USS Colhoun (DD-85/APD-2) was a  in the United States Navy during World War I and later redesignated APD-2 in World War II. She was the first Navy ship named for Edmund Colhoun.

Launched in 1918, she remained on convoy duty for the final few months of World War I, and she then operated out of the Atlantic for several years until being decommissioned in 1922. Returning to service in 1940 as a high-speed troop transport, Colhoun was dispatched to support the Guadalcanal campaign early in World War II. While unloading supplies to the island on 30 August 1942, she was attacked by aircraft of the Empire of Japan, and sunk with the loss of 51 men.

Design and construction

Colhoun was one of 111 s built by the United States Navy between 1917 and 1919. She, along with 25 of her sisters, were constructed at Fore River Shipyard shipyards in Quincy, Massachusetts, using specifications and detail designs drawn up by Bethlehem Steel.

She had a standard displacement of  an overall length of , a beam of  and a draft of . On trials, Harding reached a speed of . She was armed with four /50 caliber guns and twelve  torpedo tubes. She had a regular crew complement of 100 officers and enlisted men. She was driven by two Curtis steam turbines powered by four Yarrow boilers.

Specifics on Colhouns performance are not known, but she was one of the group of Wickes-class destroyers designed by Bethlehem Steel, built from a different design than the 'Liberty type' destroyers constructed from detail designs drawn up by Bath Iron Works, which used Parsons or Westinghouse turbines. The non-'Liberty' type destroyers deteriorated badly in service, and in 1929 all 60 of this group were retired by the Navy. Actual performance of these ships was far below intended specifications especially in fuel economy, with most only able to make  at  instead of the design standard of  at . The class also suffered problems with turning and weight.

Colhoun was the first commissioned in the U.S. Navy named for Edmund Colhoun. The second  was a  commissioned in 1944.

Service history

Colhoun was launched on 21 February 1918 from Fore River Shipyard and sponsored by Helen A. Colhoun, the daughter of Edmund Ross Colhoun. She was commissioned on 13 June 1918. Reporting to the United States Atlantic Fleet, she was assigned as a convoy escort between New York City and ports in Europe, escorting ships carrying troops and supplies supporting World War I from 30 June and 14 September 1918. On 18 November 1918, she reported to New London, Connecticut, to assist in tests of sound equipment which was under development at the time. On 1 January 1919, she was rushed to assist the troop transport  which had run aground off Fire Island, New York. Colhoun assisted in transporting 194 of the troops off of the ship, who had been returning from Europe, to their destination port in Hoboken, New Jersey.

On 1 December 1919, she was placed in reduced commission at Philadelphia Navy Yard, and then underwent an overhaul at Norfolk Navy Yard. Between 1919 and 1922, Colhoun remained assigned to the Atlantic Fleet on reserve status, based out of Charleston, South Carolina. She took part in sporadic fleet exercises and large maneuvers, as well as taking several midshipman cruises through the Caribbean and along the east coast. In mid-1922, she returned to Philadelphia Naval Yard and was decommissioned on 28 June.

Colhoun was towed to Norfolk Navy Yard on 5 June 1940, and began conversion to a high-speed transport. She was recommissioned into the fleet on 11 December 1940, and received the hull classification symbol of APD-2. Following this, she underwent a year of training exercises between Norfolk and the Caribbean, where she was during the attack on Pearl Harbor, and the entry of the U.S. into World War II.

World War II

With the war underway, she sailed for the Pacific to join the U.S. Pacific Fleet. There, she joined Transport Squadron 12 based out of Pearl Harbor, and began conducting anti-submarine warfare exercises there for a time. She arrived in Nouméa, New Caledonia on 21 July 1942. With a shortage of combat ships at the beginning of the war, Colhoun served a dual role as both a high-speed transport and an anti-submarine warfare vessel. In this role, she began preparations for the invasion of the Solomon Islands. On 7 August 1942, she carried units of the 1st Marine Raider Battalion in the initial assault landings which began the Guadalcanal Campaign and continued to serve as both transport and antisubmarine vessel in support of the invasion.

On the morning of 30 August 1942, Colhoun ported at Kukum Point and unloaded stores for the U.S. Marine Corps garrison on Guadalcanal, and then exited the harbor to undertake anti-submarine patrols. Just before 12:00, an air raid siren was issued and Colhoun moved out to sea. A second alert was received at 14:00. Shortly thereafter, a lookout spotted a formation of Japanese aircraft approaching using the sun as cover. The Japanese aircraft, using clouds as cover, dove and released three bombs against Colhoun, two splashing nearby and one striking the after searchlight platform and a nearby boat. The bomb blew the after davits down and forward, blocking the after engine room hatches, and starting a fire from the diesel oil spilled by the boat.

Colhoun attempted to return fire with her anti-aircraft batteries, but the Japanese aircraft remained obscured by clouds. A second dive launched five or six bombs on her starboard side, knocking down the foremast and blowing two  and one  gun off the ship. A lubrication oil cooler pump in the after engine room was blown through the bulkhead into the forward engine room. Another two bombs scored direct hits on the after deck house, killing all of the men there. An order was given to abandon ship, and several tank lighters arrived quickly from Guadalcanal to assist in taking in survivors. Colhoun sank at . Fifty-one men were killed and 18 wounded in her sinking. She was stricken from the Naval Vessel Register on 11 September 1942. She received one battle star for her service in World War II.

References

Notes

Sources

External links

 NavSource.org Photos
 Roll of Honor

Wickes-class destroyers
World War I destroyers of the United States
World War II amphibious warfare vessels of the United States
Destroyers sunk by aircraft
Shipwrecks in Ironbottom Sound
Ships built in Quincy, Massachusetts
1918 ships
Maritime incidents in August 1942
Ships sunk by Japanese aircraft

USS Colhoun (DD-85)


Adelshofen kan henvise til:

 Adelshofen, Bad Wurzach, bydel for Bad Wurzach, Landkreis Ravensburg, Baden-Württemberg
 Adelshofen, Eppingen, bydel for Eppingen, Landkreis Heilbronn, Baden-Württemberg
 Adelshofen, Mittelfranken – kommune i Landkreis Ansbach, Bayern
 Adelshofen, Oberbayern – kommune i Landkreis Fürstenfeldbruck, Bayern

Adelshofen


برتوكول مونتريال بشأن المواد التي تستنفد طبقة الأوزون ، هي معاهدة دولية تهدف لحماية طبقة الأوزون من خلال التخلص التدريجي من إنتاج عدد من المواد التي يعتقد أنها مسؤولة عن نضوب طبقة الأوزون. وكانت المعاهدة قد وضعت للتوقيع في 16 سبتمبر 1987، ودخلت حيز التنفيذ في 1 يناير 1989، تلتها الجلسة الأولى في هلسنكي، في مايو 1989. ومنذ ذلك الحين، مرت بسبع تنقيحات، في عام 1999 (لبنان)، 1991 (إيطاليا)، 1992 (كوبنهاغن)، 1993 (بانكوك)، 1995 (فيينا)، 1997 (مونتريال)، و 1999 (بكين). ومن المعتقد أنه إذا التزم بتطبيق الاتفاقية، فإن طبقة الأوزون ستتعافى بحلول عام 2050. نظرا لاعتمادها وتنفيذها على نطاق واسع، فقد أشيد بها كمثال استثنائي للتعاون الدولي، حيث قال كوفي أنان: «ربما تكون اتفاقية مونتريال واحدة من أنجح الاتفاقيات الدولية حتى الآن».

أصبحت اتفاقية فيينا لحماية طبقة الأوزون وبروتوكول مونتريال في 16 سبتمبر 2009، أول معاهدتين في تاريخ الأمم المتحدة يتم تصديقهما من جميع الدول الأعضاء في الأمم المتحدة.

شروط وأهداف هذه المعاهدة
تدور المعاهدة حول عدة مجموعات من الهيدروكربونات المهلجنة التي ثبت أنها تلعب دورا في استنفاد طبقة الأوزون. كل هذه المواد المستنفدة لطبقة الأوزون تحتوي إما على الكلور والبروم (المواد الحاوية على الفلور فقط لا تضر طبقة الأوزون). ويمكنك الاطلاع على جدول بالمواد المستنفدة لطبقة الأوزون في .

نصت المعاهدة على جدول زمني لإيقاف تدريجي لإنتاج كل مجموعة من المواد والقضاء عليها في نهاية المطاف.

مركبات الكلوروفلوروكربون خطة إدارة التخلص التدريجي
الغرض المعلن من المعاهدة هو أن الدول الموقعة:

:«... تقر بأن الانبعاثات في جميع أنحاء العالم لبعض هذه المواد يمكن أن تستنزف بشكل كبير وتعدل في طبقة الأوزون على نحو يترتب عليه آثار سلبية على صحة الإنسان والبيئة...مصممة لحماية طبقة الأوزون عن طريق اتخاذ تدابير وقائية للسيطرة على إجمالي الانبعاثات العالمية من المواد التي تستنفدها، مع الهدف النهائي المتمثل في القضاء عليها، على أساس التطورات في المعرفة العلمية... مع الاعتراف ببنود خاصة لتلبية احتياجات البلدان النامية...»

ستقبل بسلسلة من القيود التدريجية على استخدام وإنتاج مركبات الكلوروفلوروكربون، بما في ذلك:

من 1991 م حتى 1992 م، لا تتجاوز مستويات الاستهلاك والإنتاج من المواد الخاضعة للرقابة في المجموعة الأولى من المرفق أ، 150 في المئة من المستويات المحسوبة للإنتاج واستهلاك هذه المواد في عام 1986؛

وبدءًا من 1994 م لن يتجاوز سنويا المستوى المحسوب لاستهلاك وإنتاج المواد الخاضعة للرقابة في المجموعة الأولى من المرفق أ، خمس وعشرون في المئة من المستوى المحسوب لاستهلاك والإنتاج في عام 1986.

وبدءًا من 1996 م لن يتجاوز المستوى المحسوب لاستهلاك وإنتاج المواد الخاضعة للرقابة في المجموعة الأولى من المرفق أ، الصفر.

هناك تخلص تدريجي أبطأ إلى الصفر بحلول 2010 م من مواد أخرى (الهالونات 1211، 1301، 2402 ؛ ومركبات الكلوروفلوروكربونات 13، 111، 112، إلخ)، والانتباه الخاص إلى بعض المواد الكيميائية (رابع كلوريد الكربون؛ 1,1,1 - ثلاثي كلوريد الإيثان). ولم يبدأ التخلص التدريجي من مركبات الكربون الهيدروكلورية فلورية الأقل نشاطا إلا في عام 1996 م وسيستمر لحين التخلص التام منها في 2030 م.

مركبات الكربون الهيدروكلورية فلورية خطة إدارة التخلص التدريجي (HPMP)
بموجب بروتوكول مونتريال بشأن المواد التي تستنفد طبقة الأوزون، وبخاصة اللجنة التنفيذية (ExCom 37/53) و (ExCom 54/39)، وهي أطراف في هذا البرتوكول وافقت على تحديد عام 2013 م كوقت لتجميد استهلاك وإنتاج مركبات هيدروكلوروفلوروكربون. واتفقتا أيضا على البدء في خفض الاستهلاك والإنتاج في عام 2015. وعرف وقت تجميد وخفض مركبات الكربون الهيدروكلورية فلورية بـ (2013/2015).

هذه المركبات هي مركبات انتقالية تحل محل الكلوروفلوروكربون، والمستخدمة كمواد للتبريد، وكمذيبات، ووسائط نفخ لتصنيع اللدائن الرغوية، ومطافئ الحرائق. وبمقارنة احتمالية استفاد طبقة الأوزون (ODP :Ozone depletion potential) لمركبات الكلوروفلوروكربون تكون ODP 0,6 -1,0، بينما تكون ODP 0,01 – 0,5 لمركبات الهيدروكلوروفلوروكربون. في حين أن احتمالية الاحترار العالمي (GWP : Global Warming Potential)، لمركبات الكلوروفلوروكربون GWP 4,68 – 10,72 بينما هي لمركبات الهيدروكلوروفلوروكربون أقل GWP 76 - 2,27.

وهناك استثناءات قليلة ل«الاستخدامات الأساسية»، التي لم يعثر لها على بدائل مقبولة (على سبيل المثال، في أجهزة الاستنشاق بالجرعات المقننة، والمستخدمة لعلاج الربو وغيرها من المشاكل في الجهاز تنفسي|الجهاز التنفسي]])، أو في أنظمة إخماد الحرائق الهالونية المستخدمة في الطائرات والغواصات (ولكن ليس في الصناعة على وجه عام).

المواد المدرجة في المجموعة الأولى من المرفق أ:
 CFCl3 (ثلاثي كلورو فلورو الميثان)
 CF2Cl2 (ثنائي كلورو ثنائي فلورو الميثان)
 C2F3Cl3 (CFC-113)
 C2F4Cl2(2،1-ثنائي كلورو رباعي فلورو الإيثان)
 C2F5Cl (كلورو خماسي فلورو الإيثان)
تشمل نصوص البروتوكول شرطا ينص على أن الأطراف في البروتوكول تعتمد في اتخاذ قراراتها المستقبلية على المعلومات العلمية والبيئية والتقنية والاقتصادية التي يتم تقييمها من خلال لوحات مستمدة من لجان الخبراء في جميع أنحاء العالم. إن توفير مدخلات لعملية صنع القرار، والتقدم في فهم هذه المواضيع المقررة في عام 1989 و 1991 و 1994 و 1998 و 2002 في سلسلة من التقارير عنوانها التقييم العلمي لاستنفاد الأوزون.

صدرت تقارير عدة عن مختلف المنظمات الحكومية وغير الحكومية لتقديم بدائل للمواد المستنفدة لطبقة الأوزون، وهي المواد المستخدمة في مختلف القطاعات الإنتاجية، كما في التبريد، والزراعة، وإنتاج الطاقة، والقياسات المخبرية.

تدور المعاهدة[2] حول عدة مجموعات من الهيدروكربونات المهلجنة التي ثبت أنها تلعب دورا في استنفاد طبقة الأوزون. كل هذه المواد المستنفدة لطبقة الأوزون تحتوي إما على الكلور والبروم (المواد الحاوية على الفلور فقط لا تضر طبقة الأوزون). ويمكنك الاطلاع على جدول بالمواد المستنفدة لطبقة الأوزون في [1].
نصت المعاهدة على جدول زمني لإيقاف تدريجي لإنتاج كل مجموعة من المواد والقضاء عليها في نهاية المطاف.
مركبات الكلوروفلوروكربون خطة إدارة التخلص التدريجي
الغرض المعلن من المعاهدة هو أن الدول الموقعة:
«... تقر بأن الانبعاثات في جميع أنحاء العالم لبعض هذه المواد يمكن أن تستنزف بشكل كبير وتعدل في طبقة الأوزون على نحو يترتب عليه آثار سلبية على صحة الإنسان والبيئة...مصممة لحماية طبقة الأوزون عن طريق اتخاذ تدابير وقائية للسيطرة على إجمالي الانبعاثات العالمية من المواد التي تستنفدها، مع الهدف النهائي المتمثل في القضاء عليها، على أساس التطورات في المعرفة العلمية... مع الاعتراف ببنود خاصة لتلبية احتياجات البلدان النامية...»
ستقبل بسلسلة من القيود التدريجية على استخدام وإنتاج مركبات الكلوروفلوروكربون، بما في ذلك:
من 1991 م حتى 1992 م، لا تتجاوز مستويات الاستهلاك والإنتاج من المواد الخاضعة للرقابة في المجموعة الأولى من المرفق أ، 150 في المئة من المستويات المحسوبة للإنتاج واستهلاك هذه المواد في عام 1986؛
وبدءًا من 1994 م لن يتجاوز سنويا المستوى المحسوب لاستهلاك وإنتاج المواد الخاضعة للرقابة في المجموعة الأولى من المرفق أ، خمس وعشرون في المئة من المستوى المحسوب لاستهلاك والإنتاج في عام 1986.
وبدءًا من 1996 م لن يتجاوز المستوى المحسوب لاستهلاك وإنتاج المواد الخاضعة للرقابة في المجموعة الأولى من المرفق أ، الصفر.
هناك تخلص تدريجي أبطأ إلى الصفر بحلول 2010 م من مواد أخرى (الهالونات 1211، 1301، 2402 ؛ ومركبات الكلوروفلوروكربونات 13، 111، 112، إلخ)، والانتباه الخاص إلى بعض المواد الكيميائية (رابع كلوريد الكربون؛ 1,1,1 - ثلاثي كلوريد الإيثان). ولم يبدأ التخلص التدريجي من مركبات الكربون الهيدروكلورية فلورية الأقل نشاطا إلا في عام 1996 م وسيستمر لحين التخلص التام منها في 2030 م

المراجع

دبلوماسية علمية
كندا في 1987
البيئة في 1989
معاهدات أبرمت في 1987
اتفاقيات بيئية
معاهدات دخلت حيز التنفيذ في 1989
اتفاقيات ومعاهدات دولية
اتفاقيات ومواثيق الأمم المتحدة
محافظة على البيئة
تاريخ مونتريال
معاهدات آيسلندا
معاهدات أذربيجان
معاهدات أرمينيا
معاهدات أستراليا
معاهدات ألبانيا
معاهدات ألمانيا الشرقية
معاهدات ألمانيا الغربية
معاهدات أنتيغوا وباربودا
معاهدات أندورا
معاهدات أنغولا
معاهدات أوروغواي
معاهدات أوزبكستان
معاهدات أوغندا
معاهدات أيرلندا
معاهدات الأرجنتين
معاهدات الأردن
معاهدات الاتحاد السوفيتي
معاهدات الإكوادور
معاهدات الإمارات العربية المتحدة
معاهدات الباهاماس
معاهدات البحرين
معاهدات البرازيل
معاهدات البرتغال
معاهدات البوسنة والهرسك
معاهدات التشيك
معاهدات الجبل الأسود
معاهدات الجزائر
معاهدات الجماهيرية العربية الليبية
معاهدات الدنمارك
معاهدات الرأس الأخضر
معاهدات السعودية
معاهدات السلفادور
معاهدات السنغال
معاهدات السويد
معاهدات العراق
معاهدات الغابون
معاهدات الفلبين
معاهدات الكاميرون
معاهدات الكرسي الرسولي
معاهدات الكويت
معاهدات المالديف
معاهدات المجر
معاهدات المغرب
معاهدات المكسيك
معاهدات المملكة المتحدة
معاهدات النرويج
معاهدات النمسا
معاهدات النيجر
معاهدات الهند
معاهدات الولايات المتحدة
معاهدات اليابان
معاهدات اليمن
معاهدات اليونان
معاهدات امتدت إلى أروبا
معاهدات امتدت إلى أنغويلا
معاهدات امتدت إلى إقليم المحيط الهندي البريطاني
معاهدات امتدت إلى برمودا
معاهدات امتدت إلى توكيلاو
معاهدات امتدت إلى جبل طارق
معاهدات امتدت إلى جرينلاند
معاهدات امتدت إلى جزر الأنتيل الهولندية
معاهدات امتدت إلى جزر العذراء البريطانية
معاهدات امتدت إلى جزر بيتكيرن
معاهدات امتدت إلى جزر توركس وكايكوس
معاهدات امتدت إلى جزر فارو
معاهدات امتدت إلى جزر فوكلاند
معاهدات امتدت إلى جزر كايمان
معاهدات امتدت إلى جزيرة مان
معاهدات امتدت إلى جورجيا الجنوبية وجزر ساندويتش الجنوبية
معاهدات امتدت إلى جيرزي
معاهدات امتدت إلى غرينزي
معاهدات امتدت إلى مونتسرات
معاهدات امتدت إلى هونغ كونغ البريطانية
معاهدات إريتريا
معاهدات إسبانيا
معاهدات إستونيا
معاهدات إسرائيل
معاهدات إندونيسيا
معاهدات إيران
معاهدات إيطاليا
معاهدات بابوا غينيا الجديدة
معاهدات باراغواي
معاهدات باربادوس
معاهدات باكستان
معاهدات بالاو
معاهدات بروناي
معاهدات بلجيكا
معاهدات بلغاريا
معاهدات بليز
معاهدات بنغلادش
معاهدات بنما
معاهدات بنين
معاهدات بوتان
معاهدات بوتسوانا
معاهدات بوركينا فاسو
معاهدات بوروندي
معاهدات بولندا
معاهدات بوليفيا
معاهدات بيرو
معاهدات تايلاند
معاهدات تركمانستان
معاهدات تركيا
معاهدات ترينيداد وتوباغو
معاهدات تشاد
معاهدات تشيكوسلوفاكيا
معاهدات تشيلي
معاهدات تنزانيا
معاهدات توغو
معاهدات توفالو
معاهدات تونس
معاهدات تونغا
معاهدات تيمور الشرقية
معاهدات جامايكا
معاهدات جزر القمر
معاهدات جزر سليمان
معاهدات جزر كوك
معاهدات جزر مارشال
معاهدات جمهورية إفريقيا الوسطى
معاهدات جمهورية أوكرانيا السوفيتية الاشتراكية
معاهدات جمهورية الدومينيكان
معاهدات جمهورية السودان (1985–2011)
معاهدات جمهورية الصين الشعبية
معاهدات جمهورية الكونغو
معاهدات جمهورية بيلاروس السوفيتية الاشتراكية
معاهدات جمهورية مقدونيا
معاهدات جنوب إفريقيا
معاهدات جنوب السودان
معاهدات جورجيا
معاهدات جيبوتي
معاهدات دخلت حيز التنفيذ بواسطة الاتحاد الأوروبي
معاهدات دومينيكا
معاهدات رواندا
معاهدات رومانيا
معاهدات زائير
معاهدات زامبيا
معاهدات زيمبابوي
معاهدات ساحل العاج
معاهدات ساموا
معاهدات سان مارينو
معاهدات سانت فينسنت والغرينادين
معاهدات سانت كيتس ونيفيس
معاهدات سانت لوسيا
معاهدات ساو تومي وبرينسيب
معاهدات سريلانكا
معاهدات سلوفاكيا
معاهدات سلوفينيا
معاهدات سنغافورة
معاهدات إسواتيني
معاهدات سوريا
معاهدات سورينام
معاهدات سويسرا
معاهدات سيراليون
معاهدات سيشل
معاهدات صربيا والجبل الأسود
معاهدات طاجيكستان
معاهدات عمان
معاهدات غامبيا
معاهدات غانا
معاهدات غرينادا
معاهدات غواتيمالا
معاهدات غيانا
معاهدات غينيا
معاهدات غينيا الاستوائية
معاهدات غينيا بيساو
معاهدات فانواتو
معاهدات فرنسا
معاهدات فنزويلا
معاهدات فنلندا
معاهدات فيتنام
معاهدات فيجي
معاهدات قبرص
معاهدات قطر
معاهدات قيرغيزستان
معاهدات كازاخستان
معاهدات كرواتيا
معاهدات كمبوديا
معاهدات كندا
معاهدات كوبا
معاهدات كوريا الجنوبية
معاهدات كوريا الشمالية
معاهدات كوستاريكا
معاهدات كولومبيا
معاهدات كيريباتي
معاهدات كينيا
معاهدات لاتفيا
معاهدات لاوس
معاهدات لبنان
معاهدات لوكسمبورغ
معاهدات ليبيريا
معاهدات ليتوانيا
معاهدات ليختنشتاين
معاهدات ليسوتو
معاهدات مالاوي
معاهدات مالطا
معاهدات مالي
معاهدات ماليزيا
معاهدات مدغشقر
معاهدات مصر
معاهدات منغوليا
معاهدات موريتانيا
معاهدات موريشيوس
معاهدات موزمبيق
معاهدات مولدوفا
معاهدات موناكو
معاهدات ميانمار
معاهدات ناميبيا
معاهدات ناورو
معاهدات نيبال
معاهدات نيجيريا
معاهدات نيكاراغوا
معاهدات نيوزيلندا
معاهدات نييوي
معاهدات هايتي
معاهدات هندوراس
معاهدات هولندا
معاهدات ولايات ميكرونيزيا الموحدة
معاهدات يوغوسلافيا
نضوب الأوزون
اتفاقيات امتدت إلى سانت هيلانة وأسينشين وتريستان دا كونا
اتفاقيات امتدت إلى ماكاو البرتغالية

بروتوكول مونتريال


L'Église Notre-Dame-de-Lorette est située à Rédené dans le Finistère.

Histoire
Datant du , l'église paroissiale était autrefois sous le vocable de l'apôtre saint Pierre, patron originel de la paroisse; Appelée ensuite Église saint-Pierre-Notre-Dame-de-Lorette, elle est depuis sous celui de Notre-Dame de Lorette. C'est aussi de la sorte que les habitants de Rédené appelle dans le langage courant l'édifice.

Elle comprend une nef de sept travées avec bas-côté nord.

Au sud, près du clocher et en aile, se trouve la chapelle des fonts baptismaux, et, au droit des trois dernières travées, se trouvent la sacristie et une chapelle alignée à l'est.

Le clocher, haut de 35 mètres, dont la flèche à crochets se cantonne de quatre clochetons, est terminé en 1901.

De 1904 à 1905  les nefs sont allongées, leurs murs extérieurs reconstruits et l'ensemble du vaisseau est surélevé.

Le retable
Fin du XVIIème siècle. Don des seigneurs de Rosgrand, ce retable accompagne un autel de facture plus récente. Des roses, des églantines et des liserons décorent ses deux degrés.

Deux statuettes prennent place dans les niches latérales: une Vierge à l'Enfant, sainte Elisabeth ou Saint Anne.

Entre deux colonnes torses ornées de pampres, un panneau sculpté illustre l'Annonciation, perpendiculairement à une statuette de saint Jean.

La Nativité est représentée de façon symétrique, avec en retrait une statuette de saint Luc.

La statue Notre-Dame de Lorette
La statue date de la Fin du .

Le culte de Notre-Dame de Lorette s'implante depuis l'Italie en Bretagne au . La statue de la Vierge annonce les statues baroques du . Elle porte un cœur dans sa main.

L'ossuaire
Datant du XVIème siècle, l'ossuaire ogival à six baies trilobées a été déplacé et s'ouvre aujourd'hui vers la nef.

Il abrite la chapelle des fonts baptismaux.

Au-dessus des contreforts subsistent deux visages sculptés dans le granit, l'un à la bouche ouverte, l'autre fermée. Peut-être représentent-ils la prière et la résignation, ou encore les deux sexes égaux devant la mort. L'un des visages, de facture plus rude, affiche des traits plus masculins que l'autre.

Notes et références

Église dans le Finistère

Église Notre-Dame-de-Lorette de Rédené


Juan Luis Guerra (født 7. juni 1957 i Santo Domingo, den Dominikanske republik) er en musiker, sanger og sangskriver.

Han vandt tre Latin Grammy Awards i 2010.

Diskografi
Bilboard top 100

Album

Single

Referencer

Personer fra Dominikanske Republik
Musikere

Juan Luis Guerra


James Charles Wilson (24 August 1816 – 7 February 1861) was an early settler of Texas and later a state legislator.

Wilson was born in Yorkshire, England, on August 21, 1818. He immigrated to the Republic of Texas in 1836.

In 1842 he joined Charles K. Reese in the ill-fated Somervell Expedition.  Captured while serving with the company, he managed to escape on 30 July 1843.

He lived in Brazoria, Texas, where he became district clerk before representing Calhoun, Jackson, Matagorda, and Wharton counties in the House of Representatives of the Third and Fourth Legislatures from 1848 to 1853.  In 1856 he became commissioner of the Court of Claims.

In addition to his legal career, Wilson also served as a Methodist minister.

He died in Gonzales on 7 February 1861.  Wilson was originally buried in Askey Cemetery near Gonzales but later was moved to the Texas State Cemetery in Austin.

Wilson County, Texas, is named in his honor.

References

External links

 James Charles Wilson at the Texas State Cemetery

1816 births
1861 deaths
Methodists from Texas
Texas state senators
Politicians from Houston
People from Yorkshire
19th-century American politicians
Wilson County, Texas

James Charles Wilson


Glas Splita, list NOO-a Split u drugome svjetskom ratu. Izlazio je ilegalno. Pokrenut je na 2. obljetnicu ustanka naroda Dalmacije (14. kolovoza 1943.). U prvom broju list nije imao naziva, nego ga je tek dobio u drugom broju, koji je izašao 20. kolovoza 1943. godine. Ime je zadržao do kraja. Tiskan je u tehničkim prostorijama (ilegalnim). Radila je od travnja 1942. u kući Bartula Ožića Paića sve do istjerivanja osovinskih snaga iz Splita. Sastanci Mjesnog komiteta Splita bili su mjesto gdje se određivao izgled lista. Ante Radovčić uređivao je list od proljeća 1944. godine.

List je stanovništvo redovno izvješćivao o stanjima na domaćem i inozemnim ratištima, čiju se stvarnu sliku nije moglo doznati preko osovinskog tiska i radija zbog snažne cenzure. Tekstovi su bili o uspjesima partizanskih postrojba, o suradnji domaćih izdajnika s neprijateljima. Osim ratne tematike, imao je mirnodopske stranice, poput rubrike Vijesti iz grada.

List je odigrao važnu ulogu. Odigrao je veliku ulogu u podizanju morala stanovništva koje je trpilo pod osovinskom represijom. Porazi Osovine na svim ratištima stvaralo je frustraciju Osovinskih sila koja im se nesumnjivo odrazila u pojačanoj sumnjičavosti, osvetoljubivosti i pojačanom progonu stanovnika i pritisak na stanovništvo, kojim je Osovina kompenzirala ratne gubitke. Budući da je list bio pod krovom komunističkih izdavača, u okolnostima građanskog rata (pored borbe protiv okupatora) snaga pod komunističkim vodstvom protiv osovinske NDH i ostalih domaćih protivnika, uključujući i katolički otpor Osovini, izostajalo je zbog agitpropovskih potreba ali i poslijeratnih interesa realno prikazivanje stvari, pa su pod izdajnike svrstavani i oni politički protivnici koji nisu zasluživali takvu kvalifikaciju.

Čak i nerazumne i nepotrebne savezničke akcije koje su rezultirale većim štetama po stanovništvo i grad, a možda i većim brojem smrtnih slučaja nego od strane samih okrutnih osovinskih vlasti (koje su nerijetko posezale za smrtnom kaznom), prikazivani su kao korisne i opravdane, što se dobro vidi po opravdavanju savezničkog bombardiranja Splita. U broju Glasa Splita od 8. lipnja 1944. godine pisalo je:

"Savezničko bombardiranje Splita imalo je velike koristi za našu oslobodilačku borbu. Okupatorske bande zahvatila je divlja panika, tako da su navrat nanos bježali iz grada. Stvorena je strahovita zbrka u čitavom vojnom i administrativnom aparatu ustaške vlasti u gradu. (...) U jednom trenutku krahirao je sav napor ustaša da u gradu stvore prilike koje bi im konvenirale za nesmetano vršenje njihove protunarodne politike."

Politički obračuni i teroristička narav komunističke ideologije provukla se i kroz ovaj list. Vođu HSS-ove mladeži Vojka Krstulovića "Švoru" komunisti su okvalificirali osobu koja "kolaboraciju s okupacijsko-kvislinškim snagama" pokušava vješto prikriti "navodnom borbom za interese hrvatskog naroda". Iz tekstova se vidi da im je smetalo što je HSS pokušavao osmisliti poslijeratnu nekompromitiranu Hrvatsku pod okriljem zapadnih Saveznika, u kojoj bi HSS, stranka s najjačom potporom u Hrvata pred rat, preuzelo vlast. HSS-va politička strategija službenog stranačkog vodstva HSS-a na čelu s Mačkom nazvana je "u suštini kontrarevolucionarnom". Ocrnjivali su svaki pokušaj, pa makar to bilo kao saniranje šteta od bombardiranja, kao političku podvalu. U broju od 18. lipnja 1944. Glas Splita je o Krstuloviću zapisao: "Vojko Krstulović organizira plaćeničke bande 'biele garde', koje sa okupatorskim oružjem u rukama prave zasjede u želji da napakoste dalmatinskim partizanima. U Splitu pretvara 'Narodnu zaštitu' u svoje kukavičko gnijezdo odakle hoće da sutra pucaju na vlastiti narod. Sa slugama okupatora, ustaško-domobranskim gadovima oficirima na čelu sa Zaharijom paktuje i stvara planove kako bi sutra, po istjerivanju okupatora, kojeg je svesrdno pomagao i oduševljavao se dok je on klao hrvatski narod, pobrao plodove narodne krvi i znoja". Nakon što ga je Komunistička partija prvo ocrnila (među ostalim u svojim glasilima) i tako unaprijed osudila, četiri dana poslije dala ga je ubiti iz zasjede na splitskoj ulici. Demokratska bi stranka s tolikim pristašama protivnika bi zarobila i zatvorila na teritoriju pod svojim nadzorom, i poslije rata mu pošteno sudila ako je doista bila sumnja da je izdajnik. Da je Komunističkoj partiji doista bilo do zajedničke suradnje protiv okupatora i time snažnijeg i organiziranijeg otpora zbog sinergije, ne bi to napravila protiv čovjeka koji je zatražio sastanak s višim forumima komunističke gerile i pozivao se na "Krnjevićevu izjavu o zajedničkoj borbi protiv okupatora". HSS je bio politike izbjegavanja nepotrebnih žrtava malog naroda u ratu velikih sila, dok je KP bila suprotnog mišljenja. Tito je u pismu partijskom i vojnom rukovodstvu NOP-a Hrvatske početkom siječnja 1942. godine istakao da je došao "čas da Kompartija Hrvatske smjelo i otvoreno kaže hrvatskom narodu da je takvo držanje vođa HSS-a ne samo štetno već i izdajničko".

Posljednji broj izašao je 15. listopada 1944. godine. 26. listopada 1944. godine partizani su ušli u Split, otjerali osovinske snage (NDH, Treći Reich, oružane pripadnike Talijanske Socijalne Republike) i više nije bilo potrebe za ilegalnim listom.

Izvori

Splitski tisak
Partizani

Glas Splita


Ștefan Sprianu (n. 24 octombrie 1986, Bacău), cunoscut sub numele de scenă Speak, este un cântăreț român de muzică pop, producător muzical și vlogger.

Biografie
Ștefan Sprianu s-a născut la Bacău.

Viața personală
Speak a avut o relație cu Adelina Pestrițu, prezentatoare TV. În prezent este logodit cu Cristina Ștefania Codreanu, dansatoare și cântăreață de muzică pop, pe care a cerut-o de soție în emisiunea Asia Express.

Discografie
 Lasă-mă-mi place (feat. Raluka & DOC) (2014)
 A lu' Mamaia (feat Delia) (2014)
 Îmi pare rău (feat. Alex Velea & DOC) (2015)
 Gelozia (Feli feat. Speak) (2015)
 Profund (2015)
 Stâng, drept (2015)
 Din întâmplare (2015)
 Zile, zile (2016)
 Ce ai cerut (2016)
 Noaptea pe oraș (2016)
 Are chef de iubit (2016)
 Ultimul drum (2016)
 Tu erai (feat. Guz) (2016)
 Libelulă (2017)
 Dau din Suflet (2017)
 Ce face cu tine, știe de la mine (2020)
 Să nu renunți (2021)

Legături externe
 Site web
 Speak pe Facebook
 Speak pe Instagram
 Speak pe YouTube

Interviuri
 "Beat dimineata" si cum a inceput de fapt totul: SPEAK raspunde la cateva intrebari  DeBarbati.ro
 Cine este Speak și ce face el atunci când nu cântă? ApropoTv.ro
 Speak – viata de moldovean in capitala  Raluca Ioana Stinga, 22 martie 2016, Zilesizile.ro

Note

Nașteri în 1986
Nașteri pe 24 octombrie
Cântăreți români de pop
Băcăuani
Români în viață
Români cunoscuți sub pseudonimele folosite

Speak


Luke Fenn, plus connu sous le nom de scène Krystal Versace, est une drag queen anglaise principalement connue pour avoir participé à la troisième saison de RuPaul's Drag Race UK.

Jeunesse et débuts
Luke Fenn naît le  à Royal Tunbridge Wells, dans le Kent, en Angleterre. Elle a des origines chypriotes grecques. Elle commence le transformisme à l'âge de treize ans.

Carrière

Le , Krystal Versace est annoncée comme l'une des douze candidates de la troisième saison de RuPaul's Drag Race UK. Le , elle remporte la compétition face à Ella Vaday et Kitty Scott-Claus, faisant d'elle la gagnante la plus jeune de la franchise Drag Race, à l'âge de dix-neuf ans.

Vie privée
Luke Fenn utilise les pronoms masculins pour se définir et les pronoms féminins pour définir son personnage de drag queen. Il est atteint de dyslexie.

Discographie

Filmographie

Télévision

Web-séries

Clips vidéo

Références

Naissance en octobre 2001
Gagnant de RuPaul's Drag Race UK
Drag queen britannique
Nom de scène

Krystal Versace


Shifra Goldman (Nueva York, 18 de julio de 1926 - Los Ángeles, 11 de septiembre de 2011) fue una historiadora del arte y activista de los derechos civiles estadounidenses, destacada por haber contribuido de manera notable a la revalorización del arte moderno y contemporáneo latinoamericano en su país.

Hija de inmigrantes rusos en Estados Unidos, con veinte años marchó con su familia a Los Ángeles, donde se inició en el activismo político y se matriculó en un curso sobre arte en la Universidad de California (UCLA). Sus aspiraciones se vieron detenidas tras quedarse embarazada y tener que hacer frente al cuidado de su hijo, lo que le llevó a trabajar en diferentes empresas industriales y como bibliotecaria. A los 42 años regresó a la universidad y a sus actividades en pro de los derechos civiles. Participó en organizar la denominada Torre de la Paz, una obra-instalación que protestaba contra la guerra de Vietnam y fue una de las más combativas contra el blanqueamiento del mural América Tropical, único realizado en Estados Unidos por el artista mexicano David Alfaro Siqueiros, que los propios mecenas del proyecto habían ordenado cubrir de pintura blanca, ofendidos porque representaba a un chicano crucificado bajo el águila símbolo de Estados Unidos. La obra fue repuesta a su estado original más de 20 años después.

Finalizados sus estudios de historia, se propuso la realización del doctorado sobre el arte moderno mexicano, en concreto la tesis se denominó Pintura mexicana en tiempos de cambio. Sin embargo, no encontró nadie que la dirigiera, y su objeto de estudio fue calificado de "indigno" o "poco vanguardista". No obstante, se negó a cambiar de tema y siete años después, en 1977, consiguió que la tesis fuera reconocida por la UCLA. En 1981 pudo publicarla. Obtuvo plaza como profesora de historia del arte en la Universidad Estatal de California, donde se jubiló en 1992.

Obras
Contemporary Mexican Painting in a Time of Change (1981)
A Comprehensive Annotated Bibliography of Chicano Art, 1965-1981 (junto con Tomás Ibarra, 1985)
Dimensions of the Americas: Art and Social Change in Latin America and the United States (1994)

Referencias

Historiadores de Estados Unidos
Activistas de Estados Unidos

Shifra Goldman


Sevilla is a station on Line 1 the Mexico City Metro. It is  located in the Cuauhtémoc borough in the centre of Mexico City, on Avenida Chapultepec and Sevilla street. It serves colonias Roma and Juárez.

Iconography
The station logo depicts an aqueduct. This is because above the station are the remains of a colonial era aqueduct, built in 1779, that ran between Chapultepec and Salto del Agua fountain. It had 904 arches and a total length of some .

General information
Sevilla was opened on 5 September 1969. The station is located near some interesting points of the city, such as the elegant tree-lined boulevard that is Paseo de la Reforma, the U.S. embassy, the Zona Rosa shopping and entertainment district, and the Torre Mayor, one of Latin America's tallest buildings.

Ridership

Nearby
Chapultepec aqueduct
Diana the Huntress Fountain, monumental fountain of Diana located at Paseo de la Reforma.
Angel of Independence, victory column on a roundabout on the major thoroughfare of Paseo de la Reforma.
Zona Rosa, neighborhood known for its shopping, nightlife, gay community and Korean community.

Exits
Northeast: Avenida Chapultepec, Colonia Juárez
Northwest: Avenida Chapultepec, Colonia Juárez
South: Avenida Chapultepec, Colonia Roma Norte

Gallery

References

External links

Sevilla
Railway stations opened in 1969
1969 establishments in Mexico
Mexico City Metro stations in Cuauhtémoc, Mexico City
Accessible Mexico City Metro stations
Railway stations located underground in Mexico

Sevilla metro station (Mexico City)


Jani Atanasov (Strumica, 31. listopada 1999.) sjevernomakedonski je nogometaš koji igra na poziciji veznog igrača. Trenutačno igra za poljsku Cracoviju i sjevernomakedonsku nogometnu reprezentaciju.

Klupska karijera
Karijeru je započeo u Akademiji Pandev te je u svojoj prvoj pravoj sezoni postao standardan prvotimac. Dobre igre nisu promakle stranim klubovima te dana 5. lipnja 2018. godine ostvaruje transfer u turski Bursaspor.

Dana 8. rujna 2020. godine potpisuje za Hajduk. Stigao je u svojstvu slobodnog igrača nakon što je raskinuo ugovor s Bursasporom, a potpisao je ugovor na tri godine.

Dne 23. siječnja 2023. godine Hajduk objavljuje da je postigao dogovor o transferu Atanasova u poljsku Cracoviju, dok je poljski klub potvrdio transfer uz napomenu da je potpisao s igračem ugovor na tri i pol godine.

Reprezentativna karijera
Igrao je za nekoliko mlađih uzrasnih kategorija sjevernomakedonske reprezentacije. Debi za seniorsku vrstu je stigao 11. studenoga 2021. godine u gostujućoj pobjedi protiv Armenije. Utakmica je završila pobjedom Sjeverne Makedonije od 5:0, a Atanasov je ušao u igru u 83. minuti susreta.

Statistike

Klupska statistika
 Ažurirano 31. svibnja 2023.
 Nas. = nastupi; Gol. = golovi

Bilješke
 1: uključuje nastupe u kvalifikacijama za Europsku ligu i Konferencijsku ligu

Reprezentativna statistika
''Ažurirano 20. lipnja 2023.

Trofeji
Hajduk Split:
 Hrvatski nogometni kup (1): 2021./22.

Izvori

Vanjske poveznice
Profil na Transfermarktu
Profil na Soccerwayu

Sjevernomakedonski nogometaši
Nogometaši Bursaspora
Nogometaši Hajduka
Aktivni nogometaši

Jani Atanasov


La route régionale 851 () est une route régionale allant de Ii jusqu'à Yli-Ii en Finlande.

Présentation
La seututie 851 est une route régionale d'Ostrobotnie du Nord.
La route part de la valtatie 4, sur la rive sud du fleuve Iijoki.
Elle suit la rive du fleuve jusqu'à Asemankylä, où elle traverse le fleuve en empruntant un pont à double niveau routier et ferroviaire.
Ensuite, la route continue en longeant la rive nord du fleuve jusqu'au centre d'Yli-Ii, où elle rejoint la route régionale 849.

Parcours
 Hamina, Ii
 Pont sur l'Iijoki ()
 Jakkukylä ()
 Yli-Ii ()
 Yli-Ii

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

851
Transport à Yli-Ii
Transport à Ii

Seututie 851


Altimetre veya yükseklikölçer, rakım veya irtifayı ölçmekte kullanılan bir cihaz. Radar altimetresi ve aneroid altimetre gibi farklı prensiplere göre çalışan altimetreler bulunur. Bununla birlikte altimetre sözcüğü ile genellik aneroid (barometrik) altimetre kastedilir. Altimetreler dağcılık ve havacılıkta yaygın olarak kullanılır.

Aneroid altimetre herhangi bir basınç seviyesine göre bir yerin yüksekliğini ölçebilen bir barometredir. Yaygın olarak bir yüksekliği deniz seviyesine göre gösterir. Barometrelerin basıncı genellikle mmHg (mm cıva) cinsinden göstermelerine mukabil; altimetre, yüksekliği metre veya feet cinsinden gösterir.

Atmosfer basıncı deniz seviyesinden yükselindikçe azalır. Örneğin bir dağın zirvesindeki basınç, eteklerindeki basınçtan azdır. Deniz seviyesinden itibaren yukarıya doğru ortalamada her 10,5 m (30 ft) çıkıldıkça barometre 1 mmHg basıncı kadar düşme gösterir. Bir altimetre 800 metreyi gösteriyorsa, o yerin yüksekliği altimetre penceresine bağlanan basınç hattından itibaren 800 metredir. Havanın nem ve sıcaklığına bağlı olarak atmosfer basıncı %0,1'den az değiştiğine göre, altimetre ile yükseklik ölçerken yapılabilecek hatanın %0,1'den az olması beklenir.

Ölçü aletleri
Jeodezi
Uçuş göstergeleri
Uzunluk

Altimetre


හින්දු ප්‍රතිමා ශිල්පය : සංකේත

හින්දු ප්‍රතිමා ශිල්පයෙහි දැක්වෙන හින්දු දෙවිදේවතාවෝ, පුරාණෝක්තීන්හි පිළිබිඹුවන චරිත සහ ඒ හා සබැඳි සංකේත කිහිපයක් පහත දැක්වෙයි.

දෙවියා හෝ දේවතාවා 		අදාල සංකේතය			    සටහන

බ්‍රහ්ම                        පියුම,හංසය                                               ලෝක නිර්මාණය පිළිබද සංකේතය

විෂ්ණු		        පියුම,නාග,චක‍්‍රය,සක්ගෙඩිය, යගදාව,නිල් පැහැය

ශිව                         තෙවැනි ඇස,නාගයා, අඩසඳ, බෙරය, දිවිසම, ත්‍රිශුලය,ශිවලිංගය,

ලක්ෂ්මී                      පියුම, බකමූණා                                             ධනය හා සෞභාග්‍ය පිළිබඳ සංකේතය

පාර්වතී	                සිංහයා                                                    සරුබව පිළිබද සංකේතය,

ශිවගේ භාර්යාව සරස්වතී	පියුම, මයුරා, හංසයා. වීණාව,                          සුදු පැහැය	ඉගෙනුම සහ කලාවපිළිබඳ සංකේතය

රාමා                       දුන්න සහ ඊතලය	                                  ධාර්මිකත්වය පිළිබඳ සංකේතය,

විෂ්ණුගේ අවතාරය ක්‍රිෂ්ණා     ගවදෙන, කිරි, වස්දණ්ඩ මයුර පිහාටු, නීලකාල වර්ණය

විෂ්ණු ගේ අවතාරය ගනේෂ    මූෂිකයා (මීයා )				          ශුභ අනාගතය පිළිබඳ සංකේතය

හනුමන්			යගදාව                                                    භක්තිය පිළිබඳ සංකේතය,

ශිවගේ අවතාරය

හින්දු සක්‍රමේන්තු

හින්දු සක්‍රමේන්තු යනු හින්දු භක්තිකයින්ට උතුම් වු භෞතික වස්තූන් හෝ සළකුණුයි. බොහෝ විට මේවා පූජා කටයුතු ඇතුළු ආගමික කටයුතු වලට යොදා ගන්නා ද්‍රව්‍ය වේ.

තිලකය

නළලේ හෝ ශරීරයේ වෙනත් තැනක අඳිනු ලබන සළකුණකි. මෙය ආගමික භක්ති පෙන්නුම් කරන ලකුණක් සේ සැළකේ. හින්දු භක්තිකයන් නිතරම තිලක තබන අතර, උත්සව අවස්ථාවලදී විශේෂයෙන්ම තිලක තබයි. තිලකයේ හැඩය අදහනු ලබන දේවතාව අනුව වෙනස් වේ. උදාහරණයක් ලෙස "U" හැඩති තිලකය විෂ්ණු භක්තිකයන් තබනු ලබන අතර, ශිව භක්තිකයන් සමාන්තර ඉරි තුනක් ලෙස තිලක තබනු ලබයි. මේවා කහ, සාදිලිංගම්, අරන් කහ, මැටි හා අළු භාවිතා කර තබනු ලබයි.

විවාහක හින්දු කතුන් විවාහය හැඟවීමට අලංකාර සාදිලිංගම් තිත් හෝ බිංදු නළල මත තබනු ලබයි. මෙය බටහිර රටවල භාවිතා වන මඟුල් මුදුවට සමාන වේ. දකුණු ඉන්දියානුවන් මෙය "පොට්ටු" ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. "පොට්ටු" හෝ "තිලක" තබන ස්ථානය, හැඩය, ප්‍රමාණය අදහනු ලබන දෙවියන් අනුව වෙනස් වේ. උදාහරණයක් ලෙස උතුරු ඉන්දියානු තිලකය කොණ්ඩය සමඟ මදක් පහළින් තබනු ලබන අතර දකුණු ඉන්දියානුවන් එය ඇහිබැමි අතර මැදින් තබයි. නැගෙනහිර ඉන්දියාවේ (වි‍ශේෂයෙන් බටහිර බෙංගාලයේ) විශාල තිලක දුර්ගා දේවියට ඇති භක්තිය පෙන්නුම් කිරීමට නළල මත තබනු ලබයි.

විභූති

විභූති යනු ගින්දර සම්බන්ධ වන්නා වු පූජා ක්‍රම වලින් ලබාගන්නා ශුද්ධ අළුයි. ගින්දරෙන් ඇතිවන්නා වු අළු ස්වභාවිකවම පවිත්‍ර ලෙස සැළකේ. මෙම අළුවලින් නළලේ සමාන්තර  ඉරි තුනක් අදිනු ලැබේ. ඉන් පෙන්නුම් කරන්නේ ශිව භක්තියයි. සමහරක් හින්දු බැතිමතුන් මෙම ඉරිතුන මත "U" සළකුණක් තබයි. මෙය මිශ්‍ර ලෝහයෙන් අඳිනු ලැබේ. මෙමඟින් ශිව - විෂ්ණු සංයෝගය දැක්වේ.

ශරීරයෙහි  හටගැන්ම දුවිලි හා අළුවලින් බවද, එය නැවතත් අළු හා දුවිලි බවට පත්වන බවද, අළු ශරීරයේ ආලේපයෙන් පෙන්නුම් කරයි. අළු යනු අස්ථිරත්වයේ සළකුණයි. මේ අතර ඇති අන්සියල්ල මායාවකි.

විභූති ගැල්වීමෙන් පෙන්වනුයේ එම පුද්ගලයා නරක සිතුවිලි මැඬලන බවත්, (රාගය,වෛරය, ඊර්ෂ්‍යාව, තණ්හාව) එසේ නොකලහොත් දුක් කරදර ඇතිවන බවත් දන්නා බවයි.

රුද්‍රාක්ෂ

මේවා රුද්‍රාක්ෂ ගසෙන් ලබා ගන්නා ඇටවේ. හින්දු පුරාණ කතා අනුව මෙය ශිව දෙවියන්ගේ (රුද්‍ර ලෙසද හඳුන්වයි) කඳුළු නිරූපණය කරයි. මේවා මාලයක් ලෙස අමුණා සකසා ගන්නා කොන්තය (අක්ෂමාලාව) යාතිකා කිරීමේදී හෝ භාවිතා කිරීමේදි භාවිත කරයි.

හින්දු ප්‍රතිමා ශිල්පය


John Bright Garrison (* 13. Februar 1909 in West Newton, Massachusetts; † 13. Mai 1988 in Lincoln, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Eishockeyspieler und -trainer.

Karriere
John Garrison besuchte die Harvard University, für deren Eishockeymannschaft er parallel spielte. Anschließend war er im Amateur-Eishockey tätig, ehe er eine Laufbahn als Geschäftsmann einschlug. Im Jahr 1973 wurde er mit der Aufnahme in die United States Hockey Hall of Fame geehrt.

International
Für die USA nahm Garrison als Spieler an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid sowie 1936 in Garmisch-Partenkirchen teil. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei der Weltmeisterschaft 1933. Bei den Winterspielen 1932 gewann er mit seiner Mannschaft die Silber-, bei den Winterspielen 1936 die Bronzemedaille. Bei der WM 1933 wurde er Weltmeister mit den USA, wobei er im Finalspiel gegen Kanada das Siegtor zum 2:1 in der Verlängerung erzielte.

Bei den Olympischen Winterspielen 1948 in St. Moritz betreute Garrison die US-Nationalmannschaft als Cheftrainer.

Erfolge und Auszeichnungen
 1932 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1933 Goldmedaille bei der Weltmeisterschaft
 1936 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1973 Aufnahme in die United States Hockey Hall of Fame

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Harvard Crimson)
Eishockeytrainer (Vereinigte Staaten)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
Weltmeister (Eishockey)
Mitglied der United States Hockey Hall of Fame
US-Amerikaner
Geboren 1909
Gestorben 1988
Mann

John Garrison


Le vinylsulfonate de sodium, ou , est un composé chimique de formule . C'est le sel de sodium de l'acide vinylsulfonique . Il se présente sous forme d'une solution aqueuse brun-jaunâtre contenant en pourcentage massique de 25 à 35 % de SVS pour un pH compris entre 8 et 12,5. Il a tendance à réagir avec l'oxygène de l'air et à polymériser, mais il peut rester stable pendant au moins six mois s'il est stocké dans l'obscurité à moins de  en présence d'un inhibiteur de polymérisation tel que  de 4-méthoxyphénol (MeHQ) ou  de cupferron. Sa nature bifonctionnelle en fait un monomère organique polyvalent pour la production d'homopolymères et de copolymères avec des dérivés vinyliques tels que l'acétate de vinyle  et avec les dérivés de l'acide acrylique  tels que des esters d'acide acrylique, l'acrylamide  ou encore l'acrylonitrile . Les copolymères avec l'acrylamide sont intéressants comme auxiliaires de forage dans la production pétrolière tertiaire (récupération assistée du pétrole) en raison de leur bonne stabilité à la température et de leur tolérance aux ions calcium. Les terpolymères avec l'acide acrylique et l'acétate de vinyle conviennent comme dispersants dans le traitement des eaux industrielles. Le SVS permet également d'obtenir des copolymères greffés, comme le polyacrylonitrile, afin d'améliorer notamment l'aptitude à la teinture, la solidité des couleurs, les propriétés antistatiques et la résistance à l'abrasion des fibres fabriquées à partir de celui-ci.

Synthèse

On obtient le vinylsulfonate de sodium par hydrolyse alcaline du sulfate de carbyle :

Cette réaction produit une solution aqueuse diluée de vinylsulfonate de sodium, ce dernier pouvant être purifié par atomisation en donnant une substance solide.

Applications

Les solutions de vinylsulfonate de sodium sont utilisées comme additif de brillantage dans les bains de galvanoplastie au nickel et au chrome. Une autre application comme azurant supérieur dans le dépôt de nickel est la bétaïne de 1-(2-sulfoéthyl)-pyridinium de la classe des sulfobétaïnes, qui est obtenue en faisant réagir du SVS avec de la pyridine dans un milieu acide. Le vinylsulfonate de sodium réagit avec un grand nombre de nucléophiles, par exemple avec des phénols, des thiols, des amines, des dérivés de la taurine , et surtout avec des alcools pour former des iséthionates. Cette réaction de sulféthylation peut également être réalisée avec des polymères contenant des groupes hydroxyle, comme la cellulose ou les éthers de cellulose peuvent être utilisés pour introduire des groupes sulfoéthyle . La réaction de SVS avec des hydroxyalkylamines donne, après acidification, des acides hydroxyalkylaminosulfoniques, qui comptent des tampons importants tels que le TES.

Notes et références

Composé vinylique
Acide sulfonique
Monomère
Sel organique de sodium

Vinylsulfonate de sodium


Rabindra Bharati University is a public research university in Kolkata, India. It was founded on May 8, 1962, under the Rabindra Bharati Act of the Government of West Bengal in 1961, to mark the birth centenary of the poet Rabindranath Tagore. It is located at the Tagore family home, Jorasanko Thakur Bari. The university offers undergraduate and postgraduate programmes in Performing Arts and Visual Arts under the Faculty of Fine Arts, Humanities, Social Sciences and other subjects under the Faculty of Arts.

The current Vice-Chancellor of the university is Professor Sabyasachi Basu Ray Chaudhury, a noted social scientist and political commentator.

Tagore museum

The Jorasanko Thakur Bari is the ancestral home of the Tagore family. The first non-European Nobel laureate Rabindranath Tagore was born here.

See also
 Department of Instrumental Music, Rabindra Bharati University
 List of universities in India

References

External links

 Rabindra Bharati University Website

Universities in Kolkata
Art schools in India
Universities and colleges established in 1962
Memorials to Rabindranath Tagore
1962 establishments in West Bengal

Rabindra Bharati University


Christian Convery é um ator infantil americano-canadense conhecido por seus papéis na série de fantasia Sweet Tooth da Netflix,  e no filme de terror de comédia O Urso do Pó Branco (2023).

vida e carreira
Convery nasceu em Vancouver, Canadá. Ele fez sua estreia no cinema na comédia romântica Amor Ao Acaso de Marita Grabiak como Conner, lançado em abril de 2016, seguido por papéis naquele ano em Supernatural e Van Helsing, e depois Legion e Lucifer em 2017. Em novembro de 2016, ele foi visto no filme para TV Meu Sonho de Natal da Hallmark Entertainment em seu primeiro papel principal ao lado de Danica McKellar e David Haydn-Jones como o filho deste último, Cooper Stone. Ele é primo do ator Christopher Convery .

Em 2019, ele foi homenageado novamente com o Young Artist Award na categoria Streaming Series ou Film. No filme dramático de 2018, Querido Menino com Timothée Chalamet e Steve Carell, ele interpretou o papel de Jasper Sheff. Ele teve um papel principal como Morgan na série Acãodemia (Aucademia no Brasil) da Netflix . Ele também foi visto no filme para televisão de 2019 Os Descendentes 3 . Convery apareceu como Will em Brincando com Fogo ao lado de John Cena, John Leguizamo, Judy Greer e Keegan-Michael Key . Em 2020, ganhou o prêmio de Melhor Ator Principal na Série de Televisão por Pup Academy .

Na série de fantasia da Netflix Sweet Tooth com Will Forte e Nonso Anozie, ele teve um papel principal como Gus, menino-veado, em 2021. Para o drama O Despertar Do Tigre, baseado no livro de Kate DiCamillo, ele ficou com Dennis Quaid e Queen Latifah como Rob Horton na câmara.

Filmografia

Referências

Ligações externas

Pessoas vivas

Christian Convery


Liam Cunningham (født 2. juni 1961) er en irsk skuespiller, kendt for rollen som Davos Seaworth i tv-serien Game of Thrones

Udvalgt filmografi

Film
 First Knight - Ridderne om det runde bord (1995) – Sir Agravain
 Jude (1996) – Phillotson
 Vinden som ryster kornet (2006) – Dan
 Mumien: Drage-kejserens grav (2008) – Mad Dog Maguire
 Clash of the Titans (2010) – Solon
 The Whistleblower (2010) – Bill Hynes
 War Horse (2011) – Militærlæge
 Safe House (2012) – Alec Wade
 The Numbers Station (2013) – Michael Grey

Tv-serier
 Game of Thrones (2012–19; 42 afsnit) – Davos Seaworth
 Merlin (2012; 2 afsnit) – Ruadan

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Irland
Filmskuespillere fra Irland
Tv-skuespillere fra Irland
Teaterskuespillere fra Irland

Liam Cunningham


Tetsuya Tanaka (født 27. juli 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tetsuya Tanaka


Lhôtel de ville d'Ermoúpoli (en  / ) est un édifice construit à partir de 1876 dans la ville d'Ermoúpoli, capitale de l'île de Syros. Conçu par l'architecte Ernst Ziller, le monument constitue l'un des principaux exemples de l'architecture néo-classique en Grèce.

Histoire
À partir de 1856, la nécessité de construire un hôtel de ville devint prégnante, les services municipaux étant toujours hébergés dans un bâtiment privé. Le plan d'urbanisme de la ville réalisé en 1854 prévoyait un emplacement pour l'édifice et les premiers plans furent confiés à l'ingénieur en chef des Cyclades, Aléxandros Georgántas.

Le , le conseil municipal d'Ermoúpoli créa une commission pour la construction des bâtiments municipaux. En 1872, sous le mandat de Dimítrios Vafiadákis, un crédit d'un montant de  fut accordé à Ernst Ziller pour les plans d'un hôtel de ville et d'un monument aux morts. La collaboration avec l'architecte allemand semble toutefois antérieure, dans la mesure où les plans originaux de Ziller, conservés aux Archives générales de l'État des Cyclades, datent de 1871. Le coût de construction, estimé à , fut toutefois jugé démesuré et la proposition fut abandonnée. Alors qu'une révision du projet d'hôtel de ville était lancée, l'idée de construire une caserne de pompiers en lieu et place de la mairie émergea.

Le , le conseil municipal décida d'accorder une subvention de  pour commencer la construction des archives municipales, tandis que le projet serait réalisé en plusieurs parties. Le , le creusement des fondations débuta. Le , à trois heures de l'après-midi, eut officiellement lieu la pose de la première pierre de l'hôtel de ville. Les journaux de Syros critiquèrent le coût disproportionné de la construction de l'édifice par rapport aux finances de la municipalité.

En 1879, le conseil municipal rejeta le budget de Ziller pour la maçonnerie, la menuiserie et le marbre et, en octobre de la même année, fit appel de la décision de la préfecture de suspendre le projet. En 1886, les travaux atteignirent les niveaux sommitaux du monument, comme l'indiquent les procès-verbaux du conseil municipal concernant la décision d'acheter des poutres en fer pour renforcer les tours et la toiture. En , les charpentes et le mobilier furent réceptionnés, tandis que les opérations de pavage des abords du bâtiment furent lancées. La date de livraison du bâtiment n'est pas connue avec certitude. Une première hypothèse voudrait que l'édifice fut achevé en 1891, dans la mesure où l'aile orientale du bâtiment est attribuée au tribunal de première instance de Syros le . D'autres sources indiquent une date d'achèvement des travaux en 1898 et un emménagement des services municipaux en 1899. Le monument, symbole de la puissance de la ville à l'époque, aurait coûté au total , grevant sérieusement les finances municipales.

En 1912, Elefthérios Venizélos, qui commença sa scolarité à Ermoúpoli et y fit sa dernière année de lycée, fut reçu à l'hôtel de ville.

L'hôtel de ville d'Ermoúpoli fut reconnu comme œuvre d'art remarquable par décret ministériel en 1980. Entre 1998 et 2002, le bâtiment bénéficia d'une restauration dans le style néo-classique originel. Le lieu abrite aujourd'hui les services municipaux d'Ermoúpoli, mais également une galerie d'art, le  à l'angle nord-ouest, ainsi que le tribunal de première instance dans l'aile est et la cour d'appel de l'Égée dans l'aile ouest.

Architecture

L'hôtel de ville d'Ermoúpoli est situé au nord de la . Le bâtiment à trois niveaux mesure . Il dispose d'un grand escalier extérieur de  de large conduisant à une entrée monumentale sur deux niveaux surmontée d'un fronton. Le second niveau dispose de trois balcons séparés par des colonnes ioniques et des arcs en plein cintre. Les encadrements de fenêtres, les corniches et les bases des pilastres sont en marbre, tandis que les chapiteaux ioniques du deuxième étage, les piliers et les colonnes du parapet sont en terre cuite.

Dans le vestibule aux colonnes de style toscan, un escalier de  de large est couvert d'une verrière et mène au premier étage. En face de l'escalier principal se trouve la salle du conseil municipal de style ionique. Les deux ailes symétriques sont composées de deux rangées de salles disposées autour d'une cour intérieure couverte par une verrière. Les planchers sont en bois et les plafonds en arcs surbaissés soutenus par des poutres, une solution appliquée pour la première fois en Grèce par Ernst Ziller. Des carreaux de mosaïque recouvrent les sols des couloirs et des cours intérieures. Alors que la salle du conseil municipal est richement ornée de fresques, les autres espaces présentent globalement une décoration simple.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .

 .

Articles connexes
 Architecture grecque
 Ernst Ziller

Syros
Monument en Grèce
Architecture néo-classique en Grèce
Édifice construit en 1898
Ermoupoli

Hôtel de ville d'Ermoúpoli


Sipitang ist eine Stadt im malaysischen Bundesstaat Sabah. Sie gehört zum gleichnamigen Verwaltungsbezirk (Distrikt Sipitang) und liegt 144 Kilometer südlich der Hauptstadt Kota Kinabalu. Die Stadt ist Teil des Gebietes Interior Division, das die Distrikte Beaufort, Keningau, Kuala Penyu, Nabawan, Sipitang, Tambunan und Tenom umfasst.

Geschichte
Vor 1884 gehörte Sipitang zum Sultanat von Brunei. Am 5. November 1884 trat der Sultan von Brunei das Territorium von Sipitang bis Kuala Penyu an die North Borneo Chartered Company (BNBCC) ab.

Am 7. Dezember 1901 gelang es der Company, dieses Gebiet um das Territorium vom Sipitang-Fluss bis zum Trusan-Fluss zu erweitern. Außerdem erwarb die BNBCC am 12. September 1901 das Gebiet von Mengalong und Merantaman, das heute ebenfalls innerhalb des Distrikts von Sipitang liegt, durch eine Bewilligung des Prinzen (pangiran) Tengah Damit ibni al-Marhum Pangiran Anak Bongsu, der der erbliche Herrscher über dieses unabhängige Territorium (tulin) war.

Bis ins Jahr 1900 markierte der Fluss Sungai Sipitang die Grenze zwischen Britisch Nord Borneo und dem Sultanat von Brunei. Der Landerwerb zwischen den Flüssen Sungai Sipitang und Sungai Trusan im Jahr 1901 hatte die Errichtung eines Verwaltungsbüros in Sipitang unter dem Namen Province Clarke (benannt nach Sir Andrew Clarke) zur Folge. Der Hauptzweck dieses Verwaltungspostens war in erster Linie dem geplanten Erwerb weiterer Territorien geschuldet. Allerdings führten verschiedene Probleme zur Rückgabe einiger Ländereien, so dass die Demarkationslinie zu Sarawak schließlich auf den noch heute gültigen Grenzverlauf bei Mengalong (dem heutigen Sindumin) gelegt wurde.

Als in Brunei am 8. Dezember 1962 die Brunei Revolte ausbrach, breitete sich die Rebellion rasch über die Grenze nach Limbang, Laws und Miri in Sarawak und Weston und Sipitang in Nord Borneo aus, da diese Orte traditionell mit dem Sultanat verknüpft waren. Durch das schnelle und entschlossene Eingreifen des Britischen Gouverneurs, Sir William Goode, konnten die Rebellen in Sipitang und Weston bereits zwei Tage später isoliert und entwaffnet werden. So wurden am 10. Dezember in Sipitang insgesamt 73 Rebellen festgenommen und eine kleinere Menge an Waffen beschlagnahmt.

Demographie
Die Bevölkerung der Stadt Sipitang beträgt laut der letzten Zählung im Jahr 2010 4.298 Einwohner.

Wirtschaft
Die wichtigsten Wirtschaftszweig Sipitangs ist die Forstindustrie. Eine Zellstoff- und Papierfabrik wurde bereits 1987 von Sabah Forest Industries, einem Tochterunternehmen der indischen Ballarpur Industries Limited errichtet. Allerdings sind dort nur wenige Einheimische beschäftigt. Die meisten Einwohner Sipitangs leben von kleinbäuerlicher Landwirtschaft oder dem Fischfang.

Es ist geplant, Sipitang zu einem der Zentren der Öl- und Gasindustrie von Sabah zu machen. Die Regierung beschloss 2011, hier ein Industriegebiet für die Öl- und Gasbranche zu errichten und die staatliche Ölgesellschaft Petronas plant die Errichtung einer Ammoniak- und Harnstoffproduktion.

Siehe auch
 Distrikt Sipitang

Literatur
 K. G. Tregonning: A History Of Modern Sabah (North Borneo 1881–1963). 2. Ausgabe. University of Malaya Press, Kuala Lumpur 1965, Reprint 1967.
 Owen Rutter: British North Borneo – An Account of its History, Ressources and Native Tribes. Constable & Company, London 1922; .
 W. H. Treacher: British Borneo – Sketches of Brunai, Sarawak, Labuan and North Borneo. Government print department, Singapore 1891; .

Weblinks
 Webpräsenz von Kampung Meligan

Einzelnachweise

Ort im Distrikt Sipitang
Ort auf Borneo

Sipitang


ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ලැයිස්තු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක්යනු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක් වශයෙන් මහජන චන්දයෙන් තේරීපත් නොවුවත් දේශපාලන පක්ෂයක් විසින් හෝ ස්වාධීන කණ්ඩායමක් විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවට පත් කරනු ලැබූ අයෙකි. තරග වැදෙන පක්ෂයකට හෝ ස්වාධීන කණ්ඩායමකට ජාතික ලැයිස්තු පාම සංඛ්‍යාවක් වෙන් කරනු ලබන්නේ ප්‍රකාශික ජාතික ඡන්ද සංඛ්‍යාවෙහි ඔවුන්ගේ කොටස ප්‍රකාරය. (බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්ක 22 වෙතින් තෝරාපත් කෙරෙන) තෝරා පත් කොරන මන්ත්‍රීවරුන් 196 හා සමග ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රීවරුන් 29 දෙනෙක් පත්කිරීමෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ සම්පූර්ණ මන්ත්‍රීවරුන් සංඛ්‍යාව 225 බවට පත් වෙයි.
ඡන්ද ප්‍රතිඵල නිකුත් වී අවසන් වූ වහාම බොහෝ දෙනෙකුගේ අවධානය යොමුවූයේ ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රී ධූර බෙදී යන ආකාරය පිළිබඳවය. විශේෂයෙන්ම ආසන මට්ටමින් කිසිදු මන්ත්‍රී ධූරයක් හෝ ජයග්‍රහණය කිරීමට අපොහොසත් වූ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට හා අපේ ජන බල පක්ෂයට ජාතික ලැයිස්තුවෙන් මන්ත්‍රී ධූර 1 බැගින් හිමිවූයේ කෙසේද යන්න, බොහෝ දෙනාගේ විමසුම් ඇස යොමු වූ කරුණකි.

පාර්ලිමේන්තුවට පත්වන මුළු ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රීන් සංඛ්‍යාව 29 කි. මෙය ගණනය කෙරෙනුයේ එක් එක් පක්ෂය ලබා ගත් මුළු ඡන්ද සංඛ්‍යාව, මැතිවරණයේ සමස්ත වලංගු ඡන්ද ප්‍රමාණයෙන් බෙදා 29 න් ගුණ කිරීමෙනි. එහිදී එන අගයයන් ආසන්නතම පූර්ණ සංඛ්‍යාවට වැටයීමෙන් පසු ඡන්ද ලැයිස්තුවේ ඉදිරියෙන්ම සිටින පක්ෂ සඳහා හිමි ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රී ආසන සංඛ්‍යාව තීරණය කෙරේ. මෙම ගණනයෙන් පසු ආසනයක් හෝ දෙකක් ඉතිරිව පවතී නම් එය මීළඟට වැඩිම ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ලබා ඇති පක්ෂ වෙත ඒවා පිරිනමනු ඇත.

මෙයද බලන්න
ලංකාවේ සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය

ආශ්‍රිත
ශ්‍රී ලන්කන් පොලිටිකල් පාර්ටීස් එනවුන්ස් නැෂනල් ලිස්ට් එම්පීස් ටු ද පාර්ලිමන්ට්

ශ්‍රී ලංකාවේ මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්ක
ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව

ජාතික ලැයිස්තු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීන්, ශ්‍රී ලංකාව


El LXXIX Campeonato Europeo de Halterofilia se celebró en Sofía (Bulgaria) entre el 24 y el 30 de abril de 2000 bajo la organización de la Federación Europea de Halterofilia (EWF) y la Federación Búlgara de Halterofilia.

Medallistas

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados en la pág. de la EWF  .
Base de datos de la IAT .

2000
Halterofilia en 2000

Campeonato Europeo de Halterofilia de 2000


O MTV Video Music Award para Melhor Cinematografia (em inglês, MTV Video Music Award for Best Cinematography) é um prêmio dado tanto ao artista quanto ao cinegrafista/diretor de fotografia do videoclipe no MTV Video Music Awards anualmente, apresentado pela primeira vez na cerimônia de 1984. De 1984 a 2006, o nome completo do prêmio era Melhor Cinematografia em um Vídeo, e após uma breve remoção em 2007, seu nome foi encurtado para sua forma atual a partir de 2008.

O maior vencedor é Harris Savides, com três vitórias. Pascal Lebègue, Daniel Pearl, Mark Plummer e Scott Cunningham vem em seguida com duas vitórias cada. O diretor de fotografia mais indicado é Daniel Pearl com nove indicações, seguido por Martin Coppen, Christopher Probst e Jeff Cronenweth com seis. Beyoncé ganhou o maior número de prêmios nesta categoria com 4 vitórias. Os vídeos de Madonna foram os que mais receberam indicações com dez. Ryan Lewis também é o único Intérprete a ter vencido um prêmio nesta categoria por seu trabalho como diretor de fotografia no vídeo de "Can't Hold Us" em 2013. Jared Leto ("Hurricane") é o único intérprete a ter sido indicado por seu trabalho nesta categoria.

Vencedores e indicados

Cinematografia
Prêmios estabelecidos em 1984
Fundações nos Estados Unidos em 1984
Prêmios de música dos Estados Unidos
Prémios de cinema para fotografia


HellermannTyton er en multinational producent og leverandør af løsninger omkring kabler, opererer i 38 lande og har hovedkvarter i Crawley, Storbritannien, og blev grundlagt i 1933. Virksomheden er primært fokuseret på løsninger omkring kabler inkluderet bundtning, montage, mærkning, isolering, beskyttelse og netværksløsninger. Selskabet har 15 produktionssteder og beskæftiger mere end 5.000 mennesker på verdensplan og havde i 2014 en omsætning på 596,9 mio. euro.

Navnets oprindelse
Navnet HellermannTyton er en sammentrækning af grundlæggerens efternavn, Paul Hellermann og det i 1965 erhvervede "Tyton System", en måde at bundte kabler i system.

Historie
Virksomheden blev grundlagt af Paul Hellermann og Jack Bowthorpe, i Croydon, som Hellermann Electric, et datterselskab af Goodliffe Electric Supplies, i 1938. Det flyttede til et nyt produktionssted på Crawley i Sussex i 1948.

I 1964 overtog firmaet Insuloid Manufacturing, en virksomhed som var blevet grundlagt i 1933 af den Emery familien i Hulme, Manchester, der fremstillede bus-bar isolering. Det lancerede Tyton-systemet, en metode til kabelbundtning i kontinuerligt system i 1965 og etablerede HellermannTyton Corporation i Milwaukee i 1969. Derefter blev det i 1976 udvidet til luftfartsmarkedet og tilbyder kabelhåndteringsløsninger til fly.

Virksomheden er etableret operationer på Järfälla, Sverige i 1982, på Hyogo, Japan i 1986 og i Wuxi og Shanghai, Kina i 1998. Det begyndte derefter at harmonisere sin branding under det fælles verdensomspændende varemærke HellermannTyton i 1999. Derefter etablerede den i 2000 en ny fabrik i Tornesch nær Hamburg, Tyskland med 15.000 m² produktions- og lagerplads.

Dansk afdeling blev etableret i år 2000 af Bruno Petersen, i Hedehusene, og blev senere rykket til Roskilde i 2015.

Virksomheden blev solgt af sine daværende ejere, Spirent, til investeringsfonder kontrolleret af Doughty Hanson & Co for 289 mio. pund i 2006. Det var derefter genstand for et indledende offentligt udbud i marts 2013. I september 2013 solgte Doughty Hanson & Co yderligere 20,9% i selskabet for 119,25 mio. pund.

I juli 2015 gav Delphi Automotive et tilbud om at købe selskabet for 1,7 mia. dollars. Købet blev gennemført den 18. december 2015 og HellermannTyton blev en bestanddel af Delphi's elektrisk / elektronisk Arkitektur division.

Funktioner

Fremstillingssteder
Tre produktionsfaciliteter er placeret i Storbritannien (Manchester, Plymouth, Northampton). De andre ligger i Polen (Kotunia, Słupca County), Frankrig (Trappes), Tyskland (Tornesch), Sydafrika (Johannesburg), Singapore (Yishun), Kina (Wuxi), Japan (Hyogo), Korea (Incheon) USA (Milwaukee), Mexico (General Escobedo) og Brasilien (Jundiai).

Forarbejdede materialer
De materialer der forarbejdes, er som regel teknisk plastik: PA 6.6 (i forskellig stand, som varmestabiliseret, UV-resistent, vejrbestandig, påvirket af slag, glasfyldt, mineralfyldt, farvet); PE, PP med forskellige modifikationer; POM; PA 11, PA 12; PEEK; ETFE (Tefzel®); PA 46; Andre tekniske termoplaster; Chloroprengummi.

Sektorer og divisioner
Virksomheden producerer til forskellige markeder og industrier, herunder OEM til personbiler, jernbanevogne, fly og skibe samt produkter, der anvendes i elektronik, telekommunikationsudstyr, apparater eller på byggepladser.

Produktsalg er kategoriseret i følgende segmenter:
 Elektriske: Produkter til OEM, elektriske grossister, entreprenører, der handler på vegne af forskellige slutbrugere, paneldeltagere, der samler elektriske paneler til slutmarkeder, forhandlere til slutmarkeder som katalogvirksomheder og salg til massetransit, forsvar, alternativ energi, produkter, der anvendes til anvendelse offshore i vindmøllepark og elektronik slutmarkeder.
 Automotive: Omfatter globale salg til førende globale producenter af biler, lastbiler og andre tunge køretøjer samt til deres leverandører (Tier 1, 2 og 3 leverandører).
 Datacom og Andet: Består af produkter og løsninger til datakommunikation udbydere, der kræver sikre miljøer som datacentre og applikationer med åbent gulv området samt salg til de andre forskellige slutmarkeder uden for kabel forvaltning, herunder skovbrug, landbrug og emballage.

Udvikling af nye dele
Virksomheden udvikler produkter baseret på kundernes krav. f.eks. Skræddersyede kabelføringsnet til personbiler, til skibs- og flyproducenter og andre industrier såsom hvidevarer. Produkterne er designet ved hjælp af designprogrammer, kendt som CAD-systemer, i 3D. Designene er produceret i en lille serie prototyper sendt til kunden til installation i køretøjer, maskiner mv til test. Efter afprøvning af delen fremstilles tilsvarende mængder ved anvendelse af sprøjtestøbning.

Eksterne henvisninger
https://www.hellermanntyton.com/dk/

Referencer

Fremstillingsvirksomheder fra Storbritannien

HellermannTyton


Dorothea Krook-Gilead (en hebreo, דורותיאה קרוק-גלעד, Riga, 1920-1989) fue una escritora y traductora israelí. Fue profesora de la Universidad Hebrea de Jerusalén y de la Universidad de Tel Aviv.

Nacida en Letonia a los ocho años emigró a Sudáfrica donde se licenció en literatura inglesa en la Universidad de Ciudad del Cabo. En 1946,consiguió una beca del Newnham College en la Universidad de Cambridge, donde se doctoró y pasó 14 años investigando y dando clases. Entre sus estudiantes se encontraba Sylvia Plath.

En 1960, se mudó a Israel donde enseñó en la Universidad Hebrea de Jerusalén.

Dorothea Krook se casó con el poeta Zerubavel Gilad en 1968 y se fueron a vivir al kibutz Ein Harod. Tradujo también sus poemas al inglés.

Premios
 Premio Israel, 1974·.

Obras publicadas en inglés
 (en inglés) Three traditions of moral thought New York, Cambridge University Press, 1959.
 (en inglés) The Ordeal of Consciousness in Henry James Cambridge, England 1962.
 (en inglés) Elements of tragedy Yale University Press, 1969.
 (en inglés) John Sergeant and his circle: a study of three seventeenth-century English Aristotelians (avec Beverly C. Southgate) E.J. Brill, 1993.

Véase también
Nechama Leibowitz

Referencias

Escritoras de Israel
Escritoras de Letonia
Escritores de Letonia del siglo XX
Escritores en hebreo
Escritores en inglés del siglo XX
Traductoras de Israel
Traductoras de Letonia
Mujeres galardonadas con el Premio Israel
Miembros de la Academia Israelí de Ciencias y Humanidades
Judíos de Letonia
Letonas del siglo XX
Mujeres de Israel del siglo XX

Dorothea Krook-Gilead


Mısır'ın Erken Hanedan Dönemi veya Arkaik Mısır birinci ve ikinci hanedanlar döneminde MÖ 2920'de Mısır'ın İlk Hanedan Dönemi ardından, MÖ 2575 yani Eski Krallık döneminin başlangıcına kadar olan dönemdir. Bazı mısırbilimciler Üçüncü Hanedanı da bu döneme eklemektedirler.

Antik Mısırlılar kökenlerini Punt Toprakları olarak kaydetmişlerdir, şu anki Eritre veya Sudan olduğu düşünülmektedir. Kendilerini "İki Toprağın İnsanları" olarak saymaktadırlar, bu topraklar Yukarı ve Aşağı Mısır'dır

Manetho'ya göre, ilk kral Menes'tir. Ancak, Birinci Hanedan'ın en erken kayıtlı kralı Hor-Aha'dır ve iki toprağı birleştirdiğini iddia eden ilk kral Narmer'dir (İlk Hanedan Dönemi'nin son kralı). Antik Mısırlıların gözlerinin kenarlarına sürdükleri göz sürmesini oluştururken, minerallari karıştırmak için kullandıkları bir adak paleti  sayesinde Narmer'in ismini biliyoruz. Hanedan öncesi zamanlarda köylüler için yapılan cenaze uygulamaları bu dönemde de aynıdır, fakat zenginler daha fazla şey istemektedir. Böylece Mısırlılar mastabaların yapımına başlarlar. piramitlerin dünya dışı uygarlıklar tarafından yapılmış olabileceğini gösteren bazı işaretler vardır. Dünyanın o sıra bakır çağında olmasına karşın inşaatın olağanüstü yüksek teknolojisi, piramitlerin konumunun dünya karalarının hassas bir şekilde orta noktasında bulunması ve başka bir takım olağanüstülükler bu iddiaları güçlendirmektedir.

Yukarı ve Aşağı Mısır'ın birleşmesinden önce yaklaşık MÖ 3100'lerde, topraklarda özerk köyler bulunmaktaydı. İlk hanedan ile beraber, yöneticiler ulusal bir yönetim kurmuşlardır ve kraliyet valileri atamışlardır. Merkezi yönetimin binaları genellikle tahtadan veya kumtaşından yapılmış açık-hava tapınakları şeklindeydi.

Mısır tarihi

Erken Hanedan Dönemi (Mısır)


Jake Froese, né le  à Winkler et mort le  à Niagara-on-the-Lake, est un fruiticulteur et homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral libéral de la circonscription ontarienne de Niagara Falls de 1979 à 1980.

Biographie
Avant son élection, Froese siège au conseil municipal de Niagara-on-the-Lake à titre de conseiller municipal à partir de 1968 et comme lord-maire de 1973 à 1978.

Élu en simultanément à l'élection du gouvernement minoritaire progressiste-conservateur en 1979, son mandat, tout comme celui du gouvernement est de courte durée, en raison de sa défaite en 1980.

Son fils, , sert comme député provincial de  de 1995 à 1999.

Archives
Le fonds d'archives Jake Froese de la Bibliothèque et Archives Canada est disponible sous le numéro R5288.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en septembre 1925
Naissance au Manitoba
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti progressiste-conservateur du Canada
Maire en Ontario
Décès en janvier 2013
Décès à Niagara-on-the-Lake
Décès à 87 ans

Jake Froese


Philip "Phil" Bruns (* 2. Mai 1931 in Pipestone, Minnesota; † 8. Februar 2012 in Los Angeles, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Bruns besuchte die Yale Drama School, spielte in New York auf der Bühne sowie in Werbespots und war seit 1959 als Charakterdarsteller aktiv; am bekanntesten ist seine Rolle in der Fernsehserie Mary Hartman, Mary Hartman als Vater der Titelheldin. Mitte der 1960er Jahre war er drei Jahre lang an der Seite von Jackie Gleason in dessen Comedyshow zu sehen. Als Gaststar war er für zahlreiche Serien wie Columbo, Harrys wundersames Strafgericht, M*A*S*H und Seinfeld tätig. Auch in etwa 40 Kinofilmen wirkt er mit.

2008 erschien sein Buch The Character Actor's Do's, Don'ts And Anecdotes.

Filmografie (Auswahl)
 1962: Wagen 54, bitte melden (Car 54, Where Are You?, Fernsehserie, 1 Episode)
 1962, 1963: Preston & Preston (The Defenders, Fernsehserie, 2 Episoden)
 1962–1966: Die Jackie-Gleason-Show (Jackie Gleason: American Scene Magazine, Fernsehserie, 23 Episoden)
 1963: General Hospital (Fernsehserie, 1 Episode)
 1963: Route 66 (Fernsehserie, 1 Episode)
 1965: Tausend Clowns (A Thousand Clowns)
 1967: All Woman
 1968: Der Schwimmer (The Swimmer)
 1969: Let Me Hear You Whisper (Fernsehfilm)
 1969: Asphalt-Cowboy (Midnight Cowboy)
 1970: Jenny
 1970: Nie wieder New York (The Out of Towners)
 1971: Wo Gangster um die Ecke knallen (The Gang That Couldn't Shoot Straight)
 1972: Between Time and Timbuktu (Fernsehfilm)
 1972: Silent Night, Bloody Night
 1973: Mr. Inside/Mr. Outside (Fernsehfilm)
 1974: The Family Kovack (Fernsehfilm)
 1974: Harry und Tonto (Harry and Tonto)
 1974: Columbo: Geld, Macht und Muskeln (An Exercise in Fatality, Fernsehreihe)
 1975: Tollkühne Flieger (The Great Waldo Pepper)
 1975: Target Risk (Fernsehfilm)
 1975: Last Hours Before Morning (Fernsehfilm)
 1975: Die Buggy-Bumser (Flash and the Firecat)
 1975: Die Gangsterschlacht von Kansas City (The Kansas City Massacre, Fernsehfilm)
 1976: Nickelodeon
 1976–1977: Mary Hartman, Mary Hartman (Fernsehserie, 250 Episoden)
 1977: The Chopped Liver Brothers (Fernsehfilm)
 1978: Peeping Times (Fernsehfilm)
 1978: Zwei heiße Typen auf dem Highway (Corvette Summer)
 1979: But Mother! (Fernsehfilm)
 1980: Der lange Tod des Stuntman Cameron (The Stunt Man)
 1982: Ein Draufgänger in New York (My Favorite Year)
 1983: Flashdance
 1983: Verfolgt bis in den Tod (Blood Feud, Fernsehfilm)
 1983: Great Day (Fernsehfilm)
 1984: Airwolf: Eine unschlagbare Waffe (Airwolf, Fernsehfilm)
 1986: Verraten (Fernsehfilm)
 1986: Seine letzte Chance (The Christmas Star)
 1988: Toll treiben es die wilden Zombies (Return of the Living Dead Part II)
 1990: Dead Men Don't Die
 1992: Opposite Sex – Der kleine Unterschied (The Opposite Sex and How to Live with Them)
 1993: Love Bites
 1994: Pentathlon
 1995: Digital Man
 1996: Ed – Die affenstarke Sportskanone (Ed)
 1996: Der große Stromausfall – Eine Stadt im Ausnahmezustand (The Trigger Effect)
 1998: Skidmarks – Blutspuren (Johnny Skidmarks)
 1999: Inferno

Weblinks

 Phil Bruns bei filmreference.com

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1931
Gestorben 2012
Mann

Phil Bruns


Poitou-Charentes () (Poitevin-Saintongeais: Poetou-Chérentes, Oksitanca: Peitau-Charantas), Fransa'nın 26 bölgesinden biridir. Fransa'nın merkez batısında yer alır ve Manş Denizi'nde kıyısı vardır. Merkez şehri Poitiers'dir.

Bölgenin bilinen ilk yerleşik halkı Pictavi adlı Galyalılardır. Endülüs Emevilerinin Avrupa içlerine doğru ilerlemesini durduran Puvatya Savaşı 732 yılında burada geçmiştir.

Poitou-Charentes


Roald Dahl (13 Eylül 1916 – 23 Kasım 1990), Galli roman ve kısa öykü yazarıdır. Norveçli bir ailenin çocuğu olarak Llandaff, Cardiff, Galler'de doğan Dahl, 1940'lı yıllarda yazdığı özellikle çocuklara yönelik kitaplarla en çok satan yazarlar arasına girmiştir. Charlie'nin Çikolata Fabrikası adlı kitabı ödül kazanmıştır. Bu ödüller toplamda dört tanedir. Charlie'nin Çikolata Fabrikası adlı kitabından sonra Charlie'nin Büyük Cam Asansörü adlı kitabını yazmıştır. Serinin üçüncü kitabını da yazmak istemiştir fakat bitirememiştir.

Hayatı
1916'da Galler'ın Llandaff kentinde doğdu. 1932'de İngiltere'nin tanınmış özel okullarından birini bitirdikten sonra, üniversiteye gitmek yerine Kanada'daki Newfoundland'e yapılan bir keşif yolculuğuna katıldı. Afrika'da Shell Petrol Firması için çalıştı. II. Dünya Savaşı'nda savaş sırasında tanıştığı romancı C.S.Forester'ın özendirmesiyle, orduda çalıştığı yıllarda başından geçen olayları yazmaya başladı. Daha sonra RAF savaş uçaklarında pilotluk yaparken, başından aldığı ağır bir darbe sonucu ordudan ayrıldı. Bu olay onun ilk kısa öyküsüne konu oldu: "Shot Down Over Libya".

İlk kitabı, Walt Disney için yazdığı Gremlins oldu. Çocuk kitaplarının yanı sıra büyükler için yazdığı kitapları ve oyunları vardır. Dahl 23 Kasım 1990 tarihinde Oxford, Oxfordshire, İngiltere'de 74 yaşında myelodsiplastik sendrom nedeniyle öldü.

Kuralları hiçe sayan ama zekice yazılmış çocuk kitapları ve büyüklere yönelik korku öyküleriyle çok sevilen bir yazardır. Onun kitapları ve öykülerinin çoğu film haline getirilmiştir ve tüm dünyada gösterilmiştir. Onun en popüler kitapları arasında Charlie'nin Çikolata Fabrikası, Charlie'nin Büyük Cam Asansörü, Dev Şeftali, Matilda, Cadılar, BFG ve Kiss Kiss vardır.

1953 yılında Patricia Neal ile evlendi ve 1983 yılında boşandı. Beş çocukları oldu. Aynı yıl Felicity Ann d'Abreu Crosland ile evlendi ve ölene kadar evli kaldı. Model ve yazar Sophie Dahl, Roald Dahl'ın torunudur.

Kendi yazdığı otobiyografisi Boy, Roald Dahl'ın çocukluğunu anlatmaktadır. Bir başka kitabı Going Soloda ise Dahl'ın savaş içindeki anıları ve deneyimleri yazmaktadır.

Ayrıca Great Missenden'de bir Roald Dahl Müzesi ve Öykü Merkezi bulunmaktadır. Bu merkez Dahl'ın çalışmalarını göstermektedir.

Kitapları

 1943: The Gremlins
 1964: Charlie'nin Çikolata Fabrikası
 1973: Charlie'nin Büyük Cam Asansörü
 1961: Dev Şeftali
 1970: Fantastic Mr Fox
 1988: Matilda
 1983: Cadılar
 1981: George'un Harika İlacı
 1975: Dünya Şampiyonu Danny
 1980: The Twits
 1982: Koca Sevimli Dev
 1985: Zürafa, Peli ve Ben
 1990: Esio Trot
 1991: The Minpins
 1991: The Vicar of Nibbleswicke

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site
 Roald Dahl Günü
 Roald Dahl Koleksiyonu
 Roald Dahl Vakfı
 Roald Dahl Müzesi

İngiliz yazarlar
1916 doğumlular
1990 yılında ölenler
Britanyalı çocuk kitabı yazarları
Britanyalı roman yazarları
Edgar Ödülü sahipleri

Roald Dahl


This Week may refer to:

 This Week (1956 TV programme), a 1956–1992 British current affairs television programme broadcast on ITV
 This Week (2003 TV programme), a weekly British political discussion television programme that aired on BBC One between 2003 and 2019
 This Week (American TV program), an American Sunday morning political interview and talk show program broadcast on ABC since 1981
 This Week (radio series), a Sunday radio show broadcast on RTÉ Radio 1 in Ireland
 This Week (album), a 2004 music album by rapper Jean Grae
 This Week (magazine), a defunct American magazine
 This Week (newspaper), a defunct national tourism newspaper for Wales

See also
 The Week (disambiguation)

This Week


الفنانة اصالة نصري هي مغنية سورية ولها عدة البومات منها البوم لسة الذي اصدر عام 1995 ويحتوي على 6 اغاني .

لسة هو البوم للفنانة السورية أصالة نصري، تم إصداره عام 1995.

قائمة الأغاني

  إحنا بنستناك
 لسة فاكر
 قصيدة
 شاهدنا الورد
 شلون أنام الليل
 طوّلوا

ألبومات أصالة نصري
ألبومات سورية

لسة (ألبوم)


The Last Challenge é um filme estadunidense de 1967  produzido e dirigido por Richard Thorpe e estrelado por Glenn Ford e Angie Dickinson. Foi adaptado do romance Pistolero's Progress de John Sherry, publicado pela Pocket Books em 1966.

Elenco
 Glenn Ford como Marechal Dan Blaine
 Angie Dickinson como Lisa Denton
 Chad Everett como 'Lot' McGuire
 Gary Merrill como Squint Calloway
 Jack Elam como Ernest Scarnes
 Delphi Lawrence como Marie Webster
 Royal Dano como Pretty Horse
 Kevin Hagen como Frank Garrison
 Florence Sundstrom como Outdoors
 Marian Collier como Sadie
 Robert Sorrells como Deputado Harry Bell
 John Milford como Billy Turpin
 Frank McGrath como Ballard Weeks
 Len Lesser como Ed, o Barman (sem créditos)

Recepção
O New York Times, embora elogie o elenco e que o roteiro era "enxuto e organizado", concluiu que era "um filme pequeno, indolor e sem sentido".

Filmes dos Estados Unidos de 1967
Filmes dirigidos por Richard Thorpe
Filmes de faroeste dos Estados Unidos
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes de faroeste da década de 1960
Filmes em língua inglesa

The Last Challenge


Pinneberg, Almanya'nın Schleswig-Holstein eyaletine bağlı Pinneberg ilinin başkenti olan kasabadır. Kasabanın nüfusu 31 Aralık 2020 tarihi itibarıyla 43,503'tür.

Konum
Schleswig-Holstein eyâletinin güneyinde, Hamburg'un kuzeybatısında yer alır. Kent merkezinin yanı sıra Quellental, Thesdorf, Eggerstedt, Pinnebergerdorf (Pinneberg-Nord) ve Waldenau-Datum ilçelerinden meydana gelir. Pinnau ve Mühlenau isimli iki nehir Pinneberg'de birleşir.

Tarihçe
Pinneberg ilk kez 1351 yılında kayıtlara geçti. 1200 yılında bölgede yapımı tamamlanan bir kale, Schauenburg ve Holstein dükü VIII. Adolf tarafından ele geçirildi. Pinneberg, uzun yıllar bölgenin idarî merkezi olarak hizmet verdi. 1472 yılında Pinneberg kalesinin yerine, rönesans usulü bir şato inşa edildi. 1627 ve 1657 yıllarında ağır hasar gören şato, 1720'de yıkıldı. Ernst Georg Sonnin tarafından bu şatonun yerine inşa edilen "Drostei" binası, barok mimarînin kentteki önemli örnekleri arasında kabul edilir. Drostei günümüzde bir gençlik merkezi olarak hâlâ hizmet vermektedir.

1875'te bağımsız hâle gelen kentin gelişimi yavaş oldu. 1905 yılında Pinneberger Dorf (Pinneberg-Nord), 1927'de de Thesdorf ve Waldenau ile birleştirildi. 1945'ten itibaren özellikle Prusya'nın doğusundan gelen savaş göçmenleri Pinneberg'in nüfusunu ikiye katladı.

Yıllara göre Pinneberg'in nüfusu
 1824 - 900
 1875 - 3.060
 1905 - 6.074 Pinnebergerdorf ile birleşme
 1927 - 7.903 Thesdorf ile birleşme
 1939 - 13.494
 1948 - 24.885
 1955 - 25.161
 1970 - 36.002
 1990 - 37.134
 1998 - 39.382
 1999 - 39.300
 2000 - 39.423
 2001 - 39.502
 2002 - 39.905
 2003 - 40.244
 2004 - 41.063
 2005 - 41.461

Pinneberg'de görev yapan belediye başkanları
 1876-1901: Christoph Kosack
 1901-1923: Franz Heinsohn
 1923-1933: Wilhelm Burmeister
 1933-1937: Heinrich Backhaus
 1937-1945: Karl Coors
 1945: Dietmar Petersen
 1945-1950: Richard Köhn
 1950-1963: Henry Glissmann,
 1963-1989: Hans Kath
 1990-1996: Jan Nevermann
 1996-2006: Horst Nitt

Kardeş kentler
 Rockville, Maryland (ABD)
 Nzega-District (Tanzanya)
 Hadersleben (Danimarka)
 Primorsk (Polonya)

Kaynakça

Dış bağlantılar
Resmi web sitesi

Schleswig-Holstein'deki kasabalar

Pinneberg


Someone like You puede referirse a:

Música
 «Someone like You» (1987), canción de Van Morrison.
 «Someone like You» (2011), canción de Adele.

Películas
 Someone like You (2001), comedia romántica dirigida por Tony Goldwyn.

Someone like You


Wisemen ist ein Song des britischen Singer-Songwriters James Blunt und die zweite Singleauskopplung seines Debütalbums Back to Bedlam. Im März 2005 wurde die Single zum ersten Mal veröffentlicht, ehe sie im März 2006 wiederveröffentlicht wurde. Für den Text und die Musik waren James Blunt, Jimmy Hogarth sowie Sacha Skarbek verantwortlich. Auf den Erstveröffentlichungen befinden sich im 93 Feet East eingespielte Live-Versionen der Songs No Bravery und Billy. Eine Version der Wiederveröffentlichung enthält eine Live-Version von Out Of My Mind, aufgenommen während eines Konzerts in New York im November 2005.

Besetzung
 James Blunt: Klassische Gitarre, Rhodes, Orgel, Gesang
 Jimmy Hogarth: Akustische Gitarre, Keyboard, Produktion
 Sacha Skarbek: Mid 8 Rhodes
 Amanda Ghost: Begleitgesang
 John Goodwin: E-Gitarre
 John Nau: Wurlitzer, Hammond-Orgel
 Sasha Krivstov: Bass
 Charlie Paxon: Schlagzeug
 Tom Rothrock: Produktion

Charts

Einzelnachweise

Rocksong
Lied 2005
James Blunt

Wisemen


Geraldine « Gerri » Santoro, née Twerdy, née le  16 août 1935 et morte le 8 juin 1964 dans le Connecticut, est une femme américaine décédée des suites d'un avortement à risque en 1964. Une photographie policière de son cadavre sur la scène de crime, publiée en 1973, est par la suite, devenue un symbole du mouvement pour le droit à l'avortement aux États-Unis.

Biographie
Gerri Santoro est élevée, avec 14 frères et sœurs, dans la ferme d'une famille ukraino-américaine à Coventry (Connecticut) . Elle est décrite par ceux qui la connaissaient comme « enjouée » et « libre d'esprit ». À 18 ans, elle épouse Sam Santoro; le couple a deux filles.

Circonstances du décès
En 1963, la violence domestique de son mari incite Gerri Santoro à partir. Elle retourne avec ses filles dans la maison de son enfance et trouve un emploi à la Mansfield State Training School, où elle rencontre un autre employé, Clyde Dixon. Les deux ont une liaison extraconjugale ; Gerri tombe enceinte.

Lorsque Sam Santoro annonce qu'il vient de Californie pour rendre visite à ses filles, Gerri craint pour sa vie. Le 8 juin 1964, soit vingt-huit semaines après le début de sa grossesse, elle et Clyde Dixon s'enregistrent au Norwich Motel à Norwich (Connecticut), sous des pseudonymes. Ils ont l'intention de pratiquer un avortement volontaire, en utilisant des instruments chirurgicaux et des informations tirées d'un manuel que Clyde Dixon a obtenu de Milton Ray Morgan, un enseignant à la Mansfield State Training School. Clyde Dixon fuit le motel quand Gerry commence à saigner. Elle décède et son corps est retrouvé le lendemain matin par une femme de chambre.

Clyde Dixon et Milton Ray Morgan sont arrêtés trois jours plus tard. Dixon est accusé d'homicide involontaire coupable et Morgan est accusé de complot en vue de commettre un avortement illégal. Dixon est condamné à un an et un jour de prison.

Photographie
La police prend une photo du corps de Santoro lorsqu'elle est retrouvée, nue, agenouillée, effondrée sur le sol, avec une serviette ensanglantée entre les jambes. L'image est utilisée sur des pancartes et publiée dans Ms. en avril 1973, le tout sans identifier Gerri Santoro. La photo devient un symbole du droit à l'avortement, utilisée pour illustrer que l'accès à un avortement légal et professionnel réduit les décès dus à un avortement à risque.

Leona Gordon, la sœur de Gerri, voit la photo dans le magazine Ms. et reconnait sa sœur. Les filles de Gerri pensaient que leur mère était décédée dans un accident de la route, jusqu'à ce que la photo soit largement diffusée. À propos de la publication de la photo, la fille de Gerri, Joannie Santoro-Griffin, est citée en 1995 disant : « Comment osent-ils afficher cela ? Comment osent-ils prendre ma belle maman et mettre ça devant les yeux du public ? ». Ensuite Joannie est devenue une militante des droits à l'avortement, participant à la March for Women's Lives en 2004 avec sa fille adolescente Tara et la sœur de Gerri, Leona, tenant un blog à la mémoire de sa mère.

En 1995, Jane Gillooly, une cinéaste indépendante de Boston, interviewe Leona Gordon, les filles de Santoro et d'autres pour un documentaire sur la vie de Gerri Santoro, Leona's Sister Gerri. Le film est initialement diffusé dans la série POV sur PBS le 1er juin 1995. Il est ensuite projeté dans plusieurs festivals de cinéma, aux États-Unis le 2 novembre 1995. Dans le documentaire, Leona déclare qu'elle a d'abord été choquée par la publication de la photographie, mais que « au fil des années ... [elle] a pensé que c'était bien qu'elle soit diffusée».

Références

Articles connexes

 Avortement aux États-Unis
 Droit de l'avortement
 Débat au sujet de l'avortement

Liens externes

Personnalité féminine américaine
Sujet de photographie célèbre
Avortement aux États-Unis
Naissance en août 1935
Décès en juin 1964
Pages avec des traductions non relues
Décès à 28 ans

Gerri Santoro


São João da Paraúna es un municipio del estado de Goiás, en el Brasil. Su población estimada en 2004 era de 2 099 habitantes.

Topónimo
"Paraúna" es un término de origen tupí que significa "mar negro", a través de la unión de los términos pará ("mar") y un ("negro").

Referencias

Enlaces externos

 Página de la Prefectura

Localidades de Goiás

São João da Paraúna


Sihirli Şövalyeler veya Magic Knight Rayearth (), CLAMP tarafından yazılan bir manga serisidir. Seri, Kasım 1993-Nisan 1996 tarihleri arasında Kodansha'nın Nakayoshi dergisinde iki seri ve altı tankōbon cilt halinde yayınlandı. Seri, paralel evren fantezisi ve sihirli kız, mecha anime türlerinin sentezidir.

Tokyo Movie Shinsha tarafından hazırlana bir anime televizyon serisi Ekim 1994-Kasım 1995 tarihleri arasında iki sezon halinde yayınlandı. Rayearth adlı bir OVA serisi ise Temmuz-Aralık 1997 tarihleri arasında yayınlandı.

Konusu
Hikaru Shidou, Umi Ryuuzaki, Fuu Hououji saygıdeğer okulları ile Tokyo Kulesi'ne geziye gelmişlerdir. Kızlar, birden etraflarını saran ışıkla adeta kör olurlar ve Efsanevi Sihirli Şövalyeleri Cephiro'ya çağıran bir ses duyarlar. Gökyüzünden geçerek başka bir dünyaya, Cephiro'ya düşerler. Oraya vardıklarında Usta Büyücü Clef ile karşılaşırlar ve Clef der ki: "[Cephiro'da], birinin isteğinin, gerçekliği daha iyiye veya daha kötüye değiştirebilme yeteneği vardır. İyi amaçlı bir dilek mucizeler yapabilecekken, insanların kalplerindeki karanlık korkular canavarlara dönüşebilir." Arzusu herkesinkinden daha güçlü olan bir kişi, Çekirdek (Haşira /Hashira), dualarıyla Cephiro'nun iyiliğinin devamlılığını sağlamaktan sorumludur.

İlk kısımda, mevcut Çekirdek (Haşira), Prenses Emeraude yüksek rahibi Zagato tarafından kaçırılmıştır. Onları Yüksek Büyücü Guru Clef (Guru Klef) karşılar ve Sephiro'getiriliş sebeplerini açıklar. Üç kız, üç  uyandırarak Prenses'i kurtarmadıkça kendi dünyalarına dönemeyeceklerdir. Yolculukları Kılıç Ustası'nı aramalarıyla başlar.  Yolculuk boyunca rehberlik etmesi için kızlara, Mokona adlı tuhaf bir yaratık verilir. Sonunda Emeraude'a ulaştıklarında öğrenirler ki Prenses Zagato'ya âşık olmuştur ve bu sadece Cephiro'nun iyiliği için dua etmesini engellenmektedir. Çekirdek (Haşira) aşık olamaz ve bu yasaktır. Cephiro üzerinde hiç kimse Çekirdek (Haşira)'e zarar veremeyeceğinden Sihirli Şövalyeler'i kendisini öldürmeleri için çağırmıştır. Başka yol yoktur çünkü  Cephiro'a hızlı bir yok olma sürecine girmiştir.

İkinci kısım, ilk sezondaki olayın neden olduğu karışıklıklardan bahsetmektedir: üç savaşan gezegen Cephiro'yu fethetme teşebbüslerinde bulunmaya başlamışlardır ve tüm gezegen yıkılmadan önce yeni bir Haşira seçilmelidir. Hikaru, Umi ve Fuu, Cephiro'ya bir kez daha çağrılır. Mangada daha sonra keşfedilir ki Cephiro'ya geri çağrılmalarından gizemli Mokona sorumludur ve aslında o Cephiro'nun ve Dünya'nın yaratıcısıdır. Animede, kızlar (özellikle de Hikaru), çok istedikleri için dönerler.

Sonunda, Hikaru, yeni Çekirdek (Haşira) seçilir. Bununla beraber, Hikaru gezegenin kaderinin sadece bir kişinin sorumluluğunda olmaması gerektiğine karar vererek, o kişinin özgürce yaşamasına ve sevmesine olanak tanımayan Çekirdek (Haşira) sistemine karşı çıkar.

Karakterler

Hikaru sekizinci sınıf öğrencisi, yaşına göre kısa boylu ve erkeksiliği yüzünden sıklıkla alay edilen bir kızdır. Dik başlı, kararlı ve sadıktır. Ateşin Sihirli Şövalyesi'dir. Rün tanrısı Rayearth isimli tek boynuzlu, ateşten yeleli bir aslandır.

Umi, zengin bir ailenin tek çocuğudur. Çabuk sinirlenen ve başlangıçta aldırış etmeyen ancak bir görevi yerine getirmeye en uygun, fakat aynı zamanda da en isteksiz kişidir. Suyun Sihirli Şövalyesi'dir. Rün tanrısı Selece isimli mavi bir ejderhadır.

Fū, aklın sesidir. Kitaplara borçlu olduğu yüksek bir zekası vardır. Sıklıkla kendinden şüphelendiği anlar yaşar fakat sonunda güçlü bir şekilde ortaya çıkar. Rüzgarın Sihirli Şövalyesi'dir. Rün tanrısı Windam isimli bir kuştur.

Medya

Anime
17 Ekim 1994'te Japon Yomiuri TV'de gösterime giren anime dizisi 27 Kasım 1995'te sona ermiştir. Toshihiro Hirano tarafından yönetildi ve Yomiuri TV-Tokyo Movie Shinsha(şu anda TMS Entertainment) iş birliği ile üretildi. Anime aslında 49 bölüm süren 2 sezondan oluşmaktaydı. Birleşik Devlerler'de dizinin lisansı Media Blasters tarafından alınmış ve dizi Bang Zoom! Entertainment tarafından dublajlanmıştır. Hem VHS hem de DVD olarak gösterime sunulmuştur. DVDlerde hem Japonca hem de İngilizce dil parçaları ve ayrıca ilk sezondaki her bir diskte İngiliz ses sanatçılarıyla (Julie Maddalena (Hikaru), Wendee Lee (Umi/Emeraude), Bridget Hoffman (Fuu), Kaeko Sakamoto (Mokona) ve Lex Lang (Zagato/Lantis) ile ayrı ayrı) yapılan röportajları da içeren ekstra özellikler vardır.. Seri, Türkiye'de brt tarafından yayınlanmıştır.

OVA
Japonya'da manga ve TV dizisinin bitiminden birkaç yıl sonra üç bölümlük bir OVA gösterime sunuldu. OVA'nın adı yalnızca Rayearth idi ve hikâyesi orijinalinden biraz farklıydı. Karakterlerin hepsi aynı, fakat ilişkiler, yerler ve olaylar kökünden değişmişti. Burada Hikaru, Umi ve Fuu'nun yine aynı okula giden arkadaşlar olduklarını ve lise için mezun olacaklarını görüyoruz. Aniden (orijinal seriden oluşturulmuş olan Mokona haline gelen) garip bir peri önlerinde belirir. Aynı zamanda, garip yaratıklar ve büyücüler Tokyo şehriinde görünmeye başlar. Onlardan biri kızlara rehberlik yapan Clef'dir. Clef onları sırayla Mashinlerini uyaran Magic Knights yapar ve Cephiro'dan kötü büyücülere karşı savaşırlar. Bu büyücüler insanların dünyasını ele geçirmeye çalışmaktadırlar.  Birleşik Devlerler'de dizinin lisansı Manga Entertainment tarafından alınmış.

Müzikler

Konuyla ilgili yayınlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

   Türkçe Rayearth Fan Club Forumları

Manga serileri
1993 mangaları
1994 anime serileri
1997 anime OVA'ları
Mangalara dayalı anime serileri
Dram anime
Macera anime
Mahō shōjo anime ve manga
Mecha anime
Romantik anime
Karanlık fantezi anime ve manga
Antropomorfik karakter içeren kitaplar
CLAMP
Shoujo
Kodansha mangaları
TMS Entertainment
ABS-CBN programları
GMA Network programları

Sihirli Şövalyeler


CMMI (Yetenek Olgunluk Model Entegrasyonu; İngilizce: Capability Maturity Model Integration) — bir süreç modeli olup, örgütlerin yazılım süreçlerinin (Yazılım planlama, geliştirme, yapılandırma vb.) olgunluğunu değerlendirme modelidir.

CMMI, Carnegie Mellon Üniversitesi'ne bağlı Yazılım Mühendisliği Enstititüsü tarafından Amerikan Savunma Bakanlığı'nın isteği üzerine 1986 yılında geliştirilmeye başlanmıştır.

Geçmiş

 1986 CMM geliştirilmeye başlandı.
 1991 CMM (Capability Maturity Model) 1.0 sürümü çıktı.
 1993 CMM 1.1 sürümü çıktı.
 1997 CMM 2.0 sürülmek istenirken DoD tarafından geri cekildi ve CMM-I geliştirilmeye başlandı.
 2000 CMMI v1.02 sürümü çıktı.
 2002 CMMI v1.1 sürümü çıktı.
 2006 CMMI v1.2 sürümü çıktı.

Olgunluk Düzeyleri

 Düzey 1: Başlangıç
 Düzey 2: Yönetilen
 Düzey 3: Tanımlı
 Düzey 4: Nicel olarak yönetilen
 Düzey 5: İyileştirici

Yeterlik Düzeyleri

 Düzey 0: Yetersiz
 Duzey 1: Ifa edilen
 Düzey 2: Yönetilen
 Düzey 3: Tanımlı
 Düzey 4: Nicel olarak yönetilen
 Düzey 5: İyileştirici

Dış bağlantılar

 CMMI'nin resmi sitesi
 Modeller
 mini CMMI-survey
 CMMI Çevrimiçi Tarayıcı
 CMMI Belgelendirme ve Eğitim Süreci / BTG (Bilgi ve Teknoloji Grubu)

Tartışma öbekleri

 CMMI Türkiye
 CMMI Process Improvement

Programlama
Kalite

CMMI


The blennioid family Chaenopsidae includes the pike-blennies, tube-blennies, and flagblennies, all percomorph marine fish in the order Blenniiformes. The family is strictly tropical, ranging from North to South America. Members are also present in waters off Japan, Taiwan and Korea. Fourteen genera and 90 species are represented, the largest being the sarcastic fringehead, Neoclinus blanchardi, at  in length; most are much smaller, and the group includes perhaps the smallest of all vertebrates, Acanthemblemaria paula, measuring just  long as an adult.

With highly compressed bodies, some may be so elongated as to appear eel-like; chaenopsids are scaleless and lack lateral lines. Their heads are rough and may be armed with spines. There may be 17 to 28 spines in the dorsal fin, with two in the anal fin.

The habit of taking up home in abandoned worm tubes has earned some species in this family the name "tube-blenny". Many will also inhabit empty clam shells, which also serve as nesting sites; males are known to guard the brood. Some species have dorsal fins which are significantly higher towards the head, explaining the moniker "flagblenny". Crustaceans make up the bulk of the chaenopsid diet.

At least one species found in the Caribbean, Emblemariopsis diaphana, is known to form a symbiotic relationship with stony coral, Meandrina meandrites.

According to some authorities the Chaenopsidae is not monophyletic if the genera Neoclinus and Stathmonotus are included. They propose that Stathmonotus be included in the family Labrisomidae and that Neoclinus, and the closely related Mccoskerichthys, be placed in the tribe Neoclinini, stating that further study is required to clarify this clade's true relationships.

References

Blenniiformes

Chaenopsidae


Maasgouw () er en kommune og en by, beliggende i den sydlige provins Limburg i Nederlandene. Kommunens areal er på 57,99 km², og indbyggertallet er på 23.737 pr. 1. april 2016.

Hvert år afholdes Wessummerbreeze i landsbyen Wessem. Det er et lokalt musikfestival.

Byer
Maasgouw Kommunen består af følgende byer, landsbyer og bebyggelser per 1. januar 2012:

Galleri

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Limburg
Kommuner i Limburg

Maasgouw


An Oberonia flavescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones ngan Mark Alwin Clements. An Oberonia flavescens in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia flavescens


Agrilus civapipiltiae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1938.

Referências

civapipiltiae

Agrilus civapipiltiae


La adenilato cinasa 5 (AK5) (número ) es una isoenzima de la adenilato cinasa que cataliza la interconversión de nucleótidos de adenina. El ATP transfiere un grupo fosfato al AMP para formar ADP.

 ATP + AMP  2 ADP

La enzima es activa tanto con AMP como con dAMP (desoxiadenosín monofosfato) teniendo al ATP como donante de fosfato. Cuando el GTP se usa como donante de fosfato, la enzima fosforila AMP, CMP y en menor cantidad dCMP (deoxicitidin monofosfato). Se presenta como monómero, es específica de tejidos cerebrales y su localización celular es el citoplasma.

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos UniProtKB.

Adenilato cinasas

Adenilato cinasa 5


Kærlighed er en dansk kortfilm fra 2007 instrueret af Kristian Hoeck efter eget manuskript.

Handling
Fire kærestepar fra hver deres generation bebor i fire adskilte historier det samme rum. Bindeledet er parrenes forsøg på at nå ind til hinanden. Gennem de fire historier skifter årstiderne, mens tiden går, og personerne kæmper en tilsyneladende håbløs kamp for at opnå kærligheden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Kærlighed (film)


Erik Christensen (født 18. april 1937, i Vejle død august 2019) var en dansk fodboldspiller og -træner.

Erik Christensen var som forsvarsspiller med til at vinde det danske mesterskab i fodbold for AGF i 1957 og 1960 og DBU's pokalturnering i 1957 og 1960. En stor del af hans karriere blev spoleret af skader, men efter DM-titlen til klubben i 1960, vfik Christensen fire kampe i Mesterholdenes Europa Cup 1960-61, mod henholdsvis Legia Warszawa, Fredrikstad FK (begge kampe) samt den første kvartfinalekamp på udebane foran 65.000 tilskuere mod de senere vindere af turneringen Benfica. Inden returkampen blev han igen skadet, og efterfølgende nåede han aldrig tilbage på førsteholdet, så han allerede i 1962 måtte opgive at spille fodbold som blot 24-årig.

På opfordring fra sin storebror, Kaj Christensen, der ligeledes havde været spiller og nu var træner i AGF, blev Erik Christensen nogle år senere ynglingetræner i klubben, og skønt han ikke havde nogen formel træneruddannelse, kunne han støtte sig op ad sin mere erfarne bror, hvorpå i høj grad tilfaldt klubben. I perioden 1969-1974 blev AGF-ynglingene jyske mestre fire år i træk, suppleret med to danmarksmesterskaber. Samtidig rykkede flere af spillerne med succes op på førsteholdet.

I 1975 blev Erik Christensen træner for en anden aarhusiansk klub, Fuglebakken, inden han i 1977 overtog trænerposten for AGF's nyoprykkede hold i den bedste række. I 1978 vandt AGF bronzemedaljer - klubbens bedste placering siden 1964. Erik Christensen forlod trænerjobbet i AGF i 1979. Herefter vendte han tilbage til IHF i 3. division og var træner i to sæsoner, indtil klubben rykkede ned i Danmarksserien i 1980. Han sluttede sin trænerperiode i Dronningborg på et noget lavere niveau. Fodbolden slap han aldrig helt, og i nogle år så han AGF's kommende modstandere an, oifte sammen med broderen Kaj, hvorpå de meldte tilbage til træneren i AGF.

Erik Christensen var gift og havde tre sønner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra AGF
Fodboldtrænere for AGF
Fodboldspillere fra Danmark

Erik Christensen (fodboldspiller)


St. Clair County is the name of four counties in the United States:

 St. Clair County, Alabama
 St. Clair County, Illinois
 St. Clair County, Michigan
 St. Clair County, Missouri

St. Clair County