بُثّ الموسم الأول من بريزون بريك المسلسل التلفزيوني الدرامي الأمريكي في الولايات المتحدة وكندا في يوم الاثنين 29 أغسطس 2005 في الساعة 9:00 مساءً (المنطقة الزمنية الشرقية) على شبكة فوكس التلفزيونية. يحتوي المسلسل على 22 حلقة وانتهى في 15 مايو 2006.

يدور بريزون بريك حول شقيقين: حيث حكم على أحدهما بالإعدام على جريمة لم يرتكبها، وأخوه العبقري الذي يخطط للهروب به من السجن بعد أن يتسبب بسجن نفسه عمدا. يتمكن الأخوين ومعهم ستة أخرون من الهروب من إصلاحية نهر فوكس في الحلقة الأخيرة من المسلسل. زيادة على الحلقات الاثنان والعشرون، بُثّت حلقة خاصة باسم «وراء الجدران», في 11 أكتوبر 2005.

حاز عشرة ممثلين على بطولة المسلسل في الموسم الأول، مع عدد كبير من الأدوار المساندة. تم تصوير معظم أجزاء المسلسل في شيكاغو ومناطق محيطة بها؛ مثّل إصلاحية نهر فوكس سجن جوليت الذي أغلق في عام 2002. بشكل عام كان نقد الموسم الأول إيجابيا. أصدر الموسم الأول على هيئة ديفيدي في ستة أقراص سُمّيت بريزون بريك: الموسم الأول  في 8 أغسطس 2006.

الإنتاج

الممثلون
اختار الموسم الأول عشر ممثلين أشير إليهم كأبطال المسلسل. وينتورث ميلر بدور مايكل سكوفيلد، البطل وشقيق المحكوم عليه بالإعدام ظلما لينكون بوروز، الذي لعبه دومينيك بورسيل. السجناء الآخرون من بينهم فرناندو سوكري -الذي لعبه أموري نولاسكو-؛ وتي-باغ الذي لعبه روبرت نبر؛ وجون أبروزي الذي لعبه بيتر ستورمار؛ وسي-نوت الذي لعبه روكموند دنبار. بالإضافة إلى هؤلاء، محامية لينكون فيرونيكا دونوفان التي تلعبها روبن توني؛ وابنه إل.جي الذي لعبه مارشال ألمان؛ وضابط الإصلاحية براد بيليك الذي لعبه ويد وليامز؛ وسارا تانكريدي التي لعبتها سارة وين كوليز؛ والعميل بول الذي لعبه بول ادلستين؛ والسجين توينر الذي لعبه لين غاريسون.

ظهرت شخصيات كثيرة، بما في ذلك، مأمور إصلاحية نهر فوكس هنري بوب، الذي لعبه ستاسي كيتش؛ والسجين تشارلز وستمورلاند الذي لعبه ميوس واستون؛ والمحامي نيك سافرين الذي لعبه فرانك جريلو؛ والعميل دانيال هيل الذي لعبه داني مكاثي، ونائبة رئيس الولايات المتحدة كارولين رينولدز.

التصوير
تم تصوير معظم أجزاء المسسل في مواقع داخل وحول شيكاغو. سجن جوليت -الذي أغلق في عام 2002- أصبح مقر بريزون بريك في عام 2005، والذي سمي في المسلسل إصلاحية نهر فوكس. المشاهد التي صُورت في زنزانة لينكون والمستوصف وساحة السجن كلها مواقع داخل جوليت. زنزانة لينكون هي نفسها الزنزانة التي حبس فيها جون واين غاسي. كان معظم أفراد الطاقم خائفين من الدخول فيها خشية أن تكون مسكونة. الأجزاء الأخرى من السجن بنيت داخل جوليت، بما في ذلك أدوار الزنازين التي تضم نزلاء السجن العام؛ كان الجناح يتكون من ثلاثة أدوار (بدلا من اثنين كما في السجون الحقيقية) وكانت الزنازين أكبر بكثير من الزنازين الحقيقة لإتاحة مساحة للكاميرات والممثلين. صُورت المشاهد الخارجية في مناطق حول شيكاغو ووودستوك وجوليت في إلينوي. من هذه الأماكن الخارجية مطار أوهير الدولي وتورونتو في أونتاريو. كلفت حلقات بريزون بريك في ولاية إلينوي مليوني دولار، وهذا ما كان حصيلته 24 مليون دولار في 2005.

الإصدار

النقد
أعطى ميتاكريتيك هذا الموسم الدرجة العليا —معدل مقرب مبني على آراء منتقاة من 32 نقدًا- من 65، مما يدل على نقد إيجابي له. وعلقت نيويورك تايمز على بيريزون بريك أنه «أكثر تشويقا من معظم المسلسلات التلفزيونية الحديثة، و... هو واحد من أكثرها إبداعا». في المقابل، انتقدت واشنطن بوست المسلسل بسبب «أسلوبه النكد».

التقييم
جلبت حلقة المقدمة قرابة 10.5 مليون مشاهد مما أعطى قناة فوكس «أعلى عدد مشاهدين في يوم الإثنين في الصيف منذ حلقات ألي مكبيل ومكان ميلروز التي بُثت في سبتمبر 1998». ونال المسلسل معدل 10 ملايين مشاهد أسبوعيا. وكان الموسم يتكون من 13 حلقة، غير أنه مُدد نظرا لشعبيته.

الحلقات

{| class="wikitable" border="1" style="width:98%"
|-
! style="background-color:#2d5d93; color:#FFFFFF;" width="3%"|#
!! style="background-color:#2d5d93; color:#FFFFFF;" width="3%"|#
!! style="background-color:#2d5d93; color:#FFFFFF;"|العنوان
!! style="background-color:#2d5d93; color:#FFFFFF;" width="15%"|أخرجها
!! style="background-color:#2d5d93; color:#FFFFFF;" width="25%"|كتبها
!! style="background-color:#2d5d93; color:#FFFFFF;" width="15%"|بُثّت في
!! style="background-color:#2d5d93; color:#FFFFFF;" width="12%"|رمز الإنتاج

|}

تحويلها للعبة فيديو

صدرت في العام 2010 مأخوذة من احداث الموسم الأول فقط تحت اسم المؤامرة مع إضافة شخصية جديدة تدعى توم باكستن (وهو الشخصية الرئيسية في اللعبة) الذي أرسلته (الشركة) ليكتشف أسرار مايكل سكوفيلد ولماذا جاء إلى سجن نهر فوكس الذي به أخيه لينكون بوروز، وأثناء التسلل والاكتشاف يعرف بأن سكوفيلد يخطط للهروب من السجن مع أخيه وبعض السجناء، وعندما حانت الفرصة لفضح أمره، أكتشف باكستن أن الشركة تخطط لقتله هو وبروز عن طريق رسالة مع أحد المجرمين، وبعد ذلك قرر باكستن أن يساعد الأخوين على الهروب بطريقة غير مباشرة، وفي نهاية اللعبة سوف يساعدهم بالفعل على الهرب ويخرج هو أيضا من باب السجن.

مصادر

بريزون بريك
حلقات بريزون بريك
مواسم تلفزيونية أمريكية 2005
مواسم تلفزيونية أمريكية في 2006

بريزون بريك (الموسم 1)


Breivikfjorden er en fjord på vestsiden af Sørøya i Hasvik kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Fjorden er 8 kilometer lang og op til 4 kilometer bred.

Fjorden har indløb mellem Ramneset i vest og Reinneset i øst og går mod nordøst til Høyvik i enden af fjorden. På østsiden af fjorden ligger landsbyen Breivikbotn. Længst mod vest på nordsideb af fjorden ligger bygden Breivik. Der er ellers sparsomt med bebyggelse langs fjorden. Fylkesvej 102 (Finnmark) går langs nordsiden af fjorden.

Kilder og henvisninger

 Sørøya – den grønne utposten mot nord  Birger Løvland, august 2016 på utposten.no hentet 10. februar 2019

Fjorde i Troms og Finnmark
Hasvik

Breivikfjorden


Narcisse-Achille de Salvandy (; 11 June 1795 – 16 December 1856) was a French politician.

He was born at Condom, Gers of a poor family of Irish extraction. He joined the army in 1813, and in the following year joined the household troops of Louis XVIII of France. His patriotic pamphlet on La Coalition et la France (1816) attracted the attention of Elie, Comte Decazes, who employed him to disseminate his views in the press, and he waged war against the Jean-Baptiste, Comte de Villèle ministry of 1822–1828.

Under the July monarchy he sat almost continuously in the Chamber of Deputies from 1830 till 1848, remaining steadfast to his Moderate Liberal principles. Minister of education in Louis-Mathieu Molé's cabinet of 1837–1839, and again in 1845, he superintended the reconstitution of the Council of Education, the foundation of the French School at Athens and the restoration of the École des Chartes.

For short periods in 1841 and 1843 he was ambassador at Madrid and at Turin, and became a member of the Académie française, the twelfth occupant of seat 1, in 1835. Under the Second French Empire he took no part in public affairs, and died at Graveron (Eure).

References

1795 births
1856 deaths
People from Condom, Gers
French people of Irish descent
Orléanists
French Ministers of National Education
Members of the 1st Chamber of Deputies of the July Monarchy
Members of the 2nd Chamber of Deputies of the July Monarchy
Members of the 3rd Chamber of Deputies of the July Monarchy
Members of the 4th Chamber of Deputies of the July Monarchy
Members of the 5th Chamber of Deputies of the July Monarchy
Members of the 6th Chamber of Deputies of the July Monarchy
Members of the 7th Chamber of Deputies of the July Monarchy
Members of Parliament for Sarthe
Members of Parliament for Eure
Deputies of Eure-et-Loir
Members of Parliament for Gers
Ambassadors of France to Spain
Members of the Académie Française
Grand Cross of the Legion of Honour

Narcisse-Achille de Salvandy


"Vaterpolska amaterska liga", također i kao "Hrvatska vaterpolska amaterska liga", skraćeno VAL Liga, je vaterpolska liga za muškarce u Hrvatskoj.

O ligi
Liga je osnovana 2016. godine. U njoj se natječu amaterski i veteranski klubovi, koji ne moraju biti registrirani pri "Hrvatskom vaterpolskom savezu" (HVS).
Nastala je iz razloga da bi i amaterski igrači (koji većinom igraju utakmice na ljeto, primjerice u 3. HVL) imali organizirana natjecanja i u zimskom dijelu sezone.
Liga se igra u skupinama i kroz turnire u mjestima sa zatvorenim bazenom.
U utakmicama VAL lige mogu sudjelovati igrači sljedećeg statusa bez dobnih ograničenja:
 amateri
 igrači koji nastupaju u 3. HVL
 igrači koji su nastupali u 2. HVL i 1. B HVL, ako službenu utakmicu na dan turnira nisu igrali najmanje dvije godine
 igrači koji su nastupali u utakmicama Prvenstva Hrvatske, ako službenu utakmicu na dan turnira nisu igrali najmanje četiri godine
 za igrače koji su igrali u inozemstvu se gleda rang natjecanja ekvivaletan prema hrvatskim ligama.

Dosadašnja izdanja lige

Sudionici

Sezona 2017./18.
  Albamaris - Biograd na Moru
 Garestin - Varaždin
 Kolpomorto - Zadar
 Magla 1975 - Split
 Marsonia - Slavonski Brod
 Natural Born Chillers - Zagreb
 Nedjeljom u 9 - Zagreb
 ORKA-RI - Rijeka
 Peter Parker - Karlovac
 Val - Zagreb

Prijašnje sezone (2016./17.)
 Đakovo - Đakovo

Unutrašnje poveznice
 3. HVL
 Alpe-Adria liga

Vanjske poveznice
 hrvaliga.wordpress.com - službene stranice
 VAL - liga, facebook stranica
 avkkolpomorto.wixsite.com - Kolpomorto Zadar - VAL - Vaterpolska amaterska liga
 vk-orka-ri.hr - ORKA-RI Rijeka - VAL

Izvori

 hrvaliga.files.wordpress.com, HRVATSKA VATERPOLSKA AMATERSKA LIGA - PRAVILNIK ZA NATJECATELJSKU SEZONU 2017./2018., preuzeto 5. studenog 2018.
 pvk-marsonia.hr, Vaterpolska amaterska liga ( VAL ) , pristupljeno 5. studenog 2018.
 narodni-list.hr,  Kolpomorto u bazenu pokrenuo - VAL, objavljeno 28. siječnja 2017., pristupljeno 5. studenog 2018.
 avkkolpomorto.wixsite.com, VAL - Vaterpolska amaterska liga, objavljeno 30. rujna 2016., pristupljeno 5. studenog 2018.
 dance.hr, 2. sezona VAL-a, objavljeno 21. listopada 2017., pristupljeno 5. studenog 2018.

VAL

Vaterpolska amaterska liga


Die Autobahn Kuytun–Tacheng oder Kuita-Autobahn (), im chinesischen Nummerierungssystem G3015, ist eine geplante regionale Autobahn im Autonomen Gebiet Xinjiang im Nordwesten Chinas. Die 365 km lange Autobahn zweigt bei Kuytun von der Autobahn G30 ab und führt in nördlicher Richtung bis Karamay auf der Autobahn G3014. Von dort führt die G3015 über Emin im Kreis Dorbiljin nach Tacheng (Qoqek) an der Grenze zu Kasachstan.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Xinjiang

Autobahn Kuytun–Tacheng


Brunswick est une ville du comté de Frederick dans le Maryland.

Sa population était de  en 2020.

Notes et références

Liens externes

Localité dans le comté de Frederick (Maryland)

Brunswick (Maryland)


Agrilus nubeculosus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fairmaire, em 1890.

Referências

nubeculosus

Agrilus nubeculosus


مكرم خوري  (ولادة: 1945، القدس) ممثل فلسطيني من عرب الـ48، اشترك في مسرحيات عديدة في الكثير من المسارح في إسرائيل، كما اشترك في برامج تلفزيونية وأفلام سينمائية بالعبرية والعربية والإنكليزية. حاز على جائزة إسرائيل في مجال فن المسرح في 1987 كما حاز على بعض الجوائز الأخرى.

ولد مكرم خوري في 1945 بحي شيخ جراح المقدسي لعائلة فلسطينية مسيحية. كان أبوه جميل خوري قاضيا في محكمة الصلح التابعة لسلطات الانتداب البريطاني على فلسطين. عندما تدهورت الأوضاع بعد اندلاع حرب 1948 هاجرت العائلة إلى لبنان لكنها عادت قبل إغلاق الحدود الإسرائيلية اللبنانية واستقرت في مدينة عكا. في فترة لاحقة انتقلت العائلية ثانية إلى قرية كفر ياسيف الواقعة في الجليل. في 1963 بدأ خوري دراساته الجامعية في الجامعة العبرية بالقدس، لكنه قرر تركها وتكريس وقته للمسرح. عندما بلغ العشرين من عمره تقريبا سافر خوري إلى لندن ليتعلم فن المسرح، وعند رجوعه انضم إلى الفرقة التمثيلية في مسرح حيفا.

اشترك خوري في أكثر من 20 مسرحية في مسرح حيفا، ثم اشترك في مسرحيات بجميع المسارح الإسرائيلية الكبيرة مثل «هابيما»، «هكاميري»، «بيت ليسن» ومسرح بئر السبع. في نهاية السبعينات أخذ يمثل في أفلام وفي برامج تلفزيونية بلغتي العربية والعبرية. اشتهر خوري بشكل خاص بعد أن لعب دور أبو جميل، رجل عربي من بلدة تقليدية، في مسلسل لتعليم اللهجة العربية الفلسطينية بإخراج التلفزيون التربوي الإسرائيلي. في 1983 لعب خوري الدور الرئيسي في مسلسل درامي بإخراج التلفزيون الإسرائيلي «ميشيل عزرا سفرا وأبناؤه»، حيث مثل يهودي سوري من مدينة حلب يرأس عائلة كبيرة ثرية في ظل التوتر المنبثق عن الحرب العالمية الثانية، الكفاح لاستقلال سوريا والنزاع اليهودي العربي. إثر بث هذا المسلسل أصبح مكرم خوري من أشهر الممثلين في إسرائيل، وفي 1987 حاز على جائزة إسرائيل في مجال فن المسرح. كذلك حاز خوري في 1984 على جائزتين: جائزة «كينور دافيد» («قثارة داود») من صحيفة يديعوت أحرونوت (جائزة منحتها الصحيفة سنويا للفنانين البارزين حسب تصويت القراء عبر البريد)، وجائزة بلدية تل أبيب يافا.

روابط خارجية

مراجع

آل الخوري
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على جائزة إسرائيل في المسرح
عرب 48
مسيحيون عرب إسرائيليون
ممثلو أفلام إسرائيليون
ممثلو أفلام فلسطينيون
ممثلو تلفزيون إسرائيليون
ممثلو تلفزيون فلسطينيون
ممثلو مسرح إسرائيليون
ممثلون فلسطينيون
ممثلون وممثلات إسرائيليون
مواليد 1364 هـ
مواليد 1945
مواليد في القدس

مكرم خوري


An Lasia concinna in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Lasia concinna in nahilalakip ha genus nga Lasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lasia (Araceae)

Lasia concinna


El Marquesado de Guadalupe Gallardo es un título nobiliario español creado el 27 de abril de 1810 por Fernando VII a favor de Manuel Rincón-Gallardo y Calderón, Coronel del Regimiento de Dragones Provinciales de San Luis de Potosí.

Marqueses de Guadalupe Gallardo

Historia de los Marqueses de Guadalupe Gallardo

Manuel Rincón-Gallardo y Calderón, I marqués de Guadalupe Gallardo,  Caballero de la Orden de Santiago, alcalde de Santa María de los Lagos, Regidor de Aguascalientes en 1791, Coronel del Regimiento de San Carlos de San Luis Potosí
Casó con María Ignacia Santos del Valle. Le sucedió su hijo.

José María Rincón-Gallardo del Valle (1793-1877), II marqués de Guadalupe Gallardo.
Casó con Paz Villamil.
Casó con Ana Rosso Delgado.  Le sucedió su hijo del segundo matrimonio.

Rehabilitado en 1894 por:

Eduardo Rincón-Gallardo y Rosso (1848-1906), III marqués de Guadalupe Gallardo.
Casó con María del Refugio Romero de Terreros y Goribar (.-1906), II duquesa de Regla, X marquesa de Villahermosa de Alfaro, IV marquesa de San Cristóbal, V condesa de Regla, condesa de San Bartolomé de Jala, grande de España. Le ducedió su hijo:

Carlos Rincón-Gallardo y Romero de Terreros (1874-1950), IV marqués de Guadalupe Gallardo, III duque de Regla, XI marqués de Villahermosa de Alfaro, Caballero del Real Cuerpo de la Nobleza de Madrid, Caballero Gran Cruz de la Orden del Santo Sepulcro, Caballero de la Orden de Montesa.
Casó con María de la Concepción Cortina y Cuevas. Le sucedió su hija:

María de la Concepción Rincón-Gallardo y Cortina (.-1954), V marquesa de Guadalupe Gallardo, IV duquesa de Regla.
Casó con José Justo Fernández del Valle y Castilla-Portugal. Le sucedió su hijo:

Justo Fernández del Valle y Rincón-Gallardo, VI marqués de Guadalupe Gallardo, V duque de Regla. Le sucedió, en 1966:

Justo Fernández del Valle y Cervantes,  VII marqués de Guadalupe Gallardo, VI duque de Regla.

Referencias

Guadalupe Gallardo
Marquesados creados por Fernando VII
Títulos nobiliarios del virreinato de Nueva España
Nueva España en 1810

Marquesado de Guadalupe Gallardo


An Helictotrichon leve in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eva Hedwig Ingeborg Potztal. An Helictotrichon leve in nahilalakip ha genus nga Helictotrichon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Helictotrichon

Helictotrichon leve


Gara Bucureștii Noi este o stație de cale ferată din cartierul Bucureștii Noi care deservește București, România.

Aici trec trenuri din direcția București Nord către Craiova, Roșiori de Vede și Videle. Din 2005, trec si trenuri către Giurgiu prin Videle ca urmare a prabusirii podului peste răul Argeș din Grădinari, Giurgiu.

Bucureștii Noi

Gara Bucureștii Noi


Johann «Hans» Gassner (* 2. Oktober 1898 in Triesenberg; † 31. März 1973 ebenda) war ein liechtensteinischer Politiker (FBP).

Biografie
Gassner war der Sohn von Gottlieb Gassner und dessen Frau Philomena (geborene Bühler). Er war Bürger der Gemeinde Triesenberg. Von 1928 bis 1946 war er Mitarbeiter der Regierungskanzlei. Daneben fungierte er von 1930 bis 1945 als Protokollführer des Landtages. Von 1946 bis 1963 leitete er das Grundbuchamt.

Politisch betätigte er sich in der Fortschrittlichen Bürgerpartei (FBP) und bekleidete für diese von 1951 bis 1966 das Amt des Gemeindevorstehers von Triesenberg. Des Weiteren war er von 1957 bis 1958 sowie von 1962 bis 1966 Abgeordneter im Landtag des Fürstentums Liechtenstein. Von 1958 bis 1962 sowie von 1966 bis 1970 gehörte er selbigem als Stellvertreter an.

1927 heiratete er Frieda Nägele. Aus der Ehe gingen drei Kinder hervor.

Weblinks

 Eintrag zu Hans Gassner auf www.e-archiv.li

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
Gemeindevorsteher (Triesenberg)
FBP-Mitglied
Liechtensteiner
Geboren 1898
Gestorben 1973
Mann

Hans Gassner


Aceasta este o listă de regizori de film greci:

A
 Erricos Andreou
 Kostas Andritsos
 Theo Angelopoulos
 Angeliki Antoniou
 Katerina Athanasopoulou
 Alexandros Avranas

B
 Theodoros Bafaloukos
 Giannis Bezos

C
 Michael Cacoyannis
 George Pan Cosmatos

D
 Giannis Dalianidis
 Alexis Damianos
 Dinos Dimopoulos

F
 Yannis Fagras
 Costas Ferris
 Nikos Foskolos

G
 Costa Gavras
 Vasilis Georgiadis
 Constantine Giannaris
 Grigoris Grigoriou

I
 Dennis Iliadis

K
 Iakovos Kambanellis
 Takis Kanellopoulos
 Dinos Katsouridis
 Kostas Karagiannis
 Nikos Koundouros
 Panos H. Koutras
 Dimitris Koutsiabasakos
 Kostas Koutsomytis

L
 Yorgos Lanthimos
 Orestis Laskos
 Dennis Latos
 Alekos Livaditis

M
 Manousos Manousakis
 Kostas Manoussakis
 Alexandros Maragos
 Thodoros Maragos
 Nico Mastorakis
 Daphne Matziaraki
 Vassilis Mazomenos
 Prodromos Meravidis

N
 Nikos Nikolaidis

P
 Giorgos Panousopoulos
 Christoforos Papakaliatis
 Dimitris Papamichael (Δημήτρης Παπαμιχαήλ)
 Phedon Papamichael
 Nikos Papatakis
 Nikos Perakis
 Elia Petridis
 Vassilis Photopoulos
 Maria Plyta
 Alex Proyas

R
 Lucia Rikaki

S
 Alekos Sakellarios
 Dimitris Sirinakis
 George Skalenakis
 Yannis Smaragdis
 Spiros Stathoulopoulos

T
 Gregg G. Tallas
 Pavlos Tassios
 Stelios Tatasopoulos
 Athina Rachel Tsangari
 Nikos Tsiforos
 Filippos Tsitos
 Stelios Tatasopoulos
 Giorgos Tzavellas
 Syllas Tzoumerkas

V
 Nassos Vakalis
 Thanasis Veggos
 Takis Vougiouklakis
 Alexander Voulgaris
 Pantelis Voulgaris
 Dimitris Voyatzis

Vezi și
 Listă de regizori de film
 Listă de actori greci

regizori
 Listă
Cinematografia elenă

Listă de regizori greci


An Thrixspermum hiepii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov ngan Averyanova. An Thrixspermum hiepii in nahilalakip ha genus nga Thrixspermum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thrixspermum

Thrixspermum hiepii


Johan Danon Djourou-Gbadjere (d. 18 Ocak 1987, Abidjan), Fildişi Sahilli asıllı İsviçreli eski millî futbolcu. Arsenal'e 1 Ağustos 2003 tarihinde Etoile Carouge FC takımından transfer olmuştur. Temmuz 2007-Ocak 2008 arasında Birmingham City'de kiralık olarak oynamıştır.

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1987 doğumlular
Abidjan doğumlular
Fildişi Sahili asıllı İsviçreliler
İsviçreli futbolcular
İsviçre millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
Arsenal FC futbolcuları
Birmingham City FC futbolcuları
Hannover 96 futbolcuları
Hamburger SV futbolcuları
Antalyaspor yabancı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
İsviçreli gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki İsviçreli gurbetçiler
Almanya'daki İsviçreli gurbetçiler
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Premier League futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2018 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Serie A futbolcuları

Johan Djourou


Hipparionska fauna ili Hipparionski faunistički kompleks (ruski: Гиппарионовая фауна ili гиппарионовый фаунистический комплекс) je faunistički kompleks izumrlih sisavaca koji je u kasnome miocenu i pliocenu (prije 12 – 2 milijuna godina)  Euroazije i Sjeverne Afrike. Pojava ove faune bila je povezana s razvojem zeljastih šumskih stepa i stepa u ranome neogenu na području Euroazije. Prevladavalo je  slično današnjima afričkima savanama, s područjima šuma, riječnih dolina i stepa. Takav mozajični krajolik pružio je veliku raznolikost biljoždernih sisavaca i kao rezultat toga, veliku raznolikost mesoždera. Hipparionsku faunu je u srednjemu miocenu Euroazije zamijenjena đumskom Anchitherijskom faunom.

U miocenu se pojavljuje izravni transmediteranski kontakt između Europe i Afrike, migracija životinja između Europe i Srednje Azije je olakšana zbog nestanka Turgajskoga mora na mjestu današnje Zapadnosibirske nizine, pojavljuju se otvoreni pejzaži u isključivo šumivitoj Beringiji, i to područje postaje dostupno stepskoj fauni Azije i Sjeverne Amerike. Od toga vremena biljni biom postaje gotovo isti u cijelome holarktiku i pri tome svako područje doprinosi stvaranju svoje faune koja poprima potpuno suvremena obilježja. Iz Amerike potječu konji, mačke (suvremene mačke su nastale u miocenu), i psi, koji su živjeli u čoporima što je bilo ključno za uspjeh ove skupine, iz Azije šupljorošci (bikovi i antilope, iz Afrike surlaši (slonovi i mastodonti), žirafe, vodenkonji, hijene. Sve ove životinje te lokalne vrste čine hipparionsku faunu.

Sastav hipparionske faune obuhvaćale su razne vrste troprstnih konja, uključujući i same hipparione koji su u Euroaziju došli iz Sjeverne Amerike, nosoroga (Aceratherium, Chilotherium, itd.), mastodonta, slonova, žirafa (Palaeotragus, Samotherium, itd.), bikova, antilopa, vodenkonja, jeleni (Microstonyx, itd.) i drugi kopitari

Izvori

Vidi još
 Mamutska fauna
 Indricotherijska fauna

Literatura

 Основы палеонтологии. Том 13. Млекопитающие (Справочник для палеонтологов и геологов СССР) / под ред. В. И. Громовой, гл. ред. Ю. А. Орлов. — М.: Государственное научно-техническое издательство литературы по геологии и охране недр, 1962. — 422 с.
 Еськов К. Ю. История Земли и жизни на ней. — М.: МИРОС — МАИК Наука/Интерпериодика, 2000. — 352 с.
 Иорданский Н. Н. Эволюция жизни. — М.: Академия, 2001. — 426 с.
 Млекопитающие. Большой энциклопедический словарь / науч. ред. д. б. н. И. Я. Павлинов. — М.: ACT, 1999. — С. 57—58. — 416 с. — .

Paleogeografija

Hipparionska fauna


Oscar Ferrero Águila (Campana, Buenos Aires, Argentina, 3 de mayo de 1955) es un exfutbolista argentino que jugaba como delantero. Es hermano de Enzo Ferrero, jugador del Real Sporting de Gijón durante los años 70 y 80, con quien coincidió en el equipo en las temporadas 1978-79 y 1980-81.

Trayectoria
Desde 1975 hasta enero de 1978 jugó en el C. A. Chacarita Juniors. Posteriormente, pasó a jugar en el C. A. Huracán hasta que fue traspasado al Real Sporting de Gijón en el verano de 1978, tras haber cuajado una buena actuación en el Trofeo Naranja que organiza el Valencia C. F. A pesar de que fue presentado como un delantero rápido y potente, no tuvo suerte y no desempeñó una gran actuación en el equipo asturiano, por lo que fue cedido, en 1979, al Palencia C. F.

Volvió a incorporarse al Sporting en la temporada 1980-81 y, al finalizar ésta, fue traspasado al C. D. Castellón a cambio de siete millones de pesetas. Formó parte de la plantilla de club castellonense durante dos temporadas, hasta la 1982-83, en las que intervino en un total de treinta y siete partidos y consiguió anotar ocho goles. En 1983, regresó al Palencia y jugó en Segunda División su última temporada como profesional en España.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Campana
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Chacarita Juniors
Futbolistas del Club Atlético Chacarita Juniors
Futbolistas del Club Atlético Huracán
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 1970
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 1980
Futbolistas del Palencia Club de Fútbol
Futbolistas del Club Deportivo Castellón
Hermanos futbolistas

Oscar Ferrero


O Governo Löfven III foi um governo liderado por Stefan Löfven, e empossado em 9 de julho de 2021, sucedendo ao Governo Löfven II.

Esteve em exercício de funções até 30 de novembro de 2021, data em que foi sucedido pelo Governo Andersson, dirigido por Magdalena Andersson.

Foi um governo minoritário de coalizão constituído pelo Partido Social-Democrata e pelo Partido Verde, com o apoio parlamentar do Partido Liberal e do Partido do Centro.

Composição do governo
Gabinete apresentado em 9 de julho de 2021:

Períodos de governo

Governo Löfven III


Nueva era es el título del 13°. álbum de estudio grabado por la cantante mexicana Yuri, Fue lanzado al mercado al mercado bajo los sellos discográficos Sony Latin y Columbia Records el 19 de octubre de 1993. El álbum Nueva era fue producido por Alejandro Zepeda.  Con este disco, y nuevamente de güera, Yuri vuelve a alcanzar los primeros lugares de popularidad en México y los países de habla hispana principalmente debido al tema "Detrás de mi ventana" del cantautor guatemalteco Ricardo Arjona.

Antecedentes
Yuri pensando seriamente en hacer un Crossover debido a la cantidad de fanes en los USA. Es presionada y convencida por la disquera de grabar nuevamente en español.

Realización y Promoción
Yuri vuelve a alcanzar los primeros lugares de popularidad en México y los países de habla hispana principalmente debido al tema "Detrás de mi ventana" del cantautor guatemalteco Ricardo Arjona.
"Amiga Mia" y "Si falta el amor" también arrasan en el hit parade.

Recepción
Este disco logra doble disco de oro en México y disco de oro en Estados Unidos y Latinoamérica. Debido al éxito en algunas estaciones de radio también se cuelan los temas "Yo sé" y "Celia mix".

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1993
Álbumes de México de 1993
Álbumes de Yuri
Álbumes de pop
Álbumes en español
Álbumes de Sony Discos
Álbumes de Sony Music México

Nueva era (álbum de Yuri)


CSNZ may refer to:

 Chartered Secretaries New Zealand, the New Zealand division of the Institute of Chartered Secretaries and Administrators
 Chico Science & Nação Zumbi, a Brazilian rock band formed by Chico Science
 Counter-Strike Nexon: Studio, formerly Counter-Strike Nexon: Zombies a 2014 video game by Valve

CSNZ


فيركنيي ناور  هي مدينة في جمهورية الشيشان في روسيا. ويبلغ عدد سكانها حوالي 5423 نسمة.

مراجع

مدن الشيشان

فيرخني ناور (الشيشان)


Elizabeth Griscom Ross (née Griscom; January 1, 1752 – January 30, 1836), also known by her second and third married names, Ashburn and Claypoole, was an American upholsterer who was credited by her relatives in 1870 with making the second official U.S. flag, accordingly known as the Betsy Ross flag. Though most historians dismiss the story, Ross family tradition holds that General George Washington, commander-in-chief of the Continental Army and two members of a congressional committee—Robert Morris and George Ross—visited Mrs. Ross in 1776. Mrs. Ross convinced George Washington to change the shape of the stars in a sketch of a flag he showed her from six-pointed to five-pointed by demonstrating that it was easier and speedier to cut the latter. However, there is no archival evidence or other recorded verbal tradition to substantiate this story of the first U.S. flag. It appears that the story first surfaced in the writings of her grandson in the 1870s (a century after the fact), with no mention or documentation in earlier decades.

Ross made flags for the Pennsylvanian navy during the American Revolution. After the Revolution, she made U.S. flags for over 50 years, including 50 garrison flags for the U.S. Arsenal on the Schuylkill River during 1811. The flags of the Pennsylvania navy were overseen by the Pennsylvania Navy Board. The board reported to the Pennsylvania Provincial Assembly's Committee of Safety. In July 1775, the President of the Committee of Safety was Benjamin Franklin. Its members included Robert Morris and George Ross. At that time, the committee ordered the construction of gunboats that would eventually need flags as part of their equipment.  As late as October 1776, Captain William Richards was still writing to the committee or Council of Safety to request the design that he could use to order flags for their fleet.

Ross was one of those hired to make flags for the Pennsylvanian fleet. An entry dated May 29, 1777, in the records of the Pennsylvania Navy Board includes an order to pay her for her work.  It is worded as follows:

The Pennsylvania navy's ship color included (1) an ensign; (2) a long, narrow pennant; and (3) a short, narrow pennant.  The ensign was a blue flag with 13 stripes—seven red stripes and six white stripes in the flag's canton (upper-left-hand corner). It was flown from a pole at the rear of the ship.  The long pennant had 13 vertical, red-and-white stripes near the mast; the rest was solid red. It flew from the top of the ship's mainmast, the center pole holding the sails. The short pennant was solid red, and flew from the top of the ship's mizzenmast—the pole holding the ship's sails nearest the stern (rear of the ship).

Early life and education
Betsy Ross was born on January 1, 1752, to Samuel Griscom (1717–1793) and Rebecca James Griscom (1721–1793) on the Griscom family farm in Gloucester City, New Jersey. Ross was the eighth of seventeen children, of whom only nine survived childhood. A sister, Sarah (1745–1747), and brother, William (1748–1749), died before Elizabeth ("Betsy") was born (another sister, Sarah Griscom Donaldson (1749–1785), was named after the earlier deceased Sarah). Ross was just five years old when her sister Martha (1754–1757) died, and another sister, Ann (1757–1759), only lived to the age of two. Brothers Samuel I (1753–1756) and Samuel II (1758–1761) both died at age three. Two others, twins, brother Joseph (1759–1762) and sister Abigail (1759–1762), died in one of the frequent smallpox epidemics in the autumn of 1762. Ross grew up in a household where the plain dress and strict discipline of the Quakers dominated. She learned to sew from a great aunt, Sarah Elizabeth Ann Griscom. Ross's great-grandfather, Andrew Griscom, a member of the Quakers and a carpenter, had emigrated in 1680 from England.

After her schooling at a Quaker-run state school, Ross's father apprenticed her to an upholsterer named William Webster.

Ross family tradition

Research conducted by the National Museum of American History of the Smithsonian Institution in Washington, D.C., notes that the story of Betsy Ross making the first U.S. flag for General George Washington entered into the U.S. consciousness about the time of the 1876 centennial celebrations, with the Centennial Exposition then scheduled to be held in Philadelphia. In 1870, Ross's grandson, William J. Canby, presented a research paper to the Historical Society of Pennsylvania in which he claimed that his grandmother had "made with her hands the first flag" of the United States. Canby said he first obtained this information from his aunt Clarissa Sydney (Claypoole) Wilson in 1857, 20 years after Ross's death. Canby dates the historic episode based on Washington's journey to Philadelphia, in the late spring of 1776, a year before the Second Continental Congress passed the first Flag Act of June 14, 1777.

In the 2008 book The Star-Spangled Banner: the Making of an American Icon, Smithsonian Institution experts point out that Canby's recounting of the event appealed to patriotic Americans then eager for stories about the Revolution and its heroes and heroines. Betsy Ross was promoted as a patriotic role model for young girls and a symbol of women's contributions to American history. American historian Laurel Thatcher Ulrich further explored this line of enquiry in a 2007 article, "How Betsy Ross Became Famous: Oral Tradition, Nationalism, and the Invention of History".

Ross was merely one of several flag makers in Philadelphia (such as Rebecca Young, who is historically documented to have made the earlier Grand Union Flag of 1775–76, with the British Union Jack of the crosses of St. George and St. Andrew, in the upper corner canton and 13 alternating red and white stripes for the "United Colonies") for the Continental Army, along with many other ships' colors, banners, and flags which were advertised in local newspapers.

Rebecca Young's daughter Mary Young Pickersgill (1776–1857) made the flag of 15 stars and stripes in 1813, begun at her house and finished on the floor of a nearby brewery, delivered to the commander of the fort the year before the British attack of September 12–14, 1814, on Fort McHenry in Baltimore, during the War of 1812, (receiving a government-issued receipt for the work of two flags, a large  "garrison flag" and a smaller "storm flag"), then seen by Francis Scott Key (1779–1843) and which inspired him to write the poem which later became the national anthem, The Star-Spangled Banner. Pickersgill's small 1793 rowhouse is still preserved in East Baltimore's Old Town neighborhood at East Pratt and Albemarle Streets and is known as the "Flag House & Star-Spangled Banner Museum". Occasionally over the decades, there has been some controversy and disagreement between the relative merits and historical accuracies of the two flag-making traditions and historical sites in Philadelphia and Baltimore. It is thought that Ross's only contribution to the flag design was to change the 6-pointed stars to the easier 5-pointed stars. Scholars, however, accept the claim by Francis Hopkinson—a member of the Continental Congress who designed most of the elements of the Great Seal of the United States—that he created designs for the early U.S. flag. Hopkinson submitted letters to Congress in 1780 requesting payment for his designs.  Hopkinson was the only person to make such a claim in the Revolutionary War era.

Personal life

Griscom met John Ross (nephew of George Ross Jr, signer of the United States Declaration of Independence), who was the son of the Rev. Aeneas Ross (and his wife Sarah Leach), a Church of England (later Episcopal) priest and assistant rector at the historic city parish of Christ Church while being apprenticed to upholsterer William Webster. The couple eloped in 1773, marrying at Hugg's Tavern in Gloucester City, New Jersey.

The marriage caused a split from her Griscom family and meant her expulsion from the Quaker congregation. The young couple soon started their own upholstery business and later joined Christ Church, where their fellow congregants occasionally included visiting colony of Virginia militia regimental commander, colonel, and soon-to-be-general George Washington (of the newly organized Continental Army) and his family from their home Anglican parish of Christ Church in Alexandria, Virginia, near his Mount Vernon estate on the Potomac River, along with many other visiting notaries and delegates in future years to the soon-to-be-convened Continental Congress and the political/military leadership of the colonial rebellion. Betsy and John Ross had no children.

The American Revolutionary War broke out when the Rosses had been married for two years. As a member of the local Pennsylvania Provincial Militia and its units from the city of Philadelphia, John Ross was assigned to guard munitions. He died in 1775. According to one legend, he was killed by a gunpowder explosion, but family sources provide doubts about this claim. The 24-year-old Elizabeth ("Betsy") continued working in the upholstery business repairing uniforms and making tents, blankets, and stuffed paper tube cartridges with musket balls for prepared packaged ammunition in 1779 for the Continental Army.

There is speculation that Ross was the "beautiful young widow" who distracted Carl von Donop in Mount Holly, New Jersey, after the Battle of Iron Works Hill, thus keeping his forces out of the crucial "turning-of-the-tide" Battle of Trenton on the morning of December 26, 1776, in which Hessian soldiers were defeated after the crossing of the Delaware River.

On June 15, 1777, she married her second husband, mariner Joseph Ashburn. In 1780, Ashburn's ship was captured by a Royal Navy frigate and he was charged with treason (for being of British ancestry—naturalization to American colonial citizenship was not recognized) and imprisoned at Old Mill Prison in Plymouth, England. During this time, their first daughter, Zilla, died at the age of nine months and their second daughter, Eliza, was born. Ashburn died in the British jail.

Three years later, in May 1783, she married John Claypoole, who had earlier met Joseph Ashburn in the English Old Mill Prison; Claypoole had informed Ross of her husband's circumstances and death. John Claypoole's diary and family Bible was rediscovered 240 years later in June 2020.

The couple had additionally five daughters: Clarissa, Susanna, Jane, Rachel, and Harriet (who died in infancy). With the birth of their second daughter Susanna in 1786, they moved to a larger house on Philadelphia's Second Street, settling down to a peaceful post-war existence, as Philadelphia prospered as the temporary national capital (1790–1800) of the newly independent United States of America, with the first president, George Washington, his vice president, John Adams, and the convening members of the new federal government and the U.S. Congress.

In 1793, her mother, father, and sister Deborah Griscom Bolton (1743–1793) all died in another severe yellow fever epidemic (a disease unknowingly caused by infected mosquitoes). After two decades of poor health, John Claypoole died in 1817. Ross continued the upholstery business for 10 more years. Upon retirement, she moved in with her second Claypoole daughter, Susanna (1786–1875), in a section of Abington Township, Montgomery County, Pennsylvania. Her eldest Claypoole daughter, Clarissa (1785–1864), had taken over Ross's business back in the city.

Death and burials

Ross, by then completely blind, spent her last three years living with her middle Claypoole daughter, Jane (1792–1873), in rapidly growing and industrializing Philadelphia. On Saturday, January 30, 1836, 60 years after the Declaration of Independence, Betsy Ross died at the age of 84. She was survived by one daughter with John Ashburn, Eliza, and four daughters with John Claypoole: Clarissa, Susanna, Jane, and Rachel, and one sister, Hannah Griscom Levering (1755–1836), who herself died about 11 months later.

The so-called Betsy Ross House is a popular tourist site in Philadelphia, but it is still a matter of historical academic dispute whether she actually lived there, as evidence indicates she actually lived from 1776 to 1779 in a house next door that was torn down after the remaining house was designated.

Ross's body was first interred at the Free Quaker burial grounds on North Fifth Street in Philadelphia.  In 1856, the remains of Ross and her third husband John Claypoole were moved from the Free Quaker Burying Ground to Mount Moriah Cemetery.  The practice of cemeteries purchasing the remains of famous historical individuals was common in order to drive additional business.  The Daughters of the American Revolution erected a flagpole at the site of her grave in her memory.

In 1975, in preparation for the American Bicentennial, city leaders ordered the remains moved to the courtyard of the Betsy Ross House. However, cemetery workers found no remains beneath her tombstone. Bones found elsewhere in the family plot were deemed to be hers and were reinterred in the current grave visited by tourists at the Betsy Ross House.

Legacy
The Betsy Ross Bridge, connecting Philadelphia with Pennsauken Township, New Jersey, across the Delaware River is named in her honor.

Biographer Marla Miller argues that Ross's legacy should not be about a single flag, but rather because of what her story tells us about working women and men during the American Revolution.

Betsy Ross School in Mahwah, New Jersey is named for her.

Betsy Ross postage stamp

On January 1, 1952, the U.S. Post Office issued a commemorative postage stamp to honor the 200th anniversary of her birth. It shows her presenting the new 13-striped, 13-starred flag to George Washington, with Robert Morris, and George Ross present. The design was taken from a painting by Charles H. Weisberger, one of the founders and first custodian of the Memorial Association, who has cared for and operated the Ross House. This was issued when the Ross legend was still strong and accepted by many of the American public and before additional historical and academic scrutiny.

Ancestry

References

Notes

Citations

Bibliography

Further reading
 Chanko, Pamela. Easy Reader Biographies: Betsy Ross: The Story of Our Flag (Easy Reader Biographies). 2007.
 Cohon, Rhody, Stacia Deutsch, and Guy Francis. Betsy Ross' Star (Blast to the Past). 2007.
 Cox, Vicki. Betsy Ross: A Flag For A Brand New Nation (Leaders of the American Revolution). 2005.
 Harker, John B. and Museum Images & Exhibits. Betsy Ross's Five Pointed Star. 2005.
 Harkins, Susan Sales and William H. Harkins. Betsy Ross (Profiles in American History) (Profiles in American History). 2006.
 Leepson, Marc. Flag: An American Biography (Thomas Dunne Books/St. Martin's Press, 2005).
 Loewen, James W., Lies My Teacher Told Me: Everything Your American History Textbook Got Wrong. 1995
 Mader, Jan. Betsy Ross (First Biographies). 2007.
 Mara, Wil. Betsy Ross (Rookie Biographies). 2006.

External links

 Flag: An American Biography website
 Betsy Ross Homepage from ushistory.org

1752 births
1836 deaths
18th-century American people
19th-century American people
18th-century American women
19th-century American women
Quakers from Pennsylvania
Colonial American women
Flags of the American Revolution
People of Pennsylvania in the American Revolution
People from Philadelphia
Flag designers
Women in the American Revolution
American folklore
People of colonial Pennsylvania
Burials at Mount Moriah Cemetery (Philadelphia)

Betsy Ross


An Setaria guizhouensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Shou Liang Chen ngan Guo Ying Sheng. An Setaria guizhouensis in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Setaria

Setaria guizhouensis


J. R. R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde bir yarı-elf.

Luthien oğlu Diorun tek kızıdır. Adının anlamı Yıldız Serpintisi'dir. Çünkü Lanthir Lamath'ın çağlayanının serpintisinde ışıkları parlayan yıldızlı bir gecede doğmuştur.

Feanor oğulları Doriath'a saldırmadan Elwing, halkın bir kısmı ve Silmarillerle Sirion deltasına geldi.

Orada Tuor ve İdrilin çocukları Denizci Earendil ile evlendi.Ve ona Elrond ve Elros adlı iki oğlan verdi. Earendil denize açıldığı bir zaman Feanor oğullarından Silmarili iade etmeleri için Elwinge çağrılar geldi. Elwing'in bunu kabul etmemesi üzerine Feanor oğulları saldırdı.Elwing'de göğsünde silmarille kendini denize attı.

Ulmo Elwing'i dalgaların arasından aldı ve ona kuş biçimi verdi. Sonunda Elwing Earendil'in gemisine ulaşarak bir daha dönmemek üzere Valinor'a gittiler.

Orta Dünya yarı elfleri
Kurgusal kadın karakterler

Elwing


Olaylar
 1792 - Fransa Kralı XVI. Louis, "Ulusal Mahkeme" tarafından tutuklandı ve halk düşmanı olarak ilân edildi.
 1889 - Alman Ferdinand von Zeppelin, kendi icadı olan ve Zeplin adını vereceği sevk ve idare edilebilir balonunun patentini aldı.
 1905 - Norveç'te düzenlenen referandumda, İsveç'ten ayrılma kararı çıktı.
 1913 - Akrobat Otto Witte, Arnavutluk Kralı olduğunu iddia etti.
 1913 - Harry Brearley, paslanmaz çeliği icat etti.
 1918 - ABD Deniz Kuvvetleri'ne, ilk kadın asker (Opha May Johnson) kaydını yaptırdı.
 1918 - BMW (Bayerische Motoren Werke AG) Motor Fabrikası Almanya'da kuruldu.
 1922 - Büyük Taarruz öncesinde, Fevzi Paşa ve Karargahı, gizlice cepheye gitti. 14 Ağustos'ta birliklerin güneye ve cepheye doğru kaydırılmasına sessizce başlandı.
 1923 - Mustafa Kemal, yeniden Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı seçildi.
 1940 - II. Dünya Savaşı: Alman savaş uçakları (Luftwaffe), İngiliz hava alanlarını ve radar üslerini bombalamaya başladı.
 1954 - Pakistan Millî Marşı, Pakistan Radyosu'ndan ilk kez yayımlandı.
 1956 - Türkiye'de ortaokullara din dersi konuldu.
 1960 - Orta Afrika Cumhuriyeti, Fransa'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1961 - Doğu Almanya yönetimi, batıya kaçışları önlemek için Berlin sınırını dikenli tellerle kapattı. 20 Ağustos'ta bu tellerin yerine, daha sonra "Utanç Duvarı" denilecek beton duvar örülmeye başlandı.
 1966 - Çin'de Mao, "Kültür Devrimi"ni ilan etti.
 1973 - Zülfikar Ali Butto, Pakistan Başbakanı seçildi.
 1987 - ABD Başkanı Ronald Reagan, İran-Kontra Skandalı'ndaki sorumluluğunu kabul etti.
 1997 - South Park yayına başladı.
 1999 - Türkiye'de "Uluslararası Tahkim" yolunu açan anayasa değişikliği kabul edildi.
 2004 - 156 Kongolu Tutsi mülteci, Burundi'deki Gatumba mülteci kampında öldürüldü.
 2004 - 2004 Yaz Olimpiyatları, Atina'da başladı.
 2020 - İsrail ve BAE, üçüncü İsrail-Arap barış anlaşması olarak ilişkileri normalleştirilmesi konusunda anlaştı.

Doğumlar

 985 - Hâkim, Fâtımî halifesi (ö. 1021)
 1655 - Johann Christoph Denner, Alman mucit ve çalgı yapımcısı (klarneti icat eden) (ö. 1707)
 1814 - Anders Jonas Ångström, İsveçli fizikçi (ö. 1874)
 1819 - George Gabriel Stokes, Fransız fizikçi (ö. 1903)
 1844 - Friedrich Miescher, İsviçreli biyolog (ö. 1895)
 1866 - Frances Hardcastle, Amerikalı matematikçi (ö. 1941)
 1871 - Karl Liebknecht, Alman sosyalist ve Spartakusbund ve Almanya Komünist Partisi kurucusu (ö. 1919)
 1872 - Richard Willstätter, Alman kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1942)
 1890 - Ellen Osiier, Danimarkalı eskrimci (ö. 1962)
 1899 - Alfred Hitchcock, İngiliz yönetmen (ö. 1980)
 1903 - Suat Hayri Ürgüplü, Türk siyasetçi (ö. 1981)
 1911 - William Bernbach, Amerikalı reklamcı
 1913 - Makarios, Kıbrıs Ortodoks Kilisesi başpiskoposu ve bağımsız Kıbrıs Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı (ö. 1977)
 1913 - Rita Johnson, Amerikalı oyuncu (ö. 1965)
 1918 - Frederick Sanger, Britanyalı biyokimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 2013)
 1926 - Fidel Castro, Kübalı Marksist-Leninist devrimci ve Küba Devrimi'nin lideri (ö. 2016)
 1929 - Pat Harrington, Jr., Amerikalı dizi, sinema oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2016)
 1930 - Kerim Afşar, Türk tiyatro sanatçısı (ö. 2003)
 1939 - Oğuz Oktay, Türk oyuncu (ö. 2015)
 1940 - Dirk Sager, Alman gazeteci ve yazar (ö. 2014)
 1943 - Ertha Pascal-Trouillot, Haiti başkanı
 1946 - Janet Yellen, Amerikalı iktisatçı
 1949 - Sencer Ayata, Türk sosyoloji profesörü ve siyasetçi
 1949 - Bobby Clarke, Kanadalı buz hokeyi oyuncusu ve yönetici
 1949 - Erol Mutlu, Türk film yapımcısı, yönetmen, akademisyen ve yazar (ö. 2005)
 1949 - Philippe Petit, Fransız sanatçı
 1950 - Jane Carr, İngiliz aktris ve dublaj sanatçısı
 1952 - Herb Ritts, Amerikalı moda fotoğrafçısı (ö. 2002)
 1953 - Thomas Pogge, Siyaset ve ahlak felsefesi profesörü
 1955 - Ahu Tuğba, Türk sinema oyuncusu
 1955 - Paul Greengrass, İngiliz film yönetmeni ve senarist
 1955 - Yüksel Yalova, Türk avukat, spor yöneticisi, akademisyen ve siyasetçi
 1958- Kathleen Cassello, Amerikalı opera sanatçısı
 1959 - Ömer Dönmez, Türk oyuncu (ö. 2020)
 1963 - Sridevi, Hint oyuncu (ö. 2018)
 1965 - Bahtiyar Engin, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu
 1967 - Jeanine Áñez Chávez, Bolivya eski devlet başkanı olan Bolivyalı politikacı ve avukat
 1969 - Midori Ito, Japon buz patenci
 1970 - Alan Shearer, İngiliz milli futbolcu
 1972 - Hakan Altun, Türk şarkıcı
 1974 - Joe Perry, İngiliz snooker oyuncusu
 1974 - Niklas Sundin, İsveçli müzisyen
 1976 - Niran Ünsal, Türk şarkıcı
 1976 - Özge Özberk, Türk oyuncu
 1980 - İrina Berejna, Ukraynalı siyasetçi (ö. 2017)
 1982 - Sarah Huckabee Sanders, Amerikan Hükûmeti Basın Danışmanlığı ve Sözcülüğü görevini yürüten kadın siyasetçi
 1982 - Sebastian Stan, Rumen kökenli Amerikalı oyuncu
 1984 - Alyona Bondarenko, Ukraynalı tenisçi
 1984 - Niko Kranjčar, Hırvat eski futbolcu
 1984 - James Morrison, İngiliz şarkıcı ve söz yazarı
 1985 - Elçin Sangu, Türk oyuncu
 1989 - Israel Jiménez, Meksikalı futbolcu
 1990 - DeMarcus Cousins, Amerikalı basketbolcu
 1990 - Benjamin Stambouli, Fransız futbolcu
 1992 - Lucas Moura, Brazilyalı futbolcu
 1993 - Yoon Bomi, Koreli şarkıcı, aktris ve yayıncı
 1994 - Cita Citata, Endonezyalı şarkıcı ve oyuncu
 1994 - Junki Hata, Japon futbolcu
 1994 - Jonathan Restrepo, Kolombiyalı futbolcu
 1995 - Presnel Kimpembe, Fransız futbolcu
 1996 - Florian Loshaj, Kosovalı futbolcu
 2000 - Na Jae-min, Güney Koreli rapçi ve oyuncu

Ölümler
 604 - Wen, Çin'in Sui Hanedanı'nın kurucusu ve ilk imparatoru (d. 541)
 612 - Fabia Eudokia, Herakleios'un 610 ile öldüğü 612 yılına kadar ilk eşi (d. 580)
 662 - İtirafçı (İnanç savunma) Maksimos, Hristiyan keşiş, teolog ve bilgin (d. 580)
 908 - Muktefi, Abbasi halifelerinin onyedincisi
 1134 - İrini, Macaristan Kralı I. Ladislaus ile Svabyalı Adelaide'ın kızı (d. 1088)
 1173 - IV. Nerses (Lütufkar Nerses) 1166 - 1173 yılları arasında Ermeni Katolikosluğu yapmıştır (d. 1102)
 1608 - Giambologna, Flandralı asıllı İtalyan heykeltıraş sanatçı (d. 1529)
 1621 - Jan Berchmans, Flaman bir Cizvit Azizdi (d. 1599)
 1788 - Esma Sultan, III. Ahmed'in kızı (d. 1726)
 1823 - André-Jacques Garnerin, Fransız havacı ve çerçevesiz paraşütün mucidi (d. 1769)
 1826 - René Laënnec, Fransız hekim ve stetoskopun mucidi (d. 1781)
 1863 - Eugène Delacroix, Fransız ressam (d. 1798)
 1865 - Ignaz Semmelweis, Macar bilim insanı ve hekim (d. 1818)
 1882 - Ekaterine Dadiani, Megrelya Prensliği'nin son prensesi (d. 1816)
 1882 - William Stanley Jevons, İngiliz iktisatçı ve mantıkçı (d. 1835)
 1910 - Florence Nightingale, İngiliz hemşire (d. 1820)
 1912 - Jules Massenet, Fransız besteci (d. 1842)
 1913 - August Bebel, Alman sosyal demokrat politikacı ve gazeteci (Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nin kurucularından) (d. 1840)
 1917 - Eduard Buchner, Alman kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1860)
 1946 - Herbert George Wells, İngiliz gazeteci, yazar ve tarihçi (d. 1866)
 1950 - Kınar Hanım, Ermeni asıllı tiyatro sanatçısı ve kantocu (d. 1876)
 1957 - Carl Størmer, Norveçli matematikçi ve astrofizikçi (d. 1874)
 1960 - Hans Lange, Amerikalı orkestra şefi (d. 1884)
 1965 - Ikeda Hayato, Japon siyasetçi ve Japonya Başbakanı (d. 1899)
 1974 - Nihat Sami Banarlı, Türk edebiyat tarihçisi (d. 1907)
 1984 - Tigran Petrosyan, Ermeni satranç ustası (d. 1929)
 1991 - James Roosevelt, Başkan Franklin D. Roosevelt ve Eleanor Roosevelt'ın en büyük oğulları (d. 1907)
 1993 - Tekin Arıburun, Türk asker ve siyasetçi (eski Cumhuriyet Senatosu Başkanlarından) (d. 1903)
 1996 - António de Spínola, Portekizli general ve devlet adamı (d. 1910)
 1997 - Carel Weight, İngiliz ressam (d. 1908)
 2003 - Kazım Kartal, Türk sinema oyuncusu (d. 1936)
 2004 - Julia Child, Amerikalı yemek ustası (d. 1912)
 2006 - Tony Jay, İngiliz radyo, sinema, televizyon, tiyatro oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (d. 1933)
 2009 - Les Paul, Amerikalı müzisyen (d. 1915)
 2010 - Lance Cade, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1981)
 2011 - Ellen Winther, Danimarkalı şarkıcı (d. 1933)
 2013 - Lothar Bisky, Alman politikacı (d. 1941)
 2014 - Süleyman Seba, Türk futbolcu ve Beşiktaş JK'nün Onursal Başkanı (d. 1926)
 2014 - Kurt Tschenscher, Alman emekli futbol hakemi (d. 1928)
 2016 - Kenny Baker, Britanyalı cüce oyuncu ve müzisyen (d. 1934)
 2017 - Joseph Bologna, Amerikalı oyuncu, komedyen, seslendirme sanatçısı ve televizyon yazarı (d. 1934)
 2017 - Kuzey Vargın, Türk sinema oyuncusu (d. 1940)
 2018 - Unshō Ishizuka, Japon seslendirme sanatçısı (d. 1951)
 2018 - Jim Neidhart, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1955)
 2019 - Kip Addotta, Amerikalı stand-up komedyen, sunucu şarkıcı, söz yazarı ve oyuncu (d. 1944)
 2019 - Lily Leung, Hong Konglu oyuncu (d. 1929)
 2019 - Nadia Toffa, İtalyan televizyon sunucusu, gazeteci ve yazar (d. 1979)
 2020 - Meral Niron, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1937)
 2020 - Frank Brew, Avustralyalı futbolcu (d. 1927)
 2020 - Michel Dumont, Kanadalı aktör ve sanat yönetmeni (d. 1941)
 2020 - Gulnazar Keldi, Tacik şair ve yayıncı (d. 1945)
 2020 - Darío Vivas, Venezuelalı siyasetçi (d. 1950)
 2021 - Nanci Griffith, Amerikalı country folk şarkıcısı, söz yazarı ve gitarist (d. 1953)
 2021 - James Hormel, Amerikalı siyasetçi, hayırsever ve LGBT hakları aktivisti (d. 1933)
 2021 - Henryk Hoser, Polonyalı Roma Katolik piskopos (d. 1942)
 2021 - Carolyn S. Shoemaker, Amerikalı astronom (d. 1929)
 2023 - Patricia Bredin, İngiliz oyuncu ve şarkıcı (d. 1935)

Tatiller ve özel günler

 Uluslararası Solaklar Günü

0813
13

13 Ağustos


Ein Gehängeband ist ein magisches Amulettband, das im Frühmittelalter von westgermanischen Frauen getragen wurde. Es sollte Unheil abwenden und wurde offen über der Kleidung entlang des Oberschenkels angebracht.

Trageweise
Das Gehängeband war Bestandteil der Tunika ähnlichen Vierfibeltracht. Es wurde mit zwei paarig übereinander angebrachten Bügelfibeln an einer Schärpe im vorderen Beckenbereich befestigt, die über einem Gürtel (cingulum) getragen wurde.

Im Verlauf des 5. Jahrhunderts sind Gehängebänder erstmals im Inventar westgermanischer Frauengräber nachweisbar. Sie kommen mit der Einführung der Vierfibeltracht auf. Im Verlauf des 6. Jahrhunderts werden die Bügelfibeln größer und von ihren Trägerinnen immer tiefer Richtung Knie getragen. Am Übergang vom 6. zum 7. Jahrhundert gerät die Vierfibeltracht allmählich aus der Mode. Das Gehänge wird fortan an der linken Seite über der Hüfte getragen. Es wird von nun an direkt am Gürtel ohne die Bügelfibeln befestigt, die aus dem Inventar der Gräber nach und nach verschwinden und im späteren 7. Jahrhundert nicht mehr nachweisbar sind.

Das Band an sich war aus Leder oder aus Stoff gefertigt, das bei wohlhabenderen Frauen mit Bronze- oder Silberblech beschlagen gewesen sein konnte. Am unteren Ende wurde das Gehängeband mit einem Ziergegenstand beschwert. Dieser Gegenstand konnte eine Zierscheibe aus Metall oder eine große Millefioriperle sein, aber auch Tierzähne, Schlüssel oder ähnliche Gegenstände kommen vor. In einigen Gräbern finden sich hier auch kleine Messer.

Quellenlage
Ebenso wie zur Vierfibeltracht, sind auch zum Gehängeband keine zeitgenössische Bilddokumente oder Beschreibungen bekannt.
Kenntnis  über Trageweise und Funktion der Gehängebänder erhalten Archäologen nur aus systematischen Ausgrabungen von germanischen Gräberfeldern. Da nach germanischer Tradition die Toten in ihrer Tracht bestattet wurden, sind hier aussagefähige Befunde zu erwarten.

Da das Gehängeband selbst gewöhnlich aus einem sehr vergänglichen organischen Material bestand, kann es nur anhand seiner anorganischen, metallischen Bestandteile rekonstruiert werden. Von besonderer Aussagekraft sind hierbei die Gräber wohlhabenderer Frauen, bei denen das Gehängeband mit einem Blech aus Metall beschlagen war.

Ein besonders gut erhaltenes und nicht von Grabräubern geplündertes Grab stellt in diesem Zusammenhang die Grablege im Kölner Dom einer mutmaßlichen fränkischen Prinzessin, das sogenannte Wisigarde-Grab, aus der ersten Hälfte des 6. Jahrhunderts dar.

Eine weitere wichtige Quelle ist das reich ausgestaltete Frauengrab 91b aus dem frühen 6. Jahrhundert im Gräberfeld von Köln-Müngersdorf. Dieses Grab zeigt deutliche Hinweise auf ein silberbeschlagenes Amulettband.

Literatur
Carl Dietmar, Marcus Trier: COLONIA – Stadt der Franken: Köln vom 5. bis 10. Jahrhundert. DuMont Buchverlag, Köln 2011, S. 93.
Birgit Dübner-Manthey: Die Kleingeräte am Gürtelgehänge als Bestandteile eines charakteristischen Elements der weiblichen Tracht.  Archäologische Untersuchungen zu einigen Lebensbereichen und Mentalitäten der Frauen in Spätantike und Frühmittelalter. In: Werner Affeldt, Anette Kuhn (Hrsg.): Frauen in der Geschichte. 7. Interdisziplinäre Studien zur Geschichte der Frauen im Frühmittelalter. Düsseldorf 1986. S. 88–124.
Karin Krapp: Die Alamannen: Krieger – Siedler – frühe Christen. Theiss, Stuttgart 2007. ISBN 3-8062-2044-1, S. 118ff.

Ulrike Müssemeier: Tracht und Schmuck der Frauen. In: Gerhard Bauchhenß: Die Franken in Wesseling. Rheinland-Verlag, Köln 1997, S. 54–69.
Helga Schach-Dörges: Zur Vierfibeltracht der älteren Merowingerzeit. In: Claus Dobiat (Hrsg.): Reliquiae gentium. Festschrift für Horst Wolfgang Böhme zum 65. Geburtstag. Rahden 2005, S. 349–357.
Frank Siegmund: Merowingerzeit am Niederrhein. Rheinland-Verlag GmbH Köln, 1998, S. 55f.
 Claudia Theune: Nützliches und Unnützliches am langen Band. Bemerkungen zu einer weiblichen Trachtsitte der Merowingerzeit. In: Helga Brandt, Julia K. Koch (Hrsg.): Königin, Klosterfrau, Bäuerin. Frauen im Frühmittelalter. Münster 1996. S. 55–72.
Gudula Zeller: Tracht der Frauen. In: Alfried Wieczorek, Patrick Périn, Karin von Welck, Wilfried Menghin: Die Franken – Les Francs. Band 2. Zabern, Mainz 1996, S. 673ff.

Anmerkungen

Vierfibeltracht
Kleidungsergänzung
Amulett

Gehängeband


În mitologia greacă, Arion sau Areion (în , gen.: Ἀρίωνος, Ἀρείωνος) este un cal nemuritor de rasă divină, extrem de rapid, care, potrivit poetului latin Sextus Propertius, a fost înzestrat cu darul vorbirii.

Filiație
Crearea lui Arion de către Poseidon în formă de armăsar variază în funcție de autor: potrivit lui Pseudo-Apolodor, calul a fost născut de Demetra în timp ce ea avea "chipul unei furii"; Pausanias a afirmat că, potrivit lui Antimachus, calul a fost mânzul Geei, care este personificarea Pământul. Potrivit lui Quintus Smyrnaeus, Arion a fost născut prin suflarea tare a lui Zephyrus asupra unei harpii (probabil Podarge).

Mitologie
În Ciclul Troian Arion a fost călărit mai ales de Adrastus, regele din Argos. Primele mențiuni literare ale lui Arion se află în Homer, Iliada, XXIII, 346. Statius a pomenit, de asemenea, acest cal în poemul epic latin din secolul I Tebaida, VI, 301.

Homer
Cu privire la Arion, Homer a scris în Iliada:
 "... cine ar mai fi în stare să te-ajungă din urmă sau să te biruie, chiar de s-ar avânta slăvitul Arion, din obârșii zeiești, sprintenul telegar al lui Adrastos ..."

Pseudo-Apolodor
Pseudo-Apolodor (III, 6, 8) povestește că, în bătălia de la Argos, aceeași luptă în care Eteocles și Polynice s-au ucis unul pe celălalt, Adrastos, singurul conducător al Argosului care a supraviețuit, a fost salvat de calul său, Arion, pe care Demetra, în chip de furie, l-a conceput cu Poseidon. Cercetătorii Iliadei (XXIII, 347) și ai operei lui Lycophron (153) i-au atribuit aceeași origine.

Pausanias
Pausanias afirmă:
 "Se spune că Demetra ar fi avut o fiică cu Poseidon, al cărui nume nu este permis să fie spus celor neinițiați, și un cal numit Areion. Din acest motiv se spune că arcadienii au fost primii care l-au numit Calul lui Poseidon."
În sprijinul descendenței lui Arion pe care o susțineau arcadienii, Pausanias menționează că aceștia citează câteva versuri din Iliada lui Homer și din Tebaida (un poem epic grecesc anterior scris de un autor necunoscut, din care acum au rămas doar câteva fragmente). Pausanias scrie că "se spune în Tebaida că Adrastos a fugit din Teba îmbrăcat cu haine mizerabile și condus de cu Areion, cel cu coama închisă la culoare". Cercetătorii latini pretind că aceste versete indică faptul că Neptun era tatăl lui Arion. Totuși Pausanias îl citează pe Antimachus din Colophon care spunea că Arion era fiul Pământului (Gaia):
 "Adrastos, fiul lui Talaus, descendent al lui Cretheus,
 Primul dintre urmașii lui Danaus care a călărit faimoșii săi cai,
 Rapizii Caerus și Areion din Thelpusa,
 Pe care lângă crângul onceanului Apollo
 Pământul însuși i-a trimis ca o minune pe care muritorii să o vadă."
Potrivit lui Pausanias, Heracle, luptând cu locuitorii cetății Elea, a dobândit acest cal de la Oncus. Fiul lui Zeus l-ar fi călărit pe Arion atunci când a cucerit cetatea Elis. Ulterior, Heracle l-a dăruit pe Arion lui Adrastos; așa se explică de ce Antimachus a spus despre Arion: "Adrastos a fost al treilea stăpân care l-a îmblânzit".

În cultura populară
 Arion apare în romanul fantasy The Son of Neptune al lui Rick Riordan, în care el este stăpânit de semizeița romană Hazel Levesque, fiica lui Pluto. Hazel îl întâlnește pe Arion într-o cușcă de la sediul central al Amazoanelor din Seattle și reușește să-l hrănească și apoi să-l călărească. El apare ulterior în restul cărților din seria Heroes of Olympus. Potrivit lui Percy, calul, de obicei, "înjură ca un marinar".
 Reclamele japoneze pentru Mitsubishi Starion descriu acest nume ca referindu-se la o stea și la Arion.
 Arion apare în jocul Wizard101. El este în această versiune un cal umanoid, care este fiul lui Poseidon: Earth Shaker și fratele Lamiei. Jucătorii lupta cu el în Atlantea în zona temniței Aquila.

Note

Bibliografie
 Apollodorus. Apollodorus, The Library, with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921.
 Leaf, Walter, The Iliad, Edited, with Apparatus criticus, Prolegomena, Notes, and appendices. Walter Leaf. London. Macmillan. 1900.
 Pausanias. Pausanias Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918
 Sextus Propertius, Elegies (II, 34).
 Homer. The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924.
 Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Ari'on" 2.
 Statius, Thebaid (IV, 43; VI, 424 and following verses).

Legături externe
 Theoi Project - Areion

Cai
Creaturi grecești legendare

Arion (mitologie)


Ondokuz Mayıs Üniversitesi (OMÜ), 1 Nisan 1975 tarihinde 1873 sayılı kanunla kurulmuştur. 1973 yılında Hacettepe Üniversitesi'ne bağlı olarak kurulan Samsun Tıp Fakültesi, OMÜ'ye bağlanarak üniversitenin temelleri atılmıştır. Daha sonraları ise OMÜ'ye bağlı bazı enstitüler ayrılarak Sinop Üniversitesi, Amasya Üniversitesi ve Ordu Üniversitesi olmak üzere toplam 4 üniversite kurulmuştur.

Kurulduğu 1975 yılında 50 öğrenci ile eğitime başlayan üniversitenin, kuruluşunun 40. yılında 52.300 mevcut öğrenci, 117.760 mezunu ve 2.263 öğretim elemanı vardır.

Akademik birimler
Bünyesinde; 20 fakülte, 3 enstitü, 1 konservatuvar, 1 yüksekokul, 14 meslek yüksekokulu, 21 uygulama araştırma merkezi, rektörlüğe bağlı 5 bölüm, 1 gözlemevi ve 1 enstitü birimi ile faaliyetlerini sürdürmektedir.

Fakülteler
 Ali Fuad Başgil Hukuk Fakültesi
 Bafra İşletme Fakültesi
 Çarşamba İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Eczacılık Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen-Edebiyat Fakültesi
 Güzel Sanatlar Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İlahiyat Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi
 Mimarlık Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Turizm Fakültesi
 Veteriner Fakültesi
 Yaşar Doğu Spor Bilimleri Fakültesi
 Ziraat Fakültesi

Enstitüler
 Lisansüstü Eğitim Enstitüsü
 Kenevir Araştırmaları Enstitüsü
 Yaban Hayatı Araştırma Enstitüsü (kurulum aşamasında)

Yüksekokullar

 Yabancı Diller Yüksekokulu

Konservatuvar

 Samsun Devlet Konservatuvarı

Meslek Yüksekokulları
 Adalet Meslek Yüksekokulu
 Alaçam Meslek Yüksekokulu
 Bafra Meslek Yüksekokulu
 Bafra Turizim Meslek Yüksekokulu
 Ballıca Meslek Yüksekokulu
 Çarşamba Ticaret Borsası Meslek Yüksekokulu
 Havza Meslek Yüksekokulu
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Samsun Meslek Yüksekokulu
 Terme Meslek Yüksekokulu
 Vezirköprü Meslek Yüksekokulu
 Yeşilyurt Demir-Çelik Meslek Yüksekokulu
 Ladik Meslek Yüksekokulu (kurulum aşamasında)
 HAVELSAN Siber Güvenlik Meslek Yüksekokulu (kurulum aşamasında)

Gözlemevi
 Ondokuz Mayıs Üniversitesi Gözlemevi

Rektörlüğe Bağlı Birimler

 Türk Dili Bölümü
 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Bölümü
 Yabancı Diller Bölümü,
 Beden Eğitimi Bölümü
 Güzel Sanatlar Bölümü

Araştırma Merkezleri
 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Araştırma ve Uygulamaları
 Arapça Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Astronomi Eğitimi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Bilgisayar Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Çevre Sorunları Araştırma Uygulama Merkezi
 Çocuk Eğitimi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Gelişimsel Eğitim Araştırma Uygulama Merkezi
 Kadın ve Aile Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Karadeniz İleri Teknoloji Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Kariyer Merkezi Müdürlüğü
 Ornitoloji Araştırma Merkezi
 Psikoloji Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Stratejik Araştırma Merkezi
 Sürekli Eğitim Merkezi
 Tarımsal Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Türk Patent Enstitüsü Birimi
 Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Uzaktan Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Yabancı Diller Eğitimi Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Yaratıcı Yazarlık Uygulama ve Araştırma Merkezi

Rektörler
Üniversite'de görev yapmış rektörler şu şekildedir:
 Prof. Dr. Tahsin Tuncalı 21 Kasım 1975 - 4 Mayıs 1980
 Prof. Dr. Aykut Erbengi 5 Mayıs 1980 - 11 Eylül 1981
 Prof. Dr. Muhsin Saraçlar 11 Eylül 1981 - 1 Ağustos 1982
 Prof. Dr. Ali Sümer 2 Ağustos 1982 - 1 Eylül 1985
 Prof. Dr. Mehmet Sağlam 4 Eylül 1985 - 21 Temmuz 1992
 Prof. Dr. Naci Gürses 5 Ağustos 1992 - 5 Ağustos 1996
 Prof. Dr. Osman Çakır 6 Ağustos 1996 - 6 Ağustos 2000
 Prof. Dr. Ferit Bernay 6 Ağustos 2000 - 6 Ağustos 2008
 Prof. Dr. Hüseyin Akan 6 Ağustos 2008 - 15 Ağustos 2016
 Prof. Dr. Sait Bilgiç	15 Ağustos 2016 - 17 Ağustos 2020
 Prof. Dr. Yavuz Ünal 17 Ağustos 2020

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ondokuz Mayıs Üniversitesi Resmi Sitesi  , , ,
 Ondokuz Mayıs Üniversitesi Vakfı Resmi Sitesi

Ondokuz Mayıs Üniversitesi

Ondokuz Mayıs Üniversitesi


Milton Abbas es un pueblo situado en el condado de Dorset, al suroeste de Inglaterra, aproximadamente a siete millas (once kilómetros) al suroeste de Blandford Forum, y a once millas (dieciocho kilómetros) al noreste de Dorchester. El pueblo tiene una población de 766 habitantes, según datos de 2001 y está considerado como el primer asentamiento sobre plano de Inglaterra.

En 1780, Joseph Damer, Lord Milton, primer conde de Dorchester y propietario de la abadía de Milton (Milton Abbey), decidió demoler el vecino pueblo de Middleton al considerar que rompía con la estética de paz y ambiente rural que deseaba para la zona. Para ello encargó al arquitecto sir William Chambers y al paisajista Lancelot "Capability" Brown, que habían trabajado en la abadía y sus jardines, el diseño de un nuevo pueblo, Milton Abbas, situado en un valle boscoso llamado Luccombe Bottom, al sur de la abadía. Middleton fue destruido y convertido en llanura, y la mayoría de sus habitantes fueron realojados en la nueva villa.

Enlaces externos

Localidades de Dorset

Milton Abbas


Die Saison 1998/99 ist die 24. Spielzeit der 2. Basketball-Bundesliga. Die reguläre Saison begann am 10. September 1998 und endete am 6. Februar 1999.

Modus
Die Liga war vor Saisonbeginn in zwei Staffeln (Nord und Süd) mit jeweils zwölf Mannschaften unterteilt. Nach der regulären Saison im Modus "Jeder gegen Jeden" mit Hin- und Rückspiel spielten die besten sechs Mannschaften eine Aufstiegsrunde, wobei die Ergebnisse der Hauptrunde mitgenommen wurden. Nach der Aufstiegsrunde spielten die Tabellenersten und die Tabellenzweiten der beiden Staffeln über Kreuz mit den beiden schlechtesten Mannschaften der Basketball-Bundesliga 1998/99 in einer Qualifikationsrunde mit zwei Gruppen je drei Mannschaften zwei Mannschaften für die Basketball-Bundesliga 1999/2000 aus. Die jeweils sechs schlechtesten Teams der beiden Zweitliga-Staffeln nahmen an einer Abstiegsrunde teil. Pro Staffel stiegen regulär zwei Mannschaften in die zugeordneten Regionalligen ab. Die Ergebnisse der Hauptrunde wurden in die Abstiegsrunden mitgenommen.

Saisonnotizen
 Aufsteiger aus den Regionalligen waren in der Gruppe Nord BG DEK/Fichte Hagen und BG Wolfenbüttel sowie in der Gruppe Süd die SpVgg Rattelsdorf und der VfR Limburg.
 Der sportliche Absteiger TSV Speyer hielt die Klasse dank des Aufstiegs der DJK s.Oliver Baskets Würzburg. Erstliga-Absteiger Ruhr Devils hatte bereits während der Basketball-Bundesliga 1997/98 seine Mannschaft vom Spielbetrieb zurückgezogen, die Mannschaft des Stammvereins TuS Herten spielten als "Hertener Löwen" in der Oberliga weiter.
 Die BG Koblenz zog ihre Mannschaft nach dem zweiten Spieltag vom Spielbetrieb zurück, so dass die Gruppe Süd mit elf Mannschaften spielte.
 Meister der 2. Basketball-Bundesliga wurden am Saisonende: BC Johanneum Hamburg (Nord) und TV 1860 Lich (Süd).
 Der VfR Limburg erzielte in der regulären Saison in der Gruppe Süd keinen Sieg. Dies hatte es zuletzt in der Saison 1985/86 gegeben. Dort erzielte der TV Marbach, ebenfalls als Aufsteiger in die Gruppe Süd, keinen einzigen Erfolg in der regulären Saison bei jedoch zwei Meisterschaftsspielen weniger.

Nord

Tabelle

Aufstiegsrunde
Die Ergebnisse der Hauptrunde wurden in die Abstiegsrunden mitgenommen.

1 Der SSV Weißenfels verpasste in der Qualifikationsrunde sportlich den Aufstieg, konnte aber anschließend für den SV Oberelchingen, der sich aus der ersten Liga zurückzog, in die erste Basketball-Bundesliga nachrücken.

Abstiegsrunde
Die Ergebnisse der Hauptrunde wurden in die Abstiegsrunden mitgenommen.

Süd

Tabelle

2 Mannschaft wurde nach dem zweiten Spieltag vom Spielbetrieb zurückgezogen.

Aufstiegsrunde
Die Ergebnisse der Hauptrunde wurden in die Aufstiegsrunde mitgenommen.

Abstiegsrunde
Die Ergebnisse der Hauptrunde wurden in die Abstiegsrunde mitgenommen.

1 Mannschaft wurde nach dem zweiten Spieltag der Hauptrunde vom Spielbetrieb zurückgezogen.

Qualifikationsrunde
Für die Qualifikationsrunde 1998/99 zum Aufstieg in die erste Basketball-Bundesliga, siehe Basketball-Bundesliga 1998/99#Hauptrunde

Siehe auch
 Basketball-Bundesliga
 Liste von deutschen Basketballmannschaften

Weblinks
 2. Basketball-Bundesliga

1998/99
Basketballsaison 1998/99

2. Basketball-Bundesliga 1998/99


Movilele recifale de lângă satul Visoca reprezintă un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Soroca, Republica Moldova. Sunt amplasate la sud de satul Visoca. Ocupă o suprafață de 15 ha conform Legii ariilor protejate sau 5 ha conform unor măsurări mai recente. Obiectul este administrat de Primăria satului Visoca.

Descriere
Aria protejată reprezintă un recif de vârstă volhiniană acoperit cu sediment. Vârfurile acestuia, fiind expuse la eroziune, au căpătat forma unor movile.

Cinci movile recifale sunt amplasate la sud de satul Visoca, în amontele vâlcelei Valea Perjei, la o altitudine de 200-210 m deasupra nivelului mării. Ele au fost descrise pentru prima dată de către A. Eberzin în 1948. Aici au fost descoperite alge calcaroase, briozoare și cochilii de Cardium sarmaticum, Spiirobis sp., Modiola sp., caracteristice subetajului Volhinian al etajului Sarmațian.

Spre nord se află două movile cu înălțimea de 9,5 m și 8 m, cu un diametru de aproape 50 m. Lângă un pârâu, la sud-vest, sunt presărate încă trei movile, dintre care cea mai mare stă la altitudinea de 214 m. La 2,5 km nord-vest de sat, în valea unui afluent al râului Căinar, aflorează calcare cu grosimea de cel mult 5,5 m, peste care sunt aranjate argile cenușii de Cubolta. Aici, la adâncimea de 90 cm, se află o intercalație de argilă bentonitică.

Statut de protecție
Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 13 martie 1962 nr. 111, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5 și Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural era, la momentul publicării Legii din 1998, Întreprinderea Agricolă "Visoca", dar între timp proprietar a devenit Primăria satului Visoca. Legea din 1998 atribuie eronat monumentul raionului Dondușeni, deși acesta este localizat în raionul Soroca.

Situl prezintă interes științific de importanță internațională în ce privește cartarea geologică și studiul stratigrafic al formațiunilor sedimentare ale Platformei Est-Europene. De asemenea, este util în studiul bazinelor marine continentale și al evoluției Platformei Moldovenești în perioada sarmațiană.

Conform situației din anul 2016, nu este instalat niciun panou informativ cu informații despre monumentul natural. Este recomandată includerea zonei în trasee turistice.

Note

Bibliografie

Visoca, Movilele recifale de lângă satul
Raionul Dondușeni

Movilele recifale de lângă satul Visoca


Richard William "Rick" Wright (28 Temmuz 1943 - 15 Eylül 2008) Pink Floyd grubunun klavyecisiydi. Solo albümlerinin ardından son olarak David Gilmour ile birlikte çalışmıştır.

Erken yaşamı
Wright, 28 Temmuz 1943'de Hatch End, Birleşik Krallık'ta doğdu. On iki yaşındayken bacağını kırdığı sırada istirahat ederken gitar, trombon, trompet ve piyano çalmayı öğrendi. Annesi, Wright'ı piyano yeteneklerinin üzerine gitmesi için yüreklendirince Eric Gilder School of Music'te besteleme ve müzik teorisi dersleri almaya başladı. Bu zamanlarda tekrar popülerleşen geleneksel jaz akımından etkilendi ve piyano üzerinde odaklanmaya devam etse de saksafon gibi yeni enstrümanlar çalmayı öğrendi. Geleceği hakkında kararsız olan Wright, 1962'de Regent Street Polytechnic okuluna yazılıp mimarlık eğitimi almaya başladı.

Regent Street Polytechnic'te okurken Nick Mason ve Roger Waters ile tanışıp sınıf arkadaşları Clive Metcalf'ın kurduğu Sigma 6 adlı grupta çalmaya başladılar. En başlarda Wright, mümkünse piyano çalıyor, ancak sahnede piyano yoksa ritim gitar ya da trombonu üstleniyordu. Zamanla profesyonel bir grup olmak istediklerine karar verdiler ve ciddi provalarda çalmaya başladılar. Mason ve Waters hırslı öğrencilerken Wright, mimarlığa ilgi göstermiyordu ve bir sene sonra London College of Music'de eğitim görmeye başladı. Daha sonra eğitimine ara verip tatil için Yunanistan'a gitti. Bu sırada Wright'ın gruptaki yerini Mike Leonard aldı. Leonard'ın grup için satın aldığı Farfisa marka organ, geri döndüğünde Wright'a kaldı ve kullandığı temel enstrüman oldu.

Kariyer

1960-70'ler: Pink Floyd'un kuruluşu ve ilk başarıları
1964 Noel'inin hemen öncesinde Wright, bir arkadaşı aracılığıyla grubunun çalması için bir stüdyo ayarladı. Gitarist Bob Klose ve vokalist Syd Barrett gruba katıldı; bu grup zamanla Pink Floyd olacaktı.

Her ne kadar Barrett grubun baskın üyesi olsa da (şarkıların çoğunu o yazıp söylüyordu) Wright da bazı şarkılar için vokal kaydediyordu. Grubun kataloğunda Wright'ın epey önemli bir yeri vardı: Klavyeyi çalıyor, arka vokalleri üstleniyor, aranjmana katkıda bulunuyordu. Teknik açıdan en kabiliyetli müzisyen olarak Waters'ın bas gitarının ve Barrett'ın gitarlarının sesini Wright ayarlıyordu. Pink Floyd, profesyonel bir yol ekibi kiralayana kadar her konserde grubun ekipmanını Wright kuruyor ve topluyordu.

Wright ile Barrett epey yakın arkadaşlardı, hatta bir noktada ev arkadaşı olmuşlardı. Barrett, 1968'de sağlık sorunlarından mütevellit Pink Floyd'dan ayrılmak zorunda bırakılınca Wright, grubu bırakıp Barrett ile yeni bir projeye atılmayı düşünmüş ancak pratik olmayacağını düşünerek vazgeçmişti. Yine de Barrett'ın ikinci solo albümünün prodüksiyonunda arkadaşına yardımcı oldu.

Barrett'ın yerini David Gilmour'un almasıyla söz yazarlığını Waters ve Wright üstlenmeye başladı ancak zamanla Wright'ın katkıları azaldı. Yine de Wright'ın müzikal önemi azalmamıştı: "Atom Heart Mother", "Echoes", "Shine On You Crazy Diamond", "Us and Them", "The Great Gig in the Sky" gibi şarkılar, Wright'ın katkılarının zirveye ulaştığı şarkılar olmuştu.

1970-80'ler: Grup içi çatışmalar ve Pink Floyd'dan ayrılışı
Wright, ilk solo albümü Wet Dream'i 1978'de kaydetti. Albüm, Eylül ayında yayınlandı ancak başarı yakalayamadı.

Waters'ın baskın rolü iyice üstlenmesiyle Wright'ın Pink Floyd şarkılarına olan katkısı iyice azalmıştı. Animals (1977), Wright'ın yazdığı bir şarkı içermeyen ilk Pink Floyd albümüydü. Grubun The Wall (1979) için stüdyoya girdiği zamanlarda Waters, Wright'ın hiçbir katkıda bulunmadan eşit derecede telif ücreti almasından şikayetçiydi. Bu dönemde Wright'ın evliliği kötüye gidiyordu ve Wright, ailesiyle yeterince vakit geçiremediği için albüm kayıtlarında geride kalmıştı.

Waters, Wright'ı dava etmeyi düşünmüştü ancak nihayetinde Wright'la konuşmayı tercih etti. Gilmour, Wright'ın grupta kalmasını destekleyeceğini, ancak albüme yeterince katkıda bulunmadığını söyledi. Bunun ardından Wright grubu bırakmaya karar verdi fakat albümün kaydını bitirecek ve takiben yapılacak olan turneye katılacaktı. Waters, Gilmour, yapımcı Bob Ezrin, besteci Michael Kamen ve müzisyen Fred Mandel, zaman zaman Wright yerine klavye bölümlerini çaldılar. Wright genelde gecenin geç saatlerinde, diğer grup üyeleri orada değilken stüdyoya gidiyor ve kayıtlarını yapıyordu.

Wright'ın gruptan ayrılışı 1983'deki The Final Cut'ın çıkışına kadar doğrulanmadı. The Final Cut, Richard Wright'ın emeği olmadan kaydedilen tek Pink Floyd albümüdür.

1983-2005: Zee, Pink Floyd'a dönüşü, Waters ile uzlaşması ve Broken China
1983-84 senelerinde Wright, Fashion grubundan Dave Harris ile birlikte Zee adını verdiği bir grup kurdu ve bu grupla birlikte Identity adında bir albüm çıkardı fakat bu albüm başarısız oldu. Wright daha sonra Zee hakkında "unutulması gereken bir deney" dedi.

1985'te Roger Waters Pink Floyd'dan ayrılınca Wright, A Momentary Lapse of Reason ile birlikte eski grubu için çalmaya geri döndü ancak sözleşmesi izin vermediği için resmen grup üyesi olamadı. Grup üyeliğinin resmiyete kavuşması ancak 1994 yılında olacaktı. 1994'te çıkan The Division Bell için beş şarkının yazarlığını yaptı ve "Wearing the Inside Out" için vokalleri seslendirdi. "The Division Bell Tour" adlı turne, Pink Floyd'un son turnesiydi.

1996'da "Broken China" adlı ikinci solo albümünü çıkardı. Bu albümdeki bilgisayar destekli prodüksiyonlar ve Sinead O' Connor, Anthony Moore ve Tim Renwick gibi sanatçıların katkısı, bu albümü ilk solo albümünden daha başarılı kıldı.

1999'da Wright'ın eşi ve Pink Floyd'un turnelerinde çalan klavyecisi Jon Carin, Waters ile Wright'ın uzlaşmasını sağladı. 2 Temmuz 2005'te Londra'da yapılan Live 8 konseri; Mason, Wright, Waters ve Gilmour'un birlikte çaldığı son konser oldu. Aynı senenin Kasım ayında katarakt ameliyatı olan Wright, Pink Floyd'un UK Music Hall of Fame üyesi yapıldığı törene katılamadı.

2005-2008: Gilmour ile partnerliği
2006'da Wright, Gilmour'un turne grubunun sürekli üyesi oldu. Grupta zamanında Pink Floyd turnelerinde çalan Jon Carin, Dick Parry ve Guy Pratt de bulunuyordu. Gilmour'un 2006'da çıkan solo albümü On An Island için klavye çaldı ve arka vokalleri seslendirdi. Wright, Gilmour'un turnelerinin "hayatında katıldığı en eğlenceli turneler" olduğunu söylemiştir. Solo projelerine odaklanmak istediği için Waters ve Mason ile birlikte Dark Side of the Moon Live turnesine katılmayı reddetti.

Wright, Gilmour ve Mason ile birlikte Syd Barrett anısına 10 Mayıs 2007'de verilen "Madcap's Last Laugh" adlı konserde çaldı. Bu zamanlarda Wright, Kensington'da yalnız başına yaşıyordu.

Ölümü
Wright, 15 Eylül 2008'de 65 yaşındayken akciğer kanserine yenik düşüp öldü. Wright'ın ölümünden sekiz gün sonra Gilmour, Later... with Jools Holland adlı televizyon programına katıldı ve Pink Floyd'un ikinci albümü A Saucerful of Secrets'tan "Remember a Day" şarkısını Wright'ın anısına çaldı.

Kişisel yaşamı
Rick Wright, The Screaming Abdabs grubunda beraber çalıştığı Juliette Gale ile 1964'te evlendi. Çiftin iki çocuğu oldu fakat 1982'de boşandılar. Wright, 1984'de Franka Wright ile evlendi ve bu evlilik 1994'e kadar sürdü. 1995'de Mildred Hobbs ile evlendi ve birlikte bir çocukları oldu. Wright'ın üçüncü evliliği de 2007'de sona erdi.

Ekipman

Rick Wright müziğe üflemeli çalgılarla başlamıştır. Daha sonra Farfisa marka org kullanmaya başladı. İlk dönemlerde konserlde vibrafon ve "Biding My Time" şarksıında olduğu gibi trombon da kullanıyordu. Daha sonraki yıllarda eko efekti için Binson Echorec kullanan Wright, 1970'lerde Farfisa yerine Fender, Wurlitzer, Hohner gibi markalar kullanmıştır. 1987'de itibaren Kurzweil markasını kullansa da Gilmour'un "On An Island" turunda yine Farfisa e Hammond piyano da kullanmıştır.

Solo Çalışmaları

Solo Albümler

 Wet Dream (1978)
 Broken China (1996)

Zee

 Identity (1984)

David Gilmour

 On An Island (2006)

Syd Barrett

 The Madcap Laughs (1970)
 Barrett (1970)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Richard Wright Online Memorial
 Unofficial Richard Wright Page richardwright.net
 Rick Wright - Pink Floyd Fan Network

1943 doğumlular
2008 yılında ölenler
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz klavyeciler
Pink Floyd

Rick Wright


Ivdellag lagăr de corecție prin muncă din sistemul GULAG.

Istorie
A fost creat în anul 1937 la 16 august.
A funcționat până la 1 ianuarie 1960. A fost creat ca lagăr în sistemul Gulag. Trecut în sistemul de lagăre al industriei forestiere între 1941 și 1947. Ulterior în sistemul Directiei principale de lagăre a industriei forestiere până în anul 1953 și concomitent transferat din subordonarea NKVD în subordonare Ministerului Afacerilor interne. Transferat în subordonarea Minsiterului Justiției în 1954, pentru ca în anul 1954 să revină înapoi în subordonarea Ministerului afacerilor interne din URSS. A fost subordonat acestui minister până în anul 1957, după ce a trecut la 1 decembrie 1957 în subordinea Minsiterului afacerilor interne a Federației Ruse. A fost desființat la 1 ianuarie 1960.

Dislocație
 satul Ivdel (din 1943 orășelul Ivdel), raionul Ivdel, regiunea Sverdlovsk

Cod telegrafic
 Perekat

Adresa
 s.(or) Ivdel, r-nul Ivdel regiunea Sverdlovsk, cutie poștală 231.
ulterior numărul cutiei poștale a fost înlocuit cu 240, H-240, H-240/1

Producție
Forestieră, construcția uzinei de spirt și sulfit, cuptoarelor de cărbune pentru industria cărbunelui și a lemnului, сonfecționarea borcanelor și a ambalajului special, construcția minelor de cărbune, confecționarea mobilei și a încălțămintei, construcția aeropdromului în imediata apropiere a or. Ivdel, construcția de utilaj și dispoyitive speciale pentru curățarea apelor de grăsimi în cadrtul Ministerului afacerilor interne,  deservirea întreprinderilor de reparație a navelor maritime, construcția uzinei de hidroliză, deservirea întreprinderilor de reparație și producție a electricității, tăierea și prelucrarea lemnului pentru mobilă și traverse pentru calea ferată, lucrări agricole, construcție de căi ferate cu ecartament îngust, a drumurior auto,secții de construcție a caselor de locuit, constrtucție de case de locuit, deservirea uyinei de cărămidă.

Numărul de deținuți
 Între 1938 și 1 ianuarie 1940 numărul deținuților a crescut de la 16 231 până la 23 531. Între 1 ianuarie 1940 și 1 iulie 1940 a crescut până la 30 203 prin noi deportări. La 1 ianuarie 1942 s-a redus prin exterminare până la  28424, la 1 ianuarie 1943 s-a redus în continuare pînă la 16020, la 1 ianuarie a atins cota minimă din anii războiului de 14166, a crescut iarăși din contul prizonierilor la 1 ianuarie 1945 până la 16 mii 528, s-a redus prin exterminarea prizonierilor la 1 ianuarie 1946 până la 12 mii 670, a crescut până la cota maximă de peste 24 mii 460 la 1 ianuarie 1948 ( 24 mii 316 la 1 ianuarie 1953), valoarea minimă de 21 mii 642 fiind atinsă la 1 ianuarie 1950. Dup moartea lui Stalin s-a redus cu circa 10 mii până la 14428 prin eliberarea parțială a deținuților. Ulterior a variat în felul următor: 1 ianuarie 1955-15876, 1 ianuarie 1956-16022, 1 ianuarie 1957-16312, prin noi deportări1, sau plasare de delincvenți nepolitici. La  ianuarie 1958-  15148, 1 ianuarie 1960-12930.

Șefii
 Almazov- din 16 august 1937
 L-t sup. KGB Beliakov- până la 4 septembrie 1937
 Maior KGB Tarasiuk- între 8 decemnbrie 1937 și 28 mai 1941 (A funcționat de facto pînă mai tărziu, întrucât este amintit  în ordine la 4 iunie 1941)
 Locotenent sup. (Locotenent -colonel la sfărșitul termenului)KGB I.I. Dolgih -de la 21 mai 1942 până la 22 iulie 1942 (A intrat în funcție de facto mai devreme, întrucât este amintit în ordine la 2 aprilie 1942)
 Maior (locotenent -colonel) M.V. Jucovschi la sfărșitul termenului - de la 1 decembrioe 1945 până la 18 noiembrie 1949

Informații suplimentare
 La 12 ianuarie 1942 a fost creat un detașament din nemți mobilizați

Legături externe
 Memo.ru

Ivdellag


Leopold von Lamberg ist der Name folgender Personen:

* Leopold Joseph von Lamberg (1654–1706), österreichischer Diplomat
 Leopold Matthias von Lamberg (1667–1711), Landgraf von Leuchtenberg

Leopold von Lamberg


هيبوليتو ميخيا دومينيجيز (Hipólito Mejía) ولد في 22 فبراير 1941. هو الرئيس رقم 51 لجمهورية الدومنيكان.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
دومينيكانيون من أصل إسباني
رؤساء جمهورية الدومينيكان
مواليد 1941
أشخاص من سانتياغو دي لوس كاباليروس
رومان كاثوليك دومينيكانيون
دومينيكانيون من أصل كناري

هيبوليتو ميخيا دومينيجيز


Santa Rosa de Copán () is a municipality in Honduras. The city of Santa Rosa de Copán is the municipal seat and the departmental capital of the Honduran department of Copán. It is located approximately  above mean sea level.

Santa Rosa de Copán is the largest and most important city in western Honduras with a population of 61,800 (2023 calculation). Santa Rosa is the governmental hub of the department of Copán. The city is connected through the International Highway of the West (CA-4) with San Pedro Sula to the North and with the borders of El Salvador at El Poy and Guatemala at Agua Caliente to the west. Santa Rosa has a subtropical climate with temperatures ranging from  to  in the summer (March–June), and from  to  in the winter (December–February).

The historical centre of Santa Rosa de Copán has been declared a Honduran national monument, with preservation of its Republican or Neoclassical architecture and cobblestone streets that has its origins in a prosperous tobacco farming industry of the 18th century. Santa Rosa is situated at a strategic point between Copán Ruinas and Gracias, Lempira and the Celaque National Park. As before, tobacco farming remains a staple of the local economy, particularly the cultivation of premium cigar tobaccos. The La Flor de Copán cigar factory is located in the city.

History
The town was founded in the early 18th century. On 8 August 1705, the Spanish colonial captain Don Juan García de la Candelaria acquired the area then called "Los Llanos" from the Spanish crown and founded his estate with four ranches, later the first settlers named it Santa Rosa, and later Santa Rosa de Los Llanos. A tobacco industry developed in the early 18th Century and in 1765 the town was picked as the site for La Real Factoria del Tabacos, the Royal Tobacco Company, a Spanish crown company. Later, the Gracias a Dios Department was split in two departments, becoming Copán department and Lempira department.

The town was on various occasions the capital of the State of Honduras. On 7 May 1862 the nation's President Don Victoriano Castellanos Cortes, issued Legislative Decree No. 3, giving the country the title of "Republic of Honduras" instead of "State of Honduras." In 1865, the town was renamed Santa Rosa de Copán.

Its Catedral de Santa Rosa, dedicated to Saint Rosa, is the cathedral episcopal see of the Roman Catholic Diocese of Santa Rosa de Copán (established on 1916.02.02).

Climate
Under the Köppen climate classification, Santa Rosa has a subtropical highland climate (Cwb) that closely borders a humid subtropical climate (Cwa). Temperatures are relatively consistent year throughout the course of the year and the town is not as hot as other locations in the tropics because of its altitude. Like other locations with this climate, there is a pronounced drier season during the "winter" months. The location sees on average roughly 1500mm of precipitation annually.

Sports
Football club Deportes Savio has been playing in the Honduran National league since 2007 and play their home matches at the Estadio Sergio Antonio Reyes.

See also

References

External links

 Interactive Map Santa Rosa de Copan

Bibliography
 Urquía Fuentes, José Leonardo. History de Santa Rosa de Copán, "Los Llanos", (chronological historical essay) 2010.

Copán Department
Municipalities of the Copán Department

Santa Rosa de Copán


Olaylar
 19 Temmuz – Transatlantik olarak kabul edilebilecek ilk gemi SS Great Britain suya indirildi
 Osmanlıların "Kaime" adındaki ilk banknotu basıldı.

Doğumlar
 15 Nisan - Henry James, Amerikalı yazar.
 21 Mayıs - Charles Albert Gobat, Nobel Barış Ödülü sahibi İsviçreli yazar.
 15 Haziran - Edvard Grieg, Norveçli besteci.
 Abidin Paşa, Osmanlı Devleti veziri Mesnevi yorumcusu (ö. 1906).

Ölümler
 3 Mart - David Porter), Amerika Birleşik Devletleri Donanması'nda görev yapmış bir amiral (d. 1780).
 4 Haziran - Ippolito Rosellini, İtalyan mısırbilimci (d. 1800).

1843


ග‍්ලූටතයෝන් යනු ශාකවල, සත්ත්‍වයින්ගේ, සහ දිලීරවලත් සමහර බැක්ටීරියා වලත් පවතින වැදගත් ප්‍රතිඔක්සිකාරකයකි.

පෙප්ටයිඩ
ප්‍රතිඔක්සිකාරක

ග‍්ලූටතයෝන්


Kellytown bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Kellytown (Colorado)
 Kellytown (Pennsylvania)
 Kellytown (South Carolina)

Kellytown


O Club Somisa, é um clube poliesportivo argentino com destaque para o voleibol da cidade de  San Nicolás de los Arroyos. O time masculino  foi campeão nacional e medalhista de bronze no Campeonato Sul-Americano de Clubes.

Histórico

O clube leva o nome da siderúrgica estatal criada em 1947, SOMISA (Sociedad Mixta Siderúrgica Argentina).Na década de 1990, passou de 12.000 sócios para 1.000, foi fundado em 21 de fevereiro de 1961.No atual Conselho de Administração há doze membros, dos quais 6 são mulheres. A presença feminina aumentou notavelmente, antes era tradição as mulheres jogarem hóquei e vôlei, mas agora elas não apenas continuam praticando esses esportes, mas também temos basquete, futebol em todas as categorias, handebol e futsal.

A primeira sede do clube foi na atual Copesa, depois o Hotel de Solteros, e posteriormente a Escola nº 30, até uma casa particular no bairro Somisa. Nos dezessete hectares, iniciaram na construção de um campo de futebol e duas quadras de basquete abertas. Em 1970 foi construída a piscina olímpica, em 1974 o ginásio fechado e em 1983 a sede em Los Ceibos 1950 (atual). Após a privatização da Somisa, o clube passou para os sócios com a denominação Club Del Acuerdo, com Estatuto Jurídico, a 15 de agosto de 1992 e cujo primeiro presidente foi o Eng. Eduardo Pérez.

A siderurgia foi privatizada na década de 1990 e o clube deixou de pertencer à empresa. Após uma fase muito difícil com poucos sócios, o clube renasceu por volta de 2010. Retomou-se o nome original em 2014 e com um plano de obras, a massa corporativa foi aumentada para 5.000 sócios. Algumas obras são o hóquei em campo sintético, a piscina interior, o campo de futebol com capacidade para 10.000 pessoas, existe também uma piscina exterior de medidas olímpicas. O clube tem cresce notavelmente e isso leva a um aumento do número de rapazes e atletas. A partir disso, têm recrutado novos professores de alto nível e em esportes como basquete, futsal, handebol e futebol estão competindo localmente com grandes clubes como Regatas e Belgrano.

O futebol foi desde o início a própria essência do clube e, embora mais tarde o crescimento da instituição tenha promovido o desenvolvimento de outras atividades, manteve-se como a disciplina desportiva em que se baseia a entidade e a que lhe valeu o reconhecimento a nível local e zonal, anos depois a equipa de voleibol do clube conseguiu vencer um torneio nacional, sendo assim o primeiro título a nível nacional que o Club Somisa obteve. Atualmente, a modalidade com maior influência e a que é praticada por maior número de sócios é o basquetebol, na qual compete a nível provincial, com um público de cerca de 1.000 pessoas por jogo, tanto no torneio provincial como no campeonato local.

A piscina olímpica localizada em magnífica propriedade cercada por árvores e guarda-sóis para passar um verão ao ar livre como em nenhum outro lugar.

Basquetebol

Em 18 de abril o time basquete conquistou o título do Campeonato Provincial de 2019

Handebol

O naipe masculino obteve em 2019 o tricampeonato da Associação de Handebol do Norte da província de Buenos Aires

Tiro com arco

Em 2022 obteve dois títulos nacionais

Voleibol

O time masculino conquistou a medalha de bronze na edição do Campeonato Sul-Americano de Clubes em 1986 em Santiago e o sétimo lugar na edição do ano de 1991

Títulos conquistados

 0 Campeonato Sul-Americano de Clubes
 Terceiro-campeão:1986

 0 Campeonato Argentino A1'''

Ligações externas
 Página oficial no Instagram
 Página no Volleybox.net

Clubes de voleibol masculino da Argentina
Clubes de voleibol

Club Somisa


Iadeș! este un film românesc din 1926 regizat de Horia Igiroșanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dorin Sireteanu, Marietta Davidescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1926 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1926
Filme de comedie românești

Iadeș!


14885 Paskoff este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14885 Paskoff este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatoire de Haute-Provence de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 10,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

14885 Paskoff


Das Casoria Contemporary Art Museum (CAM) ist ein Museum in Casoria in der italienischen Provinz Neapel.
Die Idee zum Museum wurde 2003 auf Anregung der Gemeinde Casoria und der Region Kampanien geboren, als Teil einer Aktion zur regionalen Wiederbelebung unter dem Titel Una città per l'arte. Das Museum wurde 2005 eingeweiht, unter der Regie von Antonio Manfredi, dem Präsidenten des gemeinnützigen International Contemporary Art Center. Das Museum besitzt eine Ausstellungsfläche von 3.500 m2. Diese ist hauptsächlich der Dauerausstellung einiger tausend Arbeiten internationaler Künstler gewidmet. Im April 2012 verbrannte das Museum Werke seiner Ausstellung, um gegen Sparmaßnahmen zu protestieren. Diese waren in der Folge der italienischen Staatsschuldenkrise eingeführt worden und wirken sich besonders nachteilig auf die Finanzierung von Kunst durch Privatpersonen aus.

Siehe auch
 Ikonoklasmus

Weblinks
 Website des Museums (, )

Einzelnachweise

Kunstmuseum in Kampanien
Kunstmuseum (Moderne)
Casoria (Kampanien)
Gegründet 2005

Casoria Contemporary Art Museum


Olivierus voldemari est une espèce de scorpions de la famille des Buthidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la province de Ferghana en Ouzbékistan. Elle se rencontre vers Becharyk.

Description
Les femelles mesurent de  à .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Voldemar-Аlexander Kreuzberg (1916–2009).

Publication originale
 Fet, Kovařík, Gantenbein & Graham, 2021 : « Three new species of Olivierus (Scorpiones: Buthidae) from Kazakhstan and Uzbekistan. » Zootaxa, , .

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Buthidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique d'Ouzbékistan

Olivierus voldemari