Code or text folding, or less commonly holophrasting, is a feature of some graphical user interfaces that allows the user to selectively hide ("fold") or display ("unfold") parts of a document. This allows the user to manage large amounts of text while viewing only those subsections that are currently of interest. It is typically used with documents which have a natural tree structure consisting of nested elements. Other names for these features include expand and collapse, code hiding, and outlining. In Microsoft Word, the feature is called "collapsible outlining".

Many user interfaces provide disclosure widgets for code folding in a sidebar, indicated for example by a triangle that points sideways (if collapsed) or down (if expanded), or by a [-] box for collapsible (expanded) text, and a [+] box for expandable (collapsed) text.

Code folding is found in text editors, source code editors, and IDEs. The folding structure typically follows the syntax tree of the program defined by the computer language. It may also be defined by levels of indentation, or be specified explicitly using an in-band marker (saved as part of the source code) or out-of-band.

Text folding is a similar feature used on ordinary text, where the nested elements consist of paragraphs, sections, or outline levels. Programs offering this include folding editors, outliners, and some word processors.

Data folding is found in some hex editors and is used to structure a binary file or hide inaccessible data sections.

Folding is also frequently used in data comparison, to select one version or another, or only the differences.

History
The earliest known example of code folding in an editor is in NLS. Probably the first widely available folding editor was the 1974 Structured Programming Facility (SPF) editor for IBM 370 mainframes, which could hide lines based on their indentation. It displayed on character-mapped 3270 terminals. It was very useful for prolix languages like COBOL. It evolved into the Interactive System Productivity Facility (ISPF).

Use
Code folding has various use patterns, primarily organizing code or hiding less useful information so one can focus on more important information. Common patterns follow.

Outlining
Most basically, applications use code folding to outline source code, collapsing each block to a single line. This can be only top-level blocks like functions and classes, nested blocks like nested functions and methods, or all blocks, notably control-flow blocks. This allows one to get an overview of code, easily navigating and rearranging it, and to drill down into more detail as needed, without being distracted by other code. Viewing-wise, this allows one to quickly see a list of all functions (without their bodies), while navigation-wise this replaces extensive paging past long functions – or searching for the target – with going directly to the next function.

Hiding boilerplate code
Some languages or libraries require extensive boilerplate code. This results in extremely long code, which can obscure the main point. Further, substantive code can be lost in the boilerplate.

For example, in Java a single private field with a getter and setter requires at least 3 lines, if each is on a separate line:

private String name = null;
public String getName() { return name; }
public void setName(String name) { this.name = name; }

This expands to 10 lines with conventional function line breaks and spacing between functions (including trailing newline):

private String name = null;

public String getName() {
    return name;
}

public void setName(String name) {
    this.name = name;
}

Documentation with Javadoc expands this to 20 lines:

/**
 * Property name  readable/writable.
 */
private String name = null;

/**
 * Getter for property name
 */
public String getName() {
    return name;
}

/**
 * Setter for property name.
 * @param name
 */
public void setName(String name) {
    this.name = name;
}

If there are many such fields, the result can easily be hundreds of lines of code with very little "interesting" content – code folding can reduce this to a single line per field, or even to a single line for all fields. Further, if all routine fields are folded, but non-routine fields (where getter or setter is not just returning or assigning a private field) are not folded, it becomes easier to see the substantive code.

Collapsing metadata
Metadata can be lengthy, and is generally less important than the data it is describing. Collapsing metadata allows one to primarily focus on the data, not the metadata. For example, a long list of attributes in C# may be manually collapsed as follows:

#region Attributes
[Browsable(false)]
[MergableProperty(false)]
[DefaultValue(null)]
[PersistenceMode(PersistenceMode.InnerProperty)]
[TemplateContainer(typeof(MyType))]
[TemplateInstance(TemplateInstance.Single)]
#endregion
public ITemplate ContentTemplate { get; set; }

The resulting code displays as:
Attributes
public ITemplate ContentTemplate { get; set; }

Collapsing comments
Comments are a form of human-readable metadata, and lengthy comments can disrupt the flow of code. This can be the case either for a long comment for a short section of code, such as a paragraph to explain one line, or comments for documentation generators, such as Javadoc or XML Documentation. Code folding allows one to have long comments, but to display them only when required. In cases where a long comment has a single summary line, such as Python docstrings, the summary can still be displayed when the section is collapsed, allowing a summary/detailed view.

Showing structure or sandwich code in structured programming
Structured programming consists of nested blocks of code, and long blocks of code – such as long switch statements – can obscure the overall structure. Code folding allows one to see the overall structure and expand to a specific level. Further, in some uses, particularly strict structured programming (single function exit), there are code patterns that are hard to see when looking at expanded code. For example, in resource management in structured programming, one generally acquires a resource, followed by a block of code using the resource, and finishing with releasing the resource. The acquisition/release pairing is hard to see if there is a long block of code in between, but easy to see if the intervening block is folded. Similarly, in conditional code like if...then...else, secondary blocks may be far from the condition statement.

Grouping code
Fold groups can be used to group code, either by explicit grouping – similar to comment blocks separating a module into sections, or class members into associated groups – or implicitly, such as by automatically grouping class members by access level.

Hiding legacy code
Legacy code – or any code that a developer does not wish to view or change at a given point in time – can be folded away so that programmers can concentrate on the code under consideration.

Hiding in-source data tables

Conventions
In order to support code folding, the text editor must provide a mechanism for identifying "folding points" within a text file. Some text editors provide this mechanism automatically, while others provide defaults that can either be overridden or augmented by the user.

There are various mechanisms, coarsely divided as automatic and manual – do they require any specification by the programmer? Folding points are usually determined with one or more of the following mechanisms. Each of these has its own distinct advantages and difficulties, and it is essentially up to the developers who create the text editor software to decide which to implement. Text editors that provide support for multiple folding mechanisms typically allow the user to choose which is most appropriate for the file being edited.

Syntax-dependent
Syntax-dependent folding points are those that rely on the content of the file being edited in order to specify where specific folding regions should begin and end. Syntax-based folding points are typically defined around any or all of the standard sub-features of the markup language or programming language in use. These are desirable due to being automatic and agreeing with code structure, but may require significant work to implement, and time to compute when editing a file.

Indentation-based
Indentation-based folding points are generally specified by the position and sequence of non-printing whitespace, such as tabs and spaces, within the text. This is most often used as a simple form of syntax-based folding, as indentation almost always reflects nesting level in indent styles for structured programming languages.

This convention is particularly suitable to syntaxes that have an off-side rule, so the structure largely agrees with the indent. Examples include Python and text files that require indentation as a rule by themselves. However, even in these cases, structure does not exactly agree with indent, such as in line continuation, and thus syntax-dependent folding is preferred.

Token-based
Token-based folding points are specified using special delimiters that serve no other purpose in the text than to identify the boundaries of folding points. This convention can be compared to indentation-based folding points, where printable characters are used instead of whitespace. The most common delimiter tokens are {{{ to begin the folded section, and }}} to end it.

Another notable token is #region (C# directives), respectively #Region (Visual Basic directives), used in Microsoft Visual Studio Code Editor. These are treated syntactically as compiler directives, though they do not affect compilation.

As a manual method, token-based folding allows discretion in grouping code based on arbitrary criteria, such as "functions related to a given task", which cannot be inferred from syntactic analysis.

Token-based folding requires in-band signalling, with folding tokens essentially being structured comments, and unlike other methods, are present in the source code and visible to other programmers. This allows them to be shared, but also requires their use (or preservation) by all programmers working on a particular file, and can cause friction and maintenance burden.

User-specified
User-specified folding allows the user to fold sections of text using a generic selection method, but without changing the source code (out-of-band), instead being specified only in the editor. For example, a programmer may select some lines of text and specify that they  should be folded. Folded text might be anonymous or named, and this may be preserved across editing sessions or discarded. Unlike token-based folding, this does not change the source text – it thus is not shared with other editors of the file, and is not visible in the code.

Examples
The following document contains folding tokens ({{{ ... }}}):

<nowiki>
 Heading 1
 {{{
 Body
 }}}

 Heading 2
 {{{
 Body
 }}}

 Heading 3
 {{{
 Body
 }}}
</nowiki>

When loaded into a folding editor, the outline structure will be shown:

<nowiki>
 Heading 1
 {{{ ...

 Heading 2
 {{{ ...

 Heading 3
 {{{ ...
</nowiki>

Usually clicking on the {{{ marks makes the appropriate body text appear.

Software with code folding capability
One of the earliest folding editors was STET, an editor written for the VM/CMS operating system in 1977 by Mike Cowlishaw.  STET is a text editor (for documentation, programs, etc.) which folds files on the basis of blocks of lines; any block of lines can be folded and replaced by a name line (which in turn can be part of a block which itself can then be folded).

A folding editor appeared in the occam IDE circa 1983, which was called the Inmos Transputer Development System (TDS),. The "f" editor (in list below) probably is the most intact legacy from this work.

The Macintosh computer historically had a number of source code editors that "folded" portions of code via "disclosure triangles".  The UserLand Software product Frontier is a scripting environment that has this capability.

Folding is provided by many modern text editors, and syntax-based or semantics-based folding is now a component of many software development environments. Editors include:

Other editors

 aoeui, the Dvorak-optimized editor
 Author-it enterprise authoring and component content management software
 Bluefish
 f (alias xf, Winf, Winf32)
 Folding Text Editor
 GFA BASIC
 GridinSoft Notepad
 IntelliJ IDEA (and other JetBrains IDEs)
 Keynote
 Komodo Edit
 Kwrite
 Leo
 LEXX/LPEX (editor for the OED)
 MonoDevelop
 NoteTab Pro
 Padre
 RJ Text Editor
 Smultron
 The Hessling Editor
 Visual Studio
 WinShell (since version 3.30)
 XEDIT (however its folding is effected by scripts)
 Zeus

See also
The Programming features section of the Comparison of text editors article for more editors that support folding
 Accordion (GUI), a similar UI technique applied to hierarchical lists rather than text

Notes

References

External links

 What is a folding editor? by the author of the fe editor.
 Description of the folding editor used in occam.

Source code
Text editor features
Articles with example C Sharp code

Code folding


Victor Francis Hess (24 Haziran 1883 –  17 Aralık 1964), kozmik ışınları keşfi ile 1936 Nobel Fizik Ödülü'nü kazanmış Avusturyalı-Amerikalı fizikçidir.

Hayatı
Victor Francis Hess 24 Haziran 1883'te  Avustralya'nın bir şehri olan Peggau'da, Vinzenz Hess ve Serafine Edle von Grossbauer-Waldstätt çiftinin oğlu olarak dünyaya geldi. Orta okulunu 1893-1901 yılları arası Graz spor okulunda okudu. 1901-1905 yılları arasında Graz Üniversitesi'nde lisans eğitimi tamamladı ve 1910 yılında aynı üniversitede doktora yaptı. 1910-1920 yılları arası Stefan Meyer'in asistanı olarak Viyana Bilim Akademisi'nde Radyum Araştırma Enstitüsünde çalıştı. 1920 yılında Marie Bertha Warner Breisky ile evlendi.

Hess, 1921 yılında izin alarak New Jersey'de bulunan; Birleşmiş Milletler Radyum Kurumu'nda çalışmak üzere Amerika'ya seyahat etti. 1923'te Graz Üniversitesi'ne geri döndü. İki yıl sonra yetkili deneysel fizik profesörü olarak atandı. Innsbruck Üniversitesi Hess'i 1931 yılında Radyoloji Enstitü'sine yönetici profesör olarak atadı. 1938 yılında Nazi zulmünden kaçmak için karısıyla birlikte Amerika'ya taşındı. Aynı yıl Fordham Üniversitesi'ne fizik profesörü olarak atandı. 1944 yılında Amerikan vatandaşlığına kabul edildi. 1955 yılında karısı nedeniyle öldü. Aynı yıl karının son dönemlerinde hemşiresi olan Elizabeth M. Hoenke ile evlendi.

1946'da "Benim İnancım" adı altında inanç ve bilim arasındaki ilişki ve neden Tanrı'ya inandığı hakkında bir yazı yazdı. 1958 yılında Fordham Üniversitesi'nden emekli oldu. 17 Aralık 1964 tarihinde New York'ta Parkinson hastalığı yüzünden öldü.

Kozmik Işın
1911 ve 1913 yılındaki çalışmaları, 1936 yılında Hess'e Nobel Fizik ödülünü kazandırdı. Uzun yıllar boyunca, bilim insanları atmosferdeki radyasyonun iyonlaşma seviyesini ölçmekte sıkıntılar yaşıyordu. O günlerdeki varsayım radyasyonun dünyadan uzaklaştıkça azalacağı ve radyasyon kaynağının arttığı yönündeydi. Radyasyonun yaklaşık değerlerinin ölçülmesi için elektroskoplar kullanılırdı, fakat atmosferin üst kısımlarında radyasyonun yeryüzündeki değerinden daha yüksek olabilirdi. Hess hassasiyeti arttırılmış cihazı ile beraber balonla yükselip çözmeye karar verdi. 1911-12  yılları arasında 5.3 km irtifada sistemli olarak radyasyon seviyesini ölçtü. Hayatını tehlikeye atıp bu uçuşları gece gündüz demeden devam ettirdi.

Hess'in özenle gerçekleştirdiği çalışması Viyana Bilim Akademisinde yayınlandı. Çalışmaya göre radyasyon seviyesi 1 km irtifaya kadar azalıyordu, fakat sonrasında büyük
ölçüde bir artış gösteriyordu. İrtifa 5 km'ye ulaştığında ise radyasyon
seviyesi deniz seviyesin dekinin neredeyse iki katına çıkıyordu. Radyasyonun
uzaydan atmosfere nüfuz ettiği kanısına vardı. Bu keşfi radyasyona "kozmik ışın"
ismini veren Robert Andrews Millikan tarafından onaylandı. Hess'in bu keşfi
parçacık ve nükleer fizikteki yeni keşiflerin önünü açtı. Carl David Anderson pozitron ve müon'u keşfetti. Hess ve Anderson kozmik ışınlar keşfi ile 1936 Nobel ödülünü paylaştılar.

Ödüller
 Lieben ödülü (1919)
 Abbe Anı Ödülü
 Carl Zeiss Enstitüsü Abbe Madalyası, Jena(1932)
 Nobel Fizik Ödülü (1936)
 Avustralya Bilim ve Sanat Nişanı(1959)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Biyografi ve Nobel konuşması (nobelprize.org)

1883 doğumlular
1964 yılında ölenler
Amerikalı fizikçiler
Avusturyalı fizikçiler
Avusturya asıllı Amerikalılar

Graz Üniversitesinde öğrenim görenler
Nobel Fizik Ödülü sahipleri

Kozmik ışın
Avusturyalı Nobel Ödülü sahipleri

Victor Hess


Hayvan Dedektifi (Özgün adı: Ace Ventura: Pet Detective) Jim Carrey'nin 1994 yılında sinemada oynadığı ilk film. Jim Carrey bu film ile çok büyük bir hasılat geliri elde etmiştir.

Konusu
Gerçek dedektiflere taş çıkaracak bir dedektif olan Ace Ventura (Jim Carrey) kaçırılmış hayvanların peşine düşer. Çalıştığı polis departmanlığında da hiç sevilmeyen ve hiçbir işe yaramayan biri olarak görülen hayvan düşkünü bir insandır.

Evi kiradır. Ev sahibinin evde hayvan beslemesini istememesine rağmen evinde papağan, kedi, köpek, penguen, rakun, kokarca ve Spike isimli bir maymunuyla yetim kalmış hayvanlarını beslemesiyle de tanılan bir tiptir. Bazen hayvanlarıyla hayvan yemi de yer.

Bir gün bir futbol takımının maskotu olan bir yunusun kaçırılması üzerine işe başlar ve maceradan maceraya atılır.

Tom Shadyac'ın yönettiği filmler
Transgender temalı filmler
İntikam teması içeren Amerika Birleşik Devletleri filmleri
Hayvanlar ile ilgili filmler
Warner Bros. filmleri
Florida'da çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri LGBT temalı filmleri
Amerika Birleşik Devletleri dedektif filmleri
Amerika Birleşik Devletleri polisiye komedi filmleri
Konusu Miami'de geçen filmler
1990'larda LGBT temalı filmler
Televizyona uyarlanmış filmler
1990'larda İngilizce filmler
1994 çıkışlı komedi filmleri

Hayvan Dedektifi


An Elymus dentatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Elymus dentatus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus dentatus


Engle går i hvidt er en amerikansk biografisk dramafilm fra 2018 og er instrueret af Felix Van Groeningen.

Medvirkende
 Steve Carell som David Sheff
 Timothée Chalamet som Nic Sheff
 Maura Tierney som Karen Barbour
 Christian Convery som Jasper Sheff
 Oakley Bull som Daisy Sheff
 Kaitlyn Dever som Lauren
 Amy Ryan som Vicki Sheff
 Stefanie Scott som Julia
 Julian Works som Gack

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2018
Dramafilm fra USA

Film baseret på virkelige begivenheder
Biografiske film fra USA

Beautiful Boy


ستيفانيا ساندريلي  هي ممثلة إيطالية، ولدت في 5 يونيو 1946 ولها العديد من الادوار المهمة وقد بدأت في مهنة التمثيل منذ الستينات. ولدت في فياريدجو، توسكانا في إيطاليا، وهي متزوجة من المغنى وكاتب الأغاني جينو باولي، وأبنتهما تدعى أماندا ساندريلي وهي من مواليد 1964، وهي أيضا ممثلة.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فياريدجو
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
حائزون على ناسترو دي أرجينتو
ممثلات أفلام إيطاليات
ممثلات إيطاليات في القرن 20
ممثلات إيطاليات في القرن 21
ممثلات تلفزيون إيطاليات
مواليد 1946
مواليد في فياريدجو

ستيفانيا ساندريلي


Johan Pauli Andreas "Palli" Henriksen (født 2. december 1902 i Tórshavn, død 21. december 1980) var en færøsk regnskabsfører og politiker (JF).

Han var kommunalbestyrelsesmedlem i Tórshavn Kommune 1941–1968 og byens borgmester i årene 1944–48 og 1952–57. Han var også valgt til Lagtinget fra Suðurstreymoy 1939–1945 og 1950–1954, bestyrelsesmedlem i fagforeningen Havnar Arbeiðsmannafelag 1929–46 (heraf formand et halvt år) og bestyrelsesmedlem for Landssjúkrahúsið 1962–73.

Johan Pauli Henriksen var far til Jona Henriksen.

Referencer
 Býráðslimir í Tórshavn síðan 1909 (2009) (PDF )
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002) s. 286. (PDF )

Politikere fra Javnaðarflokkurin
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Færøerne
Borgmestre fra Færøerne
Fagforeningsfolk fra Færøerne
Personer fra Thorshavn
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne

Johan Pauli Henriksen


Deportivo Rayo Zuliano é um clube de futebol localizado em Maracaibo, no estado de Zúlia na Venezuela.  Atualmente participa da 1ª Divisão do Campeonato Venezuelano de Futebol. Foi fundado em 2005 e refundado em 2021.

História
Fundado em 2005, o Deportivo Rayo Zuliano jogou na edição 2005-06 do Torneo Aspirantes, a terceira divisão do país, antes de passar um ano inativo. O clube estava mais tarde na temporada inaugural da Tercera División , perdendo por pouco a promoção à Segunda División B em 2007-08 e, posteriormente, alcançando campanhas no meio da tabela em 2008-09 e 2009-10.

Em 2010, Rayo Zuliano deixou de jogar na Tercera División, e só voltou a se profissionalizar em 2021, após se fundir com o  e ser admitido na Segunda División do ano. Depois de terminar na oitava posição no grupo em 2021, o clube liderou o grupo em 2022, mas foi eliminado na fase de acesso.

Em 28 de janeiro de 2023 o time anunciou a fusão com o , equipe pertencente à primeira divisão venezuelana da época. Com tal fusão, o Rayo Zuliano ascendeu automaticamente à primeira divisão.

Clubes de futebol da Venezuela
Clubes de futebol fundados em 2005

Deportivo Rayo Zuliano


You can't eat fishing er en kortfilm instrueret af Kathrine Windfeld efter manuskript af Ola Saltin.

Handling

Hvad sker der, når en kvindelig polsk kapitalist møder to danske dovne velfærdsdrenge? På en jobaktiveringstur til Polen møder Jens den polske pige Renata. En dag banker det på døren hos Jens i København. Udenfor står Renata med en stor kuffert. Hun flytter ind, og de to indleder et forhold. Renata opdager dog hurtigt, at Jens ikke laver så meget andet end at fiske, drikke øl og drømme om sit store gennembrud - et trygt og roligt liv betalt at staten. Men Renata har andre planer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Kortfilm fra Danmark

You can't eat fishing


El quadrans o cuadrante era especie de moneda romana de cobre, antes llamada Triuncis, porque constaba de tres onzas, cuarta parte del as.

Su sello se componía, por una parte, de la cabeza de Jano bifronte, y por la otra, una barca o nave pequeña, por lo cual se les decía Ratites y en algunas se divisan tres puntos redondos para denotar las tres onzas de su peso, pero los hallazgos de este tipo son escasos.

Referencias
Diccionario numismático general, 1777

Monedas de la Antigua Roma
Monedas de Europa
Economía de la Antigua Roma

Cuadrante (moneda)


Oluf Høst - en maler og hans miljø er en portrætfilm fra 1966 instrueret af Helge Ernst efter eget manuskript.

Handling
Den bornholmske maler fortæller om sit arbejde, om Bornholm og om sig selv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1966

Oluf Høst - en maler og hans miljø


Mack Calvin (nacido el  en Fort Worth, Texas) es un exjugador y exentrenador de baloncesto estadounidense que disputó siete temporadas en la ABA y cuatro más en la NBA. Con 1,93 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Tras pasar dos años en el Long Beach City College, jugó durante dos temporadas con los Trojans de la Universidad del Sur de California, en las que promedió 12,3 puntos y 2,4 rebotes por partido.

Profesional
Fue elegido en el puesto 187 del Draft de la NBA de 1969 por Los Angeles Lakers, y también por Los Angeles Stars en el Draft de la ABA, fichando por estos últimos. Y en su primera temporada en la liga acabó como segundo mejor anotador de su equipo, tras Wayne Hightower, promediando 16,8 puntos y 5,7 asistencias por partido, convirtiéndose en el tercer mejor pasador de la liga, y siendo elegido en el Mejor quinteto de rookies de la ABA.

Al año siguiente fue traspasado junto con Tom Washington a The Floridians a cambio de Donnie Freeman y una segunda futura ronda del draft. Se convirtió rápidamente en el líder del equipo de Miami, promediando en su primera temporada 27,2 puntos y 7,6 asistencias por partido, tercer mejor anotador y segundo mejor pasador de la liga, lo que le hizo ser elegido por primera vez en el mejor quinteto de la ABA y le llevó a disputar su primer All-Star Game, en el que consiguió 8 puntos y 4 asistencias.

En la temporada siguiente se repitió la historia, volviendo a liderar a su equipo en anotación, aunque con la aportación del recién llegado Warren Jabali se redujo a los 21,0 puntos por partido, disputando su segundo All-Star, en el que volvió a tener una discreta actuación, con 10 puntos y 4 asistencias.

El equipo desapareció al año siguiente, produciéndose un draft de dispersión, en el cual fue elegido por los Carolina Cougars. Allí jugó dos temporadas, siendo elegido en la primera de ellas en el segundo Mejor quinteto de la ABA, y en el primer en la siguiente, disputando dos nuevos All-Star. En 1974 fue traspasado a los Denver Nuggets, y en su única temporada en el equipo acabó primero en dos estadísticas de la liga, siendo el mejor en porcentaje de tiros libres, con un 89,6%, y el mejor pasador, con 7,7 asistencias por partido.

Al año siguiente formó parte de un traspaso múltiple, que le enviaba junto con Mike Green y Jan van Breda Kolff a los Virginia Squires a cambio de George Irvine y los derechos sobre David Thompson. En la que iba a ser la última temporada de la liga, fue uno de las cinco personas que ocuparon el banquillo del equipo como entrenador ese año, y acabó la temporada nuevamente liderando la liga en tiros libres, convirtiéndose además en el jugador de toda la historia de la competición que más lanamientos desde la línea intentó y convirtió.

Tras la desaparición de la ABA, los Lakers, que conservaban sus derechos en la NBA se hicieron con sus servicios. Pero en la nueva competición todo cambió, pasando de titular indiscutible a jugar poco más de 15 minutos por partido. Disputó únicamente 12 partidos en el equipo californiano, en los que promedió 7,9 puntos y 1,8 asistencias, siendo traspasado mediada la temporada a San Antonio Spurs a cambio de una futura primera ronda del draft.

Jugó 4 temporadas más en la liga, en tres equipos diferentes, Denver Nuggets, Utah Jazz y Cleveland Cavaliers, pero en todos ellos actuando como suplente, retirándose al término de la temporada 1980-81.

Entrenador
Tras su corta experiencia como jugador-entrenador con los Virginia Squires, en  es contratado como entrenador asistente de los Milwaukee Bucks, puesto que ocupa hasta que en  ficha para ocupar el mismo puesto en Los Angeles Clippers, donde en la temporada siguiente ocuparía el puesto interino de entrenador principal durante dos partidos, sustituyendo al destituido Mike Schuler. En 1994 se convertiría en el entrenador de los México Aztecas de la CBA, entrenando posteriormente a pequeñas universidades e institutos.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Fort Worth
Baloncestistas de Texas
Baloncestistas de la NBA
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Entrenadores de Los Angeles Clippers
Baloncestistas de los USC Trojans
Baloncestistas de Los Angeles Stars
Baloncestistas de los The Floridians
Baloncestistas de los Carolina Cougars
Baloncestistas de los Denver Nuggets
Baloncestistas de los Virginia Squires
Baloncestistas de Los Angeles Lakers
Baloncestistas de los San Antonio Spurs
Baloncestistas de los Utah Jazz
Baloncestistas de los Cleveland Cavaliers

Mack Calvin


Greg Butler (geb. vor 1993) ist ein für den Oscar nominierter Filmtechniker, der sich auf visuelle Effekte spezialisiert hat.

Leben
Nach seinem Abschluss an der Suffield High School im Jahre 1993 begann er sich in Hollywood hochzuarbeiten. Er arbeitete an Filmen wie Jurassic Park, Forrest Gump, Der Herr der Ringe, Charlie und die Schokoladenfabrik, King Kong, Harry Potter und der Orden des Phönix und Die Chroniken von Narnia: Prinz Kaspian von Narnia. Seinen Durchbruch erreichte er aber erst im Jahr 2011 mit Harry Potter und die Heiligtümer des Todes: Teil 2 für den er einen  BAFTA Award erhielt und für den Oscar nominiert wurde. 2020 konnte er mit 1917 diese Trophäe entgegennehmen.

Butler ist mit Lisa Rollins verheiratet.

Filmografie (Auswahl)
 1993: Jurassic Park
 1994: Cadillacs and Dinosaurs: The Second Cataclysm
 1994: Flintstones – Die Familie Feuerstein (The Flintstones)
 1994: Forrest Gump
 1994: Juniors freier Tag (Baby's Day Out)
 1994: Die Maske (The Mask)
 1997: Starship Troopers
 1998: Zauberhafte Schwestern (Practical Magic)
 1999: Der Onkel vom Mars (My Favorite Martian)
 2001: Der Herr der Ringe: Die Gefährten (The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring)
 2002: Der Herr der Ringe: Die zwei Türme (The Lord of the Rings: The Two Towers)
 2003: Der Herr der Ringe: Die Rückkehr des Königs (The Lord of the Rings: The Return of the King)
 2004: I, Robot
 2005: Charlie und die Schokoladenfabrik (Charlie and the Chocolate Factory)
 2005: King Kong
 2006: Amazing Grace
 2007: Harry Potter und der Orden des Phönix (Harry Potter and the Order of the Phoenix)
 2008: Die Chroniken von Narnia: Prinz Kaspian von Narnia (The Chronicles of Narnia: Prince Caspian)
 2009: G.I. Joe – Geheimauftrag Cobra (G.I. Joe: The Rise of Cobra)
 2009: Surrogates – Mein zweites Ich (Surrogates)
 2011: Harry Potter und die Heiligtümer des Todes: Teil 2 (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2)
 2013: Jack and the Giants (Jack the Giant Slayer)
 2013: Fast & Furious 6
 2013: Lone Ranger (The Lone Ranger)
 2013: Percy Jackson – Im Bann des Zyklopen (Percy Jackson: Sea of Monsters)
 2014: The Amazing Spider-Man 2: Rise of Electro (The Amazing Spider-Man 2)
 2014: Godzilla
 2014: Maleficent – Die dunkle Fee (Maleficent)
 2014: Jersey Boys
 2014: American Sniper
 2014: Nachts im Museum: Das geheimnisvolle Grabmal (Night at the Museum: Secret of the Tomb)
 2014: Seventh Son
 2015: Gänsehaut (Goosebumps)
 2016: The Finest Hours
 2016: Monster Trucks
 2017: Fifty Shades of Grey – Gefährliche Liebe (Fifty Shades Darker)
 2017: Die Mumie (The Mummy)
 2018: Alpha
 2018: X-Men: Dark Phoenix (Dark Phoenix)
 2019: 1917

Auszeichnungen
 2012: BAFTA Award: Nominierung in der Kategorie British Academy Film Award/Beste visuelle Effekte für Harry Potter und die Heiligtümer des Todes: Teil 2
 2012: Oscar: Nominierung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Harry Potter und die Heiligtümer des Todes: Teil 2
 2020: Oscar: Nominierung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für 1917
 2020: BAFTA Award: Auszeichnung in der Kategorie British Academy Film Award/Beste visuelle Effekte für 1917

Weblinks

Spezialeffektkünstler
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Greg Butler


Released in August 1997 by Nvidia, the RIVA 128, or "NV3", was one of the first consumer graphics processing units to integrate 3D acceleration in addition to traditional 2D and video acceleration. Its name is an acronym for Real-time Interactive Video and Animation accelerator.

Following the less successful "NV1" accelerator, the RIVA 128 was the first product to gain Nvidia widespread recognition. It was also a major change in technological direction for Nvidia.

Architecture

Nvidia's "NV1" chip had been designed for a fundamentally different type of rendering technology, called quadratic texture mapping, a technique not supported by Direct3D. The RIVA 128 was instead designed to accelerate Direct3D to the utmost extent possible. It was built to render within the Direct3D 5 and OpenGL API specifications. The graphics accelerator consists of 3.5 million transistors built on a 350 nm fabrication process and is clocked at 100 MHz. RIVA 128 has a single pixel pipeline capable of 1 pixel per clock when sampling one texture. It is specified to output pixels at a rate of 100 million per second and 25-pixel triangles at 1.5 million per second. There are 12 KiB of on-chip memory used for pixel and vertex caches. The chip was limited to a 16-bit (Highcolor) pixel format when performing 3D acceleration and a 16-bit Z-buffer.

The 2D accelerator engine within the RIVA 128 is 128 bits wide and also operates at 100 MHz. In this "fast and wide" configuration, as Nvidia referred to it, the RIVA 128 performed admirably for GUI acceleration compared to competitors. A 32-bit hardware VESA-compliant SVGA/VGA core was implemented as well. Video acceleration aboard the chip is optimized for MPEG-2 but lacks full acceleration of that standard. Final picture output is routed through an integrated 206 MHz RAMDAC. RIVA 128 had the advantage of being a combination 2D/3D graphics chip, unlike Voodoo Graphics. This meant that the computer did not require a separate 2D card for output outside of 3D applications. It also allowed 3D rendering within a window. The ability to build a system with just one graphics card, and still have it be feature-complete for the time, made the RIVA 128 a lower-cost high-performance solution.

Nvidia equipped the RIVA 128 with 4 MiB of SGRAM, a new memory technology for the time, clocked at 100 MHz and connected to the graphics processor via a 128-bit memory bus. This provides memory bandwidth of 1.60 gigabytes per second. The memory was used in a unified memory architecture that shared the whole RAM pool with both framebuffer and texture storage. The main benefit of this, over a split design such as that on Voodoo Graphics and Voodoo², was support for 3D resolutions of 800×600 and 960×720, higher than Voodoo's 640×480.

The RIVA 128 was one of the early AGP 2X parts, giving it some more marketing headroom by being on the forefront of interface technology. The graphics processor was built around Intel's AGP specification targeting the Intel 440LX chipset for the Pentium II. Nvidia designed the RIVA 128 with a maximum memory capacity of 4 MiB because, at the time, this was the cost-optimal approach for a consumer 3D accelerator. This was the case partly because of the chip's capability to store textures in off-screen system RAM in both PCI or AGP configurations.

In early 1998, Nvidia released a refreshed version called the RIVA 128 ZX. This refreshed design of NV3 increased memory support to 8 MiB and increased RAMDAC frequency to 250 MHz. These additions allowed the RIVA 128 ZX to support higher resolutions and refresh rates. The ZX version uses an 8MB SGRAM memory chip, clocked at 125MHz, from Samsung Electronics.

The next major chip from Nvidia would be the RIVA TNT.

Image quality

At the time of the RIVA 128's release, 3Dfx Voodoo Graphics had firmly established itself as the 3D hardware benchmark against which all newcomers were compared. The Voodoo was the first 3D game accelerator to offer exceptional performance and quality. The RIVA 128 was scorned for its lower quality rendering (compared to the Voodoo) and rendering errors.

With initial drivers, the RIVA 128 used per-polygon mipmapping instead of the much higher-quality, but more demanding, per-pixel variety. This caused the different texture detail levels to "pop" into place as the player moved through a game and approached each polygon, instead of allowing a seamless, gradual per-pixel transition. Nvidia eventually released drivers that allowed a per-pixel mode. Another issue with the card's texturing was its use of automated mipmap generation. While this improves visual quality and performance in games without mipmaps, it also caused unforeseen problems because it forced games to render in a way that they were not programmed for.

NV3's bilinear filtering was actually "sharper" than that of 3Dfx Voodoo Graphics. But, while it did not blur textures as much as Voodoo, it did instead add some light noise to textures, because of a lower-fidelity filtering algorithm. There were also problems with noticeable seams between polygons.

While initial drivers did present these image-quality problems, later drivers offered image quality arguably matching that of Voodoo Graphics. In addition, because the RIVA 128 can render at resolutions higher than 640×480, the card can offer quality superior to that of Voodoo Graphics, as shown in the above Quake II screenshot. The final drivers released for the RIVA 128 support per-pixel mipmapping, full-scene anti-aliasing (supersampling), and a number of options to fine-tune features in order to optimize quality and performance.

Drivers and APIs

Drivers were, for a significant portion of the card's life, rather rough. Not only were the aforementioned Direct3D issues apparent, but the card lacked good OpenGL support. With RIVA 128, Nvidia began their quest for top-quality OpenGL support, eventually resulting in the board being a capable OpenGL performer. One major disadvantage for Nvidia was that many games during RIVA 128's lifetime used 3Dfx's proprietary Glide API. Legally, only 3Dfx cards could use 3Dfx's Glide API.

Like the competing ATI Rage Pro, RIVA 128 was never able to accelerate the popular Unreal Engine in Direct3D mode due to missing hardware features. It was, however, possible to use the engine's OpenGL renderer, but unfortunately OpenGL support was quite slow and buggy in the original Unreal Engine. Performance in Quake III Arena, a game using an engine more advanced than Unreal Engine 1, was better due to the engine having been designed for OpenGL.

Nvidia's final RIVA 128 drivers for Windows 9x include a full OpenGL driver. However, for this driver to function, Windows must be set with a desktop color depth of 16-bit.

A driver for RIVA 128 is also included in Windows 2000 and XP, but lacks 3D support. A beta driver with OpenGL support was once leaked by Nvidia but was canceled later, and there is no Windows 2000 driver for RIVA 128 on Nvidia's driver site today. Neither the beta driver nor the ones come with Windows 2000/XP could support Direct3D.

Performance
At the time, RIVA 128 was one of the first combination 2D/3D cards that could rival Voodoo Graphics.  RIVA 128's 2D capability was seen as impressive for its time and was competitive with even high-end 2D-only graphics cards in both quality and performance.

Competing chipsets
 Matrox Mystique 220
 3DFX Voodoo Graphics, Voodoo² (3D-only boards)
 ATI Rage series (Pro was the most recent at the time)
 S3 ViRGE, Savage 3D
 Rendition Vérité V1000 & V2x00
 PowerVR PCX2

See also
 Comparison of Nvidia graphics processing units

References

External links

 Nvidia's RIVA 128 FAQ

Computer-related introductions in 1997
Nvidia graphics processors
Graphics cards

RIVA 128


El topónimo Lake Forest puede hacer referencia a varios lugares de Estados Unidos:

 Lake Forest, una ciudad en el estado de California;
 Lake Forest, un área no incorporada y antiguo lugar designado por el censo en el estado de Florida;
 Lake Forest, una ciudad en el estado de Illinois;
 Lake Forest, una ciudad en el estado de Minnesota;
 Lake Forest, un municipio en el estado de Pensilvania;
 Fawn Lake Forest, un lugar designado por el censo en el estado anterior;
 Lake Forest Park, una ciudad en el estado de Washington.

Lake Forest


Les Vaucheriaceae sont une famille d'algues l'embranchement des Ochrophyta, de la classe des Xanthophyceae ou Tribophyceae (algues jaunes) de l'ordre des Vaucheriales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Vaucheria, qui fut donné en hommage au pasteur et botaniste suisse Jean Pierre Étienne Vaucher (1763-1841).

Liste des genres
Selon  :
 Confervites, Sternberg
 Ectosperma, Vaucher
 Pseudodichotomosiphon, Yamada
 Pseudodictomosiphon,	Yam
 Vaucheria, A.P.de Candolle
 Vaucheriella, Gaillon
 Vaucheriopsis, Heering

Selon  :
 Asterosiphon P. Dangeard, 1940
 Ectosperma Vaucher, 1803
 Pseudodichotomosiphon Yamada, 1934
 Vaucheria A.P. de Candolle, 1801

Selon ,  et  :
 Vaucheria De Candolle, 1801

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Xanthophyceae
Genre d'algues (nom scientifique)
Nom botanique créé d'après un nom propre

Vaucheriaceae


Alecia Beth Moore veya bilinen adıyla Pink (d. 8 Eylül 1979; Pensilvanya), 3 Grammy Ödülü sahibi Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı.

Hayatı

Çocukluğu
8 Eylül 1979 tarihinde ABD'nin Pensilvanya eyaletinin Doylestown kentinde doğdu. "Pink" takma ismi  arkadaşları tarafından Rezervuar Köpekleri filmindeki Mr. Pink karakterine benzetildiği için verildi. Pink'in müziğe olan ilgisinin başlıca sebebi, babasının onu uyutmak için bestelediği ninnilerdi. Yaşı ilerledikçe bu ninniler düetlere dönüştü ve lise yıllarında babasıyla birlikte ilk bestelerini yapmaya başladı. Yerel bir rap grubuyla sahneye çıktığında ise henüz 13 yaşındaydı.

Oldukça sorunlu bir gençlik döneminden geçiyor olmaktan ve annesiyle babası ayrıldıktan sonra, annesiyle kavga etmekten bunalarak 14 yaşında evi terk etti ve müzik hayatına daha ciddi bir şekilde devam etmek zorunda olduğunu anladı. Çocukluğunun büyük bir bölümü müzikle geçti. Babasının bu durumdaki etkisi sadece manevî değildi. Ona gitar derslerinde büyük katkı sağlayacak bilgiler vermiş; Janis Joplin, Shirley Murdock ve Donna Hathaway gibi isimleri örnek göstererek kızını küçük yaştan itibaren bir müzisyen olarak yetiştirmeye çalışmıştı.

Müziğe ilk adımlar
14 yaşına geldiğinde ilk şarkısını yazdı ve Philadelphia'daki Kulüp Fever'da sahne almaya başladı. Yıldızı burada parlamaya başlayan genç kız; her zaman programına dahil olduğu bu kulüpte, sıradan bir cuma akşamında MCA Kayıt Şirketi yetkililerinin dikkatini çekti. Fakat, yeteneğini ölçmek için Basic Instinct isimli bir grupla kısa süre birlikte çalıştırıldıkları Alecia ile yola devam etmediler. Bu geçici hayal kırıklığı, genç kızın moralini bozmadı. Çünkü o, herhangi bir topluluğa ait olduğunu düşünmüyordu.

Çok kısa bir süre sonra, referansları arasında Toni Braxton ve TLC gibi önemli isimleri de bulunduran ünlü LaFace Records ile birlikte Choice adlı bir R&B topluluğunda çalışmalara başladı. Topluluk, müzik zevkleri ve tarzlar arasındaki uyumsuzluk nedeniyle yoluna devam edemese de Pink'in LaFace ile olan bağları güçleniyordu. Choice ile Atlanta'da yaptığı çalışmaları sırasında yazdığı şarkılarla yeniden keşfedilmişti. Daryl Simmons ile Just to Be Loving You isimli parçaya sağladığı katkılar da yeteneğini kanıtlar niteliğe sahipti.

Can't Take Me Home (2000)
R&B'nin Pop'a dönük olduğu tarza ilgi duyan Pink, kısa süre sonra L.A. Reid'e, yazdığı şarkıları gönderdi ve ilk kez solo çalışma yapmak üzere harekete geçmiş oldu. Reid, Pink'in çalışmalarından çok etkilenmişti. Artık genç kız, başarılarla dolup taşacak olan kariyerine gerçek bir giriş yapmak üzereydi. Reid sayesinde; Shekspeare, Babyface ve 112 gibi önemli isimlerle birlikte çalışarak besteler üretme şansına sahip oldu.

Pink'in ilk albüm çalışması olan Can't Take Me Home böyle oluştu. Billboard 200 listesinde ilk 40'a girmeyi başaran albüm, satış rakamlarıyla da Multi-platin albüm sertifikası sahibi oldu. Eleştirmen Christopher John Farley, Time dergisinde "20 yaşındaki bu kızın müziği adından kesinlikle daha güzel" yorumunu yaparken, Bob Brunner ise albüm tanıtımında şarkıların "özgün müzikal etkiler bıraktığı" şeklinde görüş belirtmişti. "Can't Take Me Home", çıkardığı hit şarkılarla da uzun süre gündeme damgasını vurdu. "There You Go", "Most Girls" ve "You Make Me Sick" gibi parçalar Pink'in başarısını pekiştirirken genç şarkıcı, aynı yıl, MTV Video Ödülleri'nde de "En İyi Yeni Şarkıcı" dalında aday gösterilmişti.

2001 yılında Pink, "Moulin Rouge" isimli sinema filmi için 70'lerin Patti LaBelle klasiği olan "Lady Marmalade" şarkısını Christina Aguilera, Mýa ve Lil Kim gibi ünlü isimlerle birlikte seslendirdi. Tüm dünyayla birlikte Türkiye'de de büyük ilgi gören düzenleme çalışması, video klibiyle de dikkat çekti. Pink'e, "MTV Yılın En İyi Videosu" ve "Yılın En İyi Film Videosu" ödüllerinin yanı sıra "En İyi Pop Birlikteliği" dalında Grammy de kazandıran "Lady Marmalade", şarkıcının müzik listelerinde bir numaraya yükselen ilk parçası olarak da bilinmektedir.

M!ssundaztood (2001)
Pink, aynı yıl çıkardığı "M!ssundaztood" albümüyle kayıt şirketinin altın kuralını çiğnedi. Jim Farber'ın bu şekilde nitelendirdiği madde: "tarzınızı, stilinizi veya imajınızı değiştirerek hayranlarınızın aklını karıştırmayın" ifadesini içeriyordu. Ancak Pink, kumar oynar gibi yaptığı bu değişiklikten alnının akıyla çıkmayı başardı. Yaşadığı ve yaşattığı değişikliklerin temelinde, 4 Non Blondes'un lideri Linda Perry ile birlikte yaptığı işbirliği çalışması bulunuyordu. Pink; albümün çoğunluğunda yardımcı yazar ve yardımcı yapımcı olarak görev alan Perry için: "Onu çok sevdim. Sanırım 13 yaşındayken aynen öyleydim!" demiştir. Birlikte oldukları çalışma sürecini ise ilham verici, özgür ve hayret verici derecede güzel olarak nitelendiriyor.

Pink, "M!ssundaztood" için "Bu albüm, benim kim olduğumu ve nasıl işler yaptığımı bildiklerini düşünen insanlarda şok etkisi yaratacak." ifadelerini kullandı. Genç şarkıcı, albümün etkileyici sözleri ve yapımdaki başarısıyla dikkat çekti. "Don't Let Me Get Me", kendinden nefret etme konusunu ele alan, tuhaf sözlere sahip bir şarkı. En önemli çıkış parçalarından biri olan "Family Portrait"de ise anne ve babasının ayrılıklarından söz etmekteydi. "My Vietnam"da, yaşadığı kişisel sorunlarla savaşı karşılaştırdığı akıl dolu diziler yer alıyordu.

Try This (2003)
Sanatçı 2003'te üçüncü stüdyo albümü Try Thisi yayımladı. Albümde tarzını değiştirmeyen sanatçı, albüme Charlie'nin Melekleri: Tam Gaz filminde de yer alan Feel Good Time'ı ekledi. Albüm, M!ssundaztood albümünün başarısına erişemese de dünya çapında kayda değer satışlar elde etti. Albümden ikisi promo ve biri film müziği olmak üzere 6 tekli yayımlandı. Bu tekliler arasında "Trouble" ve "God Is a DJ" de yer almaktadır. Sanatçı albümün yayımlanmasından sonra Try This Tour adında bir turneye çıkmıştır. Pink albümde Madonna'nın yapımcılarından William Orbit ile çalışmasıyla da bilinmektedir.

I'm Not Dead (2006)
Pink, daha sonraki çalışmasını, "Charlie'nin Melekleri: Tam Gaz" adlı sinema filmiyle gerçekleştirdi. Filmde kısa bir rolü de bulunan genç şarkıcı, "Feel Good Time" isimli parçasıyla izleyenleri müthiş bir hareketliliğe hazırlıyordu. Pink üç yıl aradan sonra "I'm Not Dead" adını verdiği 4. albümüyle döndü. Şarkıcı yeni albümünün ilk teklisi Stupid Girls radyo ve televizyonlarda büyük etki bıraktı.

İlk tekli "Stupid Girls"te içi boş Amerikan ünlülerine göndermeler yapan Pink, eğlenceli videosu ile oldukça ilgi çekti. Başta Paris Hilton ve Jessica Simpson olmak üzere 50 Cent, Fergie (Black Eyed Peas), Britney Spears, Lindsay Lohan, May-Kate ve Ashley Olsen gibi Amerikan ünlüleri ile video klipte dalga geçen Pink, klibin bir sahnesinde Amerikan başkanı kılığında göründü. "Stupid Girls"ün bu eğlenceli klibini birçok dünya yıldızının videosuna imza atan Dave Meyers yönetti.

"I'm Not Dead" adını verdiği albümüne insanların nasıl tepki vereceğini kestiremediğini belirten Pink, yeni albümünün şimdiye kadarki en kişisel albümü olduğunu söyledi. Albümün her şarkısına yapımcı ve şarkı yazarı olarak katkıda bulunan Pink, müzik dünyasının en yetenekli şarkı yazarları ve yapımcılarından olan Billy Mann, Max Martin ve Luke Gottwald ile çalıştı. Pink'in yeni albümü "I'm Not Dead" 'de Hollywood, Başkan George W. Bush, eş cinsel hakları, evsizler, kürtaj ve savaş, değindiği konular arasında. Albümün dikkat çekmesi beklenen şarkıları arasında yer alan "Dear Mr. President", Amerika Başkanı George W. Bush'a açık bir mektup niteliğinde.

Funhouse (2008)
2008 yılında Funhouse ile hayranlarının karşısına çıkan Pink  tarzından ödün vermezken "So What", "Sober" ve "Please Don't Leave Me" şarkıları ile iyi bir çıkış yakaladı. Albümün yayımlanmasından önce satışa sunulan So What adlı şarkı, Amerika'da zirveye oturarak Pink'in düet şarkıları arasında ikinci ve solo alanda ilk zirveye ulaşan şarkısı oldu. Birçok dünya listesinin zirvesine yerleşen şarkı, Pink'in günümüze dek çıkardığı tekliler arasında en başarılısı olurken, birçok ödüle de aday gösterildi. Şarkının klibinde ayrıldığı eski eşine dayak atan ve etrafa dehşet saçan Pink, albümün tamamında bu ayrılık temasını işledi.

Sanatçı, ardından "Sober" ve "Please Don't Leave Me" adlı teklileri yayınladı. Sober Amerikan müzik listelerinde ilk 20'ye girerken dünya listelerinde de başarı gösterdi.

Kişisel hayatı
2001 yılında tanıştığı motokros yarışçısı Carey Hart ile 2006 yılında evlenmiştir. Çift bir süre ayrı kalsa da ilişkileri devam etmektedir. 2011 yılında Willow Sage adını verdiği bir kızı olmuştur.

Diskografi

 Can't Take Me Home (2000)
 M!ssundaztood (2001)
 Try This (2003)
 I'm Not Dead (2006)
 Funhouse (2008)
 The Truth About Love (2012)
 Beautiful Trauma (2017)
 Hurts 2B Human (2019)
 Trustfall (2023)

Filmografi
 Ski to the Max (2000)
 Rollerball (2002)
 Charlie'nin Melekleri:Tam Gaz (2003)
 Inked (2005)
 Catacombs (2006)
 Thanks for Sharing (2013)
 Billy on the Street (2015)
 Janis: Little Girl Blue (2015)
 Popstar: Never Stop Never Stopping (2016)
 Miss Americana (2020)
 The Ellen Degeneres Show (2020)

Ödülleri

Grammy
 En İyi Pop Şarkıcılar Birlikteliği (2002) - "Lady Marmalade"
 En iyi Pop Kadın Şarkcılar Performansı (2003) - "Get the Party Started"
 En İyi Pop Albüm (2003) - M!ssundaztood
 En İyi Rock Kadın Şarkıcı Performansı (2004) - "Trouble"
 En İyi Pop Şarkıcılar Birlikteliği (2004) - "Feel Good Time"
 En İyi Pop Kadın Şarkıcı Performansı (2007) - "Stupid Girls"

MTV
 En İyi Yeni Sanatçı
 Yılın En İyi Videosu (2001) - "Lady Marmalade"
 Yılın En İyi Film Videosu (2001) - "Lady Marmalade"
 Yılın En İyi Şarkısı (2008) - "So What"

Kaynakça

Dış bağlantılar

__DİZİN__
__YENİBAŞLIKBAĞLANTISI__

Yaşayan insanlar

1979 doğumlular
Doylestown, Pensilvanya doğumlular
İrlanda asıllı Amerikalılar
Alman asıllı Amerikalılar
Yahudi asıllı Amerikalılar
Litvan asıllı Amerikalılar
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Amerikalı rock şarkıcıları
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Amerikalı vejetaryenler
Arista Records sanatçıları
Sony Müzik sanatçıları
Sony BMG sanatçıları
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı kadın pop şarkıcıları
En İyi Şarkı MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri

Pink (şarkıcı)


Die geisteswissenschaftlichen Sammlungen und Museen der Universität Leipzig umfassen eine bedeutende universitäre Lehr- und Schausammlung. Insgesamt vereinen die Einzelsammlungen der Universität Leipzig über 900.000 Objekte. Im Bereich der Geisteswissenschaften verfügt die Universität über sechs Sammlungen mit einem Umfang von ca. 50.000 Objekten. Zusätzlich ist die Universitätsbibliothek Leipzig im Besitz bedeutender Sondersammlungen, darunter die Papyrus- und Ostrakasammlung oder die Münzsammlung.

In ihrer Doppelfunktion als Studien- und Schausammlungen nehmen diese zwar die Rolle eines für die Öffentlichkeit zugänglichen Museums ein, vordringlich dienen sie jedoch der Lehre (Ausbildung der Studenten) und Forschung.

Geschichte
Die Geschichte der einzelnen Sammlungen verlief sehr unterschiedlich voneinander. Die Sammlungen entstanden einerseits aus dem historisch gewachsenen Bestand seit Gründung der Universität 1409 (z. B. Kustodie/Kunstsammlung mit Epitaphien und Porträts Leipziger Gelehrter) und andererseits aus dem Erwerb oder der Schenkung bürgerlicher Privatsammlungen (z. B. Erwerb der Musikinstrumentensammlung des Kölner Papierfabrikanten Wilhelm Heyer (1849–1913) im Jahr 1926) bzw. dem sukzessiven Ankauf einzelner Objekte durch Wissenschaftler der Universität.

Der Grundstock für viele der heute existierenden Sammlungen von zum Teil nationalem und internationalem Rang wurde im 19. Jahrhundert gelegt. So hat die ägyptische Sammlung ihren Ursprung im Jahre 1842 mit dem Ankauf eines Zedernholzsarges durch Gustav Seyffarth (1792‒1885). Heute ist das ägyptische Museum die bedeutendste Universitätssammlung ihrer Art in Deutschland. Auch wurde das aus einem "Kabinett für Archäologie und Kunst" hervorgegangene Antikenmuseum seit 1840 sukzessive erweitert und zählt heute, neben dem Albertinum in Dresden, zu einem der wichtigsten archäologischen Museen innerhalb Sachsens.

Die bewusste Integration der Sammlungen in Lehre und Forschung blickt an der Universität Leipzig auf eine lange Tradition zurück: So wurden die Gipsabgusssammlung und die Sammlung für Ur- und Frühgeschichte bereits seit ihrer Gründung 1834 bzw. 1934 im Sinne einer Lehrsammlung für die Studierenden begriffen. Dieses Konzept hat sich bis heute bewährt und gewährleistet als unerlässlicher Bestandteil des Studiums eine methodisch fundierte, praxisbezogene Ausbildung der Studenten.

Die Sammlungen

Ägyptisches Museum

Die Lehrschausammlung des Ägyptischen Museums beherbergt archäologische Fundstücke aus der viertausendjährigen Geschichte des antiken Ägypten. Bei den etwa 7000 Objekten unterschiedlichster Gattungen handelt es sich um Statuen, Reliefs, Kleinbronzen, Särge, Totenstatuetten (Uschebti), Stein- und Tongefäße sowie Ostraka (beschriebene oder bemalte Ton- und Kalksteinscherben), die vornehmlich gezielten Forschungsprojekten und der Ausbildung der Studierenden dienen, die neben der Arbeit am Objekt auch den Umgang mit der Öffentlichkeit erlernen. Die regelmäßigen Öffnungszeiten und Führungen im Museum werden durch Monatsvorträge, Lesungen oder musikalische Abende ergänzt, die es der breiten Öffentlichkeit ermöglichen ein fundiertes Wissen über die altägyptische Kultur zu gewinnen.

Antikenmuseum

Das Antikenmuseum der Universität Leipzig ist eine der größten Hochschulsammlungen antiker Kleinkunst in Deutschland. Der Grundstock der Sammlung wurde in der 1. Hälfte des 18. Jahrhunderts gelegt, als erste antike Objekte an die Universität kamen.
Insgesamt umfasst die Sammlung heute mehr als 16.000 Exponate, zu deren bedeutendsten Exponaten zahlreiche schwarz- und rotfigurige Vasen zählen. Schon seit 1844 beschränkte sich die Sammlung nicht nur darauf, eine Studiersammlung für Studenten zu sein, sondern zeigt hervorragende Exponate ihres Bestandes auch der allgemeinen Öffentlichkeit. Seit 1994 wird die Sammlung in der Alten Nikolaischule in Leipzig präsentiert. Wesentlich am Zustandekommen der Sammlung ist in besonderem Maße bürgerschaftliches Engagement, was sich besonders an den Sponsoren ablesen lässt.

Gipsabgusssammlung

Die Gipsabgusssammlung der Universität Leipzig zählte vor dem Zweiten Weltkrieg zu den vollständigsten und bedeutendsten Sammlungen ihrer Art in Deutschland und rangiert auch heute, trotz erheblicher Kriegsverluste, noch immer unter den größten universitären Abgusssammlungen.
Sie umfasst ca. 600 Abgüsse griechischer und römischer Antiken aus allen bedeutenden archäologischen Sammlungen Europas und allen historischen Epochen des Altertums. Einen Großteil des Bestandes machen Abgüsse von Kleinplastiken und Portraitköpfen aus, doch schließt die Sammlung auch ca. 100–115 Großplastiken und Figurengruppen mit ein. Hier liegt der Schwerpunkt auf Werken des Hellenismus bzw. römischen Kopien nach hellenistischen Vorbildern. Dieses Übergewicht erklärt sich aus dem Umstand, dass bei den Bombenangriffen auf Leipzig nur der sog. "Hellenistische Saal" der Antikensammlung der Universität von Kriegsschäden weitestgehend verschont blieb.

Kustodie/Kunstsammlung

Die Kunstsammlung der Universität Leipzig verfügt über einen umfangreichen Bestand an Kunstwerken unterschiedlicher Epochen und Gattungen. So verwahrt die Kustodie u. a. Skulpturen und Malereien des Mittelalters, Werke der Reformationszeit, Epitaphien aus drei Jahrhunderten, bedeutende Porträtsammlungen, Druckgrafiken und eine Vielzahl an Arbeiten namhafter Künstler der DDR. Im Bemühen um die Fortführung der jahrhundertelangen Sammlungstradition (seit der Universitätsgründung 1409), in deren Verlauf der Sammlungsumfang auf etwa 10.000 Objekte anwuchs, werden Kunstwerke bis heute erworben.

Museum für Musikinstrumente

Das Museum für Musikinstrumente der Universität Leipzig ist ein zur Universität Leipzig gehörendes Museum. Mit seinen über 5500 Bestandseinheiten, rund 10.000 Objekten, unter denen sich neben wertvollen europäischen und außereuropäischen Instrumenten insbesondere kostbare Stücke aus der Zeit der Renaissance und des Barock sowie der Leipziger Bach-Zeit befinden, nimmt es weltweit eine der vordersten Stellen von hohem Rang ein. Heute ist es nach dem Museum in Brüssel (7.000 Instrumente) und vor jenem in Paris (4.000 Instrumente) das zweitgrößte Musikinstrumenten-Museum Europas.

Sammlung Ur- und Frühgeschichte

Die Sammlung umfasst etwa 6.500 Exponate aus allen Zeitstufen von der Altsteinzeit (Paläolithikum) bis zur Neusteinzeit (Neolithikum) und einem geografischen Raum von Deutschland bis Südamerika. Der Sammlungsschwerpunkt liegt dabei jedoch im Bereich regionaler Urgeschichte.
Der Hauptteil der Sammlung besteht aus Steinwerkzeugen aller steinzeitlichen Epochen. Hinzu kommen Siedlungsfunde der Linearbandkeramik (Jungsteinzeit) sowie Urnen und Grabbeigaben der Bronze- und Eisenzeit aus Mitteldeutschland (Lausitzer und Billendorfer Kultur).

Literatur (Auswahl)
 Detlef Döring (Hg.): Erleuchtung der Welt. Sachsen und der Beginn der modernen Wissenschaften. 600 Jahre Universität Leipzig. Erschienen aus Anlass der Jubiläumsausstellung der Universität Leipzig. 2 Bde. Dresden 2009.
 Senatskommission zur Erforschung der Leipziger Universitäts- und Wissenschaftsgeschichte (Hg.): Geschichte der Universität Leipzig. 1409‒2009. 5 Bde. Leipzig 2009.

Weblinks
 Museen und Sammlungen der Universität Leipzig
 PDF: Museen Sammlungen - Schätze aus 600 Jahren Universität
 Universitätsbibliothek
 Fakultät für Geschichte, Kunst- und Orientwissenschaften

Einzelnachweise

Geist
Leipzig
Geistes

Sammlungen und Museen im Bereich der Geisteswissenschaften der Universität Leipzig


Fear Factor er et amerikansk stunt/dare gameshow, der havde premiere på den amerikanske kanal NBC i 2001.

Det er egentligt et hollandsk tv-koncept som er udviklet af Jean Michel de Bogart under navnet Now or Neverland.

Tv-programmet er af reality-genren hvor deltagerne stilles over for et antal udfordringer i hvert program. Udfordringerne er udformede således at fobierne skal testes hos deltagerne. Den som klarer alle udfordringer på den bedste tid vinder en prissum. I visse programmer, er det kendte, der dyster mod hinanden. Programmet er blevet sendt under samme navn i Albanien, den arabiske del, Australien, Kroatien, Danmark, Frankrig, Tyskland, Grækenland, Indien, Indonesien, Malaysia, Mexico, Holland, New Zealand, Norge, Filippinerne, Polen, Portugal, Rumænien, Sydafrika, Sverige, Tyrkiet, Storbritannien og USA.

I USA blev programmet sendt mellem 2001 og 2006 med totalt 142 afsnit med Joe Rogan som tv-vært. I december 2011 begyndte man at sende nye afsnit af serien i USA. I Danmark sendtes programmet med Biker-Jens som vært på TV3 i 2003 med 10 afnit.

I 2017 overtog MTV serien med Ludacris som vært.

Referencer

Amerikanske tv-serier fra 2000'erne
Amerikanske tv-serier fra 2010'erne
Realityshows fra USA
Tv-programmer fra NBC

Fear Factor


Havfugle er fugle der er tilpasset marine miljøer. Der findes en stor variation med hensyn til levevis og udseende, men de har også mange ligheder, der skyldes konvergent evolution, hvor ens livsbetingelser leder til ens tilpasninger. De første havfugle udvikledes i kridttiden og de moderne familier i palæogen.

Havfugle lever længere, bliver kønsmodne senere, får færre unger og passer også deres unger i længere tid sammenlignet med andre fuglegrupper. De fleste havfugle yngler i kolonier hvis størrelse varierer fra blot nogle dusin til flere millioner individer. De er kendt for årligt at foretage lange træk som ofte krydser ækvator eller som går rundt om jorden. Føden finder de på havets overflade eller i selve havet. Havfugle kan leve meget kystnært og i visse tilfælde leve en stor del af tiden på land.

Forholdet mellem mennesker og havfugle har en lang historie. De har været bytte for jægere, vist fiskere frem til godt fiskevand og vejledt søfarere til land. Mange arter er truede af menneskelig aktivitet og meget er derfor sat i værk for at bevare dem.

Afgrænsning
Der findes ingen klar definition af hvilke grupper og arter som er havfugle, og de fleste kriterier er mere eller mindre tilfældige. To forskere inden for området har sagt: "Det eneste fællestræk for havfugle er at de søger føde i saltvand, undtagen for dem der ikke gør." Af sædvane anses samtlige pingviner, stormfugle, sulefugle og pelikanfugle (bortset fra slangehalsfugle og hejrer) for havfugle. Desuden anses visse mågevadefugle som kjover, måger, terner og alkefugle som værende havfugle. Svømmesnepper bliver normalt også inkluderet blandt havfuglene, trods at de er vadefugle, eftersom to af de tre arter er marine i ni af årets måneder og krydser ækvator for at finde føde i pelagiske miljøer.

Lommer og lappedykkere som yngler i søer men overvintrer til havs, regnes oftest som vandfugle. Arter i ordenen andefugle kaldes normalt ikke for havfugle men i stedet for vandfugle, trods at flere arter, eksempelvis skalleslugere, er helt marine om vinteren.

Kilder

Fugle

Havfugle


Neferneferuaten Nefertiti (Nfr nfrw itn Nfrt jy.tj) veya yaygın haliyle Nefertiti (MÖ 14. yüzyıl), Mısır kraliçesi (hd MÖ 1379-62), Mısır Firavunu IV. Amenhotep'in (sonradan Akhenaton) eşidir. Adının tam hâli "Aten'in güzeller güzeli, güzel geldi" anlamına gelir.

Nefertiti Mısır'ın en güçlü kadınlarından biriydi. Çünkü Nefertiti kocası Akhenaton, yani firavunla aynı düzeyde bulunuyordu. Hatta firavunun uygulaması gereken cezaları ya da yapması gereken işleri yapabilme yetkisi vardı. Bu durum, Mısır'da alışkın olunan bir uygulama olmadığından halk ve din adamları hiç memnun değildi. Tahtta çok uzun süre kalamadıklarından dolayı bu memnuniyetsizlik uzun sürmedi. Nefertiti bir süre tahtta kaldı ve öldü.

Sağ tarafta bulunan büst en çok kopyalanmış Antik Mısır eseridir. Ünlü Mısırlı heykeltıraş Thutmose tarafından yapılmış bir eser olup atölyesinde bulunmuştu.

Ailesi

Firavun IV. Amenhotep (Akhenaton) ile evlenme tarihi tam bilinmese de beşi salgın hastalıktan dolayı ölmüş altı çocuğunun adı biliniyor. Geriye Ankhsenpaaten kalmıştır. Altı kız çocuğunun isimleri:

 Meritaten: 4. evlilik yılında (MÖ 1348),
 Meketaten: 3. evlilik yılında (MÖ 1347),
 Neferneferuaten Tasherit: 6. evlilik yılında (MÖ 1344),
 Neferneferure: 9. evlilik yılında (MÖ 1341),
 Setepenre: 11. evlilik yılında (MÖ 1339).

Ölüm

Eski teoriler

2012 öncesi Egyptolojik teoriler, Nefertiti'nin Akhenaten'in saltanatının 12. yılında tarihsel kayıtlardan kaybolduğunu ve bundan sonra ondan hiçbir haber alınmadığını düşünüyordu. Tahmini nedenler arasında yaralanma, şehri kasıp kavuran bir veba ve doğal bir neden vardı. Bu teori, Nefertiti için yazılmış birkaç ushabti parçasının keşfine dayanıyordu (şimdi Louvre ve Brooklyn Müzesi'nde bulunuyor).

Bir Akhenaton kraliçesine ait anıtların kasıtlı olarak silinmesinin yerine Kiya'ya atıfta bulunulduğu gösterildiğinde, onun önemsenmediğine dair önceki bir teori gözden düştü.

Akhenaten'in hükümdarlığı sırasında (ve belki de sonrasında), Nefertiti benzeri görülmemiş bir güce sahipti. Saltanatının on ikinci yılında, eş-naip statüsüne yükseltilmiş olabileceğine dair kanıtlar var:, Coregency Stela'da tasvir edilebileceği gibi, statü olarak firavuna eşittir.

Nefertiti'nin Neferneferuaten adlı hükümdar olması muhtemeldir. Bazı teorisyenler, Nefertiti'nin hâlâ hayatta olduğuna ve genç kraliyet üyeleri üzerinde nüfuz sahibi olduğuna inanıyor. Durum buysa, bu etki ve muhtemelen Nefertiti'nin kendi hayatı, Tutankhaten'in saltanatının 3. yılında (MÖ 1331) sona ermiş olacaktı. O yıl Tutankhaten, adını Tutankhamun olarak değiştirdi. Bu, Amun'a resmi tapınmaya geri dönmesinin ve başkenti Thebes yapmak için Amarna'yı terk etmesinin kanıtıdır.

Yeni teoriler
2012 yılında, Akhenaten'in hükümdarlığının 15. günü açıklandı. Abū Ḥinnis, taş ocağı 320 içinde, Dayr'daki kireçtaşı ocağının en büyük vadisinde keşfedildi. Kırmızı aşı boyasıyla yazılmış beş satırlık yazıt, "Büyük Kraliyet Karısı, Sevgilisi, İki Ülkenin Metresi"nin varlığından bahseder; s, Neferneferuaten Nefertiti. Yazıtın son satırı, S üzerinde kralın katibi Penthu yetkisi altında yürütülen devam eden inşaat işine atıfta bulunuyor. Van der Perre şunu vurguluyor:

Bu, Nefertiti'nin Akhenaten'in saltanatının on ikinci ila son yılında hayatta olduğu anlamına gelir ve Akhenaten'in karısı yanında hâlâ tek başına hüküm sürdüğünü gösterir. Bu nedenle, Neferneferuaten olarak bilinen kadın, Amarna firavununun yönetimi, Akhenaten'in ölümü ile Tutankhamun'un tahta çıkışı arasına yerleştirilmelidir. Neferneferuaten, bu kadın firavun, kartuşlarından birinde "Kocası için etkili" sıfatını özellikle kullandı, yani Nefertiti veya kızı Meritaten (kral Smenkhkare ile evli) idi.

Mezarı

Bu konuya dair farklı tartışmalar olsa da Nefertiti'nin mezarı halen bulunamamıştır. Yakın zamanda, 2015 yılında İngiliz arkeolog Nicholas Reeves, Nefertiti'nin mezarının Tutankhamun'un mezarının hemen arkasında olduğunu iddia etmiştir fakat, yapılan son teknolojik araştırmalar bu iddianın gerçek olmadığını ortaya çıkarmıştır. Tutankhamun'un mezar duvarının arkasında iki farklı oda olduğuna dair bilgiler verir ancak bunların gerçekliği tartışmalıdır. O odada Nefertiti'nin mezarının olup olmadığı da bilinmemektedir.
Ama Zahi Hawass ve diğer araştırmacıların yaptığı araştırmalara göre Nefertiti'nin  mezarının Mısır'da, Krallar Vadisi'nde olduğu ve henüz keşfedilmediği açıklanmıştır. Popüler medya, dikkat çekmek amacıyla mezarın keşfedildiğine ilişkin haberler yapsa da bu iddialar gerçek değildir.

Bir başka iddia ise, yine Nicholas Reeves'tan, Tutankhamun'un mezarının aslında Nefertiti için yapıldığını, fakat Tutankhamun'un ani ölümü üzerine Nefertiti için yapılmış olan mezara Tut'un gömüldüğünü öne sürmüştür. Mezarın duvar resimlerindeki kartuş detayları ise ilgi çekicidir. Tutankhamun'un ölümünden sonra yerine firavun olarak geçen, Yuya'nın oğlu Aye'nin Nefertiti'yi gömerken çizilmiş resimlerinin üzerine Aye'nin Tutankhamun'u gömerken tasvir edilen resimleri çizildiğine ilişkin kanıtlar bulunmuştur. Bu da mezarın Nefertiti için yapılmış olduğu iddiasını güçlendirir.

Yakın zamanda, 2022'nin Eylül ayında, Mısır'daki Eski Eserlerden Sorumlu Devlet Bakanı Zahi Hawass, birinin Nefertiti olabileceğine inandığı birkaç isimsiz mumyanın keşfi hakkında bir açıklama yaptı. İspanyol The Independent gazetesine konuşan Hawass, "Ekim ayında Tutankhamun'un karısı Ankhesenamun ve annesi Nefertiti'nin mumyasının keşfini açıklayabileceğiz" dedi.

Fakat bu iddialar halen kanıtlanmış değildir.

Nefertiti büstü

Nefertiti büstü 1912'de Alman arkeolog Ludwig Borchardt ve ekibi tarafından bulunmuştur. Boyanmış kireçtaşından yapılmış büst, Nefertiti'nin yüzünün ve boynunun zarafetini ve güzelliğini gözler önüne sermektedir. Kraliçenin gözleri ve dudakları makyajlı gibi gözükür. Büstün kafasındaki benzersiz mavi taç geometrik desenlerle süslüdür.

Ludwig Borchardt'ın, Nefertiti'nin renkli büstünü kesin bir bilgi olmamakla birlikte Berlin'e gayri meşru yollardan götürdüğüne dair bazı ifadeler ve düşünceler söz konusu olmuştur. Nefertiti'nin renkli büstü günümüzde Berlin'de sergilenmektedir. İlk kez 1924'te sergiye açılmıştır. Günümüzde de Mısır ile Almanya arasında iadesi konusunda Mısır tarafından çalışmalar devam etmektedir, lakin olumlu bir sonuca ulaşılamamıştır.

Kaynakça

MÖ 14. yüzyıl kadınları
Mısır'ın onsekizinci hanedanı
Antik Mısır kraliçeleri
Amarna Dönemi

Nefertiti


මධ්‍යධරණී මුහුද (), අත්ලාන්තික් සාගරය හා සම්බන්ධ මුහුදු ප්‍රදේශයකි.

ආශ්‍රිත
 අත්ලාන්තික් සාගරය
 ආද්‍රියාතික් මුහුද

සටහන්

මූලාශ්‍ර

මුහුදු

මධ්‍යධරණී මුහුද


Za božicu, pogledajte "Nuit".

"Nuit 17 à 52" (fra. nuit = "noć") pjesma je francuske pjevačice Christine and the Queens (Héloïse Letissier). Objavljena je 3. lipnja 2013. godine te je dio albuma Chaleur humaine. U Ujedinjenom Kraljevstvu i Sjedinjenim Američkim Državama, pjesma je zamijenjena engleskom inačicom "Night 52". Pjesmu je napisala sama Letissier.

Video spot
Video spot za pjesmu "Nuit 17 à 52" objavljen je na YouTubeu 12. lipnja 2013. te traje tri minute i 55 sekunda. U tom crno-bijelom videu, Christine and the Queens glumi nekoliko likova.

Izvori i bilješke

Skladbe
Francuska glazba

Nuit 17 à 52


عَزِيز اسم علم عربي مذكر مشتق من الأصل الثلاثي وهو عزز، والمؤنث : عَزيزة، والجمع للمؤنث : عَزيزات وعِزَاز ويعني العزة المقرونة بالمحبة. ويتسمى المسلمون غالبا طبقا للثقافة الإبراهيمية ب"عبد العزيز"، كصفة من صفات الله.

مشاهير يحملون اسم عزيز
 عزيز موهوب ممثل مغربي
 عزيز العظمة كاتب وباحث سوري
 عزيز إبراهيموف لاعب كرة قدم أوزبكي
 عزيز ضياء مفكر وقانوني سعودي
 عزيز بودربالة لاعب كرة قدم مغربي
 عزيز إسكندر ممثل سوري
 عزيز صدقي رئيس وزراء مصر الأسبق
 عزيز علي مطرب وشاعر عراقي
 عزيز أباظة شاعر مصري
 طارق عزيز وزير خارجية العراق الأسبق
 عزيز نيسين كاتب ومؤلف تركي

المراجع

أسماء ذكور عربية

عزيز (اسم)


Le Tour des Flandres 2022 est la  édition de cette course cycliste masculine sur route. Il a lieu le .
La course fait partie du calendrier UCI World Tour 2022 en catégorie 1.UWT.

Présentation

Parcours
Le Tour des Flandres se déroule dans la Région flamande, en Belgique entre Anvers et Audenarde sur  soit 18 kilomètres supplémentaires par rapport à l'édition précédente. Il s'agit également de la distance la plus longue depuis l'édition 1998.

18 côtes sont répertoriées :

En plus des traditionnels monts, il y a sept secteurs pavés :

Équipes
Vingt-quatre équipes participent à cette classique : dix-sept équipes UCI WorldTeams et sept UCI ProTeams. L'équipe World Team Israel-Premier Tech doit renoncer à prendre le départ à cause d'un effectif largement décimé par les maladies et les blessures.

Favoris
En l'absence de Wout van Aert, malade, les deux principaux candidats à la victoire sont le Néerlandais Mathieu van der Poel (Alpecin Fenix) et le  Slovène  Tadej Pogačar (UAE Emirates). Les autres favoris sont le Slovène Matej Mohorič (Bahrain Victorious), le Français Christophe Laporte et son coéquipier belge Tiesj Benoot (Jumbo Visma), le Britannique Tom Pidcock (Ineos Grenadiers), le Belge Victor Campenaerts (Lotto Soudal) et le Danois Kasper Asgreen (Quick-Step Alpha Vinyl), le vainqueur de l'édition précédente.

Déroulement de la course
L'échappée matinale forte de neuf hommes réussit à creuser un écart supérieur à 4 minutes sur le peloton ou sur différents groupes de chasse qui se font et se défont au fil des kilomètres. Le Néerlandais Taco van der Hoorn (Intermarché Wanty Gobert) est le dernier des fuyards à être repris lors du deuxième passage du Vieux Quaremont à 54 km de l'arrivée. C'est principalement sous l'impulsion de Tadej Pogačar (UAE Emirates), très à l'aise dans cette côte pavée, que ce regroupement s'opère. À 49 kilomètres de l'arrivée, le Britannique Fred Wright (Bahrain Victorious) et le Néerlandais Dylan van Baarle (Ineos Grenadiers) s'isolent en tête. Dans le Koppenberg, à 44 km du terme, le Néerlandais Mathieu van der Poel (Alpecin Fenix), Tadej Pogačar (UAE Emirates) et le Français Valentin Madouas (Groupama FDJ) partent en chasse derrière les deux hommes de tête et finissent par les rejoindre dans le Taaienberg à 37 km de l'arrivée. Ce groupe de tête ainsi constitué de cinq hommes creuse progressivement un écart dépassant la minute sur les premiers poursuivants. Dans la dernière ascension du Vieux Quaremont, à 17 km de l'arrivée, Pogačar monte en force avec le seul van der Poel dans sa roue, les trois autres compagnons d'échappée (Madouas, van Baarle, Wright) ne pouvant suivre le rythme élevé du Slovène et du Néerlandais. Le Paterberg ne modifiant pas la donne, Pogačar et van der Poel filent vers l'arrivée à Audenarde. Après le passage sous la flamme rouge, les deux coureurs commencent à s'observer et, aux deux cents mètres, van Baarle et Madouas reviennent sur les deux hommes de tête. Mathieu van der Poel lance enfin le sprint et s'impose devant van Baarle et Madouas. Et Pogačar, mal placé, rate le podium.

Classements

Classement de la course

Classements UCI
La course attribue des points au Classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Liste des participants

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme en Belgique en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en avril 2022
Sport en Belgique en avril 2022

Tour des Flandres 2022


Erdal İnönü (6 Haziran 1926, Ankara - 31 Ekim 2007, Houston), Türk fizikçi, akademisyen ve siyasetçi. Türkiye Cumhuriyeti'nin ikinci Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'nün küçük oğludur.

16 Mayıs ile 25 Haziran 1993 tarihleri arasında yaklaşık 1,5 ay süreyle başbakanlık görevine vekâlet etti. 1991–1993 yılları arasında başbakan yardımcılığı yaptı. 1983-1985 yılları arasında Sosyal Demokrasi Partisi (SODEP) ve 1986'dan 1993'e kadar Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) genel başkanlığı görevini sürdürdü.

İnönü, 1983 yılında 12 Eylül Darbesi'nin ardından siyasi faaliyet yeniden serbest bırakıldıktan sonra bütün öğretim ve yöneticilik görevlerinden ayrıldı ve aynı yıl haziran ayında SODEP'in kurucu üyeleri arasında yer alarak partinin ilk genel başkanı oldu. Kurucu üyeliğinin Millî Güvenlik Konseyi tarafından veto edilmesine karşın Aralık 1983'te yeniden SODEP genel başkanlığına seçildi. 1984 yerel seçimlerinde partisi %23,4 oy alarak ikinci sırada yer aldı. 1985 yılında SODEP'in Halkçı Parti ile Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) adı altında birleşmesinin ardından 1986 yılında partinin genel başkanı oldu. Partisi, 1986 Türkiye milletvekili ara seçimlerinde %22,6 oy alarak 3. sıraya düşerken İnönü İzmir milletvekili olarak Meclis'e girmiştir.

1991 Türkiye genel seçimlerinin ardından SHP, Süleyman Demirel'in genel başkanlığını yaptığı Doğru Yol Partisi (DYP) ile bir koalisyon hükûmeti kurmuş ve İnönü de başbakan yardımcısı olmuştur. 1993 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde Demirel cumhurbaşkanı seçilince başbakanlık görevine vekâleten başlamıştır. Tansu Çiller DYP'nin genel başkanı seçilince ve hükûmet kurunca İnönü, başbakan yardımcılığı görevini üstlenmiştir. 11-12 Eylül 1993'te yapılan SHP 4. Olağan Kurultayı'nda genel başkanlığa aday olmamış, genel başkanlığa Murat Karayalçın seçilmiştir. Şubat 1995'te SHP ve CHP  birleştikten sonra dışişleri bakanı olmuştur. Aktif siyasetten ayrıldığı Ekim 1995'e kadar dışişleri bakanlığı görevini sürdürmüştür. Nisan 2001'de CHP'den de istifa eden İnönü, 31 Ekim 2007 günü ölmüştür.

Hayatı

Erdal İnönü, İsmet ve Mevhibe İnönü'nün üç çocuğunun (diğerleri Ömer ve Özden) ortancası olarak 6 Haziran 1926 tarihinde Ankara'da dünyaya geldi. İlk, orta ve lise öğrenimini Ankara'da tamamladı. 1943'te Ankara Gazi Lisesi, 1947'de Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi fizik-matematik bölümünü bitirdikten sonra ABD'ye gitti. California Teknoloji Enstitüsünde (Caltech) fizik dalında yüksek lisans (1948) ve doktora (1951) dereceleri aldı. Bir süre Princeton Üniversitesinde araştırma yaptıktan sonra 1952'de Türkiye'ye döndü. Asistan olarak girdiği Ankara Üniversitesi Fen Fakültesinde 1955'te doçent oldu. 1957'de Sevinç Sohtorik ile evlendi. 1958-60 arasında Princeton Üniversitesinde ve Oak Ridge Princeton National Laboratoryde konuk araştırmacı olarak bulundu. Ardından kuramsal fizik profesörü olarak Orta Doğu Teknik Üniversitesine (ODTÜ) girdi.

ODTÜ'de teorik fizik bölüm başkanlığı (1960-64), Fen ve Edebiyat Fakültesi Dekanlığı (1965-68) yaptı. 1968'de ABD'ye giderek Princeton ve Columbia üniversitelerinde bir yıl süreyle konuk profesör olarak ders verdi. 1969'da yurda dönerek ODTÜ rektör vekilliğine, 1970'te de rektörlüğüne seçildi. Mart 1971'de rektörlükten ayrılarak yalnızca öğretim ve araştırma görevlerini sürdürdü. 1974'te fizik dalında TÜBİTAK Bilim Ödülü'nü kazandı. Aynı yıl altı ay kadar Princeton Üniversitesinde konuk araştırmacı olarak çalıştı. 1975'te Boğaziçi Üniversitesine geçti. Bir yıl sonra aynı üniversitenin Temel Bilimler Fakültesi Dekanlığına getirildi. Altı yıl süren bu görevden sonra 1982'de, Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumunun (TÜBİTAK) İstanbul'da kurulan Temel Bilimler Araştırma Enstitüsü (Feza Gürsey Enstitüsü) Müdürlüğüne atandı.

Siyasi hayatı
Mayıs 1983'te, 12 Eylül Darbesi'nin ardından siyasi faaliyetler serbest bırakılınca bütün öğretim ve yöneticilik görevlerinden ayrıldı ve 6 Haziran 1983'te Sosyal Demokrasi Partisinin (SODEP) kurucu üyesi ve ilk genel başkanı olarak siyasal yaşama atıldı. Kurucu üyeliğinin Haziran 1983'te Millî Güvenlik Konseyince veto edilmesine karşın Aralık 1983'te yeniden SODEP genel başkanlığına seçildi.

SODEP ile Halkçı Partinin (HP) birleşmesinde yapıcı bir rol oynadı. SODEP'in 2-3 Kasım 1985'te Halkçı Parti ile Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP) adı altında birleşmesinden sonra SHP genel başkanlığını partinin ilk genel kuruluna kadar Halkçı Parti Genel Başkanı Aydın Güven Gürkan'a bıraktı. Haziran 1986'daki kurultayda genel başkanlığa getirildi. 28 Eylül 1986'da yapılan ara seçimlerde İzmir'den Türkiye Büyük Millet Meclisine (TBMM) seçildi. Haziran 1987'deki SHP kurultayında yeniden SHP genel başkanlığına, 30 Kasım 1987'deki erken genel seçimlerde de ikinci kez İzmir milletvekili seçildi.

İnönü liderliğindeki SHP, iktidardaki Anavatan Partisinin (ANAP) ağır bir hezimete uğradığı 1989 yerel seçimlerinde oyların yüzde 28,7'sini alarak birinci parti konumuna yükseldi. SHP; başta İstanbul, Ankara ve İzmir olmak üzere 67 il merkezindeki belediye başkanlıklarının 39'unu elde etti.

İnönü; parti içinde Deniz Baykal, İsmail Cem ve Ertuğrul Günay'ın başını çektiği muhalefet grubuna karşı kurultayları (Haziran 1988'de İsmail Cem'e; Aralık 1989, Eylül 1990 ve Ocak 1992'de de Baykal'a karşı) kazanarak genel başkanlık görevini sürdürdü.

Kasım 1991'deki erken genel seçimlerde oyların yüzde 20'sini toplayabilen SHP üçüncü parti olunca parti içi muhalefet, yitirilen oyların sorumluluğunu İnönü yönetimine yükledi. Ama seçimlerden birinci parti olarak çıkan Doğru Yol Partisinin SHP ile koalisyon hükûmeti kurması, hükûmette başbakan yardımcılığını üstlenen İnönü'nün parti içindeki durumunu güçlendirdi.

Aynı seçimlerde SHP listelerinden seçime katılan Halkın Emek Partisi (HEP) adaylarından 18 kişi milletvekili seçildi. HEP kökenli Leyla Zana ile Hatip Dicle'nin neden oldukları TBMM'deki yemin krizinden sonra Erdal İnönü, iki milletvekilinin partiden istifasını istemek zorunda kaldı. Bunun üzerine SHP'den ayrılan HEP kökenli milletvekilleri Demokrasi Partisini (DEP) kurdular.

25-26 Ocak 1992'deki 7. Olağanüstü Kurultay'da İnönü'ye karşı bir kez daha yenilen ve parti yönetimini ele geçirme umutlarını kaybeden Deniz Baykal ve muhalefet grubu "Yeni Sol", SHP'den ayrılarak Cumhuriyet Halk Partisini (CHP) yeniden kurdu (Eylül 1992).

Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın ani ölümü ve ardından Süleyman Demirel'in cumhurbaşkanlığına seçilmesinden sonra yaklaşık 1,5 ay süreyle başbakanlık görevine vekâlet etti. 12-13 Haziran 1993 tarihlerinde gerçekleştirilen DYP kongresinden önce, 6 Haziran tarihinde sürpriz bir kararla SHP'nin de DYP gibi lider değişikliğine gitmesi gerektiğini açıklayarak partisinin yapılacak ilk kurultayında aday olmayacağını açıkladı.

2 Temmuz 1993 günü Sivas'ta yaşanan Sivas Katliamı, ülkeyi sarstı. 35 kişinin yanarak veya yangın dumanından boğularak hayatını kaybettiği katliam sırasında Süleyman Demirel cumhurbaşkanı, Tansu Çiller başbakan, Erdal İnönü de başbakan yardımcısıydı. Saldırganların Madımak Oteli'ni henüz yakmadıkları, oteli taşladıkları ve rejim aleyhine slogan attıkları saatlerde Aziz Nesin, Ankara'daki Erdal İnönü'yü arayıp "Bizi kurtarın." dedi. Erdal İnönü buna, "Hiç merak etmeyin. Gerekli tedbiri aldık." cevabını verdi. Fakat biraz sonra otel, saldırganlar tarafından yakıldı. Oteldekiler kurtarılamadı.

11-12 Eylül 1993'te yapılan SHP 4. Olağan Kurultayı'nda genel başkanlığa Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Karayalçın seçildi.

18-19 Şubat 1995'te SHP ile CHP'nin birleştiği kurultayda CHP'nin "Onursal Genel Başkanı" seçildi. Kurultaydan hemen sonra yapılan atamayla DYP-CHP koalisyon hükûmetinde CHP kanadından Dışişleri Bakanı oldu. 1995 yılının ekim ayında hem koalisyondaki görevinden hem de aktif siyasetten ayrıldı. Nisan 2001'de dönemin CHP Genel Başkanı Deniz Baykal'ın bazı uygulamalarına tepki göstererek CHP'den de istifa etti. Son yıllarında sosyal demokrat çevrelerden yapılan tüm ısrarlara rağmen aktif siyasete dönmedi.

Üç kez milletvekili seçilen İnönü; 17 (ara seçim), 18 ve 19. dönemlerde İzmir milletvekilliği yaptı. Sosyalist Enternasyonal başkan yardımcılığı görevinde bulundu (1992-2001).

Bilimsel çalışmaları
TÜBİTAK Bilim Kurulu, Atom Enerjisi Komisyonu, UNESCO Yürütme Konseyi üyeliği ve Türk Fizik Derneği başkanlığında bulunan Erdal İnönü'nün fizik alanında önemli çalışmaları vardır. Uluslararası bilim dergilerinde de yer alan araştırmalarının en önemlisi, 1951'de Macar asıllı Amerikalı atom fizikçisi Eugene Wigner ile Princeton Üniversitesinde ortak yaptığı çalışmadır. "Grupların İndirgenmesi ve Gösterimi Üstüne" başlıklı bu çalışma, gruplar kuramında genel bir yöntem niteliği kazanarak matematiksel fiziğin temel yöntemleri arasına girmiştir. "İnönü-Wigner Grup İndirgenmesi" adıyla bilinen çalışması (1951), çağdaş matematiksel fiziğin temel kavramlarından biri kabul edilir.

Erdal İnönü, Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kurumunun (TÜBİTAK) kuruluşuna katkıda bulundu ve TÜBİTAK Temel Araştırmalar Enstitüsünde kurucu müdürlük görevini yürüttü. 2004 yılında, fizik alanında Nobel'den sonraki en önemli ödül olan Wigner Madalyası'nı alan İnönü, bu ödülü Feza Gürsey'den sonra alan ikinci Türk oldu. İnönü ayrıca Türkiye Cumhuriyeti ve Osmanlı İmparatorluğu üzerindeki bilimsel çalışmaları ile bilinir.

2002'den tedavisi başlayana kadar Sabancı Üniversitesi ve TÜBİTAK Feza Gürsey Enstitüsünde görev yaptı.

Kişisel özellikleri
Esprili, alçakgönüllü kişiliği ile tanınan İnönü, günlük yaşantısında halkın arasına karışmaktan çekinmezdi. Omuzlara alınmaktan, gösterişten hoşlanmaz; omuzlara alınmak istendiğinde "İnönü yatışı" adı verilen hareketle boylu boyunca sırtüstü yere uzanarak buna engel olurdu. Sigaradan hiç hoşlanmazdı. Zaman zaman TBMM'ye yürüyerek ve korumasız gelirdi.

Ölümü
Nisan 2006'da kan kanseri teşhisi konan Erdal İnönü, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir süre tedavi gördü. Başarılı geçen ilk tedavinin ardından Türkiye'ye dönen İnönü, kanser hastalığına bağlı zatürre teşhisi ile 20 Ağustos 2007 tarihinde yeniden hastaneye kaldırıldı. Tetkikler sonucunda, ilk tedavi döneminde kontrol altına alınan lösemi hastalığının tekrar ortaya çıktığı belirlendi ve yine ABD'ye götürüldü.

31 Ekim 2007 günü kan kanseri tedavisi gördüğü hastanede, 81 yaşında yaşamını yitirdi. Cenazesi, 2 Kasım Cuma günü akşam saatlerinde Türk Hava Yollarının tarifeli uçağıyla Ankara'ya getirildi. 3 Kasım 2007 günü saat 11.00'de TBMM'de bir cenaze merasimi yapıldı. Cenaze, geceyi Gülhane Askerî Tıp Akademisinde (GATA) bekledi. İnönü'nün naaşı devlet töreninin ardından doğduğu Pembe Köşk'ün bahçesine getirildi ve burada da bir tören gerçekleştirildi. Daha sonra eşi Sevinç İnönü'nün isteği doğrultusunda İstanbul'a götürülen İnönü'nün cenazesi, 4 Kasım Pazar günü Teşvikiye Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'ndaki aile kabristanında toprağa verildi.

Yapıtları
Erdal İnönü'nün başlıca bilimsel yapıtları:
 1971: 1923-1966 Döneminde Fizik Dalındaki Araştırmalara Türkiye'nin Katkısını Gösteren Bir Bibliyografya ve Bazı Gözlemler
 1973: 1923-1966 Dönemi Matematik Araştırmaları Bibliyografyası ve Bazı Gözlemler
 1983: Group Theoretical Methods in Physics (Meral Serdaroğlu'yla birlikte)

Erdal İnönü'nün diğer yapıtları:
 1997: Mehmet Nadir Bir Eğitim ve Bilim Öncüsü
 1996: Anılar ve Düşünceler 1. Cilt
 1998: Anılar ve Düşünceler 2. Cilt
 2001: Anılar ve Düşünceler 3. Cilt
 1998: Kurultay Konuşmaları
 1999: Fikirler ve Eylemler Tarih, Bilim ve Siyaset Üzerine Konuşmalar
 2001: Bilim Konuşmaları
 2002: Üçyüz Yıllık Gecikme Tarih, Kültür, Bilim ve Siyaset Üzerine Konuşmalar
 2003: Bilimsel Devrim ve Stratejik Anlamı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 ODTÜ'deki kişisel sayfası
 Cumhuriyet Gazetesi 12 Eylül 2004 Pazar sayısı sayfa 12
 Dışişleri Bakanlığı - Erdal İnönü
 Erdal İnönü ile Röportaj
 Bilime Son Hizmeti
 Anıları
 Bir Yıldız Kaydı.Resim galerisi

1926 doğumlular
2007 yılında ölenler
İnönü ailesi
Türk fizikçiler
Teorik fizikçiler
Gazi Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Fen Fakültesinde öğrenim görenler
Orta Doğu Teknik Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi dekanları
Orta Doğu Teknik Üniversitesi rektörleri
Boğaziçi Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi dekanları
Ankara doğumlu siyasetçiler
Sosyal Demokrasi Partisi genel başkanları
Sosyaldemokrat Halkçı Parti genel başkanları
TBMM 17. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 18. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM 19. dönem İzmir milletvekilleri
TBMM Dışişleri Komisyonu Başkanları
Lösemiden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye'deki ana muhalefet partisi genel başkanları
TÜBİTAK Bilim Ödülü sahipleri
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri

Devlet başkanlarının çocukları
TÜBİTAK Bilim Kurulu üyeleri
Atatürkçüler
Türk sekülaristler
Türk sosyal demokratlar

Erdal İnönü


Esterilla hace referencia a varios artículos:

 Esterilla aislante
 Esterilla de yoga Almohadilla o esterilla eléctrica'''.

Además
 Ligamento esterilla, un tipo de ligamento tafetán o forma de cruzarse los hilos en un telar.

Esterilla


Gabriel Saab (født 1923 i Kairo, Egypten - død 2003) var en egyptisk komponist og lærer af libanesisk afstamning.

Saab studerede komposition på Musikkonservatoriet i Paris (1946-1953). Han emigrerede til Canada (1967), hvor han studerede videre på Musikkonservatoriet i Montreal.
Saab har skrevet 2 symfonier, orkesterværker, kammermusik etc. Han er inspireret af Jean Sibelius, Pjotr Tjajkovskij og egyptisk folklore. Skrev sin første symfoni i en alder af 65 år.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1997) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (2003) - for orkester

Kilde
 Om Gabrial Saab på musicweb-international.com

Komponister fra Egypten
Lærere

Gabriel Saab


كفروة هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء النبطية في جنوب لبنان.

مدن لبنان

كفروة


المبادرة أو المداورة أو البدارية ، هي حركة دائرية متغيرة حول محور يسمى محور المبادرة. في الفيزياء، هناك نوعان المبادرة سواء كانت متعلقة أو غير متعلقة بعزم الدوران. وتلعب مبادرة الكواكب دورا هاما في المراقبة الفلكية ، فعلى سبيل المثال تغير موقع نجمة القطب في السماء هو أحد نتائج مبادرة كوكب الأرض حيث يميل محور دوران الأرض حول نفسها نحو 23 عن مستوي دورانها حول الشمس.

في الشكل يدور قرص الجيروسكوب حول محوره بسرعة تكون في العادة عالية ، والمبادرة هي حركة دوران المحور ذاته  حول محور آخر غير مرئي رأسي ، في هذا الشكل موازي لجاذبية الأرض .
 عندما يلعب الأطفال بالنحلة الخشبية ، فإنهم يلفون الحبل على النحلة عدة مرات ثم يلقوا بها على الأرض مع سحب الحبل . ينتج عن ذلك أن النحلة تدور حول محورها في الهواء قبل ملامستها الأرض . وعند ملامستها الأرض فهي لا تستقر في نقطة واحدة ، بل تدور في دوائر كبيرة تصغر شيئا فشيئا وتكون النحلة مائلة بعض الشيء ، ذلك لأن محورها يؤدي حركتة المبادرة ويكون ميله بالنسبة للرأسي دائما نحو مركز دائرة دورانه على الأرض . والزاوية بين المحور والرأسي تسمى زاوية المبادرة .

مع تواصل حركة النحلة الدائرية على الأرض تقل زاوية المبادرة شيئا فشيئا بسبب الاحتكاك ، وينتصب محور دوران النحلة حول نفسها شيئا فشيئا حتى يصبح موازيا لجاذبية الأرض . عنذئذ تثبت النحلة في نقطة على المستوي ويستمر دورانها حول محورها (المنتصب) إلى أن تقل سرعة دورانها حول محورها بسبب احتكاك سطحها بالهواء ثم تقع .

صياغة الحركة رياضيا

تنتج حركة المبادرة عن السرعة الزاوية لحركة الجسم والسرعة الزاوية الناتجة عن عزم الدوران (torque ( . وهي سرعة دوران حول خط يعمل زاوية مع محور دوران الجسم . ويدور محور الجسم حول ذلك الخط ويحاول أن يكون موازيا للخط الرأسي . أو بمعنى آخر يحاول محور دوران الجسم حول نفسه أن يكون عموديا على المستوي الذي تعمل عليه السرعة الزاوية . (يلاحظ أن  ناتجة عن عدم تلاقي القوتين Fg وFg وأنها تعتمد على مركز ثقل النحلة) .

فإذا كان الجسم منتظما الشكل (كالنحلة) والحركة حرة ، وإذا كان اتجاه عزم الدوران عموديا على محور الدوران ، في تلك الحالة يكون محور المبادرة عموديا على كل من محور الدوران ومحور عزم الدوران .

وعلى ذلك يمكن حساب السرعة الزاوية للمبادرة من العلاقة:

حيث:

 Is عزم القصور الذاتي

  السرعة الزاوية للدوران حول محور الدوران

 m*g*r القوة ونصف القطر الناتجان عن عزم الدوران .

وينشأ عزم الدوران عند مركز الثقل .

وباستخدام المعادلة :

  =

نجد أن دورة المبادرة مقدارها :

حيث:

 Is عزم القصور الذاتي

Ts الدورة

  عزم الدوران .

اقرأ أيضا
 عزم الدوران
 سرعة زاوية
 مبادرة لارمور

مراجع

الأرض
علم الحركة

مبادرة (حركة)


Edward Radclyffe,  comte de Sussex (v. 1559 - août 1643) est un homme politique anglais qui siège à la Chambre des communes entre 1586 et 1611 et puis hérite d'une pairie.

Biographie
Radclyffe est le fils de Humphrey Radclyffe et de sa femme Isabel Harvey. Il est le petit-fils de Robert Radcliffe (1er comte de Sussex) et d'Elizabeth Stafford, comtesse de Sussex. En 1586, il est élu député de Petersfield. Il est élu député du Bedfordshire en 1588 et de Portsmouth en 1593. Il est de nouveau élu député du Bedfordshire en 1597, 1601 et 1604. Il est nommé shérif du Bedfordshire en 1598.

Radclyffe est fait chevalier vers 1594 et hérite du titre de comte de son cousin Robert Radclyffe (5e comte de Sussex) en 1629.

Radclyffe se marie trois fois : A Elizabeth Petre, la fille de William Petre d'Ingatestone, Essex et veuve de John Gostwick de Willington ; puis (1594) à Jane, fille de Francis Hynde de Madingley, Cambridgeshire et veuve de John Catesby de Newnham à Goldington ; et enfin (1634) à Eleanor, la fille de Richard Wortley de Wortley, Yorkshire et la veuve de Henry Lee, baronnet, de Quarrendon, Buckinghamshire. Eleanor lui survit de nombreuses années et fait deux autres mariages. Il meurt appauvri, ab intestat et sans enfant. Le comté s'éteint avec lui.

Références

High sheriff du Bedfordshire
Comte de la pairie d'Angleterre
Décès en août 1643
Naissance en 1559
Comte de Sussex

Edward Radclyffe (6e comte de Sussex)


بلدية كولسوسبينا (بالكاتالانية: Collsuspina) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 323 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 رافاييل كازانوفا

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في مويانيس

كولسوسباينا


بلدية المُنَستير أو (نقحرة: الموناسيد ديل ماركيسادو) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة والمنشف وسط البلاد، والمائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 509 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

الموناسيد ديل ماركيسادو


ස්ටීවන් සීගල් උපත		- නිකොලස් කිම් කොප්පලා 1952 ජනවාරි 4(අවුරුදු 64) ලෝන් බීච්, කැලිෆෝනියාව, ඇමෙරිකාව

රැකියාව		- නලුවෙකි, නිශ්පාදකයෙකි.

1952 උපත්

ස්ටීවන් සීගල්


"May you live in interesting times" is an English expression that is claimed to be a translation of a traditional Chinese curse. While seemingly a blessing, the expression is normally used ironically; life is better in "uninteresting times" of peace and tranquility than in "interesting" ones, which are usually times of trouble.

Despite being so common in English as to be known as the "Chinese curse", the saying is apocryphal, and no actual Chinese source has ever been produced. The most likely connection to Chinese culture may be deduced from analysis of the late-19th-century speeches of Joseph Chamberlain, probably erroneously transmitted and revised through his son Austen Chamberlain.

Origins
Despite being widely attributed as a Chinese curse, there is no known equivalent expression in Chinese. The nearest related Chinese expression translates as "Better to be a dog in times of tranquility than a human in times of chaos." () The expression originates from Volume 3 of the 1627 short story collection by Feng Menglong, Stories to Awaken the World.

Evidence that the phrase was in use as early as 1936 is provided in a memoir written by Hughe Knatchbull-Hugessen, the British Ambassador to China in 1936 and 1937, and published in 1949. He mentions that before he left England for China in 1936, a friend told him of a Chinese curse, "May you live in interesting times."

The phrase is again described as a "Chinese curse" in an article published in Child Study: A Journal of Parent Education in 1943.

Frederic René Coudert Jr. also recounts having heard the phrase at the time:

Some years ago, in 1936, I had to write to a very dear and honoured friend of mine, who has since died, Sir Austen Chamberlain, brother of the present Prime Minister, and I concluded my letter with a rather banal remark "that we were living in an interesting age". Evidently he read the whole letter, because by return mail he wrote to me and concluded as follows: "Many years ago I learned from one of our diplomats in China that one of the principal Chinese curses heaped upon an enemy is, 'May you live in an interesting age. "Surely", he said, "no age has been more fraught with insecurity than our own present time." That was three years ago.

"Chamberlain curse" theory
Research by philologist Garson O'Toole shows a probable origin in the mind of Austen Chamberlain's father Joseph Chamberlain dating around the late-19th and early 20th centuries. Specifically, O'Toole cites the following statement Joseph made during a speech in 1898:

I think that you will all agree that we are living in most interesting times. (Hear, hear.) I never remember myself a time in which our history was so full, in which day by day brought us new objects of interest, and, let me say also, new objects for anxiety. (Hear, hear.) [emphasis added]

Over time, the Chamberlain family may have come to believe that the elder Chamberlain had not used his own phrase, but had repeated a phrase from Chinese.

See also
Chinese word for "crisis"
Interesting Times, a Terry Pratchett novel
 This phrase was used as a title for the 2019 edition of the Venice Biennale exhibition

References

External links

Chinese folklore
English words and phrases
Fakelore

May you live in interesting times


Four ships and one shore establishment of the Royal Navy have borne the name HMS Hibernia after the Latin name of Ireland:
 HMS Hibernia was to have been a 74-gun third rate. She was renamed  in 1763 and launched in 1765.
  was a 110-gun first rate launched in 1804. She became the base flagship at Malta in 1855, and was broken up in 1902.
 HMS Hibernia was a base ship, launched in 1863 as the ironclad frigate . She became a base ship under the name HMS Hibernia in 1902, was renamed HMS Egmont in 1904, HMS Egremont in 1916 and HMS Pembroke in 1919, before being sold for scrapping in 1923.
  was a  pre-dreadnought battleship launched in 1905 and sold in 1921.
  is the Northern Irish base of the Royal Naval Reserve, commissioning in Lisburn in 2010.

References

Royal Navy ship names

HMS Hibernia


Kör Saatçi; (İngilizce: The Blind Watchmaker, 1986, Norton & Company, Inc. New York) Richard Dawkins'in evrimsel gelişmeyi basit örneklerle modellendirerek anlattığı popüler bilim kitabı.

Hakkında
İsmi 18. yüzyıl tanrı bilimci William Paley'in o dönemde çok bilinen bir kitabına referans olarak kullanılmıştır, Paley kitabında bu tür tartışmalarda sık kullanılan saat analojisine başvuruyor, çünkü saat karmaşık yapıları anlatmak için iyi bir model, Paley eğer yürürken yerde bir saat görseydiniz bunun karmaşık bir mekanizma olduğunu ve bir tasarımcı tarafından önceden tasarlandığını düşünürdünüz ama insan gibi karmaşık yapıların neden önceden tasarlanıldığını düşünmüyorsunuz diyerek bu tasarımcının üstü kapalı bir biçimde tanrı olması gerektiğini iddia ediyor, Dawkins de buna cevap olarak mutasyon, birikimli seçilim gibi mekanizmalarla çalışan evrimin önceden planlanamayan bir süreç olduğuna dikkat çekerek bu saatçinin ileriyi göremeyeceği ve planlayamayacağı için kör olması gerektiğini savunarak kitabına Kör Saatçi adını verir.

Ve bunu da yaptığı bir programla açıklamaya çalışır ki kendisi yazıldığı gibi bir bilgisayar programcısıdır, bu program kendiliğinden biyomorph adı verilen şekiller oluşturan bir programdır, doğada binlerce gen kullanan canlılara karşın bu programda oluşan şekillerin kullandığı gen sayısını 9 la kısıtlar, her oluşan yeni biyomorfla bir önceki biyomorf arasında sadece +1 veya -1 gen farkı vardır, Dawkins bilgisayarda tesadüfi olarak oluşan şekilleri incelerken ortaya çıkan bir şekli gözden kaçırır ve yeniden aynı şekle ulaşmak ister ama bunu bir türlü başaramaz. Programı kendim yazdığım halde, nasıl çalıştığını bildiğim halde ben aynı şekle bir daha ulaşamıyorum diyerek, doğadaki gelişmelerin de böyle olduğunu bir sonraki adımın nasıl olacağının, evrimin ne yöne gideceğinin önceden asla kestirilemeyeceğini söylüyor.

Dawkins bize doğadaki tüm her şeyin bir anda ve önceden tasarlanmış bir şekilde ortaya çıktığı, gelişime kapalı, durağan bir modelin tersine her şeyin kerte kerte, adım adım, basitten karmaşığa doğru ilerlediği, sürekli gelişen, hareketli bir gelişme modeli sunuyor. Ona göre insanın evrimi tahayyül edememesinin en büyük nedeni beynimizin küçük niceliklerle çalışmak üzerine evrimleşmesi için işin içine milyonlarca yıllık süreçler girince affallayıp kalmasıdır.

Dış bağlantılar
 Kitapta Geçen Biomorph Simulasyonunun Java Applet'i
 The Blind Watchmaker(Kör Saatçi) e-kitabı

Bilim kitapları
1986 kitapları
1998 kitapları
İngiliz kitapları
İngilizce kitaplar
Richard Dawkins kitapları

Kör Saatçi


Charlot, noul îngrijitor (în ) este un film american de comedie din 1914 produs de Mack Sennett și regizat de Charlie Chaplin. În alte roluri interpretează actorii  Jess Dandy  și John T. Dillon.

Prezentare

Distribuție
 Charles Chaplin – Janitor
 Jess Dandy – Bank president
 John T. Dillon – Villainous manager
 Al St. John – Elevator boy
 Helen Carruthers – Bank secretary

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de comedie din anii 1910
 Listă de filme americane de comedie

Filme din 1914
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Keystone Studios
Filme americane

Charlot, noul îngrijitor


شواغير الفوقا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء الهرمل في محافظة بعلبك الهرمل.

المراجع

مدن لبنان

شواغير الفوقا


Eudoxia Comnena (murió después del 4 de septiembre de 1395), fue una noble trapisondesa, y un miembro de la poderosa dinastía bizantina de los Comnenos como la hija del emperador Alejo III de Trebisonda y de Teodora Cantacucena.

Ella fue llamada Despoina en Sinop después de su primer matrimonio con el musulmán turcomano Tadjeddin Pasha de Sinop, emir de Limnia, que había sido arreglado por su padre para fomentar las relaciones pacíficas entre los cristianos griegos pónticos y los vecinos musulmanes.

Después de la muerte de Tadjeddin se casó con Constantino Dragaš, un señor serbio semiindependiente Este matrimonio sentó un precedente de un bizantino casándose con una antigua mujer de un harén Aunque no tuvieron hijos, ella aportó hijos de su primermatrimonio, incluida Helena Dragaš.

El 17 de mayo de 1395, perdió a su segundo marido en la batalla de Rovine. Después de este año, no se conocen más noticias suyas, aunque se supone que pasó sus últimos años en Trebisonda.

Referencias

Fuentes

Nobles de Trebisonda
Dinastía de los Grandes Comnenos
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XIV

Eudoxia de Trebisonda