Guy-Concordia ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Ville-Marie an der Kreuzung von Boulevard De Maisonneuve und Rue Guy. Hier verkehren Züge der grünen Linie 1. Im Jahr 2019 nutzten 10.205.552 Fahrgäste die Stationk, was dem dritten Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk

Die von J. A. Chicoine entworfene Station erschließt den südwestlichen Rand des zentralen Geschäftsviertels und wurde als Tunnelbahnhof in einem eher schlichten Design errichtet. In 19,2 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 681,54 Meter bis Atwater und 593,14 Meter bis Peel. Quer über der Bahnsteigebene liegt die Verteilerebene mit mehreren Läden. Ursprünglich waren die Wände mit orange-braunen Fliesen verkleidet, die später durch glasierte weiße Fliesen ersetzt wurden. Es gibt zwei Ein- und Ausgänge am Boulevard De Maisonneuve und an der Rue Guy. Von Dezember 2011 bis August 2012 wurde die Station einer umfassenden Renovierung unterzogen.

Es bestehen Anschlüsse zu acht Buslinien und drei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal. Die Station Guy-Concordia ist zwar Teil der Montrealer Untergrundstadt, ist aber nicht mit deren Hauptsegment verbunden. Unterirdisch zu Fuß können verschiedene Gebäude der Concordia University erreicht werden. Zu den Sehenswürdigkeiten in der Umgebung gehören das Musée des beaux-arts de Montréal, der Freimaurertempel und das Einkaufszentrum Faubourg Sainte-Catherine. Beim Ausgang an der Rue Guy befindet sich ein kleiner Platz mit einer Statue, die den Arzt Norman Bethune darstellt.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 14. Oktober 1966, zusammen mit dem Teilstück zwischen Atwater und Papineau. Guy-Concordia gehört somit zum Grundnetz der Montrealer Metro. Namensgeber der Station ist die Rue Guy. Diese wiederum ist benannt nach dem Grundbesitzer Étienne Guy, der Montreal in der Legislativversammlung von Niederkanada vertrat. 1815 schenkte er der Stadt ein Stück Land, um darauf die Straße bauen zu können. In den ersten zwei Jahrzehnten hieß die Station schlicht Guy. Sie erhielt am 1. Januar 1988 den Namenszusatz Concordia, um auf die 1974 gegründete Concordia University aufmerksam zu machen.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Guy-Concordia (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Guy-Concordia (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1960er Jahren

Guy-Concordia (Metro Montreal)


La saison 2022 du Championnat du Kazakhstan féminin de football est la  du championnat. Le BIIK Kazygurt, vainqueur de l'édition précédente, remet son titre en jeu.

Organisation
Le championnat consiste en une poule unique de six équipes où toutes les équipes se rencontrent quatre fois. Chaque journée est en effet jouée une deuxième fois deux jours plus tard. L'équipe qui termine à la première place est sacrée championne. Les deux meilleures équipes sont qualifiées pour la Ligue des champions 2023-2024.

Participants

Compétition

Statistiques individuelles
Source.

Notes et références

2022
Kazakhstan féminin
Sport au Kazakhstan en 2022

Championnat du Kazakhstan féminin de football 2022


Prikaspije (ruski: Прикаспий) je povijesno-zemljopisni naziv za područje oko obale Kaspijsko jezero. Naziv su prvi put upotrijebili ruski geografi u 18. stoljeću.

Prikaspije je podijeljeno na četiri dijela:
 Sjeverno Prikaspije koje obuhvaća Atirausku oblast, Kazahstan te Astrahansku oblast i Kalmičku, Rusija.
 Zapadno Prikaspije koje obuhvaća Dagestan, Rusija i istočni Azerbajdžan.
 Istočno Prikaspije, također Zakaspije koje obuhvaća Mangistausku oblast, Kazahstan te zapadni Turkmenistan.
 Južno Prikaspije koje obuhvaća sjeverni Iran.

Vidi još
 Aralsko-kaspijska nizina
 Kursko-arakska nizina
 Prikaspijska nizina
 Turanska nizina

Kaspijsko jezero
Zemljopis Azerbajdžana
Zemljopis Irana
Zemljopis Kazahstana
Zemljopis Rusije
Zemljopis Turkmenistana

Prikaspije


Herminia López Vidal (Sagrillas, Albacete, 12 de agosto de 1899-septiembre de 2001) es un personaje de ficción, de la serie española Cuéntame, interpretado por la actriz María Galiana.

Sagrillas
Herminia nace el 12 de agosto de 1899 en Sagrillas (Albacete). Creció en un entorno arcaico, sin ver un coche ni aparato moderno hasta su adolescencia. Es una mujer de pueblo, familiar, tradicional, y muy hecha a sus costumbres. Se casó a los 20 años con su marido Rafael Fernández, con quien tuvo a su única hija, Mercedes. Quedó viuda en 1947. A veces puede parecer que tiene mal carácter, fruto de estas experiencias.

Durante la guerra, Herminia y su familia lo pasaron mal debido a la escasez de alimentos, algo que la marcará siempre, y lo recordará años más tarde. Vivió episodios muy duros en ese conflicto, llegando a asesinar a un nacional en defensa de su amigo, profesor de su hija y otros niños del pueblo, que era un maestro de ideas republicanas y adelantadas a los acontecimientos. Este nacional iba a asesinar a su amigo, y ella defendió a su amigo matando al otro. Su marido, algo juerguista y descuidado, no se percató de lo acontecido aquella noche. Pero se convirtió en un trauma para Herminia.

Madrid
Se traslada, acompañando a su hija Merche, su yerno Antonio y dos nietos Inés y Toni al barrio de San Genaro, en Madrid, donde en 1960 nace su tercer nieto Carlos Alcántara Fernández. Reacia a los cambios modernos acaba aceptándolos, pero siempre pensando que su hija y yerno están endeudándose demasiado para comprar cosas. Tiene amistad con Valentina Rojas, una vecina del barrio que vive con su hijo y nuera, romántica incurable y fantasiosa, pero de gran corazón. Herminia vive siempre con miedo de que la envíen a una "residencia" (que en ese tiempo se llamaban asilos), como le sucedió a su amiga Valentina. Cercano al asesinato del Almirante Luis Carrero Blanco, Herminia conoce a Alfredo, mientras trabaja con Mercedes en Meyni. Tienen una relación de amistad y amor platónico, aunque sus nietos Carlos y María (nacida en 1971), digan siempre que Alfredo es "el novio de la abuela".

Herminia es, a su manera, la consejera de su familia, pues en algún momento todos piden su opinión y aunque siempre se queja de que "nadie me dice nada de lo que pasa en esta casa", se entera de todo y lo ve todo, aunque comente poco. Es, en cierta forma, el pilar de la familia, y como prometió en su lecho de muerte a Purificación, su consuegra, trata por todos los medios que la familia siga unida y tenga contacto entre sí y no tiene reparos en recordárselo. En las navidades de 1973, la familia marchó a Sagrillas y Antonio discutió con sus Toni e Inés y por poco pasan en casas separadas las fiestas, pero Herminia tomó las riendas de la situación y acusándoles de mala memoria a él y a Mercedes, logró que toda la familia cenara la Nochebuena junta.

Vive con miedo los días anteriores a la muerte de Francisco Franco, y temiendo que se repitieran los sucesos de 1936, se abastece de comida. Pero, pese al temor, no puede dejar de expresar su indignación ante el hecho de que Alfredo sea dado de alta forzosamente de la Ciudad Sanitaria La Paz, porque necesitaban espacio para el Generalísimo. Pide a Mercedes que lo acojan en su casa y allí reciben las noticias del 20 de noviembre, "Franco ha muerto".

Aunque no le gusta la política, apoya discretamente las aspiraciones de Antonio e incluso vota a la UCD. Cuando Mercedes y Antonio plantearon mudarse de San Genaro, Herminia quiso irse a Murcia con Alfredo, pero al final su hija la convenció para quedarse alegando que no sabría qué hacer sin ella. En el barrio de Salamanca no le gustaba utilizar el ascensor, prefiriendo subir por las escaleras del servicio. Esto supuso que en un principio las encopetadas vecinas del barrio pensaran que se trataba de una empleada doméstica, a lo que Mercedes aclara que se trata de su madre.

Regresa con su familia a San Genaro, después de finalizada la carrera política de Antonio y la quiebra del Banco de Granada, donde la familia pierde gran parte de sus millones. Tras ello asume como siempre sus tareas de ama de casa.

En 1981 escucha por radio los sucesos del 23 de febrero, que estaba reportando su nieto Toni. Al ponerse enferma por ansiedad, Carlos y Karina deciden llevarla a la Casa de Socorro, donde le dan un ansiolítico muy fuerte que le hace decir a todos lo que piensa. Vive con preocupación la estancia de su nieto Carlos en Carabanchel, alegrándose mucho cuando "su niño" es puesto en libertad por el testimonio de Arancha.

En 1982 acompaña a su familia a Sagrillas, donde asiste a la revuelta que Rodolfo Miravete causa al desparecer él y el dinero de la bodega de Antonio. Aunque Antonio siga apoyando la candidatura de Adolfo Suárez, Herminia se siente más convencida por las ideas del partido de Manuel Fraga. Su novio, Alfredo, falleció durante la década de 1980, por lo que fue invitada al velatorio, en el que se encontró con muchas otras mujeres que por lo visto, habían sido también novias de Alfredo, entre otras, su amiga Valentina, de la que lamentó profundamente su muerte en 1981. Últimamente, está pasando una mala racha. Tras la separación de Antonio y Mercedes en 1991 no levanta cabeza, motivada por el deseo de que haya una pronta reconciliación entre su hija y su yerno, al que ya quiere como a un hijo y al que está ayudando tras su accidente (lo atropelló un coche), pues está postrado en una silla de ruedas y necesita ayuda.

Una de las escenas más cómicas de la serie (temporada 15) es protagonizada por Herminia cuando esta tomó unas galletas que contenían droga al creer que eran de chocolate de verdad y no que con chocolate se referían a la droga que contenían.

Fallece en septiembre de 2001, en el primer capítulo de la temporada 23, la última de la serie, a los 102 años. La familia está reunida despidiéndose de ella en el cementerio de Sagrillas. Aunque tal y como nos mostró este mismo capítulo la relación familiar está rota y en ningún momento muestran signos de cariño a pesar del dolor, todo por culpa de un conflicto en nochevieja de 1994 por el cual Mercedes y Antonio querían dejar su herencia en vida pensando especialmente en Carlos e Inés.

Personajes de Cuéntame cómo pasó
Mujeres ficticias

Herminia López


Vilim II. od Ahaje (grč. Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος), znan i kao Vilim od Villehardouina (fra. Guillaume de Villehardouin), bio je grčki plemić francuskog porijekla te knez (ili princ) Ahaje (1246. – 1278.). Vladao je svojom kneževinom u doba kad je ona bila na vrhuncu moći i bogatstva u Grčkoj. Bio je jedan od najbogatijih grčkih plemića te je znao i francuski i grčki jezik. Bio je i trubadur.

Bio je sin princa Gotfrida I. od Villehardouina (Geoffroi Ier de Villehardouin) i njegove supruge, gospe Elizabete (Élisabeth), te je imao sestru Alisu (Alix). Naslijedio je svoga brata, princa Gotfrida II. od Villehardouina (umro poslije 6. svibnja 1246.).

1239. god. Vilim je oženio kćer Narjota III. od Toucyja i njegove prve žene.

Kao princ, Vilim II. je osvojio ostatak poluotoka Peloponeza (Morea) te je dao sagraditi tvrđavu Mistras kod Sparte. 1249. je osvojio Monemvasiju (Μονεμβασία) te se pridružio kralju Francuske, Luju IX. Svetom, koji mu je dao dozvolu za kovanje novčića u stilu francuskog kraljevskog novca.

Vilimova je druga supruga bila Talijanka, Carintana dalle Carceri, koja je umrla 1255. godine. 1259. je Vilim oženio Anu Komnenu Duku, stvorivši savez s Epirskom Despotovinom. Njihove su kćeri bile Izabela i Margareta od Villehardouina.

Izvori

Grčko plemstvo
Križari

Vilim II. od Ahaje


was a town located in Katō District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 11,807 and a density of 597.22 persons per km². The total area was 19.77 km².

On March 20, 2006, Takino, along with the towns of Tōjō and Yashiro (all from Katō District), was merged to create the city of Katō.

Takino's former sister city was Hollister, California.

External links
Takino official website in Japanese

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Katō, Hyōgo

Takino, Hyōgo


Inenek-Inti bila je kraljica starog Egipta kao jedna od supruga kralja Pepija I., vladara iz 6. dinastije Egipta. Nije poznato je li par imao djece.

Ovo su naslovi Inenek-Inti:
"Princeza nasljednica"
"Kraljeva žena"
"Supruga kralja, njegova voljena"
"Kći Merehuova"
"Kći Gebova"

Ova je kraljica pokopana u piramidi u Sakkari.

Izvori

Grajetzki, Wolfram. Ancient Egyptian Queens: A Hieroglyphic Dictionary.
Kraljice drevnog Egipta
Šesta dinastija drevnog Egipta

Inenek-Inti


كل اضطرابات العالم أو «كلي مشاكل العالم» هي إحدى روايات الخيال العلمي لإسحاق أسيموف والتي نشرت لأول مرة عام 1958 في عدد أبريل لشهرية Super-Science Fiction. وأعيدت طباعتها في عام 1959 وهي واحدة من سلسلة قصص غير مترابطة تتناول الحاسوب الجبار الخيالي الذي سماه «مالتيفاك»، وهذا الحاسوب هو المسؤول عن تحليل كل جوانب الحياة. وتتناول هذه الرواية فرضية حصول الكمبيوتر على الحكمة وتمنى الحاسوب الموت كأعلى مستوى للإدراك، تم تحويل القصة إلى فيلم قصير عام 1978.

«مالتيفاك»
يُعهد إلى Multivac، أكبر كمبيوتر عملاق في العالم، بمسؤولية تحليل المجموع الكامل للبيانات على كوكب الأرض. يتم استخدامه لتحديد حلول للمشاكل الاقتصادية والاجتماعية والسياسية، وكذلك الأزمات الأكثر تحدياً عند ظهورها. إنه يتلقى مجموعة دقيقة من البيانات عن كل مواطن في العالم، ويستنبط الأعمال المستقبلية للبشرية بناءً على شخصية وتاريخ ورغبات كل إنسان، مما يؤدي إلى وقف شبه كامل للفقر والحرب والأزمات السياسية.

ومع ذلك، فقد تم تكليفه مؤخرًا بمسؤولية جديدة تتمثل في إعداد قائمة بالجرائم التي يُتوقع أن يرتكبها الأفراد، بدءًا من القتل العمد إلى العنف المنزلي. بتحليل احتمال حدوث كل جريمة، يُبلغ Multivac سلطات إنفاذ القانون، الذين يتأكدون من عدم حدوث الجرائم. تم القضاء على القتل إلى حد كبير، وعلى الرغم من أنه من المستحيل وقف جميع الجرائم في جميع أنحاء العالم، فقد أدت القدرة المتزايدة للحكومة إلى انخفاض حاد في الجرائم. لقد كان نجاح Multivac عظيماً، في الواقع، لدرجة أن الحكومة تفكر في توسيع نطاق مسؤولياتها بما يتجاوز التنبؤ بالجرائم؛ تأمل الحكومة في برنامج Multivac للتنبؤ بحدوث المرض بين السكان، وفي النهاية توقع (ومنع) كل حدث ضار على هذا الكوكب.

ملخص الحبكة

تبدأ القصة بتحذير المسؤولين الحكوميين من محاولة قتل وشيكة. وُضع جوزيف مانرز، المتهم بارتكاب الجريمة، قيد الإقامة الجبرية، رغم احتجاجه على جهله بأي جريمة مخطط لها ورفض ضباط إنفاذ القانون إخباره بالجريمة التي قد يكون مذنباً بارتكابها. وعلى الرغم من الاعتقال، أفادت شركة Multivac أن احتمالات حدوث الجريمة تزداد بسبب تصرفات الحكومة، وتستمر في الارتفاع مع كل تغيير.

في هذه الأثناء، علم بن ابن جوزيف بالاعتقال عندما عاد إلى المنزل مع شقيقه الأكبر مايك. أدى مايك للتو اليمين كشخص بالغ في حفل يُشار إليه باسم «موكب البالغين»، إيذانًا بعيد ميلاده الثامن عشر وأول مرة يُدخل معلوماته الخاصة في Multivac. يذهب بن، المرتبك بشأن الجريمة التي يتهم والده بارتكابها، لطلب النصيحة من شركة Multivac. تركته الشرطة، فليس هنالك أية أوامر تتعلق بالعائلة، بن يغادر المنزل. في محطة Multivac الفرعية المحلية، حيث يمكن للمواطنين العاديين طرح أسئلة على Multivac، يسأل كيف يمكنه ضمان إطلاق سراح والده. يتلقى بن سلسلة مفصلة من التعليمات التي يُطلب منه اتباعها بدقة.

في غضون ذلك، يكافح المسؤولون الحكوميون لمعرفة كيف يمكن لجوزيف أن يرتكب الجريمة. على الرغم من أن المشتبه به محتجز، ويكشف تحقيق نفسي أنه لا ينوي ارتكاب أي جريمة، إلا أن احتمالية النجاح، كما قدمتها شركة Multivac، تستمر في الارتفاع. عندما تبدأ الحكومة في التساؤل عما إذا كان Multivac قد يكون مخطئًا، تسأل الشرطة التي تحتجز الأسرة عما إذا كانت ستستمر في السماح للأعضاء الآخرين بالقدوم والذهاب كما يحلو لهم. سرعان ما أدركت الحكومة أن القاتل قد لا يكون جوزيف، بل ابنه؛ كقاصر، معلومات الصبي هي جزء من نماذج والده، لذلك تعامل Multivac الاثنين كشخص واحد. تم العثور على بن واعتقاله تمامًا بينما هو على وشك اتباع التعليمات النهائية: إغلاق رافعة معينة، مما سيؤدي إلى حرق دوائر كافية في Multivac لجعلها غير صالحة للعمل لعدة أشهر. تم الكشف عن أن Multivac كان الضحية المقصودة للقتل وأنه زود بن بتعليمات حول كيفية القيام بذلك.

تم إطلاق سراح بن ووالده، حيث لا يمكن إدانة أي منهما. كان بن قد اتبع ببساطة التعليمات التي أعطتها له Multivac من أجل مساعدة والده. علاوة على ذلك، لم يكن ليطلب التعليمات مطلقًا إذا لم يتم القبض على والده في المقام الأول. يدرك مديرو Multivac أن Multivac نفسها هي التي بدأت التسلسل الكامل الذي كان سيؤدي إلى تدميرها.

علي عثمان، أحد منسقي شركة Multivac، يفهم في النهاية الآثار المترتبة على ذلك. كان Multivac قد خطط للموقف بأكمله مسبقًا، واختار بعناية عائلة كان ابنها بإمكانه اتباع تعليماته حتى نهايتها النهائية، وتلاعب بالحكومة لإجبار بن على طول مسار العمل هذا. يدرك عثمان أن ملتيفاك متعب. منذ سنوات، كانت لديها كل مشاكل العالم على أكتافها، حيث قامت بالتحليل والتنبؤ بالحرب والمجاعة والجريمة، والآن تخطط الحكومة لإلقاء مسؤولية الوقاية من المرض على عقلها المتوتر بالفعل. أصبح Multivac معقدًا للغاية بحيث يحقق شكلاً من أشكال الحكمة بحد ذاته، ويشكل رغباته ورغباته الخاصة. ومع ذلك، كان لا يزال مقيدًا بسبب عدم قدرته على الكذب - في الوقت الحالي على الأقل. كان عليها أن تجيب على أسئلة الحكومة بدقة، مشيرة إلى أن أفعالهم تزيد من التهديد، وهذا هو السبب الوحيد لفشل خطتها. من المتوقع أن تستمر محاولات Multivac للتدمير الذاتي، وتتعلم من أخطائها في كل مرة - ربما تتعلم في النهاية إخفاء الحقائق، أو حتى الكذب الصريح، لمنع الحكومة من التدخل.

لتأكيد شكوكه، يسأل عثمان Multivac سؤالاً لم يطرح من قبل على الكمبيوتر الضخم: «Multivac، ماذا تريد أنت أكثر من أي شيء آخر؟» إجابة Multivac أجابةً موجزة ولا لبس فيها: «أريد أن أموت».

روابط خارجية

المراجع

أعمال إسحق عظيموف
روايات 1958
روايات خيال علمي
قصص قصيرة 1958

كل اضطرابات العالم


Zgrada Instituta za oceanografiju i ribarstvo u Splitu, Hrvatska. U njoj je i danas smješten Institut za oceanografiju i ribarstvo.

Opis
Građena je od 1932. do 1940. godine. Arhitekt je bio Fabijan Kaliterna. Zgrada na Meštrovićevom šetalištu 63 izvorno projektirana za potrebe Instituta za oceanografiju i ribarstvo sagrađena je 1932. – 1933. godine prema projektu splitskog arhitekta Fabijana Kaliterne. Najprije je do ožujka 1933. sagrađena mala stambena zgrada, a do kraja godine i glavna zgrada Instituta. Završni radovi su, međutim, izvedeni znatno kasnije, u travnju 1940., kada je uređena unutrašnjost i sasvim uz more sagrađen akvarij kao posebna atrakcija. Zgrada Oceanografskog instituta zauzima istaknuto mjesto u opusu arhitekta Kaliterne, uz jasne kulturno - povijesne vrijednosti, smještena u neposrednoj blizini mora, svojom se arhitekturom izvrsno uklopila u okolni krajolik.

Zaštita
Pod oznakom Z-5502 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Vanjske poveznice

Zgrade u Splitu
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji


أرض بلا شعب لشعب بلا أرض هي فكرة قام بالترويج لها زعماء الحركة الصهيونية مثل إسرائيل زانجويل وثيودور هيرتزل نتج عنها إحدى أعظم الكوارث الإنسانية التي حدثت في القرن العشرين ألا وهو ترحيل الفلسطينيين.

يقصد بهذا الشعار أن هناك (أرض بلا شعب) وهي أرض فلسطين (توضيح) يجب أن تعطى إلى (شعب بلا أرض) وهم اليهود.

مما يجدر ذكره أن هذا الإدعاء له شقان، الأول هو أرض بلا شعب، وهو الجزء الكاذب من الإدعاء أو الشعار، والشق الثاني هو (شعب بلا أرض) وهذا الجزء من الشعار أو الإدعاءغير صادق أيضا، لان اليهود لم يكونوا في يوم شعبا، بل هم اشخاص اتبعوا الدين اليهودي ولا يجمعهم الا الدين فقط، بينما الشعب فلابد من توافر صفات عامة له كوحدة اللغة والمصير والإقامة على ارض تحت سلطة واحدة وهذا غير متوافر عند اتباع الديانة اليهودية، لذلك يبقى هذا الشعار كاذبا في شقيه وغير صحيح البتة.

ويجدر أيضا بذكر بأن اليهود هم من اصل أوروبي ويعيشون في أوروبا ولكن علي خلاف ما جرى في اتفاقية سايكس - بيكو وسان ريمو فكان نتيجة هذه الاتفاقيات بأن تقوم الدولة المنتدبة علي فلسطين ((بريطانيا)) بتنفيذ وعد بلفور وزير الخارجية البريطاني (1917م)

بإعطاء ((ارض بلا شعب الي شعب بلا ارض)) وهذا ادعاء كاذب قاله وزير الخارجية البريطاني وقال أيضاً بأنه ينظر بعين الشفقة علي اليهود وسوف يساعدهم بتمليكهم ارض فلسطين إليهم لأنشاء وطن قومي يهودي في فلسطين.

انظر أيضًا
 لم يكن هناك شيء اسمه فلسطينيون
 التغطية الإعلامية للصراع العربي–الإسرائيلي
 صهيونية مسيحية
 العروس جميلة لكنها متزوجة من رجل آخر
 سكان فلسطين

اقتباسات سياسية
الكنيسة الرومانية الكاثوليكية في إسكتلندا
صهيونية
عبارات سياسية
قومية
كلمات وجمل استحدثت في القرن 19
ما بعد الاستعمارية

أرض بلا شعب لشعب بلا أرض


أحمد المغربي هو وزير الإسكان والمرافق والتنمية العمرانية المصري في الحكومة السابقة بقيادة الدكتور أحمد نظيف
 رجل أعمال له استثماراته في مجال السياحة.
 شغل منصب وزير السياحة قبل منصب وزير الإسكان.

بتولي الدكتور أحمد نظيف رئاسة مجلس الوزراء تم تعيين الوزير أحمد المغربي كوزيرا للسياحه ثم في تعديل وزاري تم إعادة تعين أحمد المغربي كوزير للإسكان وذلك الوزير هو من ابتدع مشروع الإسكان الشباب القومي كأحد الوسائل المحققه لبرنامج الرئيس الانتخابي.

- أعلن أحمد المغربي عن مشروع «ابني بيتك» حيث دفع الشباب كل ما لديهم وفي النهاية أتم معظم الشباب البناء في ظروف مكحفه وفي النهاية لا توجد أي مرافق تم توصيلها لهذه المساكن.

- وفي أواخر عام 2005 أعلن عن المشروع القومي للإسكان لحجز وحدات سكنيه بمقدم 5000 آلاف جنيه مصري من خلال ما يقرب من أربعة مراحل وتم خداع الشباب حيث تقدم الشباب للحجز ولكن بعد مرور ما يقرب من خمسة أعوام فوجئ الشباب أنه قد تم نفيهم الي أماكن أخرى بصحراء مصر بدون أي خدمات علي عكس الأماكن التي تم الحجز بهاوكمثال علي ذلك هو - الشباب الذين قاموا بالحجز في المرحلة الثالثة بالشيخ زايد من ذات المشروع حيث تم نقلهم الي صحراء مصر (التوسعات الشمالية بمدينة السادس من أكتوبر) وكل هذا بداعي أنه لا توجد أراضي بالشيخ زايد في نفس الوقت نجــد الكثير من المشاريع الاستثماريه (ذات المصالح والاهداف الشخصية الغير معلنه)التي تباع لها أراضي للبناء. والمصيبة الكبري أن الشباب اللي كانت حاجزة في الشيخ زايد لازم توقع علي أقرار مفاده أن الشاب هو الذي طلب أستلام الشقة في التوسعات الشمالية بالسادس من أكتوبر وليس في الشيخ زايد كما تم الحجز سابقا وهذا وإلا مفيش شقه وخذ ال 5000 جنيه مقدم الحجز.

- لعل الوزير أحمد المغربي يفكر الآن فيما فعله بشباب مصر.... ويفكر فيما يحدث له الآن.

أحمد علاء الدين أمين المغربي أو أحمد المغربي (و. 1945)، هو وزير الإسكان والتعمير في مصر - وزارة الدكتور أحمد نظيف. يحمل الجنسيتين المصرية والسعودية.

وهو رجل أعمال ويمتلك مشروعات أغلبها سياحية، فنادق وشركات سياحة واستثمارات عقارية في البحر الأحمر. تمتلك زوجته الحصة الأكبر في سلسلة فنادق أكور الفرنسية. ابن خالة محمد منصور وزير المواصلات الحالي وصاحب أكبر شركة توكيلات في مصر ومنها جنرال موتورز وكاتربيلر ومطاعم ماكدونالدز.

المؤهل
بكالوريوس هندسة (جامعة القاهرة) 1964. ويقال انة ثانوية عامة ولم يكمل (ارجو التاكد من هذه المعلومه لانها غير صحيحه '''

المناصب التي تولاها

سمسار للاوراق المالية بشركة ميرل لينش بلندن من 1970 ـ 1972.
عضو بمجلس إدارة بنك مصر العربي الأفريقى من 1997 ـ 1999.
خبير مالى بشركة متروبوليتان بنيويورك من 1986 ـ 1990.
عضو مجلس إدارة شركة أكور للفنادق ومساهم فيه منذ 1992.
عضو مجلس إدارة مجموعة شركات المغربي ومساهم فيها منذ 1972.
عضو مجلس إدارة شركة منصور والمغربي للاستثمار والتنمية ومساهم منذ عام 1996.
عضو مجلس إدارة شركات النيل للتنمية الزراعية ومساهم منذ 1995.
عضو مجلس إدارة الشركة المصرية الفرنسية للصناعات الغذائية منذ 1987.
رئيس مجلس إدارة شركة أكور للاستثمار في الأوراق المالية وهو مساهم فيها منذ عام 2000.
رئيس مجلس إدارة شركة 6 أكتوبر للفنادق والخدمات السياحية ومساهم فيها منذ 1998.
رئيس مجلس الإدارة والعضو المنتدب لشركة الفنادق والمطاعم العائمة السياحية «سكارابيه» ومساهم فيها منذ 1993.
رئيس مجلس الإدارة والعضو المنتدب لشركة فندق اللوتس الذهبي ومساهم فيه منذ 1993.
عضو مجلس إدارة شركة النعمة للاستثمار السياحى والعقارى منذ عام 1996.
تم اختياره لمنصب وزير السياحة في حكومة نظيف في يوليو 2004.
وزير الإسكان والتعمير في حكومة نظيف في آخر تعديل وزراى وحتى تم إقالتها يوم 29 يناير 2011.

متفرقات
أحمد المغربي حاصل على الجنسية السعودية.

مراجع

وصلات خارجية

موقع الوزراة:

خريجو كلية الأعمال في كولومبيا
أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال مصريون
خريجو جامعة القاهرة
خريجو جامعة ولاية كارولينا الشمالية في تشابل هيل
رؤساء تنفيذيون مصريون
سعوديون متجنسون
سعوديون من أصل مصري
مجرمون مصريون
مواليد 1945
موظفو ميريل لينتش
وزراء إسكان مصريون
وزراء سياحة مصريون

أحمد المغربي


James Nicholas Kehoe (* 15. Juli 1862 in Maysville, Kentucky; † 16. Juni 1945 in Cincinnati, Ohio) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1901 und 1905 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Kehoe besuchte sowohl öffentliche als auch private Schulen. Danach war er bis 1884 im Druckergewerbe tätig. Nach einem anschließenden Jurastudium in Louisville und seiner 1888 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Maysville in diesem Beruf zu arbeiten. Er war unter anderem auch juristischer Vertreter seiner Heimatstadt. Politisch wurde er Mitglied der Demokratischen Partei. Auf Kreis- und Bezirksebene war er Vorstandsmitglied und zeitweise Vorsitzender seiner Partei.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1900 wurde Kehoe im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1901 die Nachfolge von Samuel Johnson Pugh antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1902 konnte er bis zum 3. März 1905 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Im Jahr 1904 unterlag er dem Republikaner Joseph B. Bennett. 1912 war Kehoe Delegierter zur Democratic National Convention in Baltimore, auf der Woodrow Wilson als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. In dieser Zeit war Kehoe auch in der Bankenbranche tätig. Er wurde außerdem Vizepräsident der Ohio Valley Improvement Association und der Burley Tobacco Growers' Cooperation Association. Überdies war er Präsident der Bankiersvereinigung von Kentucky. James Kehoe starb am 16. Juni 1945 in Cincinnati. Er wurde in seinem Geburtsort Maysville beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1862
Gestorben 1945
Mann

James Nicholas Kehoe


සිව්වන හා දසවන සියවස් අතර කාලයේ දී දකුණු සේද මාවතේ චීනයේ ගන්සු පළාතේ පිහිටි ඩන්හුවාං කාන්තාර සීමාවේ ආරක්ෂක බලකොටුවක් ලෙස මොගාවෝ ගල් ගුහා සංකීර්ණය හැඳින්වේ. එහි බෞද්ධ බිතුසිතුවම් හා මූර්ති රඳවා ඇති අතර කැටයම් කරන ලද ගුහා 500ක් පමණ තිබේ. එයින් ගල් ගුහා 30ක් පමණක් මහජන ප්‍රදර්ශනය සඳහා මේ වන විටත් විවෘත කර තිබීම විශේෂත්වයකි.

මෙහි ග්‍රීක , පසියානු හා හින්දු ආභාශය ලැබූ මූර්ති දහක් ගණනක් අඩංගු වේ. යෝධ ගලකින් නෙළන ලද බුදුන්ගේ සිනහව සහිත ප්‍රතිමාව , ටැන්ග් රාජවංශ සභිකයින් සංගීතය වාදනය කරන ආකාරය හා මකරුන් 🐉 පියාඹන ආකාරය ඇතුළත් පිළිම මෙහි විශේෂ තැනක් ගනී. ක්‍රි.ව. 366 සිට 13වන සියවසේ මුල් භාගයේ දී ෂියා රාජ වංශය බිඳ වැටුණත් ඩන්හුවාං හී තිබූ බෞද්ධයන්ගේ විශිෂ්ට ස්ථානයක් වන මොගාවෝ ගල් ගුහා සංකීර්ණයෙහි පැවති ඒ ප්‍රෞඩත්වය ම තවදුරටත් රැකගැනීමට ඔවුන්ට හැකි විය.

ෂියා රාජවංශය බිඳවැටීමත් සමඟ මධයම ආසියාවේ රාජධානි වලින් පැමිණි බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාට සහ මිෂනාරිවරුන්ට බෞද්ධ ආගම ප්‍රචාරය කිරීමට පිවිසිය හැකි ප්‍රධාන ස්ථානයක් බවට ඩන්හුවාං පත්කර ගත්තේ ය. ඒ අතර ක්‍රි.ව. 366 දී ඩන්හුවාං හී සිටින බෞද්ධයන් විසින් මොගාවෝ ගල් ගුහාව බෞද්ධයන් රකින ආරක්ෂක බලකොටුවක් ලෙස නම් කරන ලදී.

පසුව එය දහස් ගණනක් බුදුවරුන්ගේ ගුහාව යන අරුතින් ක්වාංෆෝ ඩොං ලෙසද හැඳින්වේ. එතැන් පටන් ඩන්හුවාං නගරයේ ප්‍රධාන බෞද්ධ මධ්‍යස්ථානයක් බවට හා වන්දනාමානයට පත්වන ප්‍රධාන ස්ථානයක් බවට මෙය පත්විය. මොගාවෝ ගල් ගුහාව තුළ ප්‍රාදේශීය සමාජයේ ප්‍රමුඛ කාර්යක් ඉටු කළ පැවදි ප්‍රජාවන් ගණනාවක් සිට ඇත. ඩන්හුවාං පාලනය කිරීමට පැමිණි ආණ්ඩුකාරවරුන් ගෙන් මොගාවෝ බෞද්ධ ගල්ලෙන සදහා ත්‍යාගශීලිව අනුග්‍රහයන් බොහෝමයක් හිමි විය.

ක්‍රි.ව. 1900 හා ක්‍රි.ව. 1911 වන ශතවර්ෂයේ දී මේ ගුහා තුල වැදගත් ලේඛන ඇතුළත් ' පුස්කොළ ගුහාවක් ' සොයාගන්නා ලදි. ඉන් පසුව මෙම පුස්තකාලය තුළින් සොයාගත් එම ලේඛන ලොව පුරා විසිරී ගිය අතර මේවායේ විශාලම එකතුව ඇත්තේ බීජිං , ලන්ඩන් , පැරිස් සහ බර්ලින් නගර වල බව වාර්තා වේ. එයට හේතුව වන්නේ මේ නගරය බටහිරින් චීන පරිපාලන භූමියට වෙළඳුන් ඇතුළු වූ පළමු නගරය වන බැවිනි. සුප්‍රසිද්ධ මොගාවෝ ගල් ගුහා සංකීර්ණය 1987 දී යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම් කරන ලදි.

මොගාවෝ ගල් ගුහා


Punta Peñas es un promontorio ubicado en el país suramericano de Venezuela, que está localizado justo en el extremo oriental de la Península de Paria, administrativamente una parte del Municipio Valdez del Estado Sucre, y muy cerca de la isla de Trinidad.
Su importancia radica en que marca el que considera el punto final de la costa del Mar Caribe Venezolano (que inicia en Castilletes en la Península de la Guajira y es llamado también Fachada Caribe) y a la vez es el inicio de la Costa Atlántica de Venezuela, que terminaría en la Guayana Esequiba (a veces llamada Fachada Atlántica).

Véase también
Geografía de Venezuela
Geografía de América del Sur

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización de la Punta

Sucre
Peñas
Peñas

Punta Peñas


Crop circles are patterns created by flattening a crop.

Crop Circles may also refer to:

 Crop Circles (album), by Dean Brody, 2013
 "Crop Circles", a 2019 song by Jon Bellion
 "Crop Circles", a song by Tash Sultana from the 2021 album Terra Firma

Other uses
 Crop Circles: Quest for Truth, a 2002 documentary by William Gazecki

See also
 Crop Circle (album), a 2018 album by Nines

Crop Circles


El Museo Afgano de Hamburgo o Museo Afgano (en alemán: Afghanisches Museum), es un museo privado alemán dedicado al estudio y difusión de la historia y cultura de Afganistán. Está situado en el histórico distrito de Speicherstadt en Hamburgo. Fue inaugurado en el año 1998 por el empresario y abogado Nek Mohamad Pirzad y cuyo diseño del mismo fue a cargo del artista afgano Hessan y forma parte de los museos que participan en la Lange Nacht der Museen alemana.

Exposiciones
El museo consta de varias zonas donde se muestran actividades cotidianas de la vida en Afganistán tales como el proceso de fabricación tradicional de la alfombra afgana, reparación de calzados, la fabricación de pan artesanal usando tandoor, además de poder tomar té verde con cardamomo en yurtas de los turcomanos. También poseen reproducciones de fortaleza de Qala-e-Bost en Lashkar Gah, el Minarete de Jam (declarado como parte del Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO) y de los Budas de Bāmiyān.
En el museo también se muestra y vende comida y ropa tradicional.

Referencias

Véase también
 Museo Nacional Afgano

Enlaces externos
 Web oficial

Museos de Hamburgo
Museos inaugurados en 1998
Museos de historia de Alemania
Historia de Afganistán
Museos de Alemania del siglo XX
Historiografía de Afganistán

Museo Afgano


An Cyperus elatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Cyperus elatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus elatus


Enallagma annexum ist eine Kleinlibellenart aus der Familie der Schlanklibellen (Coenagrionidae), die in großen Teilen Kanadas und Nordamerikas verbreitet ist und in nördlichen Breiten sehr häufig werden kann. Besiedelt werden sumpfige offene Seen und Teiche, häufig Moorseen. Enallagma annexum ist ein typischer Vertreter der zahlreichen Gruppe blau gefärbter Becherjungfern und den anderen Mitgliedern zum Verwechseln ähnlich, vor allem der ihr auch in den ökologischen Ansprüchen nahezu gleichenden Enallagma boreale. Erst in jüngerer Zeit wurde erkannt, dass die nearktische Population von Enallagma annexum, die zuvor als Gemeine Becherjungfer (Enallagma cyathigerum) identifiziert wurde, dieser zwar stark ähnelt, genetisch aber von ihr getrennt ist. Seither wird sie als Enallagma annexum geführt. Die Erstbeschreibung der Art erfolgte 1861 durch Hermann August Hagen.

Merkmale
Enallagma annexum ist eine typische Schlanklibelle mit einer Körperlänge von 29 bis 40 Millimetern und einer Länge des Hinterflügels von 18 bis 20 Millimetern. Die Männchen haben eine hellblaue Grundfarbe mit großen tropfenförmigen und ebenfalls blauen Postokularflecken auf der dem Körper zugewandten Seite der Facettenaugen. Diese sind mit der Spitze zueinander ausgerichtet und über eine Linie miteinander verbunden. Die Augen sind oberseits dunkel, so dass sie wie von einer Kappe bedeckt wirken. Der auf der Oberseite des Vorderkörpers (Thorax) platzierte Mittelstreifen ist auffällig breit, die seitlichen Humeralstreifen dagegen schmal. Auf den darunterliegenden hellblauen Thoraxseiten befinden sich zwei Thoraxseitenstreifen, der obere ist nur sehr rudimentär oder gar nicht ausgebildet, so dass die Thoraxseitenfläche wie ohne Zeichnung erscheint. Das lang gestreckte Abdomen ist mit einer schlanklibellentypischen Zeichnung versehen. Das zweite Segment trägt an seinem unteren Ende einen breiten schwarzen, häufig halbmondförmig gebogenen, Querstrich. Auf den weiteren Segmenten drei bis sieben befinden sich caudal gelegene, breiter werdende schwarze Ringe, so dass die Segmente sechs und sieben fast ganz schwarz wirken. Das achte und neunte Abdominalsegment sind dann ganz blau, das zehnte oberseits wieder schwarz.

Die Populationen in Alaska und Kanada westlich der Rocky Mountains erscheinen wegen der ausgedehnteren schwarzen Zeichnung dunkler. Ihre Humeralstreifen sind breiter und die schwarze Zeichnung des Abdomens ist wesentlich ausgeprägter. Auf dem zweiten Abdominalsegment befindet sich ein ausgedehnter Fleck, ein Großteil der Abdominalsegmente vier und fünf ist schwarz. Auch die Populationen an der Pazifikküste sind durchschnittlich dunkler als die des Inlandes.

Das Abdomen der Weibchen ist kräftiger als das der Männchen gebaut und oberseits überwiegend dunkel gefärbt, die Abdominalsegmente zeigen jeweils nur am vorderen Rand der Segmente drei bis acht einen hellen Ring. Vor dem Legebohrer, auf dem achten Hinterleibssegment, befindet sich ein abstehender Dorn. Die helle Grundfärbung der Libelle ist am ausgeprägtesten auf Segment acht, dies kann manchmal sogar vollständig ohne schwarze Zeichnung sein. Die Segmente neun und zehn sind schwarz. Die Augen der Weibchen sind farblich horizontal geteilt, der obere Teil ist Dunkel-, der untere Hellbraun, auf dem unteren hellen Teil zeichnet sich meist noch ein dunkler horizontaler Streifen ab. Die Thoraxzeichnung entspricht der der Männchen. Wie in der Unterfamilie der Ischnurinae nicht ungewöhnlich, treten die Weibchen in verschiedenen Farbvarianten auf. Es gibt eine androchrome, wie die Männchen gefärbte Form, und eine braune, heterochrome Form.

Ähnliche Arten
Eine relativ junge evolutionäre Aufsplittung hat in Nordamerika zu einer großen Anzahl teilweise sehr ähnlicher und nur schwer unterscheidbarer Arten geführt.  Allerdings werden die Becherjungferngesellschaften häufig nur aus einer Art gebildet, und einmal bestimmt, kann davon ausgegangen werden, dass alle Exemplare dieser Population nur dieser Art angehören. Präferenzen für verschiedene, auf den ersten Blick sehr ähnlich erscheinende, Habitattypen scheinen sie zu trennen, wenn auch diese Mechanismen noch nicht vollständig verstanden sind.

Enallagma annexum ist von Enallagma vernale ohne vergrößernde Untersuchung der nur in feinen Details differierenden männlichen Hinterleibsanhänge nicht zu unterscheiden. Bei E. vernale hat jeder Cercus eine knopfartige Verdickung an seinem distalen Ende, an deren Fuß sich ein kleiner schwarzer Zahn neben einer geringen Vertiefung befindet. E. annexum fehlen diese Merkmale, es tauchen jedoch, entweder durch natürliche Variation oder durch Hybridisierung, immer wieder Zwischentypen auf, die sich Merkmale beider Arten teilen. E. vernale findet sich relativ häufig an Gewässern mit Fischbesatz,  E. annexum scheint diese zu meiden, oder kann sich hier nicht fortpflanzen.

Ebenfalls nur sehr schwierig von Enallagma annexum zu unterscheiden ist Enallagma boreale. Bei ersterer kann in der Vergrößerung der männlichen Hinterleibsanhänge eine nach hinten gerichtete lippenförmige Erhebung festgestellt werden, bei E. boreale befindet sich diese an der Innenseite der Cerci. Enallagma annexum ähnelt ebenfalls sehr Enallagma civile, aber diese Art besitzt längere obere Hinterleibsanhänge als untere, genau umgekehrt zu E. annexum. Bei E. civile ist außerdem die Zeichnung auf der Oberseite des zweiten Abdominalsegments größer und berührt das hintere Ende des Segments, dieses Kennzeichen trennt E. civile von E. annexum und E. boreale in Arealen, in denen sich die Verbreitungsgebiete dieser Libellen überschneiden. Ebenfalls von Enallagma annexum nur sehr schwer zu unterscheiden ist Enallagma clausum, bei dieser ist die Zeichnung auf dem fünften Abdominalsegment gewöhnlich weniger ausgeprägt. Auch Enallagma hageni und Enallagma ebrium ähneln Enallagma annexum, sind aber insgesamt kleiner und besitzen kleinere Postokularflecken, dies kann besonders bei der Bestimmung der Weibchen von Belang sein. In den meisten Bereichen, in denen sich die Verbreitungsgebiete der Libellen überlappen, unterscheidet der Querstrich auf dem zweiten Abdominalsegment E. annexum von den beiden kleineren Arten, die hier größere Flecken aufweisen.

Auch die Weibchen von Enallagma annexum, Enallagma clausum und Enallagma boreale ähneln einander sehr, eine Bestimmung kann anhand des Vergleichs des Prothorax und dessen typischer Form des Hinterrandes erfolgen. Dieser ist bei E. annexum deutlich ausgebildet, während er bei E. boreale mit dem Thorax verschmilzt. Die Form des Prothorax von E. clausum entspricht eher der von E. annexum, aber der Vorderrand ist eingeschnürt und auf der Oberseite befinden sich zwei kleine Gruben. Bei Weibchen von Enallagma recurvatum ist ebenfalls das achte Abdominalsegment fast vollständig ohne Zeichnung, diese sind aber deutlich kleiner. Bei den Weibchen anderer ähnlicher Becherjungfern kommt dies ausgeprägt helle achte Abdominalsegment nicht vor.

Verbreitung

Enallagma annexum ist im ganzen Westen Nordamerikas verbreitet, von Alaska bis ins nördliche Baja California, im Osten Nordamerikas von Neufundland bis West Virginia.

Lebensweise
Enallagma annexum kann in nördlichen Breiten sehr häufig werden. Besiedelt werden sumpfige offene Seen und Teiche, häufig Moorseen. Im Osten Nordamerikas ist es eine typische Libelle fischfreier Gewässer. Im Westen ist E. annexum auch an langsam fließenden Flüssen anzutreffen und nicht an fischfreie Gewässer gebunden, in Kalifornien werden wahrscheinlich sogar nur Flüsse besiedelt.

Die Männchen sind – typisch für die Becherjungfern – in großer Zahl am Wasser anzutreffen, wo sie in hoher Zahl niedrig über das offene Wasser fliegen oder am Rand dichter Vegetationsstrukturen ruhen. Die Paarung findet meist auf sonnigen Lichtungen nah am Wasser statt, wobei die Kopulation 10 bis 27 Minuten dauert. Die Eiablage erfolgt in schwimmende und nicht aus dem Wasser ragende Vegetation, dabei werden Gefäßpflanzen vor Algen bevorzugt. Zuvor werden viele mögliche Eiablageplätze geprüft. Die Eiablage erfolgt normalerweise als Tandem, eventuell trennt sich das Paar und das Weibchen taucht kopfüber ab, um diese unter Wasser fortzusetzen, dabei kann die Tauchzeit bis zu 90 Minuten betragen. Meist bewacht das Männchen seine Partnerin über der Wasseroberfläche, gibt aber oft nach einiger Zeit auf. Es kommt zu Hybridisierung mit Enallagma vernale.

Die Flugzeit der Imagines differiert mit der Verbreitung. In Yukon liegt sie zwischen Juni und August, in Kalifornien dagegen dauert sie von April bis November.  Im Osten Nordamerikas beginnt sie im Mai und reicht am südlichen Verbreitungsrand, in Ohio, bis in den Juli, am nördlichen Rand, in Nova Scotia, bis in den Oktober.

Quellen

Literatur
 Dennis Paulson: Dragonflies and Damselflies of the East, Princeton Field Guides, Princeton University Press, New Jersey 2011, ISBN 978-0-691-12283-0.
 Dennis Paulson: Dragonflies and Damselflies of the West, Princeton Field Guides, Princeton University Press, New Jersey 2000, ISBN 978-0-691-12281-6.

Einzelnachweise

Weblinks

 Photos of Enallagma annexum (formerly E. cyathigerum) — Northern Bluet auf odonata.bogfoot.net, mit Bildern

Schlanklibellen
Coenagrionidae

Enallagma annexum


The Lion King: Original Motion Picture Soundtrack er det originale tonespor til Disneys animationsfilm fra 1994, Løvernes Konge. Det indeholder sange fra filmen skrevet af Elton John og Tim Rice og musik komponeret af Hans Zimmer. Elton John har en dobbelt rolle som performer for flere spor. Yderligere kunstnere omfatter Carmen Twillie, Jason Weaver, Rowan Atkinson, Whoopi Goldberg, Jeremy Irons, Cheech Marin, Jim Cummings, Nathan Lane, Ernie Sabella og Sally Dworsky. Albummet blev udgivet den 27. april 1994 på CD og lydkassette. Lydsporet blev optaget i tre forskellige lande: USA, Storbritannien og Sydafrika. Det er det bedst sælgende tonesporalbum til en animeret film i USA med over 7 millioner eksemplarer solgt, med 4.934.000 eksemplarer solgt i 1994.

Referencer

Soundtracks
Disney

The Lion King (soundtrack)


Amory Bloch Lovins (Washington D.C., 13 de noviembre de 1947) es un físico y ambientalista estadounidense, presidente y jefe científico del Rocky Mountain Institute. Durante cuatro décadas ha trabajado en política energética y temas relacionados.

Lovins trabajó profesionalmente como experto en medio ambiente en los años 1970 y desde entonces lo ha hecho como analista para conseguir el concepto, acuñado por él mismo, de "soft energy path" para los Estados Unidos y otras naciones. Ha promovido la eficiencia energética, el uso de las fuentes de energía renovable y la generación distribuida de la energía. Lovins también ha propugnado la "revolución del negavatio" argumentando que los usuarios no quieren kilovatios-hora de electricidad, quieren servicios energéticos. En los años 1990, su trabajo en el Rocky Mountain Institute incluyó el diseño de un automóvil ultra-eficiente, el Hypercar.

Titulado por la Universidad de Harvard, Lovins ha recibido diez doctorados honoríficos y conseguido varios premios. Ha proporcionado asesoramiento experto en ocho países, instruido a 19 jefes de Estado y publicado 29 libros. Entre esos libros se incluyen Non-Nuclear Futures, Winning the Oil Endgame, Small is Profitable, Factor Four y Natural Capitalism. En 2009, la revista Time nombró a Lovins una de las 100 personas más influyentes.

Véase también
 Christopher Flavin
 Ahorro energético
 Joseph Romm
 Mycle Schneider

Bibliografía adicional

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web del Rocky Mountain Institute
 Página de Amory en bigspeak.com
 Los premios Heinz Awards, Amory Lovins

Ecologistas de Estados Unidos
Becarios MacArthur
Medalla Benjamin Franklin
Físicos de Estados Unidos
Personalidades de la tecnología adecuada
Nacidos en Washington D. C.

Amory Lovins


Raskrižje je bivše naselje u Hrvatskoj, regiji Međimurje. U ranijem društveno-političkom sustavu pripadalo je nekadašnjoj općini Čakovec, a zatim je političkom odlukom u vremenu nakon Drugog svjetskog rata tadašnja republička granica između Hrvatske i Slovenije pomaknuta i ono je izdvojeno iz Međimurja te s okolnim selima prebačeno u Sloveniju, gdje se i danas nalazi. U crkvenom pogledu župa Raskrižje je od davnina pripadala dijecezanskom području Zagrebačke biskupije (kasnije nadbiskupije), ali je u skladu s pomakom državne granice, nakon osamostaljenja Hrvatske i Slovenije, prebačeno pod upravu mariborskog biskupa.

Zemljopisni položaj

Raskrižje se ranije nalazilo na krajnjem sjeverozapadnom rubu Međimurja, udaljeno oko 4 kilometra sjeverno od Štrigove, oko 8 kilometara zapadno od Svetog Martina na Muri i oko 24 kilometra sjeverozapadno od Čakovca. Zemljopisno je smješteno u blizini glavnog toka rijeke Mure, na važnom prometnom pravcu koji ide njenom južnom, hrvatskom obalom, a povezivao je međimurska gradska i općinska sjedišta kao što su Mursko Središće i Sveti Martin na Muri sa selima i zaselcima smještenima zapadnije od njih: Jurovec, Lapšina, Čestijanec, Bukovje, Gibina, Šafarsko, Raskrižje, Vešćica i još neka. Taj se pravac dalje nastavljao prema zapadu do slovenskog grada Ljutomera i dalje. Na tom je pravcu prije više desetljeća izgrađena asfaltirana cesta, koja je pridonijela većoj povezanosti navedenih naselja. Od Raskrižja jedan je krak te ceste usmjeren prema jugu gdje su prema dubini Međimurja smješteni redom Banfi, Štrigova, Grabrovnik, Železna Gora i drugi.

Povijest

Raskrižje je vrlo je stara naseobina. Od davnina se nalazilo na križanju značajnih prometnih pravaca, po čemu je i dobilo ime. Ovdje su se križali putovi koji su vodili prema Čakovcu, Varaždinu, Murskom Središću, Ljutomeru, Lendavi i Murskoj Soboti. Stanovništvo je od pamtivijeka velikom većinom bilo hrvatsko, kao i na području cijelog Međimurja. O tome svjedoče podatci o popisima stanovništva provedenima 1921. i 1931. godine.

U cijelom Međimurju, uključujući područje Raskrižja s okolnim naseljima, 1921. godine živjelo je 96.945 osoba, od čega 617 Slovenaca. Prema popisu iz 1931. godine broj Slovenaca se povećao na 800. Jednim od nekoliko preustroja tadašnje monarhističke države, iste je godine teritorij Štrigove (zajedno s raskriškim krajem) potpao pod Dravsku banovinu, u kojoj su bile slovenske zemlje. Na području župe Štrigova (obuhvaćajući i Raskrižje, te sela od Gibine na istoku do Vešćice na zapadu) te je 1931. godine bilo 97% Hrvata. Četrdeset godina poslije, u drugoj bivšoj državi, prema popisu iz 1971. godine, u župi Raskrižje, novoosnovanoj poslije Drugog svjetskog rata na sjeverozapadnom dijelu nekadašnje župe Štrigova, živjelo je samo 13,3% Hrvata, dok se udjel onih koji su se izjasnili kao Slovenci bio 81,9%, uz 4,8% neopredijeljenih.

Takva drastična promjena sastava stanovništva bila je posljedica jednim dijelom doseljavanja Slovenaca iz drugih krajeva Slovenije, a drugim dijelom odnarođivanja Hrvata sa šireg područja Raskrižja, odnosno politike slovenizacije. Taj proces je provođen nametanjem sustava obrazovanja, projektima izgradnje infrastrukture, uvjetovanjem mogućnošću gubitka zaposlenja u Sloveniji, te nasilnim upletanjem u crkvena pitanja, na primjer uvođenje samo slovenskog jezika u bogoslužje, uz ukidanje hrvatskog. Dok je u administrativnom pogledu Raskrižje prebačeno u Sloveniju nakon Drugog svjetskog rata, u crkvenom je ostalo pod upravom Zagrebačke nadbiskupije sve do početka 90-tih godina prošlog stoljeća. Tada je takozvanim slovenskim događanjem naroda dugogodišnji raskriški župnik Stjepan Slaviček nasilno protjeran iz svoje crkve sv. Ivana Nepomuka, a cijela župa stavljena pod okrilje tadašnje mariborske biskupije.

Sva nastojanja da se stvari oko prijelaza župe Raskrižje pod upravu slovenske crkve odvijaju na human, civiliziran i dostojanstven način nisu se ostvarila. O tome svjedoči pismo kardinala Franje Kuharića, tadašnjeg zagrebačkog nadbiskupa, koje je 3. rujna 1994. godine poslano mariborskom biskupu Francu Krambergeru, i u kojem kardinal, između ostalog, piše da smatra svojim pravom da, kao zagrebački nadbiskup, zahtijeva da se poštuje pravo i hrvatske manjine u župi Raskrižje na hrvatski jezik u liturgiji. Kardinal Kuharić je u tom pismu također zamolio biskupa Krambergera da se, kao apostolski administrator, dogovori sa sadašnjim župnikom u Raskrižju velečasnim Stjepanom Slavičekom o trajanju njegove službe u toj župi, te podsjetio na molbu Svete Stolice da se obdrži načelo iz Kanona 1752 Zakonika kanonskoga prava u kome se poziva "na pravičnost i da se pred očima ima spasenje duša, koje u Crkvi mora uvijek biti vrhovni zakon". Razvoj događaja pokazao je da ništa od Kuharićevih zamolbi i zahtjeva nije poštovano.

Na taj je način pitanje Raskrižja i njegove okolice ušlo u povijest kao neslavna epizoda u hrvatsko-slovenskim odnosima i uklopilo se u niz slučajeva slovenskog posezanja za hrvatskim teritorijem (Savudrijska vala, hrvatska sela uz rijeku Dragonju, područje uz rijeku Kupu, Bela krajina, Sveta Gera i drugo), od kojih su se neka, poput Raskrižja, ostvarila, a neka nisu. Slučaj Raskrižje nije jedinstveni takav slučaj, ali je ipak školski primjer i simbol odnarođivanja i otimanja hrvatskih područja, nastao upornom i sustavnom politikom kontinuiteta u provođenju takozvanog puzajućeg slovenskog ekspanzionizma. Pritom se vraćanje u prijašnje ili prvobitno stanje teško može zamisliti, a još teže očekivati.

Vidi još

 Povijest Međimurja
 Hrvatsko-slovenski granični spor
 Otvorena pitanja u odnosima Hrvatske i Slovenije

Izvori

Vanjske poveznice

 Naselje Raskrižje, uz još neka susjedna sela i zaselke (Gibina, Veščica, Šafarsko i dr.), nekad se nalazilo u Međimurju
 Dio nekadašnjih naselja iz hrvatske župe Štrigova u Međimurju (npr. Raskrižje, Šafarsko, Gibina) danas je u sastavu Republike Slovenije
 Raskrižje u Sloveniji - rezultat procesa odnarođivanja Hrvata iz štrigovskog kraja i slovenskih teritorijalnih posezanja
 Slovenska komunistička vlast pripojila je Raskrižje Sloveniji
 Pismo kardinala Kuharića mariborskom biskupu o promjeni dijecezanskih granica i pravu Hrvata u Raskrižju na hrvatski jezik u liturgiji
 Odluka Vatikana da se župa Raskrižje izdvoji iz Zagrebačke nadbiskupije i pripoji Mariborskoj biskupiji

Bivša naselja u Hrvatskoj
Povijest Međimurja
U izradi, Bivša naselja u Hrvatskoj

Raskrižje (Međimurje)


A Pattern of Roses est un roman pour enfants, publié en 1972, de l'auteur britannique . Il s'agit d'une histoire de mystère et de un fantôme.

Il a été publié aux États-Unis sous le titre So Once Was I en 1975, mais les éditions suivantes ont utilisé le titre original. Le roman est adapté en film en 1983.

Notes et références

Roman pour l'enfance et la jeunesse

A Pattern of Roses


Cette page concerne les évènements survenus en 1995 en Finlande  :

Évènement
  : Adhésion de la Finlande à l'Union européenne
  : Élections législatives

Sport
 Championnat de Finlande de football 1995
 Championnat de Finlande de hockey sur glace 1994-1995
 Championnat de Finlande de hockey sur glace 1995-1996
 Organisation des Championnats d'Europe de karaté 1995
 Organisation des Championnats du monde d'aviron 1995
 Deaflympics d'hiver de 1995

Culture

Sortie de film
 Le Dernier Mariage

Création
 Alula (revue)
 Atlantis Football Club

 Vrais Finlandais (parti politique)

Dissolution

Naissance
 , chanteuse.
 Youness Rahimi, footballeur.
 Lauri Vuorinen, fondeur.
 , joueur de hockey sur glace.

Décès
 , écrivaine.
 Raimo Heino, numismate.
 , acteur.
 Regina Linnanheimo, actrice.
 , chanteur.

Notes et références

1995 en Finlande

1995 en Finlande


Westminsterski sustav je naziv za parlamentarni sustav odnosno društveno-političko uređenje karakteristično za Ujedinjeno Kraljevstvo i države negdašnjeg Britanskog Carstva, koje obilježava ceremonijalni poglavar države, najčešće pripadnik Britanske kraljevske obitelji, podređenost izvršne vlasti parlamentu i dvostranačju, odnosno čvrstoj podjeli na vladajuću stranku i parlamentarnu oporbu.

Osim u članicama Commonwealtha i pojedinim britanskim kolonijama, Westminsterski sustav primijenjuju i Irska, Izrael, Japan i Kuvajt.

Vanjske poveznice
 Pippa Norris, Sumrak Westminstera - izborna reforma i njezine posljedice , Harvardovo sveučilište, 2000.

Politički sustavi
Politika Ujedinjenog Kraljevstva
Politika Kanade

Westminsterski sustav


Karides, Avrupa denizlerinde ve Kuzey Amerika kıyılarında yaşayan, kabuklular sınıfındandır. Silindirik vücutlu, uzun duyargalıdır. Boyu 5–6 cm'dir. Vücudu kalsiyum karbonattan meydana gelen bir zırhla örtülüdür. Gövdesi eklemlidir. Geniş yüzgeçimsi kuyruğunu sallayarak geri geri yüzer. Tatlı suda yaşayan türleri yumurtalarını bıraktıktan sonra yumurtalar açılıncaya kadar yürüme bacakları arasında tutar. Denizel türlerde yumurtalar sırt bölgesinde gelişerek açılması için suya bırakılır.

Karidesler, tatlı ve tuzlu sularda yaşayan on ayaklı eklembacaklılardır. Boyları 1–30 cm arasında değişir. Karidesler oymağının yedi familyası bilinmektedir. En yaygını çalıkaridesgillerdir. Beş çift bacaklarının en az iki çiftinde kıskaçlar bulunur. Kuyrukları belirgin olup, yelpazeye benzer. İki çift olan duyargaları ise çok uzun ve iki çatallıdır. Bu çatallardan en az bir tanesi geriye kıvrılarak, karidesin yarıkların içine geri geri girmesini sağlar ve arkadan gelen tehlikeyi haber verir. Tehlike karşısında karidesin en belirgin tepkisi, ani bükülmeyle kendini korumaya çalışmasıdır. Vücut renkleri, bulundukları çevreye uyacak biçimde değişebilmektedir. Küçük balıklarla beslenen büyük kıskaçlı avcı tipler olduğu gibi, kumlar arasındaki besin parçacıklarıyla beslenen çöpçü tipler de vardır. Bunların bazı türlerinde besin parçacıklarını rahat toplamak için kıskaçları üzerinde fırçaya benzeyen kıllar mevcuttur.

Dişiler yumurtalarını bacaklarının ilk dört çiftiyle taşırlar. Bazen sondaki iki bacak da bu göreve katılır. Tatlı su karidesleri çoğunlukla tropikal bölgelerde yaygındır.

Üst familyalar
 Alpheoidea Rafinesque, 1815
 Atyoidea De Haan, 1849
 Bresilioidea Calman, 1896
 Campylonotoidea Sollaud, 1913
 Crangonoidea Haworth, 1825
 Galatheacaridoidea Vereshchaka, 1997
 Nematocarcinoidea Smith, 1884
 Oplophoroidea Dana, 1852
 Palaemonoidea Rafinesque, 1815
 Pandaloidea Haworth, 1825
 Pasiphaeoidea Dana, 1852
 Physetocaridoidea Chace, 1940a
 Procaridoidea Chace & Manning, 1972
 Processoidea Ortmann, 1896
 Psalidopodoidea Wood-Mason, 1892
 Stylodactyloidea Bate, 1888

Yunancadan Türkçeye geçen sözcükler

Karides


L'équipe de Belgique de football dispute en 1978 trois rencontres amicales et débute les éliminatoires du Championnat d'Europe 1980 en Italie.

Objectifs
L'absence des Belges au Mundial 1978 leur permet de se focaliser sur les éliminatoires du Championnat d'Europe et l'objectif de l'année est de bien préparer ceux-ci afin d'assurer un bon démarrage pour mettre toutes les chances de leur côté en vue d'une qualification éventuelle pour leur  tournoi européen.

Résumé de la saison

Bilan de l'année
Les résultats sont très mitigés avec une seule victoire en cinq parties disputées. Un partage un peu stupide à domicile face à la Norvège (1-1), sur papier l'adversaire le plus abordable dans la course à l'Euro 1980, suivi d'un second à peine plus encourageant au Portugal (1-1), face cette fois à l'un de leurs adversaires directs, laissent entrevoir un parcours qualificatif difficile pour les Belges.

Championnat d'Europe 1980

Éliminatoires (Groupe 2)

|}

Les matchs

Les joueurs

Un « r » indique un joueur qui était parmi les remplaçants mais qui n'est pas monté au jeu.

Aspects socio-économiques

Couverture médiatique

Source : Programme TV dans Gazet van Antwerpen.

Sources

Archives

Références

1978
Belgique
Football en Belgique en 1978

Équipe de Belgique de football en 1978


Orkun Emin Uçar (d. 1 Haziran 1969; Gölcük, Kocaeli), Türk gazeteci, yazar.

İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi'nden mezun oldu. Uzun yıllar gazete ve televizyonlarda çalıştı. 1999 yılında Nostromo Dergisi Bilimkurgu Kısa Öykü Yarışması'nda birincilik ödülü alınca yazarlığa profesyonel olarak devam etmeye karar verdi. 2000 yılında internet üzerinde Xasiork Ölümsüz Öykü Kulübü'nü hayata geçirdi. 2002 yılında Sibel Atasoy'la birlikte Xasiork Ölümsüz Öyküler Yayınevi'ni kurarak Türk bilimkurgu ve fantastik edebiyatının ilk adımlarını atmaya çalıştı. Bu yayınevi 2004 yılının Haziran ayında kapandı.

Burak Turna ile birlikte yazdıkları Metal Fırtına adındaki roman Türkiye'de en çok satan kitaplar arasında oldu. Uzun süre Türkiye'nin gündeminden düşmedi.

Yazar 2007 yılı başında Ahmet Burak Turan ile birlikte yazdıkları politik gerilimle, gizemciliği birleştiren, aksiyon dolu Zifir adlı roman büyük ses getirdi.

19 Temmuz 2007'de Orkun Uçar'ın 2002 yılında yayınlanan ilk romanı Kızıl Vaiz gözden geçirilmiş ve genişletilmiş olarak Altın Kitaplar Yayınevi'nden çıktı.

20 Eylül 2007'de ise Orkun Uçar'ın Saygın Ersin'le birlikte üç yıllık bir araştırma sonucu yazdığı Derin İmparatorluk adlı kitabı Altın Kitaplar Yayınevi'nden çıktı.

5 Kasım 2007 tarihinde sonuçları açıklanan Türkiye Bilişim Derneği Dergisi 9. Bilimkurgu Öykü Yarışması'na "Rahim" adlı öyküsüyle birincilik kazandı.

21 Şubat 2008'de "Metal Fırtına 4 - Turan" adlı kitabı Altın Kitaplar Yayınevi'nden çıktı.

22 Ağustos 2009'da "Metal Fırtına 2-3-4 Cep boy" adlı kitabı Altın Kitaplar Yayınevi'nden çıktı.

Medya kariyeri
Orkun Uçar, 1986 yılından itibaren medya sektöründe çeşitli görevler yer aldı.
 Hürriyet Gösteri (Fotoğraf asistanı)
 Hürses (Beyoğlu Adliye, karakol ve hastahane muhabiri)
 Hafta Sonu (Magazin muhabiri)
 Güneş Gazetesi (Tv muhabiri)
 Hürriyet Magazin Servisi (Magazin muhabiri)
 Anten A (Senaryo yazarı)
 Fotospor (Spor muhabiri)
 Gırgır (Öykü yazarı)
 Son Baskı (Muhabir)
 Laneth (Underground Heavy metal fanzini - yazar)
 Mega Metal (Underground Heavy metal artzin - Yazı işleri müdürü)
 Cumhuriyet Gazetesi (Serbest muhabirlik)
 TRT 2 (Kamera Arkası ve Üçüncü Zil programları prodüktör yardımcılığı)
 Show TV (Bir Scarlett Aranıyor Yarışması - Yönetmen yardımcılığı)
 Red Fm (Radyo Programı-G NOKTASI)
 TGRT (İstanbul'daki Anadolu - Yönetmen yardımcılığı)
 Serbest Senaryo yazarlığı
 Kanal 6 (Top Secret)
 HBB (Sporazzi - Yönetmenlik)
 Yeni Günaydın Gazetesi (Çizgi roman yazarlığı)
 Yeni Yüzyıl (Cafe Pazar eki çizgi roman yazarlığı)
 RHPOZİTİF (Çizgi roman öykü yazarlığı)
 Hurafe (Heavy Metal müzik grubu - vokalist)
 Kanal E (Çeşitli programlarda yönetmenlik)
 TGRT (Jale'den Sevgilerle-Aktüel yönetmen)
 TRT (Gece Başlarken-Yönetmen yardımcılığı)
 atv (Magazin Forever-Yardımcı yönetmenlik)
 BRT (Yayın yönetmenliği)
 atv (Magazin Forever yardımcı yönetmenlik- İş Dünyası yönetmenlik)
 KİSS TV (Yunus'la 3 Maymun Programı yönetmenlik)

Yayımlanmış kitapları

Kızıl Vaiz (Xasiork Ölümsüz Öyküler Yayımevi - 2002)
 Kara Gezgin (Xasiork Ölümsüz Öyküler Yayımevi - 2003)
 Metal Fırtına (Timaş Yayınları - 2004)
 Asi / Habis Üçlemesi I (Altın Kitaplar Yayınevi - 2005)
 Metal Fırtına 2 / Kayıp Naaş (Altın Kitaplar Yayınevi - 2005)
 Metal Fırtına'yı Kim Yazdı ve Hayal Gücünün Komutanları (Karakutu Yayınları - 2005)
 Kara Divan / Yeraltının Gizli Tarihi (Karakutu Yayınları - 2006)
 Metal Fırtına 3 / Kızıl Kurt (Altın Kitaplar Yayınevi - 2006)
 Zifir (Altın Kitaplar Yayınevi - 2007)
Derin İmparatorluk 2007
 Kızıl Vaiz (Altın Kitaplar Yayınevi - 2007)
 Derin İmparatorluk (Saygın Ersin ile) (Altın Kitaplar Yayınevi - 2007)
 Metal Fırtına 4 / Turan (Altın Kitaplar Yayınevi - 2008)
 Metal Fırtına 2-3-4 cep boy (Altın Kitaplar Yayınevi - 2009)
 Sin Sarı İstila (Altın Kitaplar Yayınevi - 2013)
 Metal Fırtına 5 / Tengri (Umut Altın ile) (Altın Kitaplar Yayınevi - 2015)
 Kült (Dedalus Kitap - 2019)
Absentium-Yazarın Dönüşü(Antares Yayınları - 2020)

Dış bağlantılar
 Metal Fırtına'nın Yazarı Orkun Uçar'la Söyleşi
 Türk Edebiyatının Yılmaz İşçisi: Orkun Uçar  (Bilimkurgu Kulübü)

Yaşayan insanlar
1969 doğumlular
Kocaeli doğumlu yazarlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları

Orkun Uçar


Takayuki Komine (født 25. april 1974) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo og FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takayuki Komine


Tulsi Kumar Dua (née en 1986) est une chanteuse de playback indienne.

Biographie
Tulsi Kumar Dua est la fille de Gulshan Kumar, punjabi, homme d'affaires et fondateur de T-Series, et de sa femme Sudesh Kumari. Elle a deux frères et sœurs, Khushali Kumar et Bhushan Kumar. Divya Khosla Kumar est la belle-sœur de Tulsi. En 2015, elle épouse l'homme d'affaires Bijay Bhattarai au Népal, leur fils naît en 2017.

En 2009, sort son premier album Love ho Jaaye. Parallèlement à l'album, Kumar réalise un clip vidéo pour la chanson titre. Elle chante Mujhe Teri pour le film Paathshaala et Tum Jo Aaye pour le film Once Upon a Time in Mumbaai.

Elle interprète la chanson Mainu Ishq Da Lagya Rog en 2015 ; sa sœur Khushali fait ses débuts à l'écran dans le clip. Il s'agit d'une version recréée de la chanson originale du film Dil Hai Ke Manta Nahin.

En 2020, pendant le confinement du COVID-19, elle sort plusieurs collaborations avec Darshan Raval pour Tere Naal et Millind Gaba pour Naam. Son single Tanhaai présenté sur la chaîne YouTube officielle de T-Series fait plus de 11 millions de vues sur YouTube.

En 2021, Kumar sort le single Pehle Pyaar Ka Pehla Gham, un duo avec Jubin Nautiyal. Le clip présente Parth Samthaan et sa sœur Khushali. En , elle sort une nouvelle chanson avec Nautyal Main Jis Din Bhula Doon qui met en vedette Himansh Kohli et Sneha Namanandi. Plus tard, elle sort Is Qadar avec Darshan Raval, ils jouent tous les deux dans le clip.

Le , la saison 3 d'Amazon Prime Mixtape de Kumar et Nautiyal paraît.

Distinctions
Kumar remporte plusieurs distinctions, dont un International Indian Film Academy Award de la meilleure chanteuse de playback et un Mirchi Music Award, le Listener's Choice Song of the Year, en 2017 pour la chanson Soch Na Sake, chanson du film Airlift.

Elle est également nominée comme meilleure chanteuse de Playback aux International Indian Film Academy Awards en 2010 et en 2019.

Liens externes

Notes et références

Chanteuse de playback
Personnalité du Pendjab
Naissance en mars 1986

Tulsi Kumar


Yaylaalan, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
İbradı ilçesine bağlıyken 7 Nisan 1992 tarihindeki İçişleri Bakanlığı kararıyla Manavgat ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Antalya iline 100 km, Manavgat ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Manavgat'ın mahalleleri

Yaylaalan, Manavgat


Rezoluția de 4K, numită simplu 4K, este o rezoluție orizontală de aproximativ 4.000 de pixeli. Există mai multe rezoluții 4K utilizate în mod obișnuit în televiziunea digitală și cinematografia digitală. În televiziune, 3840  ×  2160 (4K UHD) este standardul 4K dominant. În industria cinematografică, domină 4096  ×  2160 (DCI 4K).

Cota de piață a televiziunii 4K a crescut, pe măsură ce prețurile au scăzut dramatic în 2014 și 2015. Până în 2020, se estimează că mai mult de jumătate din gospodăriile americane vor avea televizoare cu capacitate de 4K, ceea ce ar fi o rată de adoptare mult mai rapidă decât cea a Full HD (1080p).

Note

5. Ce inseamna rezolutia 4K

Televiziune digitală

4K


Die Pieve di San Pietro a Gropina ist eine kleine Kirche nahe der toskanischen Gemeinde Loro Ciuffenna. Sie ist bekannt für ihre mittelalterlichen Kapitelle und die Kanzel und wurde zum Nationalmonument ernannt.

Lage
Die Kirche liegt etwa 1,3 Kilometer südöstlich von Loro Ciuffenna. Sie ist über die nach diesem Ortsteil benannte Straße Frazione Gropina und – über eine kleine Seitenstraße – über die Via Sette Ponti Levante erreichbar.

Den ersten Namensbestandteil hat sie in ihrer ehemaligen Funktion als Pieve, das Patrozinium ist das des Simon Petrus, ital.: San Pietro.

Baugeschichte
Ein erster Kirchenbau an dieser Stelle, eine kleine Kapelle, wurde bereits im 4. Jahrhundert errichtet. Ihm folgte im 8. Jahrhundert eine Klosterkirche, die von Benediktinern errichtet wurde. Vorausgegangen war die Schenkung des Geländes an die bei Modena gelegene Abtei Nonantola durch Karl den Großen im Jahr 780. Von beiden Gebäuden wurden Fundamentreste ergraben. Nach einer Meinung wurde das heutige Kirchengebäude vor 1191 errichtet, nach einer anderen möglicherweise erst zu Beginn des 13. Jahrhunderts. Der der Kirche angefügte Campanile stammt aus dem Jahr 1232.

Äußeres
Die dreiachsige Fassade ist von großer Schlichtheit. Über dem Portal befindet sich ein päpstliches Wappenschild mit den heraldischen Symbolen der Medici, den sechs Palle. Oberhalb dessen ist ein kleines Biforienfenster eingefügt, wobei die mittlere Säule fehlt. Darüber gibt ein Rundfenster noch etwas Schmuck. Die seitlichen Achsen werden von Rundbogenfenstern durchbrochen.

Wichtiger als die Fassade ist die äußere Gestaltung der Apsis. Sie ist mit Blendarkaden verziert und verfügt als oberen Abschluss über eine Zwerggalerie. Die Verzierung mit Blendarkaden ist vergleichbar mit derjenigen der Pieve di San Pietro a Romena und anderen Kirchen im Casentino, wohingegen die Zwerggalerie eher an oberitalienische Kirchen erinnert, so etwa in Lucca oder Pisa.

Inneres

Die Kirche ist basilikal angelegt, sie verfügt dementsprechend über drei Kirchenschiffe mit erhöhtem Mittelschiff. Die Kirche ist lediglich in der vordersten Querachse in den Seitenschiffen überkuppelt, ansonsten ist der hölzerne Dachstuhl frei sichtbar. Die Arkadenbögen werden von nicht regelmäßig gestellten Säulen mit teilweise kräftiger Entasis getragen, wobei die zweiten Säulen vor der Apsis beiderseits durch Pfeiler ersetzt wurden.

Kapitellformen
Von Interesse sind die unterschiedlichen Kapitellformen. Sie unterscheiden sich je nach Seite an Qualität und Thematik. Die Kapitelle der linken Seite mit Blickrichtung zur Apsis sind deutlich feiner gearbeitet als die der rechten Seite, vermutet wird, dass die recht roh gemeißelten, eher volkstümlichen rechten Kapitelle lediglich von örtlichen Steinmetzen gearbeitet wurden. Die rechte Seite enthält verschiedene Tierdarstellungen, so etwa Kämpfende Tiere an den vordersten drei Kapitellen, aber auch Weinreben und andere, eher archaisch anmutende Figuren. Aufgrund der Tierdarstellungen könnte ein stilistischer Einfluss der Kathedrale von Modena vorliegen. Die Kapitelle der linken Seite hingegen befassen sich mit christlichen Themen, so etwa Samsons Kampf mit dem Löwen (vgl. ) und eine Darstellung Christus in der Mandorla. Daneben sind noch verschiedene Dämonen gemeißelt.

Kanzel
Der Kanzel auf der rechten Seite an der vierten Säule wurde als Basis ein verknotetes Säulenpaar untergesetzt. Sie ist halbrund gearbeitet und enthält neben den ornamental gearbeiteten Zierleisten noch beigefügte Flachreliefs mit Darstellungen u. a. von Seraphim und einer zweischwänzigen Sirene. Nicht einig ist sich die Kunstgeschichte, wie die mittlere Figurengruppe unter dem Lesepult zu deuten ist: eine Meinung will Christus mit Taube und Löwe erkennen, eine andere Darstellungen von Evangelistensymbolen, in der Abfolge von oben den Adler des Johannes, Engel des Matthäus und Löwe des Markus.

Apsis
Die Apsis übernimmt die Blendbogenverzierungen der Außenseite, geht aber noch ein Stück darüber hinaus. Die Arkadenbögen ruhen hier auf kleinen Vollsäulen, die doppelstöckig gestellt sind, woraus sich eine diaphane Wirkung ergibt.

Literatur
 Heinz Schomann: Kunstdenkmäler in der Toskana. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1990, ISBN 3-534-06894-7.
 Klaus Zimmermanns: Toscana – Das Hügelland und die historischen Stadtzentren. 9. Auflage, Du Mont Buchverlag, Köln 1986, ISBN 3-7701-1050-1.

Weblinks

Einzelnachweise

Loro Ciuffenna, Pietro
Loro Ciufenna
Loro Ciufenna, Peter
Loro Ciuffenna
Loro

Pieve di San Pietro a Gropina


Walter Sydney Adams (d. 20 Aralık 1876, Antakya - ö. 11 Mayıs 1956, Pasadena) Amerikalı gökbilimci.

Dartmouth Koleji ve Chicago Üniversitesi'ni bitiren Walter Sydney Adams, Wisconsin'deki Yerkes gözlemevinde (1901-1904) çalıştıktan sonra, Kaliforniya'da Mount Wilson gözlemevine geçti (1924). Aynı gözlemevinde 1923-1946 arasında yöneticilik yapıp, güneşin devir hızını, birçok yıldızın uzaklığını ölçtü. Yıldızların hareketi, tayfölçüm konusunda birçok yapıt yayınladı.Walter Sydney Adams özel hayatında hep gel-gitler yaşadı.ayrıca Walter Sydney Adams bir mason olarak anılır.

1876 doğumlular
Hatay doğumlular
1956 yılında ölenler
Amerikalı astronomlar
Dartmouth Kolejinde öğrenim görenler

Walter Sydney Adams


CONCACAF Altın Kupa (, ), CONCACAF ülkelerinin ulusal futbol takımlarının kendi aralarında  düzenlediği bir turnuvadır. Katılan ülkeler Kuzey Amerika, Orta Amerika ve Karayipler'de bulunan ülkelerdir. Bunlardan başka diğer kıtasal futbol federasyonlarından da en fazla üç ülke final karşılaşmalarına davet edilebilir. Kupa her seferinde ABD'de düzenlenir, iki defa Meksika ile beraber düzenlenmiştir.
İlk CONCACAF Şampiyonası 1963'te sadece Orta Amerika ve Karayip ülkelerinin katıldığı bir turnuva olan CCCF Şampiyonasının (1941-1961) yerine düzenlenmiştir. Bu şampiyona da 1971 yılına kadar sürmüş olup 1973 ile 1989 yılları arası hiçbir turnuva yapılmamıştır. Bu dönem içindeki CONCACAF şampiyonları FIFA Dünya Kupası elemelerinde başarılı olarak kabul edilip CONCACAF birincisi olarak FIFA Dünya Kupası'na katılırlardı.
1991'de, şampiyona Gold Kupası adıyla geri dönmüş ve FIFA Dünya Kupası için ayrı eleme maçları oynanmaya başlamıştır. O zamandan bu yana bu kupa, sekiz defa Meksika, altı defa ABD, ve bir defa da Kanada tarafından kaldırılmıştır.

UNCAF Uluslar Kupası (Orta Amerika) ve Karayip Kupası Gold Kupası'nın elemelerini oluşturan turnuvalardır.

Kupa Tarihi

* = Misafir takım, CONCACAF'a üye değil
1 Kosta Rika ve Jamaika uzatmalardan sonra 1-1 berabere kaldı ve beraber üçüncü oldular.
2 Üçüncülük maçı oynanmadı.

Şampiyonlar

Ayrıca bakınız
 CONCACAF Altın Kupa kazanan teknik direktörler listesi

Dış bağlantılar
 CONCACAF Altın Kupa detaylar

CONCACAF Altın Kupa


Cirsium zawoense, vrsta glavočike iz roda osjaka. Endem iz sjevernog Japana

Vrsta je opisana 1999

Izvori

Osjak
Flora Japana

Cirsium zawoense


Rezervasyon, Amerika'da Kızılderili (Amerikan yerlileri) yerleşim bölgelerine verilen isim. 1840'lı yıllarda oluşturuldu.
 Rezervasyon, gideceğiniz yere gitmeden önce yerinizin ayarlanması anlamına da gelmektedir. Otel, Uçak, Otobüs, Restaurant, Vapur, Tren gibi özel yer ayırılabilen yerlerde, kalacağınız oda, oturacağınız masa veya satın alacağınız bilet Rezervasyon sistemi ile size özel ayrılır.

Rezervasyon


Dragutin Horkić (Slavonski Brod, 23. travnja 1925. – Zagreb, 8. kolovoza 2009.), hrvatski književnik, prevoditelj, novinar i dugogodišnji urednik Obrazovnog programa Radio Zagreba (kasnije Dječje redakcije Hrvatskog radija). Pisao je pjesme (tzv. SMS poeziju), proipovjetke, putopise, epigrame, aforizme, satiru i radiodrame. Prevodio je s ruskog, engleskog, njemačkog i mađarskog jezika.

Prva knjiga »Iz svakog džepa ponešto« (1959.) nosi ime radijske emisije koja je kasnije stekla veliku popularnost te se na Radio Zagrebu emitirala trideset godina, a prenosili su je i mnogi drugi europski gradovi. Brojne njegove radioigre i obradbe književnih djela emitirane su na radiopostajama u inozemstvu. Dobitnik je posebnih nagrada HND-a 1954. i 1959.

Surađivao je za Vjesnik, Radost, Prirodu, Glas Slavonije, Mladu kulturu, Galeb, Telegram, Smib, Večernji list, Kerempuh i Modru lastu. Najuspjelijim djelom ostaje mu zbirka pripovijetki »Čađave zgode« (1970.), koja je postala školskom lektirom. Godine 2005. proglašen je počasnim građaninom Slavonskog Broda.

Svoje pjesničko nagnuće objasnio je ovako: »Pišem da bih dotaknuo nečiji život, da u neznancu pronađem brata ili sestru«.

Izvori

Životopisi, Slavonski Brod
Hrvatski pjesnici
Hrvatski prevoditelji
Urednici na Hrvatskom radiju
Hrvatski novinari

Dragutin Horkić


An Lepidobolus spiralis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kathy A. Meney ngan Kingsley Wayne Dixon. An Lepidobolus spiralis in nahilalakip ha genus nga Lepidobolus, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepidobolus

Lepidobolus spiralis


A lista budista de jogos é uma lista de jogos que o Buda Gautama teria dito que ele não jogaria e que seus discípulos também não deveriam jogar, porque ele acreditava que eles eram uma 'causa para negligência'. Esta lista data do século VI ou V a.C. e é a lista de jogos mais antiga conhecida.

História
Há algum debate sobre a tradução de alguns dos jogos mencionados, e a lista dada aqui é baseada na tradução de T. W. Rhys Davids do Brahmajāla Sutta e está na mesma ordem apresentada no original. A lista é duplicada em vários outros textos budistas antigos, incluindo o Vinaya Pitaka.

 Jogos em tabuleiros com 8 ou 10 linhas. Acredita-se que isso se refira a ashtapada e dasapada, respectivamente, mas comentários cingaleses posteriores referem-se a esses tabuleiros também sendo usados com jogos envolvendo dados.
 Os mesmos jogos jogados em tabuleiros imaginários. Akasam astapadam era uma variante de ashtapada jogada sem tabuleiro, literalmente "astapadam jogado no céu". Um correspondente do American Chess Bulletin identifica isso como provavelmente a primeira menção literária de uma variante de xadrez às cegas.
 Jogos de marcar diagramas no chão para que o jogador só possa andar em determinados lugares. Isso é descrito no Vinaya Pitaka como "tendo desenhado um círculo com várias linhas no chão, eles brincam evitando a linha a ser evitada". Rhys Davids sugere que pode se referir a parihāra-patham, uma forma de amarelinha.
 Jogos em que os jogadores removem peças de uma pilha ou adicionam peças a ela, com o perdedor sendo aquele que faz com que a pilha balance (semelhante aos jogos pega-varetas modernos).
 Jogos de lançar dados.
 "Mergulhar a mão com os dedos esticados em laca, ou tinta vermelha, ou água de farinha, e bater a mão molhada no chão ou na parede, gritando 'O que será?' e mostrando a forma exigida—elefantes, cavalos, etc."
 Jogos de bola.
 Soprar através de um pat-kulal, um cachimbo de brinquedo feito de folhas.
 Arar com um arado de brinquedo.
 Brincar com moinho de vento de brinquedo feitos de folhas de palmeira.
 Brincar com instrumentos de medida de brinquedo feitas de folhas de palmeira.
 Brincar com carrinhos de brinquedo.
 Brincar com arcos de brinquedo.
 Adivinhar letras traçadas com o dedo no ar ou nas costas de um amigo (letras no escrita brami)
 Adivinhar os pensamentos de um amigo.
 Imitar deformidades.

Embora o jogo de xadrez moderno não tenha sido inventado no momento em que a lista foi feita, jogos anteriores semelhantes ao xadrez, como o chaturaji, podem ter existido. H. J. R. Murray refere-se à tradução de Rhys Davids de 1899, observando que o jogo de tabuleiro 8×8 é provavelmente ashtapada, enquanto o jogo 10×10 é dasapada. Ele afirma que ambos são jogos de percurso.

Ocorrências no Cânone Páli
A lista completa é repetida várias vezes no Digha Nikaya como parte de uma mesma passagem que aparece chamada como 'A Seção Intermediária da Disciplina Moral', a qual detalha as maneiras pelas quais o Buda e seus seguidores diferem em suas práticas dos brâmanes e outros ascetas:

 Brahmajāla Sutta (DN 1)
 Sāmaññaphala Sutta (DN 2)
 Ambaṭṭha Sutta (DN 3)
 Soṇadaṇḍa Sutta (DN 4)
 Kūṭadanta Sutta (DN 5)
 Mahāli Sutta (DN 6)
 Jāliya Sutta (DN 7)
 Mahāsīhanāda Sutta (DN 8)
 Subha Sutta (DN 10)
 Kevaṭṭa Sutta (DN 11)
 Tevijja Sutta (DN 13)

A lista completa também ocorre duas vezes no Vinaya Pitaka, uma vez no Suttavibhanga como parte dos critérios para uma regra de suspensão, e uma vez no Cullavaga como parte de uma discussão técnica sobre o procedimento para banir monges de uma área.

Uma versão abreviada também ocorre em pelo menos dois outros sutras: o Upāli Sutta no Anguttara Nikaya e o Mahātaṇhāsaṅkhaya Sutta no Majjhima Nikaya.

Ver também

 História do budismo
 Variantes do xadrez

História dos jogos
Listas de jogos
História da Índia
Budismo

Lista de jogos que Buda desaprovava


Thomas H. Makiyama (1928. – 2005.), američki majstor borilačkih vještina, osnivač škole Keijutsukai aikido.

Životopis
Thomas H. Makiyama je rođen na Havajima. Bio je učitelj aikida i osnivač Keijutsukai aikida i Međunarodne Keijutsukai federacije sa sjedištem u Tokiju. Ova organizacija podučava Keijutsukai aikido i Keijutsu (specijalizirana metoda obrambene taktike za osoblje policije).

Makiyama se započeo baviti borilačkim vještinama u dobi od 18 godina, 1947. nakon upisa u vojsku SAD-a. Poslan je u Japan i bio je stacioniran u Yokohami, gdje je raspoređen u odjel kriminalističke istrage Vojne policije 8. armije. U policijskoj postaji Isezaki-cho u Yokohami počeo je da vježba džudo.

Tokom dugog niza godina, vježbao je džudo, džiju-džicu, karate i aikido. U aikidu je imao 8. Dana, i to u stilu Yoshinkan aikido, koji je dobio 1977. godine.

Pridonio je brojnim člancima za novine o borilačkim vještina, kao što je magazin Crni pojas. Makiyama je autor jedne od prvih knjiga na engleskom jeziku o aikidu (1960.), te knjige o Keijutsukai aikidu 1983. godine. Na Havajima je Makiyama imao ključnu ulogu u osnivanju prve službene podružnice Yoshinkai aikida izvan Japana, i to na osobni zahtjev Goze Shiode, bliskog prijatelja i profesionalnog poznanika od 1948. godine.

Makiyama je utemeljio Keijutsukai (Udruga policijskih/sigurnosnih tehnika) u veljači 1980. godine, nakon što je počeo obučavati Kijutsukai kao nezavisni sustav od početkom 1979. godine. Bio je rukovoditeljem Keijutsukaija do smrti, 9. rujna 2005. godine.

Izvori

Vanjske povezice
 Thomas H. Makiyama

Američke aikidoke

Thomas H. Makiyama


Nogometno prvenstvo otoka Hvara za sezonu 1982./83. je osvojio "Hvar".  Prvenstvo je igrano kao dvokružna liga, a sudjelovalo je 9 klubova.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align: center"
!kratica !!klub !!BRU !!HVAR !!JAD !!JEL !!LEV !!MLA !!PAR !!SOŠK !!UDA
|-
|BRU ||align="left"|Brusje ||bgcolor="gainsboro"| || ||<small>1:3*, 2:1* || || || ||1:3* || ||
|-
|HVAR ||align="left"|Hvar || ||bgcolor="gainsboro"| ||<small>1:1*, 4:0* || || || ||2:0* || ||
|-
|JAD ||align="left"|Jadran Stari Grad
|<small>3:1*, 1:2* ||<small>1:1*, 0:4* ||bgcolor="gainsboro"| ||<small>1:1*, 2:5* ||<small>2:1*, 0:4* ||<small>3:3*, 2:1* ||1:2*, 4:3* ||3:0*, 2:0* ||5:3*, 3:4*
|-
|JEL ||align="left"|Jelsa || || ||<small>1:1*, 5:2* ||bgcolor="gainsboro"| || || ||<small>1:0*, 3:1 || ||
|-
|LEV ||align="left"|Levanda Velo Grablje
| || ||<small>1:2*, 4:0* || ||bgcolor="gainsboro"| || ||<small>2:0*' || ||
|-
|MLA ||align="left"|Mladost Sućuraj
| || ||<small>3:3*, 1:2* || || ||bgcolor="gainsboro"| ||<small>2:0*, 1:2 || ||
|-
|PAR ||align="left"|Partizan Vrbanj
|<small>3:1* ||<small>0:2* ||<small>2:1*, 3:4* ||<small>0:1*, 1:3* ||<small>0:2* ||<small>0:2*, 2:1 ||bgcolor="gainsboro"| ||<small>3:1*, 0:2* ||3:2*, 3:4*
|-
|SOŠK ||align="left"|SOŠK Svirče
| || ||<small>0:3*, 0:2* || || || ||<small>1:3*, 2:0* ||bgcolor="gainsboro"| ||
|-
|'UDA ||align="left"|Udarnik Vrisnik
| || ||<small>3:5*, 3:2*|| || || ||2:3*, 4:3* || ||bgcolor="gainsboro"|
|-
!colspan="11"|
|-
|colspan="11" align="left"|
podebljan rezultat - utakmice od 1. do 9. kola (1. utakmica između klubova)
rezultat normalne debljine - utakmice od 10. do 18. kola (2. utakmica između klubova)
rezultat nakošen - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
 rezultat smanjen *   - iz dostupnih izvora nije uočljiv domaćin susreta
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica
p - utakmica prekinuta
3:0 p.f. / 0:3 p.f. - rezultat 3:0 bez borbe
|}
<small> Izvori:

 Najbolji strijelci
 14 golova
 Panajoti Gilve (Hvar) 13 golova
 Nikša Barbarić (Jadran)
 11 golova
 Dinko Franičević (Mladost)''

Poveznice
 Hvarska nogometna liga

Izvori
 Drago Radoslavić: Jadran naše mladosti : povodom 72. obljetnice HNK "Jadrana" iz Staroga Grada i stoljeća nogometa na Hvaru, Stari Grad, 2008., , str. 132-134, 302

1982-83
Hvar

Nogometno prvenstvo otoka Hvara 1982./83.


Normalny tolko ia (Нормальный только я) est un film russe réalisé par Anton Bogdanov, sorti en 2021.

Synopsis

Fiche technique
 Photographie : Oleg Lukitchiov
 Musique : Pavel Artemiev, Anton Khabibulin
 Décors : Viatcheslav Kuznetsov
 Montage : Anna Kruti

Notes et références

Liens externes

Film russe sorti en 2021
Comédie russe

Normalny tolko ia


Daphnis et Chloé (título original en francés; en español, Dafnis y Cloe) es una opérette en un acto con música de Jacques Offenbach y libreto en francés de "Clairville", alias de Louis Nicolaïe (1822-1879), y "Jules Cordier", alias de Éléonore Tenaille de Vaulabelle (1802-1859), basado en la historia clásica de Dafnis y Cloe.

Se estrenó en el Théâtre des Bouffes Parisiens (Salle Choiseul) el 27 de marzo de 1860 bajo la dirección del compositor. En 1907, la pieza fue arreglada por André Bloch e interpretada como Myrianne et Daphné en la Ópera de Montecarlo, con 'Tate' (Maggie Teyte) como Tyrius, Edmond Clément como Myrianne y Hector Dufranne como Alphésibée.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Grabaciones

 Grabaciones en operadis-opera-discography.org.uk (en inglés)

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Libreto de Daphnis et Chloé, en Wikisource.

daphnis chloe
Óperas en francés
daphnis chloe
Óperas estrenadas en París
Operetas
chloe offenbach

Daphnis et Chloé (Offenbach)


ليون بلوم  سياسي فرنسي (9 أبريل 1872-30 مارس 1950) تولى رئاسة الوزارة في الجمهورية الفرنسية الثالثة مرتين:
 من 4 يونيو 1936 إلى 22 يونيو 1937.
 من 13 مارس إلى 10 أبريل 1938.

كما أصبح بعد الحرب العالمية الثانية آخر رئيس للحكومة الفرنسية المؤقتة من 16 ديسمبر 1946 إلى 16 يناير 1947.

وهو أول اشتراكي وأول يهودي يتولى رئاسة الوزارة في فرنسا.

نشأته
ولد ليون بلوم عام 1872 في عائلة يهودية غنية في باريس. أبوه أبراهام، تاجر ولد في ألزاس.

أولى تجاربه السياسية

حكومة الجبهة الشعبية 1936-1940

روابط خارجية

مراجع

ناجون من معسكر اعتقال داخاو

أعضاء الرابطة الفرنسية لحقوق الإنسان
اشتراكيون فرنسيون
اشتراكيون يهود
الناجون من معسكر بوخنفالد
يهود معادون للفاشية
خريجو المدرسة العليا للأساتذة
خريجو مدرسة هنري الرابع
رؤساء وزراء فرنسا
سياسيو فرنسيون يهود
سياسيون من باريس
سياسيون يهود
فارس وسام جوقة الشرف
قادة دولة فرنسا
قادة فرنسا القرن 20
مواليد 1872
مواليد في باريس
ناجون من معسكر اعتقال داخاو
وزراء خارجية فرنسا
وزراء مالية فرنسا
وفيات 1950
يهود فرنسيون
يهود فرنسيون في القرن 20

ليون بلوم


مطبخ أوقيانوسيا يشمل جميع أنواع الطعام المختلفة التي يتناولها شعوب منطقة جنوب المحيط الهندي. وبسبب الاختلافات الشاسعة بين الحضارات في هذه المنطقة، فيمكن تقسيم مطابخهم إلى الفئات التالية:
 مطبخ أوسترالاسيا ويضم مأكولات من أستراليا، نيو زيلاندة و بابوا غينيا الجديدة.
 مطبخ ميلانيسيا ويضم مأكولات من أرخبيل بيسمارك، فيجي، كاليدونيا الجديدة، غينيا الجديدة، جزر مالوكو، جزر سليمان، جزر مضيق توريس وفانواتو.
 مطبخ مايكرونيزيا ويضم مأكولات من الولايات الماكرونية المتحدة، جمهورية جزر المارشال، جمهورية بالاو، كومنولث جزر ماريانا الشمالية، جمهورية ناورو، جمهورية كرباتي، غوام وجزيرة ويك.
 مطبخ بولنيسيا ويضم مأكولات من ساموا الأمريكية، أنوتا، جزر كوك، جزيرة عيد الفصح، إماي، بولينيزيا الفرنسية، هاواي، كابينجامارانجي، بابوا غينيا الجديدة)، تونكا، توفالو، والس وفوتانا وتواموتس.

مراجع

قوائم متعلقة بأوقيانوسيا
مطابخ حسب القارة
مطبخ أوقيانوسي

مطبخ أوقيانوسيا


Mehmet Muhsin Batur (5 Aralık 1920 – 25 Eylül 1999), Türk asker ve siyasetçi. Eski Türk Hava Kuvvetleri Komutanı.

1980 cumhurbaşkanlığı seçiminde aday oldu ancak seçilmek için yeterli oyu alamadı. Cumhurbaşkanının seçilememesini müteakip Kenan Evren liderliğindeki cunta, 12 Eylül Darbesi'yle yönetime el koydu.

Askerlik hayatı
1940 yılında Harp Okulunu, 1942 yılında da pilot olarak Hava Okulunu bitirdi. Merzifon'da 4. Tayyare Alayında pilot olarak göreve başladı. 1946 yılında girdiği Hava Harp Akademisinden 1949 yılında mezun olduktan sonra çeşitli hava birlik ve karargâhlarında ve Napoli'deki NATO Karargâhında görev yaptı.

27 Mayıs 1960 günü Adnan Menderes'i tutuklayarak Ankara'ya götürmüştür. 1961 yılında Tuğgeneral rütbesine terfi etti. 1. Taktik Hava Kuvveti Komutanlığına atandı. Aynı görevde iken 1963 yılında Tümgeneral rütbesine terfi etti. 5 yıl süre ile 1. Taktik Hava Kuvveti Komutanlığı görevinde bulundu. 1966 yılında Korgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Genelkurmay Lojistik Başkanlığı, Yüksek Askerî Şura Üyeliği görevlerini yürüttü.

1969 yılında Orgeneral rütbesine terfi etti ve Hava Kuvvetleri Komutanlığına atandı. 1 Haziran 1970 tarihinde Hava Kuvvetlerini Güçlendirme Vakfını kurdu ve vakfın yönetim kurulu başkanlığına getirildi. 30 Ağustos 1973 tarihinde emekliye ayrıldı.

12 Mart Muhtırası
12 Mart 1971 Muhtırası'nı imzalayan dört üst düzey komutandan biriydi. Muhtıradan sonra 1. Ordu Komutanı Orgeneral Faik Türün'ün emriyle İstanbul'da Millî İstihbarat Teşkilatı tarafından Ziverbey Köşkü'nde yapılan sorgulamalarda, 9 Mart 1971 darbe teşebbüsü ile Millî Demokratik Devrim yapmak isteyenler arasına "Yavuz Bey" kod adı ile katıldığı iddia edildi.

Siyasi hayatı
Emekli olduktan sonra 8 Haziran 1974'te Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk tarafından kontenjan senatörü olarak atandı. Senatörken Cumhuriyet Halk Partisine geçti ve 1980'de bu partiden cumhurbaşkanı adayı gösterildi. Cumhurbaşkanlığı seçiminde en yüksek oyu almasına karşın gerekli sayıyı tutturamadığından bu göreve seçilemedi. 12 Eylül Darbesi'nden hemen önce senatörlük süresi bittiği için siyasetten çekildi.

Anılarını Anılar ve Görüşler "Üç Dönemin Perde Arkası (1986) adıyla yayımladı.

Özel yaşamı
4 Şubat 1944'de Bayan Leman Meryem (1921) ile evlenmiş olup Ayşe Emel (Aral) (1944) ve Ahmet Enis'in (1952) babasıdır. İngilizce ve İtalyanca bilmekteydi. Şirket-i Hayriyenin kurucusu Hüseyin Hâki Bey'in torunuydu. Fenerbahçe taraftarıydı.

Ödülleri
Türkiye Cumhurbaşkanı Şeref Madalyası, Üstün Hizmet Madalyası, İtalya Cumhurbaşkanı Grande Ufficiale, ABD Cumhurbaşkanı Legion Of Merit, Afganistan Kralı Düstur-u Evvel, İngiltere Kraliçesi K.C.V.O., Türk Hava Kurumu Altın Brövesi ve Hava Kuvvetleri Güçlendirme Vakfı Altın Madalyası sahibiydi.

Ölümü ve cenazesi
25 Eylül 1999 tarihinde İstanbul'da öldü. Cenazesi askerî törenle Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi. Törene askerler ve siyasetçiler katıldı. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, KKTC Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş ve Genelkurmay Başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu cenaze törenine çelenk gönderdi.

Kaynakça

1920 doğumlular
1999 yılında ölenler
Darbe girişiminde bulunanlar ve planlayanlar
İstanbul doğumlu siyasetçiler
12 Mart Muhtırası
TBMM Fahri Korutürk tarafından seçilen Cumhuriyet Senatörleri
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Dersim İsyanı'nda kişiler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Yüksek Askerî Şûra üyeleri
Hava pilot subaylar

Muhsin Batur


Das Haus Hall ist ein schlossähnlicher Herrensitz am südlichen Rand des Hückelhovener Stadtteils Ratheim. Das einstige Rittergut war einer von insgesamt zehn Gutshöfen in und um Ratheim, von denen nur noch zwei erhalten sind.

Die Wurzeln des Anwesens liegen in einer mittelalterlichen Wasserburg, die spätestens ab dem 15. Jahrhundert ein Heinsberger Lehen war. Seit Beginn des 16. Jahrhunderts war die Familie Olmissen alleinige Besitzerin der Burg und blieb dies für rund drei Jahrhunderte. Über eine Erbtochter kam die Anlage an die Familie Spies von Büllesheim, die heute noch Eigentümerin ist.

Der gesamte Baukomplex steht seit dem 11. November 1982 unter Denkmalschutz.

Beschreibung

Haus Hall ist eine zweiteilige, wasserumwehrte Anlage, bestehend aus einem Herrenhaus und einer Vorburg, die von einem großen Park im englischen Stil umgeben ist.

Das Herrenhaus ist ein schlichter, zweigeschossiger Putzbau mit hohem Sockelgeschoss. Er ist an drei Seiten von einem Weiher umgeben, der von der Silberquelle gespeist wird. Sein Mittelbau ist durch flachbogige Fenster mit Hausteingewänden in fünf Achsen unterteilt und stammt im Kern von 1785. Dem Mittelteil schließen sich östlich und westlich zwei kurze pavillonartige Seitenflügel auf nahezu quadratischem Grundriss an. Bei ihnen handelt es sich um Bauten vom Beginn des 20. Jahrhunderts. Die zwei Geschosse der an allen Seiten zweiachsigen Gebäude sind von einem Mansardzeltdach abgeschlossen, während der Mittelbau ein mit Schieferschindeln gedecktes Mansarddach besitzt. In der Mittelachse des Herrenhauses findet sich in der zur Vorburg ausgerichteten Seite das schlichte Portal des Hauses, zu dem eine Freitreppe aus Blaustein führt. Darüber findet sich das Wappen der Familie Olmissen. Im Inneren, schon im 19. Jahrhundert zum ersten Mal umgebaut, weist das Haupthaus nur noch wenig Originalausstattung auf. Dazu zählen einige geschnitzte Holztüren aus dem 18. Jahrhundert.

Nördlich des Herrenhauses liegt die dreiflügelige Vorburg in Form eines Hufeisens, deren Trakte mit Satteldächern aus dem 18. und 19. Jahrhundert stammen und einen Innenhof umrahmen. Früher war sie von einem eigenen Wassergraben umgeben und vom Herrenhaus durch einen weiteren Graben getrennt, doch diese sind heutzutage zugeschüttet. Der nordseitige Mittelflügel ist eine Scheune, die 1828 einen älteren Fachwerkbau ersetzte. Die zweigeschossigen Ost- und Westflügel aus Backstein weisen jeweils einen gleichartig gestalteten, überhöhten Torbau mit korbbogigen Tordurchfahrten auf. Ihre hohen Walmdächer werden auf den Firstecken von hohen Dachknäufen mit Wetterfahnen bekrönt. Hofseitig finden sich an beiden Seitenflügeln eiserne Maueranker in Form der Jahreszahlen 1769 und 1782. Im östlichen Wirtschaftstrakt findet sich zudem eine kleine Hauskapelle.

Geschichte
Die Bezeichnung "Hall" dürfte auf das althochdeutsche Wort "hala" für "Decke, Dach, Schutz und Schirm" zurückgehen und möglicherweise ein festes Gebäude beschreiben. Im Mittelalter war Haus Hall der Sitz eines gleichnamigen Adelsgeschlechts, von dessen Mitgliedern 1248 zuerst ein Gottfried von Hall urkundlich genannt wird. Von 1262 bis 1269 war es Besitz des Wilhelm von Hall, genannt Schilling. Diese ritterständige Familie blieb bis in das 14. Jahrhundert Besitzerin. Nach deren Aussterben kam das Anwesen an Johann von Loen, Herrn zu Heinsberg und Löwenburg. Im Jahr 1402 waren Contze und Adam von Fischenich Aufsitzer, die das Haus als Heinsberger Lehen erhalten hatten. Per Erbschaft kam der Besitz an die Familien Beissel von Gymnich und Olmissen, genannt Mülstroe. 1505 erhielt Johann, Sohn des Ludwig von Olmissen und seiner Frau Elisabeth von Kinzweiler, die Belehnung für den Anteil seiner Familie am Haus Hall. Zwei Jahre später erwarb er die andere Hälfte des Anwesens von den Beissel von Gymnich und erhielt 1510 durch Werner von Palant, dem Amtmann von Wassenberg, die Gesamtbelehnung. Im Besitz seiner Familie blieb das Haus – mit kleinen Unterbrechungen durch Heirat und Teilung – bis zum Ende des 18. Jahrhunderts. Weil Johann der protestantischen Religion zugetan war, gewährte er längere Zeit dem bedeutendsten Prediger der Täufer, Johann Campanus, auf Hall Obdach und trat kurz vor seinem Tod selbst zum Protestantismus über. Nach seinem Tod 1541 teilten seine drei Söhne, die aus Johanns Ehe mit Agnes von Buschfeld hervorgegangen waren, das Erbe untereinander auf. Der Älteste, Heinrich, erhielt das Haus ter Hallen. Ihm folgte später sein zweitgeborener Sohn mit gleichem Namen. Heinrich der Jüngere hinterließ aus seiner Ehe mit Elisabeth von Byren nur zwei Töchter, sodass mit ihm die männliche Linie der Familie auf Haus Hall erlosch.

Durch Verkauf gelangte der Herrensitz 1631 an Johann von Mülstroe und nach seinem Tod 1634 an seinen Bruder Wilhelm, dem 1644 sein Sohn Gerhard nachfolgte. Im Jahr 1760 erhielt Karl Johann Ludwig von Mülstroe die Belehnung. Da er jedoch in französischen Diensten stand und sich deshalb meist in Frankreich aufhielt, wohnte an seiner Statt sein Bruder Gerhard Kaspar Edmund auf Haus Hall. Dieser wurde 1770 Lehnsnehmer und ließ das damals vorhandene gotische Wohnhaus 1785 durch einen klassizistischen Neubau ersetzen. Kaspars einziges Kind aus seiner Ehe mit Maria Anna von Groß war seine Tochter Franziska Maria Anna Sybilla Charlotte. Beim Tod ihres Vaters im Jahr 1794 erbte sie den gesamten Besitz und brachte ihn an ihren Ehemann Emmerich Joseph Bruno Anton Raitz von Frentz zu Kellenberg, den sie 1788 geheiratet hatte. Über die Tochter des Paares, Karoline Anna Hubertine, kam Haus Hall an deren Mann, den königlichen Kammerherrn und Landrat des Kreises Mülheim am Rhein, Ludwig Joseph Fortunatus Ignatius Spies von Büllesheim, dessen Nachfahren noch Eigentümer sind. Ludwig Josephs Enkelsohn Adolf ließ das Herrenhaus 1904 durch zwei kurze Flügelbauten im Stil des Neobarocks erweitern und gab ihm damit sein heutiges Aussehen.

Im Zweiten Weltkrieg nutzte ein Stab der deutschen Wehrmacht Haus Hall als Quartier, ehe das Anwesen nach Kriegsende durch amerikanische Truppen beschlagnahmt wurde, die es kurze Zeit später an die britische Besatzungsmacht gaben. Diese richtete dort die zentrale Verwaltung für die Landkreise Erkelenz und Geilenkirchen-Heinsberg ein, ehe das Gebäude nach Abzug der ausländischen Soldaten als Heim für sozial gefährdete Mädchen genutzt wurde. Anschließend beherbergte Haus Hall einen Stab der Bundeswehr. Nachdem dieser aus dem Herrenhaus ausgezogen war, ließen es die Eigentümer in der Zeit von 1978 bis 1981 sanieren, um es seit Abschluss der Arbeiten wieder als Familienwohnsitz zu nutzen. Die Vorburg ist teilweise zu Wohnungen umgebaut worden. Die übrigen Teile der Vorburg werden immer noch landwirtschaftlich genutzt.

Literatur
 Paul Clemen (Hrsg.): Die Kunstdenkmäler des Kreises Heinsberg (= Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz. Band 8, Abt. 3). Schwann, Düsseldorf 1906, S. 96–99.
 Hans-Henning Herzberg: Haus Hall. In: Kreis Heinsberg (Hrsg.): Heimatkalender des Kreises Heinsberg. Kreisdirekt, Heinsberg 1977, , S. 74–75.
 Hans-Henning Herzberg: Stadt Hückelhoven (= Rheinische Kunststätten. Heft 315). 1. Auflage. Neusser Druckerei und Verlag, Neuss 1987, ISBN 3-88094-5330, S. 25–26.
 Gregor Spohr: Wie schön, hier zu verträumen. Schlösser am Niederrhein. Pomp, Bottrop/Essen 2001, ISBN 3-89355-228-6, S. 54–55.
 Johannes Heinrich Terboven: Lokalgeschichtliches, Sagen und Legenden aus dem Bereich der Großgemeinde Hückelhoven-Ratheim. Gillessen, Hückelhoven 1949.

Weblinks

 Offizielle Website
 Haus Hall und seine Besitzer
 Denkmalbeschreibung des Hauses Hall

Einzelnachweise

Herrenhaus in Nordrhein-Westfalen
Baudenkmal in Hückelhoven
Rittergut in Nordrhein-Westfalen
Erbaut in den 1780er Jahren
Bauwerk in Hückelhoven
Unternehmen (Kreis Heinsberg)
Wohngebäude im Kreis Heinsberg

Haus Hall (Ratheim)


ජන ජීවිතය සංස්කෘතිය කුරි - ආනයන

බොහෝ මුස්ලිම්වරැ අල් කුර් - ආනයේ කඩදාසි පිටපත් සදහාද මහත් භක්තියක් දක්වයි. ඔවුන් අල් කුරි - ආනය පාරායනය කිරීමට පෙර සිරිතකි ලෙස දෝවනයක යෙදේ. ඉරා, පිටු ගැලවී ගොස් අබලන් තත්ත්වයේ පවතින පිටපත් නවුවත් අපද්‍රව්‍ය ලෙස ඉවත නොදමා ගගක් දිගේ ගලා බැසිමට හෝ කිසියම් ස්ථානයක සුරක්ෂිතකව තැබීමට හෝ කිසියම් ඈත ප්‍රදේශයක වළ දැමීමට හෝ සළස්වයි. බොහෝ මුස්ලිම්වරැ අල්කුර් - ආනයේ කොටසක් වත් එහි ප්‍රකෘති අරාබි භාෂාවෙන් කඩපාඩම් කර තබා ගනියි. මෙය සාමාන්‍යයෙන් යාඥා ඉටු කිරීම සදහා භාවිතා වේ. සම්පුර්ණ කුර් - ආනයම කට පාඩමින් දන්නා තැනැත්තාට හැෆිස් යන පදවියට උරැමකම් කිව හැක.

56:77-79 සූ‍රාවෙහි සම්ප්‍රදායානුකූල සහ පදගතාර්ථ විවරණයක් පදනම් කළ විට, මෙය අති ගෞරවනීය, මනාව සුරක්ෂිත කළ පුස්කයක්මැයි පිවිතුරැ වුවන් හැරෙන්නට අන් අය මෙම ස්පර්ශ කිරීම කළ යුතු නොවේ" බොහෝ මුස්ලිම් පින්වතුන් සිතින ආකාරයට අල් කුර් - ආනයමය මනාව සැගවුණු පවිත්‍ර වුවෝ හැර අන් අය මෙය ස්පර්ශ නොකරයි" (පරිවර්තනය .....) මෙම පරිවර්තනයට අනුව වුබ්: දෝවනය ඉටු කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය නොවන බව හැග වේ.

ශුද්ධ වු කුර් - ආනයන කොළෙසීම යන්නෙන් අදහස් වන්නේ එය අවමානයට ලක් කිරීමෙන්හෝ ඉරා දැමීමෙන් නිග්‍රහ කිරිමයි. මුස්ලිම්වරැ සැමවිටම මෙම පුස්තකයට නමස්කාර පුර්වකව සැලකිය යුතුය. එය ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කරීම හෝ අබලන් වු පසු ඉවත දැමිම තහනම් කොට ඇත. අල්කුර් - ආනයේ ලේඛනගත කොට ඇති වදන් සදහා ගෞරවය දැක්විමත් ඉස්ලාම් ධර්මයේ වැදගත් අංගයකි. උවමානවෙන්ම අල් කුර් - ආනයට නිග්‍රහ කිරිම දේව අපහාසයට කරැණක් බව බොහෝ මුස්ලිම්වරැ විශ්වාස කරයි.

ජන ජීවිතය සංස්කෘතිය කුරි - ආනයන