval Lands" by Charles Cawley

Emperatrices de Trebisonda
Dinastía de los Paleólogos
Dinastía de los Grandes Comnenos
Miguel VIII Paleólogo
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XIII
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XIV

Eudoxia Paleóloga


Mareuil-sur-Lay-Dissais ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Vendée in der Region Pays de la Loire; sie gehört zum Arrondissement Fontenay-le-Comte und zum Kanton Mareuil-sur-Lay-Dissais.

Die Gemeinde entstand 1974 durch Zusammenlegung von Mareuil-sur-Lay und Dissais.

Geographie
Der Ort Mareuil-sur-Lay wird vom Fluss Lay durchquert, am westlichen Ortsrand mündet sein rechter Nebenfluss Marillet. Das Gemeindegebiet gehört zum Regionalen Naturpark Marais Poitevin.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche von Mareuil (Monument historique 1877)
 Kirchenruine von Dissais (Monument historique 1932)

Persönlichkeiten
 Christophe de Margerie (1951–2014), Generaldirektor von Total, geboren in Mareuil

Städtepartnerschaften
 Vivier-au-Court (Frankreich)

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Vendée. Flohic Editions, Band 1, Paris 2001, ISBN 2-84234-118-X, S. 503–509.

Weblinks

Ort in Pays de la Loire
Weinbauort in Frankreich
Gemeindegründung 1974

Mareuil-sur-Lay-Dissais


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 Stijepo Đurđević, hrvatski pjesnik († 1632.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1579.


La bandera de Cornualles, un condado en el suroeste de Inglaterra, es la bandera de su patrón, San Piran. Es conocida en el idioma inglés como The Banner (o Flag) of Saint Piran, y en el idioma córnico como Baner Peran.

La bandera tiene una cruz blanca encima un campo negro. Significa estaño, un metal que era abundante en Cornualles, y que la tradición local afirma que fue descubierto por San Piran. Según la leyenda, hizo una cruz blanca de estaño encima de las cenizas negras. Aunque Cornualles era conocido por su plomo antes de la época cristiana. La primera referencia indudable a la bandera fue en 1835, en un libro por el historiador Davies Gilbert sobre la historia del condado. Fue publicado en 1838. En 1888, una ventana en la Abadía de Westminster fue dedicada al ingeniero córnico Richard Trevithick. En ella él está rodeado por los santos córnicos y la bandera de Cornualles.

Referencias

Cornualles
Cornualles

Bandera de Cornualles


Der Chinesische Erbsenstrauch (Caragana sinica) ist ein kleinwüchsiger, hellgelb blühender Strauch und ein Vertreter der Schmetterlingsblütler (Faboideae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt im Norden von China. Er wird manchmal als Zierstrauch verwendet.

Beschreibung

Der Chinesische Erbsenstrauch ist ein sparriger Strauch, der eine Wuchshöhe von 1 bis 2 Meter erreicht. Die Triebe sind gelbbraun und kahl. Die Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Die Blattspreite ist gefiedert oder manchmal gefingert; die vier Blättchen sind 1 bis 3,5 Zentimeter lang und 0.5 bis 1,5 Zentimeter breit, verkehrt-eiförmig bis länglich verkehrt-eiförmig, mit gerundeter oder stacheliger Spitze. Beide Seiten sind dunkelgrün. Die Nebenblätter verdornen. Blattstiel und Blattspindel sind 0,7 bis 1,5, selten bis 2,5 Zentimeter lang, verdornend, bleibend oder abfallend.

Die Schmetterlingsblüten stehen einzeln auf etwa 1 Zentimeter langen Stielen. Der Blütenkelch ist 1,2 bis 1,4 Zentimeter lang und glockenförmig. Die Blütenkrone ist hellgelb und 2,8 bis 3,0 Zentimeter breit. Die Fahne ist schmal verkehrt-eiförmig, mit kurzem Nagel. Die Flügel haben Öhrchen, der Nagel ist etwa so groß wie die Platte. Das Schiffchen ist stumpf. Der Fruchtknoten ist kahl. Die Hülsenfrüchte sind zylindrisch und 3 bis 3,5 Zentimeter lang. Der Chinesische Erbsenstrauch blüht von April bis Mai, die Früchte reifen im Juli.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n=16 oder 2n=24.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in den chinesischen Provinzen Fujian, Guangxi, Guizhou, Hebei, Henan, Hubei, Hunan, Jiangsu, Jiangxi, Shaanxi, Sichuan, Yunnan und Zhejiang. In Japan wurde er eingeführt und ist verwildert. Der Chinesische Erbsenstrauch wächst in Steppen und Trockenwäldern in 400 bis 1800 Metern Höhe auf trockenen bis frischen, schwach sauren bis stark alkalischen, sandigen, sandig-kiesigen oder sandig-lehmigen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist nässeempfindlich, wärmeliebend und meist frosthart.

Systematik
Der Chinesische Erbsenstrauch (Caragana sinica) ist eine Art aus der Gattung der Erbsensträucher (Caragana) in der Familie der Hülsenfrüchtler (Fabaceae). Dort wird sie der Tribus Hedysareae in der Unterfamilie der Schmetterlingsblütler (Faboideae) zugeordnet. Pierre Joseph Buc'hoz hat die Art 1784 als Robinia sinica (Basionym) erstbeschrieben, und sie damit der Gattung der Robinien (Robinia) zugeordnet. Alfred Rehder stellte sie 1941 in die Gattung der Erbsensträucher (Caragana). Der Gattungsname Caragana leitet sich vom mitteltürkischen Wort "qaraqan" ab, das einen Erbsenstrauch bezeichnet, das Artepitheton sinica stammt aus dem Griechischen und bedeutet "chinesisch".

Verwendung
Der Chinesische Erbsenstrauch wird selten aufgrund der dekorativen Blüten als Zierstrauch verwendet.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 158.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Erbsensträucher

Chinesischer Erbsenstrauch


Medina Gulgun (en azéri : Mədinə Gülgün, de son vrai nom Mədinə Nurulla qızı Ələkbərzadə, née le 17 janvier 1926 à Bakou, Azerbaïdjan et morte  le 17 février 1991 à Bakou ) est une poétesse émérite de l'Azerbaïdjan.

Biographie
Madina Gulgun est née dans une famille ouvrière. Elle est diplômée de l'école primaire ici. En 1938, la famille déménage à Ardabil, en Azerbaïdjan du Sud. Puis elle habite à Tabriz, où elle commence sa carrière de tisseuse. Elle apprend le graphisme arabe et le persan. Elle travaille au théâtre dramatique de Tabriz , correspondante spéciale à la rédaction du journal "Azerbaijan".
Medina Gulgun est une participante active du Mouvement pour la liberté nationale de l'Azerbaïdjan du Sud en 1945-1946 et un héraut de cette révolution tout au long de sa vie avec ses poèmes militants. En 1948 elle entre à la faculté de langue et de littérature de l'Université pédagogique d'État d'Azerbaïdjan et est diplômé de cette faculté en 1952.

Créativité
Dès son enfance, Madina Gulgun lit Achig Alasgar, M.A. Sabir et Natavan. Elle participe à de petites performances sur la scène de l'école, ajoutant parfois de petits morceaux de poésie qu'il écrit à ces performances. Les premiers tests d'écriture de Madina Alakbarzadeh, connue sous le nom de Gulgun, commencent à apparaître dans les journaux et les magazines au début des années 1940. Madina Gulgun publient ses poèmes en 1945 à Tabriz dans les journaux « Vatan Yolunda » et « Azerbaijan ». Le premier livre de poèmes de Medina Gulgun "Le printemps de Tabriz" est publié en 1950. Ce livre est un recueil de poèmes écrits entre 1945 et 1949. La première œuvre de Madina Gulgun remonte aux années de lutte du peuple azerbaïdjanais pour la liberté et l'indépendance nationale. Les poèmes de Medina Gulgun, dans lesquels le mouvement de libération nationale prend de l'ampleur et vient à la littérature pendant la Seconde Guerre mondiale, sont liés à la vie et à la lutte du peuple.

Ouvrages
Le Printemps de Tabriz de la poétesse (1950)
Dans les contreforts de Savalan (1950)
Voix de la paix (1951)
Anneau commémoratif (1953)
Fille de Tabriz (1956)
Firudin (poème) (1963)
Le lendemain de notre monde (1974)
Quand les grus reviennent (1983)
Le monde est  doux (1989)
Il serait un platane
Le rêve est une vie
Des chemins qui ne me fatiguent pas (1978)
Mon coeur vie d'espoirs et des dizaines d'autres livres de poésie ont été publiés à Bakou et à Moscou. Les thèmes principaux de ces livres sont l'homme, la liberté, le désir de Tabriz, et les désirs et aspirations du cœur d'une mère qui brûle pour les gens. Des chansons ont été composées sur ses poèmes lyriques.

Distinctions
Décrets honorifiques du Présidium du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan (1960, 1974, 1986
Ordre Insigne d'honneur (1980)
21 Azer (1946), médaille du mouvement azerbaїdjanais en Iran.
Titre honorifique d'ouvrier d'art honoré de la RSS d'Azerbaïdjan.

Références

Naissance en janvier 1926
Décès en février 1991
Poétesse azérie
Naissance à Bakou
Décès à Bakou
Décès à 65 ans
Personnalité inhumée dans l'Allée d'honneur

Medina Gulgun


Svjetski dan Roma dan je proslave romske kulture i podizanja svijesti o problemima s kojima se Romi suočavaju. Obilježava se 8. travnja.

Povijest
Dan je službeno proglašen 1990. godine u Serocku u Poljskoj, mjestu četvrtog Svjetskog romskog kongresa Međunarodne romske unije, u spomen na prvi veći međunarodni susret romskih predstavnika održan u Chelsfieldu kraj Londona od 7. do 12. travnja 1971. godine Na tom je kongresu donesena odluka o romskoj himni za koju je izabrana pjesma Đelem, Đelem (romski: Idem, idem) i odluka o zastavi za koju je odabrana plavo-zelena dvobojnica s crvenim kotačem u sredini, simbolom napretka i pokreta, ali i migracije Roma tijekom povijesti.

Izvori

Povezani članci
 Savez Roma u Republici Hrvatskoj Kali Sara

Romi

Svjetski dan Roma