Durante 2017, ciclones tropicais se formaram em sete diferentes bacias de ciclones tropicais, localizadas em várias partes dos oceanos Atlântico, Pacífico e Índico. Durante o ano, um total de 146 ciclones tropicais se formaram. 88 ciclones tropicais foram nomeados por um Centro Meteorológico Especializado Regional (RSMC) ou um Centro de Alerta de Ciclones Tropicais (TCWC).

A bacia mais ativa no ano foi a do Pacífico Ocidental, que documentou 27 sistemas nomeados. No entanto, a temporada foi um pouco abaixo da média e a primeira desde a temporada de 1977 não viu nenhum supertufão equivalente à Categoria 5. O Pacífico Oriental, apesar de somar 18 sistemas nomeados, também foi significativamente menos ativo do que as três temporadas de furacões anteriores do Pacífico (2014, 2015 e 2016). No entanto, a temporada de furacões no Atlântico Norte apresentou 17 tempestades nomeadas e foi a temporada de ciclones tropicais mais cara já registada. Ele também teve a quinta tempestade com mais nomes desde que os registos confiáveis começaram em 1851 – empatados com 1936 – e os maiores furacões desde 2005. A temporada da região australiana experimentou o número médio de ciclones atingindo intensidade de tempestade tropical, totalizando 11, respectivamente. A atividade nas três bacias do hemisfério sul – sudoeste da Índia, Austrália e Pacífico Sul – foi distribuída uniformemente, com cada região registando sete tempestades nomeadas cada. Três ciclones tropicais de categoria 5 se formaram durante o ano.

O ciclone tropical mais forte e mortal foi o Furacão Maria com uma pressão barométrica mínima de 908 mbar (hPa;  ) e que matou 3.000 pessoas em Porto Rico e Dominica. O ciclone tropical mais caro do ano foi o furacão Harvey no Atlântico, que em agosto atingiu a área metropolitana de Houston, causando US$ 125 mil milhões em danos, empatando com o furacão Katrina como o ciclone tropical mais custoso do mundo.

Condições atmosféricas e hidrológicas globais

Durante a maior parte do ano, os trópicos foram dominados por condições neutras de El Niño-Oscilação do Sul (ENSO), antes que as condições de La Niña se estabelecessem no final do ano. No início do ano, as anomalias das temperaturas da superfície do mar no Pacífico equatorial central e centro-leste foram mais frias que a média, enquanto os impactos do La Niña permaneceram na circulação atmosférica, após um final abrupto do episódio de La Niña de 2016. Nos meses seguintes, essas anomalias aqueceram e quase atingiram os limites necessários para que um evento El Niño fosse declarado, no entanto, posteriormente esfriaram durante o resto do ano e o evento La Niña de 2017-18 foi declarado em andamento.

Os cientistas apontaram que o aumento das emissões de CO contribuiram para águas oceânicas mais quentes e ar mais humido para chuva. Por causa do aumento do nível do mar, supõe-se que a maré de tempestade do Furacão Irma e outras marés de tempestades causarão maiores inundações em áreas vulneráveis. Dados coletados pela NASA mostraram que as temperaturas da superfície do oceano no percurso do Irma estavam acima de 30 °C (86 °F), capaz de sustentar um furacão de categoria 5. Antes de afetar o continente dos EUA, o presidente da câmara de Miami, Tomás Regalado, observou sobre o Furacão Irma: "Esta é a hora de falar sobre as mudanças climáticas. Este é o momento em que o presidente e a EPA e quem toma decisões precisam falar sobre as mudanças climáticas." Um dia depois, o chefe da EPA, Scott Pruitt, disse: "...para discutir a causa e o efeito dessas tempestades, há o... lugar (e hora) para fazer isso, não é agora." Após o desembarque do Irma, Donald Trump foi questionado sobre a conexão entre furacões e mudanças climáticas e afirmou que "tivemos tempestades maiores do que isso". Richard Branson, que foi diretamente impactado pelo furacão Irma, observou: "... furacões são o começo das coisas que estão por vir. Olha, a mudança climática é real. Noventa e nove por cento dos cientistas sabem que é real. O mundo inteiro sabe que é real, exceto talvez uma pessoa na Casa Branca."

O secretário-geral das Nações Unidas, António Guterres, citando a devastação dos furacões, observou em setembro: "A catastrófica temporada de furacões no Atlântico foi agravada pelas mudanças climáticas. A redução das emissões de carbono deve claramente fazer parte da nossa resposta ao desastre. O aumento da temperatura da superfície do oceano teve um impacto nos padrões climáticos e devemos fazer todo o possível para reduzi-lo."

A Associated Press analisou a energia ciclônica acumulada média anual (ECA), que leva em conta a velocidade do vento e a duração da tempestade para avaliar a potência dos furacões dos últimos 30 anos e descobriu que era 41% maior do que nos 30 anos anteriores. Eles perguntaram a vários especialistas sobre sua opinião, James Kossin da NOAA "Não há dúvida de que as tempestades são mais fortes do que eram há 30 anos." O cientista climático Stefan Rahmstorf, do Instituto Potsdam de Pesquisas sobre o Impacto Climático, "A única ressalva é que o aumento pode ser um pouco exagerado por causa da subcontagem das primeiras tempestades". O meteorologista Philip Klotzbach observou: "O que está acontecendo com os furacões - a frequência, a duração e a energia - é provavelmente uma combinação de fatores causados pela natureza e pelo homem, uma mistura de tudo". Kerry Emanuel, que estuda furacões, disse à BBC: "O aquecimento do clima aumentou as probabilidades subjacentes de eventos de chuva muito fortes, como o ocorrido em Harvey e furacões de categoria muito alta, como o Irma. Não é sensato dizer que qualquer tempestade foi causada pela mudança climática, mas as probabilidades subjacentes estão aumentando."

Resumo

Oceano Atlântico Norte

Oceanos Pacífico Oriental e Central

Oceano Pacífico Ocidental

Norte do Oceano Índico

Sistemas

Janeiro

Em janeiro de 2017, 12 tempestades se formaram. Depressão Tropical 14U, o sistema mais forte em janeiro de 2017, afetou o Território do Norte e a Austrália Ocidental. Surpreendentemente, o 01W (Auring) foi formado em 7 de janeiro no Pacífico Oeste e durou até ao dia 16.

Março

Em março, 11 tempestades se formaram. O ciclone Enawo foi o ciclone mais forte a atingir Madagáscar desde Gafilo em 2004.

Maio

Em maio formaram-se 5 sistemas. A Tempestade Tropical Adrian, a formação mais antiga conhecida de uma tempestade nomeada no leste do Pacífico propriamente dito, formou-se em 9 de maio e durou até 10 deste mês. O Ciclone Donna também se formou, que é o ciclone fora de temporada mais forte do Pacífico Sul no mês de maio.

Julho

Em julho formaram-se 23 sistemas, tornando-o o mês mais movimentado deste ano. No Pacífico Ocidental, a Tempestade tropical Nanmadol, Tempestade tropical Talas, Tufão Noru, a Tempestade Tropical Kulap, a Tempestade Tropical Sonca, a Tempestade Tropical Roke (Fabian), o tufão Nesat, a Tempestade Tropical Haitang (Huaning) e a Tempestade Tropical Nalgae se formaram. No Pacífico Leste, os furacões Eugene, Fernanda, Hilary e Irwin, uma depressão e a Tempestade Tropical Greg se formaram. No Atlântico, a Tempestade Tropical Don, a Tempestade Tropical Emily e uma depressão fraca se formaram. No norte do Oceano Índico, duas depressões se formaram.

Setembro

Em setembro formaram-se 12 ciclones. No Pacífico Ocidental, formaram-se os tufões Talim e Doksuri, bem como a Tempestade Tropical Guchol e a Depressão Tropical 22W (Nando). No Pacífico Oriental, os furacões Otis, Max, Norma e a Tempestade Tropical Pilar existiram em setembro. O ciclone mais forte de setembro foi o Furacão Maria, que foi o segundo furacão de categoria 5 a atingir o Atlântico em 2017. Os furacões Jose, Katia e Lee também existiram no Atlântico.

Novembro

Efeitos globais

Notas

1 Apenas sistemas que se formaram em ou depois de 1 de janeiro de 2017 são contados nos totais da temporada.
2 Apenas sistemas que se formaram em ou depois de 31 de dezembro de 2017 são contados nos totais da temporada.3 As velocidades de ventos dos ciclones tropicais são baseadas em Escala IMD que utiliza ventos sustentados de 3 minutos.
4 As velocidades de ventos dos ciclones tropicais são baseadas na Escala de Saffir-Simpson que utiliza ventos sustentados de 1 minuto.

Referências

Ligações externas
Centros meteorológicos regionais especializados

 Centro Nacional de Furacões dos EUA - Atlântico Norte, Pacífico Leste
 Centro de furacões do Pacífico Central - Pacífico Central
 Agência Meteorológica do Japão - NW Pacífico
 Departamento Meteorológico da Índia - Baía de Bengala e Mar da Arábia
 Météo-France - La Reunion - Sul do Oceano Índico de 30 ° E a 90 ° E
 Serviço Meteorológico de Fiji - Pacífico Sul a oeste de 160 ° E, ao norte de 25 ° S

Centros de alerta de ciclones tropicais

 Agência de Meteorologia, Climatologia e Geofísica da Indonésia - Sul do Oceano Índico de 90 ° E a 141 ° E, geralmente ao norte de 10 ° S
 Australian Bureau of Meteorology (TCWC's Perth, Darwin e Brisbane) - Oceano Índico Sul e Oceano Pacífico Sul de 90 ° E a 160 ° E, geralmente ao sul de 10 ° S
 Serviço Nacional de Meteorologia de Papua Nova Guiné - Oceano Pacífico Sul de 141 ° E a 160 ° E, geralmente ao norte de 10 ° S
 Serviço Meteorológico da Nova Zelândia Limitada - Pacífico Sul a oeste de 160 ° E, ao sul de 25 ° S

Ciclones tropicais por ano
Temporada de tufões no Pacífico de 2017
Temporada de furacões no Pacífico de 2017
Temporada de furacões no oceano Atlântico de 2017

Ciclones tropicais em 2017


Jan Greve Thaulow Petersen (20. oktober 1887 - 3. marts 1967) var en norsk arkæolog og historiker, som primært arbejdede med  vikingetiden og jernalderens gårdanlæg i Rogaland. Han er berømt for sit værk De Norske Vikingsverd, hvori han klassificerer norske vikingesværd.

Karriere
Petersen blev cand. philol i historie i 1914 og blev året efter ansat som konservator ved Universitetets Oldsaksamling. Han bearbejdede bl.a. Gabriel Gustafsons fund fra gravfeltet i Store Dal i Skjeberg i første bind af serien Norske Oldfunn i 1916. Petersen tog doktorgrad i arkæologi i 1919 med afhandlingen De Norske Vikingesverd. Det er fortsat et standardværk for klassifikation af vikingetidens våben og Oakeshott typologi er en fortsættelse af Petersens arbejde. Den blev fulgt op med Vikingetidens smykker (1928) og Vikingetidens redskaper (1951).

Petersen var direktør ved Stavanger Museum fra 1923 til 1958 og lavede her et stort arbejde med udgravning og publisering af jernaldergårde i Sydvestnorge. Han har en stor del af æren for bevaringen og restaureringen af Utstein kloster. I 1928 blev han valgt ind i Det Norske Videnskaps-Akademi. Han blev også medlem af Kungliga Vitterhets Historie och Antikvitets Akademien.

Privatliv
Han var søn af Hans Henrik Petersen (1827–1906) og Elisabeth Cæcilie Thaulow (1845–1901). Faderen var rektor på Trondheim katedralskole (latinskolen). Hans ældre bror var arkæologen Theodor Petersen (1875–1952). I 1917 giftede Jan sig med Gerda Holtermann (1892–1985). Datteren Liv Petersen (1922–81) blev gift med politologen Knut Dahl Jacobsen.

Bibliografi
 De Norske Vikingesverd (1919)
 Vikingetidens smykker (1928)
 Vikingetidens redskaper (1951)

Referencer

Arkæologer fra Norge
Historikere fra Norge
Personer fra Trondheim
Medlemmer af Det Norske Videnskaps-Akademi

Jan Petersen (arkæolog)


AMEX, AmEx හෝ Amex යන්න පහත දේ සඳහා භාවිතා විය හැක:

American Experience, රූපවාහිනී වැඩසටහනක්
American Express, මූල්‍ය සේවා ආයතනයක්*American Stock Exchange

ආශ්‍රිත

Amax (disambiguation)
Mex (disambiguation) A mex ආකාරයෙන්

AMEX


El Castillo de Forchtenstein es un fortín situado en Burgenland, Austria. La construcción comenzó a mediados del siglo XV por los señores de Mattersburg. Alrededor de 1450, los señores de Forchtenstein murieron y debido a la falta de un heredero varón, el castillo pasó a la Casa de Habsburgo que quedó titular durante 170 años.

En 1622, Nikolaus Esterházy, fundador de la línea de Esterházy en la Hungría occidental, recibió el castillo del emperador Fernando II de Austria y se convirtió en conde de Esterházy. Nicolás comenzó a fortificar y renovar el castillo con los servicios del constructor de Viena Simón Retacco, entre 1630 y 1634 y desde 1643 con Domenico Carlone.

Referencias

Bibliografía
 Adelheid Schmeller-Kitt: Schloss Forchtenstein – Baugeschichte und Waffensammlung. In: Kurt Rossacher (Hrsg.), Wilhelm Mrazek (Red.): Alte und Moderne Kunst. Österreichische Zeitschrift für Kunst, Kunsthandwerk und Wohnkultur. Nr. 91/1967 (XII. Jahrgang), ZDB-ID 214656-3. Österreichischer Bundesverlag für Unterricht, Wissenschaft und Kunst, Wien 1967, OBV, S. 9–21. — Online bei MAK – Österreichisches Museum für angewandte Kunst.
 Jakob Michael Perschy (Red.): Bollwerk Forchtenstein. Burg Forchtenstein, 15. Mai – 31. Oktober 1993. Katalog der Burgenländischen Landesausstellung 1993. Burgenländische Forschungen, Sonderband 11, ZDB-ID 1448585-0. Amt der Burgenländischen Landesregierung, Abt. XII/2 (Hrsg.), Eisenstadt 1993

Enlaces externos

Castillos de Austria
Arquitectura de Austria del siglo XV
Edificios y estructuras del estado de Burgenland

Castillo de Forchtenstein


Acest articol descrie fazele eliminatorii ale Ligii Campionilor EHF Feminin 2016-2017.

Echipele calificate
Echipele clasate pe primele patru locuri din fiecare grupă principală au avansat în fazele eliminatorii.

Format
În sferturile de finală, echipele clasate pe primul loc în fiecare grupă principală au jucat împotriva echipelor de pe locul patru din cealaltă grupă principală, iar echipele clasate pe al doilea loc au jucat împotriva celor clasate pe locul al treilea. Câștigătoarele sferturilor de finală au avansat în Final four, iar o tragere la sorți a stabilit felul cum vor fi distribuite echipele în semifinale.

Sferturile de finală
Meciurile au fost inițial programate pe 6–8 aprilie (turul) și 13–15 aprilie 2018 (returul). Cele patru echipe câștigătoare au avansat în Final Four.

Partidele

|}

Tur

Retur

Final four

Echipe calificate
Cele patru echipe calificate sunt:
  CSM București
  Győri Audi ETO KC
  Rostov-Don
  ŽRK Vardar

Final four
Formatul final cu patru echipe (Final four) a fost găzduit de Sala Sporturilor László Papp din Budapesta, Ungaria, pe 12 și 13 mai 2018. Biletele au fost puse în vânzare pe data de 7 octombrie. Pe 25 octombrie, Federația Europeană de Handbal a anunțat că interesul fanilor pentru biletele promoționale "a depășit toate așteptările", până la acea dată vânzându-se peste 2.000 de bucăți. Pe 23 februarie 2018 s-a făcut public faptul că trupa britanică Clean Bandit va susține un recital pe 13 mai, în sala László Papp, înaintea finalei competiției. Pe 30 martie 2018, Federația Europeană de Handbal a anunțat că, datorită cererii mari, organizatorii Final four au pus în vânzare bilete și pentru sectoarele din tribune rezervate anterior altor categorii, inclusiv pentru marea tribună mobilă. În urma acestei acțiuni, singurele sectoare în care nu s-au vândut locuri au fost cele rezervate celor patru echipe participante. Pe 17 martie a fost lansată o gamă oficială de produse și echipament sportiv inscripționate cu emblema competiției. Ultimul set de bilete disponibile a fost pus în vânzare pe 18 aprilie 2018. Pe 2 mai 2018, Federația Europeană de Handbal a anunțat că trupa Clean Bandit și-a anulat participarea, fără să ofere alte amănunte. Pe 9 mai s-a anunțat că ei vor fi înlocuiți cu John Newman.

Tragerea la sorți pentru distribuția în cele două semifinale a avut loc la Budapesta, pe 17 aprilie 2018, și a fost transmisă în direct pe canalul ehfTV, pe canalul YouTube al ehfTV și pe pagina de Facebook a Ligii Campionilor EHF. Extragerea a fost efectuată de handbalistele Nora Mørk de la Győr, Andrea Penezić de la Vardar, Amanda Kurtović de la CSM București și Vladlena Bobrovnikova de la Rostov, împreună cu președintele EHF Michael Wiederer. În urma extragerii a rezultat următoarea distribuție:

Semifinalele

Finala mică

Finala

Note

Legături externe

Liga Campionilor EHF Feminin 2017-2018

Liga Campionilor EHF Feminin 2017-2018 - fazele eliminatorii


Groß Sarau er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lauenburgische Seen under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Groß Sarau ligger på vestbredden af Ratzeburger See i Naturpark Lauenburgische Seen.
Ud over Groß Sarau ligger i kommunen landsbyerne og bebyggelserne Gut Tüschenbek (tidligere en del af Amt Tüschenbek), Nädlershorst, Ziegelhorst, Rothenhusen, Hornstorf, Klein Sarau og Holstendorf. Den sydlige del af Blankensee ligger i kommunens område.

Trafik
Bundesstraße 207, der er den nutidige version af Alte Salzstraße fører gennem kommunen, og krydser i den nordlige del af kommunen motorvejen A20, der har to frakørsler i Groß Sarau. Fra den gamle toldstation Rothenhusen ved nordenden af Ratszeburger See, fører vandreruten Drägerweg til Lübeck. Her begynder også floden Wakenitz sit løb mod Trave ved Lübeck.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Groß Sarau


Hombre rico, hombre pobre puede referirse a:

 Rich Man, Poor Man, serie de televisión titulada en España Hombre rico, hombre pobre.
 Hombre rico, hombre pobre (novela)
 Hombre rico, hombre pobre, libro de economía argentino de 2008.

Hombre rico, hombre pobre


Marianne Dahl Steensen (født 4. juli 1974) er dansk erhvervsleder og siden 2015 administrerende direktør for Microsoft Danmark & Island.

Uddannelse og karriere
Marianne er uddannet Cand. Merc fra Aarhus Universitet og påbegyndte sin karriere i 1999 som strategikonsulent hos konsulentvirksomheden Accenture. Fra 2004 til 2011 arbejdede Marianne hos TDC, hvor hun bl.a. var underdirektør. Efterfølgende var Dahl privatdirektør hos Codan indtil 2015, hvor hun i en alder af 40 år blev ansat som administrerende landedirektør for Microsoft.

Marianne Dahl har siddet i en række bestyrelser og er i øjeblikket medlem af Dansk Industris hovedbestyrelse, som hun i 2016-2017 var formand for, samt i bestyrelsen for DFDS. Derudover er Dahl medlem af regeringens Disruptionråd.

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark

Marianne Dahl


Dr Borben Uglešić (Makarska, 1926.  – 25. rujna 2020.), istaknuti hrvatski psihijatar, jedan od pionira hrvatske psihijatrije, dugogodišnji sudski vještak. Ugledni je stručnjak forenzičke psihijatrije.

Životopis
Rodio se je u obitelji imućnog kraljevskoga javnog bilježnika i odvjetnika. Pohađao je splitsku gimnaziju koju je završio 1944. godine. Stariji brat iz Zagreba upisao ga je na medicinski fakultet. Budući da je rat još trajao, studirati je počeo dvije godine poslije, 1946. godine. Tad su se u Zagreb preselili i živjeli njegovi roditelji. Studiranje je bilo vrlo teško, jer nisu imali udžbenika, svakako se snalaziti ujutro na predavanjima, a tijekom poslijepodneva uz skripte i poneku knjigu. Diplomirao je svibnja 1952. među prvih 10 u velikoj skupini studenata koja je 1946. upisala medicinski fakultet. Poslije studija vratio se je u Split bez kojeg "nije mogao". U Splitu je stažirao narednu godinu.

Godine 1953. osnovao je prvu športsku ambulantu u Splitu. Ondje je pregledavao Hajdukove nogometaše, a na Hajdukove utakmice odlazio je kao službeni liječnik. Te 1953. godine posao je našao u Domu zdravlja, u zdravstvenoj stanici Brodogradilište. Uvjeti rada bili su loši, a škverski radnici su dosta pobolijevali. Sljedeće godine isposlovao je novu i opremljenu zdravstvenu stanicu, te je angažirao je kolege liječnike specijaliste iz bolnice da im pomognu u ambulanti, što se je uskoro odrazilo u brodogradilištu u strmovitom smanjenju bolovanja. Među kolegama je uživao ugled jer je volio raditi. Za velike epidemije gripe išao je u kućne posjete. 1954. je Dom zdravlja raspisao specijalizacije za sve liječničke struke. Ostala je samo jedna koju nitko nije htio - neuropsihijatrija. Dr Petar Vitezica mu je to preporučio, a Uglešić ga je poslušao te je pošao u Zagreb specijalizirati ju u zagrebačkim bolnicama. Kao specijalizant napravio je vrsno vještvo te mu je direktor vrapčanske bolnice dr Glaser, zadovoljan vještvom, prorekao mu plodnu forenzičku budućnost. Specijalizaciju je završio 1958. i opet se je vratio u Split bez kojeg nije mogao. Ustrajno je učio i putovao svugdje po svijetu. S nekolicinom kolega je ručno prevodio svjetsku stručnu literaturu što su zapravo bili prvi hrvatski psihijatrijski priručnici.

Sustavno i temeljito je radio na popravljanju statusa duševnih bolesnika, koji su u tim vremenima boravili u nehumanim uvjetima. Bili su u posve neravnopravnom položaju u odnosu na sve druge vrste bolesnika, i brojem liječnika koji su skrbili o njima, uvjetima u kojima su se liječili, broju lijekova koji im je kao takvima bio na raspolaganju, a uz to je bilo brutalnih metoda liječenja. Vidjevši užasne prizore po bolnicama, počeo se boriti za status duševnih bolesnika u Hrvatskoj.

Posao je našao u Staroj bolnici, na odjelu neuropsihijatrije. Bio je dobro došla pomoć dr-u Viktoru Ostrovidovu koji je na tom odjelu bio sam. Hrvatske bolnice nisu imale prikladnu uređenost za psihijatrijske bolesnike, osim Vrapča i Šibenika. Uglešić je, kao i uvijek, volio se boriti za bolje uvjete u kojima su bolesnici. Od tad je neprestano i svugdje obrazlagao potrebu za proširenjem odjelâ psihijatrije. Na povratku u Split dobio je mjesto predavača na Pravnom fakultetu koji je bio pred osnivanjem. Splitski tužitelj Ljubo Prvan ponudio mu je predavati sudsku psihopatologiju, što je Uglešić prihvatio. U par godina dok se osnovao Pravni fakultet, Uglešić se je izvrsno pripremio za predavanja, koja su bila vrlo posjećena. Uglešić je inače doktorirao na području psihijatrijske epidemiologije, studijom među stanovništvom na području Trogira. Doktorirao je na Medicinskom fakultetu u Zagrebu dizertacijom Karakteristike i prevalencija psihoza na području srednje Dalmacije: (socijalno-psihijatrijska studija stanovništva trogirske općine) 1966. godine, gdje je utvrdio da u Dalmaciji nema ništa više "ludih" nego u svijetu. Uskoro su slični radovi nastali i po drugim dijelovima Hrvatske. Tek je onda počela organizirana skrb za duševne bolesnike. U Trogiru je otvoren dispanzer gdje su skrbili o psihijatrijskim bolesnicima i vodili njihov registar. Za splitske uvjete pomak u poboljšanju uvjeta skrbi bio je 1961. godine kad je Neurologija prebačena na Firule, a Psihijatrija je ostala u Staroj bolnici. Razdvajanje tih dvaju odjela je učinjeno na njegovo inzistiranje.

Od 1962. godine postao je šef odjela i predstrojnik Klinike za psihijatriju splitskog KBC-a Firule. 1966. godine isposlovao je proširenje kapaciteta te je odjel preselio na Firule. Njegovom zaslugom odjel Psihijatrije 1986. je postao klinika. Osnivač je i prvi voditelj Jedinice za znanstveni rad.

Umirovio se je 1988. godine. I nakon umirovljenja ostao je u struci. I u 90. godini radio je vještačenja (u cijeloj karijeri 17.000 i nikad se nije prevario u procjeni), pisao stručne radove, odlazio na kongrese i simpozije te primao neke ljude o čijem je zdravstvenom stanju skrbio gotovo cijeli njihov život. Stekao je naslov profesora emeritusa. U Domovinskom ratu, premda umirovljen, imenovan je na mjesto povjerenika za duševno zdravlje u Dalmaciji. Na svojoj brizi imao je zdravlje 12 tisuća izbjeglica koji su boravili u Dalmaciji. Iz tog vremena datira Uglešićevo uspješno pregovaranje i evakuacija psihijatrijske bolnice u Zemuniku koja je tad bila u okruženju pobunjenih Srba. Zbog ugleda, predanosti, dugotrajnosti rada i angažiranosti u struci, postao je u Splitu pojmom za psihijatriju te su u splitskoj popularnoj kulturi nastale cijele uzrečice s njegovim imenom.

Za boravka u Zagrebu njegove pacijente su duhovito nazivali 'dalmatinskim konvojima'. Inzistirao je na cjelovitom načelu liječenja duševnih bolesnika, što podrazumijeva da se pored osnovnog tretmana inzistira na radu s njegovom okolinom i zajednicom. Intenzivno se je borio protiv stigmatiziranja psihičkih bolesnika od kojih su ljudi dotad bježali, obrazujući javnost u svim mogućim medijima, predavanjima, javnim nastupima. Ukazivao je na probleme zbog kojih su pacijenti prikraćeni, slabo tretirani i liječeni. U tom pravcu je prvi s prozora bolničkih soba u kojima su boravili psihijatrijski bolesnici skinuo rešetke te su u bolnicama bili kao svi ostali ljudi sa zdravstvenim problemom, a ne kao nasilni zatvorenici. Kao najveći problem današnjice smatrao je mržnju, koju, premda je stara kao čovječanstvo, smatrao je nenormalnom te da se svim sredstvima treba boriti protiv nje, a držao je da jaku mržnju treba smatrati patološkim fenomenom. Mržnju je smatrao bolešću današnjice koja nije ništa manje učestala i značajnija od depresije.

Redoviti je član Medicinske akademije Hrvatske, počasni član Češkog liječničkog društva i Slovačkog psihijatrijskog društva. Bio je guverner Lionsa Hrvatska.

Godine 2016. objavljena je knjiga-monografija Borben Uglešić, 90 godina života i 60 godina u psihijatriji, urednika Trpimira Glavine i Vlade Jukića.

Umro je u 93. godini u Splitu.

Djela
Objavio je tristotinjak znanstvenih i stručnih radova i tri monografije.
Objavio ih je u časopisima Alcoholism (Zagreb), Hrvatskim medicinskim analima, Socijalnoj psihijatriji, Psychiatria Danubina, Paediatria Croatica i dr. Imao je redovite kolumne u Slobodnoj i Nedjeljnoj Dalmaciji. Iznimno je pridonio na području psihofarmakologije, alkohologije, ovisnost. Kvalitetni radovi iz biologijske psihijatrije donijeli su mu mjesto u Indeksu Svjetske zdravstvene organizacije.

Citati

Nagrade i priznanja
Dobitnik je na desetke brojnih nagrada i priznanja. Ističu se:
Nagrada Splitsko-dalmatinske županije, za životno djelo, koju je dobio 2019. godine.
Nagrada Grada Splita za životno djelo, koju je dobio 2019. godine.
Nagrada za životno djelo Hrvatskog psihijatrijskog društva.

Izvori

Vanjske poveznice
Metelgrad

Životopisi, Split
Hrvatski liječnici
Hrvatski psihijatri

Borben Uglešić


Carlo Sabajno (1874, Rosasco, Italia - 1938, Milán) fue un director de orquesta italiano. Desde 1904 hasta 1932 fue el director jefe de la Gramophone Company y director artístico en Italia. Durante su carrera, dirigió algunas de las primeras grabaciones integrales de ópera, la mayor parte de ellas con la orquesta del Teatro de La Scala de Milán.

Discografía
1907
1907 Leoncavallo: Pagliacci – Antonio Paoli, Giuseppina Huguet, Ernesto Badini; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1915 - 1919
1915 Mascagni: Cavalleria rusticana – Georgina Ermolli, Franco Tuminello, Eugenio Perna; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1915 Verdi: La traviata – Margherita Bevignani, Franco Tuminello, Ernesto Badini; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1916-17 Verdi: Rigoletto – Giuseppe Danise, Ayres Borghi-Zerni, Carlo Broccardi; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1917 Leoncavallo: Pagliacci – Luigi Bolis, Annita Conti, Giuseppe Montanelli; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1917 Puccini: La bohème – Gemma Bosini, Remo Andreini, Ernesto Badini, Adalgisa Giana; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1918-19 Puccini: Tosca – Lya Remondini, Carlo Broccardi, Dario Zani; Grande Orquesta y Coro
1919 Puccini: Tosca – Valentina Bartolomasi, Attilio Salvaneschi, Adolfo Pacini; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1919 Rossini: El barbero de Sevilla – Ernesto Badini, Malvina Pereira, Edoardo Taliani; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1919 Verdi: Aida – Valentina Bartolomasi, Enrico Trentini, Rosita Pagani, Adolfo Pacini, Guido Fernandez; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1920 Giordano: Andrea Chénier – Luigi Lupato, Valentina Bartolomasi, Adolfo Pacini; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1920 - 1930
1920 Gounoud: Fausto – Giuliano Romagnola, Fernando Autori, Gemma Bosini; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1927-1928 Verdi: Rigoletto – Luigi Piazza, Lina Pagliughi, Tino Folgar; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1928 Puccini: La bohème – Rosina Torri, Aristodemo Giorgini, Ernesto Badini, Thea Vitulli; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1928 Verdi: Aida – Dusolina Giannini, Aureliano Pertile, Irene Minghini-Cattaneo, Giovanni Inghilleri, Luigi Manfrini; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1929 Verdi: Réquiem - Maria Luisa Fanelli, Irene Minghini-Cattaneo, Franco Lo Giudice, Ezio Pinza; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1929 Leoncavallo: Pagliacci – Alessandro Valente, Adelaide Saraceni, Apollo Granforte; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1929-30 Mascagni: Cavalleria rusticana – Delia Sanzio, Giovanni Breviario, Piero Biasini; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1929-30 Puccini: Madama Butterfly – Margaret Burke Sheridan, Lionello Cecil, Ida Mannarini, Vittorio Weinberg; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1929-30 Puccini: Tosca – Carmen Melis, Piero Pauli, Apollo Granforte; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1930 - 1932
1930 Verdi: El trovador: – Aureliano Pertile, Maria Carena, Irene Minghini-Cattaneo, Apollo Granforte; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1930-31 Verdi: La traviata – Anna Rosza, Alessandro Ziliani, Luigi Borgonovo; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1931 Bizet: Carmen''' – Gabriela Besanzoni, Piero Pauli, Maria Carbone, Ernesto Besanzoni; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1931-32 Verdi: Otelo – Nicola Fusati, Maria Carbone, Apollo Granforte; Orquesta y coro de La Scala, Milán
1932 Donizetti: Don Pasquale – Ernesto Badini, Tito Schipa, Adelaide Saraceni, Afro Poli; Orquesta y coro de La Scala, Milán

Fuentes
Centro para la historia y análisis de la música grabada, "The House Conductor: Carlo Sabajno". Acceso 26 de febrero de 2009.
Gaisberg, Frederick William, Music on Record, 3.ª edición, Hale, 1948, p. 158.
Garbutt, Tony, "Letters: Gramophone conductors", Gramophone'', mayo de 1990, p. 5

Enlaces externos

Directores de orquesta de Italia
Músicos clásicos del siglo XX de Italia
Nacidos en la provincia de Pavía
Fallecidos en Milán

Carlo Sabajno


·	කි.පූ.12000 - ලෙවන්ට්හි (මධ්‍යධරනි සයුරේ නැගෙනහිර පිහිටි දූපත් හා රටවල්) නැටුෆියන්ස් වරුන් කැලෑ තණ කොල අස්වැන්න නෙලා ගැනීම.

·	කි.පූ.9800 - ලෙව්න්ට්හි PPNA ප්‍රදේශ වල ගෘහස්ථ තිරිඟු ගැන පළමු සාක්ෂි

·	කි.පූ. 8500 - ෆර්ටයිල් ක්රෙසන්ට් (Fertile crescent) ප්‍රදේශයේ PPNB බිම් වල තිරිඟු, බාර්ලි, කඩල, බෝංචි, හණ සහ ගවයින් සඳහා මෑ වර්ග වගා කිරීම.

·	කි.පූ.7000 - දකුණු යුරෝපයේ කෘෂි වගා පැවතුනි. බාර්ලි, තිරිඟු, වගාවන්, එළුවන්,බැටලුවන් හා ඌරන් ඇති කිරීම පිළිබඳ සාක්ෂි ඇත. ආහාර නිෂ්පාදන තාක්ෂණය, ග්රීසියෙන් ලබා ගන්නට ඇතැයි අනුමාන කෙරේ.

http//www.metmuseum.org/toah/ht/02/eus/ht02eus.htm

·	කි.පූ. 7000 - තිරිඟු, තල,බාර්ලි සහ වම්බටු වගාව (පකිස්ථානයේ සහ ඉන්දියාවේ මෙහෙර්ගාර් හි)

·	කි.පූ. 7000 - ගෘහස්ථ හරකුන් සහ කුකුලන් ඇති කිරීම.(ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ මෙහෙගාර්හි)

·	කි.පූ. 6800 - ගෘහාශ්‍රිත වී වගාව - ගිණි කොන ආසියාව

·	කි.පූ.6500 - ගවයින් ඇති කිරීම පිළිබඳ සාක්ෂි තුර්කියෙන් ලැබේ. සමහර මූලාශ්ර වලින් හෙළි වන්නේ ලෝකයේ වෙනත් ප්‍රදේශ වල ඊට කලින් මෙය සිදු වී ඇති බවයි.

·	කි.පූ.6000 - අයිබීරියන් අර්ධද්වීපයේ විවිධ ප්‍රදේශ වල කෙරුණු පුරා විද්යාත්මක කැණීම් වලින් ගෘහාශ්රිත වගාවන් හා සතුන් ඇති කළ බව අනුමාන කෙරේ.

http://www.metmuseum.org/toah/ht/02/eus/ht02eus.htm

·	කි.පු.6000 - අතිරේක ආහාර ගබඩා කිරීම සඳහා මෙහෙර්ගාර් හි ධාන්‍යාගාර ඉදි කර ඇත.

·	කි.පූ. 5500 - අයර්ලන්ත යේ සෙයිද් කුඹුරු (Ceide ) නම් ලෝකයේ පැරණිම කුඹුරු ක්රමය - මෙම බිම් පෙදෙස ගල් බැමි වලින් වට වී තිබුණු විශාල ප්‍රදේශයකි.

http://www.Museum  sofmayo.com/ceide.htm

·	කි.පූ.5000 - යුක් රේන්හි අශ්වයින් ඇති කිරීම.

·	කි.පූ.4000 - මෙහ්ර්ගාර්හි ගෘහාශ්රිතව නොයෙක් වගාවන් කිරීම. තල, කව්පි, රට ඉඳි, ගෘහාශ්රිත සතුන්, මී හරක්.

·	කි.පූ.4000 - යීස්ට් උපයෝගි කර ගෙන පාන් සාදා ගන්නා අයුරු ඊජීප්තු වාසීන් සොයා ගනි.

·	කි.පූ.4000 - වයඹ දිග තායිලන්තයේ 'කොරත්' ප්‍රදේශයේ වී වගාවන් පිළිබඳ සාක්ෂි.

·	කි.පූ.4000 - මෙසපොතේමියාවේ සැහැල්ලු නගුලු භාවිතා වෙයි.

·	කි.පූ. 3500 - මෙසපොතේමියාවේ වාරි ක්‍රම භාවිතා වේ.

·	කි.පූ.3500 - ඇමෙරිකා මහාද්වීපයේ පළමු කෘෂි වගාව - ඉක්වදෝරයේ හෝ ඇමසෝනියා ප්‍රදේශ අවට.

·	කි.පූ.3000 - කහ, කරදමුංගු, ගම් මිරිස් සහ අබ වගාවන් ඉන්දුස් නිම්න ශිෂ්ඨාචාරය තුල (ඉන්දියාව/පකිස්ථානය)

·	කි.පූ.3000 - පාන් පිටි පිපීම සහ පළතුරු ධාන්‍ය යුෂ භාවිතය තිබි ඇත.

·	කි.පූ.3000 - ඉන්දියාවේ සීනි නිෂ්පාදනය කෙරේ.

·	කි.පූ. 2600 - ලෙබනනයේ සීඩර් දැව විශාල මට්ටමේ වාණිජ කර්මාන්තයක් ලෙස කෙරි ඇත. මේවා ඊජීප්තු හා සුමේරියාවට අපනයනය කර ඇත. මේ සමාන දැව කර්මාන්තයේ දකුණු ඉන්දියාවේ තිබුනි.

·	කි.පූ.1700 - බැබිලෝනිනයන්වරු සුළං මෝල් වලින් කෘෂි බිම් වලට ජලය සපයා ගනි.

·	කි.පූ. 1300 - නයිල් ඩෙල් ටාවේ සිට රතු මුහුද සම්බන්ධ කරමින් ඇල මාර්ග තැනීම.

·	කි.පූ. 691 - නිනෙවේ (Nineveh) වෙත ජලය ගෙන ඒමට (දළ වශයෙන් සැ 50 ක් දිග) ඇලක් කැපීම.

·	කි.පූ.500 - යකඩ නගුල චීනයේ සොයා ගැනේ.

·	කි.පූ.500 - චීනය තුල පේලි වගා ක්‍රමය බිහිවිම මෙයින් උපකරණ භාවිතා කර වල් පැල නෙලීමට හැකි වීම  හා තෙතමනය  ආරක්ෂා වීම සිදු විය.

·	කි.පූ.300 - චීනයේ සී සෑම සඳහා කාර්යක්ෂම කට්ටලයක් සොයා ගැනීම.

·	කි.පූ.200 - චීනයේ සී සෑම කාර්යක්ෂම කිරීම සඳහා කරපටි යෙදු සන්නාහයක් සොයා ගැනීම.

·	කි.පූ.100 - චීනයේ, පරිභ්‍රමණය වන ධාන්ය හුළං කිරීමේ උපකරණ සොයා ගැනීම.

·	කි.පූ.100 - බහු නල ඇට සිටවීමේ ක්‍රමය චීනයේ සොයා ගැනීම.

·	කි.ව.200 - මාලු ඇල්ලීමට යොදා ගන්නා රෝදය චීනයේ සොයා ගැනීම.

·	600 - චීනයේ මත් පැන් පෙරීම.

·	607- චීනයේ කහ ගඟ සහ යැංග්සි නදි යා කිරීමට විශාල ඇල මාර්ග පද්ධතියක් ගොඩනැගීම.

·	644- පර්සියානු නව නිෂ්පාදකයින් සුළං බල මැෂිමක් සංවර්ධනය කරයි. මෙය බැබිලෝනියන් වරුන්ගේ එවැනි යන්ත්‍රයට වඩා දියුණුය.

·	850 - අරාබියේ කෝපි ප්‍රයෝජනයට ගැනේ.

·	1809 - ප්‍රංශ රස කැවිලි නිෂ්පාදකයෙකු වූ නිකොලස් ෆ්‍රාන්ස්වා ඇපර්ට් ටින් කිරීමේ ක්‍රමය සොයා ගනි.

·	1837 - ජෝන් ඩියර් වානේ නගුල සොයා ගනි.

·	1863 - විවිධ රටවල් වල ඉරිඟු (කෝර්න්) වලින් සමන්විත කෝර්න් ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත් වීම.

·	1871 - ලුවි පාස්ටර් විසින් පාස්චරිකරණය සොයා ගනි.

·	1895 - එක්සත් ජනපදය සහ එක්සත් රාජධානිය පිළිවෙලින් ගෘහස්ථ හා වාණිජ ආකාර වලට ශීත කිරීම හඳුන්වා දෙන ලදි.

·	1930 - භූවිද්යා සහ කෘෂිකර්මය පිළිබඳ පළමු ගුවන් ඡායා රූප ප්‍රයෝජනයට ගැනීම.

·	1944 - මෙක්සිකෝවේ හරිත විප්ලවය ආරම්භ වෙයි.

·	2000 - ලෝකය පුරා ජාන තාක්ෂණයෙන් නවීකරණය කරන ලද වගාවන් කෙරේ.

·	2005 - එක් එක් නැවුම් පළතුරු හඳුනා ගැනීම සහ ආහාර මත ඇලවු ස්ටිකර් ඉවත් කර ඒවාෙය් සම්භවය ෙසායා ගත හැකි වන පරිදි ලේසර් කිරන සටහන් යොදා ගැනීම.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_agriculture_and_food_technology

කෘෂිකර්මයේ සහ ආහාර තාක්ෂණයේ කාල රේඛාව


Crkva Presvetog Trojstva u Daruvaru župna je rimokatolička crkva u središtu Daruvara u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

Župna crkva Presvetog Trojstva sagrađena je u drugoj polovici 18. stoljeća, pretpostavlja se 1764., kada je oko plemićkog dvorca Antuna Jankovića počelo nicati naselje Daruvar. Godine 1892. sagrađen je veliki toranj u kojeg su premještena zvona iz manjeg, sjevernog tornja. Godine 1912. uz crkvu je postavljen križ koji je obnovljen i vraćen na prvotno mjesto. Godine 1923. započela je prva veća adaptacija crkve, a 1925. postavljene su orgulje požeškog majstora Venceslava Holuba. Prijedlog korištenja crkve, pazeći na tadašnje stroge uvjete struke načinio je poznati arhitekt Herman Bollé. Tipološki je značajna kao jedna od rijetkih građevina centralnog kružnog tlocrta i prvi primjer rotunde s kupolom u baroknom razdoblju na području sjeverne Hrvatske.

Župa je nastala 1821., a iste godine je kapelica postala župna crkva. Izvorna građevina kapelice nekoliko je puta nadograđivana i to prema potrebama župljana i grofa Julija Jankovića.

Zaštita
Pod oznakom Z-2106 vodi se kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji
Crkve Presvetog Trojstva
Daruvar

Crkva Presvetog Trojstva u Daruvaru


الميلاد
د / أميمة كامل هي مذيعة مصرية ولدت في 7 سبتمبر 1943

نبذة مختصرة
تخرجت أميمة كامل من كلية العلوم - جامعة القاهرة، وكانت أول مذيعة متخرجة من كلية العلوم.. أكملت دراساتها وحصلت على الماجستير والدكتوراة خلال مشوارها الإذاعي والعلمي والثقافي.

عملت بالإذاعة عام 1965 وتدرجت في المناصب من مذيعة ومحررة ومترجمة في البرنامج العام حتي وصلت الي مدير البرامج العلمية، ثم مدير عام البرامج.

أسست أول مدرسة لتبسيط العلوم والثقافة العلمية في الإذاعة وكانت أول من أهتم بزيادة الجرعة الثقافية في برامج الإذاعة، وقامت بتدريب عدد من المذيعين علي كيفية معالجة المواد العلمية في الإذاعة وتقديمها بشكل مبسط لغير المتخصصين.

أنشأت أميمة كامل أول إدارة للبرامج العلمية بالإذاعة، فقد اهتمت ببرامج الحفاظ على البيئة حيث قدمت في التليفزيون أول برنامج بيئي متخصص وهو إنه عالم واحد.

قامت الإذاعية أميمة كامل بعدة حملات للإذاعة والتليفزيون في مناسبات بيئية عديدة مثل يوم البيئة ويوم الغذاء العالمي. والمؤتمرات الدولية كمؤتمر السكان.

المؤهلات الدراسية
 بكالوريوس علوم - جامعة القاهرة
 ماجستير في الكيمياء العضوية
 الدكتوراه في الكيمياء الحيوية العلاجية من جامعة القاهرة

الإلتحاق بالإذاعة والتليفزيون المصري
في منتصف ستينيات القرن الماضي استقبلت الإذاعة المصرية عدداً محدوداً من المذيعات والمذيعين الذين اجتازوا اختبارات قاسية لاكتشاف مستوي الثقافة التي يتمتعون بها والموهبة الخاصة التي يجب أن تتوفر في الشخص الذي يتصدي للعمل الإعلامي.

من بين المذيعات في هذه المجموعة المحدودة كانت أميمة كامل، خريجة كلية العلوم بجامعة القاهرة، في البداية التحقت كمذيعة بإذاعة «الشرق الأوسط» لبضعة شهور.. وعندما تم إنشاء مراقبة للبرامج الثقافية والخاصة بالبرنامج العام التحقت أميمة كامل بهذه المراقبة.

تقديم برنامج «العلم والحياة» في إذاعة البرنامج العام
بدأت نشاطها بتقديم برنامج أسبوعي تحت مسمي «العلم والحياة» وفي فترة وجيزة كان هذا البرنامج يحقق نجاحاً جماهيرياً لم يتوقعه أحد، فقد كانت الفكرة السائدة حينئذ تعتبر «العلم» من المواد غير الجذابة، ولهذا لم تغامر الإذاعة بتقديم برامج علمية.

هذا النجاح الجماهيري أثبت عملياً أن الجماهير تقبل فعلاً علي الأعمال الجادة إذا تم تقديمها بطريقة جذابة، وكان هذا هو سر نجاح برنامج «العلم والحياة»، فقد كانت أميمة كامل ( خريجة كلية العلوم ) تقدم المعلومة الموثوقة بتبسيط لا يخل وبطريقة جذابة لأنها تكشف عن أهمية هذه المعلومات العلمية في حياتنا اليومية.

هذا النجاح دفع المسئولين بالإذاعة لتقديم هذا البرنامج «العلم والحياة» يومياً بدلاً من مرة واحدة في الأسبوع، وهذا التقدير شجع أميمة كامل علي أن تقترح علي المسئولين تقديم برنامج خاص عن [ البيئة ] يناقش قضايا البيئة ومخاطر تغيير المناخ. وهذه القضايا في ذلك الوقت (نهاية الستينيات من القرن الماضي) لم يكن أحد يلتفت إليها أو يوليها اهتماماً.

تقديم برنامج «إنه عالم واحد» في التليفزيون
استطاعت أن تلفت انتباه الجماهير إلي خطورة قضايا البيئة وارتباطها الوثيق بحياتنا وخاصة بالمستقبل. وطلب التليفزيون من أميمة كامل أن تقدم «تنويهات» مصورة عن قضايا البيئة عامة ومخاطر تغير المناخ خاصة.

وقدمت أميمة كامل عشرات التنويهات المبهرة علي شاشتي القناتين الأولي والثانية ولفتت هذه التنويهات انتباه الجماهير العريضة، ونتيجة لهذا التجاوب الجماهيري الواسع كلفها التليفزيون بتقديم برنامج أسبوعي عن البيئة اختارت له اسم «إنه عالم واحد» وقدمت مئات الحلقات علي شاشات التليفزيون المصري بالتوازي مع نشاطها الأساسي في تقديم برنامج «العلم والحياة» في البرنامج العام.

تقديم برنامج «علماء في دائرة الضوء» في إذاعة البرنامج العام
هذا النشاط الواسع فتح شهية أميمة كامل لتقديم المزيد من البرامج العلمية، فقدمت برنامج «علماء في دائرة الضوء» وهو البرنامج الذي تعتبره المحافل العلمية توثيقاً صوتياً للقمم العلمية المصرية في مختلف مجالات العلم.

إخراج مسلسل «نافذة علي المعرفة» في إذاعة البرنامج العام
تواصل العطاء السخي والهادف لنشر الثقافة العلمية جماهيرياً، واستطاعت أن تقنع مدير الإذاعة باستخدام «الدراما» لنشر هذه الثقافة بين الجماهير العريضة التي تتابع مسلسلات الإذاعة الشهيرة في ذلك الوقت (كانت تذاع بعد نشرة الخامسة مساء)، حيث قدمت مسلسل «نافذة علي المعرفة» من تأليف إيهاب الأزهري ومن إخراجها الذي يقدم كماً هائلاً من المعلومات العلمية من خلال الأحداث الدرامية الجذابة.

مدير عام البرامج العلمية بإذاعة البرنامج العام
تم إسناد منصب مدير عام البرامج العلمية في البرنامج العام لأميمة كامل.

تقديم برنامج «العالم في 30 دقيقة»
لم يؤثر منصبها الإداري علي عطائها الفني بل زادت عليه بتقديم برامج فنية من أبرزها «العالم في 30 دقيقة» من إعداد الأستاذ محمد سلماوي.

تقديم برنامج «شارع الأيام»
كانت صاحبة ذائقة موسيقية متميزة فقد قدمت برنامج عن تطور الغناء تحت مسمي «شارع الأيام».

رئيس للشبكة الثقافية بالإذاعة
تم اختيارها كرئيس للشبكة الثقافية بالإذاعة، فأحدثت نقلة نوعية هائلة في الخدمات التي تقدمها هذه الشبكة شكلاً وموضوعاً.

وتضم هذه الشبكة الإذاعات الموجهة باللغتين الإنجليزية والفرنسية والبرنامج الثقافي (البرنامج الثاني سابقاً) والبرنامج الموسيقي.

وظلت بعد إحالتها إلي المعاش تقدم برنامجها «علماء في دائرة الضوء» إلي أن قرر المسئولون في وزارة الإعلام وقف البرامج بعد ثورة يناير ؟!

العطاء الأكاديمي العلمي
هذا النشاط المهني وتحمل المسئولية الإدارية كمدير عام للبرامج العلمية لم يمنعها من مواصلة الدراسة العليا والبحوث في مجال العلوم فكانت تواصل هذه الدراسة بالمركز القومي للبحوث حتي حصلت علي درجة الماجستير في الكيمياء الحيوية واستمرت في الدراسة حتي حصلت علي درجة الدكتوراة في فلسفة العلوم.

التأليف والترجمة
1- كتاب مشاكل طفلك الأول (تأليف) الناشر دار القلم لبنان 1974.

2- كتاب الإقرار العالمى (ترجمة) الناشر دار البستاني للنشر.

الجوائز
1- جائزة الدولة لتبسيط العلوم 1989.

2- جائزة أكاديمية البحث العلمي للتوعية البيئية 1999.

3- جائزة عالم الشهرة الأمريكية لمجلس العلوم 1992.

4- جائزة الأمم المتحدة للبيئة عن برنامج الأوزون (حارس الأرض الأمين).

5- درع منظمة الصحة العالمية عن جهودها لرفع الوعي الصحي 2004.

العضوية في المجالس واللجان العلمية المتخصصة
رغم مسئولياتها الوظيفية والعائلية كانت حريصة علي أن تكون عضواً نشطاً في اللجان العلمية المتخصصة، فقد كانت عضواً في اللجان العلمية في المجالس القومية المتخصصة، وفي أكاديمية البحث العلمي وفي المجلس الأعلي للثقافة، بالإضافة إلي عضوية لجان التحكيم التي تختار كتب الأطفال المترجمة.

شكلت جمعية لحماية المستهلك
لم تستسلم بعد قرار المسئولون في وزارة الإعلام وقف برنامجها وذلك عقب ثورة يناير، وقررت المساهمة في العمل العام بنشاط يتصل اتصالاً وثيقاً بتخصصها العلمي فشكلت جمعية لحماية المستهلك تركز علي ملاحقة كل ما يسبب أضراراً مباشرة بصحة الإنسان خاصة الأطفال مثل مكسبات الطعم والرائحة.. والتبصير بالأضرار الصحية لكثير من المنتجات الغذائية المصنعة.

الوفاة
توفيت في 18 يوليو 2016.

ملاحظات

__لصق_فهرس__

عالمات مصريات
مذيعات مصريات
مواليد 1362 هـ
مواليد 1943
مواليد رمضان
وفيات 1437 هـ
وفيات 2016
خريجو كلية العلوم جامعة القاهرة
مصريات في القرن 20
مصريات في القرن 21

أميمة كامل (مذيعة)


Elektromekanik, mekanik sistemlerin elektronik sistemler ile kumandasına dayanan sistemler bütünü.

Mekatronik sistemler elektromekanik sistemler değildir. Çünkü elektromekanik sistemlerde yazılım yoktur, fakat mekatronik sistemlerin olmazsa olmazı yazılım uygulamalarıdır. Örneğin PLC uygulamaları mekatronik sisteme örnektir.

Elektromekanik yapılara örnek asansörlerdir. Asansörler, hem elektrik-elektronik hem de mekanik uygulamaların olduğu bir sistemdir. Yürüyen merdivenler, diğer kaldırma ve taşıma cihazları ve hatta yazıcılar dahi elektromekanik sistemlere girer. Ayrıca, çoğu silah sistemi de elektromekaniktir.

Kaynakça

Elektromekanik mühendisliği
Otomatik kontrol

Elektromekanik


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 2010 fand vom 29. bis zum 31. Januar 2010 in Almere statt.

Austragungsort
 Topsportcentrum Almere, Almere

Medaillengewinner

Weblinks
 https://nl.tournamentsoftware.com/sport/tournament?id=356A8966-FFED-4CEC-9900-8982596E0769

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Almere


Lamotte Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lamotte Township (Illinois)
 Lamotte Township (Michigan)

Lamotte Township


(20164) Janzajíc, denumire internațională (20164) Janzajic, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20164 Janzajíc este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,24 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

20164 Janzajíc


«Do Somethin'»  es una canción dance pop interpretada por la cantante estadounidense Britney Spears e incluida originalmente en su primer álbum recopilatorio, Greatest Hits: My Prerogative (2004). Christian Karlsson, Pontus Winnberg, Angela Hunte y Henrik Jonback la compusieron, y los dos primeros la produjeron, quienes son conocidos como Bloodshy & Avant y quienes cobraron fama por producir «Toxic» de In the Zone (2003). El tema cuenta con uso pronunciado de guitarras eléctricas y con una letra basada en pasar un buen rato sin preocuparse de lo que opinen los demás. Aunque su lanzamiento no había sido ideado, en febrero de 2005, Jive Records lo lanzó como segundo y último sencillo del álbum, por iniciativa de la cantante.

Bille Woodruff y la propia Spears —quien se desempeñó por primera vez como directora y quien se acreditó bajo el álter ego «Mona Lisa»— dirigieron el video musical. Anteriormente, Woodruff había sido director de dos videos de la cantante: «Born to Make You Happy» (1999) y «Overprotected» (2002). Sus escenas muestran a Spears y cuatro amigas en un Hummer rosa en el que vuelan hacia una discoteca donde todos están paralizados de aburrimiento. Allí reaniman el ambiente, bailando, cantando y develándose como una banda liderada por la cantante. Dado que la cinta incluyó un primer plano no autorizado al panel de instrumentos Louis Vuitton del Hummer, en el año 2007, la marca francesa realizó una demanda que culminó en una multa de €80 000 por daños y perjuicios, y con la censura del video en Europa.

Tras su inclusión en el álbum, los críticos catalogaron al tema de «robusto», «sólido» y «muy bueno». A nivel continental, «Do Somethin'» fue número siete en Europa, donde figuró entre los diez primeros éxitos semanales en mercados como Dinamarca, Irlanda, el Reino Unido y Suecia. El mismo estatus alcanzó en Australia, donde la ARIA lo certificó disco de oro, tras vender 35 000 copias. Aunque su lanzamiento excluyó a Estados Unidos, «Do Somethin'» ingresó a la lista Billboard Hot 100 y vendió más de 363 000 descargas en el país. Por su parte, Spears realizó presentaciones del tema en las giras The M+M's Tour (2007), The Circus Starring Britney Spears (2009) y Britney: Piece of Me (2014)

Antecedentes

El 13 de agosto de 2004, Jive Records anunció el lanzamiento del primer álbum recopilatorio de Spears, Greatest Hits: My Prerogative, el que publicó el 16 de noviembre de 2004. El título del álbum se basó en su primer sencillo, correspondiente a una versión de «My Prerogative» de Bobby Brown (1988). El dúo sueco Bloodshy & Avant produjo la versión, luego de cobrar fama por producir «Toxic» de In the Zone (2003). El 16 de noviembre de 2004, Jive Records también publicó un DVD del mismo nombre que recopiló la totalidad de los videos musicales hechos hasta entonces por la cantante. Tres días antes, MTV reveló la lista de canciones del álbum, la que incluyó tres canciones relativamente inéditas hasta su publicación: «My Prerogative», «I've Just Begun (Having My Fun)» y «Do Somethin'», todas producidas por Bloodshy & Avant.

El dúo produjo y arregló la instrumentación principal de «Do Somethin'» en los Murlyn Studios, en Estocolmo. Spears la grabó en los Battery Studios, en Nueva York, y BlackCell y Angela Hunte grabaron los coros. Dado que su lanzamiento no había sido planeado, la cantante debió convencer a Jive Records para filmarle un video. Al respecto, explicó que se sintió «un poco decepcionada» de haber tenido que convencer a sus ejecutivos discográficos, pues estaba convencida de que «el rodaje de un video era lo que debía hacerse en aquel momento». Finalmente, el 14 de febrero de 2005, el sello lanzó a «Do Somethin'» como segundo sencillo del álbum.

Composición
Según Spence D. de IGN, «Do Somethin'» es una canción dance pop, cuya melodía incorpora guitarras eléctricas y un ritmo golpeado. El editor también señaló que la canción está «llena de falsas explosiones en cadena, se burla de los gorgoteos de sintetizadores de los años 70 y cuenta con abundante tratamiento de guitarra y bajo». Según una partitura publicada por EMI Music Publishing, «Do Somethin'» tiene un tempo moderadamente rápido, con 130 pulsaciones por minuto. La canción está compuesta en la tonalidad mi menor y cuenta con un registro vocal que se extiende desde la nota aguda mi3 hasta la nota grave do5. Su letra se basa en divertirse ante la mirada de otras personas, lo que queda en evidencia en líneas como: «Somebody pass my guitar. So I can look like a star» —en español: «Alguien páseme mi guitarra. Así puedo verme como una estrella»—. Tim Lee de musicOMH comparó su estilo al de «What You Waiting For?» de Gwen Stefani (2004).

Recepción crítica

«Do Somethin'» recibió comentarios positivos de los críticos en las reseñas a Greatest Hits: My Prerogative (2004). Stephen Thomas Erlewine de Allmusic sostuvo que es una «canción inédita muy buena», al igual que «I've Just Begun (Having My Fun)». Leathes Annabel de BBC Online también se refirió a ambas canciones al señalar: «Dos pistas inéditas sólidas sugieren que [Spears] todavía puede batir unos pocos número uno más, antes de tomarse un tiempo para cantar canciones de cuna a sus crías». Asimismo, Christy Lemire de Associated Press señaló que ambos temas «proporcionan a Britney más oportunidades de proclamar su necesidad de divertirse y ser ella misma», temáticas que venían siendo tratadas en sus álbumes Britney (2001) e In the Zone (2003). Por otro lado, Ann Powers de Blender lo llamó «un bocado decente de crunk, donde [Spears] rapea en un acento cursi que sugiere que podría haber sido atrapada por el papel de bomba sexy de Jessica Simpson en The Dukes of Hazzard (2005)». A su vez, D. Spence de IGN lo consideró «interesante por sus muchas interpretaciones no menores», Alim Kheraj de Digital Spy lo enlistó como el decimoquinto mejor sencillo de la cantante, destacando su influencia en sus dos álbumes de estudio siguientes, y John Mitchell de PopEater lo seleccionó como uno de su mejores temas que no se lanzaron en Estados Unidos.

Video musical

Rodaje

Spears rodó el video musical de «Do Somethin'» en diciembre de 2004, en Los Ángeles, bajo la dirección de Bille Woodruff y ella misma, quien se desempeñó por primera vez como directora y quien se acreditó como «Mona Lisa». Para entonces, Woodruff había dirigido dos de sus videos anteriores: «Born to Make You Happy» (1999) y «Overprotected» (2002). Por su parte, la cantante señaló que el rodaje fue «agitado», pues se realizó «en un tiempo récord de cinco horas». Respecto a Woodruff, sostuvo: «Él no tuvo ningún ego, en lo absoluto. Todo el proceso fue muy divertido». La cantante utilizó prendas de la línea Juicy Couture y coreografió y estilizó el video completo. Respecto a su rol como codirectora, sostuvo que el trabajo detrás de cámaras la inspiró en convertirse en directora en el futuro, explicando: «Después de hacer unos veinte videos, se pone un poco aburrido interpretar el mismo papel. Siento que estar detrás de cámaras a veces es más satisfactorio que estar delante de ellas».

La edición del video estuvo a cargo de David Blackburn, quien también editó los de «Toxic» y «Womanizer».

Trama

El video comienza con escenas interiores de un conducto metálico que lleva al lugar donde se encuentra Spears y cuatro amigas rubias. Ella viste una camiseta rosa estampada con la frase inglesa «Love Boat» —«Vacaciones en el mar»— y un capelet del mismo color, y se dispone a ir con sus amigas a una discoteca llamada «Hole in the Wall» —«Agujero en la pared»—. Durante el primer verso, las chicas mueven la cabeza al ritmo de la canción, mientras Spears conduce un Hummer rosa que vuela entre las nubes y que cuenta con un panel de instrumentos Louis Vuitton. Finalmente, llegan a la discoteca y bailan en la pista, mientras son observadas por el resto de los presentes, quienes se encuentran paralizados por el aburrimiento. Hacia el desenlace, las chicas logran reanimar a la audiencia y comienzan a presentarse como una banda liderada por Spears. El video también incluye escenas de la cantante en una habitación con cámaras de seguridad, vistiendo ropa interior negra, un capelet blanco y con collar de Hello Kitty.

Estreno y recepción
El viernes 21 de enero de 2005, MTV UK estrenó el video, después de tres días de haberse filtrado en internet. Al respecto, Jennifer Vineyard de MTV comparó las escenas de la cantante en ropa interior a las escenas en blanco y negro del clip de «My Prerogative» (2004). Asimismo, calificó la actitud de Spears como «una ida y vuelta entre tratar de lucir sexy y tonta».

El 18 de noviembre de 2007, Forbes dio a conocer que Louis Vuitton de LVMH ganó una demanda de €80 000 por daños y perjuicios por los primeros planos al panel de instrumentos del Hummer, el que contó con el logotipo de la marca sin autorización. El tribunal consideró que el director enfatizó el logotipo con claridad, sostuvo que la responsabilidad fue de Sony BMG, filial de las compañías de Zomba Group, y MTV Online, y liberó de cualquier culpa a la cantante. Asimismo, prohibió la transmisión del video en los canales de televisión europeos. Finalmente el vídeo fue re-editado y relanzado el 19 de julio de 2015 en Vevo.

Rendimiento comercial
En términos generales, «Do Somethin'» registró un buen desempeño comercial. En Australia el sencillo debutó y alcanzó la octava posición, según la edición del 7 de marzo de 2005 de ARIA Charts, donde se convirtió en el decimoprimer top 10 de la cantante. En el mismo año, la ARIA lo certificó disco de oro, tras vender 35 000 copias, y lo enlistó entre los setenta temas más exitosos del año en el país. En Europa, alcanzó el séptimo puesto de la lista continental European Hot 100, según la edición del 14 de marzo de 2005. Ello se debió a que figuró entre los diez primeros éxitos semanales en mercados como Dinamarca, Hungría, Irlanda, el Reino Unido, Suecia y la Región Flamenca de Bélgica, y entre los veinte primeros en otros como Alemania, Noruega, los Países Bajos, Suiza y la Región Valona. Según la edición del 12 de marzo de 2005 de The Official UK Charts Company, «Do Somethin'» debutó y alcanzó la sexta posición de la UK Singles Chart, la principal lista del Reino Unido, donde se convirtió en el décimo sexto top 10 de la cantante y donde figuró entre los doscientos sencillos más exitosos del año. Pese a lo anterior, terminó por ser uno de sus sencillos menos vendidos.

Aunque Jive Records no lanzó el tema en Estados Unidos, éste ingresó y alcanzó la posición número cien de la principal lista del país, la Billboard Hot 100. Ello se debió a sus ventas de descargas y aconteció en la edición semanal del 26 de abril de 2005 de Billboard, en la que también figuró en el cuadragésimo noveno puesto del conteo Digital Songs. Según Nielsen SoundScan, hasta agosto de 2010, «Do Somethin'» vendió 363 000 descargas en el país.

Presentaciones

Spears interpretó por primera vez a «Do Somethin'» en la gira estadounidense The M+M's Tour, en mayo de 2007, en cuyo repertorio sucedía a «Breathe on Me» de In the Zone (2003). En el número de esta última, la cantante y cuatro bailarinas elegían a un hombre de la audiencia y le bailaban seductoramente. Hacia el desenlace, el escenario se oscurecía, Spears desaparecía durante un instante y volvía a él, vistiendo un sujetador rosa, un abrigo de piel blanco y una minifalda de jean, y comenzaba a interpretar a «Do Somethin'», realizando la coreografía de su video musical.

El tema también formó parte del repertorio de la gira internacional The Circus Starring: Britney Spears (2009), donde fue la canción de apertura del cuarto acto, «Electro Circ». En algunas partes del número, Spears y sus bailarinas portaban armas gigantes que disparaban chispas. Durante las primeras fechas de la gira, la cantante interpretó el tema vistiendo un body metálico dorado y lentes de sol. No obstante, en el espectáculo de Tampa del 8 de marzo de 2009 dicho vestuario expuso accidentalmente sus partes íntimas tras el número siguiente del acto, «I'm a Slave 4 U». El hecho llevó a que desde los espectáculos siguientes, se sustituyera el vestuario por un body negro con brillantes.

En 2013, la cantante incluyó a «Do Somethin'» en el repertorio de su residencia en Las Vegas, Britney: Piece of Me.

Formatos

Posicionamientos en listas

Listas semanales

Listas de fin de año

Certificaciones

Créditos
 Britney Spears — voz, coro
 Bloodshy & Avant —  composición, producción, arreglos, instrumentación, programación
 Angela Hunte — composición, coro
 Steven Lunt — arreglos
 Niklas Flyckt — mezcla
 Charles McCrorey — sonido
 Jonas Östman — sonido
 Henrik Jonback — guitarra
 BlackCell — coro

Fuente: Discogs.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de Britney Spears (en inglés)
 Sitio oficial de RCA Records de Britney Spears (en inglés)

Sencillos de Britney Spears
Sencillos de 2005
Canciones producidas por Bloodshy & Avant
Videos musicales dirigidos por Bille Woodruff
Canciones en inglés

Do Somethin'


was a district located in Yamaguchi Prefecture, Japan.

On March 20, 2008, the day before its dissolution, the district consisted solely of the towns of Mitō (美東町) and Shūhō (秋芳町).

History
 April 1, 1889 - Due to the municipal status enforcement, the villages of Akagō, Akiyoshi, Ayagi, Beppu, Higashiatsu, Isa, Iwanaga, Kyōwa, Managata, Nishiatsu, Ōda, Ofuku and, Ōmine, were formed. (13 villages)
 August 1, 1923 - The village of Ōda town status to become the town of Ōda. (1 town, 12 villages)
 January 1, 1924 - The village of Isa was elevated to town status to become the town of Isa. (2 towns, 11 villages)
 May 1, 1939 - The village of Ōmine was elevated to town status to become the town of Ōmine. (3 towns, 10 villages)
 March 31, 1954 - The towns of Ōmine, Isa, and the villages of Higashiatsu, Nishiatsu and Ofuku were merged with the town of Toyotamae (from Toyoura District) to create the city of Mine while leaving Mine District. (1 town, 7 villages)
 October 1, 1954 - The towns of Ōda, Akagō, Ayagi, and Managata were merged to create the town of Mitō. (1 town, 4 villages)
 April 1, 1955 - The villages of Akiyoshi, Iwanaga, Beppu and Kyōwa were merged to create the town of Shūhō. (2 towns)
 March 21, 2008 - The towns of Mitō and Shūhō were merged into the expanded city of Mine. Mine District dissolved as a result of this merger.

See also
List of dissolved districts of Japan

Former districts of Yamaguchi Prefecture

Mine District, Yamaguchi


Kapuljača je oblik pokrivala za glavu koje pokriva veći dio glave i vrata, ponekad i cijelo lice, najčešće u svrhu zaštite od štetnih vanjski utjecaja iz okoliša, poput hladnoće, topline ili oborina. Osim u svrhu zaštite, koristi se i kao modni ili praktični dodatak haljina, jaknâ ili uniformâ, a u slučaju viteštva metalni oklop za glavu sa zaštitnom ulogom također predstavlja oblik kapuljače. U nekim slučajevima, poput policijskog privođenja osumnjičenika, kapuljača služi kao zaštita identiteta privođene osobe.

Oblici kapljača
Razni oblici kapuljača nošeni od strane pripadnika različitih naroda kao dio narodne nošnje ili u različitim prigodama:

Izvori
 Ingrid Loschek: Reclams Mode- und Kostümlexikon. Natuknica: kapuljača, 5., Reclam, Stuttgart 2005., .

Pokrivala za glavu

Kapuljača


Anorthodisca este un gen de insecte lepidoptere din familia Uraniidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Anorthodisca

Anorthodisca


Srđan Praljak – Šjor (Bugojno, 20. siječnja 1936.), hrvatski i bosanskohercegovački rukometaš i rukometni trener, jedan od najzaslužnijih za stvaranje i razvitak bosanskohercegovačkog rukometa.

Životopis
Rođen je u Bugojnu. Otac mu je poginuo još na početku NOB-a, pa se 1941. zaputio s majkom u njena rodna Kaštela, gdje je završio četiri razreda osnovne škole. U Splitu je završio Klasičnu gimnaziju. 1953. je otišao u Sarajevo igrati za Mladu Bosnu. U isto vrijeme je apsolvirao na Pravnom fakultetu u Sarajevu. Zbog majčina podrijetla dobio je u Sarajevu nadimak Šjor. Nakon 7 godina bavi se trenerskim poslom i usporedno je igrač. Trenirao je Bosnu iz Visokog, a igrao je u Sarajevu u Mladoj Bosni. Povremeno treniranje visočke Bosne preraslo je 1963. u stalno. U Visokom je formirao obitelj sa svojom suprugom Jasnom s kojom je dobio troje djece, kćeri Nikolinu (Cannes) i Jelenu (Rijeka), te sina Nebojšu-Mišu (Slovenija).

Praljak je prvi pravi rukometni trener u Bosni iz Visokog. Došao je umjesto prvog pravog rukometnog trenera u Bosni Ivice Paukovića. Praljak je osnivač i stvaratelj visočke rukometne škole, u kojoj je stvarao od 1. rujna 1960. do 31. srpnja 1971. godine. Momčad je 1964./65. godine uveo u 1. jugoslavensku rukometnu ligu, osvojili su Kup SRBiH te došli do završnice Kupa Jugoslavije gdje su izgubili od zagrebačkog Medveščaka. 1968. je opet osvojio Kup SRBiH, a u Kupu Jugoslavije došao je do poluzavršnice. Igrači koje je stvarao Ranko Antović i Kemal Vražić zaigrali su 1970. prvi puta nastupaju za reprezentaciju SFRJ.

Nakon Visokog radio je kao trener u Zenici 1972. – 1974., u Sarajevu (Bosna), 1975. – 1986., u Tuzli (Sloboda) 1986. – 1991., te ponovo u Visokom 1991. – 1992. Bio je nezamjenivi trener mladih selekcija BiH s kojima je bio više puta prvak Jugoslavije. Trenirao je juniore jugoslavenske reprezentacije 1974. – 1977. i 1993. – 1997., radio u Škofjoj Loki u Sloveniji, 1998. – 2000. u Saudijskoj Arabiji, 2000. – 2004. u Kataru. Vodio je igrače na četirima svjetskim prvenstvima igrača do 21 godine: Švedska 1977., Katar 1999., Švicarska 2001., Brazil 2003., te na dva seniorska: Egipat 1999. i Portugal 2003. Također je bio trener na više azijskih prvenstava.
U Visokom je ostao do ratne 1992., nakon čega je preselio u Rijeku u Hrvatsku, gdje je i danas.

Priznanja
 2007. godine Općina Visoko dodijelila mu je Povelju počasnog građanina općine Visokog.

Izvori

Vanjske poveznice
Magazin Plus Praljak Srđan – Šjor: Počasni građanin grada Visoko i dobitnik sedmoaprilske nagrade
Magazin Plus Sretan rođendan Srđanu Praljku – Šjoru
Priča o Šjoru, Ahmed Burić, Radio Sarajevo
YouTube RTV Visoko: Emisija "VI sportske legende": Srđan Praljak - Šjor
Visoko.co.ba  Rukometna legenda i Visočanin, Srđan Praljak Šjor

Životopisi, Sarajevo
Životopisi, Bugojno
Hrvatski rukometaši iz Bosne i Hercegovine
Hrvatski rukometni treneri
Bosanskohercegovački rukometni treneri

Srđan Praljak


George Moiș (n. 1884, Berbești, Maramureș, jud. Maramureș – d. 1940, Berebești) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
George Moiș fost membru al Gărzii Naționale și al Sfatului Național comunal. A decedat la Berbești în anul 1940.

Activitatea politică
Ca delegat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost reprezentant al cercului electoral Ocna Șugatag. A fost președinte al Consiliului Național Român local, participând la formarea Gărzii Naționale Române.

Note

Bibliografie

 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară

 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, Editura Altip, 2003.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe

  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și

 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1884
Decese în 1940
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români

George Moiș


The year 1850 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 November 1 – Foundation stone laid for church of All Saints, Margaret Street, London, designed by William Butterfield. supervised by Beresford Hope for the Cambridge Camden Society as a model of the High Victorian Gothic ecclesiological style.

Buildings and structures

Buildings completed

 Bratsberg Church, Trondheim, Norway.
 Hillsgrove Covered Bridge, Pennsylvania, USA.
 Britannia Bridge in North Wales, engineered by Robert Stephenson, is opened.
 Newcastle railway station in the north-east of England, designed by John Dobson, is opened.
 Sainte-Geneviève Library in Paris, designed by Henri Labrouste, is completed, the first major public building with an exposed cast-iron frame.
 Château de Boursault, France, designed by Jean-Jacques Arveuf-Fransquin.
 Peckforton Castle, England, designed by Anthony Salvin.
 Vĩnh Tràng Temple, Mỹ Tho, Vietnam.

Awards
 Grand Prix de Rome, architecture – Victor Louvet
 RIBA Royal Gold Medal – Charles Barry

Births
 January 10 – John Wellborn Root, Chicago-based US architect (died 1891)
 February 17 – Frank Darling, Canadian architect associated with Toronto (died 1923)
 November 15 – Victor Laloux, French Beaux-Arts architect and teacher (died 1937)
 December 21 – Lluís Domènech i Montaner, Spanish-Catalan architect, a leader of Modernisme català, the Catalan Art Nouveau/Jugendstil movement (died 1927)
 Robert Worley, English architect (died 1930)

Deaths
 February 19 – François Debret, French architect (born 1777)
 March 2 – Auguste-Henri-Victor Grandjean de Montigny, French architect influential in Brazil (born 1776)
 May 8 – Antonio Niccolini, Italian architect, scenic designer, and engraver (born 1772)
 July 12 – Robert Stevenson, Scottish lighthouse engineer (born 1772)
 September 5 — John Holden Greene, American architect based in Providence, Rhode Island (born 1777)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1850 in architecture


Timothy Mychael Patrick, né le  à San Diego, est un joueur américain de football américain. Il joue Wide receiver en National Football League (NFL).

Liens externes

Naissance en novembre 1993
Naissance à San Diego
Joueur américain de football américain
Wide receiver
Joueur de football américain des Utes de l'Utah
Joueur NFL non sélectionné à la draft
Joueur des Broncos de Denver

Tim Patrick


Hotel California (albüm), Amerikalı rock müzik grubu Eagles'ın 1976 tarihli 5. albümü.
 Hotel California (şarkı), Eagles'ın 1977'de tekli olarak çıkan şarkıları. Aynı zamanda yukarıdaki albümün ilk şarkısı.
 Hotel California (film), Geo Santini'nin yönettiği 2008 tarihli suç filmi.

Hotel California


Mustafa Adil Özder (d. 1907, Artvin - ö. 11 Kasım 1987, Ankara), Türk folklor araştırmacısı, yazar ve şair.

Artvin'in Yusufeli ilçesine bağlı Demirkent köyünde doğdu. Babası Muallim Mehmet Razi Efendidir. I. Dünya Savaşı muhacirliğinde henüz sekiz yaşında iken (1915) ailesi ile birlikte Çorum'un Sungurlu ilçesine göç ettiler. Babası Mehmet Razi Efendi, çocuklarının eğitimini ihmal etmeyerek, M.Adil Özder'i 1916 yılında Sungurlu'daki Kenz'ül – İrfan Nümune Mektebine gönderdi. 1920 yılına kadar orada öğrenimine devam etti. Burada iken annesi öldü. Artvin'deki durumun düzeldiğine ilişkin alınan haberler üzerine 1920 yılının sonuna doğru babası ve kardeşleri ile birlikte köyleri Demirkent'e geri döndüler. Köylerine döndüklerinde, yarım kalan öğrenimini iki yıl boyunca babasından aldığı derslerle tamamlayarak o zamanlar Ersis'te (Kılıçkaya) bulunan altı yıllık Ersis Merkez Nümune Mektebini 1923 yılı yazında dışarıdan sınavlara girerek bitirdi. Aynı yıl 29 Ekim 1923 tarihinde (Cumhuriyetin ilanında), baba mesleğine olan tutkusu nedeniyle Erzurum Dar'ül Muallimin Mektebine kayıt oldu. İki yıl sonra adı Erkek Muallim Mektebi olarak değiştirilen bu okuldan 1928 yılında mezun oldu. Okulu bitirmesiyle birlikte ilk olarak Çanakkale ili Bayramiç ilçesi Bayramiç Merkez Zaferi Milli Mektebi muallimliğine (öğretmenlik) atandı. 1930'da köylüsü Ali Budak Beyin kızı Kıyafet Hanım ile evlendi. Bu evlilikten Nihal (1931), Turan (1933), Demiray (1936) adlı çocukları oldu.

1930'da Borçka'nın Maçahel bucağı Düzenli köyü, 1931'de Yusufeli'nin Esenyaka köyü ilkokuluna öğretmen ve müdür olarak atandı. Buradan askerliğini yapmak üzere ayrılandı ve Yedek Subay olarak görevini tamamladıktan sonra: 1932-1936 yılları arasında Borçka, 1936-1948 yıllarında da Şavşat ilçesi İlköğretim müdürlüğü ve Merkez İlkokulu Müdürlüğü görevinde bulundu. Buradan 1948 yılında Artvin İl Merkezi Gazi İlkokulu öğretmenliğine atanan Özder, 1965-1967 yıllarında Ankara'nın Altındağ İlçesi Sarayköyü İlkokulu öğretmeni kadrosuyla Altındağ İlköğretim Müdürlüğünde, yine aynı kadro ile Milli Eğitim Bakanlığı Folklor Enstitüsünde uzman olarak çalıştı. 1971'de bu görevde iken kendi isteğiyle emekliye ayrıldı.

Eğitimcilik görevi sırasında sosyal ve kültürel faaliyetlerin de içinde yer aldı. Borçka Çocuk Esirgeme Kurumu yönetiminde bulundu, aynı kurumun Şavşat Şube Başkanlığını, Şavşat Halkevi Başkanlığı, Kızılay Şavşat Şubesi yönetim kurulu üyeliği, Şavşat Güzelleştirme Derneği kuruculuğu ve başkanlığı, Ankara'daki Artvin Turizm ve Tanıtma Derneği kurucu yönetim kurulu üyeliği, Türk Dil Kurumu Üyeliği, Artvin Yüksek Tahsil Talebe Derneği yönetim kurulu üyeliği gibi görevler de üstlendi.
Öğretmenlikten emekliye ayrıldıktan sonra Kültür Bakanlığında eski eserler üzerindeki çalışmalara katıldı. Gerek eski yazıyı (Osmanlıca) çok iyi yazıp okuması ve gerekse dile hakimiyeti ile bu alanda da ölümüne kadar devam eden çok verimli hizmetlerde bulundu.

1987'de bu görevde iken rahatsızlanan Özder, 11 Kasım 1987 tarihinde öldü ve Ankara-Cebeci Asrî mezarlığında toprağa verildi.

Edebi kişiliği

Ömrünü, Artvin tarihi, etnografyası ve folklorunu araştırmaya ve gün ışığına çıkarmaya adamış bir kişi idi. Öldüğünde, arkasında 10 yayınlanmış kitap, 100 makale ile çok sayıda yayınlanmamış kitap ve notlar bıraktı.

1930'da Azmî mahlasıyla halk şiirleri yazmaya başladı. Âşık edebiyatı incelemeleri ile de yazın hayatına başladı. >Ardanuçlu Âşık Efkârî ve >Mecit Tokdemir ile karşılaşmalarda bulundu. Her fırsatta Artvin'i at sırtında köy köy dolaşarak folklor derlemeleri yaptı, bu derleme ve araştırmaları, halk kültürü ile ilgili yazıları Türk Folklor Araştırmaları, Çoruh, Doğuş, Halk, Bizim Çoruh, Artvin'in Sesi, Hür Çoruh, Şavşat Postası, Turizm Dünyası, Kars Eli, Haber, Yeşil Artvin, Çıra, Sesimiz, Yeşil Çoruh, Ulus Ekspres gibi çeşitli gazete ve dergilerde yayınlandı. Biyografisi Meydan Larousse ansiklopedisine alındı.
Ölümünden sonra kitapları ve arşivi Artvin Kütüphanesine bağışlandı. Artvin'le ilgili bir kısım kitapları da öğrencisi ve "manevi kızı" folklor araştırmacısı Şahver Karasüleymanoğlu'na verilerek bu konularla ilgilenen kişilere dağıtılması, ulaştırılması sağlandı.

1986 yılında "İhsan Hınçer Folklor Ödülü"nü aldı. Ölümünün 7. yıldönümünde (1994) Özder anısına Yusufeli Kültür Derneği ile Folklor Araştırmaları Kurumunca ortak bir anma günü düzenlendi.

Aydın Karasüleymanoğlu tarafından 43. Hizmet Yılında M.Adil Özder adıyla bir kitap yayınlandı (1972). Hayrettin Tokdemir, Özder'in şiirlerinin bir kısmını Yusufeli'li Azmî adlı bir kitapta toplayarak yayındı.

Eserleri

M.Adil Özder'in yayınlanmış kitapları:
 19. Yüzyıl Çoruh Halk Şairlerinden: Yusufeli'li Muhibbî (1940)
 Türk Çoruh'ta Kurtuluş ve Anavatana Kavuşma Anlamı (1948)
 Doğu İllerimizde Âşık Karşılaşmaları (1965)
 Ölümünün 100. Yılında Yusufeli'li Aşık Muhibbî ve Mevlid-i Şerif (1968)
 Yazı ve Resimlerle Çevre İncelemesi, Artvin İli-I (Abdullah Aydın ile birlikte, 1969)
 Artvin Folkloru-I (1970)
 Kurtuluşunun 50. Yılı Dolayısıyla Artvin ve Çevresi, 1828-1921 Savaşları (1971)
 Tarihte Çıldır (Ahıska) Atabeyleri ve Torunları (1971)
 Resimli Artvin İli Bilgileri-I (1971)
 Muhibbî İli Esmahan Hikâyesi (1976)
 Yakın Yurt.

Yazılmasına katkıda bulunduğu, yazım komisyonunda yer aldığı kitaplar:
 Çoruh-Şavşat (Şavşat öğretmenlerinden bir heyet tarafından hazırlanan bu kitabın tarih ve halk edebiyatı bölümlerini yazdı, 1945)
 Şavşatlı Recai ve Eseri Hidayet-ül İhvan (Bu eserin 1-12. sayfalarını yazdı).

Milli Folklor Enstitüsünde görevli iken yer aldığı komisyonlarca yazılan kitaplar:
 Türk Saz Şairleri Bibliyografyası
 Destanlar Bibliyografyası
 Türk Folklor Etnoğrafya Bibliyografyası.

Yayına hazır kitapları:
Yusufelili Âşık Huzurî (Hayatı ve heceli şiirleri, 250 daktilo sayfası)
 Âşık Huzurî'nin Aruzlu Eserleri (200 daktilo sayfası)
 Artvin Folkloru-II (Gelenek ve görenekleri içeren 150 daktilo sayfası)
 Artvin Folkloru-III (Halk edebiyatı ürünlerini içeren 180 sayfa)
 Artvin'li Şairler (121 halk şairinin hayat ve eserlerini içeren iki cilt halinde 800 sayfalık inceleme ve derleme)
 Yusufelili Ali Fahri Karabulut (Hayatı ve şiirleri, 134 sayfa).

Resim aranan yazarlar
1907 doğumlular
1987 yılında ölenler
Artvin doğumlu yazarlar
Ankara'da ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
Yusufeli doğumlular

Mustafa Adil Özder


La bandera de Palos de la Frontera es la bandera actualmente oficial de Palos de la Frontera.

Blasonamiento
Tres franjas paralelas entre sí y perpendiculares al asta, de igual dimensión. La primera amarilla, la segunda blanca y la tercera azul. El escudo de armas local aparece centrado y sobrepuesto.

Palos de la Frontera
Palos De La Frontera
Palos de la Frontera

Bandera de Palos de la Frontera


Yaylabeyi, Sinop ilinin Dikmen ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Barcılar ya da Barsabı olarak geçmektedir. Daha önceleri Gerze ilçesi Dikmen bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Dikmen ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 106 km, Dikmen ilçe merkezine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Dikmen belde ve köyleri

Yaylabeyi, Dikmen


Burlington College was a private college in Burlington, Vermont. It offered associate, bachelor's, and master's degrees, as well as several professional certificates. Although regionally accredited by the New England Association of Schools and Colleges, the college was placed on probation in July 2014 for failing to meet the accreditor's standards regarding financial resources. The college ceased operations in 2016.

History
Burlington College started in 1972 as the Vermont Institute of Community Involvement. A handful of students met in the living room of founder Dr. Steward LaCasce. It originally served adult learners and veterans.

In 2007, the college had 204 students at its main campus in buildings in downtown Burlington. Since most were part-time, this worked out to 130 "full-time equivalents". An additional 30 students studied off-campus.

In 2010, Jane O'Meara Sanders oversaw the purchase of 33 acres of property to be used for college expansion, with the resulting significant debt to be covered by already pledged donations and tuition from planned increased enrollment over five years. Sanders departed shortly after, with Christine Plunkett assuming the position of president.

In 2014, the regional accreditor of the college placed it on probation because of its financial condition, and votes of no confidence were given to Plunkett from organizations representing students, faculty, and staff. She resigned shortly thereafter. In 2015, the college resold 27.5 acres of the land it had purchased. In May 2016, the college board of trustees decided to close the school. According to David A. Graham, writing in The Atlantic, some of the school's financial difficulties dated back to 2010 when the board of directors and Sanders purchased the property in 2010. The original $11 million of debt had been worked down to about $2 million, but because of remaining debt and "insufficient financial resources", the school's bank declined to renew their $1 million line of credit and the school was facing the loss of their accreditation. Local Burlington developer Eric Farrell planned to purchase the campus from the bank to develop a park and housing.

Presidents
 1972–1994: J. Steward LaCasce
 1994–2002: Daniel Casey
 2002–2003: Mary Clancy
 2004–2011: Jane O'Meara Sanders
 2012–2014: Christine Plunkett
 2014: Michael Smith (interim)
 2014–2016: Carol A. Moore

Campus

In 2010, Burlington College announced its intention to purchase the property of the Roman Catholic Diocese of Burlington for use as its main campus. The college sold its former campus to the Committee for Temporary Shelter, a welfare agency, and purchased  of waterfront diocese property in early 2011. In 2015, the college arranged to sell a local developer a parcel of land, as well as the former diocesan orphanage attached to the office and classroom building. The developer, Farrell Real Estate, drafted a master plan to convert the orphanage to student housing. The college retained the original diocese building for classrooms, studios, art rooms, film and radio, laboratories, etc., and the surrounding property.  At the press conference announcing the closure, the school stated that the developer would purchase the college's North Avenue campus from the bank.

Academics
Burlington College offered a span of undergraduate programs in the arts, writing and literature, film studies, photography, fine arts, legal studies, transpersonal psychology/psychology, human services, media activism, and graphic design, and an individualized undergraduate and graduate degree program. The college offered students study-abroad options within Europe, and in 2008, Burlington College became one of the very few universities in the United States to offer a study-abroad program in Havana, Cuba in conjunction with the University of Havana. Students had the ability to spend a semester at the university or take one of several one-week trips offered throughout the academic year. Burlington College joined several other universities in the United States by offering students the option of a narrative evaluation in addition to traditional transcripts.

In connection with the undergraduate legal studies program, Burlington College held an articulation agreement with Vermont Law School which allowed Burlington College graduates to proceed into the Juris Doctor and joint Juris Doctor programs at Vermont Law School upon successful completion of their undergraduate studies. Burlington College also offered an affiliation with the Vermont Woodworking School in Fairfax. The courses in woodworking and fine craftsmanship were offered for credit to support both Associate of Arts and Bachelor of Fine Arts degree programs. In addition to woodworking skills, students took the usual general education requirements of the college. The degree could be taken on campus, at a distance, or in combination. Burlington College offered a low-residency Master of Arts degree. The degree was individualized and tailored to meet the academic needs and focus of individual graduate students.

Rankings
In August 2011, The Daily Beast and Newsweek ranked Burlington College as the number-one school in the United States for free-spirited students (free-spirited defined as schools where, "there are no mandatory classes, tests or official letter or number grades"). In October 2013, Newsweek named Burlington College as among the 10 colleges in the United States to have the highest rate of participation in student internships in their study field.

References

External links

Defunct private universities and colleges in Vermont
Education in Burlington, Vermont
Educational institutions established in 1972
Buildings and structures in Burlington, Vermont
Education in Chittenden County, Vermont
1972 establishments in Vermont
Educational institutions disestablished in 2016
2016 disestablishments in Vermont

Burlington College


දෙවන ලෝක යුද්ධයෙහි අක්ෂ පිලෙහි නායකයෝ,  දෙවන ලෝක යුද්ධයෙහි වැදගත් දේශපාලනමය සහ හමුදාමය චරිත වූහ. 1941දී ත්‍රි-පාක්ෂික ගිවිසුම අත්සන් තැබීමෙන් පසුව අක්ෂ පිල පිහිටුවන ලද අතර, ප්‍රබල හමුදාවාදී සහ ජාතිකවාදී මතවාදයක් භාවිතා කල අතර කොමියුනිස්ට් විරෝධී පිළිවෙතක් අනුගමනය කළහ. යුද්ධයේ මුල් අවදියෙහිදී, ඔවුන් විසින් යටත් කර ගත් දේශයන්හී රූකඩ රජයන් පිහිටුවන ලදි. යුද්ධය කෙළවර වූ විට, ඔවුන් බොහෝ දෙනෙක්, යුද්ධ අපරාධ සඳහා නඩු විභාගයන්ට යොමු කරන ලදහ. ප්‍රධාන නායකයන් වූයේ, ඉතාලියේ බෙනීටෝ මුසොලීනි, නාසි ජර්මනියේ ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් සහ, ජපානයේ හිරෝහිතෝ අධිරාජයා (අග්‍රාමාත්‍යවරුන් වූ, හිඩේකි තෝජෝ සහ ෆුමීමැරෝ කොනෙයි සමගින්) යන්නෝය. මුසොලීනි සහ හිට්ලර් නිතර හමුවනද,  මිත්‍ර පක්ෂයේ සිදුවූවාට හාත්පසින්ම විරුද්ධ ලෙසින්, ප්‍රධාන අක්ෂ පිල් ආණ්ඩු ප්‍රධානින් අතර කිසිදු ඒකාබද්ධ රැස්වීමක් නොවීය.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙහි අක්ෂ පිලෙහි නායකයෝ


Les causeries au coin du feu étaient une série de discours radiophoniques prononcés le soir par Franklin D. Roosevelt, le 32 président des États-Unis, entre 1933 et 1944. Roosevelt parlait alors avec familiarité à des millions d'Américains de la reprise après la Grande Dépression, de sa politique du New Deal et du cours de la Seconde Guerre mondiale. À la radio, il a pu étouffer les rumeurs, contrer les journaux dominés par les conservateurs et expliquer sa politique directement au peuple américain. Son ton et son comportement communiquaient au public la confiance en soi pendant les périodes de désespoir et d'incertitude. Roosevelt était considéré comme un communicateur efficace à la radio, un média relativement nouveau à l'époque.

Galerie

Notes et références

Bibliographie
 Causeries au coin du feu, 1933-1944, Franklin Delano Roosevelt, Ed. Bartillat, 2013

Voir aussi

Présidence de Franklin Roosevelt

Causeries au coin du feu


Avelino Lopes es un municipio brasileño del estado del Piauí. Se localiza a una latitud 10º08'12" sur y a una longitud 43º56'55" oeste, estando a una altitud de 437 metros. Su población estimada en 2004 era de 10.373 habitantes.

Geografía
Posee un área de 1198,9 km².

Carreteras
Avelino Lopes es ligado por la PI-255 que da acceso a Curimatá, Parnagua y Corriente.

Hace también la prolongación de la PI 255 que da acceso al municipio de Colina Cabeza en el Tiempo, con 60 km de extensión.

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de Piauí

Avelino Lopes


Néstor Asprilla (Palmira, Valle del Cauca, Colombia; 28 de enero de 1986) es un futbolista colombiano. Juega de mediocampista.

Trayectoria
Llega a mediados del 2011 al Melgar de Arequipa para ayudarlo a salir de baja, motivo que se logra.

Como anécdota en un partido amistoso entre la Selección Peruana y Melgar tuvo un gran encuentro debido a ello Santiago Acasiete y Claudio Pizarro le dieron su camiseta.

Fue campeón de la Primera B 2013 con el Fortaleza FC.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 http://www.libero.pe/futbol-peruano/2011-11-12-nestor-asprilla-pizarro-me-regalo-su-camiseta-porque-hice-un-buen-partido

Nacidos en Palmira (Colombia)
Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Girardot Fútbol Club
Futbolistas del Tigres Fútbol Club
Futbolistas del Atlético Juventud Fútbol Club
Futbolistas del Atlético Huila
Futbolistas del Foot Ball Club Melgar en los años 2010
Futbolistas del Fortaleza Fútbol Club
Futbolistas del Club Deportivo Atlético Marte
Futbolistas del Deportivo Malacateco
Futbolistas del Bogotá Fútbol Club

Néstor Asprilla


Merbecovirus je potporodica virusa iz roda Betacoronavirus. Virusi iz ovog podgena su prethodno bili poznati kao koronavirusi grupe 2c.

Struktura
Virusi ovog podgene, kao i drugi koronavirusi, imaju omotnicu lipidnog dvosloja u kojoj su usidreni strukturni proteini membrane (M), ovojnice (E) i šiljka (S).

Vrste
 MERS-CoV (Bliskoistočni Respiratorni Sindrom Koronavirus)
 Ježev coronavirus 1
 Pipistrellus šišmiš coronavirus HKU5
 Tylonycteris šišmiš coronavirus HKU4

Vidi još
 Betacoronavirus
 Koronavirus
 Coronaviridae

Izvori

Merbecovirus


Prvu hrvatsku kuglačku ligu za žene za sezonu 2018./19. je osvojila ekipa "Mlake" iz Rijeke.

Prva liga

 Izvori:
 kuglanje hr, 1. HKL 2018./19.
 kuglacki-savez-os.hr, 1. HKL 2018./19.
 kuglacki-savez-os.hr, 18. kolo

Druga liga

Istok

 Izvori:
 kuglanje hr, 2. HKL Istok 2018./19.
 kuglacki-savez-os.hr, 2. HKL Istok 2018./19.
 kuglacki-savez-os.hr, 20. kolo

Sjever

 Izvori:
 kuglanje hr, 2. HKL Sjever 2018./19.
 kuglanje hr, 14. kolo

Zapad

 Izvori:
 kuglanje hr, 2. HKL Zapad 2018./19.
 kuglanje hr, 18. kolo

Kvalifikacije za ulazak u 1. HKL
Igraju pobjednici skupina "Druge HKL".

 Izvori:
 kuglanje hr

Povezani članci
 Prva hrvatska kuglačka liga za žene
 Kup Hrvatske u kuglanju za žene 2018./19.

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr, Hrvatski kuglački savez
 kuglanje.hr, Hrvatske kuglačke lige - sezona 2018./2019.
 kuglacki-savez-os.hr, Kuglački savez Osječko-baranjske županije

Izvori

 kuglanje.hr, ''Popis Hrvatskih kuglačkih liga za muške - sezona 2018./2019. / Popis Hrvatskih kuglačkih liga za žene - sezona 2018./2019. , preuzeto 30. ožujka 2019.

2018-19

Hrvatska kuglačka liga za žene 2018./19.


Güey je rijeka u Venezueli. Ulijeva se jezero Valencia (endoreički bazen).

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Venezueli
Slijev jezera Valencia

Güey


يوم الشهيد في الجزائر يصادف يوم 18 فبراير من كل سنة.

تاريخ 18 فبراير هو يوم وطني للشهيد وتم الاحتفال به لأول مرة سنة 1989 وتهدف هذه المناسبة إلى إرساء الروابط بين الأجيال وتذكير الشباب بتضحيات الأسلاف من أجل استخلاص العبر والاقتداء بخطاهم، اتخذ يوم 18 فيفري من كل سنة يوما للاحتفال بذكرى الشهيد عرفانا بما قدمه الشهداء من تضحيات  ويمثل هذا اليوم وقفة لمعرفة مرحلة الاستعمار التي عاشها الشعب الجزائري.

تحتفل الجزائر بهذا اليوم منذ 18 فبراير 1990 بمبادرة من تنسيقية أبناء الشهداء تكريما لمـا قدمه الشهداء مغزى هذه المناسبة هو التذكير بإستشهاد مليون ونصف المليون من الشهـداء لتحرير الجزائر.
حيث استشهد الكثير  من الشهداء عبر مسيرة التحرر التي قادها رجال المقاومات الشعبية منذ الاحتلال في 1830 مرورا بكل الانتفاضات والثورات  التي قادها الأمير عبد القادر والمقراني والشيخ بوعمامة وغيرهم من المقاومين.  وكانت الثورة التحريرية في أول نوفمبر 1954 حيث التف الشعب مع جيش التحرير وجبهة التحرير الوطني.
سجلت الجزائر استقلالها في 5 جويلية 1962، ويحتفل بهذا اليوم بتنظيم العديد من التظاهرات.

مبادرات مرتبطة بيوم الشهيد
فبالإضافة إلى مراسيم الترحم على أرواح شهداء ثورة التحرير تتميز التظاهرات بتنظيم
معارض للصور وتوزيع هدايا تشجيعية على المتفوقين في مختلف المسابقات التي نظمت
بالمناسبة وإطلاق أسماء بعض الشهداء على مؤسسات تربوية وعرض أفلام حول ثورة التحرير الجزائرية وتكريم عائلات بعض الشهداء.

بعض ملصفات يوم الشهيد

انظر أيضا

مواضيع ذات صلة
 المقاومة الشعبية الجزائرية ضد فرنسا
 ثورة تحرير الجزائر
 جبهة التحرير الوطني الجزائري
 جيش التحرير الوطني الجزائري
 وزارة المجاهدين الجزائرية
 المنظمة الوطنية للمجاهدين الجزائرية
 المنظمة الوطنية لأبناء الشهداء
 المنظمة الوطنية لأبناء المجاهدين
 يوم المجاهد
 المتحف الوطني للمجاهد
 يا شهيد الوطن
 مقام الشهيد
 يوم الشهيد الإماراتي
 يوم الشهيد الفلسطيني

المراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لوزارة المجاهدين وذوي الحقوق

أعياد الجزائر
سياسة الجزائر

يوم الشهيد (الجزائر)


Jean-François Casimir Delavigne (4 April 179311 December 1843) was a French poet and dramatist.

Life and career
Delavigne was born at Le Havre, but was sent to Paris to be educated at the Lycée Napoleon. He read extensively. When, on 20 March 1811 the empress Marie Louise gave birth to a son, named in his cradle as king of Rome, the event was celebrated by Delavigne in a Dithyrambe sur la naissance du roi de Rome, which obtained him a sinecure in the revenue office.

About this time he competed twice for an academy prize, but without success. Inspired by the Battle of Waterloo in 1815, he wrote two impassioned poems, the first entitled Waterloo, the second, Devastation du muse, both written in the heat of patriotic enthusiasm, and teeming with popular political allusions. A third, less successful poem, Sur le besoin de s'unir après le départ des étrangers, was afterwards added. These stirring pieces, termed by him Messéniennes, found an echo in the hearts of the French people. Twenty-five thousand copies were sold; Delavigne was famous. He was appointed to an honorary librarianship, with no duties to discharge. In 1819 his play Les Vêpres Siciliennes was performed at the Odéon, then just rebuilt; it had previously been refused for the Théâtre Français. On the night of the first representation, which was warmly received, Picard, the manager, is said to have exclaimed, "You have saved us! You are the founder of the second French Theatre."

This success was followed up by the production of the Comédiens (1820), an inferior play, with little plot, and the Paria (1821), which contained some well-written choruses. The latter piece obtained a longer lease of life than its intrinsic literary merits warranted, on account of the popularity of the political opinions freely expressed in it: so freely expressed, indeed, that the displeasure of the king was incurred, and Delavigne lost his post. But Louis-Philippe of France, willing to gain the people's good wishes by complimenting their favourite, wrote to him as follows:
"The thunder has descended on your house; I offer you an apartment in mine."
Accordingly, Delavigne became librarian at the Palais Royal, a position he retained for the rest of his life. It was here that he wrote the École des vieillards (1823), his best comedy, which gained his election to the  in 1825. To this period also belong La Princesse Aurilie (1828), and Marino Faliero (1829), a drama in the romantic style.

For his success as a writer Delavigne was largely indebted to the nature of the times in which he lived. The Messéniennes had their origin in the excitement resulting from the occupation of France by the allies in 1815. Another crisis in his life and in the history of his country, the revolution of 1830, stimulated him to the production of a second masterpiece, La Parisienne. This song, set to music by Daniel Auber, was on the lips of every Frenchman, and rivalled in popularity the Marseillaise. It was the French national anthem during the July Monarchy. A companion piece, La Varsovienne, was written for the Poles, by whom it was sung on the march to battle. Other works of Delavigne followed each other in rapid succession:
Louis XI (1832)
Les Enfants d'Édouard (1833)
Don Juan d'Autriche (1835)
Une Famille au temps du Luther (1836)
La Popularité (1838)
La Fille du Cid (1839)
Le Conseiller rapporteur (1840)
Charles VI (1843), an opera partly written by his brother Germain Delavigne, music by Fromental Halévy

In 1843 he left Paris to seek in Italy the health his labors had cost him. At Lyon his strength altogether gave way, and he died on 11 December. His Poèsies and his Théâtre were published in 1863. His Œuvres completes (new edition, 1855) contains a biographical notice by his brother, Germain Delavigne, who is best known as a librettist in opera.

According to the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition,

Adaptations
Don John of Austria, opera by Isaac Nathan

Il Paria (1828), 2-act opera by Gaetano Donizetti
Paria, opera by Stanisław Moniuszko
Marino Faliero (1835), 3-act opera by Gaetano Donizetti

References

External links

1793 births
1843 deaths
Lycée Henri-IV alumni
French librarians
19th-century French dramatists and playwrights
Members of the Académie Française
Writers from Le Havre
Officers of the Legion of Honour
French opera librettists
Burials at Père Lachaise Cemetery
19th-century French poets
French male poets
19th-century French male writers

Casimir Delavigne


Les ligaments atlanto-occipitaux latéraux (ou ligaments occipito-atloïdien latéraux ou ligaments occipito-atloïdiens antéro-latéraux) sont des ligaments épais et large de la face externe de l'articulation atlanto-occipitale.

Description
Les ligaments atlanto-occipitaux latéraux sont pairs et symétriques.

Ils s'attachent en haut sur la face inférieure du processus jugulaire de l'os occipital.

En bas ils s'insèrent sur le processus costiforme de l'atlas.

Son insertion cervicale est dédoublé donnant le passage à l'artère vertébrale et à la branche antérieure du premier nerf spinal.

Notes et références

Colonne vertébrale
atlanto-occipital latéral
atlanto-occipital latéral

Ligament atlanto-occipital latéral


Trapped in the Closet – Chapters 1–12 ist der erste Teil eines mehrteiligen Dramedy-Musicalfilms unter der Regie von R. Kelly. Kelly selbst beschreibt das Projekt als sogenannte hip hopera, also eine Hip-Hop-Oper. Zudem agierte Kelly auch als Produzent und schrieb auch das Drehbuch. Des Weiteren ist er der Erzähler der Geschichte, Synchronstimme für alle Schauspieler, Komponist des Soundtracks und Hauptdarsteller. Bei den Grammy Awards 2006 erhielt der Film eine Nominierung als "Best Long Form Music Video".

Veröffentlichung
Der Musikfilm beruht auf dem fünfteiligen Song Trapped In The Closet aus R. Kellys Studioalbum TP-3: Reloaded und stellt eine Komplettierung der anfänglich fünf zusammenhängenden Musikvideos dar. Der Film ist das Regiedebüt von Kelly. Während die ersten fünf Kapitel des Films exklusiv als Teil der Deluxe-Edition des Albums TP-3: Reloaded bereits am 5. Juli, 2005 veröffentlicht wurden, folgte die Weltpremiere zum 6. Kapitel von Trapped In The Closet im Rahmen einer Performance bei den Video Music Awards 2005. Der komplette Film bestehend aus den ersten 12 Kapiteln erschien am 1. Oktober 2005 als DVD-Veröffentlichung. Zuvor wurden die einzelnen Kapitel bei den Fernsehsendern BET, VH1 und MTV erstausgestrahlt.

Handlung
Sylvester wacht im Bett einer Fremden auf und stellt fest, dass er seine Frau betrogen hat. Um wiederum nicht vom Ehemann seiner Affäre Cathy entdeckt zu werden, versteckt sich Sylvester in Cathys Kleiderschrank. Als Sylvesters Handy jedoch klingelt, entdeckt ihn Ehemann und Pastor Rufus. Es beginnt ein heftiger Streit, welcher am Ende zur Folge hat, das Rufus von seiner Liaison mit einem Mann namens Chuck erzählt. Selbiger Chuck betritt nun auch das Haus. Ein weiterer Streit beginnt. Sylvester hat genug von dem Chaos und beschließt, nach Hause zu fahren. Als er von unterwegs dort anruft, meldet sich eine Männerstimme, statt seiner eigenen Ehefrau Gwendolyn, was Sylvester noch mehr antreibt und ihm auf dem Nachhauseweg einen Strafzettel von Polizist James einhandelt. Als Sylvester zu Hause ankommt, stellt sich heraus, dass selbiger Polizist mit Gwendolyn geschlafen hatte und auch das Telefon abnahm. Da auch Gwendolyn von Sylvesters Seitensprung weiß, vertragen sich die beiden wieder. Kurz darauf kommt Gwendolyns Bruder Twan aus dem Gefängnis zurück. Währenddessen beginnt der Erzähler von James' Ankunft bei sich zu Hause zu erzählen. Es stellt sich heraus, dass seine Frau Bridget ihn mit dem kleinwüchsigen Stripper namens 'Big Man' betrogen hat. Wutentbrannt zückt James seine Waffe, um den Stripper zu töten. Bridget wählt derweil verzweifelt die Nummer, die sie in der Tasche ihres Ehemanns fand, und erreicht Gwendolyn, welche ihren Bruder Twan samt Ehemann Sylvester ihr zur Hilfe schickt. Den beiden gelingt es, noch einen Mord abzuwenden. Im letzten Kapitel, Chapter 12, wird nun nochmal in den Haushalt von Cathy und Rufus geblendet. Diese streiten sich immer noch lautstark mit Chuck. Plötzlich erhält Cathy einen Anruf von ihrer Freundin Gwendolyn. Diese will ihr entnervt vom Fremdgehen ihres Mannes erzählen. Cathy realisiert nun, sie hat mit dem Mann ihrer Freundin geschlafen. Es folgt ein Cliffhanger mit dem Wortlaut to be continued (deutsch: "Fortsetzung folgt").

Soundtrack
Die Musik zu den ersten fünf Kapitel des Films findet sich auf dem Musikalbum TP-3: Reloaded. Die Songs zu den ersten beiden Kapitel wurden zudem als eigenständige Singles ausgekoppelt. Die Audiospur zu Kapitel sechs, ist als B-Seite auf der CD-Single zu Burn It Up zu finden. Am 8. November folgte ein komplettes Soundtrackalbum mit allen zwölf Musikspuren, welches ausschließlich digital erhältlich ist.

Tracklist
 Trapped In The Closet (Chapters 1–5)
 Trapped In The Closet (Chapter 6)
 Trapped In The Closet (Chapter 7)
 Trapped In The Closet (Chapter 8)
 Trapped In The Closet (Chapter 9)
 Trapped In The Closet (Chapter 10)
 Trapped In The Closet (Chapter 11)
 Trapped In The Closet (Chapter 12)

Fortsetzungen
Im Jahre 2007 folgte ein Sequel mit den Kapitel 13–22. Im November 2012 erschienen mit Trapped In The Closet: 23–33 elf weitere Kapitel.

Einzelnachweise

Weblinks

Filmtitel 2005
US-amerikanischer Film
Filmdrama
Musikfilm
Kurzfilm

Trapped in the Closet: Chapters 1–12


Le gouvernement Cañellas  () est le gouvernement des îles Baléares du  au , sous la  du Parlement.

Historique
Ce gouvernement est dirigé par le président des îles Baléares conservateur sortant Gabriel Cañellas. Il est constitué de l'Alliance populaire (AP), du Parti libéral (PL) et de l'Union majorquine (UM). Ensemble, il dispose de  sur 59, soit 49,2 % des sièges du Parlement.

Il est formé à la suite des élections parlementaires du .

Formation
Le , Gabriel Cañellas remporte le vote d'investiture au Parlement par  favorables,  et . Nommé président le  suivant, le nouveau gouvernement de Gabriel Cañellas entre en fonctions le lendemain.

Composition

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections au Parlement des îles Baléares de 1987
 Président des îles Baléares

Liens externes
 .

Cañellas II

Gouvernement Cañellas II


Cette page concerne les évènements survenus en 1970 en Finlande  :

Évènement
 15- :
  : Fin du gouvernement Koivisto I
 - : Gouvernement Aura I
  : Gouvernement Karjalainen II

Sport
 Championnat de Finlande de football 1970
 3- : Universiade d'hiver à Rovaniemi.

Création

 Jukurit Mikkeli (club de hockey sur glace)
 PP-70 Tampere (club de football)
 Riihimäen Ilves (club de football)
  (club de football)

Naissance
 , écrivaine.
 , philosophe.
 , philosophe.
 , historien.
 , mathématicien.
 , journaliste.
 , guitariste.

Décès
 , footballeur.
 Ilmari Kianto, écrivain.
 , architecte.
 , gymnaste.
 , écrivaine.
 Emma Väänänen, actrice.
 , fondeur.

Notes et références

1970 en Finlande

1970 en Finlande


D544 je državna cesta u Hrvatskoj. Ukupna duljina iznosi 16,97 km.

Naselja
 Farkaševac
 Bolč
 Rajić
 Prgomelje
 Gudovac
 Bjelovar

Izvori

Državne ceste u Hrvatskoj

Državna cesta D544


yasuru

භාෂා බාවිතයේදී
කිසියම් වදනක තේරුම හෙවත් අදහස අර්ථය යනුවෙන් භාෂා බාවිතයේදී යෙදේ.

'ගොයම් කැපීම' හා 'පතල් කැපීම' ආදී අවස්තාවන්හිදී  එකම "කැපිම" යන වචනයට දෙන අරුත, යෙදෙන සංදර්භය අනුව වෙනස් වේ. තවද එකම වදන වුවද දීගුකලක් බාවිතයේදී
 අර්ථ විපරීත වීම
 රූපය(අක්ෂර) වෙනස්වීම
 කටවහර අනුව පරිවර්‍තනයවීම

ඒ ඒ සමයන් හෝ දර්ශනයන් හි යෙදෙන සංකල්ප වටහාගැනීමට නම්, එම දර්ශන පද්ධතිය ඇසුරෙන්ම, වදන යෙදී ඇති අන්දම (අර්ථය) හඳුනාගත යුතුවේ.

විශේෂයෙන් ආගමික සංකල්ප සැසඳීමේදී මෙම වරද නිතර සිදුවනු දැකිය හැක.

දාර්ශනික භාවිතයේදී
මෙම වරද දාර්ශනික විටින්ග්ස්ටෛන් විසින් යන්ත්‍රය නිකන් තිබීම ලෙස හඳුන්වයි.

තවද  අර්ථය යන්න ප්ලේටෝ ගේ සංවාදයක් අනුව දාර්ශනික ගැටලුවක්  ලෙස විමසුමට ලක්වේ.උදාහරණයක් ලෙස ඔහුගේ සංවාදයක දැක්වෙන "මඩ" පිළිබද විග්‍රහය සලකමු.මෙහිදී "මඩ" යනුවෙන් කුමක් සැලකිය යුත්තේද? යන්න විමසා බැලේ.මඩ යනු ජලයද නොවේ. මඩ යනු පස් ද නොවේ. මඩ යනු ජලය හා පස් යන දෙකමද නොවේ.මඩ යනු  කුමක්දැයි(සංකල්පීයව) නොහඳුනන්නෙකුට, මඩ ස්පර්ශ කලද, ඒ පිලිබඳ වැටහීමක් වේද? ( මැණික් නොහඳුනන්නාට තිරිවානා මෙන්)

මේ පිළිබඳ විග්‍රහයක් සඳහා බලන්න - පෙනීම හා තථ්‍යතාව Appearance and Reality

ආශ්‍රය

අර්ථය


Das Dameneinzel der French Open 1980 war ein Tenniswettbewerb in Paris.

Titelverteidigerin war Chris Evert-Lloyd. Das Finale bestritten Chris Evert-Lloyd und Virginia Ruzici, das Evert-Lloyd in zwei Sätzen gewann.

Setzliste

Hauptrunde

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks

Dameneinzel
1980

French Open 1980/Dameneinzel