Ljudevit Teofil Emerik Ožegović (Varaždin, 28. veljače 1841. – Zagreb, 28. listopada 1913.), barun, hrvatski političar iz plemićke obitelji Ožegović Barlabaševački.

Životopis

Sin je baruna Metela Ožegovića i grofice Ivane Sermage. Predak mu je senjski biskup Mirko Ožegović. Njegov otac Metel Ožegović bio je istaknuti političar i preporoditelj, utemeljio je narodnu čitaonicu u Varaždinu, koja po njemu danas nosi ime. Između 1855. i 1858. Ljudevit je pohađao Theresianum u Beču. Prema riječima kćeri Lucije Ludovike Ožegović, završio je studij prava i filozofije u Beču. Prvi put se oženio za groficu Olgu Erdödy s kojom je imao četvero djece, tri sina i kćer. Rođakinja njegove supruge Olge bila je operna pjevačica Sidonija Erdődy Rubido, prva hrvatska operna primadona.

Kod parka Zrinjevca u Zagrebu nalazi se palača Ožegović nazvana po njemu, koju je dao izgraditi 1874.-'75. godine prema projektu Ivana Plochbergera. Drugi put se oženio 1895. godina za 32 godine mlađu Ivku Ožegović. Prvo su živjeli u Budimpešti pa su se preselili na obiteljsko imanje u Guščerovec kod Križevaca i živjeli u dvorcu. Temelj Ožegovićeva gospodarstva bila su dobra Guščerovec i Veliki Kalnik, koja su bila miraz njegove majke. Bio je veleposjednik i bavio se uspješno vinogradarstvom, stočarstvom, ratarstvom i šumarstvom.

Godine 1903. nakon parcelizacije vlastelinstva i dvorca Općini i seljacima, obitelj Ožegović seli u Zagreb i stanuje u stanu od sedam soba. Njegova obitelj se nije slagala s njegovim drugim brakom sa Židovkom Ivkom pa ga se cijela obitelj odrekla. U braku su dobili kći Luciju Ludoviku Ožegović, koja je kasnije postala poznata operna pjevačica u Ljubljani, Mariboru i Zagrebu. Supruga Ivka Ožegović istakla se humanitarnim i kulturnim radom.

Politička aktivnost

Zbog zasluga u političkom i gospodarskom životu, Ožegović je 1885. godine postao carski i kraljevski komornik. Tom prilikom upriličena je velika svečanost pokraj dvorca Bela kod Ivanca u kojoj je Ljudevit Ožegović prisegnuo na komorničku čast i to upravo pred svojim ocem Metelom. Dvorac Bela bio je vlasništvo njegova oca Metela, a oboje su sahranjeni u kapelici kraj toga dvorca. Bio je članom saborskog izaslanstva u Peštu povodom vjenčanja prijestolonasljednika Rudolfa i belgijske princeze Stephanie. Kao član Hrvatskog sabora, Ljudevit Ožegović je tri puta bio biran u Donji dom Ugarskog parlamenta, 1875., 1878. i 1881. godine, čime je nastavio obiteljsku tradiciju djeda Stjepana Ožegovića i oca Metela Ožegovića koji su također u nekoliko navrata bili hrvatski predstavnici u ugarskom parlamentu.

Slikarstvo

Malo je podataka o umjetničkom radu Ljudevita baruna Ožegovića. Kulturni period u kojemu je Ljudevit Ožegović stasao bio je obilježen jačanjem građanstva, buđenjem nacionalne svijesti te veličanjem heroja iz nacionalne povijesti. Prizori bitaka ili junačkih podviga bili su izdignuti nad ostale grane slikarstva, a ishodišna mjesta bile su akademije u Beču i Münchenu.

Izvori

Životopisi, Varaždin
Životopisi, Križevci
Hrvatski političari do 1918.
Hrvatski slikari
Hrvatsko plemstvo
Ožegovići

Ljudevit Ožegović


فؤاد عالي الهمة (6 ديسمبر 1962، بن جرير) سياسي مغربي، مؤسس حزب الأصالة والمعاصرة وأمينه العام إلى غاية 22 فبراير 2009، الحزب الذي أحرز فوزاً كاسحاً في الانتخابات الجماعية المغربية 2009. هو مستشار بالديوان الملكي، ويعد الهمة من الشخصيات السياسية المغربية المقربة إلى الملك محمد السادس.

حياته
علاقته المتميزة والتي كانت تربطه بالملك محمد السادس وهو ولي العهد آنذاك، وهما تلميذان بالمعهد المولوي، قد ساعدت فؤاد عالي الهمة على التدرج السريع في أسلاك المهمات الحساسة، كما كان لهذه العلاقة دور جوهري ليصبح عالي الهمة أقرب المساهمين في صنع القرار.

مسيرته السياسية
بين 1992 إلى 1997 انتخب رئيسأ للمجلس البلدي لـمدينة بن جرير، ومستشار على الرحامنة، إقليم قلعة السراغنة من 1995 إلى 1997. وتم تعيينه في 9 نونبر 1999 كوزير منتدب لذى وزير الداخلية، وفي 7 أغسطس 2007 عزله الملك من مهامه، ليقود الحملة الانتخابية، التي فاز بها في شتنبر 2007 وأصبح مستشاراً على الرحامنة. وفي 7 ديسمبر 2011، عينه الملك مستشارا له وسط انتقادات شديدة ومعارضة، وفي نفس اليوم أعلن عن تقديم استقالته من صفوف حزب «البّام» بداعي «ضرورة الاستقلاليّة والتجرّد» جرّاء المنصب الجديد.

قضية العفو الملكي

في أغسطس 2013 ذكرت جريدة إلباييس الإسبانية تفاصيل كيفية حصول مغتصب الأطفال المغاربة على العفو الملكي. تبدأ الرواية بأن الملك الإسباني خوان كارلوس طلب من رئيس الحكومة عبد الإله بنكيران، إمكانية تسريع نقل سجين إسباني بطنجة مُدان في قضية مخدرات إلى سجون إسبانية لظروف صحية، ورد بنكيران على الطلب بالإيجاب، معلنا بأن سائق الشاحنة سيكون في الغد بإسبانيا، ونال الخبر حيزا مهما في الصحافة الإسبانية التي اعتبرته تصرفا إيجابيا من بنكيران. وحسب إلباييس فإن فؤاد عالي الهمة، اتصل بعد يومين بسفير إسبانيا ألبرتو نافارو ليبلغه «استياءَه من طلب الملك الإسباني، النظر في حالة غارسيا من رئيس الحكومة بنكيران بدل الاتصال بالملك محمد السادس مباشرة».

استياء الهمة قوبل بجواب السفير أن إدارة السجون تابعة لرئاسة الحكومة، لكن الهمة أبلغه أن مثل هذه القضايا تحل من طرف الملك محمد السادس. فانتبه سفير إسبانيا إلى عرض الهمة فطلب من القنصليات إعداد قائمتين تضم الأولى ثلاثين سجينا والثانية 18 سجينا قصد نيل العفو، فقام شخص في القصر الملكي بجمع اللائحتين لتصبح لائحة مكونة من 48 شخصا، الأمر الذي أثار استغراب السفير الإسباني من سخاء العفو المغربي الذي طال مغتصب أطفال وبارون مخدرات.

انظر أيضا
 مصطفى الباكوري
 حكيم بنشماس
 إلياس العماري
 حزب الأصالة والمعاصرة

مراجع

سياسيون من مراكش
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بن جرير
أشخاص من مراكش
أصحاب أعمال مغاربة
أعضاء مجلس الوزراء الملكي لمحمد السادس بن الحسن
خريجو المدرسة المولوية
خريجو جامعة محمد الخامس
رجال مخابرات مغاربة
سياسيو حزب الأصالة والمعاصرة
مستشارو محمد السادس بن الحسن
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962
مواليد في مراكش
موظفو خدمة مدنية مغاربة
وزراء حكومة المغرب

فؤاد عالي الهمة


Gevşek bağ doku, embriyo gelişmesine devam ederken, diğer dokular oluştuktan sonra kalan mezenşimden meydana gelir. Diğer dokuların aralarını dolduran, deriyi organlara bağlayan, kas aralarındaki boşlukları dolduran, epiteli içerdiği kan damarlarıyla besleyen ve solunum ve sindirim sistemindeki muköz zarları oluşturan dokudur. Seröz zarların yapısında bulunur. Yapısında en çok fibroblast hücreleri bulunmakla beraber, mezenşimden farklılaşan ya da kandan geçen makrofajlar, mast hücreleri, yağ hücreleri ve plazma hücreleri de yapısında yer alır. Süngerimsi bir yapıda olan dokuda içlerinde az miktarda zemin maddesi bulunan boşluklar vardır. Bu boşluklara areola, boşluklu dokuya ise, areolar doku denir. Areolar doku, gevşek bağ dokusu ile aynı anlamda kullanılabilmektedir. Kollajen, elastik fibriller daha yoğun olmakla beraber, retiküler fibriller de zemin maddesinde bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız

 Bağ doku
 Embriyonik bağ dokusu
 Mezenşimal bağ doku
 Muköz bağ doku

 Erişkin bağ dokusu
 Genel bağ doku
 Gevşek bağ dokusu
 Sıkı bağ dokusu
 Düzenli sıkı bağ dokusu
 Düzensiz sıkı bağ dokusu
 Özel bağ doku
 Elastik bağ doku
 Retiküler bağ doku
 Pigment doku
 Yağ doku

Bağ doku

Gevşek bağ dokusu


Kalayık, (Abhazca, Latin alfabesi ile: Afdzucaa) Sakarya ilinin Hendek ilçesine bağlı, yerleşimcilerinin büyük çoğunluğu Abhaz göçmeni halktan oluşan mahalledir.

Tarihçe
1864 kafkas sürgünü sonrasında sürgün edilen Abhazlar'ın kurmuş olduğu yerleşim alanıdır.
Yakın tarihte büyükşehir yasası ile Köy statüsü Mahalle statüsüne dönüştürülmüştür.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 38 km, Hendek ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNet

Hendek'in mahalleleri

Kalayık, Hendek


This is a list of people with Wikipedia articles who died in motorcycle crashes.

Road crashes
The following people with biographies in Wikipedia died in road crashes involving motorcycles:

Others said to have died in motorcycle crashes:
Bruno Agostinelli, Kevin Ash, Éric Babin, Harry Bamford, Bill Beckwith, Cedric Benson, Stefano Bianco, Calvin Blignault, Douglas Blubaugh, Cris Bolado, Thomas Bourgin, Jake Brockman, Jefri Al Buchori, Cosimo Caliandro, Leopoldo Cantancio, Tim Choate, Adam Comrie, Ryan Dallas Cook, Tom Cooper, Diogo Correa de Oliveira, Joey Dunlop, Andrea de Cesaris, Brian Drebber, William Dunlop, Colin Edwards, Arthur Fox, Pete de Freitas, Juan Garriga, Vladimir Gerasimov, Ray Gibb, Johnathan Goddard, Dovid Grossman, Nagare Hagiwara, Joi Harris, Jayson Hinder, Andriy Husin, Jay Ilagan, Michael Jackson, Anton Jeyanathan, Ismail Juma, Anatoly Khrapaty, Cornelis H. A. Koster, Davey Lambert, Lee Eon, Steve Lee, Bo Lozoff, David Macpherson, 2nd Baron Strathcarron, Germaine Mason, Howard Mudd, Oh Se-jong, Frank Pastore, David Patten, Sebastijan Pečjak, Odirlei Pessoni, Peter Pettalia, Jory Prum, Darryl Read, Ron Rector, Ed Ross, Ric Segreto, Paul Smart, Sophan Sophiaan, Thalles, Trần Phước Thọ, Mary Thom, Braian Toledo, Ranking Trevor, Thanasis Tribonias, Hans Olav Tungesvik, Davy Tweed, Giora Tzahor, Krisztián Veréb, Emili Vicente, Sanchari Vijay

Stunt crashes

Testing crashes
1896 Sylvester H. Roper Cambridge, Massachusetts. Crash preceded by or followed by heart failure.
2007 Noriyasu Numata (JPN) Okayama International Circuit
2013 Kevin Ash, journalist, killed in South Africa while testing new BMW R1200GS

See also
 Motorcycle safety
List of motorcycle deaths in U.S. by year
List of Billown Course fatal crashes
List of Daytona International Speedway fatalities
:Category:Lists of motorsport fatalities

References

Motorcycling
 Deaths
Deaths
Motorcycling

List of deaths by motorcycle crash


HMAS Tamworth (J181/B250/A124), named for the city of Tamworth, New South Wales, was one of 60 s constructed during World War II and one of 20 built on Admiralty order but manned by personnel of and later commissioned into the Royal Australian Navy (RAN). Tamworth later saw service in the Royal Netherlands Navy (RNLN) and in the Indonesian Navy (TNI-AL).

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled Bar-class boom defence vessel saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4 inch Mk XIX gun, equipped with asdic, and able to fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 ordered by the RAN, 20 (including Tamworth) ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

Tamworth was laid down by Walkers Limited at Maryborough, Queensland on 25 August 1941. She was launched on 14 March 1942 by Mrs. A. M. Horsburgh, the wife of one of the shipyard's directors, and commissioned on 8 August 1942.

Operational history
From February 1943 until January 1945, Tamworth was assigned to the British Eastern Fleet. Following this, she was deployed with the British Pacific Fleet. Tamworth returned to Australian operational control on 28 September 1945. Tamworth earned two battle honours for her wartime service, "Pacific 1942–45" and "Indian Ocean 1943–44".

After a brief period of service as a training vessel in Australian waters was transferred to the Royal Netherlands Navy on 30 April 1946. In RNLN service, the ship operated under the name HNLMS Tidore, and served until December 1949.

Following this, the ship was transferred to the Indonesian Navy, renamed RI Pati Unus, and served until disposal in 1969.

Citations

References

Books

Journal and news articles

External links

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in Queensland
1942 ships
World War II corvettes of Australia
Bathurst-class corvettes of the Indonesian Navy
Corvettes of the Cold War

HMAS Tamworth (J181)


Michael Dorn  ()  un actor american. Este cel mai cunoscut pentru interpretarea rolului klingonianului Worf în franciza științifico-fantastică Star Trek.

De la prima sa apariție în episodul Star Trek: Generația următoare, "Întâlnire pe stația Farpoint", în 1987 la ultima sa apariție în Star Trek: Nemesis în 2002, Dorn a apărut ca actor principal de mai multe ori ca oricare alt actor din istoria francizei, jucând în cinci filme artistice de lungmetraj și în 272 de episoade de televiziune. El a apărut și ca unchiul lui Worf, colonelul Worf, în filmul din 1991, Star Trek VI: Tărâmul nedescoperit.

Filmografie

Film

Televiziune

Jocuri video

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de actori americani

Nașteri în 1952
Actori americani
Americani în viață

Michael Dorn


Raj zaista postoji (eng. Heaven is for Real: A Little Boy's Astounding Story of His Trip to Heaven and Back), roman američkih autora Todda Burpa i Lynn Vincent.
Knjiga je 2010. bila New York Timesova najprodavanija knjiga kršćanske literature. Knjiga je postigla višemilijunsku nakladu. Pripovijest je o blisko iskustvo sa smrću Burpova trogodišnjeg sina Coltona.
2014. godine snimljen je istoimeni film.

Radnja
Dječak Colton Burpo (sin protestantskog pastora) bio je na granici između života i smrti, no ipak je preživio zahvaljujući hitnom kirurškom zahvatu. Njegova obitelj bila je presretna i zahvalna zbog čudesnog oporavka. Ali, oni nisu očekivali priču koju je Colton počeo spontano otkrivati sljedećih mjeseci – priču toplu i čudesnu koja potanko opisuje put njihova sinčića do raja i natrag. Colton je s nepune četiri godine rekao roditeljima kako je tijekom operacije napustio tijelo – a tu je tvrdnju potkrijepio točno opisujući što su njegovi roditelji radili u drugom dijelu bolnice dok je on ležao na operacijskom stolu. Govorio je o svojemu posjetu raju te prepričavao priče koje su mu ispripovijedali ljudi koje je ondje sreo, ali ih za života nije upoznao, otkrivajući događaje koji su se dogodili i prije njegova rođenja. Svoje je roditelje zapanjio i opisima te malo poznatim pojedinostima o raju, koje su se u potpunosti podudarale s Biblijom, iako još nije znao čitati. Dječje nevino i otvoreno Colton govori o susretu s odavno preminulim članovima obitelji. Opisuje Isusa, anđele te kako je Bog "jako, jako velik" i koliko nas voli. Coltonova priča, koju njegov otac pripovijeda dječakovim jednostavnim riječima, nudi uvid u svijet koji nas čeka i u kojemu, kao što Colton kaže: "Nitko nije star i nitko ne nosi naočale."

Izvori

Kršćanska književnost

Raj zaista postoji


An Orchis pauciflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michele Tenore. An Orchis pauciflora in nahilalakip ha genus nga Orchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Orchis

Orchis pauciflora


Yapay retina, Amerikalı bilim insanları tarafından görme engelliler için geliştirilen protez bir biyonik gözdür. İnsanlarda özellikle yaşlılıkta ortaya çıkan "sarı benek" hastalığı yüzünden kaybedilen görme yetisi yapay retina ile tekrar kazandırılıyor. Yapay retinanın ilk modeli olan 16 piksellik görme imkânı sağlayan biyonik göz, 2002'den beri 6 görme engelli hastada denenerek ve başarıyla uygulandı.

Güney California Üniversitesi'nden Prof. Mark Humayun, bu teknolojinin "sarı nokta" hastalığı (Retinit pigmentosa) nedeniyle görme yetisini kaybedenlere yardımcı olacağını kaydetti. 16 elektrotlu yapay retinanın ilk modelini 2002'den beri 6 hastada denediklerini ifade eden Prof. Humayun, "Protez beklenenden daha iyi sonuç verdi. Yıllardır kör olan kişiler, artık bardak, tabak ve bıçak gibi nesneleri ayırt edebiliyor" diye konuştu.

Çalışma Biçimi

Yapay retina olarak da adlandırılan protezin hastalık ya da yaralanmalar sonucu kaybedilmiş görme fonksiyonlarını düzeltmek için, beyin ile sinir sistemi arasında bağlantı kurma işlevini yapmaktadır. Yapay retina, beyinde ışığı algılama ve işleme görevi üstlenen ışığa duyarlı alıcı sinir hücrelerinin yerini almak amacıyla tasarımlanmaktadır.

Prof. Humayun ve arkadaşlarının yaptığı yeni modelde ise elektrot sayısı 60'a çıkarıldı, büyüklüğü de ilkinin dörtte birine indirilerek, 3 milimetreye kadar düşürüldü. Proteze bilgileri ileten bir çift cama monte edilen küçük bir kameradan oluşan yeni model protez, göz bebeğinin dışına yerleştiriliyor ve göz bebeğinin arkasındaki retinaya bir kablo ile bağlanıyor. Hastalar bellerine bağlanan vericiyle de protezi yönlendiriyor.

Prof. Humayun, görüntülerin beyne ulaşması için yeni rota yaratma çalışmalarıyla tasarlanan yapay retinanın klinik çalışmaların başarıyla tamamlanmasından sonra, 2 yıl içinde piyasaya sunulabileceğini söyledi.

Yaşlılarda çok sık rastlanan sarı nokta hastalığına yakalananların sayısının 30 milyon kadar olduğu tahmin ediliyor.

ABR'de geliştirilen yeni biyonik göz, milyonlarca hastaya kısmi görme olanağı sağlayabilecek.

Göz
Körlük
Protezler

Yapay retina


Claim may refer to:

 Claim (legal)
 Claim of Right Act 1689
 Claims-based identity
 Claim (philosophy)
 Land claim
 A main contention, see conclusion of law
 Patent claim
 The assertion of a proposition; see Douglas N. Walton
 A right
 Sequent, in mathematics
 Another term for an advertising slogan
Health claim
 A term in contract bridge
 king of claim (Indonesia)

Entertainment
 The Claim, a 2000 British-Canadian Western romance film
 The Claim (band), a British band

See also
 "Claimed", an episode of the television series The Walking Dead
 Reclaim (disambiguation)

Claim


Kensuke Kagami (født 21. november 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kensuke Kagami


Johanna Spyri, doğum adıyla Johanna Louise Heusser (12 Haziran 1827; Hirzel - 7 Temmuz 1901; Zürih), İsviçreli yazar. Yazdığı Heidi kitabıyla ünlüdür. Yazlarını Chur, Graubünden gibi kırsal kesimlerde geçirmiş daha sonra bu yerleri kitaplarına aktarmıştır.

1852'de Bernhard Spyri adında bir avukatla evlendi. Zürih'te otururken ülkesindeki yaşam hakkında yazmaya başladı. Yazarlığa başlamadan önce bir evhanımııydı.İlk yazdığı kitap Vrony'nin Mezarı Üzerine Bir Not" adını taşır. Aile içi şiddet hakkındaki bu romanı 1880 yılında yazdı. Ertesi sene hem çocuklar hem de büyükler için öyküler yazdı. "Heidi" de bunlardan biriydi. Heidi'', Alpler'de büyükbabasıyla yaşayan öksüz bir kızın romanıdır.  Roman, manzaraları betimlemekteki başarısı ve çocukların duygularını, onların dünyaya nasıl baktığını anlatmaktaki ustalığıyla ünlüdür. Yazar, kitaplarının gelirlerini savaş yaralılarına bağışlamıştır.

1884'te eşini ve tek çocuğu olan Bernhard'ı kaybetmiştir. John  Spyri'nin ünlü romanı Heidi 2007 yılında 125 yaşına girmiş ve bu yılın anısına, İsviçre'de Johanna Spyri'nin resminin bulunduğu demir paralar basılmıştır.

1827 doğumlular
Zürich (kanton) doğumlular
1901 yılında ölenler
19. yüzyıl kadınları
19. yüzyıl İsviçreli yazarları
20. yüzyıl İsviçreli yazarları

Johanna Spyri


Kuzey Kore, (Korece: 조선; Choseon veya 북조선; Pukchoseon) resmî adıyla Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti (KDHC veya Kore DHC) (Korece: 조선민주주의인민공화국; Hança: 朝鮮民主主義人民共和國; Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk), Doğu Asya'da Kore Yarımadası'nda bir devlet. Yüzölçümü 120.540 km²'dir.

Kuzeyinde Rusya ve Çin, güneyinde Kore Cumhuriyeti, doğusunda Japon Denizi ve batısında Sarı Deniz ile çevrilidir. Başkenti Pyongyang'dır. Kore İşçi Partisi tarafından yönetilen devletin resmi ideolojisi Marksist-Leninist ve Juche temellerine dayalı sosyalizmdir.

Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti adıyla 9 Eylül 1948'de kuruldu. 1910-1945 yılları arasında yaşanan Japon işgalinin (Kore Kurtuluş Günü) ve II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından Kore Yarımadası'nın kuzeyi Sovyetler Birliği'nin güneyi ise Amerika Birleşik Devletleri'nin denetimine girdi ve 38. Kuzey Paralelinde ayrılan iki toprak parçasının birleşmesi konusunda anlaşma sağlanamadı. 1948'de Sovyetlerin denetimindeki bölgede sosyalist bir rejim kuruldu. Ancak bu gelişmeler üzerine ABD'nin Güney Kore'ye çıkarma yapması savaş tehlikesi yarattı. 1950 yılında Kuzey Kore'nin işgaliyle Kore Savaşı başladı. Kuzey Kore Sovyetler Birliği ve Çin'den destek alırken, Güney Kore Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık ve diğer bazı NATO devletlerinden silah ve para desteği aldı. 1 milyon 300 bin kişinin ölümüne sebep olan savaş 1953 yılında sona erdi. Kore Ateşkes Anlaşması ile ateşkes sağlandı ve askerden arındırılmış bölge (DMZ) oluşturuldu, ancak resmi bir barış anlaşması imzalanmadı.

1994 yılında Kuzey Kore'nin ilk lideri olan Kim İl-sung'un ölümünden sonra, ülkeyi oğlu Kim Jong-il yönetmeye başladı. 17 Aralık 2011 tarihinde ülkenin 70 yaşındaki lideri Kim Jong-il de öldüğünde Kore İşçi Partisi halka ölen liderin oğlu ve varisi Kim Jong-un etrafında toplanma çağrısı yaptı.

Planlı ekonomik sisteme sahip olan ülkede topraklar kolektif olarak işlenmekte, sanayi işletmeleri ile iç ve dış ticaret de devlet kontrolünde bulunmaktadır.

Tarihçe

Japon işgali (1910-1945)

Japonya'nın 1894-1895 savaşı sonunda Çin'i ve 1905 Rus-Japon Savaşı sonunda da Rusya'yı yenilgiye uğratması, 1910 yılında Kore'yi ele geçirerek sömürgesi haline getirmesini sağladı. Sömürge yönetimi, Korelilere Japonca isimler alma ve Korecenin yasaklanması gibi konularda baskılar yapmaya başlayarak Kore dilini, isimlerini ve ulusal kimliğini de yok etmeye çalışmaktaydı. Bu arada  1919 yılında 1 Mart Eylemleri olarak bilinen geniş çaplı gösteriler gerçekleşti. 2 milyon Korelinin katıldığı eylemde Japon askerleri tarafından binlerce insan öldürüldü. Koreliler bir kez daha II. Dünya Savaşı sıralarında Japonlar tarafından askeri amaçlı çalışmakta kullanılarak yeniden suistimal edilmişlerdi. Savaşın bitiminde ülke 38. Paralelde ikiye bölünmüş, Amerika Birleşik Devletleri güneyi ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği de kuzeyi işgal etmişti. Soğuk Savaşın birleşmeyi önlediği sıralarda güneyde kapitalist bir cumhuriyet ve kuzeyde de komünist bir cumhuriyet yerleşmişti.

Kore'nin bölünmesi (1945-1950)

Kore Yarımadası, 1945'te II. Dünya Savaşı'nın Müttefikler tarafından kazanılmasıyla Kore'de Japonya'nın 35 yıllık yönetiminin 1 Numaralı Genel Karar sonucunda sona ermesinin ardından ikiye bölündü. Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği 38. paralel boyunca bir kontrol bölgesi ile ülkeyi geçici olarak işgal etmeye karar verdiler.

Soğuk Savaş'ın başlangıcı ile Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği arasındaki bağımsız ve birleşik bir Kore'nin kurulması konusundaki görüşmeler başarısızlıkla sonuçlandı. 1948 yılında BM gözetiminde seçimler yalnızca ABD işgali altındaki güneyde yapıldı. Bunun sonucunda güneyde Güney Kore kurulmuş olup bunu kuzeyde Kuzey Kore'nin kurulması izlemiştir. ABD Güney Kore'yi desteklerken Sovyetler Birliği ise Kuzey Kore'yi desteklemiştir ve iki hükûmet tüm Kore Yarımadası üzerinde egemenlik iddia etti.

Kore Savaşı (1950-1953)

Zaten 1948 yılında tüm Kore Yarımadasını kapsayan ülkenin kuruluş ilanından sonra 1950'li yılların başında ABD ve NATO'nun müdahalesiyle ülke kuzeye ve güneye ayrılmıştır. Ardından başarısız bir birleşme ajitasyonundan sonra, 25 Haziran 1950 yılında Kore Savaşının patlak vermesine neden olan sürpriz Güney Kore saldırısını düzenledi. Saldırıyı geri püskürtmeleri için Birleşmiş Milletler; Birleşik Krallık, ABD, Kanada, Avustralya, Filipinler ve Türkiye gibi ülkeler aracılığıyla Güney Kore'ye destek sağladı ve Kuzey Kore'yi Çin Halk Cumhuriyeti sınırına kadar sürükledi. Kuzey Kore'nin destekçisi ise Çinliler idi. Öyle ki, Seul üç yıl içerisinde dört kez el değiştirmek mecburiyetinde bırakıldı. Temmuz 1953'te yaklaşık üç milyon insanın ölümünün ardından savaş sona erdi. Böylelikle dünyanın en sıkı denetlenen sınırı ile Kore ikiye ayrıldı.

Savaş sonrası gelişmeler
Eski gerilla lideri ve SSCB askeri olan Kuzey Kore'nin efsanevi lideri Kim Il Sung, Koreli rakiplerini saf dışı bıraktıktan sonra, katı bir yönetime sahip, askeri ve sıkı bir rejimle korunan Kuzey Kore toplumunu yarattı. Kendine bağımlılığı ile iddiada bulunan Kuzey Kore diğer taraftan Ekonomik ve Askeri yardımlar için SSCB ve Çin Halk Cumhuriyeti'ne bel bağladı. GNP'nin yüzde 25'lik bir oranını Askeri Kuvvetlerine harcayan Kuzey Kore, dünyanın en büyük ordularından biri haline geldi.

1983 yılında, Myanmar'da aralarında dört kabine bakanının da bulunduğu 17 kişilik delegasyonu yerleştirmiş oldukları bombanın patlaması sonucunda öldürdüler. Dört yıl sonra Kore Hava Yollarında patlayan bombanın ve 115 kişinin öldüğü olayın suçlularının da Kuzey Koreliler olduğu bildirildi. 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla ve komünist bloğun çözülmesiyle birlikte, Kuzey Kore en büyük ticaret ve yardım kaynaklarından birini yitirmiş oldu. Buna rağmen komşularını alarma sürükleyen ve kaynaklarını askeri programa yönelik yatırımlar yapmaya devam etti. İzole edilmiş ve hızla küçülen ekonomisi ile Kuzey Kore ekonomik bataklığın içine girdi.

Soğuk Savaş sonrası
1994 yılında Kim Il Sung'un ölümünden sonra hiçbir kuvvet sarf etmeden iktidara oğlu Kim Jong Il geldi. Kuzey Kore'de toplumsal durum hızlı bir biçimde çöküş yaşamakta idi ve buna da toprağın verimsizliği ve kötü hava şartları da eklenince ekin yetersizliği ve dolayısıyla kıtlık meydana geldi. Diğer taraftan askeriyeye yapılan harcamalar ve balistik füzelere harcanan paralar da ülke kaynaklarını tüketmeye devam etti. Ardından, 1994 Ekim ayında Kuzey Kore; ABD'den gelecek olan yakıt ve gıda yardımı karşılığında nükleer programını durdurma kararı aldı

Eski muhalif Kim Dae-Jung 1998 yılında ekonomik reformlar, daha geniş demokrasi ve Kuzey Kore ile gönül alıcı siyaset izleyeceği sözlerinden sonra Güney Kore'nin Başkanı olarak seçildi. İzlediği "Güneş ışığı" politikası, Kuzey Kore'nin Japonya adası Honshu üzerine fırlattığı füze ve Haziran 1999 yılında Kuzey ile Güney Kore savaş gemileri arasındaki çatışmaya rağmen yaşamını sürdürdü. Kuzey Kore lideri Kim Jong İl ile Güney Kore lideri Kim Dae-Jung arasında 2000 yılında düzenlenen zirvede yeni Kore siyaset ilişkilerinin sinyallerini verdi. Ağustos ayında, savaş zamanlarında dağılan yüz binlerce ailelerin birbirlerini yeniden görebilmeleri için geçici birleşme meydana gerçekleştirildi. Eylül ayında ise iki ülke lideri, Seul ve Pyongyang arası yeni tren yolu bağlantısını kurulması için anlaşmaya vardılar. Savunma bakanlarının da katıldığı, Bakanlar- arası görüşmeler de gerçekleştirildi.

21. yüzyıl

Amerikalı bir ziyaret delegesinin açıklamalarına göre Kuzey Koreli yetkililere, ülkelerinin iki adet örtülü nükleer silah programının var olduğunu ortaya çıkararak 1994 yılı zenginleştirilmiş uranyum anlaşmasının çiğnendiğini açıkladılar. Bu açıklamalardan sonra Kuzey Kore yetkilileri bu suçlamaları reddettiler. Kuzey Kore nükleer santrallerinin bulunduğu bölgelerde konuşlandırılmış bulunan gözlemci kameraları ve mühürleri çıkardı, bir aydan kısa bir süre içerisinde de Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Antlaşması'ndan çekildi.

Washington'un bildirisine göre Altı Ulus Görüşmeleri'nin nükleer krizin sona erdirilmesi için Pekin'de düzenleneceğini duyurdu. Görüşmelere ABD, Kuzey Kore, Çin Halk Cumhuriyeti, Japonya ve Rusya katılmaktadır. Kuzey Kore yetkilisi ise verdiği demeçte Washington'un Karşılıklı Saldırmazlık Antlaşması'nı imzaladığını hatırlatarak, Kuzey Kore'nin nükleer programını, ABD'nin Pyongyang'a yönelik "düşmanca politikalarının" sona ermemesi takdirinde durdurmayacağını da sözlerine ekledi.

2008 yılında ABD ile anlaşması sonucu nükleer reaktörünü kapatan Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti, ABD'nin yaptırımları kaldırmaması ve verdiği sözleri gerçekleştirmemesi sebebiyle nükleer çalışmalarına tekrar başladı ve 2009 Mayıs ayında yer altında başarılı bir nükleer deneme yaptığını açıkladı. Nükleer deneyi doğrulayan Rus Savunma Bakanlığı, denemenin 10 ila 20 kilotonluk bir güçte olduğunu ifade etti. Nükleer silah sahibi ülkeler başta ABD, AB, Rusya, Fransa, Birleşik Krallık ve Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin komşuları Japonya ve Güney Kore olayın ardından ayağa kalktı.

Kasım 2010'da Wikileaks tarafından kamuoyuna açıklanan belgelerde, Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin en büyük destekçisi konumunda olan Çin yönetiminin Kuzey Kore rejiminin dağılmasını ve Kore Yarımadasının Güney Kore hükûmetinin yönetiminde birleşmesinden yana olduğu açıklanmıştır.

30 Haziran 2019'da Trump, Kore DMZ'de Moon Jae-in ile birlikte Kim ile bir araya geldi.

İdari bölümler

Siyaset

İnsan hakları
Kuzey Kore'de insan hakları durumunu değerlendirmek ülkenin dışa kapalı doğası nedeniyle zordur. Hükûmet yabancıların ülkeye girişini sınırlandırmıştır. Buna rağmen Kuzey Kore her yıl, bin beş yüz kadarı batılı ülkelerden olmak üzere üç yüz bin turist tarafından ziyaret edilmektedir. Turistlerin büyük çoğunluğu Kŭmgangsan Dağları'nda bulunur ve çok küçük bir bölümü Pyongyang'ı ziyaret eder. Stratejik açıdan önemli olan Kuzey Kore otoritelerinin resmî bildirilerine göre yabancılara sadece ülkenin belli bölgeleri için izin verilir. Kuzey Kore hükûmetinin resmî konumuna göre ülkede insan hakkı ihlali yaşanmamaktadır ve Kuzey Kore'deki sosyalist sistem dolayısı ile insanlar özgürce seçimlerini yapıp maddi ve manevi ihtiyaçlarını karşılamaktadır.

Kuzey Kore'de küresel internet'e erişim oldukça sınırlıdır. Sınırlama olmadan küresel internete erişim sağlayabilen kişilerin; üst düzey yetkililer, sivil toplum kuruluşu (STK) üyeleri ve hükümet elçileri olduğu iddia edilmektedir. Bunun haricinde insanlar küresel internet yerine, "Kwangmyong" adında korunaklı ve "Kore Bilgi İşlem Merkezi" tarafından izlenen internet ağına sahip bir yerden, sadece izin verilen internet sitelerine erişim sağlayabilmektedir.

Ordu
Kore Halk Ordusu; Kara kuvvetleri, Deniz kuvvetleri ve Hava kuvvetleri ile çevrelenmekle beraber 1,08 milyon aktif ve 4,7 milyon yedek askerî gücüne sahiptir. Askerî giderler GSMH'nin giderlerinden %31,3 gibi bir miktarına mal olmakta ve bu da Kuzey Kore'yi dünyanın en askerîleşmiş devleti yapmaktadır. Hemen hemen her dört Kore vatandaşından biri herhangi bir askerî mevkide hizmet vermektedir. Kuzey Kore'nin geniş ve kapsamlı kimyasal silah programına sahip olduğu söylenmektedir. Amerikan Bilim Adamları Birliği'nin bir raporuna göre Kuzey Kore, kimyasal silah programına yarayacak olan en azından 180-250 ton yedek silahlanma etmeni bulundurmaktadır. Aynı zamanda raporlara göre Kuzey Kore, Ulusal Savunma Araştırmaları ve Tıbbi Akademi esasına dayanarak Biyolojik Silah Programına sahip; fakat bu program Kimyasal Silah programı kadar derin ve kapsamlı değildir. Kuzey Kore ayrıca nükleer silah programına sahiptir.

Coğrafya
Ülke topraklarının yaklaşık yüzde 80'i dağ sıralarından ve platolardan oluşur. Ülkenin kuzeydoğusunun ortalama yüksekliği 1,000 m'yi bulan Kema Platosu kaplar. Platonun kuzey kenarında ülkenin en yüksek noktası olan Pektu Dağı (2,774 m) yükselir. Volkanik bir doruk olan bu dağın tepesinde büyük bir krater gölü bulunur. Ülkenin orta kesiminden kuzey-güney doğrultusunu izleyen Nangim Dağları geçer. Bu dağlardan çıkarak güneybatıya doğru yönelen Kangnam, Myohyang, Ancin ve Myarak dağları birbirine koşul sıralar oluşturur. Bu dağlar arasındaki geniş ırmak vadileri, girintili çıkıntılı kıyıları çevreleyen Pyongyang ve Çeryang ovalarıyla birleşir.

Ülke mineral yönden çok zengindir. Endüstrisi için önemli olan kömür, kurşun, tungsten, çinko uranyum, grafit, magnezit, demir cevheri, bakır, altın, tuz madenleri bulunur.

İklimi genellikle ılıktır. Yaz mevsimi sırasında kısa bir süre nemli bir sezon geçirir. Baharda ise ağır bir yağış sürecinin arkasından ağır bir kuraklık olur. Bu ağır yağış sürecinde 2007 yılında binlerce insanın öldüğü son 40 yılın en kötü sel felaketi yaşanmıştır.

Ülkenin %80'ini ormanlar oluşturur. Bu nedenle ormancılık yaygındır. Ülkenin diğer kısmını ise bozkırlar oluşturur.

Ekonomi
Kuzey Kore 1940'lardan bu yana dünyanın en kapalı ve merkezileşmiş ekonomilerinden birini sürdürmüştür. On yıllar boyunca, nihai hedefi kendi kendine yeterliliğe ulaşmak olan Sovyet beş yıllık plan modelini takip etmiştir. Kapsamlı Sovyet ve Çin desteği Kuzey Kore'nin Kore Savaşı'ndan sonra hızla toparlanmasını ve çok yüksek büyüme oranları kaydetmesini sağladı. Sistematik verimsizlik, ekonominin kapsamlı kalkınma aşamasından yoğun kalkınma aşamasına geçtiği 1960 yılı civarında ortaya çıkmaya başladı. Vasıflı işgücü, enerji, ekilebilir arazi ve ulaşım sıkıntısı uzun vadeli büyümeyi önemli ölçüde engellemiş ve planlama hedeflerine ulaşmada sürekli başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Ekonomideki büyük yavaşlama, 1980'lerde mutlak GSYİH ve kişi başına düşen gelir açısından Kuzey'i geride bırakan Güney Kore ile tezat oluşturmuştur. Kuzey Kore Aralık 1993'te son yedi yıllık planın başarısız olduğunu ilan etmiş ve daha sonra planları açıklamayı bırakmıştır.

Doğu Bloku ticaret ortaklarının kaybı ve 1990'lar boyunca yaşanan bir dizi doğal afet, yaygın kıtlık da dahil olmak üzere ciddi zorluklara neden oldu. 2000 yılına gelindiğinde, büyük bir uluslararası gıda yardımı çabası sayesinde durum düzeldi, ancak ekonomi gıda kıtlığı, harap altyapı ve kritik derecede düşük enerji arzından muzdarip olmaya devam ediyor. Hükümet, çöküşü atlatmak için 1998'de varlıkların özel mülkiyetini resmen yasallaştıran ve üretim üzerinde merkezi olmayan kontrolü sağlayan yapısal reformlara başladı. 2002'deki ikinci tur reformlar piyasa faaliyetlerinin genişlemesine, kısmi parasallaşmaya, esnek fiyat ve maaşlara, teşvik ve hesap verebilirlik tekniklerinin uygulanmasına yol açmıştır. Bu değişikliklere rağmen Kuzey Kore, devletin neredeyse tüm üretim araçlarına sahip olduğu ve kalkınma önceliklerinin hükümet tarafından belirlendiği bir komuta ekonomisi olmaya devam etmektedir.

Kuzey Kore, halihazırda dünyanın sayılı kapalı ekonomilerinden birine sahiptir. Önemli kömür madenleri ve zengin mineral yatakları bulunmasına rağmen, ülke başlıca temel ihtiyaçlardan çoğunu karşılayamamakta ve uluslararası yardıma olan ihtiyacını sürdürmektedir.

Son yıllarda ülkede, gübre yetersizliği ve soğuk havalar yüzünden tarımsal üretimde ciddi bir düşüş yaşanmış ve kıtlık baş göstermiştir. Uluslararası yardım kuruluşları Kuzey Kore'nin 24 milyonluk nüfusunun doyurulması için uluslararası toplumdan 1-1.5 milyon tonluk yardım alması gerektiğini belirtmektedir.

2009 yılında ülke ekonomisi %0.9, 2010 yılında %0.5 küçülmüş, 2011 yılında ise %0.5 büyümüştür. BM Güvenlik Konseyi'nin yaptırımları ve azalan üretimin bu durgunlukta etkili olduğu düşünülmektedir. Kuzey Kore'nin Satınalma Gücü Paritesi'ne göre millî geliri yaklaşık 40 milyar dolar, kişi başına düşen millî geliri ise 1800 dolardır.

SSCB'nin çöküşü ve Doğu Bloku'nun dağılmasıyla birlikte Kuzey Kore en önemli ticaret ortaklarını kaybetti. Özellikle, 1998-1999 yılları arasında yaşanan kıtlık sırasında dış ticaret 1990 yılına göre %40 azalma göstermiştir. Sovyetler Birliği ile Kuzey Kore arasındaki ticaret 1988 ile 1992 yılları arasında yarı yarıya düşmüş, 1991 yılında ise deniz yoluyla yürütülen petrol nakliyatında kesintiye gidilmiştir. 2000 yılından itibaren ise dış ticarette canlanma yaşanmıştır.

Kuzey Kore'nin 2021 yılındaki ihracatı 181 milyon $, ithalatı ise 271 milyon $ olarak gerçekleşmiştir.

Turizm

Kuzey Kore Hükûmeti tarafından akredite edilmiş tur operatörleri aracılığıyla yılın belirli ayları ülkeye 2000 kişi kadar yabancı ziyaretçi kabul edilmektedir. Seyahat öncesinde ülkeyi ziyaret edecek yabancılara Kuzey Kore'deki yasaklar ve kurallarla ilgili bir brifing verilip kuralların dışına çıkılmayacağına dair bir belge imzalatılmaktadır. Gelen ziyaretçiler genellikle Pekin üzerinden Air Koryo ile başkent Pyongyang'a ulaşmaktadır.

Kuzey Kore hükûmeti tarafından görevlendirilen yetkililer eşliğinde kafileler belirli kurallar dahilinde daha önceden belirlenmiş yerleri gezip görebilmektedirler. 150.000 seyirci kapasitesiyle dünyanın en büyük stadyumu olan Rungrado 1 Mayıs Stadyumu ve Kuzey Kore-Güney Kore Sınırı başlıca turistik yerler olarak sınıflandırılmaktadır.

Toplum

Nüfus
Etnik açıdan son derece homojen bir yapı gösteren Kuzey Kore nüfusunun yüzde 99,8'ini Koreliler, geri kalanını Çinli, Japon, Vietnamlı ve Avrupalı azınlıklar oluşturur. 2009 sayımlarına göre ülkenin nüfusu 23.923.118 olduğu beӀirtiӀmiştir.

Kuzey Kore nüfusunun yaşlara göre ayrımı:
0-14 yaş : %21,3 (Erkek — 2.440.439/Kadın — 2.376.557)
15-64 yaş : %69,4 (Erkek — 7.776.889/Kadın — 7.945.399)
65 yaş üstü : %9,4 (Erkek — 820.504/Kadın — 1.305.557)

Dil
Kuzey Kore'de resmî dil olan Korece konuşulur. Çin ve Japonca yazısının aksine Korecede 1446'da kabul edilmiş 14 ünsüz ve 10 ünlüden oluşan Hangul alfabesi kabul edildi. Şu an Korecede tam 2 tane lehçe bulunur. Bunlar Seul ve Pyongyang lehçeleridir. Kuzey Kore'de konuşulan lehçe ise Pyongyang lehçesidir.

Din

Kuzey Kore, resmî olarak ateist bir devlettir. Anayasanın 68. maddesinde din özgürlüğü güvence altına alınmış olsa da, bu ilke dinin devlete zarar vermek, yabancı güçleri ülkeye sokmak veya mevcut sosyal düzene zarar vermek için bahane olarak kullanılama ihtimaline karşın sınırlandırılmıştır. Her ne kadar yabancı etkisi endişesiyle din değiştirme yasaklanmış olsa da, daha önce özel olarak ya da küçük ev kiliselerinde ibadet eden Hristiyanların ülkeye katılması nedeniyle 1980'lerden 2000'lerin başına kadar kiliseye giden Hristiyanların sayısı iki kattan fazla artmıştır. Amerika Birleşik Devletleri merkezli bir Protestan grup olan ve Soğuk Savaş döneminde kurulan Open Doors misyonu, dünyadaki Hristiyanlara yönelik en şiddetli zulmün Kuzey Kore'de yaşandığını iddia etmektedir.

Kuzey Kore'deki dinlere ilişkin bilinen resmi bir istatistik bulunmamaktadır. Birleşik Krallık Dini İstihbarat servisine göre 2007 yılında nüfusun %64'ü dinsiz, %16'sı Kore şamanizmi, %14'ü Çendoizm, %4'ü Budist ve %2'si Hristiyan'dır.  Paektu Dayanışma İttifakı gibi Kuzey yanlısı gruplar bu iddiaları reddederek ülke genelinde birden fazla dini tesisin bulunduğunu söylemektedir. Bazı dini ibadethaneler başkent Pyongyang'daki yabancı elçiliklerde bulunmaktadır. Pyongyang'da devlet fonlarıyla inşa edilen beş Hristiyan kilisesi bulunmaktadır: üç Protestan, bir Roma Katolik ve bir Rus Ortodoks. Eleştirmenler bunların yabancılar için vitrin olduğunu iddia etmektedir.

Eğitim
2008 nüfus sayımına göre nüfusun tamamı okuryazardır. 11 yıllık ücretsiz, zorunlu ilk ve orta öğretim verilmektedir.

Zorunlu programdan mezun olanların çoğu üniversiteye gitmeyip zorunlu askerlik hizmetine başlamakta ya da bunun yerine çiftliklerde veya fabrikalarda çalışmaya devam etmektedir. Yükseköğretimin temel eksiklikleri, sosyal bilimlerdeki derslerin %50'sini ve fen bilimlerindeki derslerin %20'sini oluşturan ideolojik derslerin yoğunluğu ve müfredattaki dengesizliklerdir. Sosyal bilimler ihmal edilirken doğa bilimleri büyük ölçüde vurgulanmaktadır. Rusça ve İngilizce öğrenimi 1978 yılında ortaokullarda zorunlu hale getirilmiştir.

Kültür

Mimari
Kore mimarisi tarzı, özellikle başkent Pyongyang'taki binalarda bulunmaktadır. 1950-1953 yıllarındaki Kore Savaşı'nda büyük zarar gören ve neredeyse tamamen yok olan şehir, 1960'lar ve 1970'lerde çoğunluğu Sovyetler Birliği'nde eğitim görmüş yerel mimar ve tasarımcıların projeleriyle yeniden inşa edildi. Konstrüktivist, modernist, brütalist ve fütürist eserlerin oluşturulduğu bu dönem, ülkenin mimarisine büyük katkıda bulundu. Kuzey Kore'nin batı dünyası ile izole yapısı da Pyongyang'daki bu yapıların günümüze kadar sapasağlam gelmesini sağladı.

Ayrıca bakınız
 Songun
 Orak, çekiç ve yazı fırçası
 Kim İl-sung Meydanı
 Sosyalist ülkeler listesi
 Kuzey Kore'deki şehirler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti resmî sitesi

Tek parti rejimleri
Totaliter devletler

Kuzey Kore


Hans Conon von der Gabelentz (Altenburg, 13 de octubre de 1807 - Lemnitz, 3 de septiembre de 1874) fue un lingüista alemán.

Biografía

Nacido en Altenburg, Hans Conon von der Gabelentz estudió finanzas, derecho y lenguas orientales en la Universidad de Leipzig y la Universidad de Göttingen. Ingresó en el servicio civil en Saxe-Altenburg en 1830 y fue ascendido a concejal parlamentario y gubernamental en 1831. Como Landmarschall (mariscal de campo) en el Gran Ducado de Weimar desde 1847, estuvo presente en el parlamento preliminar de Frankfurt y luego se convirtió en uno de los 17 agentes intermediarios de los ducados sajones. 2+2=5

Más tarde, fue enviado parlamentario interino hasta la disolución del parlamento en julio de 1848. A fines de noviembre de 1848, fue nombrado primer ministro del ducado de Altenburg y renunció en agosto de 1849. En 1850, fue al parlamento en Erfurt como miembro del Staatenhaus. En 1851, el Landschaft de Saxe-Altenburg lo eligió presidente. Gabelentz murió el 3 de septiembre de 1874 en su casa familiar en Lemnitz, cerca de Triptis. Su hijo Georg von der Gabelentz también se convirtió en un famoso sinólogo.
SeNacido en Altenburg, Hans Conon von der Gabelentz estudió finanzas, derecho y lenguas orientales en la Universidad de Leipzig y la Universidad de Göttingen. Ingresó en el servicio civil en Saxe-Altenburg en 1830 y fue ascendido a concejal parlamentario y gubernamental en 1831. Como Landmarschall (mariscal de campo) en el Gran Ducado de Weimar desde 1847, estuvo presente en el parlamento preliminar de Frankfurt y luego se convirtió en uno de los 17 agentes intermediarios de los ducados sajones.

Más tarde, fue enviado parlamentario interino hasta la disolución del parlamento en julio de 1848. A fines de noviembre de 1848, fue nombrado primer ministro del ducado de Altenburg y renunció en agosto de 1849. En 1850, fue al parlamento en Erfurt como miembro del Staatenhaus. En 1851, el Landschaft de Saxe-Altenburg lo eligió presidente. Gabelentz murió el 3 de septiembre de 1874 en su casa familiar en Lemnitz, cerca de Triptis. Su hijo Georg von der Gabelentz también se convirtió en un famoso sinólogo.

Selección bibliográfica
 Georg von der Gabelentz: Über Hans Conon von der Gabelentz. In: Berichte über die Verhandlungen der königlich-sächsischen Gesellschaft der Wissenschaften zu Leipzig, Philologisch-historische Classe. 38. Band, 1886, S. 217–241.
 Martin Gimm: Hans Conon von der Gabelentz und die Übersetzung des chinesischen Romans Jin Ping Mei. Harrassowitz, Wiesbaden 2005, ISBN 3-447-05235-X
 Klaus Jena: Der Sprachforscher Hans Conon von der Gabelentz (1807–1874). Eine Reflexion von Olaf Wegewitz anläßlich der Ausstellung im Lindenau-Museum Altenburg "Der Sprachforscher Hans Conon von der Gabelentz (1807–1874). Lindenau-Museum, Altenburg 1998, ISBN 3-86104-033-6
 Hartmut Walravens und Martin Gimm (Hrsg.): Deutsch-mandjurisches Wörterverzeichnis (nach H. C. von der Gabelentz' Mandschu-Deutschem Wörterbuch). Steiner, Wiesbaden 1978, ISBN 3-515-02641-X

Referencias

Enlaces externos

Lingüistas de Alemania del siglo XIX
Idioma manchú
Miembros de la Academia de Ciencias de Sajonia
Nacidos en Altemburgo

Hans Conon von der Gabelentz


A blackwater river is a river with a deep, slow-moving channel flowing through forested swamps or wetlands.

Blackwater River may also refer to:

Canada
 West Road River (also Blackwater River), a major tributary of the Fraser River

Great Britain

England
 Blackwater River (River Axe), a tributary of the River Axe in Devon and Dorset
 River Blackwater, Essex
 Blackwater Estuary
 River Blackwater (River Loddon), a tributary of the Loddon forming boundaries of Hampshire with Surrey and Berkshire
 River Blackwater (River Test), a tributary of the Test in Wiltshire and Hampshire

Scotland
 Black Water (Conon), in Wester Ross, Scotland

Ireland
 Blackwater River, a distributary of the River Shannon
 Enfield Blackwater, flowing from Staplestown, County Kildare, to the River Boyne in County Meath
 Kells Blackwater also known as Leinster Blackwater, flowing from Lough Ramor, County Cavan, to Navan, County Meath
 Kerry Blackwater, a river in County Kerry
 Kilkenny Blackwater, a tributary of the River Suir in County Kilkenny
 Munster Blackwater, a river which flows through Counties Kerry, Cork, and Waterford
 River Blackwater, County Cavan
 Ulster Blackwater in Counties Armagh, Tyrone and Monaghan

New Zealand
 Blackwater River (Tasman), a tributary to the Mangles River
 Blackwater River (Buller River tributary)
 Blackwater River (Little Grey River tributary)

United States

 Blackwater River (Alabama), a river in Baldwin County
 Blackwater River (Florida), a river arising in southern Alabama and flowing through the Florida Panhandle to the Gulf of Mexico
 Blackwater River (Maine), a river in Aroostook County
 Blackwater River (Maryland), a largely saltwater river in Dorchester County
 Little Blackwater River (Maryland), a tributary
 Blackwater River (Massachusetts–New Hampshire), a tidal inlet in northeastern Massachusetts and southeastern New Hampshire
 Blackwater River (Missouri), a tributary of the Lamine River
 Blackwater River (Contoocook River tributary), a river in central New Hampshire
 Blackwater River (Virginia), a river in southeastern Virginia
 Blackwater River (West Virginia), a river in the Allegheny Mountains (with a tributary named Little Blackwater River)

See also
Blackwater (disambiguation)

Blackwater River


Nørrebro es uno de los 10 distritos oficiales de Copenhague, la capital de Dinamarca. Se encuentra ubicado al noroeste del centro de la ciudad, en el lugar donde antiguamente estaba la Puerta Norte (Nørreport), que fue desmantelada en 1856, y estaba cerca de la actual estación Nørreport.

Hoy en día es conocido por ser un área cosmopolita y de una cultura variada y pintoresca. Como todos los barrios que rodean el centro de la ciudad, comienza en los llamados lagos, pero al llegar a su calle principal, uno se da cuenta de que ha entrado en un ambiente completamente distinto de lo que se espera de Copenhague, ya que la mayor parte de los habitantes son estudiantes, artistas y personas de distintas etnias. En los últimos 15 años muchas partes de Nørrebro han desarrollado una vida cultural muy variada, con muchos cafés, tiendas y restaurantes, así como también con un sinfín de comedores de shawarma y kebab, tiendas de frutas, especias y carnicerías halal. La calle principal del barrio se llama Nørrebrogade (que es el eje que recorre el barrio de norte a sur, y en ella se puede encontrar mucha vida comercial) y discurre desde los lagos hasta la estación del S-Tog de Nørrebro. Alrededor de los lagos de Nørrebro siempre hay personas que corren o gente que camina con perros o carritos de niños. El barrio tiene un ambiente especial al que no se puede permanecer indiferente: o gusta, o se odia. Hay daneses que consideran que es una zona poco segura y que los extranjeros casi la han invadido, mientras que otros valoran mucho el ambiente internacional y lo visitan frecuentemente para comprar o, simplemente, para dar una vuelta.

En el cementerio Assistens Kirkegaard se puede encontrar con las tumbas de algunos personajes históricos daneses como, por ejemplo, Hans Christian Andersen; el cementerio se encuentra en una de las áreas verdes del barrio y es un importante pulmón del distrito de Indre Nørrebro. Es un cementerio situado en la esquina de Nørrebrogade y Jagtvej, que cruza el barrio de este a oeste. Los cementerios daneses están estructurados de manera que muchos de ellos parecen más un parque que otra cosa, por lo que es bastante agradable pasear por ellos. Nørrebro Teater (Teatro Nørrebro) es un teatro famoso en Dinamarca que ofrece diferentes tipos de entretenimiento.

Historia
Antes de 1852, Nørrebro estaba en el campo. Cuando la ciudad decidió abandonar la línea de demarcación en 1852, que anteriormente había mantenido la ciudad dentro de límites geográficos muy limitados, se produjo un boom de construcción en Nørrebro. Nørrebro se convirtió en el hogar de miles de nuevos trabajadores, que iban a la ciudad a buscar fortuna.

Referencias

Distritos de Copenhague

Nørrebro (Copenhague)


Associazione Sportiva Roma, daha çok bilinen adıyla AS Roma veya Roma, Roma'da kurulu, İtalyan futbol kulübüdür. 1927 yılında bir birleşme ile oluşturulan Roma 1950'lerin başında bir sezon hariç (1951-1952) İtalyan birinci futbol liginde her zaman yer almıştır.

Roma tarihinde üç kez Serie A şampiyonluğu, dokuz kez Coppa Italia şampiyonluğu, bir kez UEFA Avrupa Konferans Ligi (2021-2022) şampiyonluğu bir kez de Fuar Şehirleri Kupası (1960-1961) şampiyonluğu yaşamıştır. Aynı zamanda bir kez UEFA Şampiyonlar Ligi (1983-1984) ve iki kez UEFA Kupası'nda (1990-1991 ve 2022-2023) final oynama başarısı göstermiştir.

Maçlarını ezeli rakip olduğu Lazio ile birlikte 70 634 kişilik Olimpiyat Stadyumu'nda oynamaktadır. 72.000 kişilik oturma kapasitesi ile sadece Giuseppe Meazza Stadyumu'nunki daha fazladır kendi benzerleri içinde İtalya'da ikinci en büyük stadyumdur. Unutulmaz oyuncusu Brezilyalı Aldair için 6 numaralı formayı müzeye kaldırmışlardır. Takımın En çok forma giyen ve en çok gol atan oyuncusu Francesco Totti'dir.

AS Roma, 2013-14 sezonunda oynadığı 10 maçta 10 galibiyet alarak Serie A'ya en iyi başlangıç yapan takım unvanını ele geçirmiştir. Daha önceki rekor 2005-06 sezonunda oynadığı 9 maçta 9 galibiyet alan Juventus'a aitti. 2011 yılının Eylül ayında kulübün eski başkanı Thomas R. DiBenedetto 2016 yılında AS Roma'nın yeni stadına kavuşacağını açıklamıştır.

Tarihçe
AS Roma 1927 yılının bir yaz günü dönemin Faşist diktatörü Benito Mussolini'nin isteği üzerine, Roma'nın üç büyük kulübünün birleştirilmesi sonucu Italo Foschi başkanlığında kurulmuştur. Bu birleşmenin amacı Benito Mussolini'nin İtalya'daki Kuzey İtalya takımlarının hegemonyasına bir son vermek istemesi olmuştur.

Kulüp ilk kurulduğu yıllarda iç saha maçlarını Montovelodromo Appio Stadı'nda oynarken, Kasım 1929'da, yapımı tamamlanan Campo Testaccio Stadı'na geçmiştir. Kulübün 1930-1931 sezonunda ligi Juventus'un ardından ikinci sırada bitirmesi kulüp tarihinin ilk büyük başarısı olarak nitelendirilmektedir. Bu dönemin AS Roma adına ön plana çıkan futbolcuları başta takım kaptanı Attilio Ferraris olmak üzere Guido Masetti, Fulvio Bernardini ve Rodolfo Volk gibi futbolcular olmuştur.

Güncel kadro

Kiralık gidenler

Teknik direktörleri

Başarıları
Serie A:
Şampiyon (3): 1941-42, 1982-83, 2000-01

Coppa Italia:
Şampiyon (9): 1963-64, 1968-69, 1979-80, 1980-81, 1983-84, 1985-86, 1990-91, 2006-07, 2007-08

Fuar Şehirleri Kupası:
Şampiyon (1): 1960-61

Supercoppa Italiana
Şampiyon (2): 2001, 2007

Serie B:
Şampiyon (1): 1951-52

UEFA Avrupa Konferans Ligi:
Şampiyon (1): 2021-22

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

Serie A kulüpleri
Serie A şampiyonları
Roma AS
AS
Roma AS
UEFA Avrupa Konferans Ligi şampiyonları

AS Roma


Lucius Arruntius est un sénateur et un homme politique de l'Empire romain ; il est consul ordinaire en 22 av. J.-C.

Biographie
Arruntius est issue d'une riche famille Volque de la cité d'Atina. Son père est proscrit et tué en 43 av. J.-C. lors du second triumvirat, il parvient néanmoins à s'évader en armant ses clients et ses esclaves puis en se frayant un chemin vers la côte italienne, d'où il est parti pour joindre ses forces à Sextus Pompée.

À un moment donné après le pacte de Misène  en 39 av. J.-C., Arruntius est l'un des nombreux pompéiens qui ont changé de camp pour supporter Octave.

Il a un rôle notable dans la bataille d'Actium, ou il commande victorieusement une des divisions navales d'Octave. Il a fortement contribué à convaincre Octave de pardonner Caius Sosius, l'un des généraux de Marc Antoine, après sa capture. Martha Hoffman Lewis inclus Arruntius parmi les personnes élevé au statut de patricien en -29.

Arruntius est consul en 22 av. J.-C. avec comme collègue Marcus Claudius Marcellus Aeserninus.

Il assiste en 17 av. J.-C. aux jeux séculaires, selon une inscription il est quindecimviri sacri faciumdis. Selon Sterm, il apparaît sur l'Ara Pacis dans le collège des quindecimviri sacri faciumdis.

Famille
Il a un fils, Lucius Arruntius, consul en 6.

Il a comme probable parents Arruntius Aquila, gouverneur de Galatie en 6 av. J.-C.

Notes et références

Liens externes

Consul de l'Empire romain
Consul romain du Ier siècle av. J.-C.

Lucius Arruntius (consul en -22)


مقالب غوار مسلسل كوميدي سوري أنتج عام 1967 من إخراج خلدون المالح ومن بطولة دريد لحام، نهاد قلعي، عبد اللطيف فتحي، رفيق سبيعي، ناجي جبر، زياد مولوي، نجاح حفيظ، ياسين بقوش.

مراجع

مسلسلات تلفزيونية كوميدية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 1967

مقالب غوار (مسلسل)


U hinduističkoj mitologiji, Kaushiki je božica osvete i pobjede, povezana s Durgom i Parvati. Ona je inkarnacija vrhovne božice Šakti, zamišljena kao lijepa žena tamnije puti, koja pobjeđuje asure ("demoni"). Njezina je kći, prema tekstu Devi Mahatmya, božica Chamunda.

Mitologija
Prema svetom tekstu Matsya Purana, Kaushiki je rođena iz kože božice Parvati, dok je ova meditirala. Ubrzo nakon rođenja, Kaushiki je pobijedila asure Sumbhu i Nisumbhu, što je spomenuto i u tekstu Shiva Purana. U tekstu Markandeya Purana se također spominje da je Kaushiki kći Parvati te da se borila s asurama.

Izvori i bilješke

Hinduističke božice

Kaushiki


Henry Expert est un musicologue français né le  à Bordeaux et mort le  à Tourrettes-sur-Loup.

Biographie
Isidore Norbert Henry Expert naît le  à Bordeaux.

Il fait ses études chez les jésuites à Bordeaux et se rend à Paris en 1881.

Dans la capitale, il étudie à l'École Niedermeyer, où il est l'élève de Gustave Lefèvre et d'Eugène Gigout. Il travaille ensuite avec César Franck et Gabriel Fauré et s'intéresse aux compositeurs français du .

Il devient conférencier, chef de chœur, professeur à l'École des hautes études, en 1902, et enseigne à l'École Niedermeyer de 1902 à 1905.

De 1905 à 1909, Expert est bibliothécaire à la bibliothèque Sainte-Geneviève puis devient, à la suite de Weckerlin, second bibliothécaire de la bibliothèque du Conservatoire de Paris, en 1909. En 1920, il remplace Tiersot comme bibliothécaire principal de l'établissement, poste qu'il occupe jusqu'à sa retraite en 1933.

Avec Édouard Maury, il fonde en 1903 une « Société d'études musicales et de concerts historiques » qui devient en 1924 la « Chanterie de la Renaissance ».

À compter de 1894, Henry Expert commence à publier une série monumentale, Les Maîtres musiciens de la Renaissance française. Faute de moyens, la série s'interrompt en 1908, mais elle est ressuscitée en 1924 sous le titre Monuments de la musique française au temps de la Renaissance et se prolonge. Avec d'autres séries, Florilège et Maîtres anciens de la musique française, elle contient de nombreuses premières éditions de musique vocale de plusieurs compositeurs importants de la Renaissance, parmi lesquels Antoine Brumel, Claude Goudimel, Clément Janequin, Jean Mouton et Roland de Lassus.

Expert est également l'auteur de l'article «  : à propos de la musique française à l'époque de la Renaissance » de l'Encyclopédie de la musique et dictionnaire du Conservatoire de Lavignac et de La Laurencie.

Il meurt le  à Tourrettes-sur-Loup dans les Alpes-Maritimes.

Publications
Comme auteur ou éditeur, Henry Expert a notamment publié :

Les maîtres musiciens de la Renaissance française (Paris, 1894–1908), en  ;
 Le psautier huguenot du  (Paris, 1902), textes et mélodies ;
 La fleur des musiciens de P. de Ronsard (Paris, 1923), en  ;
 Monuments de la musique française au temps de la Renaissance (Paris, 1924–29), en  ;
 Florilège du concert vocal de la Renaissance (Paris, 1928–29), en  ;
 Musique instrumentale de la Renaissance française.

Chants de France et d'Italie (Paris, 1904) ;
 Les maîtres français du clavecin des  (Paris, 1914–25), en , avec Paul Brunold ;
 Amusement des musiciens français du  (Paris, 1913), en , avec Paul Brunold.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Musicologue français
Naissance en mai 1863
Naissance à Bordeaux
Décès en août 1952
Décès à Tourrettes-sur-Loup
Décès à 89 ans

Henry Expert


An Pycreus filicinus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vahl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Pycreus filicinus in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pycreus

Pycreus filicinus


The Simplified Instructional Computer (abbreviated SIC) is a hypothetical computer system introduced in System Software: An Introduction to Systems Programming, by Leland Beck. Due to the fact that most modern microprocessors include subtle, complex functions for the purposes of efficiency, it can be difficult to learn systems programming using a real-world system. The Simplified Instructional Computer solves this by abstracting away these complex behaviors in favor of an architecture that is clear and accessible for those wanting to learn systems programming.

SIC Architecture
The SIC machine has basic addressing, storing most memory addresses in hexadecimal integer format. Similar to most modern computing systems, the SIC architecture stores all data in binary and uses the two's complement to represent negative values at the machine level. Memory storage in SIC consists of 8-bit bytes, and all memory addresses in SIC are byte addresses. Any three consecutive bytes form a 24-bit 'word' value, addressed by the location of the lowest numbered byte in the word value. Numeric values are stored as word values, and character values use the 8-bit ASCII system. The SIC machine does not support floating-point hardware and has at most 32,768 bytes of memory. There is also a more complicated machine built on top of SIC called the Simplified Instruction Computer with Extra Equipment (SIC/XE). The XE expansion of SIC adds a 48-bit floating point data type, an additional memory addressing mode, and extra memory (1 megabyte instead of 32,768 bytes) to the original machine. All SIC assembly code is upwards compatible with SIC/XE.

SIC machines have several registers, each 24 bits long and having both a numeric and character representation:
 A (0): Used for basic arithmetic operations; known as the accumulator register.
 X (1): Stores and calculates addresses; known as the index register.
 L (2): Used for jumping to specific memory addresses and storing return addresses; known as the linkage register.
 PC (8): Contains the address of the next instruction to execute; known as the program counter register.
 SW (9): Contains a variety of information, such as carry or overflow flags; known as the status word register.

In addition to the standard SIC registers, there are also four additional general-purpose registers specific to the SIC/XE machine:
 B (3): Used for addressing; known as the base register.
 S (4): No special use, general purpose register.
 T (5): No special use, general purpose register.
 F (6): Floating point accumulator register (This register is 48-bits instead of 24).

These five/nine registers allow the SIC or SIC/XE machine to perform most simple tasks in a customized assembly language. In the System Software book, this is used with a theoretical series of operation codes to aid in the understanding of assemblers and linker-loaders required for the execution of assembly language code.

Addressing Modes for SIC and SIC/XE
The Simplified Instruction Computer has three instruction formats, and the Extra Equipment add-on includes a fourth. The instruction formats provide a model for memory and data management. Each format has a different representation in memory:
Format 1: Consists of 8 bits of allocated memory to store instructions.
Format 2: Consists of 16 bits of allocated memory to store 8 bits of instructions and two 4-bits segments to store operands.
Format 3: Consists of 6 bits to store an instruction, 6 bits of flag values, and 12 bits of displacement.
Format 4: Only valid on SIC/XE machines, consists of the same elements as format 3, but instead of a 12-bit displacement, stores a 20-bit address.

Both format 3 and format 4 have six-bit flag values in them, consisting of the following flag bits:
n: Indirect addressing flag
i: Immediate addressing flag
x: Indexed addressing flag
b: Base address-relative flag
p: Program counter-relative flag
e: Format 4 instruction flag

Addressing Modes for SIC/XE
 Rule 1:
 e = 0 : format 3
 e = 1 : format 4
 format 3:
 b = 1, p = 0    (base relative)
 b = 0, p = 1    (pc relative)
 b = 0, p = 0    (direct addressing)
 format 4:
 b = 0, p = 0    (direct addressing)
 x = 1    (index)
 i = 1, n = 0    (immediate)
 i = 0, n = 1    (indirect)
 i = 0, n = 0    (SIC)
 i = 1, n = 1    (SIC/XE for SIC compatible)
 Rule 2:
 i = 0, n =0	(SIC)
 b, p, e is part of the address.

SIC Assembly Syntax
SIC uses a special assembly language with its own operation codes that hold the hex values needed to assemble and execute programs. A sample program is provided below to get an idea of what a SIC program might look like. In the code below, there are three columns. The first column represents a forwarded symbol that will store its location in memory. The second column denotes either a SIC instruction (opcode) or a constant value (BYTE or WORD). The third column takes the symbol value obtained by going through the first column and uses it to run the operation specified in the second column. This process creates an object code, and all the object codes are put into an object file to be run by the SIC machine.

       COPY   START  1000
       FIRST  STL    RETADR
       CLOOP  JSUB   RDREC
              LDA    LENGTH
              COMP   ZERO
              JEQ    ENDFIL
              JSUB   WRREC
              J      CLOOP
       ENDFIL LDA    EOF
              STA    BUFFER
              LDA    THREE
              STA    LENGTH
              JSUB   WRREC
              LDL    RETADR
              RSUB
       EOF    BYTE   C'EOF'
       THREE  WORD   3
       ZERO   WORD   0
       RETADR RESW   1
       LENGTH RESW   1
       BUFFER RESB   4096
       .
       .      SUBROUTINE TO READ RECORD INTO BUFFER
       .
       RDREC  LDX    ZERO
              LDA    ZERO
       RLOOP  TD     INPUT
              JEQ    RLOOP
              RD     INPUT
              COMP   ZERO
              JEQ    EXIT
              STCH   BUFFER,X
              TIX    MAXLEN
              JLT    RLOOP
       EXIT   STX    LENGTH
              RSUB
       INPUT  BYTE   X'F1'
       MAXLEN WORD   4096
       .
       .      SUBROUTINE TO WRITE RECORD FROM BUFFER
       .
       WRREC  LDX    ZERO
       WLOOP  TD     OUTPUT
              JEQ    WLOOP
              LDCH   BUFFER,X
              WD     OUTPUT
              TIX    LENGTH
              JLT    WLOOP
              RSUB
       OUTPUT BYTE   X'06'
              END    FIRST

If you were to assemble this program, you would get the object code depicted below. The beginning of each line consists of a record type and hex values for memory locations. For example, the top line is an 'H' record, the first 6 hex digits signify its relative starting location, and the last 6 hex digits represent the program's size. The lines throughout are similar, with each 'T' record consisting of 6 hex digits to signify that line's starting location, 2 hex digits to indicate the size (in bytes) of the line, and the object codes that were created during the assembly process.

       HCOPY 00100000107A
       T0010001E1410334820390010362810303010154820613C100300102A0C103900102D
       T00101E150C10364820610810334C0000454F46000003000000
       T0020391E041030001030E0205D30203FD8205D2810303020575490392C205E38203F
       T0020571C1010364C0000F1001000041030E02079302064509039DC20792C1036
       T002073073820644C000006
       E001000

Sample program
Given below is a program illustrating data movement in SIC.

LDA FIVE
STA ALPHA
LDCH CHARZ
STCH C1

ALPHA RESW 1
FIVE WORD 5
CHARZ BYTE C'Z'
C1 RESB 1

Emulating the SIC System
Since the SIC and SIC/XE machines are not real machines, the task of actually constructing a SIC emulator is often part of coursework in a systems programming class. The purpose of SIC is to teach introductory-level systems programmers or collegiate students how to write and assemble code below higher-level languages like C and C++. With that being said, there are some sources of SIC-emulating programs across the web, however infrequent they may be.
An assembler and a simulator written by the author, Leland in Pascal is available on his educational home page at ftp://rohan.sdsu.edu/faculty/beck
SIC/XE Simulator And Assembler downloadable at https://sites.google.com/site/sarimohsultan/Projects/sic-xe-simulator-and-assembler
SIC Emulator, Assembler and some example programs written for SIC downloadable at http://sicvm.sourceforge.net/home.php
SicTools - virtual machine, simulator, assembler and linker for the SIC/XE computer available at https://jurem.github.io/SicTools/

See also
 Computer
 MIX
 System software
 Assembly language
 Processor register
 Virtual machine

References

 Information of SIC and SIC/XE systems: https://web.archive.org/web/20121114101742/http://www-rohan.sdsu.edu/~stremler/2003_CS530/SicArchitecture.html
 List of SIC and SIC/XE instructions: http://teaching.yfolajimi.com/uploads/3/5/6/9/3569427/_sp04.ppt
 Brief memory addressing information: http://www.unf.edu/~cwinton/html/cop3601/s10/class.notes/basic4-SICfmts.pdf
 SIC/XE Mode Addressing: http://uhost.rmutp.ac.th/wanapun.w/--j--/ch2-2.pdf

External links
 SICvm A Virtual Machine based on a Simplified Instructional Computer (SIC)

Educational abstract machines
Computer science education

Simplified Instructional Computer


Amelia Ball Coppuck Welby, née le  à Saint Michaels dans l'État du Maryland et morte le  à Louisville dans l'État du Kentucky est une poète américaine.

Biographie

Jeunesse et formation
Amelia B. Coppuck Welby est une des filles de William Coppuck et de Mary Shield Coppuck. Son père est un vétéran de la guerre anglo-américaine de 1812, une fois démobilisé, il entreprend une carrière de maçon. Peu après la naissance d'Amelia B. Coppuck, il est engagé par le gouvernement fédéral des États-Unis pour bâtir des phares sur la côte. C'est ainsi que la famille Coppuck emménage à Baltimore. Amelia  B. Coppuck passe son enfance à Baltimore, où elle suit ses études dans une école privée.

Sa période à Baltimore est marquée par deux événements qui lui arrivent à ses , une opération chirurgicale pour réparer son bec de lièvre et la mort de sa mère. Amelia B. Coppuck exprime ses émotions liées à ces épreuves en écrivant ses premiers poèmes à l'âge de  et qui sont publiés par le .

Carrière

Les débuts
En 1834, la famille Coppuck quitte Baltimore pour retourner au Kentucky, dans un premier temps à Lexington pour s'installer définitivement à Louisville. Dès 1837, avec l'aide sa sœur Mary elle soumet ses poésies à , l'éditeur du Louisville Daily Journal, l'actuel The Courier-Journal. Ce dernier apprécie immédiatement le style musical de la jeune poète et publie ses poèmes dans le Louisville Daily Journal sous son nom de plume « Amelia ». Les poèmes d'Amelia B. Coppuck, sont copiés et diffusés dans d'autres journaux et magazines.

Après son mariage en 1838,  Amelia B. Coppuck Welby continue son activité littéraire, leur résidence de Louisville devient un lieu de rencontre du monde culturel du Kentucky, qui attire même des visiteurs venus de loin  comme le violoniste Ole Bull.

La notoriété nationale
À partir de 1840, la notoriété d'Amelia B. Coppuck Welby s'étend sur l'ensemble du territoire des États-Unis. En 1845, ses poèmes sont rassemblés pour être édités dans un recueil de poèmes sous le titre de Poems by Amelia.  Quand la nouvelle du projet est connue, cela déclenche une guerre de surenchère chez les éditeurs, finalement ce sont les éditions D. Appleton & Company qui obtiennent le contrat. La première édition est rapidement épuisée. Après la refonte du recueil en 1850, ce dernier connait entre 1850 et 1860 pas moins de .

Des extraits de son recueil sont édités dans des revues littéraires prestigieuses telles que le Graham's Magazine, le Poet's Magazine (Albany), la  Southern Quarterly Review, et la Western Literary Journal and Monthly Review. Plusieurs de ses poèmes paraissent dans des anthologies de son vivant comme Female Poets of America de Rufus Griswold (1849), American Female Poets de  (1848)et Female Poets of America de Thomas Buchanan Read (1849).

Regards sur son œuvre

La réception de l'œuvre poétique d'Amelia B. Coppuck Welby est diverse. La Lady anonyme signataire du pamphlet  publié en 1845 par le Morning Courier de Louisville, journal concurrent du Louisville Daily Journal, considère son esthétique comme surfaite. De son côté Rufus Griswold, tout en reconnaissant la beauté de son style, note le . Edgar Poe est positif, dans un article de la Democratic Review de , écrit : .

Selon Carolyn Zylboorg, les techniques poétiques et les thèmes d'Amelia B. Coppuck Welby sont généralement standards, elle décrit son expérience esthétique de la nature, la mort, l'amour, etc... selon la métrique du style élégiaque, inspiré du romantisme britannique et américain.  Ce qui a fait son succès est probablement sa fluidité rythmique et mélodique.

Amelia B. Coppuck Welby était une admiratrice de Lord Byron, et fut influencée par les poésies de Felicia Hemans, Nathaniel Parker Willis et Thomas Moore (poète).

Vie privée
En , Amelia B. Coppuck épouse George Welby, un homme d'affaires britannique qui s'est installé à Louisville et devient Amelia B. Coppuck Welby.

Amelia B. Coppuck Welby meurt deux mois après avoir donné la naissance à son enfant unique. elle est inhumée au Cave Hill Cemetery de Louisville.

Œuvres

 ,

Notes et références

Bibliographie

Notices dans des encyclopédies et manuels de références

 ,
 ,
 ,

 ,

Articles académiques

 ,

Liens externes

Naissance en février 1819
Naissance au Kentucky
Décès en mai 1852
Décès à Louisville (Kentucky)
Poétesse américaine du XIXe siècle
Décès à 33 ans

Amelia B. Coppuck Welby


Der Wysoki Kamień (deutsch Hochstein) ist ein 1058 m hoher Berg im Isergebirge. Er bildet den östlichen Eckpfeiler des Hohen Iserkamms (Wysoki Grzbiet), nordwestlich von Szklarska Poręba (Schreiberhau). Die Aussicht vom Gipfel reicht vom Isergebirge bis zum Riesengebirge, Hirschberger Tal, Bober-Katzbach-Gebirge und Landeshuter Kamm.

Geologie
Grundbaustein des Berges ist der sogenannte Riesengebirgsgranit. Die Felsformationen im Gipfelbereich werden von verwitterungsbeständigem Hornfels gebildet. Die Südhänge bestehen aus karbonischen Graniten, Gneis und Glimmerschiefer.

Geschichte
Im Jahr 1837 ließ Graf Schaffgotsch auf dem Gipfel eine Hütte errichten, 1875 wurde eine Baude mit Aussichtsturm errichtet. Die Gebäude wurden im Jahr 1882 durch einen Brand zerstört, aber schnell wieder aufgebaut. Am Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Baude verwüstet und ausgeraubt, öffnete aber bereits 1947 mit ein paar Betten für Touristen.
Die Wysoki-Kamień-Hütte wurde 2010 errichtet.

Wege zum Gipfel
 Von der sogenannten "Todeskurve" an der Sudetenstraße über den Schwarzen Berg (Czarna Góra, 965 m) (gelb markiert).
 Von Schreiberhau (Szklarska Poreba) auf dem Sudeten-Hauptwanderweg (rot markiert).
 Von der Wegteilung an der Sudetenstraße unterhalb des Berges Abendburg (Zwalisko, 1047 m) auf dem Sudeten-Hauptwanderweg (rot markiert).

Literatur
 Góry Izerskie – Mapa turystyczna 1:50 000, Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2010

Weblinks

Isergebirge

Wysoki Kamień


Mala Tartarija (francuski: la petite Tartarie, latinski: Tartaria Minor, ruski: Ма́лая Тарта́рия, talijanski: Tartaria Piccola) naziv je za Krimski Kanat u europljanskoj srednjovjekovnoj i novovjekovnoj kartografiji, zemljopisu i historiografiji, sve do pojavljivanja Tavirčeske oblasti, a kasnije Novorosijske gubernije i Tavirčeske gubernije na mjestu Krimskoga Kanata. Unatoč tome izraz se koristi u djelima talijanskih povjesničara do sredine 19 stoljeća, npr. u djelu "Politička geografija" (talijanski: Geografia Politica) Cesarea Cantùa. Mala Tartarija se prostirala današnjom južnom Ukrajinom, Krimom, Rusijom između rijeka Dnjepar i Don. Južno od Male Tartarije nalaze se Crno i Azovsko more.

Izvori

Vidi još
 Krimski Kanat
 Tartarija

Vanjske poveznice
 Hofmann, Johann Jacob, Lexicon Universale, Leiden, 1698., 4. svezak, str. 354.
Povijesne regije
Krimski Kanat
Krimski Tatari

Mala Tartarija


Breze (latinski: Betula) sačinjavaju rod biljaka iz porodice Betulaceae. Narodna imena za brezu su: brez, brezuša, briza, brizovina, metlika i druga.

Breza je visoko drvo koje dostiže visinu do 28 m i promjer do 40 cm. Starost može biti i do 100 godina. Visoko drvo ima tanke i vitke grančice, bijelu glatku koru što se može ljuštiti na listiće tanke poput papira. Listovi na peteljkama su koso četvrtasti ili trokutasti, zašiljeni i dvostruko pilasti. Cvjetne rese dugačke su 3 do 4 cm, a razvijaju se zajedno s lišćem.

Breza raste u gotovo svim dijelovima Europe i Azije, ali je posebno, kao šumska sastojina, rasprostranjena u području Skandinavije, gdje je značajan izvor sirovine za drvnu industriju. Kod nas je poznata u izradi metli korisnih u poljoprivrednim i seoskim domaćinstvima. Penje se do visine od 1.000 m.

Breza (drvo)


Yer kabuğu, taş küre veya litosfer, Yerküre'nin en dış kısmında bulunan yapıdır.

Karalarda daha kalın (35–40 km), Tibet Platosunda ise 70 km, deniz ve okyanus tabanlarında ise daha ince (8–12 km) olan yer kabuğunun ortalama kalınlığı 33 km kadardır. Kimyasal bileşimi ve yoğunluğu birbirinden farklı iki kısımdan meydana gelir. Bunlardan biri granit bileşimindeki kayaçlardan oluşan granitik yer kabuğu; diğeri ise bazalt bileşimindeki kayaçlardan oluşan bazaltik yer kabuğudur.

Granitik yer kabuğunda silisyum ve alüminyum elementleri hakimdir. Bu nedenle daha hafiftir; yoğunluğu 2,7-2,8 g/cm3 arasında bulunur. Silisyum (Si) ve alüminyum (Al) elementlerinden oluştuğu için "sial" olarak da adlandırılır. Yer kabuğunun üst kısmını teşkil eder. Bazaltik yer kabuğunda ise silisyum ve magnezyumlu unsurlar hakimdir. Dolayısıyla granitik kabuktan daha ağırdır; yoğunluğu 3-3,5 g/cm3 arasında değişir. Granitik yer kabuğunun altında ve okyanus tabanlarında yer alır. Bu nedenle bazaltik yer kabuğuna "okyanusal kabuk" adı da verilir.

Bu iki kısım bütün kıtaların altında bulunmaktadır. Buna karşılık okyanusların altında durum farklıdır. Burada bazaltik kabuk birkaç kilometre kalınlıkta ince bir tabaka halinde uzanır. Buna karşılık granitik kabuk ya hiç yoktur (örneğin Büyük Okyanus) ya da çok incedir (Atlas ve Hint Okyanusları).

Kabuğun sıcaklığı derinlere gidildikçe artar. Sıcaklık, kabuğun üst kısmında her kilometre için 30 °C (54 °F) artar. Altta yatan manto ile sınırında yaklaşık 200 °C (392 °F) ila 400 °C (752 °F) arasındaki değerlere ulaşır. Daha derin kabukta jeotermal gradyan daha küçüktür.

Kabuk ile manto arasındaki sınıra Mohorovicic Süreksizliği (Moho) denilir. Bu kesimde yoğunluğa bağlı olarak sismik P dalgalarının hızı litosferde 7,2 km/s iken, mantonun üst kısmında 8,1 km/s'ye çıkar.

Dünya'nın kabuğu temel olarak ikiye ayrılır:

 Okyanusal kabuk, 7 km kalınlığındadır (10 km'ye kadar ulaşır). Koyu renklidir. Magmatik kaya olan bazalttan oluşur. Bağıl olarak homojen kimyasal bileşime sahiptir.
 Kıtasal kabuk, 35 km kalınlığındadır. Himalayalar ve Kayalık dağlarında 70 km'yi bulur. Birçok kaya türünden oluşur.

Dünya'nın çekirdeği, yeryüzünden 2900 km derinlikten başlayıp, 6370 km derinliğe kadar uzanır. Mantodan Wiechert-Gutenberg kesintisiyle ayrılır. En içte bulunur. Büyük basınç altında bulunur. Sıcaklığı 4000 °C nin üzerindedir. Bileşimi demir ile kalayca bileşik oluşturan az miktarda oluşumlar içerir. Bunlar; kükürt, silisyum ve oksijen içeren demir-nikel alaşımıdır.

İki kısımdan oluşur:

1) Dış çekirdek: 2270 km kalınlıktadır. Sıvı bir katmandır. Dünya'nın manyetik alanını oluşturan metalik demir bu zon içinde hareketlidir.

2) İç çekirdek: 1216 km yarıçaplıdır. Dış çekirdeğe göre daha yüksek sıcaklığa sahiptir ancak bu sıcaklığa rağmen; gezegenin merkezindeki çok büyük basınçtan dolayı demir katı halde bulunur.

Mohorovicic süreksizliği, yoğunluk bakımından bir sıçrama ile kendini gösteren ve ultrabazik kayalardan oluşan geçişe karşılık gelen sınıra denir. Kara ve okyanus tabanı yoğunluk farkı ancak moho seviyesinin üstteki kısmında görülür.

Sial
Yer kabuğunun üst tabakasıdır. Bünyesinde daha çok silisyum ve alüminyum bulundurduğundan bu tabakaya sial adı verilmiştir (Si=silisyum, Al=alüminyum). Jeokimyasal bir terimdir. Silisyum ve alüminyum, yeryüzü elementlerinin çoğundan daha az yoğun olduğu için kabuğun üst tabakasında yoğunlaşma eğilimindedirler.

Ortalama kalınlığı yüzeyden derine 25 km kadardır. Kıtalar esas olarak silikon ve alüminyumdan oluşan daha hafif kaya malzemesinden oluşur. Bu nedenle sial, kıtalar üzerinde kalındır. Özellikle Pasifik okyanusu olmak üzere diğer okyanus tabanlarında çok ince veya yoktur. Ortalama sial yoğunluğu 2.7 gm/cc'dir.

Jeologlar bu tabadaki kayaları felsik olarak adlandırırlar. Çünkü alüminyum silikat mineral serisi yüksek miktarda feldspat içermektedir. Sial, "birçok miktarda bazaltik kayada dahil olmak üzere oldukça çeşitli kaya türlerine sahiptir."

Sial'in tabanı katı bir sınır değildir. Conrad süreksizliği sınırı öne sürülmüştür ancak bu konu hakkında çok az bilgi bilinmektedir.

Büyük baskılar nedeniyle, sima viskozitesi yüksek bir sıvı gibi akar, bu yüzden siya simanın üzerinde izostatik dengede yüzmektedir. Dağlar, okyanustaki buz dağları gibi yukarı ve aşağı doğru uzanır. Kıtasal plakalarda sial 5 km ila 70 km derinliğine kadar uzanmaktadır.

Sima
Sial tabakasının altında yer alır. Bileşiminde daha çok silisyum ve magnezyum bulunduğundan bu tabakaya "sima" adı verilmiştir (Si=silisyum, Ma=Magnezyum). Sima yüzeye geldiğinde bazalttır, bu nedenle bazen bu tabakaya 'bazalt tabakası' denilmektedir. Magnezyum silikat mineralleri bakımından zengin kayalardan oluşmuştur.

Yoğun sima yüzeye geldiğinde mafik kayaçları oluşturur. En yoğun sima, daha az silikata sahiptir ve ultramafik kayaçları oluşturur.

Kabuk (jeoloji)

Jeolojide kabuk, kayalık bir gezegenin, cüce gezegenin veya doğal uydunun en dıştaki katı kabuğudur. Genellikle altta yatan mantodan kimyasal bileşimi ile ayırt edilir; bununla birlikte, buzla kaplı uydularda, fazına (katı kabuk ve sıvı manto) göre ayırt edilebilir.

Dünya, Merkür, Venüs, Mars, İo, Ay ve diğer gezegensel cisimlerin kabukları magmatik süreçler yoluyla oluşmuştur ve daha sonra erozyon, çarpma krateri, volkanizma ve sedimantasyon ile düzenlenmiştir.

Karasal gezegenlerin çoğu oldukça düzgün kabuklara sahiptir. Bununla birlikte, Dünya iki farklı kabuk türüne sahiptir: kıtasal ve okyanusal kabuk. Bu iki kabuk farklı kimyasal bileşimlere ve farklı fiziksel özelliklere sahiptir. Farklı jeolojik süreçlerle oluşmuşlardır.

Kabuk türleri
Gezegenlerle ilgilenen jeologlar, kabuğu nasıl ve ne zaman oluştuklarına göre üç kategoriye ayırırlar.

Birincil kabuk/ilkel kabuk
Bu bir gezegenin "orjnal" kabuğudur. Magma okyanusunun katılaşmasıyla oluşur. Gezegensel birikimin sonuna doğru, karasal gezegenlerin muhtemelen magma okyanusları olan yüzeyleri vardı. Bunlar soğudukça kabuğa dönüştüler. Bu kabuk muhtemelen büyük etkilerle tahrip edilmiş ve Ağır Bombardıman Dönemi sona erdiğinde defalarca kez yeniden şekillenmiştir.

Birincil kabuğun doğası tartışılmaktadır: kimyasal, mineralojik ve fiziksel özellikleri ve bunları oluşturan magmatik mekanizmalar hala bilinmemektedir. Dünya'nın birincil kabuğunun hiçbiri günümüze ulaşamadığı için bunun üzerine çalışmak zordur. Dünyanın plaka tektoniklerinden yüksek oranda erozyon ve kabuk geri dönüşümü nedeniyle Dünya'nın sahip olduğu birincil kabuk da dahil olmak üzere yaklaşık 4 milyar yıldan eski kayalar yok olmuştur.

Bununla birlikte, jeologlar birincil kabuk hakkında diğer karasal gezegenlerde çalışarak bilgi toplayabilirler. Merkür'ün yüksek alanları tartışılsa da birincil kabuğu temsil edebilir. Ay'ın anortozit yaylalarında birincil kabuk vardır. Ayın birincil kabuğu olan plajiyoklazlar ilk magma okyanusunu kristalleştirip üzerinde yüzmüşlerdir. Bununla birlikte, Ay'ın susuz bir sistem olması ve Dünya'da su olması nedeniyle, Dünya'nın benzer bir şekil izlemesi pek olası değildir. Mars göktaşı ALH84001, Mars'ın birincil kabuğunu temsil edebilir ancak bu konu tartışılmaktadır. Dünya gibi, Venüs de birincil kabuktan yoksundur, çünkü tüm gezegen tekrar tekrar yeniden ortaya çıkmış ve değişmiştir.

İkincil kabuk
İkincil kabuk, mantodaki silikat malzemelerin kısmi erimesi ile oluşur ve genellikle bileşimde bazaltiktir.

Bu, Güneş Sistemindeki en yaygın kabuk türüdür. Merkür, Venüs, Dünya ve Mars'ın yüzeylerinin çoğu, Ay'ın bazaltik ovaları gibi ikincil kabuklardan oluşur. Yeryüzünde, öncelikle manto adyabatik yükselişinin kısmi erimeye neden olduğu okyanus ortası yayılma merkezlerinde ikincil kabuk oluştuğunu görüyoruz.

Üçüncül kabuk

Üçüncül kabuk, birincil veya ikincil kabuğa kıyasla kimyasal olarak daha çok düzenlenmiştir. Birkaç şekilde oluşabilir:

 Magmatik süreçler: ikincil kabuğun kısmi erimesi, farklılaşma veya dehidratasyon ile birleşimi
 Erozyon ve sedimantasyon: birincil, ikincil veya üçüncül kabuklardan elde edilen çökeltiler

Üçüncül kabuğun bilinen tek örneği Dünya'nın kıtasal kabuğudur. Diğer karasal gezegenlerin üçüncül kabuğa sahip oldukları söylenip söylenemeyeceği bilinmemekle birlikte, şimdiye kadar elde edilen kanıtlar olmadığını göstermektedir. Bunun nedeni, üçüncül kabuk oluşturmak için plaka tektoniğine ihtiyaç duyulmasıdır ve Dünya, Güneş Sistemimizde plaka tektoniği olan tek gezegendir.

Ay'ın kabuğu
"Theia" adlı teorik bir gezegenin, çarparak Dünya'yı oluşturması ve bu çarpışmayla uzaya fırlatılan malzemelerle Ay'ın oluşturduğu düşünülmektedir. Ay oluşurken, dış kısmının "ay magma okyanusu" olarak erimiş olduğu düşünülmektedir. Plajiyoklaz feldspat, bu magma okyanusunu büyük miktarlarda kristalleştirmiş ve yüzeye doğru yüzdürmüştür. Kabuğun üst kısmı muhtemelen ortalama %88 plajiyoklaz içermektedir. Kabuğun alt kısmı ise piroksen ve olivin gibi daha yüksek bir ferromagnez mineral yüzdesi içerebilmektedir ancak bu alt kısım muhtemelen ortalama %78 plajiyoklaz içermektedir.

Kabuğun kalınlığı yaklaşık 20 ila 120 km arasında değişmektedir. Ay'ın uzak tarafındaki kabuk, yakın taraftakinden yaklaşık 12 km daha kalındır. Ortalama kalınlık tahminleri yaklaşık 50 ila 60 km arasındadır. Plajiyoklaz bakımından zengin bu kabuğun çoğu, ayın oluşumundan kısa bir süre sonra, yaklaşık 4.5 ila 4.3 milyar yıl önce oluşmuştur. Kabuğun belki %10'u veya daha azı, başlangıç plajiyoklaz bakımından zengin materyalin oluşumundan sonra eklenen magmatik kayadan oluşur. Daha sonraki eklemelerin en iyi karakterize edilen ve en hacimli olanı, yaklaşık 3.9 ila 3.2 milyar yıl önce oluşan mare bazaltlardır. Küçük volkanizma 3.2 milyar yıl sonra, belki de 1 milyar yıl kadar önceye kadar devam etti. Levha tektoniğinin kanıtı yoktur.

Ay'ın çalışması, Dünya'dan önemli ölçüde daha küçük kayalık bir gezegenin gövdesinde bir kabuğun oluşabileceğini göstermiştir. Ay'ın yarıçapı Dünya'nın sadece dörtte biri olmasına rağmen, ay kabuğunun ortalama kalınlığı daha fazladır. Bu kalın kabuk, Ay'ın oluşumundan hemen sonra oluşmuştur. Magmatizma, yaklaşık 3.9 milyar yıl önce sona eren yoğun meteorit etkileri döneminden sonra da devam etti, ancak 3.9 milyar yıldan küçük magmatik kayaçlar kabuğun sadece küçük bir bölümünü oluşturuyor.

Dünya'nın yer kabuğunun oluşumu ve evrimi

Dünya yaklaşık 4.6 milyar yıl önce Güneş'in etrafında dönen bir toz ve gaz diskiydi. Gezegenlerin ve diğer küçük kayalık cisimlerin çarpıştığı ve sıkıştığı, yavaş yavaş bir gezegene dönüşen toplanma yoluyla oluştu. Bu süreç, erken Dünya'nın tamamen erimesine neden olan muazzam miktarda ısı üretti. Gezegensel toplanma yavaşladıkça, Dünya soğumaya başladı ve birincil veya ilkel kabuk olarak adlandırılan ilk kabuk oluştu. Bu kabuk muhtemelen büyük etkilerle defalarca kez yok edilmiş, maruz kaldığı etkilerle magma okyanusları oluşmuş ve yeniden düzenlenmiştir. Dünya'nın birincil kabuğunun hiçbiri günümüze ulaşamamıştır; bunların hepsi son birkaç milyar yıl boyunca erozyon, etkiler ve levha tektoniği ile yok edilmiştir.

O zamandan beri, dünya ikincil ve üçüncül kabuk oluşturmaya devam ediyor. Altta yatan mantonun kısmi erimesiyle bazaltik magmalar ve yeni okyanus formlarını verdiği okyanus yayılma sırtında ikincil kabuk oluşmaya devam etmektedir. Bu uzaklaşan levhaların itici gücüdür ve sürekli yeni okyanus kabuğu oluşturur. Bu, eski kabuğun bir yerde imha edilmesi gerektiği anlamına gelir, bu nedenle, bir yayılma merkezinin karşısında genelde bir batma bölgesi vardır. Yeni okyanus kabuğu yaratma ve eski okyanus kabuğunu yok etmenin bu sürekli süreci, bugün dünyadaki en eski okyanus kabuğunun yaklaşık 200 milyon yaşında olduğu anlamına gelir.

Buna karşılık, kıtasal kabuğun büyük kısmı çok daha eskidir. Dünya üzerindeki en eski kıtasal kabuk kayaların yaşları 4,28 milyar ile 3,7 milyar yıl arasındadır. Batı Avustralya'da Narryer Granit Dağlık Bölge içerisinde bulunmuştur. Kuzeybatı toprakları üzerindeki Kanada kalkanı ve Baltık kalkanı gibi kratonik bölgelerde acasta gnayslar bulunmuştur.

Mevcut Dünya'nın kıtasal kabuğunun ortalama yaşının yaklaşık 2,0 milyar yıl olduğu tahmin edilmektedir. 2,5 milyar yıl önce oluşan kabuklu kayaların çoğu kratonlarda bulunur. Bu tür eski kıtasal kabuk ve altta yatan astenosfer Dünya'nın başka yerlerinde daha az yoğundur ve bu nedenle batma ile kolayca yok edilemez. Yeni kıtasal kabuğun oluşumu yoğun orojenik dönemlerle bağlıdır. Bu dönemler Rodinia, Pangea ve Gondwana gibi süper kıtaların oluşumlarıyla çakışır. Kabuk kısmen ada yaylarının toplanmasıyla ve metamorfik kıvrım kemerlerinin toplanmasıyla oluşur. Altta yatan mantonun litosferik manto oluşturmak üzere tükenmesiyle korunur.

Yüzey şekilleri - Yer kabuğu etkinlikleri

Yerkürenin iç ısı kaynağı ve mantonun konveksiyon hareketleri, yer kabuğunun günümüzdeki fiziksel özellikleri (kalınlık, bileşim, esneklik ve kırılganlık), atmosfer ve gezegenin su kütlesi uygun bir birleşim ve karşılıklı etkileşme ile, Yer'in Güneş Sistemi içinde benzerine rastlanmayan bir jeolojik etkinliğe sahip olmasını sağlar. Birlikte evrimleşme ile ortaya çıkmış ve yaşamın yeryüzünde varlığını sürdürebilmesi için vazgeçilmez olan bu sistem, gezegen tarihi boyunca belli sınırlar içinde sabit kalabilmiştir.

Yer kabuğunda kayaların yüzey kısmında yoğunlukları ve bunların yayılış alanları biliniyor ve kabuğu oluşturan farklı parçalar, yani kıtaların yüzey kısımlarının yoğunluklarını hesap etmek mümkün oluyor. Erinç, Washington'a dayanarak 2000'e yakın kabuğun farklı büyük parçaları için aşağıdaki tabloyu oluşturmuş ve şu sonuçlar ortaya çıkmıştır:

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Kola derin sondajı
 Levha hareketleri
 Manto
 Yer çekirdeği
 Yerküre
Dünya
Ay
Theia
Levha tektoniği
Kıtasal kabuk
Okyanusal kabuk
Gondvana
Pangea
Dünya'nın manyetik alanı

Dış bağlantılar

 Deprem bölgelerinde yer kabuğunun hareketlerinin izlenmesi
 1 milyar yıllık kayıp kıtalar bulundu
 Yeni teori: Yer kabuğu nasıl oluştu?
 Yer kabuğu nasıl oluştu ve kıtalar neden kayıyor?
 Yer kabuğunun mineral zenginliği

Dünya'nın yapısı
Jeomorfoloji

Dünya'nın yerkabuğu


La règle des deux hommes est un mécanisme de contrôle conçu pour atteindre un niveau de sécurité important. Deux personnes autorisées et formées ou plus sont nécessaires pour lancer une opération particulièrement critique.

Armes nucléaires aux États-Unis
Selon l'US Air Force cette règle est conçue pour empêcher le lancement accidentel ou malveillant d'armes nucléaires par un seul individu.

Le lancement de missiles Minuteman suit une procédure précise. Une fois que l'ordre de lancement est reçu, les deux individus doivent convenir qu'il est valide en comparant le code d'autorisation dans l'ordre avec un authentificateur scellé (une enveloppe scellée contenant un code de vérification) stocké dans un coffre-fort doté de deux serrures. Chaque opérateur a la clé d'une seule serrure et ne peut donc ouvrir le coffre seul. De plus, chaque individu possède une des deux clés de lancement. Une fois l'ordre vérifié, ils doivent insérer les clés dans le panneau de commande et les tourner simultanément. Par mesure de précaution, elles doivent être insérées à des endroits suffisamment éloignés pour qu'il soit impossible pour un seul individu de le faire seul. Enfin, l'équipe de lancement doit faire de même de leur côté. Au total, quatre clés sont donc nécessaires pour initier un lancement.

Dans le cas d'un sous-marin nucléaire, les clés sont séparées entre trois individus : le commandant, le commandant en second et le responsable des missiles.

Autres utilisations
Dans une banque, le déverrouillage de la chambre forte nécessite deux personnes qui possèdent des clés différentes ou seulement une partie du code nécessaire à son ouverture.

Dans le système carcéral, le transport d'un prisonnier peut être réalisé sous l'autorité de deux surveillants.

À la suite du crash de l'A320 de Germanwings, de nombreuses compagnies aériennes ont interdit la présence d'un seul pilote dans le cockpit.

Notes et références

Annexes
Articles connexes
 Partage de clé secrète de Shamir
 Échec mortel
 Dispositif de sécurité et d'armement
 Séparation des tâches

Contrôle d'accès

Règle des deux hommes


Beloved puede referirse a:

 Beloved (álbum de Glay);
 Beloved (álbum de I Killed The Prom Queen);
 Beloved (banda);
 Beloved (novela), novela de Toni Morrison;
 Beloved (película), película de 1998 basada en la novela de Toni Morrison;
 Beloved (sencillo), sencillo de la banda japonesa GLAY.

Beloved


Macrocheilus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Macrocheilus allardi Basilewsky, 1957
 Macrocheilus alluaudi Burgeon, 1937
 Macrocheilus angustatus Basilewsky, 1949
 Macrocheilus asteriscus (White, 1844)
 Macrocheilus basilewskyi A. Serrano, 2000
 Macrocheilus bensoni Hope, 1838
 Macrocheilus bicolor Andrewes, 1920
 Macrocheilus biguttatus Gory, 1832
 Macrocheilus bimaculatus (Dejean, 1831)
 Macrocheilus binotatus Andrewes, 1931
 Macrocheilus biplagiatus (Boheman, 1848)
 Macrocheilus burgeoni Basilewsky, 1967
 Macrocheilus chaudoiri Andrewes, 1919
 Macrocheilus clasispilus Basilewsky, 1967
 Macrocheilus crampeli Alluaud, 1916
 Macrocheilus cribrarius Fairmaire, 1901
 Macrocheilus cruciatus (Marc, 1840)
 Macrocheilus diplospilus Basilewsky, 1967
 Macrocheilus dorsalis Klug, 1834
 Macrocheilus dorsiger (Chaudoir, 1876)
 Macrocheilus elegantulus Burgeon, 1937
 Macrocheilus ferruginipes Fairmaire, 1892
 Macrocheilus fuscipennis Zhao & Tian, 2010
 Macrocheilus gigas Zhao & Tian, 2010
 Macrocheilus hybridus Peringuey, 1896
 Macrocheilus immanis Andrewes, 1920
 Macrocheilus impictus (Wiedemann, 1823)
 Macrocheilus labrosus (Dejean, 1831)
 Macrocheilus lindemannae Jedlicka, 1963
 Macrocheilus longicollis Peringuey, 1904
 Macrocheilus macromaculatus Louwerens, 1949
 Macrocheilus madagascariensis Basilewsky, 1953
 Macrocheilus moraisi A. Serrano, 2000
 Macrocheilus niger Andrewes, 1920
 Macrocheilus nigrotibialis Heller, 1900
 Macrocheilus ocellatus Basilewsky, 1953
 Macrocheilus overlaeti Burgeon, 1937
 Macrocheilus parvimaculatus Zhao & Tian, 2010
 Macrocheilus perrieri Fairmaire, 1899
 Macrocheilus persimilis Basilewsky, 1970
 Macrocheilus proximus Peringuey, 1896
 Macrocheilus quadratus Zhao & Tian, 2010
 Macrocheilus quadrinotatus Burgeon, 1937
 Macrocheilus saulcyi Chevrolat, 1854
 Macrocheilus scapularis Reiche, 1843
 Macrocheilus sinuatilabris Zhao & Tian, 2010
 Macrocheilus solidipalpis Zhao & Tian, 2010
 Macrocheilus spectandus Peringuey, 1904
 Macrocheilus taedatus Basilewsky, 1960
 Macrocheilus tripustulatus (Dejean, 1825)
 Macrocheilus vanharteni Felix & Muilwijk, 2007
 Macrocheilus varians Peringuey, 1904
 Macrocheilus viduatus Peringuey, 1899
 Macrocheilus vinctus Basilewsky, 1960
 Macrocheilus vitalisi Andrewes, 1920

Referencias

Enlaces externos

 Macrocheilus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Omphrina

Macrocheilus


Carl Wilhelm Scheele (født 9. december 1742 i Stralsund, død 21. maj 1786 i Köping) var en svensk kemiker.

Liv og gerning

Han kom, efter at have været tre år i privatskole og derefter på gymnasium i Stralsund, allerede i 1757 i lære hos apoteker Bauch i Göteborg. Allerede fra barnealderen havde han stærk forkærlighed for selvstændigt arbejde og tænkning, og da han på apoteket havde lejlighed til at sysle med en ikke ringe mængde kemikalier, studerede han disses forhold i sin fritid med en sådan ihærdighed og forståelse, at han til næsten ethvert af disse stoffer har knyttet en for videnskaben ny iagttagelse eller opdagelse. Sine kundskaber erhvervede han sig ved eget studium og væsentligst ved egne forsøg. Da apoteket i Göteborg i 1765 blev solgt, flyttede han til Malmø til apotekeren Kjällström og opholdt sig her i 3 år, ivrigt sysselsat med fortsættelsen af sine undersøgelser.

Scheele samlede sig efterhånden et sådant fond af erfaringer, at han i kendskab til stoffernes kemiske forhold på mange områder var langt forud for samtidens kemikere. I 1768 tog han plads på apoteket Korpen i Stockholm, og uagtet hans virksomhed her ikke faldt i laboratoriet, men i recepturen, fik han dog lejlighed til at gøre mange opdagelser vedrørende luftarternes kemi, og ganske særlig den vigtige iagttagelse, at de forskellige dele af solspekteret reducerer klorsølv med forskellig styrke.

Endnu havde han ikke offentliggjort nogen af sine Iagttagelser; hans navn nævnes første gang på tryk i en afhandling af hans ven og samtidige A.J. Retzius om vinstenssyren i det Svenske Videnskabs Akademis Handlinger 1770, hvor der berettes om hans opdagelse og fremstilling af vinsyren. De to første afhandlinger, som han selv søgte optagne i det nævnte akademis handlinger, blev ikke trykte her, men i 1771 optoges hans undersøgelser over flusspat og dens syre. Fra 1770 blev Scheele laborant på apotekeren Lokk's laboratorium i Uppsala, og han kom i disse år i nærmere berøring med den bekendte svenske kemiker Torben Bergman, efter hvis opfordring Scheele foretog sine berømte undersøgelser over brunsten, ved hvilke han opdagede 4 ny grundstoffer: klor, ilt, mangan og barium.

I Uppsala havde Scheele god tid til selvstændige undersøgelser; han afsluttede her sit store arbejde over ild og luft. Det fortjener at anføres, at Scheele havde opdaget ilten før Priestley, idet det er godtgjort, at han i 1773 havde fremstillet dette stof ved glødning af sølvkarbonat, kvægsølvilte, kalisalpeter og andre. Scheeles Arbejder over mangan, klor, arsen og barium blev påbegyndte og afsluttede i Uppsala.

Den 4. februar 1775 blev Scheele medlem af Kungliga Vetenskapsakademien, og samme år blev han provisor på apoteket i Köping. Året efter overtog han dette apotek og forblev her under stadigt videnskabeligt arbejde til sin død. Fra sit 14. år havde Scheele egentlig tilbragt sit liv i laboratoriet og arbejdet med de mangfoldigste stoffer. Det lader sig med sandhed sige, at ingen kemiker før hans tid og ej heller nogen af hans samtidige kan sammenlignes med ham i henseende til mængden af store og vigtige iagttagelser og opdagelser. Han var til sin død en ivrig tilhænger af Flogistonteorien.

Personlighed

Som menneske var Scheele, efter hvad der foreligger om hans færd, en fordringsfri og ædel personlighed.

Forskningsresultater

Hvad de af Scheele gjorte opdagelser angår, da skal her anføres følgende: Scheele var den første, der viste, at de mange sure plantesafter og de salte, der fås fra planteriget, indeholder et betydeligt antal indbyrdes ganske forskellige syrer; han isolerede disse og undersøgte deres egenskaber, således opdagede eller undersøgte han vinsyre, oxalsyre, æblesyre, citronsyre, gallussyre; han kunne endog adskille disse syrer, når de forekom sammen. Også de i den dyriske organisme forekommende syrer var genstand for hans studium: han opdagede urinsyre og mælkesyre. Den kendte metode til fremstilling af organiske syrer ved dannelse af deres kalksalte og sønderdeling af disse med saltsyre eller svovlsyre skyldes ham.

Scheele var den første, der fremstillede glycerin og viste, at det var en bestanddel af fedtstofferne, af hvilke han frigjorde det ved sønderdeling med blyilte.

Også læren om de uorganiske syrer skylder Scheele mange iagttagelser: han opdagede molybdæn og wolframsyre, isolerede arseniksyre og viste, at den kunne fremstilles af arsenik ved indvirkning af kongevand. Af største betydning for den uorganiske kemi var Scheeles ovenfor nævnte arbejde over brunsten og de stoffer, som han derved opdagede, samt hans undersøgelser over flusspat. Ved sin undersøgelse over det farvende princip i berlinerblåt lykkedes det ham ved destillation af denne forbindelse med svovlsyre at isolere blåsyren.

Scheeles arbejde "Chemische Abhandlung über Luft und Feuer" indeholder mange ny opdagelser, blandt andet viste han deri, at den atmosfæriske luft indeholder to forskellige bestanddele, af hvilke den ene nærer forbrænding og åndedræt, den anden derimod ikke; ligeledes viste han, at metallerne ved deres forkalkning optager "ildluft" og atter afgiver den ved reduktion.

Forfatterskab

Scheele offentliggjorde sine fleste arbejder i Stockholm-akademiets skrifter 1770—86; også Crell's Annaler indeholder flere af hans afhandlinger. "Chemische Abhandung über Luft und Feuer" udkom selvstændig 1777.

En fuldstændig samling af hans arbejder udkom i Leipzig 1788 under titlen: "Opuscula chemica et physica", en anden samling 1792 i Berlin som "Scheeles sämmtliche physische und chemische Werke" ved Hermbstädt.

Scheeles efterladte breve og optegnelser blev udgivne i 1892 ved Adolf Erik Nordenskiöld.

Hædersbevisninger

I 1892 afsløredes hans statue (af John Börjeson) i Stockholm og i 1912 en (af Carl Milles) i Köping.

Noter

Eksterne henvisninger

Kemikere fra Sverige
Svenskere i 1700-tallet

Carl Wilhelm Scheele


Sealey est un patronyme pouvant désigner:

Patronyme
 (1942-1996), joueur anglais de football
 (1899-1963), joueur trinidadien de cricket
 (1899-1963), joueur anglais de football
 (1957-2001), joueur et entraineur anglais de football
, chanteuse et compositrice vénézuélienne
 (1927-2013), historien et académicien américain
William Oscar Sealey (1859-1940), homme politique canadien en Ontario

Voir aussi

Sealey


මාතලේ දුම්රිය මාර්ගය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ගයකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය මාර්ග

මාතලේ දුම්රිය මාර්ගය