La maison forte de Tampouy est une propriété foncière du  située sur la commune du Frêche, dans le département français des Landes.

Présentation
La maison forte de Tampouy est à l'écart du bourg de la commune du Frêche en Bas-Armagnac, dans le département des Landes, à la limite avec le département voisin du Gers. Située sur le domaine départemental d'Ognoas, elle est bordée par le Midou en contrebas, un bosquet et des vignes. Elle est accessible par un chemin de randonnée.

Le 8 juillet 1530, des gens de la suite de François I séjournent dans cette maison forte à l'occasion du deuxième mariage du roi, célébré au couvent des Clarisses, en la paroisse du Frêche, avec Eléonore d'Autriche, sœur de Charles Quint

Origines
Au Moyen Âge, Ognioas et Tampouy sont deux petites seigneuries indépendantes l'une de l'autre. Tampouy est alors un petit domaine appartenant aux vicomtes de Marsan, situé près de la limite avec le comté d'Armagnac. Sa première mention figure dans l'autorisation datée du 27 février 1343 de fonder un ostau ou « salle », accordée par Aliénor de Comminges, vicomtesse de Marsan et mère de Gaston Fébus, à son vassal Guilhem Arnaud de Labarthe, seigneur de Gardère et Tampouy.

Ce fondateur représente l'archétype de la petite aristocratie foncière, vassale des vicomtes de Marsan, dont les possessions sont fragmentées et éparpillées. Faiblement exploitée, cette région permet aux ducs d'Aquitaine comme à leurs vassaux, les vicomtes de Marsan, de disposer d'une réserve foncière dans laquelle ils puisent pour attirer des fondations ecclésiastiques ou récompenser les hommes forts des services qu'ils ont rendus. La construction de la maison forte de Tampouy correspond ainsi à une création de seigneurie. Elle est l'un des exemples caractéristiques du phénomène d'augmentation du nombre de vassaux que l'on observe entre 1279 et 1344. En échange, le seigneur récompensé promet de se comporter loyalement et d'accourir à son appel de son suzerain en cas de nécessité.

Construction
La maison forte de Tampouy est érigée sur un promontoire dominant la rive droite du Midou. Elle est édifiée en rebord d'une terrasse surplombant le cours d'eau à 200 m au sud-ouest et le site naturel n'a pas nécessité d'importants aménagements. Sa fonction initiale est de surveiller la vallée du Midou afin de contrôler le transport de marchandises sur le cours d'eau et de servir de position de refuge. Ce rôle défensif semble perdurer jusqu'au .

Aucun élément archéologique ne permet de confirmer la présence d'un bâtiment ou d'un aménagement antérieur à la maison forte du , qui pourrait donc avoir été créée ex nihilo. L'édifice initial devait être constitué d'une simple salle, de plan carré ou rectangulaire. Il est possible qu'elle ait été détruite dans un premier temps et reconstruite avant d'évoluer vers une résidence plus confortable.

Tampouy est représentative des demeures seigneuriales gasconnes. Son corps de logis rectangulaire est hérité des « châteaux salles ». Il ne comporte plus actuellement que deux niveaux car le dernier étage a été arasé. Les murs épais présentent des maçonneries de briques qui peuvent être attribuées au , remaniées par des travaux pour rendre la demeure plus agréable dans la seconde moitié du  ou la première moitié du  : des baies moulurées sont percées notamment sur la façade nord, une tour d'escalier, des fenêtres et des cheminées sont ajoutées. Une aile de communs en retour d'équerre vers le sud est édifiée à la fin du  ou au début du . La maison forte subit par la suite de nombreuses transformations mais son aspect originel peut encore être perçu. Une bretèche pouvait surmonter la porte d'entrée. Le corps de bâtiment sud-ouest est construit en moellons de calcaire. Une rénovation complète est effectuée en 1995.

Bergerie
A proximité s'élève une bergerie du , qui constitue un bel exemple de construction rurale. L'édifice est imposant par sa masse. Les pans de bois reçoivent un remplissage de briques. Les piliers en bois de l'élévation antérieure reposent sur des bases en pierre sculptée, laissant penser à un remploi de piles, d'un pigeonnier par exemple. La date de 1740 gravée sur le limon de l'escalier pourrait indiquer l'époque de construction de l'ensemble. .

Eléments protégés
La maison forte et sa bergerie en totalité (cad. H 347) font l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques par arrêté du .

Galerie
Maison forte

Bergerie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des châteaux des Landes
 Liste des monuments historiques des Landes
 Histoire des Landes

Liens externes

Tampouy
Monument historique dans les Landes
Monument historique inscrit en 2009
Tampouy

Maison forte de Tampouy


Hondroitin 6-sulfat je vrsta organskog sulfata, hondroitin-sulfata. Ovaj glikozaminoglikan u vezivnom tkivu tvore ovi nanizani disaharidi: od heksuronskih kiselina to je D-glukuronska kiselina, a od heksozamina to je D-galaktozamin. Hondroitin 6-sulfat nalazimo u hrskavici, pupkovom tračku, koži i aorti (medija). S kolagenom elektrostatski djeluje u jakom međudjelovanju, većinom s kolagenom tipa II.
Hondroitin-sulfat je prvo izoliran prije nego što je karakterizirana struktura, zbog čega je došlo do promjena u terminologiji. Označen brojkom, ovaj sulfat zove se hondroitin-sulfat C. Mjesto sulfatacije je ugljik 6 od saharida N-acetilgalaktozamina (GalNAc).

Izvori

Glikozaminoglikani
Sulfati

Hondroitin 6-sulfat


Oberhausen, Almanya'nın batı kesiminde Kuzey Ren-Vestfalya eyâletinde (Land) bir şehir.

Konum
Ruhr sanayi bölgesindeki Ren-Herne Kanalı kıyısında yer alır. Adı, Emscher Irmağı üzerindeki Oberhausen Şatosu'ndan gelir. Doğuda Bottrop ve Essen, güneyde Mülheim an der Ruhr, güneybatıda Duisburg ve kuzeybatıda Dinslaken ile çevrilidir. Nüfusu, 31 Aralık 2016 itibarıyla 211.382'dir.

Tarihçe
Şehir, 1862'de Lipperheide bölgesinde taşkömürü bulunması ve demir-çelik fabrikası kurulması üzerine, tren istasyonu çevresinde oluşmaya başladı; 1874'te şehir sıfatına kavuştu. 1929'da komşu Sterkrade ve Osterfeld şehirleri Oberhausen sınırları içine katıldı.

Görülmeye değer yerleri
Şehrin görülmeye değer tarihi yapıları arasında Oberhausen Şatosu, Holten Kalesi ve 16. yüzyıldan kalma Vondern Kalesi sayılabilir. Şehrin timsali haline gelen 117 m irtifasındaki Gasometer 1988'e kadar Avrupa'nın en büyük gaz tutucusuydu. Maden ve demir fabrikası işçileri için inşa edilen Eisenheim, Stemmersberg ve Dunkelschlag yerleşmeleri abide olarak muhafaza altına alınmıştır. Belediye Binası şehirdeki çağdaş yapılara mühim bir misaldir, arkasında da çinko fabrikası patronu Wilhelm Grillo'nun kurdurduğu Grillo parkı bulunmaktadır. Yıkılan demir-çelik fabrikası yerine 1996'da kurulan CentrO Almanya'nın en büyük AVM'sidir.

Eğitim ve kültür
Oberhausen, kalabalık nüfusuna rağmen fakülte ya da üniversiteye sahip değildir. Fraunhofer Enstitüsü'nün çevre, güvenlik ve enerji teknolojisi alanında araştırmalar yürüten şubesi (UMSICHT) şehirdedir. Oberhausen'de 4 tane meslek koleji, bir tarih müzesi, 4 ağır sanayi müzesi ve bir tiyatro ve iki sinema vardır. Şehrin timsali Gasometer sergi müzesi olarak kullanılmaktadır.

Ekonomi
Daha evvel ağır sanayi ve taşkömürüne dayalıydı. St. Antony Demir işletmeleri (1758-1877) Ruhr bölgesinde kurulan ilk demir fabrikasıdır.

Fakat 1980'lerden sonra çıkan çeşitli krizler sebebiyle ağır sanayi neredeyse kalmamıştır. Thyssen firması 1980'lerden sonra Oberhausen'daki demir-çelik fabrikasını ve haddehaneleri 1997'ye kadar peyderpey kapatmış, istihsali böylece komşu şehir Duisburga kaydırmıştır. 1986'da Avrupa'nın en büyük makine ve çelik müstahsili GHH  firma merkezini ve istihsalın bir kısmını Münih'e kaydırmış, aynı zamanda daha evvel bir yan şirketi olan MAN'la birleşmiştir. 2002'de Almanya'nın en büyük buhar kazanı ve jeneratörü imal edicisi Babcock Borsig iflas etmiştir.

Almanya'da madencilik pahalı olduğu ve petrol istihsali arttığı için taşkömürü sanayide krize girmiş, maden ocakları peşpeşe kaptılmaya başlamıştır. 1968'de Concordia kömür ocağı, 1972'de Alstaden ocağı, 1974'te Jacobi ocağı ve en son 1992'de Osterfeld ocağı kapanmıştır. Osterfeld ocağının kapanmasıyla imtiyaz alanı komşu Lohberg ocağına verilmiş, 1998'e kadar Nordschacht kuyusundan işçiler madene giriş-çıkış yapmışlardır. Kazanılan kömür Lohberg'den çıkarılmıştır. Nordschacht kuyusunun 1998'de kapanmasıyla Oberhausen'da taşkömürü sanayi sona ermiştir.

Bu kapanmalar ve iflaslar sebebiyle Oberhausen'da büyük işverenler kalmamış, işsizlik ciddi derecede artmış ve Oberhausen Almanya'nın en borçlu şehri ve en fakir şehirlerinden biri haline gelmiştir.

Bugün şehirde eski GHH'nın halef firmaları GHH Radsatz tarafından tren tekerleği istihsali, MAN tarafından buhar ve gaz türbini ile kompresör istihsali yapılmaktadır. OXEA firması tarafından çözücüler, sentetik maddeler ve diğer kimyevi maddeler istihsal edilmektedir. OXEA, şehirde alan işgali olarak en büyük sanayi haline gelmiştir. Intocast firmasına ait bir yanmaz taş ve yanmaz mahsüller üreten fabrika da bulunmaktadır. Şehirde ayrıca bileme ve freze makineleri, makine parçaları, iplik, örgü, hasır, çelik merdiven, çelik korkuluk, çelik boru ve buhar kazanı üretilmektedir.

Bundan ziyade şehre sanayinin erimesiyle birçok lojistik firma yerleşmiştir. Bilhassa Lirich, Buschhausen ve Schwarze Heide semtlerinde birçok depo, şirket binaları ve tamirhaneler bulunmaktadır. Sanayiden kaybolan istihdam açığı ise bu küçük işletmeler tarafından kapatılamamıştır.

Kardeş şehirler

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Oberhausen Belediyesi

Oberhausen


Stenholt Mølle  er en nu nedlagt vandmølle ved Fønstrup bæk, syd for Nøddebo og nær sydenden af  Esrum Sø. Stenholt Mølles historie går tilbage til 1100-tallet, hvor Valdemar den Store testamenterede Stenholt Mølle med vande og enge til Esrum Kloster.

Herefter blev møllen drevet som et almindeligt fæstemål under kronen af kongens tro folk. Siden blev mølleanlægget ved Stenholt udvidet med de velbevarede fiskedamme, kanaler og vandløbssystemer, der helt eller delvist stadig er i funktion. Det er en anlægstype, der tidligere var kendt flere steder i landet.
Første gang Stenholt Mølle helt sikkert nævnes i forbindelse med maling af korn til mel er i 1662, men først fra 1742 foreligger en beskrivelse af anlægget. Møllen brændte flere gange, men er hver gang blevet genopbygget.

Møllen ligger i den 50 hektar store naturfredning fra 1971 omkring Møllekrogen, og er en del af Natura 2000-område nr. 133 Gribskov, Esrum Sø og Snævret Skov og Nationalpark Kongernes Nordsjælland.  Arealet blev i 1988 opkøbt af den almennyttige Dansk Tennisfond, på  betingelse af at at området skulle udlægges som naturreservat, samt gøres tilgængeligt for publikum. Naturstyrelsen – Nordsjælland står for driften af reservatet.

Kilder og henvisninger

 Stenholt på  naturstyrelsen.dk

Vandmøller i Danmark
Lokaliteter i Hillerød Kommune
Naturreservater i Danmark

Stenholt Mølle


الحمراء أو الحمراية أحد أنواع التمور التونسية، يختلف عن الحمورية ويكون بسره أصفر وتمره يميل إلى الأحمر، بينما بسر الحمورية أحمر وتمرها أسود. ومن حيث الحجم تعتبر تمرة الحمراية كبيرة ويصل طولها إلى 5 صم، أما طعمه فبه بعض الحموضة. وينضج هذا التمر في أواخر شهر أوت. قد تنقل منه كميات محدودة إلى خارج مدن الواحات حيث قد يباع مثلا في السوق المركزية بالعاصمة التونسية غير أن ثمنه دون تمر الدقلة إذ يعتبر أقل جودة منه. وبينما تباع الدقلة أغلى منه بكثير.

فاكهة
تمور تونسية
نخيل

الحمراء (تمر)


ඕටමන් අධිරාජ්‍යය සහ හැබ්ස්බර්ග් රාජාණ්ඩුව අතර, ඕටමන්–හැබ්ස්බර්ග් යුද්ධ සටන්වැදුනේ 16වන සිට 18වන සියවස් අතරතුර වූ කාලසීමාවෙහිදී වූ  අතර සමහර අවස්ථා වලදී හංගේරියා රාජධානිය, පෝලන්ත–ලිතුවේනියානු පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය, සහ හැබ්ස්බර්ග් ස්පාඤ්ඤය එයට සහය දුන්හ.

සටහන්

ඕටමන්–හැබ්ස්බර්ග් යුද්ධ


Ján Richter (* 5. Oktober 1956 in Zlaté Moravce) ist ein slowakischer Politiker.

Leben
Richter studierte an der Juristischen Fakultät der Matej-Bel-Universität Banská Bystrica. Er arbeitete in der Industrie, als Unternehmer und Parteikader. Bei den Parlamentswahlen 2006, 2010 und 2012 kam er als Abgeordneter in den Nationalrat der Slowakischen Republik. Richter ist Minister für Arbeit, Soziales und Familie der zweiten Fico-Regierung, die nach den Wahlen von 2012  am 4. April 2012 gebildet wurde.

Richter lebt in Nitra, ist verheiratet, hat zwei Kinder und seit 2011 ist er Großvater.

Weblinks
 Offizielle Webseite
 Lebenslauf bei osobnosti.sk

Einzelnachweise

Arbeitsminister (Slowakei)
Slowake
Tschechoslowake
Geboren 1956
Mann

Ján Richter


Red Orc's Rage (cu sensul de Mânia orcului roșu, 1991) este un roman științifico-fantastic al scriitorului american Philip José Farmer. Romanul are conexiuni marginale cu seria World of Tiers (1965–93). Deși personajele principale din celelalte cărți nu apar direct, acest roman oferă unele materiale de fundal privind evenimentele și personajele din celelalte romane.

Cadru
Romanul și seria au loc într-o serie de universuri construite artificial, create și conduse de ființe decadente (numite "Lorzi") care sunt identice din punct de vedere genetic cu oamenii, dar se consideră superioare, acestea au moștenit o tehnologie avansată pe care nu o mai înțeleg. Această tehnologie permite "Lorzilor"  (sau "Thoans" așa cum i-a denumit Farmer în introducerea sa pentru un joc video RPG) să creeze forme noi de viață și, de asemenea, să prevină îmbătrânirea sau boala, făcându-i efectiv nemuritori. Tehnologia lor le permite, de asemenea, să creeze mici universuri artificiale (ca de exemplu universul buzunar), planete și stele în aceste universuri și să modifice legile fizicii (de exemplu, schimbarea comportamentului gravitației) pentru a crea fenomene neobișnuite sau interesante în aceste universuri. Călătoria instantanee în interiorul și/sau între aceste universuri este realizată prin utilizarea porților care par să funcționeze ca dispozitive de teleportare sau ca mijloc de a crea găuri de vierme între diferitele regiuni ale spațiului.

Prezentare

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
1991 în literatură
Realitatea simulată în ficțiune

Romane din 1991
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Philip José Farmer
1991 în științifico-fantastic

Red Orc's Rage


El Myasishchev M-101T Gzhel (en ruso: Мясищев М-101Т Гжель) es un avión utilitario monomotor turbohélice de ala baja, desarrollado por la compañía rusa Myasishchev y fabricado en las instalaciones de la empresa Sokol.

Especificaciones (M-101T)

Véase también

Referencias

Enlaces externos

M-101T
Aeronaves de ala baja
Aviones tractores monomotores
Aeronaves monomotor turbohélice
Aeronaves de negocios de la Unión Soviética y Rusia de los años 1990

Myasishchev M-101T Gzhel


Sacheen Littlefeather (Küçüktüy), asıl adı ile Maria Cruz (d. 14 Kasım 1946 - ö. 2 Ekim 2022), Apaçi kanı taşıyan Meksika kökenli oyuncu.

27 Mart 1973'te Marlon Brando'nun isteğiyle Oscar töreninde Apaçi kıyafetleriyle sahneye çıkarak kızılderili konusuna ve özellikle de Yaralı Diz Katliamı'na dikkatleri çekmek üzere kısa bir konuşma yapmıştır.

Baba filmiyle en iyi oyuncu Oscar'ını kazanan Brando törene gelmemiş, ödülü neden reddettiğini belirten, kızılderililerin karşılaştığı kötü muameleler ve genel olarak ırkçılık hakkında hazırladığı metni okuması için oyuncu arkadaşı Littlefeather'den törene gitmesini istemiştir. Sahneye, Liv Ullmann ve Roger Moore'un yanına gelen Littlefeather'ın konuşmasını gösterinin sorumlusu Howard Koch engellemeye çalışmış kendisine kötü muamelede bulunulmuştur. Buna rağmen genç kızılderili söylemeyi başardığı bir iki sözle istenen ilgiyi çekmeyi başarıp, Oscar tarihine geçmiştir. Littlefeather'ın tamamını okuyamadığı metin gazetelere dağıtılmış ve yayımlanmıştır.

1999 yılında kalın bağırsak kanseri olduğunu belirtti. Mart 2018'de Littlefeather, meme kanseri olduğunu söyledi. 2021 Littlefeather'ın kanserin sağ akciğerine metastaz yaptığı açıklandı.

2022 yılında Oscar Akademisi 50 yıl önce sahnede yaşanan olaylarla ilgili Littlefeather'dan özür dilediğini açıkladı. Littlefeather, 2 Ekim 2022'de Novato, Kaliforniya'da kanser nedeniyle 75 yaşında ölmüştür.

Filmografi

Kaynakça

 Marlon Brando'nun Wounded Knee Katliamı Protestosu  - Türkçe
 Brando, Annemin Öğrettiği Şarkılar, Robert Lindsey ile - Remzi Kitabevi, 1995

Dış bağlantılar

 Text, audio, video of the Academy Award speech
 Text of the undelivered speech  from The New York Times
 Sacheen Littlefeather reads Brando's Oscar speech for first time publicly (aired on March 23, 2018, posted to YouTube on February 25, 2019)
 Image of Sacheen Littlefeather standing before an Oscar statue holding Marlon Brando's statement at the 45th annual Academy Awards in Los Angeles, California, 1973.  Los Angeles Times Photographic Archive (Collection 1429). UCLA Library Special Collections, Charles E. Young Research Library, University of California, Los Angeles.

Meme kanserinden ölenler
1946 doğumlular
2022 yılında ölenler
Monterey County doğumlular
Kaliforniya doğumlu kadın oyuncular
Amerikalı kadın aktivistler
Apaçi asıllı Amerikalılar

Sacheen Littlefeather


Muriel Rukeyser (December 15, 1913 – February 12, 1980) was an American poet, essayist, biographer, and political activist. She wrote poems about equality, feminism, social justice, and Judaism. Kenneth Rexroth said that she was the greatest poet of her "exact generation".

One of her most powerful pieces was a group of poems titled The Book of the Dead (1938), documenting the details of the Hawk's Nest incident, an industrial disaster in which hundreds of miners died of silicosis.

Her poem "To be a Jew in the Twentieth Century" (1944), on the theme of Judaism as a gift, was adopted by the American Reform and Reconstructionist movements for their prayer books, something Rukeyser said "astonished" her, as she had remained distant from Judaism throughout her early life.

Early life
Muriel Rukeyser was born on December 15, 1913 to Lawrence and Myra Lyons Rukeyser. She attended the Ethical Culture Fieldston School, a private school in The Bronx, then Vassar College in Poughkeepsie. From 1930 to 32, she attended Columbia University.

Her literary career began in 1935 when her book of poetry Theory of Flight, based on flying lessons she took, was chosen by the American poet Stephen Vincent Benét for publication in the Yale Younger Poets Series.

Activism and writing

Rukeyser was active in progressive politics throughout her life. At age 21, she covered the Scottsboro case in Alabama, then worked for the International Labor Defense, which handled the defendants' appeals. She wrote for the Daily Worker and a variety of publications, including Decision and Life & Letters Today, for which she covered the People's Olympiad (Olimpiada Popular, Barcelona), the Catalan government's alternative to the Nazis' 1936 Berlin Olympics. While she was in Spain, the Spanish Civil War broke out, the basis of her book Mediterranean. Rukeyser famously traveled to Gauley Bridge, West Virginia, to investigate the recurring silicosis among miners there, which resulted in her poem sequence The Book of the Dead. During and after World War II, she gave a number of striking public lectures, published in The Life of Poetry. For much of her life, she taught university classes and led workshops, but she never became a career academic.

In 1996, Paris Press reissued The Life of Poetry, which was published in 1949 but had fallen out of print. In a publisher's note, Jan Freeman called it a book that "ranks among the most essential works of twentieth century literature." In it Rukeyser makes the case that poetry is essential to democracy, essential to human life and understanding.

In the 1960s and 1970s, when Rukeyser presided over PEN America, her feminism and opposition to the Vietnam War drew a new generation to her poetry. The title poem of her final book, The Gates, is based on her unsuccessful attempt to visit Korean poet Kim Chi-Ha on death row in South Korea. In 1968, she signed the "Writers and Editors War Tax Protest" pledge, vowing to refuse tax payments in protest against the Vietnam War.

In addition to her poetry, she wrote a fictionalized memoir, The Orgy, plays and screenplays, and translated work by Octavio Paz and Gunnar Ekelöf. She also wrote biographies of Josiah Willard Gibbs, Wendell Willkie, and Thomas Hariot. Andrea Dworkin worked as her secretary in the early 1970s. Also in the 1970s she served on the Advisory Board of the Westbeth Playwrights Feminist Collective, a New York City based theatre group that wrote and produced plays on feminist issues.

Rukeyser died in New York on February 12, 1980, from a stroke, with diabetes as a contributing factor. She was 66.

In other media
In the television show Supernatural, Metatron the angel quotes an excerpt of Rukeyser's poem "Speed of Darkness": "The Universe is made of stories, not of atoms."

Jeanette Winterson's novel Gut Symmetries (1997) quotes Rukeyser's poem "King's Mountain".

Rukeyser's translation of a poem by Octavio Paz was adapted by Eric Whitacre for his choral composition "Water Night."  John Adams set one of her texts in his opera Doctor Atomic, and Libby Larsen set the poem "Looking at Each Other" in her choral work Love Songs.

Writer Marian Evans and composer Chris White are collaborating on a play about Rukeyser, Throat of These Hours, titled after a line in Rukeyser's Speed of Darkness.

The JDT: Journal of Narrative Theory, a publication from Eastern Michigan University, dedicated a special issue to Rukeyser in Fall 2013.

Rukeyser's 5-poem sequence "Käthe Kollwitz" (The Speed of Darkness, 1968, Random House) was set by Tom Myron in his composition "Käthe Kollwitz for Soprano and String Quartet," "written in response to a commission from violist Julia Adams for a work celebrating the 30th anniversary of the Portland String Quartet in 1998."

Rukeyser's poem "Gunday's Child" was set to music by the experimental rock band Sleepytime Gorilla Museum.

Personal life
Rukeyser was bisexual. In 1936 she had traveled to Spain to cover the People's Olympiad for the literary journal Life and Letters. The Spanish Civil War broke out and during her five-day stay, she fell in love with Otto Boch, a German communist athlete who volunteered to fight the fascists, and who was later killed. That experience was evoked in "To Be A Jew".
Also, her literary agent Monica McCall was her partner for decades.

Awards
 Yale Younger Poets Award (1935) with Theory of Flight
 Harriet Monroe Poetry Award (the first)
 Levinson Prize
 Copernicus Prize
 Guggenheim Fellowship

Works

 Rukeyser's original collections of poetry
Theory of Flight. Foreword by Stephen Vincent Benet. New Haven: Yale Uni. Press, 1935.  Won the Yale Younger Poets Award in 1935.
Mediterranean. Writers and Artists Committee, Medical Bureau to Aid Spanish Democracy, 1938.
U.S. 1: Poems. Covici, Friede, 1938.
A Turning Wind: Poems. Viking, 1939.
 The Soul and Body of John Brown. Privately printed, 1940. With etchings by Rudolph von Ripper.
Wake Island. Doubleday, 1942.
Beast in View. Doubleday, 1944.
The Green Wave: Poems. Garden City, NY: Doubleday, 1948. Includes translations of Octavio Paz poems and rari.
 Orpheus. Centaur Press, 1949. With the drawing "Orpheus" by Picasso.
Elegies. New Directions, 1949.
Selected Poems. New Directions, 1951.
Body of Waking: Poems. NY: Harper, 1958. Includes translated poems of Octavio Paz.
Waterlily Fire: Poems 1935-1962. NY: Macmillan, 1962.
The Outer Banks. Santa Barbara CA: Unicorn, 1967. 2nd rev. ed., 1980.
The Speed of Darkness: Poems. NY: Random House, 1968.
29 Poems. Rapp & Whiting, 1972.
Breaking Open: New Poems. Random House, 1973.
The Gates: Poems. NY: McGraw-Hill, 1976.

 Fiction by Rukeyser
Savage Coast : A Novel. Feminist Press, 2013.

 Plays by Rukeyser
 The Middle of the Air. Produced in Iowa City, IA, 1945.
 The Colors of the Day: A Celebration of the Vassar Centennial. Produced in Poughkeepsie, NY, at Vassar College, June 10, 1961.
 Houdini. Produced in Lenox, MA, at Lenox Arts Center, July 3, 1973. Published as Houdini: A Musical, Paris Press, 2002.

 Film written by Rukeyser
 All the Way Home. Produced in New York City, NY, 1957.

 Children's books
Come Back, Paul. Harper, 1955.
 I Go Out. Harper, 1961. Illustrated by Leonard Kessler.
 Bubbles. Harcourt, Brace & World, 1967.
 Mazes. Simon & Schuster, 1970. Photography by Milton Charles.
More Night. Harper & Row, 1981. Illustrated by Symeon Shimin.

 Memoirs by Rukeyser

The Orgy: An Irish Journey of Passion and Transformation. London: Andre Deutsch, 1965; NY: Pocket Books, 1966; Ashfield, MA: Paris Press, 1997.

 Works of criticism by Rukeyser
The Life of Poetry. NY: Current Books, 1949; Morrow, 1974; Paris Press, 1996.

 Biographies by Rukeyser
Willard Gibbs: American Genius, 1942. Reprinted by the Ox Bow Press, Woodbridge CT.  Biography of Josiah Willard Gibbs, physicist.
One Life. NY: Simon and Schuster, 1957. Biography of Wendell Willkie.
The Traces of Thomas Hariot. NY: Random House, 1971. Biography of Thomas Hariot.

 Translations by Rukeyser
 Selected Poems of Octavio Paz. Indiana University Press, 1963. Rev. ed. published as Early Poems 1935-1955, New Directions, 1973.
 Sun Stone. Octavio Paz. New Directions, 1963.
 Selected Poems of Gunnar Ekelöf. With Leif Sjöberg. Twayne, 1967.
 Three Poems. Gunnar Ekelöf. T. Williams, 1967.
 Uncle Eddie's Moustache. Bertolt Brecht. 1974.
 A Molna Elegy: Metamorphoses. Gunnar Ekelöf. With Leif Sjöberg. 2 volumes. Unicorn Press, 1984.

 Edited collections of Rukeyser's works
 The Collected Poems of Muriel Rukeyser. McGraw, 1978.
 Out of Silence: Selected Poems. Edited by Kate Daniels. Triquarterly Books, 1992.
A Muriel Rukeyser Reader. Norton, 1994.
The Collected Poems of Muriel Rukeyser. University of Pittsburgh Press, 2005.

References

Further reading
 Barber, David S. "Finding Her Voice: Muriel Rukeyser's Poetic Development." Modern Poetry Studies 11, no. 1 (1982): 127–138
 Barber, David S. "'The Poet of Unity': Muriel Rukeyser's Willard Gibbs." CLIO: A Journal of Literature, History and the Philosophy of History 12 (Fall 1982): 1–15; "Craft Interview with Muriel Rukeyser." New York Quarterly 11 (Summer 1972) and in The Craft of Poetry, edited by William Packard (1974)
 Daniels, Kate, ed. Out of Silence: Selected Poems of Muriel Rukeyser (1992), and "Searching/Not Searching: Writing the Biography of Muriel Rukeyser." Poetry East 16/17 (Spring/Summer 1985): 70–93
 Gander, Catherine. Muriel Rukeyser and Documentary: The Poetics of Connection (EUP, 2013)
 Gardinier, Suzanne. "'A World That Will Hold All The People': On Muriel Rukeyser." Kenyon Review 14 (Summer 1992): 88–105
 Herzog, Anne E. & Kaufman, Janet E. (1999) "But Not in the Study: Writing as a Jew" in How Shall We Tell Each Other of the Poet?: The Life and Writing of Muriel Rukeyser.
 Jarrell, Randall. Poetry and the Age (1953)
 Kertesz, Louise. The Poetic Vision of Muriel Rukeyser (1980)
 Levi, Jan Heller, ed. A Muriel Rukeyser Reader (1994)
 Myles, Eileen, "Fear of Poetry ." Review of The Life of Poetry, The Nation (April 14, 1997). This page includes several reviews, with much biographical information.
 Pacernick, Gary. "Muriel Rukeyser: Prophet of Social and Political Justice." Memory and Fire: Ten American Jewish Poets (1989)
 Rich, Adrienne. "Beginners." Kenyon Review 15 (Summer 1993): 12–19
 Rosenthal, M.L. "Muriel Rukeyser: The Longer Poems." In New Directions in Prose and Poetry, edited by James Laughlin. Vol. 14 (1953): 202–229;
 Rudnitsky, Lexi. "Planes, Politics, and Protofeminist Poetics: Muriel Rukeyser's Theory of Flight and The Middle of the Air," Tulsa Studies in Women's Literature, v.27, n.2 (Fall 2008), pp. 237–257, DOI: 10.1353/tsw.0.0045
 "A Special Issue on Muriel Rukeyser." Poetry East 16/17 (Spring/Summer 1985);
 Thurston, Michael, "Biographical sketch ." Modern American Poetry, retrieved January 30, 2006
 Turner, Alberta. "Muriel Rukeyser." In Dictionary of Literary Biography 48, s.v. "American Poets, 1880–1945" (1986): 370–375; UJE;
 "Under Forty." Contemporary Jewish Record 7 (February 1944): 4–9
 Ware, Michele S. "Opening 'The Gates': Muriel Rukeyser and the Poetry of Witness." Women's Studies: An Introductory Journal 22, no. 3 (1993): 297–308; WWWIA, 7.

External links

Muriel Rukeyser: A Living Archive Ongoing project by Eastern Michigan University featuring creative content by Rukeyser as well as critical resources and creative responses by artists and scholars.
Muriel Rukeyser papers, 1844–1986 at the Library of Congress
Guide to the Muriel Rukeyser Papers  at the Vassar College Archives and Special Collections Library
Muriel Rukeyser  by Michael Thurston, Modern American Poetry, retrieved January 30, 2006
"The Book of the Dead" by Muriel Rukeyser
Muriel Rukeyser's FBI files
PennSound page (audio recordings).
All the Way Home, short film

1913 births
1980 deaths
American feminists
American tax resisters
American women poets
Bisexual women writers
Bisexual poets
Columbia University alumni
Ethical Culture Fieldston School alumni
Jewish American poets
Jewish feminists
Jewish women writers
Bisexual Jews
American LGBT poets
Sarah Lawrence College faculty
Vassar College alumni
Yale Younger Poets winners
20th-century American poets
20th-century American women writers
LGBT people from New York (state)
Bisexual academics
Members of the American Academy of Arts and Letters
American bisexual writers

Muriel Rukeyser


«Big in Japan» es una canción de música electrónica realizada por el DJ y productor francés Martin Solveig, incluida en su quinto álbum de estudio Smash. Fue lanzado como cuarto sencillo del álbum el 25 de octubre de 2011. Cuenta con la colaboración de la agrupación canadiense Dragonette y en los coros, participa la banda japonesa de pop adolescente Idoling!!!.

Video musical
El clip fue dirigido por Tristan Seguela y el mismo Martin Solveig. Sigue con la temática que cuenta en los vídeos de los dos últimos sencillos: Solveig es un tenista "importante" que en esta ocasión aspira con ser "grande en Japón", y muestra las cotidianeidades propias del país del sol naciente. Participa en el clip, la actriz que actuó en el film "Inglourious Basterds", Mélanie Laurent, interpretando a una geysha.

El video fue grabado una semana antes del terremoto y tsunami que azotó a Japón en 2011

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Historial de lanzamientos

Referencias

Enlaces externos
 Big in Japan (feat_ Idoling!!!) by Dragonette & Martin Solveig - Preorder Big in Japan (feat_ Idoling!!!) on iTunes

Sencillos de 2011
Sencillos de Martin Solveig
Sencillos de música electrónica
Canciones de música electrónica
Canciones en inglés
Japón en la cultura no japonesa
Canciones sobre Japón

Big in Japan (canción de Martin Solveig)


Amytis de Médie (env. 630-565 avant J-C.) était la fille du roi mède Cyaxare et l'épouse de . Son nom en  est *Umati- ; , romanisé en Ámutis.

Biographie

Amytis est soit la fille de Cyaxare et son épouse, soit sa petite-fille, c'est-à-dire la fille de Astyage et . Amytis épouse le roi Nabuchodonosor pour cimenter une alliance entre les dynasties  et .

Jardins suspendus de Babylone

La tradition veut qu'Amytis, nostalgique des montagnes couvertes de forêts de l'empire mède, ait inspiré à Nabuchodonosor la construction des jardins suspendus de Babylone : il a voulu lui faire plaisir en créant des paysages avec les arbres et les plantes du pays natal de son épouse. Toutefois, ce récit n'est pas corroboré par des indices archéologiques.

Étymologie de son nom

Le prénom féminin Amytis n'est attesté que sous l'Antiquité grecque, sous la forme A´mytis, qui est peut-être une transcription depuis le  et le vieux perse *Umati- (équivalent à l'avestique humaiti) : « avoir une bonne pensée ».

Notes et références

Empire mède
Personnalité babylonnienne
Personnalité iranienne du VIIe siècle av. J.-C.

Amytis de Médie


August Kopisch né le  à Breslau et mort le  à Berlin est un inventeur, peintre, écrivain et poète prussien.

Biographie

August Kopisch est le fils de Christian Gottlieb Kopisch, riche marchand de Breslau. Il étudie au lycée Sainte-Marie-Madeleine de Breslau jusqu'à la Prima. Depuis qu'il se consacre à la peinture depuis son enfance, il passe les années entre 1815 et 1818 à l'Académies d'art de Dresde et à l'Académie des beaux-arts de Prague. En , il se rend à Vienne, devient étudiant à l'Académie des beaux-arts de cette ville et étudie la peinture d'histoire jusqu'au milieu de 1819. Déjà à l'époque, il hésite entre la peinture et la poésie, et joue aussi de la guitare et du piano. À Vienne, il bénéficie du soutien particulier du professeur  et du philologue Vuk Stefanović Karadžić.

Au cours de l'hiver 1820-1821, il se casse la main droite dans un accident de patinage. Sa main restant raide, il abandonne la peinture à regret et contre la volonté de sa famille pour se consacrer désormais presque exclusivement à la littérature. Au total, seuls 23 tableaux de Kopisch sont documentés, dont environ la moitié ont été localisés.

Pour soigner sa main , Kopisch entreprend un long voyage en dans les états italiens au printemps 1824. À Rome, il se lie rapidement d'amitié avec les Romains allemands. En 1826, Kopisch séjourne à Naples. Il y rencontre August von Platen-Hallermünde, qui l'influence également littérairement. De son propre chef, il découvre la grotte bleue de Capri en 1826 avec le peintre de Heidelberg Ernst Fries grâce à sa capacité à nager.

À Naples, Kopisch recommence à peindre et devient rapidement un original connu de la ville, que les habitants appellent seulement Don Augusto Prussiano. Filippo Cammarano en fait même un personnage dans une de ses comédies populaires. Pour ses peintures de paysages, il choisit des couleurs exagérées avec beaucoup d'éclat (bleu bengale, rouge « coucher de soleil »), qu'il développe en partie de manière nouvelle. En 1828, il monte sur le mont Vésuve afin de pouvoir peindre le jeu des couleurs de la lave. Son chef-d'œuvre Les Marais pontins au coucher du soleil (1848, Berlin, Alte Nationalgalerie) est un écho tardif de son voyage dans les états ilaliens.

En 1829, Kopisch retourne à Breslau. En 1831, avec Carl Ferdinand Langhans, il construit un  du golfe de Naples. À partir de 1833, il vit à Berlin, où il trouve un emploi au bureau du maréchal de la cour royale, est nommé au Conseil consultatif royal d'art en 1840 et reçoit en 1844 le titre de professeur du roi , qu'il a rencontré en 1828 en tant que prince héritier.

À partir de 1847, Kopisch séjourne à Potsdam.

Kopisch traduit également la Divine Comédie de Dante et des chansons folkloriques italiennes en allemand. Son poème sur les Heinzelmännchen de Cologne devient bien connu.

Il invente et fait breveter le « four rapide de Berlin », un four portable fonctionnant à l'alcool pour chauffer de petites pièces, principalement en voyage.

Pendant les années révolutionnaires de 1848-1849, Kopisch reste très fidèle à la famille royale. Le , Kopisch épouse Marie von Sellin à Berlin. Lors d'un voyage à Berlin, August Kopisch est victime d'un accident vasculaire cérébral, auquel il succombe le . Il est enterré dans une tombe honorifique de la ville de Berlin dans le domaine OM G2 du cimetière de la Trinité (division II) à Berlin-Kreuzberg.

En 1948, le Kopischweg à Hambourg-Niendorf porte son nom.

Exposition
 2016 : August Kopisch. Maler, Dichter, Entdecker, Erfinder, Berlin, Alte Nationalgalerie (catalogue).

Œuvres

Peinture

 Der Krater des Vesuvs mit der Eruption von 1828, 1828.
 Der Ätna von den Ruinen des Theaters zu Taormina aus, bei Sonnenuntergang, 1834.
 Ein Schiff auf dem Meere von Delphinen umschwärmt.
 Die Pontinischen Sümpfe, 1848.

Litérature
 Gedichte. Duncker und Humblot, Berlin 1836 (babel.hathitrust.org).
 darin u. a. Die Heinzelmännchen zu Köln (goethezeitportal.de).
 Agrumi. Volksthümliche Posieen aus allen Mundarten Italiens und seiner Inseln. Crantz, Berlin 1838 (books.google.de).
 Die göttliche Komödie des Dante Alighieri. Metrische Uebersetzung nebst beigedrucktem Originaltexte. Euslin'sche Buchhandlung, Berlin 1842 (books.google.lv).
 Allerlei Geister. Mährchenlieder, Sagen und Schwänke. Duncker, Berlin 1848 (books.google.lv).
 Die königlichen Schlösser und Gärten zu Potsdam. Von der Zeit ihrer Gründung bis zum Jahre 1852. Ernst & Korn, Berlin 1854 (books.google.lv).
 Karl Bötticher (Hrsg.): Gesammelte Werke. Weidmann, Berlin 1856 (5 Bände, , , , , ).

Éditions posthumes
 Ein Carnevalsfest auf Ischia. Novelle (Gesammelte Werke. Band 5, S. 1–54 (). In: Paul Heyse,  (Hrsg.): Deutscher Novellenschatz. Band 5. Oldenburg, München [1871], 2. Auflage Globus, Berlin [1910], S. 1–62 ()).
 In: Weitin, Thomas (Hrsg.): Volldigitalisiertes Korpus. Der Deutsche Novellenschatz. Darmstadt/Konstanz, 2016 (Digitalisat und Volltext im Deutschen Textarchiv)
 Der Träumer. In: Deutscher Novellenschatz. Hrsg. von Paul Heyse und Hermann Kurz. Band 14 (Serie 3, Band 2). Oldenburg, München [1871], S. 1–67 ().
 In: Thomas Weitin (Hrsg.): Volldigitalisiertes Korpus. Der Deutsche Novellenschatz. Darmstadt / Konstanz 2016 (Digitalisat und Volltext im Deutschen Textarchiv)
 Entdeckung der Blauen Grotte auf der Insel Capri. (Gesammelte Werke. Band 5, S. 55–110 ). Herausgegeben und mit einem Nachwort versehen von Hans Schuhmacher, Scientia-Verlag, Zürich 1946.
 Neuausgabe hrsg. von Dieter Richter, Wagenbach Verlag, Berlin 1997, .

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Kopisch, August. In: Friedrich von Boetticher: Malerwerke des 19. Jahrhunderts. Beitrag zur Kunstgeschichte. Band 1/2, Bogen 31–61: Heideck–Mayer, Louis. Fr. v. Boetticher's Verlag, Dresden 1895, S. 741–742 (Textarchiv – Internet Archive).

 Paul Bornefeld: August Kopisch. Sein Leben und seine Werke mit einer Quellenuntersuchung zu seiner Sagendichtung. Dissertation Münster in Westfalen: Univ. Diss. 1912.
 Siegfried Haertel: August Kopisch, Maler und Dichter. Landsmannschaft Schlesien, Bonn 1976.
 : Der Schlesier August Kopisch und die Heinzelmännchen zu Köln. In: Für Köln und Schlesien. Festschrift zum 60. Geburtstag voh Gerhard Wilczek. Bürgervereinigung Köln-Ehrenfeld, Köln 1984, S. 125–128.
 Klaus G. Just: Marginalien. Probleme und Gestalten der Literatur. Francke, Bern 1976, .

 Michael Lorenz: Studien zum Schubert-Kreis. Phil. Diss., Wien 2001.
 Klaus Arlt: August Kopisch (1799-1853) und das unvollendete Werk über die königlichen Gärten. In: Mitteilungen der Studiengemeinschaft Sanssouci. 9, Nr. 1, 2004, S. 2–7.
 , Birgit Verwiebe, Nationalgalerie der Staatlichen Museen zu Berlin (Hrsg.): August Kopisch Maler – Dichter – Entdecker – Erfinder. Sandstein Verlag, Dresden 2016, .
 P. Lukaszewicz: Kopisch, August. In: Allgemeines Künstlerlexikon. Die Bildenden Künstler aller Zeiten und Völker (AKL). Band 81, de Gruyter, Berlin 2014, , S. 297 f.

Liens externes

  Manuscrits et lettres de Kopisch dans les bibliothèques et les archives.
  Liste des poèmes de Kopisch sur deutscheslied.com.

Peintre prussien
Peintre d'histoire
Peintre romantique
Écrivain prussien
Naissance en mai 1799
Naissance à Breslau
Naissance en Silésie prussienne
Décès en février 1853
Décès à Berlin
Décès à 53 ans

August Kopisch


දීපංකර බුද්ධ ප්‍රතිමාව හෙවත් සෙම්පගා බුද්ධ ප්‍රතිමාව යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රි.ව. 2වන සියවසට අයත් යැයි සැලකෙන ඉන්දුනීසියාවෙන් හමුවූ පැරණිතම බුද්ධ ප්‍රතිමාවයි. ලෝකඩ මාධ්‍යයෙන් නිමවන ලද මෙම සිටි බුද්ධ ප්‍රතිමාව 2018 දී, ඉන්දුනීසියාවේ ජාතික සංස්කෘතික උරුම වස්තුවක් ලෙස නම්කරන ලදී.

මෙම දීපංකර බුද්ධ ප්‍රතිමාව ඉන්දුනීසියාවේ හින්දු-බෞද්ධ රාජධානිය තුළ නිර්මාණය වූවක් නොවන බැව් පෙනේ. එය ඉන්දියානු නාවිකයන් විසින් සුලවේසි වෙත රැගෙන එන්නට ඇත.  මෙය ක්‍රි.ව. 2වන සියවසේ සිට 5වන සියවස දක්වා දකුණු ඉන්දියාවේ අමරාවතී ගුරුකුලයෙහි නිර්මාණය වූ බුද්ධ ප්‍රතිමා සමඟ සමානත්වයක් පෙන්වයි. සුලවේසි ප්‍රදේශයෙන් මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව හමුවීම තුළින් එය එකල විදේශ වෙළඳාමෙහි වැදගත් මධ්‍යස්ථානයක් වූ බැව් පෙනේ.

බර්නට් කෙම්පර්ස් අනුව, මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව සොයාගන්නා ලද්දේ 1921 දී, බටහිර සුලවේසි පළාතේ වෙරළ තීරයේ මමුජු නගරයට උතුරින් වූ සෙම්පගා නම් ගම්මානයෙනි. එකල මෙම ප්‍රතිමාව ජකර්තාව වෙත රැගෙන ගොස් බතාවියාෂ් ජෙනූට්ෂැප් වැන් කුන්ස්ටන් එන් වෙටෙන්ෂැපෙන් කෞතුකාගාරයෙහි තැන්පත් කරන ලදී. මෙම කෞතුකාගාරය වර්තමානයෙහි ඉන්දුනීසියාවේ ජාතික කෞතුකාගාරය ලෙස නම්කොට තිබේ. මෙම කෞතුකාගාරයෙහි ඇති ප්‍රතිමා එකතුව අතුරින් මෙම දීපංකර බුද්ධ ප්‍රතිමාව ඉතා පැරණි යැයි සැලකේ.

විස්තරය
මෙම ප්‍රතිමාවෙහි සම්පූර්ණ උස 58 cm වේ. මෙම ප්‍රතිමාව මුලින් සොයාගන්නා විටත්, එහි වම් කන සහ නාසයට හානි වී තිබිණි. 1931 දී, මෙම ප්‍රතිමාව ප්‍රංශයේ පැරීසියේ අන්තර්ජාතික යටත්විජිත ප්‍රදර්ශනයෙහි ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි. කෙසේනමුත්, 1931 ජූනි 28 දින ඇතිවූ ගින්නකින් මෙම ප්‍රතිමාවේ පාද කැඩීගිය අතර, දකුණු සහ වම් හස්තයන් මැණික් කටු අසලින් කැඩීගොස් තිබේ.

නිර්මාණය
මෙම ප්‍රතිමාව නිර්මාණය කොට ඇත්තේ "ඉටි මැකුම් වාත්තු ක්‍රමය" භාවිතා කරමිනි. එහිදී මූලාකෘතිය ඉටිවලින් තනා එය මැටියෙන් ආවරණය කොට ඒ තුළට ලෝහය වත්කරනු ලබයි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 Sistem Registrasi Cagar Budaya Nasional - Arca Buddha Dipangkara Koleksi Museum Nasional No. Inv. 6057

ඉන්දුනීසියාවේ බුද්ධාගම
ඉන්දුනීසියාවේ සංස්කෘතික උරුම වස්තූන්

දීපංකර බුද්ධ ප්‍රතිමාව


Rotationsstøbning  af termoplast er den mest udbredte form for rotationsstøbning, der involverer en opvarmet, hul form, som inden opvarmning fyldes med en mængde materiale - ofte polyethylen (PE). Formen bliver så langsomt roteret (normalt omkring to vinkelrette akser), hvilket får det blødgjorte materiale til at sprede sig og klæbe sig fast til formens indre vægge. For at skabe ens tykkelse på hele emnet, fortsætter formen med at rotere på alle tidspunkter i løbet af både den varme fase og under afkøling for at undgå løbere og deformation. Processen vandt indpas i plastproduktion i 1940'erne, men blev i de tidlige år ikke så ofte brugt, fordi processen var langsommelig og kun i stand til at producere et begrænset antal plastemner. Senere kom der forbedringer i processen og udviklingen med plastpulvere, hvilket resulterede i en betydelig stigning i brug.

Den mindre brugte rotationsstøbning af hærdeplast til sammenligning, bruger selvhærdene resiner i en uopvarmet form.

Historie
I 1855 dokumenterede briten R. Peters den første brug af biaksial rotation og varme. Denne rotationsstøbeproces blev brugt til at skabe metal artillerigranater og andre hule dele. Det vigtigste formål ved brugen af rotationsstøbning var at opnå ensformig vægtykkelse og massefylde - altså at "skallen" blev nogenlunde lige tyk hele vejen rundt om emnet. I 1905 i USA brugte F. A. Voelke denne metode til udhuling af voks objekter. Dette førte til G. S. Bakers og G. W. Perks' proces med at lave hule chokolade æg i 1910. Rotationsstøbning udvikledes yderligere, og R. J. Powell brugte metoden til støbning af gips i Paris i 1920'erne. Disse tidlige metoder til brug ved forskellige materialer banede vejen for den måde rotationsstøbning anvendes i dag med plast.

Plast blev indført til rotationsstøbeprocessen i begyndelsen af 1950'erne. En af de første anvendelses områder var at fremstille dukkehoveder. Maskinen var lavet af en E Blue boks-ovn maskine, inspireret af en General Motors bagaksel, drevet af en ekstern elektrisk motor og opvarmet af gulvmonterede gasbrændere. Formen blev lavet af elektroformet nikkelkobber og plasten var en flydende PVC-plastisol. Køling bestod i at placere formen ned i koldt vand. Denne rotationsstøbeproces førte til skabelsen af andet plastlegetøj. I Danmark startede virksomheden Dan Hill Plast i Hornsyld ligeledes med denne form for produktion. Som efterspørgslen og populariteten af denne proces steg, blev den brugt til at skabe andre produkter såsom kegler, marine bøjer og massagebolde. Denne popularitet førte til udviklingen af større maskiner. Et nyt varmesystem blev også udviklet, i stedet for det originale direkte gas flamme system gik man over til et indirekte højhastigheds luft system. I europo i 1960'erne blev Engel processen udviklet. Dette gav mulighed for fremstillingen af store hule beholdere, ud af polyethylen med lavt masefylde. Kølemetoden bestod af at slukke brænderne og lade plasten hærde, mens den stadig rokker i formen.

Foreningen for Rotationsstøbere (ARM) blev startet i Chicago i 1976, som en verdensomspændende handelsorganisation. Hovedformålet med denne forening er at øge bevidstheden om rotationsstøbningens teknologi og proces.

I 1980'erne blev ny plast såsom polycarbonat, polyester og nylon introduceret til rotationsstøbning. Dette har ført til nye anvendelser af processen, for eksempel skabelsen af brændstoftanke og industrielle emner. Den forskning, der er blevet lavet siden slutningen af 1980'erne på Queen ' s University Belfast har ført til udviklingen af en mere præcis overvågning og kontrol af køleprocesser, som er baseret på deres udvikling af "Rotolog system".

Udstyr og værktøj
Rotationsstøbemaskiner laves i mange forskellige størrelser. De består normalt af 1 til 3 arme, en ovn og en kølezone. På armene monteres de forme som er nødvendige for at fremstille det ønskede plastemne.

Forme (eller værktøj) er enten fremstillet af fræst eller støbt aluminium eller stål. Aluminiumforme er normalt tykkere end en tilsvarende stålform, da det er et blødt metal. Tykkelsen påvirker ikke cyklustider betydeligt siden aluminiums termiske ledningsevne er mange gange større end stål. Men nogle forme indeholder både aluminium og stål. Dette giver mulighed for variabel tykkelser i væggene af produktet.

Produktionsprocessen
Rotationsstøbeprocessen er en høj-temperaturs, lavtryks plastformende proces, der bruger varme og biaksial rotation (dvs, kantet rotation om to akser) til at producere hule, hele plastemner.
Kritikken af processen peger på den lange cyklustid —kun to til tre runder i timen kan typisk forekomme, som i modsætning til andre processer, såsom sprøjtestøbning, hvor emner kan fremstilles på sekunder. Processen har til gengæld også forskellige fordele. Fremstilling af store, hule dele, såsom olietanke er meget lettere ved rotationsstøbning end nogen anden metode. Rotationsstøbeforme er betydeligt billigere end andre typer af forme. Meget lidt materiale er spildt ved denne proces, og overskydende materiale kan ofte genbruges, hvilket gør det til en meget økonomisk og miljømæssigt bæredygtig produktion.

Rotationsstøbeprocessen består af fire forskellige faser:
 Ilægning af en afmålt mængde af polymer (normalt i pulverform) i formen.
 Opvarme formen i en ovn, mens den roterer, indtil alle polymer er smeltet og har fordelt sig på formens indervæg. Den hule side skal drejes om to eller flere akser, roterende ved forskellige hastigheder, for at undgå ophobning af polymer pulver. Tidsmængden som formen bruger i ovnen er afgørende: for meget og polymeren forringes og reducerer styrken i emnet. Hvis formen tilbringer for lidt tid i ovnen er polymeren måske ikke smeltet tilstrækkeligt. Polymerpulveret har således ikke tid til fuldt ud at smelte og flyde sammen på formens væg, hvilket resulterer i store bobler i polymeren, hvilket selvfølgelig ikke er ønskværdigt.
 Afkøling af formen. Polymeren skal være afkølet, så det størkner og kan håndteres sikkert af operatøren. Det tager typisk ti minutter. Emnet vil skrumpe ved køling. Køling skal holdes indenfor et bestemt tidsinterval: meget hurtig afkøling (for eksempel, vandtåge) ville resultere i, at køling og indskrumpning i en ukontrolleret fart, der resulterer i et skævt emne.
 Fjernelse af emnet fra formen.

De seneste forbedringer
Processen har indtil for nylig i høj grad været afhængig af prøvekørsler, fejl og operatørens erfaring for, hvornår er emne skulle fjernes fra ovnen og hvornår det var køligt nok til at blive fjernet fra formen. Teknologien er forbedret i de seneste år, så lufttemperaturen i formen kan blive overvåget og fjerne en stor del af gætteriet fra processen.

Meget af den nuværende forskning er rettet mod at reducere cyklustiden samt forbedre emnekvaliteten. Det mest lovende område er undersøgelser om tryk i formen. Det er velkendt, at anvendelsen af en lille mængde tryk indvendigt i formen på det rigtige tidspunkt i den varme fase accelererer sammensmeltning af polymerpartikler. Dette resulterer i en del færre bobler på mindre tid end ved atmosfærisk tryk. Dette pres forsinker adskillelsen af emnet fra formvæggen på grund af skrumpning under kølingsfasen og medvirker til køling af emnet. Den største ulempe ved denne fremgangsmåde er risikoen for eksplosion af et emne under tryk. Dette har i høj grad forhindret integrationen af formtryk hos rotationsstøbeproducenter.

Materialer
Mere end 80% af alle anvendte materialer er fra polyethylen-familien: cross-linked polyethylen (PEX), polyethylen low-density (PEL), linear low-density polyethylen (LLDPE), high-density polyethylen (PEH) og regenerat. andre sammensætninger er PVC plastisoler, nylon og polypropylen.

Rangorden af mest anvendte materialer i industrien:
 Polyethylen
 Polypropylen
 Polyvinylchlorid
 Nylon
 Polycarbonat
Disse materialer anvendes også undertiden (ikke i rækkefølge efter mest anvendte):
 Aluminium
 Acrylonitril-butadien-styren (ABS)
 Acetal
 Akryl
 Epoxy
 Fluorocarbons
 Glasionomer
 Forpmarcellobutylene
 Polyester
 Polystyren
 Polyurethan
 Silikone
 Forskellige fødevarer (specielt chokolade)

Naturlige materialer
For nylig er det blevet muligt at bruge naturlige materialer i støbeprocessen. Gennem brug af reelle sand og sten chips kan sandstenskomposit blive lavet, som er 80% naturlige, ikke-forarbejdet materiale.

Rotationsstøbning af gips bruges til at producere hule statuetter.

Chokolade er rotationsstøbt til at danne hul slik.

Produkter
Designere kan vælge det bedste materiale til deres anvendelse for eksempel til plastbeholdere der skal håndtere madvarer eller hårde væsker som diesel. Tilsætningsstoffer til at skabe vejrbestandighed eller statiske hæmmere kan blive indarbejdet. Indsatte elementer, grafik, tråde, håndtag, flade overflader uden skarpe vinkler eller detaljer  på en fin overflade kan være en del af designet. Design kan også være multi-væg, enten hult eller skum fyldt.

Produkter, der kan fremstilles ved hjælp af rotationsstøbning omfatter lagertanke, møbler, vejskilte, krukker og potteskjulere, kæledyrs huse, legetøj, almindelige og genbrugsbeholdere, dukkedele, vej kegler, fodbolde, hjelme, kanoer, robåde, kajakskrog og meget andet, som er helt eller delvist hult. Processen bruges også til at lave højt specialiserede produkter, herunder FN-godkendte beholdere til transport af radioaktive materialer, skibsbeskyttere, forsegling af oppustelige ilt masker, og letvægtskomponenter til flyindustrien.

Design overvejelser

Produkt design
Der er mange overvejelser for en designer ved udformning af et emne. Hvilke faktorer er de vigtigste for en klient? For eksempel, kan en del være nødt til at være billig og en bestemt farve. Dog, hvis en anden farve er billigere, ville kunden så være villig til at ændre farve? Designere er ansvarlige for at tage alle begrænsninger og fordele med i overvejelserne ved brug af forskellige plasttyper. Ofte kan plastproducenten også være behjælpelig med rådgivning omkring, hvilke typer plast vil være mest fordelagtigt til formålet.

At designe til rotationsstøbning
En anden overvejelse er udkastets vinkler. Disse er nødvendige for at fjerne de støbte emner fra formen. På de udvendige vægge vil en vinkel på 1° sandsynligvis virke (forudsat at der ikke er ru overflade eller huller). På indvendige vægge, som den indvendige side af en båd skrog, vil en vinkel på 5° sandsynligvis være påkrævet. Dette er på grund af svind og mulige vrid i emnet.

Rotationsstøbning udmærker sig ved at producere hule emner. Dog skal man være omhyggelig, når dette bliver gjort. Når dybden af hullet er større end bredden kan der være problemer med jævn varme og køling. Derudover, skal der være nok plads mellem de parallelle formvægge for at give mulighed for et korrekt smelte-flow gennem hele formen. Et ønskværdigt vægscenario ville være et hul på mindst tre gange den nominelle vægtykkelse, hvor fem gange den nominelle vægtykkelse er det optimale. Skarpe hjørner for parallelle vægge skal også tages i betragtning. Ved vinkler der er mindre end 45° kan forskellige uhensigtsmæssigheder som stropper og pletter forekomme.

Materielle begrænsninger og overvejelser
En anden overvejelse er smelte-flowet i materialer. Visse materialer, såsom nylon, vil kræve større radier end andre materialer. Derudover kan stivheden af materialet være en faktor. Strukturelle og styrkende foranstaltninger kan måske være nødvendige, når et spinkelt materiale bruges.

Vægtykkelse
En fordel ved rotationsstøbning er evnen til at eksperimentere især med vægtykkelser. Formprisen er helt afhængig af vægtykkelse, fordi tykkere vægge bliver dyrere og er mere tidskrævende at producere. Da godstykkelsen kan være næsten enhver tykkelse, er det vigtigt for designere at huske på, at jo tykkere væg, jo mere materiale og tid er det nødvendigt at bruge, hvilket vil øge omkostningerne. I nogle tilfælde vil plasten i væsentlig grad forringes på grund af den længere periode med høj temperatur. Forskellige materialer har forskellig varmeledningsevne, hvilket betyder, at de kræver forskellige tidsmængder i ovnen og kølerummet. Ideelt set vil emnet blive testet for at finde den mindste tykkelse, der kræves for anvendelsen. Dette minimum vil derefter blive etableret som en nominel tykkelse.

Proces: fordele, begrænsninger og materielle krav

Fordele
Rotationsstøbning tilbyder designfordele i forhold til andre støbeprocesser. Med det korrekte design kan forskellige emner støbes som én del og efterfølgende skæres i flere dele, hvilket kan mindske fremstillingsomkostninger.
Processen har også iboende design styrker, såsom ensartet vægtykkelse og stærk udvendige hjørner.

Muligheden for at indstøbe elementer er en stor fordel. Metal tråde, indre rør og strukturer og endda forskellige farvet plast kan alle blive tilføjet til formen forud for tilsætning af plastisolen. Dog skal man være påpasselig for at sikre minimal krympning under afkøling og at dette ikke vil ikke skade emnet.

I nogle tilfælde kan rotationsstøbning bruges som alternativ til sprøjtestøbning grundet ligheden i det færdige produkt som for eksempel ved flasker og cylindriske beholdere. Dette er kun effektivt ved produktionsskala op til ca. 3000 stk. om året per form, da det er langt dyrere at sprøjtestøbe et mindre antal, fordi sprøjtestøbnings effektivitet afhænger af stordriftsfordele.

En anden fordel ligger i selve formen. Den kræver mindre arbejde og kan være fremstillet og sat i produktion langt hurtigere end ved andre støbeprocesser. Dette gælder især for forme til komplekse emner, som kan kræve meget arbejdstid for andre støbeprocesser. Rotationsstøbning er også den ønskede proces til korte kørsler og hasteleverancer. Formene kan byttes hurtigt eller forskellige farver kan bruges uden rensning af formen. Med andre processer kan rensning kan være nødvendigt før farveskift.

På grund af den ensartede tykkelse der opnås, er det muligt at lave store, tynde paneler (selv om vridning kan forekomme).

En anden omkostningsfordel med rotationsstøbning er den minimale mængde af materiale, der spildes i produktionen. Der er ingen løbere (som i sprøjtestøbning), ingen off-cuts (som i termoformning) eller overskydende spild (som i sprøjtestøbning). Det materiale, som bliver spildt gennem reklamationer eller emnetestning, kan normalt genbruges.

Begrænsninger
Rotationsstøbte dele er nødt til at følge nogle retningslinjer, der er forskellige fra andre plast processer. Da det er en lavtryksproces, er det nogle gange svært for designere at nå snævre områder i formen. God kvalitetspulver kan bidrage til at afhjælpe en sådan situation, men normalt må designere huske på, at det ikke er muligt at lave skarpe tråde, hvilket ville være muligt med sprøjtestøbning. Nogle produkter, der er baseret på polyethylen, kan blive sat i formen, før du udfylder det med det hovedmaterialet. Dette kan hjælpe til at undgå huller, der ellers ville dukke op i nogle områder.

Materielle krav
På grund af processens karakter skal man tage hensyn til følgende ved materialevalg:
 På grund af høje temperaturer i formen skal plastisolen have en høj modstandsdygtighed mod permanent ændring forårsaget af varme (høj termisk stabilitet).
 Den smeltede plast vil komme i kontakt med ilt indeni formen — det kan potentielt føre til oxidation af smeltet plast og forringelse af materialets egenskaber. Derfor valgte plast skal have en tilstrækkelig mængde af antioxidant-molekyler for at forhindre, at en sådan nedbrydning i den flydende tilstand.
 Fordi der ikke er noget pres, der skubber plasten rundt i formen, skal den valgte plast være i stand til at flyde let gennem formens huller.

Henvisninger

Bibliografi

Yderligere læsning
 Crawford, R, Trone, James L., rotationsstøbning i Plast, William Andrew Inc. (2002).
 Crawford, R, Kearns, M, Praktisk Guide til rotationsstøbning, Rapra Technology Ltd. (2003).

Eksterne links
 Rotationsstøbning Tekniske Guide
 Støbeproces Rotational videoer
 Animation af støbeproces rotational
 Foreningen af Roterende Smuldrer
 Foreningen af Roterende Moulders Australasien
 Britisk Plast Føderation - Rotationsstøbning Overblik
 "Grundlæggende principper for roterende støbning" Fremstilling Ugentlige, September 1971, p28.
 Rotationsstøbning Maskiner
 Roterende Støbning ressourcer
 Hvad er omløbshastighed ?
 Hvordan omløbshastighed virker ?

Støbning
Plast

Rotationsstøbning


The Highlands and Islands Alliance or Càirdeas was a minor Scottish electoral alliance that was active in the late 1990s. Founded in the autumn of 1998 by non-partisan politicians local to the Highlands and Islands, it only contested the inaugural Scottish Parliament election of 1999, where it collected a negligible 1.3% of the regional vote and despite a reasonably publicised campaign, failed to elect any of its candidates. Led by anti-nuclear activist Lorraine Mann, the Alliance was established to better represent marginalised communities in rural Scotland, who they felt had been ignored by government in favour of those in the more densely populated Central Belt. Its policies were near exclusively centred on localism and rural issues, only contesting Scotland's regional additional member system so that electors could vote on nationwide matters through their constituency ballot. After the election, the group remained politically inactive until it was quietly disestablished in August 2004.

Although electorally unimportant, the Alliance's legal campaign to allow political job sharing in the Scottish Parliament attracted considerable media and academic coverage. The dispute has since become the subject of legislative research by both the Northern Ireland Assembly and the British House of Commons, where it informed debate surrounding the Sex Discrimination (Election Candidates) Act 2002.

History

Formation and development

Overseen by then-Prime Minister Tony Blair's administration, a Scottish Parliament was to be established in accordance with the 1997 Scottish devolution referendum result. In response, the Highlands and Islands Alliance was founded in the autumn of 1998 by local activists who sought to "create a strong, independent voice for the Highlands and Islands" in preparation for the following year's inaugural election. They believed that the Central Belt in the Scottish Lowlands, the most densely populated area in the country, had received a disproportionate amount of attention from the British Government in Westminster and that rural communities were being neglected as a consequence. The group also wanted to redress the fact, that in their opinion, residents in the Highlands and Islands experienced "the lowest incomes and highest taxes in the UK". Alliance members believed that the establishment of a devolved parliament at Holyrood was an opportunity to enhance their region's representation, commenting "[we] have great hopes that Holyrood will not emerge Russian-doll like from Westminster".

Members instrumental in the Alliance's development included playwright Edwin 'Eddie' Stiven, Black Isle Councillor Bryan Beattie and the group's sole leader, anti-nuclear activist Lorraine Mann. Prior to leading the party, Mann campaigned successfully and single-handedly against nuclear reprocessing at the Dounreay Nuclear Power Development Establishment in Caithness, further serving as Convenor of Scotland Against Nuclear Dumping. The Alliance was formerly registered with the Electoral Commission on 25 February 1999, with Beattie acting as nominating officer, as well as treasurer, and Mann as leader. Consisting of about 280 members, the group were headquartered at Midoxgate House, a converted pigsty in the small hamlet of Fearn. Before its official registration, the party steadily built up a respectable profile; this included interviews with The Guardian on 22 and 26 January, in which they declared their intention to stand in the Scottish Parliament election, as well as criticised the disconnection between Highland parliamentarians and the constituencies they represented.

Parliamentary campaign
The Alliance ran an active parliamentary campaign, sometimes labelling themselves as Càirdeas, a Scottish Gaelic word that "has a meaning incorporating friendship, fellowship, relationship, goodwill and alliance." Their efforts were an object of media attention, becoming the subject of several articles by BBC News, The Economist, The Glasgow Herald, The Guardian, The Independent and other publications. Leader Lorraine Mann also attended a land reform debate at Aberdeen University on 16 April, where she was joined by Iain Haughie of the Scottish Conservatives, Dot Jessiman of the Scottish National Party (SNP), Charles Kennedy of the Scottish Liberal Democrats and Lord Sewel of the Scottish Labour Party. Despite reasonable coverage in public life, the party produced a "disappointing" result at the election, held on 6 May 1999. They captured 2,607 votes, 1.3% of those cast in the Parliament's additional member Highlands and Islands electoral region; the group did not contest the region's individual first-past-the-post constituencies, leaving potential supporters to vote on nationwide issues as they saw fit.

At one time, commentators observed that the Alliance was "on the verge of taking one seat", with the "outside chance of winning one or two seats", though all of the group's candidates were ultimately defeated. Among them was Arthur Cormack, an Alliance candidate otherwise known as a traditional Scottish singer. Following the election, the group remained electorally inactive until it was, without statement, voluntarily deregistered from the Electoral Commission on 24 August 2004.

Ideology and policies
Ideologically, journalist James Cusick of The Independent observed that the Alliance had a "radical edge that harks back to the Highland Land League of a century ago." Although technically non-partisan, it received the formal endorsement of post-communist group Democratic Left Scotland, which "was committed to ... renew radical socialist politics" through the fledgling Scottish Parliament's proportional representation (PR) electoral system.

Policy outline

Mann suggested that the group were promoting "positions rather than policies", with representatives not bound to act on legislation according to party instruction. They instead proposed that any Member of the Scottish Parliament (MSP) elected from the Alliance would consult their electorate on how to vote through the internet, namely via E-Mail, in what they hailed as a new form of "community democracy". Described by political scientists David Butler and Martin Westlake as "localised", the Alliance nonetheless developed a detailed regional policy platform "on the basis that the distinctive voice of [the Highlands and Islands] should be heard". This included the release of a publication, The Problems, in Fishing, Aquaculture, and the Marine Environment, authored by Edwin Stiven and printed in Glenelg. In it, Stiven recommends that fisheries in the west of Scotland should be free of all European Union (EU) influence and legal restrictions, advocating their complete return to community ownership; he further suggests management by sea trusts, similar to those established for crofts. Otherwise regarding the EU, the Alliance called for more funding to be directed towards "communities which have found themselves on the periphery of investment."

Domestically, the group pushed for the diversification of funding from central government to promote sustainable jobs, including the establishment of a separate, Scottish agricultural policy that prioritised land reform and redistribution initiatives. It further believed that attempted funding strategies in the Highlands and Islands were largely unworkable due to the lack of big business and investment, instead suggesting the formation of a regional Highland bank. Social policy proposals were similarly community-focused, and included support for affordable basic services and the upkeep of rural schools, namely preschools. Connected to this was the Alliance's proposal for a non-legislative assembly in which all of the region's parliamentarians (MPs, MEPs and MSPs) would convene and discuss policy development with their local constituents. The group also endorsed the founding of a watchdog to monitor the Highlands and Islands' quangos and public services.

Suggestions in transport included ending toll collections on the Skye Road Bridge, improving the region's ferry network, slashing fares for local public transport and establishing a community-owned airline; these measures were to be encompassed into the Alliance's "Right to Move" scheme. Nationally, the Alliance supported both the reduction of student tuition fees and the maintenance of British student grants. Regarding the continuation of the United Kingdom, it took a neutral stance, simply stating "a Scotland which is treated fairly is more likely to want to stay within the union." The Alliance are recorded as supporters of the Scottish Gaelic language.

Job-sharing platform

The Alliance are perhaps best known for their controversial job-share candidacies. Such a proposal was suggested so that if the group were successful in obtaining a seat, the time a Holyrood representative would spend away from their rural constituents would not exceed a week, as they could interchange with their job-sharing partner. Fielding 20 candidates, the Alliance was the first British political party ever to achieve an absolute gender balance through its election nominations. Although each Alliance seat would be represented by two MSPs, the group insisted that they would share a single salary and expenses record.

Job-share proposals were eventually accepted by the Highland Council's Returning Officer, Arthur McCourt, in April 1999. This followed a four-month dispute between the Alliance and the Highland Council, under the authority of the Scottish Office, over the arrangement. However, it was revealed that McCourt was unaware of the job-share element, and subsequently deemed the nominations invalid. Lorraine Mann successfully took the case to an employment tribunal and the group fought the election on a job-sharing platform; that said, political scientist David Boothroyd speculates that the previously illegal status of their innovation lost them popularity. Legal support for job-sharing candidates was reversed at the Employment Appeal Tribunal in December 2000 as it was ruled the tribunal system had no jurisdiction over electoral law.

Under the advice of pressure group New Ways To Work, Mann then took the disagreement to another tribunal as a sex-discrimination suit under the Sex Discrimination Act 1975 in November 2001, where the Council's decision was nonetheless upheld. The case has since been referenced by the parliamentary research papers of both the Northern Ireland Assembly and the British House of Commons, where it informed debate surrounding the Sex Discrimination (Election Candidates) Act 2002.

Electoral performance

Scottish Parliament

References

Citations

Bibliography

1998 establishments in Scotland
2004 disestablishments in Scotland
Defunct political parties in Scotland
Election controversies
Eurosceptic parties in the United Kingdom
Locally based political parties in Scotland
Political parties established in 1998
Political parties disestablished in 2004
Politics of Argyll and Bute
Politics of Highland (council area)
Politics of Moray
Politics of Orkney
Politics of the Outer Hebrides
Politics of Shetland
Euroscepticism in Scotland

Highlands and Islands Alliance


شبكات تدفئة (تعرف أيضًا باسم تدفئة المدن أو تدفئة عن بعد) نظام لتوزيع الحرارة المولدة في موقع مركزي عبر شبكة أنابيب معزولة لمتطلبات التدفئة التجارية والسكنية كالمدافئ وسخانات المياه. تولد الحرارة غالبًا في محطات توليد مشترك تعمل على الوقود الأحفوري أو الكتلة الحية، لكن محطات المراجل المولدة للحرارة فقط والتدفئة الأرضية الحرارية (الجيوحرار ية أو الجيوثيرمية) ومضخات الحرارة والتدفئة الشمسية المركزية تستخدم أيضًا، وكذلك تستخدم الضياعات الحرارية من توليد الكهرباء بالطاقة النووية. يمكن لمنشآت تدفئة المدن توفير  مردود أكبر وسيطرة أفضل على التلوث من المراجل المحلية. وفقًا لبعض الأبحاث، تدفئة المدن المشتركة بين الطاقة والحرارة (سي إتش بّي دي إتش) هي أرخص طريقة لتخفيض الانبعاثات الكربونية، وتمتلك أقل آثار كربونية من بين كل محطات التوليد باستخدام الوقود الأحفوري. لا تستخدم محطات الجيل الخامس لشبكات التدفئة الاحتراق في الموقع ولا تنتج أي انبعاثات لثاني أكسيد الكربون CO2 ولا ثاني أكسيد الآزوت (النتروجين) NO2 في الموقع؛ بل تطبق انتقال الحرارة الذي يستخدم الكهرباء والتي قد توَّلد بدورها من مصادر طاقات متجددة، أو من محطات طاقة أحفورية بعيدة. يستعمل مزيج بين المحطات المشتركة للتوليد والتدفئة بالإضافة إلى المضخات الحرارية المركزية في نظام ستوكهولم متعدد الطاقات. ما يسمح بإنتاج الحرارة عبر الكهرباء عند وجود وفر في إنتاج الطاقة بشكل متقطع  والتوليد المشترك للطاقة الكهربائية وتدفئة المدن عند انخفاض إنتاج الطاقة المتقطع.

تصنَّف تدفئة المدن في المرتبة 27 بين الحلول المئة للاحتباس الحراري التي اقترحها مشروع دروداون.

خلفية تاريخية
تعود جذور شبكات التدفئة إلى حمامات الماء الساخن والبيوت الدفيئة في الإمبراطورية الرومانية. عادةً، يُنظر إلى نظام توزيع مياه ساخنة في شود-إيغيه في فرنسا على أنه أول شبكة تدفئة فعلية. استعملت الطاقة الجيوحرارية لتوفير الحرارة لنحو 30 منزلًا وبدأت العمل في القرن الرابع عشر.

أطلقت أكاديمية البحرية الأمريكية في آنابوليس خدمة شبكة التدفئة البخارية في عام 1853.

بالرغم من استخدام هذه الشبكات وشبكات عديدة أخرى عبر القرون، أُطلق أول نظام شبكات تدفئة ناجح تجاريًّا في لوكبورت، نيويورك، عام 1877 من قبل مهندس الهيدروليك الأميركي بيردسيل هولي، والذي يُعتبر مؤسس شبكات التدفئة الحديثة.

أجيال شبكات التدفئة
بشكل عام، يمكن تمييز خمسة أجيال لأنظمة شبكات التدفئة.

الجيل الأول
كان الجيل الأول نظامًا عاملًا على البخار وقوده الفحم وبدأ في الولايات المتحدة في ثمانينيات القرن التاسع عشر، وشاع استخدامه في بعض البلدان الأوروبية أيضًا. كان النظام الأحدث حتى الثلاثينيات واستخدم قنوات إسمنتية، وعمل على درجات حرارة مرتفعة جدًّا ولذا لم يكن اقتصاديًّا كثيرًا. كانت هناك مشاكل أيضًا في الوثوقية والأمان بسبب أنابيب البخار الحار المضغوط. في الوقت الراهن، يُعتبر هذا الجيل عتيق الطراز من منظور التكنولوجيا. بأي حال، لا تزال بعض أنظمة هذا الجيل قيد العمل، مثلًا في نيويورك وباريس. حُوّلت أنظمة أخرى كانت في الأصل تنتمي لهذا الجيل فيما بعد إلى أجيال لاحقة.

الجيل الثاني
طُوّر الجيل الثاني في الثلاثينيات واستمر بناء أنظمته حتى السبعينيات. كان يحرق الفحم والنفط، وتُنقل الحرارة عبر أنابيب ماء حار مضغوط كحامل للحرارة. كانت للأنظمة عادةً حرارة تغذية تفوق 100 درجة مئوية، استخدم أنابيب المياه في قنوات إسمنتية مجمعة بمعظمها في الموقع، ومعدات ثقيلة. كان توفير الطاقة الرئيسية سببًا أساسيًّا لاستخدام هذه الأنظمة، وهذا ناتج عن استخدام محطات مشتركة لتوليد الطاقة الكهربائية والتدفئة. كانت الأنظمة النمطية لهذا الجيل هي الأنظمة السوفيتية لشبكات التدفئة التي أُنشئت بعد الحرب العالمية الثانية في عدة بلدان في شرق أوروبا، مع أنها كانت تستعمل في بلدان أخرى.

الجيل الثالث
طُوّر الجيل الثالث في السبعينيات واستخدم لاحقًا في معظم الأنظمة التي أُنشئت بعد ذلك في أنحاء العالم. يدعى هذا الجيل أيضًا «تكنولوجيا شبكات التدفئة الإسكندنافية»، لأن كثيرًا من صانعي عناصر شبكات التدفئة كانوا متمركزين في الدول الإسكندنافية. يستخدم الجيل الثالث أنابيب مسبقة الصنع والعزل، تُدفن مباشرةً تحت الأرض وتعمل على درجات حرارة أقل، عادةً أقل من 100 درجة مئوية. كان تأمين الموارد من خلال تحسين المردود الطاقي بعد أزمتي النفط اللتين أديتا إلى اضطراب في مؤونة النفط. لذلك عادةً ما استعملت هذه الأنظمة الفحم والكتلة الحية والهدر الحراري كمصادر طاقة، في حين أُهمل النفط غالبًا. في بعض الأنظمة، تستخدم الطاقة الجيوحرارية والشمسية أيضًا في المزيج الطاقي. فباريس على سبيل المثال استخدمت التدفئة من مصادر الطاقة الجيوحرارية ذات درجة حرارة 55-70 درجة مئوية على عمق 1-2 كيلومتر تحت سطح الأرض منذ السبعينيات للتدفئة المنزلية.

الجيل الرابع
حاليًّا، يُطوّر الجيل الرابع، مع كون الانتقال إلى الجيل الرابع جاريًا بالفعل في الدنمارك. الجيل الرابع مصمم لمحاربة التغير المناخي وإشراك حصص كبيرة من مصادر متعددة للطاقة المتجددة في شبكات التدفئة من خلال توفير مرونة عالية للشبكة الكهربائية.

وفقًا لمراجعة أجراها لوند وزملاؤه، على تلك الأنظمة أن تمتلك هذه القدرات:

 القدرة على توفير شبكات تدفئة بحرارة منخفضة للمدافئ وسخانات المياه المنزلية للأبنية الموجودة، والأبنية الموجودة المجددة بإصلاحات تخص الطاقة، والأبنية الحديثة الموفرة للطاقة.
 القدرة على توزيع الحرارة في الشبكات بفواقد شبكة منخفضة.
 القدرة على إعادة تدوير الحرارة من مصادر درجات الحرارة المنخفضة وإشراك مصادر الحرارة المتجددة كالحرارة الشمسية والجيوحرارية.
 القدرة على أن تكون جزءًا تكامليًّا مع أنظمة الطاقة الذكية (أي شبكات الكهرباء والغاز والسوائل والحرارة الذكية التكاملية).
 القدرة على تأمين تخطيط وكلفة وهيكليات محفزة مناسبة فيما يتعلق بالتشغيل والاستثمارات الاستراتيجية المرتبطة بعملية التحول إلى أنظمة طاقة مستقبلية مستدامة.

بالمقارنة مع الأجيال السابقة، انخفضت مستويات درجة الحرارة لزيادة المردود الطاقي للنظام، بدرجة حرارة 70 درجة مئوية أو أقل على خط التغذية. مصادر الحرارة المحتملة هي الهدر الحراري من الصناعات ونواتج الاحتراق في محطات التوليد المشترك للطاقة والتدفئة ومحطات الطاقة العاملة على الكتلة الحية (البيوماس) والطاقة الحرارية الشمسية والجيوحرارية (التدفئة المركزية الشمسية) والمضخات الحرارية واسعة النطاق والهدر الحراري من عمليات التبريد ومراكز البيانات ومصادر طاقة مستدامة أخرى. يُتوقع لأنظمة الجيل الرابع من شبكات التدفئة بمساعدة مصادر الطاقة هذه ومخازن الطاقة الحرارية واسعة النطاق -بما فيها مخازن الطاقة الحرارية الموسمية- أن توفر المرونة اللازمة لموازنة توليد الطاقة من الشمس والرياح، على سبيل المثال من خلال استخدام المضخات الحرارية لمكاملة فائض الطاقة كحرارة عند وجود طاقة ريحية كثيرة أو توفير الكهرباء من محطات الكتلة الحية عند الحاجة إلى طاقة احتياطية. لذلك، تُعتبر المضخات الحرارية الضخمة (واسعة النطاق) التقنيةَ المفتاحية لأنظمة الطاقة الذكية بحصص كبيرة للطاقات المتجددة قد تصل إلى 100% ولأنظمة شبكات التدفئة المتقدمة من الجيل الرابع.

الجيل الخامس
توزع شبكة التدفئة من الجيل الخامس الحرارة بدرجات حرارة قريبة من الحرارة الأرضية المحيطة: هذا يقلل الضياعات الحرارية إلى الأرض ويقلل الحاجة إلى العزل الشديد. يستخدم كل مبنى في الشبكة مضخة حرارية موضوعة في غرفة معداته الخاصة لاستخراج الحرارة من الدارة المحيطة عند الحاجة إلى الحرارة، ويستخدم نفس المضخة الحرارية لرفض الحرارة عند حاجته للتبريد. هذا يسمح للحرارة المهدورة من التبريد أن يعاد تدويرها إلى تلك الأبنية التي تحتاج التدفئة على «شبكة مشاركة الحرارة». يُتحكم بدرجة الحرارة الكلية ضمن الدارة المحيطة من خلال التبادل الحراري مع المياه الجوفية أو مصدر مياه آخر لتبقى في حدود 10-25 درجة مئوية.

يمكن لبناء حديث بنظام توزيع حرارة داخلي منخفض الحرارة تركيب مضخة حرارية فعالة تعطي خرجًا حراريًّا عند 45 درجة مئوية. سيتطلب بناءٌ أقدم بنظام توزيع حرارة داخلي له درجة حرارة أعلى مضخةً حرارية عاملة على درجات حرارة عالية لإعطاء نفس الخرج الحراري.

تمديد أنابيب شبكات درجات حرارة الأرض المحيطة (الجيل الخامس) أقل كلفةً من تركيب الأجيال السابقة لأنها لا تتطلب عزلًا ثقيلًا لدارات الأنابيب وتقلل الضياعات الحرارية إلى الأرض. يُطلب من كل الأبنية في الشبكة تركيب وصيانة أنظمة المضخات الحرارية الفردية للوصول إلى درجات الحرارة المطلوبة في كل من التبريد والتدفئة، مع قدرة كل بناء على إشباع نقطة الذروة في منحني الطلب الخاص به.

مثال أكبر على الجيل الخامس لشبكات التدفئة والتبريد هو في مينواتر في هيرلن، هولندا. في هذه الحالة، الخواص المميزة هي أن الحرارة والبرودة تُتبادل دائمًا مع الشبكة. لا يقاد النظام من خط التغذية، بل من طلب المستهلكين للبرودة والحرارة.

رُكبت شبكة جيل خامس «شبكة طاقة متوازنة، بي إي إن» في عام 2016 في مبنيين كبيرين في جامعة الضفة الجنوبية للندن (لندن ساوث بانك) كمشروع بحث وتطوير.

صور أخرى

اقرأ أيضا
 شبكة كهربائية
 عزل حراري
 عازل حرارة
 الاستهلاك المنزلي للطاقة
 شبكة توزيع الكهرباء

مراجع

أنظمة التدفئة السكنية
اختراعات أمريكية
تدفئة وتكييف
حفظ الطاقة
طاقة

تدفئة مناطقية


Aloísio Sebastião Boeing  ou simplesmente Padre Aloísio, (Vargem do Cedro, 24 de dezembro de 1913 – Jaraguá do Sul, 17 de abril de 2006) foi um sacerdote católico dehoniano, conhecido sobretudo por sua atuação na Diocese de Joinville.

O processo de beatificação de Aloísio foi aberto oficialmente em 2013, tendo tido o encerramento de sua fase diocesana no ano de 2015. Em 23 de fevereiro de 2023, o Papa Francisco reconheceu suas virtudes heróicas, concedendo-lhe assim o título de "Venerável".

Biografia

Anos iniciais
O padre Aloísio nasceu no dia 24 de dezembro de 1913 (quarta-feira), em Vargem do Cedro (Santa Catarina), naquele tempo município de Imaruí, hoje pertencente a São Martinho.

Primogênito de uma família católica alemã, foi batizado no dia 26 de dezembro do mesmo ano e crismado no dia 22 de janeiro de 1914, na Paróquia São Sebastião, Vargem do Cedro. Os seus pais João Boeing e Josephina Effting Boeing, eram de missa e terço diários. Foi nesse ambiente que Aloísio desenvolveu a sua vida e personalidade na infância: num lar de pais católicos praticantes.

Com doze anos, aos 11 de fevereiro de 1925, incentivado pelo pároco, ele saiu de sua terra natal, com mais outros três colegas, rumo ao sacerdócio.

Formação
As etapas de sua formação deram-se basicamente em Brusque, SC e Taubaté (São Paulo). A primeira profissão religiosa aconteceu em Brusque, no dia 16 de janeiro de 1934. Os estudos de Teologia foram feitos em Taubaté, nos anos de 1938 até 1941.

Foi ordenado sacerdote no dia 01 de dezembro de 1940 (domingo).

Sacerdócio
Como consagrado e sacerdote, dedicou a grande parte de sua vida à formação, especialmente em Jaraguá do Sul.

Foi mestre de noviços durante 24 anos. Tornou-se um formador com fama de firme, devoto e zeloso. Tinha grande devoção à Virgem Maria. Por sua iniciativa, esse Noviciado recebeu o nome de Nossa Senhora de Fátima. Era estimado, distinguindo-se pela sua amabilidade e paternal acolhida dos alunos que o procuravam para orientação espiritual.

Pastoral
O padre Aloísio sempre atuou no campo da pastoral. Desde o início de sua vida sacerdotal, passou também a ser procurado pelo povo, para aconselhamentos espirituais, até o fim de sua vida. Essa foi a habilidade que desenvolveu ao longo de sua vida.

Frequentemente, até de madrugada, era procurado em sua casa ou por telefone, para orientação espiritual, aconselhamento familiar e bênção da saúde. Nunca deixou de atender. No fim de sua vida, muitas vezes, doente, de cama, atendia, deitado, aos casos mais urgentes. Sentia compaixão do povo, especialmente dos doentes, idosos e pobres. Tinha um gosto especial pelo colóquio de coisas espirituais e falava horas inteiras, sem se cansar.

Em 1974, fundou a Fraternidade Mariana do Coração de Jesus, em Jaraguá do Sul, movido pelo desejo de ver um grupo de moças unidas, vivendo catolicamente. Deste então, deu a vida para a Fraternidade, acompanhando-a com sua presença e orientação.

Em 1984, o padre foi para o bairro Nereu Ramos, na cidade de Jaraguá do Sul. Ali viveu até o final de sua vida como vigário da capela do Rosário e diretor do Centro Shalom, atendendo aos que o procuravam para uma orientação, auxílio e bênção. Então, dedicou-se mais à Fraternidade Mariana do Coração de Jesus e às pessoas consagradas, que buscavam nele inspiração de vida. A Fraternidade cresceu e continua funcionando.

Fora de Santa Catarina, foi vigário em Varginha (estado de Minas Gerais).

Morte
Padre Aloísio morreu no dia 17 de abril de 2006 (segunda-feira).

Sentindo próxima sua partida e sentindo deixar a todos que amava, disse: «Vocês me encontrarão na Eucaristia.»Foi sepultado no jardim, ao lado da Igreja Nossa Senhora do Rosário, no Bairro Nereu Ramos, em Jaraguá do Sul. É um local de orações e pedidos de graças.

Memória
Pessoas testemunham já terem alcançado graças por sua intercessão.

Todo dia 17, de cada mês, lembrando o dia do seu falecimento, é celebrada a missa da Misericórdia, às 15h.«Perdemos um padre muito querido, mas ganhamos um santo, no céu!» Pe. Osnildo C. Klann, SCJ

Beatificação
O processo de beatificação foi aberto em 2013 pelo então bispo diocesano, Dom Irineu Roque Scherer. A fase diocesana foi encerrada em 2015.

Documentário biográfico
Em 1ª de dezembro de 2020, data do aniversário de oitenta anos da ordenação presbiteral do padre Aloísio, os responsáveis pelo seu processo de reconhecimento de santidade lançaram um documentário gratuito, com duração de 0:53:40, A Santidade Cotidiana. Foi disponibilizado via YouTube.

Referências

Ligações externas
 Página oficial

Veneráveis do Brasil
Mortos em 2006
Nascidos em 1913
Padres de Santa Catarina
Jaraguá do Sul
Brasileiros de ascendência alemã

Aloísio Sebastião Boeing


Grisén es una estación de ferrocarril situada en el municipio español de Grisén en la provincia de Zaragoza, comunidad autónoma de Aragón. Cuenta con servicios de Media Distancia. Cumple también funciones logísticas.

Situación ferroviaria
Las instalaciones ferroviarias se encuentran situadas en el punto kilométrico 314,6 de la línea férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona, a 246 metros de altitud, entre las estaciones de Plasencia de Jalón y de Casetas. El tramo es de doble vía y está electrificado.

De la estación parte un ramal ferroviario hacia el norte que enlaza con la estación de Cabañas de Ebro, así como un ramal hacia el sureste que presta servicio a la industria automovilística de Figueruelas.

Historia
La estación fue inaugurada el 25 de mayo de 1863 con la apertura del tramo Medinaceli - Zaragoza de la línea férrea Madrid-Zaragoza por parte de la Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante o MZA. En 1941, la nacionalización del ferrocarril en España supuso la integración de la compañía en la recién creada RENFE.

El 10 de febrero de 1965, sobre las 6:20 de la mañana, un tren correo procedente de Madrid, con destino a Barcelona, a unos 1900 m de haber pasado la estación, ocasionó el Accidente ferroviario de Grisén.

Entre al menos 1977 y hasta el 31 de diciembre de 1983, en que fueron sustituidos por autobuses, existió un servicio desde Zaragoza-El Portillo prestado por un Ferrobús que, vía Calatayud, Daroca y Caminreal, enlazaba con Teruel. Este servicio tenía una duración total de 4 horas y 56 minutos.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El 3 de diciembre de 2020 Adif licitó el proyecto de obra que supondrá mejoras de en envergadura en la estación, especialmente en lo relativo a seguridad y tránsito de trenes. Consisten fundamentalmente  en la supresión de pasos subterráneos para peatones, ampliación de andenes hasta 750 metros para acoger trenes de mercancías y reconfigurar vías para que los trenes Alvia que circulan entre Madrid y Pamplona sin parada no circulen por vía derivada en la estación en el by-pass.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe presta servicios de Media Distanciagracias a sus trenes Regionales en los trayectos indicados, realizando tres servicios diarios por sentido en total, salvo sábados que se reducen a dos por sentido, de la forma que se detalla a continuación.

El servicio regional con destino/origen Madrid-Chamartín se presta una vez al día por sentido con trenes automotores eléctricos R-470 de Renfe. El servicio Zaragoza-Arcos de Jalón se presta una vez al día por sentido con antiguos Intercity reconvertidos a regionales, los trenes de la serie 448 de Renfe. Mismos trenes y frecuencia para el tren Zaragoza-Calatayud, con la salvedad de que este último no circula los sábados. Los viernes, en lugar de rendir viaje en Calatayud, continúa a Ariza. Los domingos procede de Ariza.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Grisén
Grisén
Grisén
Grisén
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril de Aragón inauguradas en el siglo XIX

Estación de Grisén


Arena Centar je najveći trgovački centar u Zagrebu koji se prostire na 175 000 četvornih metara bruto razvijene površine s ukupnom površinom za iznajmljivanje od oko 60 000 kvadratnih metara. Gradnja je započela 21. rujna 2009. godine nakon odobrenja kredita u iznosu od 150 milijuna eura, a otvoren je 5. studenoga 2010. godine. Vrijednost radova iznosila je 244 milijuna eura, a glavni izvođač radova bila je tvrtka MI grupa koja je angažirala 2500 radnika za ovaj poduhvat. Godine 2016. New Europe Property Investments (NEPI) kupuje Arenu od dotadašnjega vlasnika Heitman-a za 237,5 milijuna eura.

Osnovne informacije
 Godišnji broj posjetitelja: 10 milijuna
 Zona obuhvata: 1,3 milijuna osoba
 GLA: 67,260 m2
 Broj maloprodajnih jedinica: 210
 Restorani: 10 restorana + 7 caffe barova
 Food Court – broj sjedećih mjesta: 350
 Parkirna mjesta: 3000

Prometna povezanost
 Automobilom: Jadranskom avenijom iz svih smjerova
 Tramvajem (ZET): Linije 7 i 14 do rotora Remetinec
 Autobusom (ZET): 222, 234, 110, 111, 132, 159, 160, 161, 162, 163, 164, 168, 169, 315 do postaje Arena Zagreb

Izvori
 Službena stranica
 Početak radova
 Prodaja Arene Centra 2016. godine
 Financijski podatci

Trgovački centri u Hrvatskoj
Građevine u Zagrebu

Arena Centar


الفروسية رياضة من الرياضات العالمية تمارس في وجود خيول ومن أهم أنواعها سباق التحمل وسباق الحواجز، وتعد واحدة من أقدم الرياضات التي عرفها الإنسان بسائر المعمورة.

تاريخ ركوب الخيول

هناك جدل في الأوساط العلمية حول التاريخ الدقيق الذي روضت فيهِ الخيول ومتى ركبها الإنسان لأول مرة، إن أفضل تقدير هو أن الخيول رُكبت لأول مرة حوالي 3500 قبل الميلاد. تشير الأدلة غير المباشرة إلى أن الخيول تم ركوبها لفترات طويلة أولا قبل أن تتم قيادتها (أي ربطها باللجام وتوجيهها)، حيث عثر العلماء على بعض الأدلة الأخرى تعود لسنة 3000 قبل الميلاد بالقرب من نهر دنيبر ونهر الدون، تظهر أن السكان المحليين كانوا يستخدمون اللجام لقيادة الخيول، وقد كشفت التنقيبات الأثرية عن هيكل عظمي لفحل ظهرت على أسنانه آثار استخدام اللجام.

قدم اكتشاف مدافن العربات (وهي قبور تدفن فيها الأحصنة بعد موتها مع العربات) والتي يعود تاريخها إلى سنة 2500 قبل الميلاد دليلا لا يدع مجالا للشك على أن الخيول استخدمت كحيونات للعمل. وفي العصور القديمة، أستخدمت الخيول في الحروب بجعلها تقوم بجر العربات (أو العجلات الحربية) التي تحمل الجنود المسلحين بأسلحة خفيفة أو ثقيلة.

لعبت الخيول دورًا مهمًا عبر تاريخ البشرية في جميع أنحاء العالم، سواء في الحروب أو في المساعي السلمية مثل النقل والتجارة والزراعة. عاشت الخيول في أمريكا الشمالية، لكنها انقرضت في نهاية العصر الجليدي. أعاد المستكشفون الأوروبيون الخيول إلى أمريكا الشمالية، بدءًا من الرحلة الثانية لكولومبوس في عام 1493. وفي عام 1900 دخلت الفروسية في الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1900 كرياضة أولمبية.

نظرة عامة على أنشطة الفروسية

يتم تدريب الخيول وركوبها لأغراض عملية، مثل عمل الشرطي أو للسيطرة على حيوانات القطيع في مزرعة. يتم استخدامها أيضًا في الرياضات التنافسية بما في ذلك الترويض، وركوب التحمل، والفعاليات، وكبح جماح، وقفز الحواجز، وربط الخيام، والقفز، والبولو، وسباق الخيل، والقيادة، ومسابقات رعاة البقر.
يتم تجميع بعض أشكال المنافسة الشائعة معًا في عروض الخيول حيث تؤدي الخيول أداءً في مجموعة متنوعة من التخصصات. تُستخدم الخيول (وغيرها من الخيول مثل البغال) للركوب الترفيهي غير التنافسي مثل صيد الثعالب أو ركوب الممر أو القرصنة.

هناك وصول عام إلى مسارات الخيول في كل جزء من العالم تقريبًا؛ توفر العديد من المتنزهات والمزارع والإسطبلات العامة ركوبًا موجهًا ومستقلًا. تُستخدم الخيول أيضًا للأغراض العلاجية سواء في منافسات الفروسية المخصصة أو في الركوب غير التنافسي لتحسين صحة الإنسان والنمو العاطفي. يتم قيادة الخيول أيضًا في سباقات الخيول، وفي عروض الخيول، وفي أنواع أخرى من المعارض مثل إعادة تمثيل التاريخ أو الاحتفال، وغالبًا ما يتم سحب العربات.
في بعض أنحاء العالم، لا يزال يتم استخدامه لأغراض عملية مثل الزراعة. يستمر استخدام الخيول في الخدمة العامة وفي الاحتفالات التقليدية (المسيرات والجنازات) ودوريات الشرطة والمتطوعين في عمليات البحث والإنقاذ. تتيح قاعات الركوب تدريب الخيل والفارس في جميع الظروف الجوية بالإضافة إلى ركوب المنافسة الداخلية.

سباق الخيل
يبدو أن البشر عبروا منذ فترة طويلة عن رغبتهم في معرفة الحصان أو الخيول الأسرع، ولسباق الخيل جذور قديمة. تتمتع الخيول الأصيلة بسمعة بارزة باعتبارها سلالة سباقات، ولكن السلالات الأخرى تتسابق أيضًا.

أنواع سباق الخيل

سباق قفز الحواجز
سباق الخيل الأصيل هو الشكل الأكثر شعبية في جميع أنحاء العالم. في المملكة المتحدة، تُعرف باسم سباقات مسطحة ويديرها نادي الجوكي في المملكة المتحدة. في الولايات المتحدة، يحكم نادي الجوكي سباق الخيل. يتم أيضًا تسابق السلالات الخفيفة الأخرى في جميع أنحاء العالم. تتضمن لعبة «ستيبل تَشيسنغ» التسابق على مضمار تقفز فيه الخيول أيضًا فوق العقبات. هو الأكثر شيوعًا في المملكة المتحدة، حيث يطلق عليه أيضًا سباقات National Hunt.

سباق الترويض

تتسابق كل من السلالات الخفيفة والثقيلة وكذلك المهور في الترويض بدراجة مبتذلة أو سباق. تهيمن خيول ستاندرد بريد على الرياضة في كل من أنواع الهرولة والسرعة. تنظم جمعية الخبب بالولايات المتحدة سباقات الخيول في الولايات المتحدة. تم العثور على سباق الترويض أيضًا في جميع أنحاء أوروبا ونيوزيلندا وأستراليا.

سباق التحمل
ركوب التحمل، تكون على مسافة محددة ومقاسة للخيول. عادة ما تكون سباقات المستوى الأعلى من 50 إلى 100 ميل (80 إلى 161 كم)، فوق التضاريس الجبلية أو التضاريس الطبيعية الأخرى، مع محطات توقف مجدولة لأخذ العلامات الحيوية للخيول، والتحقق من سلامتها والتحقق من أن الحصان لائق للمتابعة. الفائز هو أول حصان ينتهي ويؤكد الطبيب البيطري أنه مناسب للمتابعة.

تتوفر للوافدين الجدد جولات لمسافات محدودة تتراوح من 25 إلى 20 ميلاً (40-32 كم). تشمل المتغيرات الركوب والترابط وأشكال مختلفة من الركوب الطويل.

الإسلام

للفرس أهمية كبيرة في الإسلام إذ أقسم الله بها في كتابه العزيز بقوله: {وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا}، كما امتدحها الرسول الكريم في مجموعة من الأحاديث الصحيحة وحث عليها. وقد كانت تعقد مسابقات للفروسية في بداية الإسلام، وذلك نظرا للأهمية والمكانية التي كان يشكلها الخيل ودوره الكبير في الفتوحات الاسلامية.

انظر أيضاً
 الاتحاد الدولي للفروسية
 معرض الفرس للجديدة

مراجع

ألعاب رياضية فردية
خيليات
رياضات الألعاب الأولمبية الصيفية
رياضات فروسية
قفز الحواجز

فروسية


El Partido Popular de Extremadura (también conocido como PP de Extremadura) es la delegación extremeña del Partido Popular. Fue fundado por Adolfo Díaz-Ambrona Bardají. Su presidenta es María Guardiola y su sede central está en la calle Adriano, 14, en Mérida. En la actualidad gobiernan en coalición con VOX la Junta de Extremadura, siendo María Guardiola la primera mujer que accede a la presidencia.

Historia
El Partido Popular procede de la refundación en un partido único de la coalición de partidos Alianza Popular en 1989.

Estructura Orgánica
 Presidencia: María Guardiola Martín
 Secretaría General: Abel Bautista Morán
 Vicesecretaría General:
 Secretaría Ejecutiva de Coordinación:
 Vicesecretaría General de Organización y Electoral:
 Secretaría Ejecutiva Electoral:
 Secretaría Ejecutiva de Organización:
 Secretaría Ejecutiva de Comunicación Interna:
 Secretaría Ejecutiva de Atención al Afiliado:
 Vicesecretaría General de Comunicación y Portavoz Regional:
 Secretaría Ejecutiva de Innovación Tecnológica:
 Secretaría Ejecutiva de Internet:
 Vicesecretaría General de Política Municipal:
 Secretaría Ejecutiva de Política Municipal:
 Secretaría Ejecutiva de Mancomunidades:
 Secretaría Ejecutiva de Desarrollo Rural:
 Secretaría Ejecutiva de Alcaldes:
 Vicesecretaría General de Estudios y Programas:
 Secretaría Ejecutiva de Estudios y Programas:
 Secretaría Ejecutiva de Universidad:
 Secretaría Ejecutiva de Cultura:
 Vicesecretaría General de Formación:
 Secretaría Ejecutiva de Formación:
 Vicesecretaría General de Relaciones con Organizaciones Sociales:
 Secretaría Ejecutiva de Emigración:

 Secretaría Ejecutiva de Turismo:
 Secretaría Ejecutiva de Economía:
 Secretaría Ejecutiva de Empleo:
 Secretaría Ejecutiva de Agricultura:
 Secretaría Ejecutiva de Inmigración:
 Secretaría Ejecutiva de Deportes:
 Secretaría Ejecutiva de Discapacitados:
 Vicesecretaría General de Políticas de Igualdad:

 Secretaría Ejecutiva de Movimientos Sociales:
 Secretaría Ejecutiva de Igualdad:
 Vicesecretaría General de Política Social:

 Secretaría Ejecutiva de Educación:

Resultados electorales

Resultados regionales

Resultados en las elecciones generales

Enlaces externos
 PP de Extremadura

Extremadura
Partidos políticos de Extremadura

Partido Popular de Extremadura


Karakise, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1521 ve 1919 yılı kayıtlarında Karakilise olarak geçmektedir. Osmanlı Devleti Çankırı Sancağı tahrir defterinde 1521 yılında toplam nüfusu 61 hane iken 1579 yılında ise 117 hane ve Osmanlı Devleti'nin tımar ve vakıf köylerinden birisi olup 1579 yılı geliri 5500 akçe olduğu bilgileri yer almaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 115 km, Kargı ilçe merkezine 1 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Karakise, Kargı