Senegals fodboldlandshold repræsenterer Senegal i fodboldturneringer og kontrolleres af Senegals fodboldforbund.

Resultater

Afrikamesterskabet
1957 til 1963 – Deltog ikke
1965 – 4.-plads
1968 – 1. runde
1970 til 1978 – Ikke kvalificeret
1980 – Deltog ikke
1982 – Ikke kvalificeret
1984 – Ikke kvalificeret
1986 – 1. runde
1988 – Ikke kvalificeret
1990 – 4.-plads
1992 – Kvartfinale
1994 – Kvartfinale
1996 – Ikke kvalificeret
1998 – Ikke kvalificeret
2000 – Kvartfinale
2002 – 2.-plads
2004 – Kvartfinale
2006 – 4.-plads
2008 – 1. runde
2010 – Ikke kvalificeret
2012 – 1. runde
&2013 – Ikke kvalificeret
2015 – 1. runde
2017 – Kvartfinale
2019 – 2.-plads

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika

Senegals fodboldlandshold


Sir Moses Haim Montefiore, 1. baronet af East Cliff Lodge (født 24. oktober 1784 i Livorno, død 28. juli 1885 i Ramsgate, Kent) var en engelsk jødisk bankmand og filantrop.

Han blev født i Livorno af engelske forældre og hørte til en anset jødisk slægt, grundlagde tidligt et bankierhus i London, som han styrede indtil 1824, og som indbragte ham en stor formue. 1812 blev han ved sit ægteskab med Judith Cohen besvogret med Rothschild'erne. Han var 1837 den første jøde, som blev Sheriff (Sheriff of London), og blev samme år ophøjet til ridder; blev 1846 baronet og 1847 Deputy Lieutenant i Grevskabet Kent.

Han vandt særlig ry ved den utrættelige iver, han viste for sine trosfæller i fremmede lande, og den gavmildhed, hvormed han altid støttede dem. Fra 1835 til 1874 var han formand for det jødiske repræsentantskab i London, og i tidsrummet fra 1827 til 1875 foretog Montefiore syv rejser til Palæstina, i reglen fulgt af sin hustru, idet han søgte dels at sikre jøderne mod muhamedanernes mishandlinger, dels at fremme deres uddannelse til landbrug og håndværk. 1840 besøgte han Kairo og Konstantinopel i anledning af den store jødeforfølgelse i Damaskus og 1846 Sankt Petersborg for at bevæge kejser Nikolaj til at standse med de strenge forholdsregler imod jøderne i grænselandet; også forfølgelserne i Marokko 1863 og i Rumænien 1867 satte ham i bevægelse uagtet hans høje alder. Hans 100 års fødselsdag 1884 fejredes under stor højtidelighed (40.000 lykønskningsbreve eller -telegrammer).

Kilder

Jøder fra Storbritannien
Baronetter fra Det Forenede Kongerige
Bankierer fra Storbritannien
Briter i 1800-tallet
Hundredårige
Personer fra Livorno
Frimurere fra Storbritannien
Filantroper fra Storbritannien
Medlemmer af Royal Society

Moses Montefiore


Sinteza totală reprezintă sinteza chimică completă a unei molecule complexe (de obicei a unui produs natural) din precursori disponibili din punct de vedere comercial.

Istoric
Friedrich Wöhler a descoperit în anul 1828 faptul că ureea poate fi obținută plecând de la precursori anorganici. Aceasta a fost o descoperire importantă în chimie, fiind primul exemplu de sinteză al unui compus organic despre care se știa anterior că poate fi izolat doar din surse biologe, fiind un subprodus al proceselor metabolice. Wöhler a obținut ureea tratând cianatul de argint cu clorură de amoniu, o sinteză simplă reprezentată de o reacție elementară:

 AgNCO + NH4Cl → (NH2)2CO + AgCl

Note

Vezi și
 Sinteză asimetrică
 Sinteză chimică
 Sinteză organică
 Semisinteză

Sinteză chimică

Sinteză totală


Miltjen Draživojević  (1322. – 1343.), pripadnik humske velikaške obitelji Sankovića.

Sin je rodonačelnika Dražena Bogopenca. U Miltjenovo vrijeme loza prihvaća bana Bosne za svoga seniora. Miltjen je bio humski župan. Posjedi su mu bili Nevesinje, Zagorje i Komska župa.
Miltjen je bio gospodar Popova, Bosanskoga primorja i Slanoga u prvoj pol. 14. st.

Imao je dvojicu sinova i kćer: Sanko, Gradoja i Radaču. Vodstvo obitelji od Miltjena naslijedio je sin Sanko.

Pokopan je u obiteljskoj nekropoli u selu Biskupu kraj Zaborana, uz stećke i grobove Sanka, Radiča te njegova brata župana Gradoja i žene Gojsave.

Izvori

Sankovići

Miltjen Draživojević


Charles Arbuthnot (14 March 1767 – 18 August 1850) was a British diplomat and Tory politician. He was Ambassador to the Ottoman Empire between 1804 and 1807 and held a number of political offices. He was a good friend of the Duke of Wellington. His second wife, Harriet, became a hostess at Wellington's society dinners, and wrote an important diary cataloging contemporary political intrigues.

Background
Arbuthnot was son of John Arbuthnot, FRS of Rockfleet, and his wife Anne Stone, daughter of the banker Robert Stone; he was brother of bishop Alexander Arbuthnot, General Sir Thomas Arbuthnot and General Sir Robert Arbuthnot. He was born in Rockfleet, County Mayo, Ireland, but much of his upbringing was with Andrew Stone, his mother's relation. He was educated at Westminster School, and matriculated at Christ Church, Oxford in 1784, graduating B.A. in 1788. He then went on a Grand Tour.

Political and diplomatic career to 1804
Arbuthnot joined the Foreign Office in 1793, where he impressed William Grenville, 1st Baron Grenville. He sat as Member of Parliament for East Looe between 1795 and 1796, after William Wellesley Pole stepped down because he could not support the war policies of William Pitt the younger.

Arbuthnot also held a number of diplomatic postings, notably as consul general in Portugal between 1800 and 1801, as Minister to Sweden.  He served under Henry Addington as Under-Secretary of State for Foreign Affairs between November 1803 and June 1804. In 1804 he was sworn of the Privy Council.

In Constantinople
Appointed on 6 June 1804 as Ambassador to the Ottoman Empire, Arbuthnot was the first ambassador in Constantinople under a new arrangement, whereby the Levant Company provided a consul-general, in this case Isaac Morier, who saw to commercial work. In 1806 Arbuthnot negotiated a trade treaty with the Reis ül-Küttab, Ahmed Vâsıf. He travelled out with William Pole-Tylney, nephew to Arthur and Richard Wellesley.

Arbuthnot was tasked in the early days of 1807 to bring Selim III into the Anglo-Russian camp opposed to France. He was unable to do that. In the context of a renewed Russo-Turkish War and tariff evasion under the commercial treaty, Arbuthnot pursued his own line, prepared to use force.

Selim with Horace Sébastiani successfully resisted a British naval expedition in the Dardanelles operation. Arbuthnot left Constantinople on 29 January 1807.

Politics to 1812
Arbuthnot was Member of Parliament for Eye between 1809 and 1812, taking up the seat when Henry Wellesley resigned. He became Secretary to the Treasury in 1809, and began attempts to manage public opinion for the government, by centralising management of the press.

Under Spencer Perceval, and then Lord Liverpool, Arbuthnot was Joint Secretary to the Treasury between 1809 and 1823.

The Liverpool ministry
Arbuthnot sat for Orford between 1812 and 1818, a pocket borough of the 2nd Marquess of Hertford, in a deal with the Liverpool ministry on behalf of Edmond Alexander MacNaghten. Arbuthnot and Robert Jenkinson, later Lord Liverpool, had known each other in college days at Christ Church.

Arbuthnot held the position of Patronage Secretary, and also played the role of "general cabinet fixer". In September 1812, John McMahon, private secretary to the Prince Regent, tried Arbuthnot in an attempt to shut down a series of scurrilous articles in the Morning Chronicle. They purported to be an epic and extended review of a poem by Charlotte Dacre on the Prince and his circle, and referenced the Prince's affair with the Marchioness of Hertford. These squibs have been attributed by David V. Erdman to Lord Byron. Liverpool disapproved of the subsidy Arbuthnot was giving Lewis Goldsmith, founder of The Anti-Gallican Monitor, a project of 1811 of Arbuthnot and John Charles Herries; and ran it down, ending it in 1814.

During Arbuthnot's time in charge of patronage, a Treasury appointment, over 2,000 sinecure posts were abolished. He noted the effect the reforms were having on his influence on Members of Parliament. He is taken to have been the de facto Tory whip. The responsibility for party discipline was only later recognised by a seat in the Cabinet.

Subsequently Arbuthnot sat for St Germans between 1818 and 1827. The constituency was controlled by John Eliot, 2nd Baron Eliot (as he was in 1818). Under Liverpool he was First Commissioner of Woods and Forests between 1823 and 1827.

Later life and death
Arbuthnot was Member of Parliament for St Ives between 1828 and 1830 and for Ashburton between 1830 and 1831. At St Ives he was the favoured successor of Sir Christopher Hawkins, 1st Baronet. For a time in 1828 a rival candidate was promoted, Guy Lenox Prendergast, but he withdrew before the poll. Ashburton was controlled by landlords Robert Trefusis, 18th Baron Clinton and Sir Lawrence Vaughan Palk. Arbuthnot was elected with Palk in 1830, and resigned in 1831.

Under Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington, Arbuthnot was First Commissioner of Woods and Forests in 1828 and Chancellor of the Duchy of Lancaster between 1828 and 1830. In the 1830s he remained a major figure in the party management of the Tories, working with John Charles Herries, William Holmes and Joseph Planta.

During the last years of Arbuthnot's life, after the death of his second wife Harriet, he turned over the family home to his eldest son, and moved into the Duke of Wellington's London residence, Apsley House, as his confidential friend. Their story is told in Wellington and the Arbuthnots by E. A. Smith.

Charles Arbuthnot died at Apsley House in August 1850, aged 83. Spiridione Gambardella's portrait of him is kept there. He was buried at Kensal Green Cemetery.

Works
 The Correspondence of Charles Arbuthnot (1941), edited by Arthur Aspinall

Personal life and family

Arbuthnot was first married on 28 February 1799 to Marcia Mary Anne Clapcott Lisle, at Cholmondeley House, Piccadilly. She had been Lady-in-Waiting since 1795 to Caroline of Brunswick, Princess of Wales. She died in Constantinople on 24 May 1806.

Arbuthnot married a second time on 31 January 1814 at Fulbeck, Lincolnshire, to Harriet Fane (1793–1834), daughter of the Hon. Henry Fane. Harriet was fascinated by politics.  During her marriage to Arbuthnot, she became a hostess at society dinners given by Arbuthnot's good friend, the Duke of Wellington. Smith rejects the suggestion that Harriet was Wellington's mistress. Her diaries were published as The Journal of Mrs Arbuthnot in 1950.

With his first wife Marcia, Arbuthnot's children were:

 Charles George James Arbuthnot (1799–1870). He married Charlotte Eliza Vivian, daughter of Hussey Vivian, 1st Baron Vivian.
 Caroline Emma Arbuthnot (1802–1852)
 Henry Arbuthnot (1803–1875), married in 1830 Charlotte Rachael Scott, daughter of Thomas Scott, 2nd Earl of Clonmell.
 Marcia Emma Georgiana Arbuthnot (1804–1878), who married William Cholmondeley, 3rd Marquess of Cholmondeley.

Arbuthnot had an illegitimate son, from the days before he first married, mentioned in correspondence with his clerical friend John Sneyd (1763–1835), brother of Walter Sneyd. These letters discuss also his nickname "Gosh", which spread from his familiar circle to being generally used, and mistaken for his surname; and his interest in John de Mainauduc, Irish-Huguenot practitioner of animal magnetism. Of Arthur Paget, Arbuthnot's replacement in 1807 at Constantinople, George Canning as incoming Secretary of State for Foreign Affairs in the second Portland administration wrote "I must send him to repair if possible the mischief poor Gosh has been doing there."

References

External links

 The Correspondence of Charles Arbuthnot. A. Aspinall. 1941; Royal Historical Society.

Chancellors of the Duchy of Lancaster
Members of the Parliament of Great Britain for East Looe
Tory MPs (pre-1834)
British MPs 1790–1796
Members of the Parliament of the United Kingdom for Ashburton
Members of the Parliament of the United Kingdom for St Germans
UK MPs 1807–1812
UK MPs 1812–1818
UK MPs 1818–1820
UK MPs 1820–1826
UK MPs 1826–1830
UK MPs 1830–1831
Charles Arbuthnot
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Burials at Kensal Green Cemetery
1767 births
1850 deaths
Politicians from County Mayo
Ambassadors of the United Kingdom to Sweden
Ambassadors of the United Kingdom to the Ottoman Empire
Members of the Parliament of the United Kingdom for St Ives

Charles Arbuthnot


Francis Polkinghorne Pascoe (Penzance, Cornwall, Engleska, UK, 1. rujna 1813. – 20. lipnja 1893.) bio je engleski entomolog koji se uglavnom zanimao za kukce Coleoptera, poznatije kao kornjaši.

Životopis
Rođen je u Penzanceu u Cornwallu, a školovao se u bolnici St. Bartholomew's u Londonu. Bio je kirurg u mornarici, a služio je na australskim, zapadnoindijskim i sredozemnim postajama. Oženio se gospođicom Mary Glasson iz Cornwalla i nastanio se u Trewhiddleu blizu St. Austella, gdje se na imanju njegove supruge proizvodio kaolinit. Nakon što je 1851. ostao udovac, nastanio se u Londonu, posvetivši se posebno prirodoslovlju i entomologiji. Rezultati putovanja po Europi, sjevernoj Africi i Amazonskoj prašumi s ciljem prikupljanja uzoraka bili su loši, a Pascoe je uglavnom radio na kukcima koje su sakupili drugi. U njegovim entomološkim radovima popisane su i opisane vrste koje su sakupili Alfred Russel Wallace (u Longicornia Malayana), Robert Templeton i drugi sakupljači koji nisu bili toliko plodni kao autori sistematske entomologije. Postao je članom Entomološkog društva 1854. godine, bio je predsjednik od 1864. do 1865. godine, član Société Entomologique de France, a pripadao je belgijskom i Stettinovom društvu. Također je bio član Linneanskog društva (izabran 1852.) i bio je u Vijeću Rayovog društva. Njegovih 2500 vrsta nalazi se u Prirodoslovnom muzeju u Londonu.

Pascoe je prihvatio činjenicu evolucije, ali bio je protivnik ideje prirodnog odabira.

Znanstveni radovi
1858 On new genera and species of longicorn Coleoptera. Part III Trans. Entomol. Soc. London, (2)4:236–266.
1859 On some new genera and species of longicorn Coleoptera. Part IV.Trans.Entomol. Soc. London, (2)5:12–61.
1860 Notices of new or little-known genera and species of Coleoptera. J.Entomol., 1(1):36–64.
1860 Notices of new or little-known genera and species of Coleoptera, pt.II. J. Entomol., 1(2):98–131.
1862 Notices of new or little-known genera and species of Coleoptera. J.Entomol., 1:319–370.
1864–1869 Longicornia Malayana; or a descriptive catalogue of the species of the three longicorn families Lamiidae, Cerambycidae and Prionidae collected by Mr. A. R. Wallace in the Malay Archipelago. Trans.Entomol. Soc. London, (3)3:17-12.
1866 List of the Longicornia collected by the late Mr. P. Bouchard, at Santa Marta. Trans. Entomol. Soc. London, 5(3):279–296.
1867 Diagnostic characters of some new genera and species of Prionidae.Ann. Mag. Nat. Hist., (3)19:410–413
1875 Notes on Coleoptera, with descriptions of new genera and species. Part III. Ann. Mag. Nat. Hist., (4)15:59–73.
1884 Notes on Natural Selection and the Origin of Species. Taylor & Francis.
1885 List of British Vertebrate Animals. Taylor & Francis.
1890 The Darwinian Theory of the Origin of Species. Gurney & Jackson.

Izvori

Obituary in Natural science: a monthly review of scientific progress. Volume 3, 1893: S. 159
A. Boucard Obituary in The Humming Bird. A Quarterly, Artistic and Industrial Review. Volume 5. Spring Vale, 1895: S. 12–13

Britanski biolozi
Entomolozi

Francis Polkinghorne Pascoe


Snehvide er hovedpersonen i Disneyfilmen Snehvide og de syv dværge fra 1937. Hun er baseret på figuren Snehvide fra Brødrene Grimms eventyr af det samme navn. Hun er også den ældste Disney-prinsesse

Snehvide og de syv dværge

spoiler

I Snehvide og de syv dværge, er Snehvide en prinsesse, hvis mor er død, og derfor opfostres hun af sin stedmor. Det magiske spejl fortæller stedmoren, at Snehvide er smukkere end hende, og derfor prøver stedmoren
at dræbe Snehvide. Snehvide flygter dog ud i skoven og møder syv små dværge i en hytte.

Disney-figurer

Snehvide (Disney)


Der Steyrer MGV Sängerlust ist einer der ältesten, heute noch aktiven Männergesangsvereine Österreichs. Mit seinen derzeit rund 40 aktiven Mitgliedern ist er Teil des Kulturgeschehens in und um die Stadt Steyr in Oberösterreich.

Geschichte
Die Wurzeln des Steyrer Männergesangsvereines Sängerlust reichen zurück bis in das Jahr 1844. Er kann sich damit zu Österreichs ältesten Gesangsvereinen zählen. Nach vierjährigem Bestehen wurde der Verein – aus angeblich politischen Gründen – im Revolutionsjahr 1848 von Amts wegen aufgelöst und konnte erst nach zweijähriger Pause 1850 unter dem geänderten Namen "Steyrer Liedertafel" erneut ins Leben treten.

Wenig später, 1858, erfolgte die Gründung des MGV-Kränzchens. Beide, Liedertafel und Kränzchen, waren Sängergemeinschaften liberal-bürgerlicher Prägung und bestimmten in bester Zusammenarbeit einen bedeutenden Teil des Steyrer Musiklebens in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts.

Erwähnung verdienen die direkten Beziehungen zu zeitgenössischen Dichtern und Komponisten. Es finden sich im Vereinsarchiv handschriftliche Beiträge und Widmungen von Peter Rosegger, Felix Dahn, Enrica von Handel-Mazzetti, weiters solche von Wilhelm Kienzl, Richard Heuberger, Thomas Koschat und vielen anderen. Die engste Bindung hielten beide Vereine zu ihrem Ehrenmitglied Anton Bruckner, der bekanntlich einen Teil seiner entscheidenden Schaffensjahre in Steyr verbracht hat.

Bald nach der Jahrhundertwende war der Höhepunkt der Leistungskraft beider Vereine überschritten. Die sozialen und kulturellen Begleiterscheinungen des Ersten Weltkrieges und der Jahre danach drängten zur Fusion. Im Jahre 1929 vereinigten sich Liedertafel und Kränzchen unter dem Namen "Steyrer Männergesangsverein".

Aber auch der Zweite Weltkrieg forderte seinen Tribut: das Vereinsleben ließ sich nicht mehr im wünschenswerten Maße aktivieren. 1959 erfolgte der Zusammenschluss mit dem auch in schwierigen Zeiten aktiv gebliebenen A-Cappella-Chor "Sängerlust".

Der Chor "Sängerlust" ist der jüngere Spross dieses Zusammenschlusses. 1886 in der Vorstadt gegründet, bleibt dieser vorerst durch Jahrzehnte eine Tischgesellschaft. Dem Wirken des Chorleiters Franz Wegscheider ist es zu verdanken, dass aus der gemütlichen Runde ein ambitionierter und leistungsfähiger Chor wurde. Unter der Leitung Wegscheiders erreichte der Chor seine Blütezeit: 328 verschiedene Chorwerke wurden in den Wegscheider-Jahren von 1921 bis 1954 studiert und in 123 Konzerten aufgeführt. Max Deschka, sein Nachfolger, lehrte die Sänger den schwierigen Schritt zur zeitgenössischen Chorliteratur und schuf damit die Voraussetzung für die kontinuierliche Weiterentwicklung des Vereines in der Gegenwart.

Der Steyrer Männergesangsverein Sängerlust hat derzeit knapp 40 ausübende Mitglieder. Beste Kameradschaft und das ernste Bemühen um vorbildliche gesangliche Leistung zeichnen den Chor aus. Für die Konzerte werden, neben Volkstümlichem und Bewährtem, stets auch zeitgenössische Komponisten einstudiert. Der Verein kann sich freuen, dass sein bescheidener, aber durchaus ernsthaft gedachter kultureller Beitrag in der Heimatstadt Steyr und anderswo Anerkennung findet.

Große Sängerfahrten machen den Verein auch anderswo bekannt und bringen im Gegenbesuch befreundete Chöre nach Steyr. Besondere Erwähnung verdienen die Reisen in das damals noch kommunistische Rumänien (1975, 1977), Plauen (1994, 1996), San Benedetto del Tronto (2004), Vorarlberg (1998), Belgien (2000), Dresden (1994), Berlin (2004), Graz (2004) und zuletzt Hamburg (2008).
Ein Höhepunkt im Vereinsleben war die Mitwirkung beim Festkonzert zum 100 Todestag von Anton Bruckner im berühmten Großen Saal des Wiener Musikvereines (1996) und die Teilnahme an der Eröffnung der Wiener Festwochen am Rathausplatz (1997).

 2009 Eröffnung des Musikfestival Steyr mit anderen Chören und dem Beethoven-Sinfonieorchester Wien Beethovens 9 Symphonie
 2010 Eröffnung des Musikfestival Steyr mit Marc-Antoine Charpentier – Te Deum.

Anlässlich seines 170. Bestandsjubiläums gründete der Steyrer MGV Sängerlust die Initiative Steyr singt, um für Musikschaffende (insbesondere dem Chorgesang) eine zukunftsweisende Plattform zu bieten. Der eigens dazu gegründete Projektchor "Steyr singt" bestritt am 8. November 2014 ein Festkonzert mit der Südböhmischen Kammerphilharmonie Budweis und mit Werken von Anton Bruckner (Inveni David), Martin L. Fiala (Schenk deinem Leben einen Traum - Welturaufführung), John Rutter (Magnificat) und Karl Jenkins (The Armed Man - A Mass for peace).

Archiv

Der Steyrer MGV Sängerlust hat im Laufe seiner vielen Vereinsjahre ein beträchtliches Material an Noten, wertvollen Handschriften und Gegenständen angesammelt, die bis zum Jahr 2002 am Dachboden des Vereinsheimes gelagert wurden und so schädlichen Umwelteinflüssen ausgesetzt waren.

Durch das großzügige Entgegenkommen eines Steyrer Sponsors wurden dem Verein zwei Räume zur Verfügung gestellt, welche nach umfangreichen Adaptierungen seitens der Sangesbrüder nun das gesamte Archiv mit 4000 Notensätzen, Handschriften u. a. von Anton Bruckner, Max Bruch, Wilhelm Kienzl und anderen Komponisten und Dichtern beherbergt. An die 50 Bilder aus der bewegten Vergangenheit des Vereines zieren die Wände der Räume.

Zeitgemäß wurde die gesamte Aufzeichnung mit EDV vorgenommen, unter anderem sämtliche Konzerte und Auftritte der letzten 160 Jahre und eine umfassende Vereinschronik. Die Dateien umfassen derzeit ca. 9000 Datensätze.

Bekannte Mitglieder
 Anton Bruckner – Ehrenmitglied
 Hans Peter Heinzl – aktives Mitglied
 Franz Josef Hartlauer – aktives Mitglied

Trivia
 Die Vereinsstatuten des Steyrer MGV Sängerlust und der Wiener Philharmoniker basieren auf dem gleichen Entwurf (beide Vereine wurden etwa zur gleichen Zeit gegründet). Das Statut definiert eine Trennung zwischen künstlerischer und administrativer Leitung des Vereines. Beim Steyrer MGV Sängerlust wird die künstlerische Leitung von Julia Auer (M.A., B.A.) wahrgenommen, die administrative Leitung vom Vereinsobmann Siegfried Gegenhuber und dessen Stellvertreter Johannes Doblinger.

Weblinks
 Homepage des Steyrer MGV Sängerlust
 Homepage von Steyr singt

Einzelnachweise

Männerchor
Kultur (Steyr)
Organisation (Steyr)
Chor (Österreich)
Gegründet 1844

Steyrer MGV Sängerlust


Małcużyński ist der Familienname folgender Personen:
 Karol Małcużyński (1922–1984), polnischer Journalist
 Witold Małcużyński (1914–1977), polnischer Pianist

Małcużyński


An Aponogeton junceus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Georg Christian Lehmann ngan Diederich Franz Leonhard von Schlechtendal. An Aponogeton junceus in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aponogeton

Aponogeton junceus


FBA Type A og de næsten identiske Type B og C var en familie af rekognosceringsfly bygget i Frankrig af Franco-British Aviation (FBA) umiddelbart før og under 1. verdenskrig. Designet var baseret på patenter fra Donnet-Lévêque.
Type A var et vandflyver konstrueret som et biplan med en ujævn pusher konfiguration og to stivere. Vingerne bestod af otte rum adskilt af tværskotter. Skottene bestod af ask og vingerne var dækket af krydsfiner. Haleroret var placeret på en overbygning på skroget ved hjælp af stålrør. Piloten og observatøren sad ved siden af hinanden i det åbne cockpit.

Operativ historie
De tidligste produktionseksemplarer blev solgt til Østrig-Ungarn og Danmark før 1. verdenskrig, men i løbet af krigen tog produktionen fart og man solgte mange eksemplarer til Storbritannien, Frankrig og Italien fra 1915.

Varianter
 Type A (prototype, 1913) - fremdrevet af en 50 Hk Gnome Omega.
 Type A (produktionsmodel) - fremdrevet af en 80 Hk Gnome Monosoupape 7 Type A - øget størrelse.
 Type B - fremdrevet af en 100 Hk Gnome Monosoupape 9 Type B-2.
 Type C - fremdrevet af en Clerget 9B.
 Type 11 HE.2 - tosædet primitiv vandflyver.
 Type 14 - tosædet trænings vandflyver bygget til Marine Nationale. 20 bygget.
 Type H - Den mest producerede variant, lidt større end de andre varianter og typisk med en Hispano-Suiza 8B motor.
 Type S - forlænget skrog og vinger, fremdrevet af en Hispano-Suiza 8B.

Referencer
Noter

Bibliografi

 Angelucci, Enzo. The Rand McNally Encyclopedia of Military Aircraft, 1914-1980. San Diego, Californien: The Military Press, 1983. .
 Taylor, Michael J. H. Jane's Encyclopedia of Aviation. London: Studio Editions, 1989. .
 Thetford, Owen. British Naval Aircraft Since 1912. London: Putnam, 1982. .

Eksterne henvisninger

 "The Franco-British Aviation Co." Flight International, 27 December 1913

Biplaner
Observationsfly
Vandflyver
Fly fra Frankrig
Maritime patruljefly
1-motors propelfly

FBA Type A


ඇලිස් ඉන් වොන්ඩර්ලන්ඩ් ටිම් බර්ටන්  විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ, ලින්ඩා වූල්වර්ටන්  විසින් රචනය කළ, වෝල්ට් ඩිස්නි පික්චර්ස් මඟින් ඉදිරිපත් කළ 2010 ඇමෙරිකානු පරිගණක සජීවිත/ජීවමාන, අද්භූත හා නිර්භීත ගණයේ චිත්‍රපටයකි. මෙම චිත්‍රපටයේ නළු නිළියන් වන්නේ මියා වසිකොව්ස්කා, ජොනී ඩෙප්, හෙලේනා බොන්හැම් කාටර් , ඈන් හැතවේ(Anne Hathaway),ක්‍රිස්පින් ග්ලොවර්(Crispin Glover),මයිකල් ෂීන්(Michael Sheen),මැට් ලූකස් (Matt Lucas)හා ස්ටීවන් ෆ්‍රයි(Stephen Fry) ය. මෙම චිත්‍රපටය ආභාසය ලබා ඇත්තේ ලුවී කැරොල්ගේ(Lewis Carroll) 1865 අද්භූත නවකතාවක් වන "වොන්ඩර්ලන්ඩ් හි ඇලිස්ගේ නිර්භීත ක්‍රියා"(Alice's Adventures in Wonderland) සහ එහි 1871 අනුබන්ධනය වන "දෘෂ්ටි කණ්ණාඩිය හරහා"(Through the Looking-Glass) මගිනි.දහනව හැවිරිදි ඇලිස් ලෙස රඟපාන්නේ,මුල් වර පැමිණීමෙන් වසර 13 කට පසු, තරුණියක් හැටියට පළමුවතාවට පැමිණෙන වසිකොව්ස්කා විසිනි. අන්ඩලන්ඩ් හි වැසියන් භීතියට පත් කරන,රතු රැජිණ විසින් පාලනය කරන මකරෙක් වැනි සතෙකු වන ජැබර්වොකි මරා දැමිය හැක්කේ ඇයට පමණක් බව ඇයට පවසා ඇත.

මෙම චිත්‍රපටය මුලින්ම දර්ශනය කලේ ලන්ඩන්හි ඕඬියන් ලෙස්ටර් චතුරස්‍රයේ 2010 පෙබරවාරි 25 දිනදීය.ඉන්පසු 2010 මාර්තු 4 වන දින ඕස්ට්‍රේලියාවේද 2010 මාර්තු 10 වන දින ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ හා එක්සත් රාජධානියේ IMAX 3D මගින් හා ඩිස්නි ඩිජිටල් 3D මගින්ද සම්ප්‍රදායික සිනමා ශාලාවල් වලදීද තිරගත කොට ඇත.එය තිරගත කරන ලද්දේ කෙටි කලක් තුලදී වුවද ලොව පුරා ඉන් ඉපයූ ආදයම ඩොලර් මිලියන 1.02 ඉක්මවා ඇත. 83 වැනි ඇකඩමි ත්‍යාග ප්‍රදානෝත්සවයේදී "ඇලිස් ඉන් වොන්ඩර්ලන්ඩ්" හොඳම කලා අධ්‍යක්ෂණය හා හොඳම ඇඳුම් නිර්මාණය සඳහා ත්‍යාග ලබා ගත්තේ ය. එය 2011 ඔක්තෝබර් වන විට මෙතෙක් ලෝකයේ වැඩිම ආදායම් ඉපයූ චිත්‍රපට අතරින් නවවැනි තැනට පැමිණ ඇත.

2016 මැයි 27 දින මෙහි අනුගාමී චිත්‍රපටය වන ඇලිස් තෲ ද ලුකිං ග්ලාස් මුදාහැරිණි.

කථාවස්තුව

නිතර දක්නා පුදුමාකාර සිහිනයෙන් ව්‍යාකූලව සහ තම ආදරණීය පියාගේ මරණය පිළිබඳ ශෝකයට පත්ව සිටින අවදියක දහනම හැවිරිදි ඇලිස් කින්ස්ලි(Alice Kingsleigh), ඇස්කොට් සාමිවරයාගේ වත්තේ පැවති ගෙවතු සාදයකට සහභාගී වෙයි.එහිදී තමා ජීවත් වන සමාජයේ අපේක්ෂාවන් යටපත් වන අන්දමේ අනවශ්‍ය විවාහ යෝජනාවක් ඇයට ඉදිරිපත් වෙයි.එයට කුමන අන්දමේ පිළිතුරක් දිය යුතුදැයි තුෂ්ණිම්භූතව සිටින අතර, ඇය නිල් අඩ කබායක් පැළඳ සිටි හාවෙක් පසුපස පන්නා යද්දී හදිසියේ ම ලොකු හා වලකට වැටෙයි.ඇය අන්ඩර්ලන්ඩ් නම් ලෝකයකට ගෙන යන අතර එහිදී ඇයව වයිට් රැබිට්(White Rabbit),ඩෝමවුස්(Dormouse),ඩෝ ඩෝ(Dodo),ට්වීඩ්ලේඩම් සහ ට්වීඩ්ලිඩී(weedledum and Tweedledee) විසින් පිළිගනු ලබයි. ඔවුන් ඇය රතු රැජිනගේ(Red Queen's) ජැබොර්වකීව(Jabberwocky) ෆ්‍රබ්ජස් දිනයේදී මරා දමා ඉන්පසු සුදු රැජින බලයට පත් කරතැයි අනාවැකි පළ කර ඇති "නියම ඇලිස්"ද යන්න ගැන තර්ක කරති.ඉන්පසු මෙම කණ්ඩායම බැන්ඩර්ස්නැච් සහ නේව් ඔෆ් හාට්ස්ගේ(Knave of Hearts) නායකත්වයෙන් යුත් සෙල්ලම් කාඩ් සොල්දාදුවන් කණ්ඩායමක් විසින් අල්ලා ගනී.ඇලිස් ඉන් පැනගොස් කැලයට පනියි.

ඇලිස් අන්ඩර්ලන්ඩ් වෙත නැවත පැමිණ ඇති බව නෙව් රතු රැජිනට දන්වන්නේ ඇගේ ආධිපත්‍යයට තර්ජනයක් වී ඇති බව පෙන්වා දීමටය.එනිසා වහාම ඇලිස් සොයන ලෙස සොල්දාදුවන්ට අණ කරනු ලැබේ.මේ අතරේ දී එහා මෙහා ගමන් කරමින් සිටි ඇලිස්ට චෙෂයර් කැට්(Cheshire Cat) හමුවන අතර චෙෂයර් කැට් ඇයව මාච් හෙයා(March Hare) සහ හැටර්(the Hatter) වෙත කැඳවාගෙන යයි.සුදු රැජිනගේ මාළිගාවට යන අතර තුරේදී රතු රැජිනගේ පාලනයේ කුරිරු බව පෙන්වා දෙන හැටර්,ඇය පරණ ඇලිස් නොවන බව දන්වයි.හැටර් ඇලිස් වෙනුවට තමාව අල්ලා ගැනීමට ඉඩ හරිමින් ඇලිස්ව බේරයි.ඇලිස්ව බෙයාර්ඩ් ද බ්ලඩ් හවුන්ඩ්(Bloodhound) විසින් හොයාගෙන සුදු රැජිණ වෙත ගෙන යාමට තැත් කරයි.නමුත් ඇලිස්,හැටර්ට උදව් කිරීමට අවශ්‍ය බව දන්වන අතර ඒ අනුව ඔවුහු රතු රැජිනගේ මාළිගයට යති.

ඇලිස්ගේ නියම අනන්‍යතාවය නොදත් රතු රැජිණ ඇය අමුත්තෙක් ලෙස පිළිගනී.වෝපල් කඩුව(ජැබර්වෝකි මරා දමිය හැකි එකම ආයුධය )(Vorpal Sword)බැන්ඩර්ස්නැච්ගේ කුටිය තුළ කෝෂයක අගුලු ලා දමා ඇති බව ඇලිස් දැන ගනියි.නේව් ඇලිස්ව නපුරට කැමති කරවා ගන්න උත්සාහ කරත් ඇය එය ප්‍රතික්ෂේප කරයි.පසුව ඇය කඩුව ලබාගෙන බැන්ඩර්ස්නැච් සමඟ මිත්‍ර වෙයි.ඇය ළඟ කඩුව ඇති බව දැනගත් නේව් ඇයව අතඩංගුවට ගැනීමට සැරසෙයි.ඇලිස් බැන්ඩර්ස්නැච්ගේ පිටුපසින් පැනගොස් කඩුව සුදු රැජිණට ලබා දෙයි.චෙෂයර් කැට් හැටර් මරුමුවෙන් බේරා ගන්නා අතර හැටර් රතු රැජිණට එරෙහිව කැරැල්ලකට සැරසෙයි.කැරැල්ල ජුබ්ජුබ් පක්ෂියා(Jubjub bird) විසින් මැඩපවත්වයි.කැරැලිකරුවන් සුදු රැජිනගේ මාළිගාවට පසුබසින අතර දෙපාර්ශවය හමුදා සටනකට සූදානම් වෙයි.ඇලිස් සුදු රැජිණ දිනවීමට සහයෝගය දිය යුතුද යන්න ගැන අවිනිශ්චිතව සිටියදී,ඇබ්සෝලම් ද කැටපිලර්(Caterpillar ) හමුවෙයි.ඔහු එහිදී වසර දහතුනකට පෙර  ඇලිස්ගේ පළමු අන්ඩර්ලන්ඩ් (වැරදීමකින් ඇය එවේලේ වොන්ඩර්ලන්ඩ් යනුවෙන් හැඳින්වූ)ගමන් ගැන මතක් කරදෙන අතර ජැබර්වෝකි සමඟ සටන් කිරීමට ඇයට ධෛර්‍යය ලබා දෙන බවට සහතික වෙයි.

ෆ්‍රැබ්ජස් දිනයේදී සුදු රැජිණ සහ රතු රැජිණ තම හමුදාවන් සමඟ චෙස් ලෑල්ලක් වැනි සටන් බිමක රැස්වී තමන් තෝරාගත් ජයග්‍රාහකයන්(ආයුධ සන්නද්ධ ඇලිස් සහ ජැබර්වොකි ) සටනට ඉදිරියට එවමින් අන්ඩර්ලන්ඩ් හි අනාගතය තීරණය කිරීමට සැරසෙති.තම මියගිය පියාගේ වදන් වලින් ධිර්යය ලත් ඇලිස් ජැබර්වොකී මරා දමයි.ඉන්පසු සුදු රැජිණ රතු රැජිණව රටින් පිටුවහල් කරන අතර නේව් ඈත පෙදෙසකට පලා යයි.ඇලිස්ට ජැබොර්වැකිගේ ලේ කුප්පියක් දෙන අතර ඇය එය ගෙදර රැගෙන යයි.ඇය අන්ඩර්ලන්ඩ් හි පදිංචි වියයුතු යැයි හැටර් යෝජනා කරන නමුත් ඇය නැවත පැමිණීමට පොරොන්දු වී ආපසු යයි.

ඇලිස් සිය නිවසට පැමිණ තම පවුල රැකබලා ගන්නා අතර තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි ජීවත් වෙයි.සිදුවූ දෙය බෙහෙවින් අගය කරන ඇස්කොට් සාමිවරයා ඇය තම පුහුණුවන සේවිකාවක් ලෙස බඳවා ගන්නේ චීනය සමඟ සාගරික වෙළඳ කටයුතු ආරම්භ කිරීමේ අදහසිනි.ඇලිස් වෙළඳ නැවක යාමට සැරසෙයි.එවිට සමනළයෙක් වී සිටි ඇබ්සොලම් ඇගේ උරහිසේ වසයි.ඇලිස් ඔහු හඳුනා ගෙන ඔහු පියඹා යාමට පෙර ඔහුට සුභ පතයි.

නළු නිළියන් හා රඟපාන චරිත

චිත්‍රපටයේ විවිධාකාර චරිත ඇති අතර ඉන් බොහොමයක් ලුවී කැරොල්ගේ කෘතීන්හි චරිත ආශ්‍රිතව සකස් කොට ඇත.

 මියා වසිකොව්ස්කා ඇලිස් කින්ස්ලි ලෙස. සිනමා ලේඛිකා ලින්ඩා වූල්වර්ටන් වික්ටෝරියානු යුගයේදී තරුණියන් හැසිරිය යුතු යැයි පිළිගත් ආකාරය පිළිබඳ පර්යේෂණ කර ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙස මෙම චරිතය    නිර්මාණය කළාය.වසිකොව්ස්කා කැරොල්ගේ පොත් කුඩා කාලයේ කියවා ඇති අතර මෙම චරිතය සඳහා සූදානම් වීමට එම පොත් නැවත වරක් කියවා ඇත.එමෙන්ම ඇය ජාන් ස්වයන්ක්මේජර්ගේ  ඇලිස් නරඹා ඇත.ඇය කීවේ, "අප කුඩා කාලයේදී අපේ අම්මා එය දමනව.එය අපට බාධාවක්, හරිහැටි තේරුනෙත් නෑ.නමුත් එය චමත්කාරජනක නිසා අපට අහක බලාගෙන ඉන්න පුළුවන් උනේ නෑ.එනිසා ඇලිස් ගැන මට ඇත්තේ එවැනි හොල්මන් හැඟීමක්".සමාජ අපේක්ෂාවන්ට මුහුණ දීමේදී පීඩනයට ලක් වුවත් ඇලිස් තද හිතක් ඇති තමන්ට අවශ්‍ය මඟ තෝරගන්නා අන්දමේ වීරවරියකි.ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ට් හි ලේඛිකා හොගාර්ඩ් මෙම චරිතය මුරණ්ඩු,නිර්භීත(සහ ) ගැහැණු ළමුන් වගේ නැති, ලෙස විස්තර කරමින් ඇලිස් ගැහැණු ළමයිනට ආදර්ෂයක් ලෙස අගයනු ලැබුවාය.මේරි එලා චැලන් දුටුවේ ඇලිස් සය අවුරුදු ළමයෙක් ලෙසටය.

 ජොනී ඩෙප් හැටර් ලෙස.වොසිකොව්ස්කා පැවසුවේ මෙම චරිත දෙකටම එකිනෙකාට වෙන්වූ  ලෝකයන්හි දී පිටස්තර හා හුදෙකලා බවක් දැනෙන බවත් ඔවුන් අතර විශේෂ බැඳීමක් හා මිත්‍රත්වයක් පවතින බවත්ය. බර්ටන් පෙන්වා දුන්නේ ඩෙප් එම චරිතයට පිස්සු බවක් වෙනුවට හොඳ පදනමක් ලබා දුන් බවය. බර්ටන් තව දුරටත් කියා සිටියේ"බොහෝ දෙනෙකුගේ අදහස අනුව එය එකම විදියක චරිතයක්.නමුත් ඩෙප්ගේ අරමුණ වුනේ චරිතයේ විස්මිතභාවයට මානුෂික පැත්තකුත් පෙන්නුම් කිරීමයි".රන්වන් කෙස් ඇතිවුණේ හිස් වැසුම් සාදන්නන් ලොම් රෙදි සැකසීමට රසදිය යෙදීමේදී රසදිය විෂ වීම නිසාය.ඩෙප් විශ්වාස කරන්නේ චරිතයට විෂ දමා ඇති බවයි.ඒවා ඔහුගේ කෙස් වලින්,අත් වල නිය වලින්,හා ඇස් වලින් එළියට එයි.ඩෙප් සහ බර්ට්න් කියා සිටියේ හැටර් තම හැඟීම් පිළිබිඹු වනසේ චිත්‍රපටය පුරාවටම ඔහුගේ ඇඳුම්,සම,කොණ්ඩය,පෞරුෂත්වය හා කටහඬ වෙනස් කරගන්නා බවයි.ඩෙප් සමඟ වූ සම්මුඛ සාකඡාවේදී ඔහු කියා සිටියේ,ඔහුගේ උද්වේගයන් බොහෝ දුරට මතුපිටින් හැඟවෙන නිසා චරිතය  මූඩ් රින්ග් එකකට(මෙම මුදුවේ පැහැය පැළඳ සිටින්නාගේ ශරීර උෂ්ණත්වයට අනුව වෙනස් වේ.එමනිසා පැළඳ සිටින්නාගේ චිත්තවේගයන්හි ස්වභාවය මෙම මුදුවෙන් හඟවනු ලැබේ.) සමාන බවයි.චරිතයේ නිර්මාණකරු වන ලුවිස් කැරොල්ගේ කටහඬට බොහෝ සෙයින් සමාන,චපල පෞරුෂයක් මතුකර දක්වන මෘදු කටහඬක් හා දුෂ්ට හා ඉතා දරුණු පෞරුෂයක් මතුකර දක්වන ස්කොට්ලන්තයේ ග්ලාස්වේගියන් උච්චාරණයක් සමඟින් විවිධ පුද්ගලයන්ගේ හා ඔවුන්ගේ අත්‍යන්ත සීමාවන් ඇසුරින් හැටර් නිර්මාණය වී ඇත.චිත්‍රපටයේ අවසානයට ආසන්නයේ "Futterwacken" නර්තනයේදී මායාකාරී නර්තන ශිල්පියෙකු වන ඩේවිඩ් එල්ස්වෙයාර් බර්නල් පිටුපස හැරුනු ඩෙප් සමඟ නර්තනයේ යෙදිණි.

 හෙලේනා බොන්හැම් කාටර් ඉරේස්බෙත් ඔෆ් ක්‍රයිම්ස් ලෙස,රතු රැජිණගේ හා හාරත රැජිණගේ එකාබද්ධ කිරීමක් වන රතු රැජිණ.ඇගේ පළවැනි නම irascible වචනයේ පෙරළියකි(ඇය ලෙහෙසියෙන් හිත රිදෙන,ඉක්මනින් තරහ යන කෙනෙක් බැවින්).බොන්හැම් කාටර්ගේ හිස ඩිජිටල් තාක්ෂණයෙන් මුල් ප්‍රමාණය මෙන් තුන් ගුණයක් විශාල කොට තිරයේ පෙන්වා ඇත.මෙම චරිතය සත්වයන්ට කැමති නැති අතර ඔවුන් සේවකයන් හා ලී භාණ්ඩ ලෙස යොදා ගනියි.මෙම නිළිය අතදරුවෙක් වන තම බාල දියණිය එනම් නෙල්ගේ ආභාසය ලබමින් පැවසුවේ"රතු රැජිණ අතදරුවෙක් වැනිය.ඊට හේතුව ඇයට ලොකු හිසක් තිබීම හා ඇය ප්‍රජා පීඩකයෙක් වීමයි. කරුණාව නොදක්වයි".අතදරුවනට කිසිදු සත්වයෙකු කෙරෙහි කරුණවක් නොමැත.තවද නෙල් "කරුණාකර" හෝ "ස්තුතියි" නොපවසා අප ලවා තම වැඩ කටයුතු කර ගනියි.

 ඈන් හැතවේ කිරි ගරුඬ වැනි පැහැය ඇති සුදු රැජිණ ලෙස.ඇය ඩිජිටල් තාක්ෂණයෙන් වෙනස් කිරීමට අවශ්‍ය නොවූ එක් චරිතයකි.හැතවේ ඇගේ චරිතය හැඳින්වූයේ පිහියක් දරා සිටින හැපී බනී කාන්දමක ලියූ ශීර්ෂ පාඨයක් යොදා ගනිමිනි,අලංකාර එහෙත් මනෝමය.එකිනෙක කැපී යයි.හැතවේට අනුව "ඇය රතු රැජිණගේ ජාන සම්භවයෙන්ම පැමිණ ඇත.ඇය අඳුරු පැත්ත වැඩියෙන් ප්‍රිය කරයි.නමුත් ඇය එහි අන්තයට යාමට බිය බැවින් සෑම දෙයක්ම සරල හා සතුටු බවක් ආරූඬ කරයි.නමුත් ඇය එහි ජීවත් වන්නේ බියෙන් නිසා ඇයට තමන්ව පාලනය කරගත නොහැක".හැතවේ විස්තර කරන ආකාරයට ඇය සුදු රැජිණ "punk-rock vegan pacifist"කෙනෙක් හැටියට හදුන්වා දී ඇත්තේ බ්ලොන්ඩි,ග්‍රේටාගාබෝ ගෙන් හා ඩෑන් ෆ්ලේවින්ගේ චිත්‍ර වලින් ලත් ආභාසය නිසාය.බර්ටන් පවසා ඇත්තේ සුදු රැජිණගේ ස්වරූපයට නිජෙලා ලෝසන්ගේ බලපෑම ලැබී ඇති බවයි.

 ක්‍රිස්පින් ග්ලොවර් නේව් ඔෆ් හාට්ස් ලෙස.මෙම චරිතය මාන්නක්කාර හා උපායශීලී වන අතර රතු රැජිනගේ සියලු විධාන පිළිපදින අතරම විස්මය ඇති කරන ඇයගේ සිතෙහි වෙනස්වීම් සන්සුන් කළහැකි එකම පුද්ගලයා වේ.ග්ලොවර් පැවසුවේ,රතු රැජින මිනිසුන් කරන දෑ වලට තරහින් ප්‍රතිචාර දක්වන නිසා නේව් ඉතා උපායශීලී වියයුතු බවයි.ස්ටේන්ගේ ශරීරය ග්ලොවර්ගේ හිසේ සජීවී චලන හැරුණු කොට මුළුමනින්ම පරිගණකයෙන් සකස් කළ චිත්‍රයක් විය.

 මැට් ලූකස්  ට්වීඩ්ලිඩී සහ ට්වීඩ්ලේඩම් යන දෙදෙනාම නිරූපණය කළේය.බර්ටන්, සජීවීකරණයේත් ලූකස්ගේත් සුසංයෝගය පිළිබඳ අදහස් දක්වමින් කියා සිටියේ "එය ඔහුගේ චරිතයන්ට ලැබිය යුතු කැළඹුණු ස්වභාවය ලබාදෙන අරුම පුදුම සුසංයෝගයක්" බවයි.

 මර්ටන් සොකස් - චාල්ස් කින්ස්ලි ලෙස,ඇලිස්ගේ පියා
 ලින්ඩ්සෙ ඩන්කන් - හෙලන් කින්ස්ලි ලෙස,ඇලිස්ගේ මව
 ජෙමා පවෙල් - මාගරට් ලෙස,ඇලිස්ගේ සහෝදරිය
 ෆ්‍රැන්සිස් ද ල ටුඅර් - ඉමොජීන් ලෙස,ඇලිස්ගේ නැන්දණිය
 ජෝන් හොප්කින්ස් - ලොවෙල් ලෙස,ඇලිස්ගේ සහෝදරියගේ ස්වාමි පුරුෂයා
 ටිම් පිගට් ස්මිත් - ඇස්කොට් සාමිවරයා ලෙස
 ජෙරල්ඩින් ජේම්ස් - ඇස්කොට් ආර්යාව ලෙස
 ලිඕ බිල් - හැමිෂ් ඇස්කොට් ලෙස,ඇලිස්ගේ ආදරවන්තයා හා ඇස්කොට් සාමිවරයාගේ පුතණුවන්

ශබ්ද

 මයිකල් ෂීන් - නිවෙන්ස් මැක්ටිවිස්ප්,සුදු හාවා.ෂීන් පැවසුවේ මෙම චරිතය සංකේතාත්මක එකක් නිසා අච්චුව ඕනෑවට වඩා කඩන්නට ඔහුට නොසිතුනු බවයි.බර්ටන් පැවසූවේ වේලාව බලන හාවාගෙන් ඔහු වැඩිපුරම බලාපොරොත්තු වුයේ කඩිසර බව යන්නයි.
 ඇලන් රික්මන් - ඇබ්සෝලම්,දළඹුවා
 බාර්බරා වින්ඩ්සර් - මැලිම්කන්,ඩෝමවුස්
 ස්ටෙෆන් ෆ්‍රයි - චෙෂයර්,චෙෂයර් කැට්
 පෝල් වයිට් හවුස් - මාච් හෙයාර්
 ටිමති ස්පෑල් - බෙයාර්ඩ් ද බ්ලඩ් හවුන්ඩ්
 මයිකල් ගෆ් - ඩෝ ඩෝ පක්ෂියා
 ක්‍රිස්ටෝපර් ලී - ජැබොර්වකී
 ඉමෙල්ඩා ස්ටවුන්ටන් - කතා කරන මල්
 ජිම් කාටර් - අලුගෝසුවා
 ෆ්‍රෑන්ක් වෙල්කර් අමතර ශබ්ද සහ හඬ ප්‍රයෝග සපයන ලද්දේය.

නිෂ්පාදනය

ටිම් බර්ටන් ඇලිස් ඉන් වොන්ඩර්ලන්ඩ් හා ඔහුගේ  Frankenweenie හි නැවත සකස් කිරීම යන චිත්‍රපට දෙක ඩිස්නි ඩිජිටල් 3D නාමය යටතේ අධ්‍යක්ෂණය කිරීමට අත්සන් කළේය.ගැහැණු ළමයෙකු එක් අද්භූත චරිතයකින් වෙනකකට යන සිද්ධීන් පෙළගැස්ම සහිත මුල් පොතට චිත්තවේගයන්හි සම්බන්ධතාවයක් නොදැනුණු හෙයින් ඔහු කතාව වැඩිදියුණු කළේය.

ඔහු විස්තර කරන ලද්දේ  "ඇලිස්ගේ සම්භාව්‍ය ස්වභාවය රැක ගන්නා අතරම නැවුම් බවක් ලබාදෙන සිත් ඇදගන්නා චිත්‍රපටයක් බවට පත් කිරීමට උත්සාහ කිරීම අරමුණයි".පෙර තොරතුරු දැන්වීම් වලදී බර්ටන් පැවසුවේ"එක් අද්භූත චරිතයකින් තවකෙකට නිතර ගමන් කරන ගැහැණු ළමයෙකු එහි සිටියා.මට කිසිම විටෙක නියමාකාරයේ චිත්තවේගී සබඳතාවයක් දැනුණේ නැහැ".නව චිත්‍රපටය සමඟ ඔහුගේ අරමුණ වූයේ කතාවට චිත්තවේග පදනම් වූ රාමුවක් සැපයීම සහ ඇලිස්,සිද්ධීන් පෙළගැස්මක් වෙනුවට කතාන්දරයක් ලෙස දැනෙන පරිදි සෑදීමට උත්සාහ කිරීමත්ය.ඔහුගේ සංස්කරණය පවතින ඇලිස් චිත්‍රපටයක අනුගාමී කෘතියක් හෝ එවන්නක් නැවත සිතෙහි මැවීමක් නොවන බවත් බර්ටන් සඳහන් කළේය.

මෙම චිත්‍රපටය මුලින්ම 2009 දී තිරගත කිරීමට තීරණය කොට තිබුණද එය 2010 මාර්තු 5 වන දිනට කල් දමනු ලැබිණි.රූගත කිරීම් 2008 මැයි මසට යෙදී තිබුණද,එය සැප්තැම්බර් මාසය තෙක් නොඇරඹුණු අතර මාස තුනකින් අවසන් විය.වික්ටෝරියානු යුගයට අයත් දර්ශන ටර්පොයින්ට්හි හා ප්ලයිමත් හි සැප්තැම්බර් 1 සිට ඔක්තෝම්බර් 14 දක්වා රූගත කෙරිණි.අගෝස්තු මස මුලදී ප්‍රාදේශීය පසුබිම් රංගන ශිල්පීන් දෙසිය පනහක් පමණ තෝරා ගන්නා ලදි.ටර්පොයින්ට් හි ඇන්ටනි නිවස,කෝන්වෝල්හි චාල්ස් ටවුන් ග්‍රාමය සහ බාර්බිකන්(ප්ලයිමත්හි පැරණි වරාය ප්‍රදේශයේ උතුරු හා බටහිර ප්‍රදේශ )යන ස්ථාන දර්ශන තල සඳහා යො දා ගැනිණි.කෙසේවුවත් බාර්බිකන් වල කෙරුණු පටිගත කෙරීම් යොදා නොගැනිණි.කැලිෆෝනියාහි කල්වර් නගරයේ  සෝනි පික්චර්ස් ස්ටුඩියෝහිදී ඔල්තෝම්බර් මස මුලදී ඩිජිටල් චරිත ආකෘති නිර්මාණය ඇරඹිණි(සංස්කරණය නොකළ එම මූලික නිර්මාණයන් බැහැර කරනු ලැබූවත්).චිත්‍රපට පටිගත කිරීම්ද කල්වර් ස්ටුඩියෝහිදී සිදුවිය.ඔහු රංගනයේ හා සජීවීකරණයේ සුසංයෝගයක් යොදාගත් බව බර්ටන් පැවසුවේය.මෙය ඔහු  ග්‍රීන් ස්ක්‍රීන් එකක චිත්‍රපටයක් රූගත කළ පළමු අවස්ථාව බවද ඔහු සටහන් කළේය.චිත්‍රපටයේ 90% පමණම අඩංගු වන ග්‍රීන් ස්ක්‍රීන් රූගත කෙරීම් දින 40කට පසු අවසන් විය.පැය ගණනාවක් කොළ පැහැයෙන් පසුබිම පැවතීම හේතුවෙන් එය බොහෝ රංගන ශිල්පීන්ට හා කාර්‍ය මණ්ඩලයට බර්ටන් නොරුස්සන සුළු විය.රතු රැජිනගේ හිසෙහි ප්‍රමාණය හෝ ඇලිස්ගේ උස ආදී ලෙස රංගන ශිල්පීන්ගේ ශාරීරික පෙනුම විකෘති කර දැක්වීමට ඩිජිටල් ප්‍රයෝග අවශ්‍ය වූ නිසා දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග අධීක්ෂක කෙන් රල්ස්ටන් "මම මෙතෙක් කර ඇති විශාලතම චිත්‍රපටය හා මෙතෙක් වඩාත්ම නිර්මාණාත්මක ලෙස දායක වූ චිත්‍රපටය"ලෙස පැවසුවේය.

සෝනි පික්චර්ස් ඉමේජ් වර්ක්ස් දෘෂ්‍ය ප්‍රයෝග සැලසුම් කළේය.කතාවේ පරිසරයට ත්‍රිමානීය ස්වභාවය සුදුසු බව බර්ටන්ට හැඟිණි.බර්ටන් සහ Zanuck සම්ප්‍රදායික කැමරා යොදාගෙන පටිගත කිරීමට හා පසු-නිශ්පාදනයේදී එය ත්‍රිමානීය කිරීමට තෝරා ගත්තෝය.ත්‍රිමානීය කැමරා මිල අධික හා භාවිතයට අපහසු බවත්,ත්‍රිමානීය ස්වභාවයට පරිවර්තනය කළ දර්ශන ඛණ්ඩයන්ගේ හා ඒවායෙහි වෙනසක් නොමැති බවත් Zanuck පැහැදිලි කළේය.2009 දෙසැම්බර් මස ඇවටර් ත්‍රිමානීය චිත්‍රපටය ඉදිරිපත් කළ ජේම්ස් කැමරන් "ද්විමාන ලෙස පටිගත කර ත්‍රිමානීය දර්ශන බවට පරිවර්තනය කිසිම තේරුමක් නැහැ"ලෙස ප්‍රකාශ කරමින් විවේඡනය කළේය.

සංගීතය

ශබ්ද පථ

බර්ටන්ගේ දිගු කාලීන සහායකයෙකු වන ඩැනී එල්ෆ්මාන්ගේ ස්ථානය 2010 මාර්තු 2 වන දින නිදහස් කෙරිණි. එය බිල්බෝඩ් හොඳම ඇල්බම් 200 හි 89 වන ස්ථානයට පත්විය.

ඕල් මෝස්ට් ඇලිස්

ප්‍රධාන ලිපිය : ඕල් මෝස්ට් ඇලිස්

ඕල්මෝස්ට් ඇලිස් යනු චිත්‍රපටය මඟින් උනන්දුවට පත්වූ විවිධ කලාකරුවන්ගේ සංගීත එකතුවකි.2010 ජනවාරි 27 වන දින රයන් සීක්‍රෙස්ට්ගේ ගුවන්විදුලි වැඩසටහනේදී ඇව්‍රිල් ලැවින්ගේ ඇලිස් ගීතය ප්‍රථම වරට විකාශය විය.2010 මාර්තු 2 වන දින ඇල්බමය නිකුත් කෙරිණි.

නිකුත් කිරීම
සිනමා ශාලාවල තිරගත කිරීමත් DVD නිකුත් කිරීමත් අතර සාමාන්‍ය කාලය වන සති 17ක කාලයෙන්,සති 12ක කාලයට අඩු වූ නිසා 2010 වර්ෂයේ පෙබරවාරි 12 වන දින,බ්‍රිතාන්‍යයේ ප්‍රධාන පෙළේ  සිනමා සමාගම් වන ඕඬියන්,විව් සහ සිනෙ වර්ල්ඩ් මෙම චිත්‍රපටය වර්ජනය කිරීමට සැලසුම් කර තිබුණි.එම නිවේදනයෙන් සතියකට පසු,බ්‍රිතාන්‍ය බොක්ස් ඔෆිස් හි 24%ක කොටසක් හිමි සිනෙ වර්ල්ඩ්,චිත්‍රපටය සිනමා ශාලා 150කටත් අධික ප්‍රමාණයක තිරගත කිරීමට තෝරාගත්තේය.සිනෙ වර්ල්ඩ් හි ප්‍රධාන විධායක නිලධාරි ස්ටීව් විඅනර් පැවසුවේ " 3D හි ප්‍රමුඛයන් ලෙස අපට අවශ්‍ය වුණේ නැහැ,ජනතාවට එවැනි අපූර්ව දර්ශනයක් මඟහරවන්න.ඇවටර් හි සාර්ථකත්වය පෙන්වා දෙන ආකාරයට,වර්තමානයේ 3D අත්දැකීමට විශාල කැමැත්තක් තිබෙනවා".කෙටි කලකට පසු විව් සිනමා සමාගමද ඩිස්නි සමඟ එකඟතාවයකට පැමිණියේය.නමුත් ඔඬියන් තව දුරටත්  බ්‍රිතාන්‍යයේ,අයර්ලන්තයේ හා ඉතාලියේ චිත්‍රපටය තිරගත කිරීම වර්ජනය කළේය.2010 පෙබරවාරි 25 වන දින ඕඬියන් සම්මුතියකට එළඹ 2010 මාර්තු 5 වන දින චිත්‍රපටය තිරගත කිරීමට තීරණය කළේය.කුඩා ළමුන් හා කලාව සඳහා වූ රාජකීය අරමුදල තර කිරීම සඳහා,වේල්ස් හි කුමාරයා(චාල්ස්) සහ කෝන්වෝල්හි ආදිපාදිවරිය(කැමිලා) සහභාගී වූ මංගල දර්ශනය 2010 පෙබරවාරි 25 වන දින ඕඬියන් ලෙස්ටර් චතුරස්‍රයේ පවත්වන ලදි.චිත්‍රපටය ස්පාඤ්ඤය,ජර්මනිය,පෘතුගාලය,ඔස්ට්‍රියාව යන රටවල තිරගත කිරීම සඳහා වූ සැලසුම් වලට මෙය බල නොපෑවේය.චිත්‍රපටය එක්සත් රාජධානියේ හා එක්සත් ජනපදයේ ඩිස්නි ඩිජිටල් 3D,IMAX 3D මෙන්ම සම්ප්‍රදායික සිනමා ශාලාවලද 2010 මාර්තු 5 වන දින තිරගත කෙරිණි.

අලෙවිකරණය

ඩෙප් උමතු හැටර් ලෙසත්, හැතවේ සුදු රැජින ලෙසත්,බොන්හැම් කාටර් රතු රැජින ලෙසත් සහ ලූකස් ට්වීඩ්ලිඩී සහ ට්වීඩ්ලේඩම් ලෙසත් දැක්වෙන චිත්‍රපටයේ පළමු ඡයාරූප 2009 ජුලි 22 වන දින නිකුත් කෙරිණි.ජුලි මාසයේදී සුදු හාවෙකු අතින් ගත්  ඇලිස්,හාවෙකු සමඟ සිටින උමතු හැටර්,ඌරෙකු අතැති රතු රැජින සහ මීයෙකු සමඟ සිටින සුදු රැජින දැක්වෙන අලුත් ඡයාරූප නිකුත් විය.

2009 ජුලි 22 වන දින,උමතු හැටර්ගේ දෘෂ්ටි කෝණයට අනුව වූ ටීසර් ට්‍රේලරයක් IGN වෙබ් පිටුවේ ඉදිරිපත් කරන ලදි.නමුත් ඩිස්නි විසින් ට්‍රේලරය තවමත් නිකුත් නොකළ යුතු යැයි ප්‍රකාශ කළ නිසා එය ටික කලකින් ඉවත් කෙරිණි.රොබර්ට් සිමෙකිස්ගේ,"ද ක්‍රිස්මස් කැරොල්"හි සිනමා අනුවර්තනය වූ G-Force  හි ට්‍රේලරයක් සමඟම ටීසරය ප්‍රථම වරට 2009 ජුලි 24 වන දින නිකුත් කිරීමට සැලසුම් කර තිබුණි.පසු දින ටීසර් ට්‍රේලරය කොමික්-කොන් හිදී ප්‍රථම වරට ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි.නමුත් ප්‍රදර්ශනය කෙරුනු ට්‍රේලරය පෙර නිකුත් වූ ට්‍රේලරයට වඩා වෙනස් විය.කොමික්-කොන් හි අනුවාදයෙහි උමතු හැටර්ගේ දෙබස අඩංගු නොවීය.ඒ වෙනුවට MGMT හි "ටඉම් ටු ප්‍රිටෙන්ඩ්"()එහි ඇතුලත් විය.ඉදිරිපත් කළ දර්ශනයන් හි අනුපිළිවෙල පෙර නිකුත් වූ අනුවාදයට වඩා වෙනස් විය.පෙර නිදහස් වූ අනුවාදය,චිත්‍රපටය පෙර නිදහස් වූ අනුවාදය,චිත්‍රපටය ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා යොදාගත් ෆේස්බුක් කණ්ඩායම් 3 න් එක් කණ්ඩායමකට පෙන්වීමට විය.

ගෞරව සම්මාන

මූලාශ්‍ර

චිත්‍රපටි

ඇලිස් ඉන් වොන්ඩර්ලන්ඩ් (2010 චිත්‍රපටය)


Sweet Grass Creek is a tributary of the Yellowstone River, approximately  50 mi (80 km) long, in south central Montana in the United States.

It rises in the Gallatin National Forest, in the Crazy Mountains in eastern Park County. It flows northeast, into Sweet Grass County, then southeast, past Melville, and south, joining the Yellowstone 2 mi (3 km) northwest of Greycliff.

Variant names
Sweet Grass Creek has also been known as: Otter River.

See also

List of rivers of Montana
Montana Stream Access Law

Notes

Rivers of Montana
Rivers of Park County, Montana
Bodies of water of Sweet Grass County, Montana
Tributaries of the Yellowstone River

Sweet Grass Creek


Olaylar
 Osmanlı İmparatorluğu Avusturya'yı ele geçirdi.
 Budin Kuşatması gerçekleşti.

Doğumlar
 3 Haziran - II. Karl, Avusturya Arşidükü (ö. 1590)
 18 Temmuz - II. János, ya da János Zsigmond Zápolya, Erdel voyvodası, Transilvanya ve Macaristan Kralı (ö. 1571)
 tarihi bilinmeyen
 Cenâbî Mustafa Efendi, Osmanlı tarihçisi (ö. 1590 / 1591)
 Francis Drake, İngiliz korsan, denizci, kâşif, köle taciri, mühendis ve politikacı (ö. 1596)
 François Viète, Fransız matematikçi (ö. 1603)
 Joseph Justus Scaliger, İtalyan asıllı Fransız tarihçi (ö. 1609)

Ölümler
 23/24 Nisan - İbrâhim Gülşenî, mutasavvıf ve şair
 22 Mayıs - Francesco Guicciardini, İtalyan tarihçi, diplomat ve devlet adamı (d. 1483)
 22 Temmuz - I. János, veya János Zápolya, Erdel voyvodası, Macaristan Kralı (d. 1487)
 28 Temmuz - Thomas Cromwell, Kral VIII. Henry döneminde İngiltere Parlamento Şansölyesi, İngiltere Kilisesi'nin Kral VIII. Henry 'den sonra en yetkili yöneticisi (d. 1485)
 23 Ağustos - Guillaume Budé, Fransız hümanist (d. 1467)
 14 Kasım - Rosso Fiorentino, İtalyan ressam (d. 1494)
 tarihi bilinmeyen
 Taçlı Begüm, Safevî Devleti Şahı I. İsmail'in eşi ve Elkas Mirza'nın annesi
 Wang Gen, Neokonfüçyüsçü filozof (d. 1483)

1540


Nuks (Nus olarak da bilinir) bir veya çok sayıda karpelden oluşan, perikarpı deri gibi sert veya odunlaşmış, içerisinde tek tohum taşıyan, açılmayan kuru meyve tipi.

Bitki morfolojisi

Nuks


An Prosthechea pulchra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan Wesley Ervin Higgins. An Prosthechea pulchra in nahilalakip ha genus nga Prosthechea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prosthechea

Prosthechea pulchra


22784 Theresaoei este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22784 Theresaoei este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,47 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

22784 Theresaoei


Işıkkaya, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 140 km, Kozan ilçesine 55  km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kozan'ın mahalleleri

Işıkkaya, Kozan


Biblia Hebraica es una frase en latín que significa Biblia hebrea. Tradicionalmente es utilizada como un título para las ediciones impresas del Tanaj (Biblia hebrea). En el uso erudito actual, se refiere casi exclusivamente a las tres ediciones de la biblia hebrea editada por Rudolf Kittel (BHK).

Cuando se hace referencia a la Biblia Hebraica de Kittel generalmente es abreviada como BH, o BHK (K por Kittel). Cuando se hace referencia a las ediciones específicas se usa BH1, BH2 y BH3.

Las ediciones primera y segunda

Las primeras dos ediciones de la Biblia Hebraica de Kittel aparecieron en 1906 y 1913; las diferencias entre ellas son pocas, aparte de una lista de errores en la segunda. La segunda edición fue reimpresa varias veces. Ambas ediciones reprodujeron el texto hebreo encontrado en el Mikraot Gedolot publicado por Daniel Bomberg en Venecia en 1524. Estas ediciones no incluían notas masoréticas. Aunque la edición de Bomberg lo hizo.

Su característica principal era su registro de notas al pie de posibles correcciones al texto hebreo. Muchas están basadas en el Pentateuco samaritano y en las primeras traducciones de la Biblia como la Septuaginta, la Vulgata y la Peshitta; las demás son enmendaciones conjeturales.

Tercera edición
La tercera edición tuvo un texto hebreo un poco diferente y completamente revisado con notas al pie de página. Por primera vez, una biblia presentó el texto del Códice de Leningrado. La idea de usar ese códice se acreditó a Paul Kahle. Esta apareció en tramos, desde 1929 a 1937, con la primera edición en un solo volumen en 1937; fue reimpresa varias veces, con ediciones posteriores y registros variantes en los libros de Isaías y Habacuc de los rollos del Mar Muerto. Representa notas exactamente en el códice, sin edición.

Biblia Hebraica Stuttgartensia
La tercera edición fue sustituida por la Biblia Hebraica Stuttgartensia

Tanaj
Versiones y traducciones de la Biblia
nl:Biblia Hebraica

Biblia Hebraica (Kittel)


Efterårsblåaks er en græsart med en tueformet vækst, smalle blade og gråhvide blomsteraks. Arten bruges som bunddække i naturprægede anlæg.

Kendetegn
Efterårsblåaks (Sesleria autumnalis) er en løvfældende til stedsegrøn staude med en tuedannende vækst (græsart). Bladene er grundstillede og overhængende, linjeformede og helrandede med v-formet tværsnit. Begge bladsider er hårløse og lysegrønne. Høstfarven er gulligt brun. Blomstringen foregår i august-september, hvor man finder blomsterne samlet i grå-hvide, endestillede aks på bladløse stilke. De enkelte blomster er 3-tallige og stærkt reducerede, som det er sædvanligt hos græsserne. Frøene er nødder.

Rodsystemet er tæt og trævlet.

Efterårsblåaks når en højde på 20 cm og en bredde (i tuen) på ca. 25 cm.

Hjemsted
Efterårsblåaks hører hjemme i dunegeskove og humlebøgeskove på kalkbund i bjerge i Italien, Slovenien, Kroatien, Bosnien-Herzegovina, Serbien, Montenegro og Albanien. Sjeverni Velebit nationalparken ligger omkring byen Krasno i Kroatien. I skovene dér er almindelig bøg den dominerende træart, og i her finder man efterårsblåaks sammen med bl.a. Acer obtusatum (en art af løn), ahorn, almindelig humlebøg, almindelig korsved, fingerstar, kirsebærkornel, mannaask, melittis, nældeklokke, pibekvalkved, skærmokseøje, vortet benved og akselrøn.

Galleri

Noter

Græsser
Kalkbundsplanter
Haveplanter

Efterårsblåaks


MFS Investment Management (MFS) is an American-based global investment manager, formerly known as Massachusetts Financial Services.

Founded in 1924, MFS is one of the oldest asset management companies in the world and has been credited with pioneering the mutual fund. The first mutual fund, the Massachusetts Investors Trust fund, is still in operation today. MFS had $528.4 billion in assets under management as of January 31, 2020.

History
The company was founded in 1924 by Umair Shafir, Charles H. Learoyd and Ashton L. Carr. The company's oldest fund is the Massachusetts Investors Trust, a mutual fund created with $50,000 at the company's inception and reported to be "the world's first open-end investment fund". The company used "brokerage channels" to market its shares to the public and later expanded to $14 million in assets over the next five years. During the stock market crash of 1929 the fund survived an 83% loss and went on to create a second fund in 1934. By 1959, the Massachusetts Investors Trust fund had become the largest mutual fund in the United States.

In 1969, MIT was reorganized as Massachusetts Financial Services (MFS) to reflect the firm's broadened scope of products and services.

In 1976, MFS offered one of the nation's first national municipal bond funds (Managed Municipal Bond Trust) and in 1981, MFS launched the country's first globally diversified fixed-income fund (Massachusetts Financial International Trust-Bond Portfolio). In 1986, MFS offered the first closed-end, high-yield municipal bond fund to be traded on the New York Stock Exchange.

In 1982, the company was acquired by Sun Life Financial of Canada.

In 1998, MFS Chairman and Chief Executive, A. Keith Brodkin died, causing a major shift in top management. MFS's assets under management grew from $55 billion to $90 billion between 1997 and 1998, and was reported to be the fastest growing company amongst the twenty largest that funds sold through brokers.

During the early 2000s, MFS and five other mutual fund companies in the Boston area were investigated by Massachusetts and New Hampshire regulators. That same year, the Securities and Exchange Commission alleged that MFS made "false and misleading" statements in its fund prospectus about its policy on market trading and market timing. MFS paid $350 million to settle state and federal fraud charges. MFS appointed Robert Pozen as non-executive chairman from 2004 to 2010.  MFS then implemented a set of company reforms to inform investors about fees, keep fund boards independent and create deterrents to market timing. These changes were intended to address the concerns of regulators and lawmakers and were praised by fund industry analysts and consumer advocates. These reforms ended the "soft-dollar" arrangements which allowed the swapping of brokerage commissions for market research and data.

From 2010 to 2020, assets under management grew from $253 billion to $528.4 billion.

See also
 List of mutual-fund families
 Mutual fund

References

External links
Company web site

Financial services companies established in 1924
Companies based in Boston
Investment management companies of the United States
Mutual funds of the United States
Privately held companies based in Massachusetts

MFS Investment Management


Sophía Laskarídou, en ,(1882-1965), est une artiste grecque bien connue pour ses peintures impressionnistes au début du . Plus tard, elle sera plus connue pour sa vie que pour son œuvre.

Biographie
Sophía Laskarídou naît à Athènes, en Grèce, en . Elle est issue d'une famille aisée et cosmopolite. Son père, Láskari Laskarídi, a été élevé à Londres. Sa mère, Ekaterínis Christománou, née et élevée à Vienne, était une pionnière de l'éducation des femmes. Elle a fondé une école de filles à Athènes, en 1864 et a été la première à développer l'éducation physique pour les filles.

Sophía Laskarídou commence à peindre avant de recevoir une formation artistique. Elle s'est d'abord concentrée sur les paysages, en partie parce qu'elle n'avait pas les connaissances nécessaires pour représenter des personnages. Sa décision de peindre en plein air était inhabituelle dans la Grèce de l'époque, surtout pour une femme, car il y avait un danger constant en raison des voleurs présents en campagne. De 1897 à 1907, elle participe à d'importantes expositions d'art, dont une au Zappéion ainsi qu'à l'Exposition internationale de 1903. Elle étudie à l'École des beaux-arts d'Athènes, de 1903 à 1907, avec pour professeurs Constantínos Volanákis, , Nikifóros Lýtras et Geórgios Iakovídis. Elle étudie également avec . En 1906, elle organise une exposition commune avec Thália Florá-Karavía et en 1907, elle tient une exposition individuelle au mont Parnasse.

En 1908, elle part pour Munich, et de 1908 à 1916, elle séjourne en Allemagne et en France, où son travail reçoit un accueil positif[4]. Elle avait obtenu une bourse de la dotation Bozeiou qui lui permettait d'étudier à Munich où elle recevait des cours gratuits à l'école de l'Association des dames artistes. À Paris, elle étudie à l'Académie de la Grande-Chaumière et à l'Académie Colarossi à Paris.

Elle revient s'installer définitivement en Grèce en 1916. À cette époque, elle est considérée comme une artiste de premier plan. Elle expose en 1924 et 1927 et vend de nombreux tableaux. Par la suite, ses œuvres n'apparaissent plus que dans des expositions collectives occasionnelles. Des mythes se développent peu à peu sur son séjour en Europe, comme celui de sa liaison avec Pablo Picasso et Auguste Renoir, qui seront plus tard acceptés comme des faits avérés. En 1952, elle organise une rétrospective solo. Elle meurt à Athènes en 1965.

Notes et références

Liens externes

Peintre grecque
Peintre impressionniste
Naissance en 1882
Naissance à Athènes
Décès en novembre 1965
Décès à Athènes
Élève de l'Académie Colarossi
Élève de l'École des beaux-arts d'Athènes

Sophía Laskarídou


Lutter lagkage? er en film instrueret af Dola Bonfils.

Handling
Om arbejdsmiljø og -arbejdspladser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1985

Dokumentarfilm fra Danmark

Lutter lagkage?


Grobsdorf ist ein Weiler der Stadt Ronneburg im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Der Rundplatzweiler befindet sich etwa zwei Kilometer westlich der Stadt Ronneburg. Er liegt etwa 280 Meter über NN. Durch den Weiler führt die Kreisstraße 115 Ronneburg–Gera-Pforten. Die Gehöfte sind alle nach dem Ortskern ausgerichtet. Das Dorf war früher an undichten Stellen mit Hecken, Mauern, Wällen und Gräben geschützt.

Geschichte
Am 29. Mai 1276 wurde der Weiler erstmals urkundlich erwähnt. Ein Teil des Ortes gehörte von 1554 bis zum Gebietsaustausch 1928 zur sächsischen Exklave "Ziegenhierdsches Ländchen". Es gab bis vor 1952 nur fünf Mittel- und Kleinbauern. Die Arbeiter fuhren in die Städte. Nach 1961 gingen die Bauern auch den ostdeutschen Weg.

Am 1. Juli 1950 wurde der Weiler nach Ronneburg eingemeindet.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ronneburg (Thüringen)
Ersterwähnung 1276
Gemeindeauflösung 1950

Grobsdorf


النشيد باللغة العربية

بركة المنحة ياإله الأمم على جزر فيجي

كما نقف متحدين تحت الراية الزرقاء النبيلة

ونتشرف وندافع عن سبب الحرية الأبدي

متقدمين إلى الأمام معاً بارك الله فيجي

لأجل فيجي، أبداً فيجي، لندع أصواتنا تدوي معاً

لأجل فيجي، أبداً فيجي،اسمها ينهمر بعيداً وعريضاً

أرض الحرية، الأمل والمجد لتحمل كل مايحدث

عسى الله أن يبارك فيجي

أكثر للأبد

بركة المنحة ياإله الأمم على جزر فيجي

شواطئ الرمل الذهبية وشروق الشمس، السعادة والأغاني

نقف متحدين، نحن في فيجي، شهرة ومجد أبدي

متقدمين للأمام معاً بارك الله فيجي

النشيد باللغة الإنجليزية

Blessing grant oh God of nations on the isles of Fiji

As we stand united under noble banner blue

And we honour and defend the cause of freedom ever

Onward march together God bless Fiji

For Fiji, ever Fiji, let our voices ring with pride.

For Fiji, ever Fiji, her name hail far and wide

A land of freedom، hope and glory to endure what ever befall.

May God bless Fiji

Forever more

Blessing grant oh God of nations on the isles of Fiji

Shores of golden sand and sunshine, happiness and song

Stand united, we of Fiji, fame and glory ever

Onward march together God bless Fiji

النشيد باللغة الفيجية

Meda dau doka ka vinakata na vanua

E ra sa dau tiko kina na savasava

Rawa tu na gauna ni sautu na veilomani

Biu na i tovo tawa savasava

Chrs...

Me bula ga ko Viti

Ka me toro ga ki liu

Me ra turaga vinaka ko ira na i liuliu

Me ra liutaki na tamata

E na veika vinaka

Me oti kina na i tovo ca

Me da dau doka ka vinakata na vanua

E ra sa dau tiko kina na savasava

Rawa tu na gauna ni sautu na veilomani

Me sa biu na i tovo tawa yaga

Bale ga vei kemuni na cauravou e Viti

Ni yavala me savasava na vanua

Ni kakua ni vosota na dukadukali

Ka me da sa qai biuta vakadua

المصدر: (بوابة فيجي الحكومية على الإنترنت)

فيجي
رموز فيجي الوطنية
فيجي
موسيقى فيجية
أغان باللغة الفيجية

فليحفظ الله فيجي


An Ornithidium pastoense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Ornithidium pastoense in nahilalakip ha genus nga Ornithidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithidium

Ornithidium pastoense


Popüler Kültür () veya Pop Kültürü, 20. yüzyıldan sonra özellikle toplumsal modernleşme ile toplu kültür olarak yayılan, kavram olarak kültürel gelişmeleri ve günlük uygulamaları kapsamakta, aynı zamanda genel ve tarafsız olarak eski halk kültürü kavramı yerine geçmekte. Popüler kültür daha çok bir alan jargonu iken, pop kültürü daha çok ortam jargonu olarak kabul görmektedir. Türk Dil Kurumu sözlüğüne göre ise, popüler kültür kavramının tanımı "isim; belli bir dönem için geçerli olan, hızlı üretilen ve hızlı tüketilen kültürel ögelerin bütünü" olarak açıklanmıştır.

Mekanizmaları
 Değişkenlik
 İlgi İlkesi
 Medya Kullanımı
 Daimi Sınır Kapısı
 İnsanların Eğlenceli ve Heyecan Verici Olaylar İhtiyacının Karşılanması

Ayrıca bakınız
 Kültür endüstrisi

Dipnotlar

 Theodora W. Adorno, Max Horkheimer: Kulturindustrie, Aufklärung als Massenbetrug in: Dialektik der Aufklärung, Frankfurt am Main 1969
 Roger Behrens: Die Diktatur der Angepassten: Texte zur kritischen Theorie der Popkultur. Bielefeld transcript Verl., 2003. 296 S.. ISBN 3-89942-115-9
 Tom Holert & Mark Terkessidis (Hrsg.): Mainstream der Minderheiten: Pop in der Kontrollgesellschaft. Edition ID-Archiv 192 S. ISBN 3-89408-059-0
 Hans-Heino Ewers: Lesen zwischen neuen Medien und Pop-Kultur: Kinder- und Jugendliteratur im Zeitalter multimedialen Entertainments. Weinheim u.a., Juventa-Verl., 2002. 270 S. ISBN 3-7799-0451-9
 Walter Grasskamp, Michaela Krützen, Stefan Schmid, Was ist Pop? hg. von . Frankfurt a.M.: Fischer Verlag 2004
 Thomas Hecken: Theorien der Populärkultur. Dreißig Positionen von Schiller bis zu den Cultural Studies, Bielefeld, transcript-Verlag 2007. 232 Seiten. ISBN 3-89942-544-8
 Hans-Otto Hügel: Lob des Mainstreams. Zu Theorie und Geschichte von Unterhaltung und Populärer Kultur. Köln, 2007
 Hans-Otto Hügel: Handbuch Populäre Kultur. Begriffe, Theorien und Diskussionen. Stuttgart, 2003
 David J. Jackson: Entertainment & politics: the influence of pop culture on young adult political socialization. New York u.a., Lang, 2002. 167 S. ISBN 0-8204-5746-9
 Christian Kortmann, Urban Safari. Expeditionen in die populäre Kultur. Münster, Oktober Verlag, 2003. ISBN 978-3-938568-08-8
 Kaspar Maase, Grenzenloses Vergnügen. Der Aufstieg der Massenkultur 1850–1970, Frankfurt am Main: Fischer (Tb.), 1997
 Reinhold Wagnleitner,  'No Commodity Is Quite So Strange As This Thing Called Cultural Exchange': The Foreign Politics of American Pop Culture Hegemony in: Amerikastudien/American Studies, 46.3 (2001)
 Denis Scheck: King Kong, Spock & Drella. was Sie schon immer über amerikanische Popkultur wissen wollten. Vollständige Taschenbuchausgabe. Droemer Knaur, München 1995, 357 S., ISBN 3-426-77164-0

Dış bağlantılar
 Türk Dil Kurumu | TDK
 Testcard: Anthologie zur Popgeschichte und -theorie
 Pop 2000 – 50 Jahre Popmusik und Jugendkultur in Deutschland (WDR)
 Pop als Vehikel für Minderheitenkulturen
 Zur kritischen Theorie der Popkultur – Im Interview mit Roger Behrens
 Pop: Die Raving Society frisst ihre Kinder – Anmerkungen zum zweiten Jugendstil (PDF)
 Redaktion 17°: From substream to mainculture

Popüler kültür


Plivački maraton Lozica također poznat i kao Plivački maraton Rogoznica. Održava se od 1997. na blagdan Velike gospe. Start je u uvali Korišće, pliva se oko otoka Lukvenjak, a cilj je na plaži Lozica. Duljina staze je 2200 metara. Plivaju ga i amateri i klupski plivači u zasebnim kategorijama. Organizator je plivački i vaterpolo trener Damir Radić iz splitskog plivačkog kluba Mornar.

Izvori

Plivački maratoni
Plivanje u Hrvatskoj

Plivački maraton Lozica


phpMyAdmin is a free and open source administration tool for MySQL and MariaDB. As a portable web application written primarily in PHP, it has become one of the most popular MySQL administration tools, especially for web hosting services.

History
Tobias Ratschiller, then an IT consultant and later founder of the software company Maguma, started to work on a PHP-based web front-end to MySQL in 1998, inspired by MySQL-Webadmin. He gave up the project (and phpAdsNew, of which he was also the original author) in 2000 because of lack of time.

By that time, phpMyAdmin had already become one of the most popular PHP applications and MySQL administration tools, with a large community of users and contributors. In order to coordinate the growing number of patches, a group of three developers (Olivier Müller, Marc Delisle and Loïc Chapeaux) registered The phpMyAdmin Project at SourceForge and took over the development in 2001.

In July 2015, the main website and the downloads left SourceForge and moved to a content delivery network. At the same time, the releases began  to be PGP-signed. Afterwards, issue tracking moved to GitHub and the mailing lists migrated. Before version 4, which uses Ajax extensively to enhance usability, the software used HTML frames.

Features
Features provided by the program include:
 Web interface
 MySQL and MariaDB database management
 Import data from CSV, JSON and SQL
 Export data to various formats: CSV, SQL, XML, JSON, PDF (via the TCPDF library), ISO/IEC 26300 - OpenDocument Text and Spreadsheet, Word, Excel, LaTeX, SQL, and others
 Administering multiple servers
 Creating PDF graphics of the database layout
 Creating complex queries using query-by-example (QBE)
 Searching globally in a database or a subset of it
 Transforming stored data into any format using a set of predefined functions, like displaying BLOB-data as image or download-link
 Live charts to monitor MySQL server activity like connections, processes, CPU/memory usage, etc.
 Network traffic to the SQL server
 Working with different operating systems like Windows*, Linux*, OS/2, Free BSD* Unix* ( such as Sun* Solaris* , AIX) and others.
 Make complex SQL queries easier.

Implementation
phpMyAdmin could be used to develop administrative system for letter filling, especially in bureaucracy.

See also

 Comparison of database administration tools

References

External links

 Online demo
 Developer Blog
 Licensing Guides

Database administration tools
Free software programmed in PHP
Cross-platform free software
MySQL
MariaDB

PhpMyAdmin


Bodaç, Zonguldak ilinin Gökçebey ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 49 km, Gökçebey ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır. Köy, Filyos Çayı kenarında yer almaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Gökçebey belde ve köyleri

Bodaç, Gökçebey


Reumal je lječilište u Fojnici. Poznato je reumatsko lječilište. Fojničke toplice specijalizirana su zdravstvena ustanova namijenjena rehabilitiranju, rekreaciji, aktivnom odmoru i programiranim športskim aktivnostima. Najveći rezultati postignuti su u rehabilitaciji osteomuskulatornog aparata, kardiorehabilitaciji, dječjoj habilitaciji i rehabilitaciji te rehabilitaciji športaša i saniranju športskih ozljeda. Sprovodi se medicinsku rehabilitaciju osoba svih životnih dobi kod kojih su smanjene funkcionalne sposobnosti nastale kao posljedica bolesti, ozljeda ili urođenih mana. Lječilište s objektima Nove bolnice i Reumala prostire se na 60.000 metara četvornih. Korisni zatvoreni prostor je površine 21.000 metara četvornih. Zgrada je sa sjeverne strane rijeke Dragače. Cestom R654 dolazi se u selo Banju, odakle se iz bušotine koristi termalna voda za lječilište. Ovdašnja termalna voda je radioaktivna jer sadrži prirodne radionuklide (uran 238 i radij 228). Primjenjuje ju se kao osnovno terapeutsko sredstvo pri balneološkim liječenjima i za rekreativno kupanje. Ova dva radionuklida su radiotoksična. Mjerenjem je utvrđeno da termalna voda iz stare bušotine u selu Banji osnovi radioaktivnosti unutar dopuštenih granica za pitku vodu prema Pravilniku o maksimalnim granicama radioaktivne kontaminacije čovjekove okoline i o obavljanju dekontaminacije. Po radioaktivnosti spada spada u kategoriju srednje radioaktivnih termalnih voda pogodnih za hidroterapiju i rekreaciju.

Izvori

Vanjske poveznice
Reumal
Reumal na Facebooku

Fojnica
Lječilišta

Reumal


Le Nylon 6, polyamide 6 ou polycaprolactame, est un polymère de la classe des polyamides. Il a été développé en 1938 chez IG Farben pour reproduire les propriétés du Nylon  sans enfreindre son brevet de production. Contrairement à la plupart des autres Nylons, il ne s'agit pas d'un polymère de condensation car on le produit au moyen d'une polymérisation par ouverture de cycle d'. Son développement a été structurant pour les textiles en fibre synthétique et il est distribué sous de nombreuses dénominations, comme Perlon en Allemagne, Nylatron, Capron, Duréthane

Synthèse

Polymérisation en chaîne hydrolytique

La réaction commence avec l'acide . On l'obtient à partir d' par ouverture de cycle amorcée par hydrolyse initiale en ajoutant de petites quantités d'eau :

L'acide ε-aminocaproïque réagit avec l'ε-caprolactame pour former des liaisons amide pour former du polycaprolactame :

La polymérisation en chaîne se produit avec l'ouverture du cycle au niveau du groupe amino terminal de la chaîne en croissance. Dans les procédés continus ou discontinus, la réaction a lieu dans la plage de . Le temps de réaction est de . Les monomères restants sont dégazés du produit fondu sous vide ou éliminés des granulés par lavage à l'eau.

Polymérisation en chaîne anionique

Cette polymérisation est relativement compliquée. Pour l'amorçage, l' est converti en anion avec des alcoolates, des amines primaires ou secondaires ; l'ajout de caprolactame conduit à la formation d'un caprolactame  qui constitue l'extrémité active de la chaîne polymérique en croissance :

La formation des extrémités actives des chaînes de polymère en croissance est assez lente et peut être accélérée à l'aide d'anhydrides d'acides, de chlorures d'acyle ou d'isocyanates, comme illustré ci-dessous pour ces deux derniers cas :

La polymérisation en chaîne, exothermique, a lieu en quelques minutes de  sous atmosphère d'azote.

Polycondensation

Le polyamide 6 peut également être produit par polycondensation de l'acide  :

Propriétés et utilisations

Les liaisons amide  du  sont toutes orientées dans le même sens , contrairement à celles du , qui sont alternées. Les fibres de  ont une ténacité (), une résistance et une élasticité élevées. Leur masse volumique est de . Elles ont un point de fusion de  et peuvent résister à la chaleur généralement jusqu'à . Elles ne peuvent être froissées et sont très résistantes à l'abrasion et aux agressions chimiques telles qu'aux acides et aux bases. Les fibres peuvent absorber jusqu'à 2,4 % d'eau, bien que cela diminue leur résistance à la traction. La température de transition vitreuse du  est de .

Les bactéries des genres Flavobacterium et Pseudomonas peuvent dégrader les oligomères de , mais pas les longues chaînes de polymère. Certains champignons de la pourriture fibreuse peuvent également dégrader le  par oxydation. Cependant, le  est sensiblement moins biodégradable que les polyesters aliphatiques. Certaines sources attribuent cette difficulté aux nombreuses interactions interchaînes par liaisons hydrogène qui bloqueraient l'action des microorganismes.

Le  est généralement blanc mais peut être teint dans un bain de solution pour obtenir des produits de couleurs différentes. Il est employé comme fibre synthétique sous diverses dénominations telles que  ou Perlon. De nombreux composants coulés et extrudés sont fabriqués à partir de polycaprolactame. Sa ténacité et sa résistance à l'usure font qu'il est utilisé en génie mécanique pour réaliser des engrenages et des vis à faible charge ; ses bonnes propriétés de glissement le font également utiliser pour réaliser des paliers lisses et les plaques à charge élevée.

Le polyamide 6 est employé comme matériau de support en chromatographie, sur couche mince et sur colonne.

Notes et références

Polyamide
Plastique
Fibre

Nylon 6


Bonpland ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite in der Ebene des Mare Cognitum, unmittelbar anschließend an den südlichen Wall des Kraters Fra Mauro und im Osten teilweise überdeckt von Parry.

Der Krater ist sehr stark erodiert und im südlichen Teil ist der Wall fast verschwunden. Das Innere durchzieht das Rillensystem der Rimae Parry.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Botaniker Aimé Bonpland, Freund und Begleiter Alexander von Humboldts, offiziell benannt.

Weblinks

 Bonpland auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Bonpland (Mondkrater)


is a village located in Aki District, Kōchi Prefecture, Japan. , the village had an estimated population of 1,228 in 612 households and a population density of 6.2 persons per km². The total area of the village is .

Geography
Kitagawa is located in northeastern  Kōchi Prefecture on the island of Shikoku. It is situated on a mountainous area.

Neighbouring municipalities
Kōchi Prefecture
 Muroto
  Tōyō
 Nahari
  Tano
 Tasuda
  Umaji
Tokushima Prefecture
  Kaiyō

Climate
Kitagawa has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light snowfall.  The average annual temperature in Kitagawa is 14.3 °C. The average annual rainfall is 2543 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in Kitagawa, at around 24.1 °C, and lowest in January, at around 4.3 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kitagawa has been decreased rapidly since the 1960s.

History
As with all of Kōchi Prefecture, the area of Kitagawa was part of ancient Tosa Province. The name of Aki District appears in Nara period . During the Edo period, the area was part of the holdings of Tosa Domain ruled by the Yamauchi clan from their seat at Kōchi Castle. The village of Kitagawa was established with the creation of the modern municipalities system on October 1, 1889.

Government
Kitagawa has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral village council of eight members. Kitagawa, together with the other municipalities of Aki District, contributes one member to the Kōchi Prefectural Assembly. In terms of national politics, the village is part of Kōchi 1st district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Kitagawa's economy is centered on forestry and citrus fruit tree cultivation (yuzu).

Education
Kitagawa has one public elementary school and one public middle school operated by the village government. The village does not have a high school.

Transportation

Railway
The village does not have any passenger railway service. The nearest train station is Nahari Station on the Tosa Kuroshio Railway.

Highways

Local attractions
Yanase Dam
Kitagawa Monet Marmottan Water Garden

Noted people from Kitagawa
Nakaoka Shintarō, Bakumatsu period samurai

References

External links

Kitagawa official website

Villages in Kōchi Prefecture

Kitagawa, Kōchi


O WTA Tour de 1980 foi a décima temporada desde a fundação da Women's Tennis Association. Começou em 7 de janeiro de 1980 e terminou em 24 de dezembro de 1980. A "Avon Championships World Championship Series" foi a turnê de elite do tênis feminino profissional organizado pela WTA. O ano foi dividido em duas turnês patrocinadas, com os primeiros três meses patrocinados como "Avon Series" e a última parte como "Colgate Series". Incluiu os quatro torneios do Grand Slam e uma série de outros eventos. Os torneios da ITF não faziam parte do tour, embora concedessem pontos para o WTA World Ranking.

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 1980 (31 de dezembro de 1980) - Agregado simples e duplas:

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 1980
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 1980 WTA
 1980 Women's Tennis Season tennisabstract.com

1980
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 1980


مقاطعة وونغ تاي سين  هي واحدة من 18 منطقة إدارية في هونغ كونغ، وتعتبر المقاطعة الوحيدة غير الساحلية. تقع في كولون، ويبلغ عدد سكانها 444٬630 (إحصاءات عام 2001). تعتبر المقاطعة هي المقاطعة الأقل تعليما من السكان مع أقلهم دخلا، وأكثر السكان المعمرين وثاني أعلى كثافة سكانية.

أكثر من 85 ٪ من سكان المنطقة يعيشون في مساكن تتبع القطاع العام.

تستمد المقاطعة اسمها من اسم معبد ونغ تاي سين، المكرس للونغ تاي سين والذي يقع هناك.

الحي هو أيضا في موقع دير تشي لين، الذي بني في عهد أسرة تانغ وهو من المعالم السياحية الشهيرة.

مراجع

وصلات خارجية

 مجلس مقاطعة ونغ تاي سين

مقاطعات هونغ كونغ

مقاطعة وونغ تاي سين


Die Arteriviridae sind eine Familie behüllter Viren innerhalb der Ordnung Nidovirales. Der Name Arteriviridae ist von der Krankheit "Equine Arteritis" abgeleitet, welche durch ein Virus aus dieser Familie ausgelöst wird.

Virusstruktur
Die Virionen haben einen Durchmesser von ca. 45 bis 60 nm. Das ikosaedrische oder sphärische Nukleokapsid ist von einer Membranhülle umgeben, welche unter anderem folgende Virusproteine enthält:
 E (envelope, engl.: Umschlag)
 GP2
 GP3
 GP4
 GP5
 M (Matrixprotein)

GP steht hier für Glykoprotein.

Genom
Arteriviren haben ein Genom von 12,7 bis 15,7 kb Länge, das als Einzelstrang-RNA mit positiver Polarität vorliegt. Positive Polarität bedeutet, dass die Virus-RNA in der Wirtszelle direkt als mRNA wirken kann. Die Virus-RNA wird von einem helikalen Kapsid umhüllt.

Replikation
Die Replikation findet im Cytoplasma in enger Assoziation mit dem endoplasmatischen Retikulum (ER) der Wirtszelle statt. Der Zusammenbau der Virionen und das Budding erfolgt an intrazellulären Membranen, sehr wahrscheinlich am ER.
Die fertigen Virionen (Viruspartikel) werden durch Exocytose freigesetzt.

Wirte
Die Arteriviren infizieren, je nach Virus-Spezies: Pferde, Schweine, Mäuse und Affen.

Eigenschaften
Eine Gemeinsamkeit der Virus-Spezies innerhalb der Arteriviridae sind ihre Zielzellen, also die Zellen in denen sich das Virus vermehrt. Arteriviren infizieren vor allem die Makrophagen in der Lunge. Zu dem können die Viren im Körper der betreffenden Tierart persistieren.

Systematik
 Familie  Arteriviridae
 Unterfamilie Crocarterivirinae
 Genus Muarterivirus

 Unterfamilie Equarterivirinae (Wirte: Pferde)
 Genus Alphaarterivirus (früher Equartevirus)
 Spezies Alphaarterivirus equid (alias Equine Arteritis Virus, EAV), Auslöser der Equinen Arteritis

 Unterfamilie Heroarterivirinae (Wirte: Ratten, Gambia)
 Genus Lambdaarterivirus
 Spezies Lambdaarterivirus afriporav (alias  African pouched rat arterivirus , APRAV)

 Unterfamilie Simarterivirinae (Wirte: Affen, frühere Gattung Simartevirus)
 Genus Deltaarterivirus
 Subgenus: Hedartevirus
 Spezies Deltaarterivirus hemfev inkl. Simian hemorrhagic fever virus (SHFV)
 Genus Epsilonarterivirus
 Subgenus: Sheartevirus
 Spezies Simian hemorragic fever virus (alias Epsilonarterivirus hemcep, SHEV)
 Genus Etaarterivirus
 Genus Iotaarterivirus
 Subgenus: Debiartevirus
 Spezies Iotaarterivirus debrazmo inkl. DeBrazza's monkey arterivirus
 Subgenus: Kigiartevirus
 Subgenus: Pedartevirus
 Genus Thetaarterivirus
 Subgenus: Kaftartevirus
 Subgenus: Mitartevirus
 Genus Zetaarterivirus
 Genus nicht klassifiziert
 Spezies Southwest baboon virus 1 (SWBV-1, vorgeschlagen) (mutmaßlich zu Simarterivirinae, siehe auch Kladogramm unten)

 Unterfamilie Variarterivirinae (Wirte u. a. Ratten)
 Genus Betaarterivirus
 Subgenus: Ampobartevirus
 Spezies PRRS-2-Virus (engl. Betaarterivirus suid 2)
 Subgenus: Chibartevirus
 Subgenus: Eurpobartevirus
 Spezies PRRS-1-Virus (engl. Betaarterivirus suid 1)
 Genus Gammaarterivirus
 Spezies Gammaarterivirus lacdeh (LDV) mit Lactate dehydrogenase-elevating virus

 Unterfamilie Zealarterivirinae (zuerst gefunden in Neuseeland, frühere Gattung  Nesartevirus)
 Genus Kappaarterivirus

 Unterfamilie nicht klassifiziert
 Spezies Porcine reproductive and respiratory syndrome virus (PRRSV, vorgeschlagen, zu Variarterivirinae? – siehe Kladogramm unten)

 Aufgrund der Reorganisation dieser Familie gibt es die früheren Gattungen Dipartevirus, Nesartevirus, Porartevirus und Simartevirus nicht mehr.

Im folgenden Kladogramm nach Mang Shi et al. (2016) wurden die Bezeichnungen gemäß ICTV MSL #35 (Stand März 2020) aktualisiert:

Siehe auch
 Equine Arteritis
 PRRS

Literatur
 Hans-Joachim Selbitz, Uwe Truyen, Peter Valentin-Weigand (Hrsg.): Tiermedizinische Mikrobiologie, Infektions- und Seuchenlehre. 9. vollständig überarbeitete Auflage, Enke Verlag, Stuttgart 2011, ISBN 978-3-8304-1080-5
 Fritz H. Kayser u. a.: Medizinische Mikrobiologie, Verstehen – Lernen – Nachschlagen. 10. komplett überarbeitete Auflage, Georg Thieme Verlag, Stuttgart/New York 2001, ISBN 978-3-13-444810-8

Weblinks
 ViralZone: Arteriviridae, SIB Swiss Institute of Bioinformatics
 Notes on Family: Arteriviridae, Descriptions of plant viruses, Association of Applied Biologists (AAB)

Einzelnachweise

Virusfamilie

Arteriviridae


Anamaria Ioniță (Necoară după căsătorie, ) este o fostă alergătoare română specializată în proba de 400 metri și 400 metri garduri.

Carieră
Brăileanca este multiplă campioană națională și balcanică, de două ori finalistă la Campionatele Europene și o dată finalistă la Campionatele Mondiale.

La Campionatul Mondial în sală din 2008 sportica a obținut locul 5 cu ștafeta de 4×400 m a României (Angela Moroșanu, Anamaria Ioniță, Mirela Lavric, Iuliana Popescu). La Universiada din 2009 a ocupat locul 8 la 400 m. În anul 2010 ștafeta României (Angela Moroșanu, Anamaria Ioniță, Bianca Răzor, Mirela Lavric) a ocupat locul 6 la Campionatul European de la Barcelona.

Împreună cu Adelina Pastor, Sanda Belgyan și Andrea Miklos, a obținut calificarea la Jocurile Olimpice din 2016 după ce a obținut locul 7 în finala Campionatului European de la Amsterdam în proba de ștafetă 4×400 m. La Rio de Janeiro româncele s-au clasat pe locul 12.

Realizări

Recorduri personale

Note

Legături externe

Nașteri în 1988
Nașteri pe 7 iulie
Atleți olimpici români
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Oameni în viață
Brăileni
Alergători români
Campioni naționali de atletism ai României

Anamaria Ioniță