Kırgızlar (Kırgızca: Кыргыздар), çoğunluğu Kırgızistan'da yaşayan Türk halkı. Türklerin bilinen en eski yazılı belgeleri olan Yenisey ve Orhon Yazıtları'nda Kırgızlar, tarihleri çok eskiye dayanan Türk kavimleri arasında zikredilmektedir.

Çin tarihi kaynaklarında ise Kırgızlar ilk kez M.Ö. 201 yılında Hunlar zamanındaki olaylar anlatılırken ortaya çıkmakta ve Kırgızların bilinen ilk devletlerini M.Ö. 2. yüzyılda bugünkü Kırgızistan topraklarından doğuya ve kuzey doğuya uzanan bölgede, (Tanrı Dağlarının doğu ve kuzey doğusunda) kurdukları anlaşılmaktadır.

Etimoloji
Kırgızların etnik kökenine dair çeşitli teoriler vardır. Eskimiş bir çoğul eki olan -iz ile Türkçe kırk kelimesinden türediği söylenir, bu nedenle Kırgızca kelimenin tam anlamıyla "kırk kabileden oluşan bir konfederasyon" anlamına gelir. Aynı zamanda "bozulmaz", "ayırt edilemez", "ölümsüz" veya "yenilmez" anlamına gelir ve aynı zamanda kurucu bir efsaneye göre 40 kabileyi Hıtaylar'a karşı birleştiren destansı kahraman Manas ile olan ilişkisi anlamına gelir. Yuan Tarihinde 1370 yılında kaydedilen rakip bir efsane, bozkır anavatanında doğan 40 kadınla ilgilidir.

Kelimenin en eski kayıtlarının Çin transkripsiyonları Gekun (鬲昆, *kek-kuən < Eski Çince: *krêk-kûn) ve Jiankun (堅昆, *ken-kuən < Eski Çince: *kên-kûn) olarak karşımıza çıkmaktadır. Yury Zuev, kelimenin 'tarla halkı, tarla Hunları' (Tabgac 渾 Hún < MC *ɣuən).

Tarihte Kırgızlar

Ön-Kırgızlar
Çin ve Arap kaynaklarında yeşil ve mavi gözlü, kızıl saçlı-sarışın olarak geçen Kırgızlar en eski Türk halklarından biridir. Ön-Kırgızların Moğol kabileleriyle yaptıkları evlilikler sonucu günümüz Kırgızları ortaya çıkmıştır. Tuva Türkleri, Oğuz Türkleri, Kıpçak Türkleri gibi Türklerinden oluşmuşlardır. M.Ö.250 yıllarında Yenisey Kırgızları olarak Yenisey (eski dilde Ene-say, Tuva Türkçesinde Ulug-hem) vadisi boyunca uzanan bölgelerde, şimdiki Rusya Federasyonu içindeki Krasnoyarsk bölgelerinde yaygın olarak yaşıyorlardı.Yenisey Nehri boyunda yaylak-kışlak tarzı bir hayat süren Kırgızlar, Milattan sonra birinci yüzyılda Hun diye de bildiğimiz Hiung-nu devletini oluşturdular. Hiung-nuların dağılması üzerine Kırgız Türkleri, Yenisey Kırgız Kağanlığı'nı veya Hanlığı'nı kurdular. Dördüncü yüzyılda kurulan Yenisey Kırgız Hanlığı, Baykal Gölü'nden Tibet'e kadar genelde Türk topluluklarının yaşadığı bölgelerde hakim oldu. Günümüzdeki Hakas Kırgızları, bu dönemde ana kütleden koptular.

6. yüzyılda kurulan Göktürk Kağanlığı ile tıpkı Oğuzlar gibi birlik kurmayı kabul etmeyen Kırgızlar, Çin'in güçlenmesinden tedirgin olup Mukan Kağan döneminde Göktürklere bağlandılar. Böylece Türk toplulukları Göktürkler sayesinde tek bayrak altına tekrar toplandılar. Göktürklerin Çin hakimiyeti altına girdiği 630-680 yılları arasında Kırgızlar Çin işgaline karşı başkaldırıp ayrı olarak yaşadılar.

İkinci Doğu Göktürk Kağanlığı'nın kurulmasıyla yeniden Göktürk Kağanlığı ile birleştiler. Kırgızlar bu dönemde sık sık yönetime ayaklandılar. Kırgızlar, Göktürk Kağanlığı'ndan sonra Uygur Kağanlığı hakimiyetine girdiler. 840 senesinde Uygur Kağanlığını yıkarak kendi Kırgız Türk Kağanlığını kurdular.

Çağdaş Kırgız Halkı'nın Doğuşu
Kırgızlar 840 yılında Türk tarih sahnesinde önemli bir adım attılar ve Ötüken ve çevresini ele geçirdiler. Bugünkü Kırgız kültürünün temelini oluşturdular.

Kırgızlar 840 yılında Orhun bölgesine giderek Uygur hakimiyetini ortadan kaldırdılar ve Orta Asya hakimiyetini ele geçirdiler. Türk Kağanlıklarının millî merkezi Ötüken olmak üzere Kırgız Kağanlığı kuruldu. Karahanlılar'ın tesiriyle İslam dinini kabul ettiler. Kırgız kaynaklarına göre, 10. yüzyılda 200 bin müslüman Kırgız ailesi vardı.

920 yılında Moğol Kitan devleti, Kırgızları baskıya uğratarak, Tanrı dağları çevresine göç etmelerine sebep oldu. 1 Yenisey nehri kıyılarında Göktürk harfleriyle yazılmış yazıtlar bıraktılar.

Kırgızlar, Moğollardan sonra Timur ve Özbek Hanlığı içerisinde yaşadılar. Daha sonra 17. yüzyılın sonlarına kadar "hanlık" seviyesinde varlıklarını devam ettirmişlerdir. 1870'lerde Hokand Hanlığı'yla beraber hareket eden Kırgızlar, Ruslar'ın Hokand Hanlığı'nı yıkmasıyla beraber Rus hakimiyetine girdi. 1863'te kurulan Orta Asya Rus Generalliği'ne bağlanan Kırgızlar, Rus çarına karşı sürekli ayaklanmıştır. Pek çok Kırgız kabilesi Afganistan'a ve Uygur bölgesine göçmüştür.

Kırgızlar, 1917'de Rusya'da meydana gelen ihtilal sebebiyle Orta Asya'da kurulan ve 1918 yılının sonunda yıkılan bağımsız Alaş Orda'ya katıldılar. Sovyet-Ruslar bölgeyi 1918'de tekrar ele geçirmiştir. 1920'de Kırgız bölgesini içine alan "Türkistan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti" içerisinde yaşayan Kırgızlara bu dönemde Kara-Kırgız adı verilmiştir. Deşt-i Kıpçak bölgesi'nde yaşayanlara ise Kazak-Kırgızlar adı verilmiştir. 1924'te Kazak-Kırgızları ile Kara-Kırgızlar birbirinden kopmuştur. Kara-Kırgızlar yani günümüz Kırgızları, 1924'te "Kara-Kırgızları Özerk Oblastı" halkını oluşturmuşlardır ve 1926'da "Kırgızistan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti" nin kurulmasıyla Kırgızlar, ulusallaşmıştır.

Yaşadıkları Yerler
10. yüzyılda yaşamış ünlü Türk Dünyası araştırmacısı Kaşgarlı Mahmut tarafından yazılan Divanı Lügati Türk adlı eserde Türk Dünyasının coğrafyası tarif edilirken Kırgızların yeri de anlatılmıştır. Kitapta Türk Dünyasının en batısında Roma ülkesine yakın olan Beçenek Türkleri, en doğusunda ise Kıtay (Çin) ülkesine yakın Kırgız Türkleri şeklinde yazılmıştır. Bu iki Türk topluluklarının arasında ise Kıpçak, Oğuz, Yemek, Başgırd, Basmıl, Kayı, Yabaku, Tatar Türkleri olduğu belirtilmiştir. Yine aynı eserde Kırgızların konuştuğu dilinin en arı Türkçe olduğu tanımlaması yapılmıştır. Eski zamanlarda Türkiye'ye göç eden Türkistan toplulukları arasında Ötüken ve Yenisey dolaylarından Moğol soykırımdan kaçan bazı Kırgız toplulukları da gelmiştir. Mesela Eskişehir'in Günyüzü ilçesi Ayvalı köyü halkı arasında Kırgız sülalesinden gelenler mevcuttur.
Dünya'da 5 milyonu aşan Kırgız halkı yaşamaktadır. 3.35 milyonu Kırgızistan'da, en büyük azınlık olarak 410 bini Özbekistan'da, 210 bini Çin'de, 81 bini Tacikistan'da, 32 bini Rusya'da, 40 bini Kazakistan'da  4 bini Türkiye'de ve 3 bini Ukrayna'da bulunmaktadır.

Din
Kırgızlar ağırlıklı olarak Sünni (Hanefi) Müslümanlardır. İslam ilk olarak 7. ve 8. yüzyıllarda ipek yolu boyunca seyahat eden Arap tüccarlar tarafından tanıtıldı. 8. yüzyılda Ortodoks İslam, Özbekler ile birlikte Fergana Vadisi'ne ulaştı. Bununla birlikte, 10. yüzyıl Farsça metni Hudud el-alam'da Kırgızlar hala "ateşe saygı duyan ve ölüleri yakan" bir halk olarak tanımlandı.

Kırgızlar 17. yüzyılın ortalarında İslam'a geçmeye başladı. Tasavvuf misyonerleri dönüşüm önemli bir rol oynamıştır. 19. yüzyıla gelindiğinde, Kırgızlar dindar Müslümanlar olarak kabul edildi ve bazıları Hac yaptı.

Ateizm, Rus komünist etkisi altındaki kuzey bölgelerinde bir miktar takipçiye sahiptir. Bugün itibarıyla, Şamanizmin birkaç kültürel ritüeli, özellikle Kırgızistan'ın merkezinde, İslam'ın yanında hala uygulanmaktadır. Temmuz 2007'de yapılan bir röportajda, Kırgızistan'ın eski Cumhurbaşkanı Askar Akayev'in kızı Bermet Akayeva, komünist etki altına giren kuzey kesiminde bile İslam'ın giderek daha fazla kök saldığını belirtti. Birçok caminin inşa edildiğini ve Kırgızların "kendilerini İslam'a giderek daha fazla adadıklarını" vurguladı.

Şamanizm ve totemizm de dahil olmak üzere birçok eski yerli inanç ve uygulama, İslam ile senkronize olarak bir arada bulunmuştur. Çoğu kadın olan şamanlar, cenazelerde, anıtlarda ve diğer tören ve ritüellerde hala önemli bir rol oynamaktadır. Kuzey ve Güney Kırgızlar arasındaki bu bölünme, Müslüman uygulamalarına dini bağlılıklarında bugün hala görülebilir.

Kültür
Kırgız türkleri, yakın dönemde yerleşik hayata geçmiş bir toplumdur. Bayraklarındaki güneş benzeri şekil, bunun bir özetidir ve Kırgız otlaklarının ortasında, ocağın dumanının dışarı çıkmasını sağlayan boşlukla özdeşleşmektedir.

Kırgızlar asıl olarak dağlarda yaşayan ve buna bağlı olarak da dünyanın en iyi çadırını geliştirmiş Türk toplumudur. Ülkenin büyük bir kesimi dağlarla çevrilmiş olan Kırgızistan'da hâlen dağda göçebe hayatı yaşayan Kırgızlar vardır. Eski Türklerde olduğu gibi yazın yaylada, kışın ise kışlakta yaşanılmaktadır. Rusya'nın işgaline uğradığında ilk defa yerleşik düzene geçmiştir.

Toplum
Kırgızistan çok uluslu bir ülkedir. Ülkenin % 90'ı aşkını Türklerden oluşmaktadır. Türk topluluklarından % 70 oranında Kırgız Türkleri, % 15 oranında Özbek Türkleri oluşturur. Kırgızistan'daki Türk toplulukları olan Kırgız Türkleri, Özbek Türkleri, Ahıska Türkleri, Uygur Türkleri ve kazak türkleri Türk Birliği'nin kurulmasını büyük oranda istemesine rağmen ülkenin azınlığı olan Ruslar ve Türk olmayan başka uluslar Türk Birliği kurulmasını istememektedir. Kırgızistan'da ilk kez bir cumhurbaşkanı Türk Birliği'nin kurulmasından yana fikrini belirtmiştir. Kırgız Türkleri,  Özbekistan ve Özbek Türklerinin hem Türk Birliği ve Orta Asya (ya da Türkistan) Birliği karşısında görülmeleri hem de kararsız davranışları sebebiyle ülkenin çok nüfuslu topluluğu Özbeklere soğuk bakmaktadır.

Uluslararası İlişkiler ve Siyaset

Kırgızistan ile Türkiye arasındaki ilişkiler Kırgızistan'ın bağımsızlığı ile iyi olmuştur. Kırgızistan'ın cumhurbaşkanı Almazbek Atambayev, Türkiye'yi çok seven ve Türkiye ile her alanda birlik kurmak isteyen bir lider olmuştur. Atambayev, TBMM'deki ve Azerbaycan Meclisindeki söylemleri ile gerek Türkiye ve gerekse Azerbaycan halkı gözünde çok sevilmiştir.

Genetik bulgular

Haplogrup R1a, Türk halkları içerisinde en fazla Kıpçak grubu halklarda (Kırgız ve Altaylılar) görülmektedir. Altaylılar ve Kırgızlarda çok yüksek oranda görülen R1a, doğuda Moğolistan'da %2 oranlarına düşmektedir. R1a, günümüzde Kırgızlar, Çuvaşlar, Altaylılar ve Özbeklerde en fazla görülen Y-DNA haplogruplarındandır. Bu haplogrup, Araplarda ve Kuzey Afrika'da da görülmektedir. Ancak R1a'nın önemli bir kısmının o bölgelere sonradan Memluk askerler yoluyla geldiği düşünülmektedir. Bu haplogrubun, Türk halklarında görülme oranları aşağıda yer almaktadır:

Kırgızlar %63.5 (Wells 2001), Afganistan Özbekleri %27 (Cristifaro 2013), Kazan Tatarları %20 (Trofimov 2007), Gagavuzlar %19 (Eupedia), İran Türkleri %19 (Grugni 2012), Uygurlar %16 (Shou 2010), Kazaklar %15 (FTDNA 2015), Çin Özbekleri %13 (Shou 2010), Türkmenler %7 (Wells 2001), Türkiye %7 (Cinnioğlu).

Ayrıca bakınız

 Çin Kırgızları
 Yenisey Kırgızları
 Tarbagatay Kırgızları
 Pamir Kırgızları
 Van Kırgızları (Ulupamir Kırgızları)

Dış bağlantılar
 Modern Dönem Kırgız Urukları ve Kırgız Diyalekt Coğrafyası, Dr. Aygül AKMATOVA
 Kırgız Halkı
 Kırgız Tarihi
 Manas Destanı
 Kırgızistan Cumhuriyeti Başkanlığı
 KIRGIZ TÜRKLERİ Kültür ve Yardımlaşma Derneği Resmî İnternet Sayfası
 Van Erçiş Ulupamir Kırgız köyü

Kaynakça

 V.V. Bartold, The Kyrgyz: A Historical Essay, Frunze, 1927. Reprinted in V.V. Bartold, Collected Works, Volume II, Part 1, Izd. Vostochnoi Literatury, Moscow, 1963, p. 480
 Abramzon S.M. The Kirgiz and their ethnogenetical historical and cultural connections, Moscow, 1971, p. 45
 Zuev, Yu.A., Horse Tamgas from Vassal Princedoms (Translation of Chinese composition "Tanghuyao" of 8-10th centuries), Kazakh SSR Academy of Sciences, Alma-Ata, 1960, p. 103

Modern göçebeler
Kırgızlar

Kırgızlar


Die Spiekeroog Express war eine 2003 als Zicken Zauber in der Werft AB Sarins Båtar Oy, Öjavägen, Finnland, gebaute Motoryacht. Die Yacht wurde zusammen mit zwei weiteren Boot von der SST Spiekerooger Seetransporte zwischen Neuharlingersiel und Spiekeroog für den Transport von Mitarbeitern von zur Beluga-Gruppe gehörenden Hotel- und Gastronomiebetrieben und dem Künstlerhaus auf Spiekeroog eingesetzt. Im Juli 2007 wurde der Einsatz von der damaligen See-Berufsgenossenschaft gestoppt, unter anderem weil die Boote nicht den Sicherheitsanforderungen für Passagierschiffe genügten. Die Nordseebad Spiekeroog GmbH kaufte das Schiff im Sommer 2011 und ließ es soweit umbauen, dass es die behördlichen Anforderungen und Sicherheitsvorschriften für den gewerblichen Personentransport erfüllte.

Zwischen dem 15. Oktober 2011 und dem 1. März 2014 wurde die Spiekeroog Express auf der Strecke zwischen Neuharlingersiel und Spiekeroog als Wassertaxi eingesetzt und ergänzte die Flotte aus Spiekeroog I, Spiekeroog II, Spiekeroog III und Spiekeroog IV. Zum 1. März 2014 wurde der Betrieb eingestellt.

Einzelnachweise

Passagierschiff (Deutschland)
Motoryacht
Schifffahrt (Spiekeroog)

Spiekeroog Express


El Puente de la Unidad Nacional es un complejo vial que enlaza la ciudad de Guayaquil, Ecuador, con los cantones de Samborondón y Eloy Alfaro (Durán). El complejo vial consta de 4 puentes: dos sobre el río Daule (el Puente Rafael Mendoza Avilés y el Puente Carlos Pérez Peraso) y dos sobre el río Babahoyo y una vía que enlaza estos sobre el sector de La Puntilla.

Historia

Antecedentes
El proyecto de creación de un puente sobre el río Guayas era una necesidad vital para la ciudad de Guayaquil, a la cual se le hacía imperioso tener una vía de acceso más rápido a los demás cantones del Guayas y las provincias de la región interandina. El primer proyecto fue planteado en la administración de Camilo Ponce Enríquez en la presidencia de la República (período de 1956-1960), sin embargo, debido a diferencias ideológicas y de tinte regionalista, el proyecto quedó archivado.

Durante el gobierno interino de Clemente Yerovi Indaburu en 1966 se retomó la posibilidad de construir el puente. Yerovi tuvo el respaldo de varios sectores tanto comerciales e industriales, en conjunto con el Comité Cívico Pro-Construcción del Puente Sobre el Río Guayas, el cual ejercía presión para obtener del Estado la agilidad deseada para el cumplimiento de aquella obra. El comité fue formado por varios miembros del Guayaquil Yacht Club y fue presidido por el exalcalde de la ciudad, médico y catedrático Rafael Mendoza Avilés.

El Comité Cívico Pro-Construcción del Puente Sobre el Río Guayas, en conjunto con el Comité de Vialidad del Guayas y el gobierno nacional, colaboraron con el proceso de estudios y financiación, obteniendo por decreto presidencial 462 del 14 de junio de 1966 (Registro Oficial #56 del 16 de junio de 1966), la licitación de la obra, al declararse "Obra de Interés Nacional".

Construcción e inauguración
El 13 de julio de 1966, el Comité de Vialidad del Guayas convocó a la licitación definitiva, la cual fue adjudicada en octubre del mismo año al Consorcio de Firmas Italianas Impregilo por un monto aproximado de $16 millones, significativamente inferior a los que se determinaron en 1964, en la fallida licitación que participaron la General Pacific Corporation y la Impresit. El 1 de noviembre, Yerovi firmó el decreto por medio del cual el gobierno daba la garantía que permitiría firmar el contrato de construcción de la obra, el cual no firmó en su período de mandato interino, sino bajo la presidencia de Otto Arosemena Gómez el 23 de marzo de 1967.

Bajo el quinto y último período de José María Velasco Ibarra en el poder, en julio de 1970, la construcción del puente finalizó. La obra vial ya estaba listo para su inauguración, sin embargo, Velasco Ibarra decidió extinguir el Comité de Viabilidad del Guayas por motivos políticos y sus funciones pasaron al Consejo Provincial de Guayas. El 25 de julio, una publicación en el diario El Telégrafo anunció la inauguración para el 27 de agosto de ese mismo año, sin embargo, se volvió a aplazarlo debido al período conflictivo que vivía el país al haberse Velasco declarado dictador.

El complejo vial quedó finalmente inaugurado el 9 de octubre de 1970 bajo el nombre de Puente de Unidad Nacional.

Ampliación
El desarrollo comercial y turístico de la ciudad de Guayaquil ha estado en expansión constante, por lo cual se necesitaba la ampliación total o parcial de vías que den acceso a la urbe. En el 2002, bajo la presidencia de Gustavo Noboa, se firmó el decreto ejecutivo que daba paso a la ampliación del complejo vial con la construcción de un tercer puente paralelo al tramo Guayaquil-La Puntilla.

La obra tuvo un costo total de $ 80 079 621,51, el cual fue financiado en un 70% por la Corporación Nacional de Fomento y el 30% restante por el Ministerio de Economía al Ministerio de Obras Públicas. La construcción fue realizada por la compañía Andrade-Gutiérrez. El puente fue inaugurado el 5 de mayo de 2006, en ceremonia presidida por el primer mandatario Alfredo Palacio.

El cuarto puente fue construido durante la administración de Rafael Correa, produciendo mejoras con respecto al tráfico vehicular.

Bibliografía
 Diario "PP El Verdadero": El histórico puente de la Unidad Nacional. Guayaquil, domingo 25 de septiembre de 2011
 Agencia Pública de Noticias del Ecuador y Suramérica (ANDES): Puente de la Unidad Nacional. Quito, jueves 19 de septiembre de 2013
 Avilés Pino, Efrén: Enciclopedia del Ecuador - Puente de la Unidad Nacional
• Ecuador, Registró Oficial, 16 de junio de 1966
Unidad Nacional
Puentes viga
Puentes inaugurados en 1970
Ecuador en 1970
Arquitectura moderna en Ecuador

Puente de la Unidad Nacional


Ramón Bernardo Soto Alfaro (12 February 1854 –  1931) was the Olympus President of Costa Rica from 1885 to 1889 during the Liberal State.

Biography

Early life
On 12 February 1854, Soto was born to Apolinar de Jesús Soto Quesada and Joaquina Alfaro Muñoz in Alajuela. In 1871, he obtained a bachelor's degree in science and arts in San José, and on 10 December 1877, he obtained his law degree in the University of Santo Tomás, practicing until 1880. The following year he was governor of Alajuela Province. In 1882, he became , and then Secretary of the Army and Navy. On 15 May 1885, congress made him divisional general and awarded him the honarary title "Benemérito de la Patria" (Meritorious of the Country); in the same year, he was decorated by the Venezuelan government and made academician of the Royal Academy of Jurisprudence and Legislation of Spain.

Presidency
Soto succeeded his brother-in-law, Próspero Fernández Oreamuno, when he died in office on 12 March 1885; until 14 April, Costa Rica was still involved in Barrios' War of Reunification. On 19 April 1885, he married Fernández's daughter Pacífica Fernández Guardia. On 4 December 1885, he signed a contract with Francisco María Fuentes and  to allow the construction of hydroelectric-powered streetcars in San José. Soto's administration continued Tomás Guardia Gutiérrez's liberal economic and national developments. Soto-appointed minister of education Mauro Fernández Acuña reformed education and in that established two new high schools in San José; he staffed them with European scholars, among them being Henri Pittier. Soto's administration opposed Chinese immigration and supported segregation for those already in the country. He violated the former in allowing Minor Keith to bring in 2,000 Chinese workers, who were made to leave after their contract expired. He ran unopposed in the 1886 general election after his uncle-in-law, , withdrew his candidacy three weeks before the first round for the "well-being of the nation". When El Nacional continued to support the Guardia candidacy, Diario de Costa Rica labelled it "unpatriotic" and responded by publishing a letter claimed to by Guardia reinforcing his decision; ultimately, Guardia never renewed his candidacy due to pressure from pro-government sectors. On 24 April 1889, he and Minister of Foreign Affairs Manuel de Jesús Jiménez Oreamuno signed a letter addenda that agreed that Costa Rica would not interfere with the construction of the Nicaragua Canal by the Canal Company, reinforcing the convention of arbitration signed on 10 January.

During the 1889 general election, despite José Joaquín Rodríguez Zeledón's prospects for victory, he declared Ascensión Esquivel Ibarra president-elect. On 7 November, Rafael Yglesias Castro inspired a peasant march armed with knives and sticks in San José. Due to fear of outrage turning into bloodshed, the same day, Soto had Carlos Durán Cartín, whom he appointed secretary of the interior in 1885, serve as interim president for the remainder of his term. Rodríguez was his official successor. The last time Soto neared the presidency was when conspiracies and assassination attempts formed around Yglesias's second term as president after the 1897–1898 general election: suggestions by elites would have had Soto return to power but fell through, and Esquivel filled the position on 8 May 1902, to the agreement of Soto and Yglesias.

See also
Liberalism in Costa Rica
List of political families#Costa Rica

Sources

Bibliography

External links

1854 births
1931 deaths
People from Alajuela
Costa Rican people of Spanish descent
Presidents of Costa Rica
Vice presidents of Costa Rica
Government ministers of Costa Rica
19th-century Costa Rican people
Costa Rican liberals

Bernardo Soto Alfaro


Baskül köprü, açılabilir kanatları olan ve kanatları açıldığında altından deniz taşıtlarının geçişine olanak tanıyan hareketli köprü tipi.

Çalışması, genellikle köprünün ortasında yer alan köprü kanatlarının kontrollü şekilde açılması ve kapanması biçimindedir. Baskül tipi köprüler ilk ortaya çıktıklarında, kanatların açılması hidrolik sistemlerle gerçekleştirilirdi. Günümüzde, hidrolik sistemlerin yerini daha gelişmiş olan ve elektrikle çalışan sistemler almıştır.

Baskül tipi köprüler, kanatlarının kısa zamanda açılması ve açıldıklarında az yer işgal etmeleri nedeniyle en çok kullanılan hareketli köprü türüdür.

Baskül tipi köprünün dünya üzerinde pek çok örneği vardır. En ünlü örneklerinden biri, İngiltere'nin Londra kentinde Thames Nehri üzerinde yer alan Kule Köprüsü (Tower Bridge)'dür.

Ayrıca bakınız
 Asma köprü
 Kemer köprü
 Kiriş köprü

Baskül köprü


معجزة أسرة براندنبورغ تشير إلى وفاة إمبراطورة روسيا إليزابيتا عن عمر يناهز 52 بدايات عام 1762.

فبعد ست سنوات على نشوب حرب السنوات السبع بين روسيا وبروسيا، هُزم الجيش البروسي واستطعت روسيا احتلال برلين. واعتبر فريدرش الثاني ملك بروسيا نفسه ضائعاً وكان على وشك الانتحار. وفي 5 يناير، توفيت القيصرة إليزابيتا، وخلفها ابن شقيقتها بيتر الثالث في الحكم وكان معروفاً عنه حبه للألمان؛ فقام بسحب الجيش الروسي من برلين بدون طلب أي تنازلات ألمانية.

وبعد مرور أقل من قرنين في نهايات الحرب العالمية الثانية، حاصرت الجيوش الروسية برلين للمرة الثانية. ولكن مع وفاة مات الرئيس الأمريكي روزفلت، تذكر أدولف هتلر هذه المعجزة وتمنى تكرارها لإنقاذ برلين نتيجة الخلافات التي ستظهر بين ونستون تشرشل وجوزيف ستالين بعد وفاة فرانكلين روزفلت.

المراجع

مصادر
 Chapter on "The Miracle of the House of Brandenburg" in: Russell Frank Weigley. The Age of Battles: The Quest for Decisive Warfare from Breitenfeld to Waterloo. Indiana University Press, 2004. ISBN 0-253-21707-5.

ألمانيا في 1762
أوروبا في 1762
روسيا في 1762
الحروب السليزية
بروسيا
بيت هوهنتسولرن
تاريخ أوروبا
تاريخ روسيا
حرب السنوات السبع
علاقات دولية في 1762
فريدرش العظيم

معجزة آل براندنبورغ


Zagrebačka nogometna zona  je bila jedna od četiri zone Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1966./67.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bilo "Jedinstvo" iz Zagreba.

Ljestvica

 Novi klubovi u sezoni 1967./68.:
 Segesta Sisak
 Samobor
 Oroteks Oroslavje
 Jedinstvo (Zagreb) sudjelovalo je u kvalifikacijama za Drugu saveznu ligu - Zapad s ostalim pobjednicima zona. Nije uspio.
 Segesta (Sisak) je ispala iz Druge savezne lige - Zapad i postala član Zagrebačke zone.

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Dalmatinska zona 1966./67.
 Riječko-istarska zona 1966./67.
 Slavonska zona 1966./67.
 Varaždinska liga 1966./67.

Izvori

 Juraj Katalinić: Nogometni klub "Ogulin" : 1932. – 2012. : 80 godina, Ogulin, 2012., , str. 39

1966-67 Zagreb
Zagreb
1966-67 zagreb

Zagrebačka nogometna zona 1966./67.


Siebengebirge Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyâletinde, Bonn'un güneydoğusunda dağlık bölge. Yaklaşık 40 dağ ve tepeden meydana gelen volkanik kökenli bölge, 25,5 milyon yıl önce oluşmuştur. Büyük kısmı doğal koruma bölgesi özelliği taşıyan Siebengebirge, tesisleri, doğal güzellikleri ve tarihi yapılarıyla Kuzey Ren-Vestfalya eyâletinin önde gelen turistik bölgeleri arasında kabul edilmektedir.

Siebengebirge


Turneja Bižuterija prva je samostalna koncertna turneja hrvatske pop pjevačice Jelene Rozge. Turnejom je promoviran album Bižuterija (2011).

Turneja je započeta 21. listopada 2010. u Zadru, a završila je 9. studenoga 2012. koncertom u Sarajevu u Skenderiji.

Pozadina

Jelenin drugi studijski album Bižuterija objavljen je u siječnju 2011. godine. Na albumu su se našli brojni hitovi uključujući pjesme Svega ima al' bi još, Daj šta daš, Rodit ću ti 'ćer i sina i Bižuterija, ujedno naslovna pjesma i najveći hit s albuma. Album je ostvario veliki komercijalni uspjeh. Završio je na prvom mjestu službene liste prodaje albuma, i samo mjesec dana nakon objave, album je prodan u 15000 primjeraka. Praćeno uspjehom pjesme i albuma Bižuterija, Jelena je započela svoju prvu dvoransku turneju.

Turneja
Turneja Bižuterija započela je prije službene objave istoimenog albuma. Jelena je 2010. godine na Splitskom festivalu predstavila pjesmu Bižuterija. Bižuterija je vrlo brzo ostvarila veliki komercijalni uspjeh. Praćeno uspjehom pjesme, održan je i prvi Jelenin dvoranski koncert i to u dvorani Krešimira Ćosića (popularno Višnjik) u Zadru. Nakon Višnjika, došao je na red Split kojim je Jelena postala prva pjevačica koja je napunila Spaladium Arenu.  Nakon Splita, održani su koncerti u ostalim većim gradovima u regiji, a turneja je završena koncertom u sarajevskoj Skenderiji.

Jelena je na koncertima izvodila pjesme iz samostalne karijere i pjesme iz vremena u Magazinu. Na koncertima je imala glazbene goste iznenađenja. Tako su joj kao gosti u Zadru bili Dražen Zečić, Jole i klapa Iskon, a u Splitu Severina, Jole i Željko Samardžić. Nadalje, u Zagrebu su gosti bili Jole, klapa Kampanel i Crvena jabuka dok su u Sarajevu gosti bili Halid Bešlić, Petar Grašo i Mirza Šoljanin. Uz glazbene goste, Jelenu su na pozornici pratile plesačice. Tako ju je u Sarajevu pratila plesna skupina Pulsar, koreografkinje Kristine Đanić. Kostime za koncerte osmislio je modni dvojac ELFS.

Komercijalni uspjeh i kritike
Turneja je ostvarila značajan komercijalni uspjeh. Koncerti su bili rasprodani nekoliko dana unaprijed
. Već se prvi koncert u zadarskom Višnjiku pokazao komercijalno uspješnim s publikom od pet tisuća ljudi. Koncertom u Spaladium areni pred 12.000 postala je prva žena koja je rasprodala navedenu dvoranu. Posljednji koncert u okviru turneje, dvije godine nakon početka iste, održan je u sarajevskoj Skenderiji i to pred deset tisuća ljudi.

Koncerti su naišli i na pozitivne kritike. Tako je portal Index.hr u objavi o koncertu Ciboni pohvalio Jelenine vokalne sposobnosti, energiju na pozornici i odnos s publikom.

Set lista
Ovo je set lista koncerta održanog 15. travnja, 2010. godine u Zagrebu. Ne predstavlja set listu svih koncerata koji su se održali tijekom turneje.

Bižuterija
Ako poludim
Rodit ću 'ćer i sina
Ljube se dobri, loši i zli
Roza boja
Roba s greškom
Oprosti mala
Gospe moja
Karantena
Grizem
Tri sam ti zime šaptala ime
Minus i plus
Kokolo
Oko moje sanjivo
Sve bi seke ljubile mornare
Kad u vojsku pođeš
Ti si želja mog života
Ginem
Ona ili ja
Suze biserne
Idi i ne budi ljude
Kad bi bio blizu
Sad il' nikad
Ne tiče me se
Ostavit ću svitlo
Minut srca tvog
Svega ima al' bih još
Da li znaš da te ne volim
Dani su bez broja
Daj šta daš
Bižuterija

Datumi i mjesta koncerata

Snimak koncerta
Jelena je pred koncert u zagrebačkoj Ciboni objavila dokumentarac Hodam na prstima.
U navedenom dokumentarcu predstavljen je razvoj Jelenine karijere od glazbenog natjecanja 1992. pa sve do koncerta u Spaladium Areni. Također, predstavljeni su dijelovi koncerta u Spaladium areni. Ipak, koncertni album nikad nije objavljen, iako su snimci s koncerata u Zadru i Splitu korišteni za spotove za pjesme Bižuterija i Ona ili ja.

Izvori

Koncertne turneje

Turneja Bižuterija


Verla De Peiza, née le  à Saint James à la Barbade, est une avocate et femme politique barbadienne. Elle est à la tête du Parti travailliste démocrate (DLP) du  au , étant la première femme à occuper ce poste. Elle a précédemment été sénatrice pour le DLP de 2010 à 2018.

Biographie
Verla De Peiza naît en 1971, dans la paroisse de Saint James. Elle étudie à l'école primaire d'Erdiston et au collège d'Harrison, et obtient une bourse universitaire de la Barbados Exhibition en 1991. Elle fréquente l'université de Southampton, avant d'intégrer la Queen Mary University of London, où elle obtient une maîtrise de droit, en se spécialisant en criminologie et en justice pénale. En 1996, Verla De Peiza est autorisée à pratiquer le droit en Angleterre et au pays de Galles. À son retour à la Barbade, elle rejoint le cabinet d'avocats Charlton Chambers et est admise au barreau en 2000.

Parcours politique
Verla De Peiza rejoint le Parti travailliste démocrate (DLP) en 1996. Lors des élections législatives de 2008, elle est désignée pour être l'un des directeurs de campagne du DLP. En 2010, elle est nommée sénatrice, puis reconduite après les élections législatives de 2013. Elle occupe cette fonction jusqu'en 2018. Lors des élections législatives de 2018, elle se présente dans la circonscription de Christ Church West, un bastion du Parti travailliste de la Barbade, mais elle n'est pas élue. Le , elle est élue sans opposition chef du DLP après la démission de l'ancien Premier ministre Freundel Stuart, étant la première femme élue à ce poste. En , contestée par Guy Hewitt à la tête du parti, elle est confortée lors d'un vote interne. Après les élections législatives de 2022, lors desquelles le DLP ne remporte aucun siège à l'Assemblée, elle démissionne le  ; Steve Blackett, en sa qualité de premier vice-président, assure l'intérim à la direction du parti.

Références

Femme politique barbadienne
Naissance en octobre 1971
Naissance à la Barbade

Verla De Peiza


Lake City Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lake City Township (Arkansas)
 Lake City Township (Kansas)

Lake City Township


An Oryza meyeriana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Zollinger ngan Alexandre Moritzi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henri Ernest Baillon. An Oryza meyeriana in nahilalakip ha genus nga Oryza, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oryza

Oryza meyeriana


Douglas J. Burgum (født 1. august 1956 i Arthur, North Dakota) er en amerikansk politiker, og den 33. og nuværende guvernør for den amerikanske delstat North Dakota. Han er medlem af det Republikanske parti.

Burgum blev valgt til guvernør den 8. november 2016 og overtog embedet den 15. december.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel profil for Guvernør Burgum  på North Dakotas officielle hjemmeside.
 Doug Burgums officielle kampagneside  på www.dougburgum.com

Erhvervsfolk fra USA
Guvernører i North Dakota

Doug Burgum


Le parc national de Lofotodden (en norvégien Lofotodden nasjonalpark) est situé non loin du cercle polaire arctique sur l'île de Moskenesøya dans l'archipel des Lofoten, qui appartient administrativement à la région norvégienne du Nordland. Le parc national, qui couvre le territoire de deux municipalités - Moskenes et Flakstad, a été proclamé en 2018 comme quarantième parc national de Norvège (sans compter les sept autres parcs nationaux de la région du Svalbard). Le parc, d'une superficie de 99 km², a été inauguré un an plus tard, en juin 2019.

Géographie

Le parc national s'étend sur environ 36 km à vol d'oiseau depuis les îlots à l'extrémité nord de l'île de Moskenesøy jusqu'aux îles au large de la côte sud-ouest. La zone protégée se compose principalement d'une chaîne de montagnes avec des pics escarpés au large de la côte ouest accidentée de l'île - à l'exception de la partie sud de Moskenes, qui fait partie du parc national. Le parc national comprend essentiellement la partie sud de la chaîne de montagnes longue de 160 km, appelée Lofotenveggen (traduit du norvégien "Mur des Lofoten").

Le massif déchiqueté est constitué de roches volcaniques et de granite. Le point culminant du parc national est la montagne Hermannsdalstinden (1029 m d'altitude), le plus haut sommet de l'île Moskenesøy. Il existe un certain nombre d'autres sommets importants dans le parc national, dont l'altitude varie de 500 à 940 mètres. Sur une superficie totale de 99 km², 13 km² tombent sur les baies et les fjords locaux, dont certaines îles plus petites. La réserve naturelle de Lofotodden, située à la pointe sud-ouest de l'île de Moskenesøy et comprenant l'île de Sørholmen et d'autres îlots plus petits, qui sont d'importants lieux de nidification d'oiseaux de mer, fait également partie du parc national.

Protection
Le nom du parc national a été tiré du nom de la zone historique de Lofotodden sur l'île de Moskenesøy. Le but de la création du parc national de Lofotodden est de préserver les valeurs naturelles, culturelles et historiques du paysage, peu affectées par l'intervention humaine. La zone du parc comprend des écosystèmes importants et diversifiés, tels que des forêts de gravats, des tourbières, des falaises côtières et des dunes de sable. Certaines espèces animales en voie de disparition vivent également ici. Parmi les oiseaux marins, on trouve par exemple le guillemot à miroir, le cormoran huppé et certaines espèces de goélands. Le territoire du parc national est également important pour diverses espèces de plantes et de champignons.

Accès
Le terrain rocheux de l'aire protégée est très accidenté et difficile d'accès par endroits, mais il existe de nombreux sentiers et quelques traversées de la chaîne de montagnes. Ces circuits incluent, par exemple, la traversée de Vinstad à la côte ouest sablonneuse de Bunesstrand ou la route du village de Å le long de la rive sud du lac Ågvatnet et sur une crête escarpée vers le lac Stokkvikvatnet et la baie de Stokkvika. Cependant, la baie de Stokkvika avec la vallée adjacente est exclue du parc national à cause de son histoire spécifique : cette étroite vallée d'environ 2 km de long était autrefois habitée, comme en témoignent des archives de 1634. Pendant la Seconde Guerre mondiale, il y avait un entrepôt de matériel et entre 1952 et 1963, le ministère norvégien de la Défense a utilisé le site comme champ de tir militaire.

Alpinisme
Le point de départ de l'ascension vers Hermannsdalstinden est la cabane Munkebu à l'intérieur des terres, à environ 6,5 km à l'ouest du port de pêche de Reine, le centre administratif de Moskenes. Le trajet jusqu'au sommet et retour prend environ six à huit heures. Les montagnes et les massifs rocheux du parc national sont des destinations d'escalade populaires.

Galerie

Références

Liens externes

 Carte officielle du parc national des Lofotodden (annexe au décret de 2018)
 Étude détaillée et analyse de l'état de la zone avant la déclaration du parc national (éd. Moskenes kommune en 2012) (en Norvégien)
 Parc national des Lofotodden sur 68north.com

Îles Lofoten
Parc national en Norvège
Parc national créé en 2018
Parc national dans le comté de Nordland
Aire protégée créée en 2018
Aire protégée de l'UICN - catégorie II

Parc national de Lofotodden


Roddy Doyle (born 8 May 1958) is an Irish novelist, dramatist and screenwriter. He is the author of eleven novels for adults, eight books for children, seven plays and screenplays, and dozens of short stories. Several of his books have been made into films, beginning with The Commitments in 1991. Doyle's work is set primarily in Ireland, especially working-class Dublin, and is notable for its heavy use of dialogue written in slang and Irish English dialect. Doyle was awarded the Booker Prize in 1993 for his novel Paddy Clarke Ha Ha Ha.

Personal life
Doyle was born in Dublin and grew up in Kilbarrack, in a middle-class family. His mother, Ita Bolger Doyle, was a first cousin of the short story writer Maeve Brennan.

In addition to teaching, Doyle, along with Seán Love, established a creative writing centre, "Fighting Words", which opened in Dublin in January 2009. It was inspired by a visit to his friend Dave Eggers' 826 Valencia project in San Francisco. He has also engaged in local causes, including signing a petition supporting journalist Suzanne Breen, who faced gaol for refusing to divulge her sources in court, and joining a protest against an attempt by Dublin City Council to construct 9 ft-high barriers which would interfere with one of his favourite views.

In 1987 Doyle married Belinda Moller, granddaughter of former Irish President Erskine Childers. They have three children; Rory, Jack and Kate.

Doyle is an atheist.

Education
Doyle attended University College Dublin, where he studied English and geography, and graduated with a BA in 1979. He went on to complete a Higher Diploma in Education (HDipEd) in 1980. He spent several years as an English and geography teacher before becoming a full-time writer in 1993.

Work
Doyle's writing is marked by heavy use of dialogue between characters, with little description or exposition. His work is largely set in Ireland, with a focus on the lives of working-class Dubliners. Themes range from domestic and personal concerns to larger questions of Irish history. His personal notes and work books reside at the National Library of Ireland.

Novels for adults

Doyle's first three novels, The Commitments (1987), The Snapper (1990) and  The Van (1991) compose The Barrytown Trilogy, a trilogy centred on the Rabbitte family. All three novels were made into successful films.

The Commitments is about a group of Dublin teenagers, led by Jimmy Rabbitte Jr., who decide to form a soul band in the tradition of Wilson Pickett. The novel was made into a film in 1991. The Snapper, made into a film in 1993, focuses on Jimmy's sister, Sharon, who becomes pregnant. She is determined to have the child but refuses to reveal the father's identity to her family. In The Van, which was shortlisted for the 1991 Booker Prize and made into a film in 1996, Jimmy Sr. is laid off, as is his friend Bimbo; the two buy a used fish and chips van and they go into business for themselves.

In 1993, Doyle published Paddy Clarke Ha Ha Ha, winner of the 1993 Booker Prize, which showed the world as described, understood and misunderstood by a ten-year-old Dubliner living in 1968.

Doyle's next novel dealt with darker themes. The Woman Who Walked into Doors, published in 1996, is the story of a battered wife, Paula Spencer, who was introduced in his 1994 television series Family, and is narrated by her. Despite her husband's increasingly violent behaviour, Paula defends him, using the classic excuse "I walked into a door" to explain her bruises. Ten years later, the protagonist returned in Paula Spencer, published in 2006.

Doyle's most recent trilogy of adult novels is The Last Roundup series, which follows the adventures of protagonist Henry Smart through several decades. A Star Called Henry (published 1999) is the first book in the series, and tells the story of Henry Smart, an IRA volunteer and 1916 Easter Rebellion fighter, from his birth in Dublin to his adulthood when he becomes a father. Oh, Play That Thing! (2004) continues Henry's story in 1924 America, beginning in the Lower East Side of New York City, where he catches the attention of local mobsters by hiring kids to carry his sandwich boards. He also goes to Chicago where he becomes a business partner with Louis Armstrong. The title is taken from a phrase that is shouted in one of Armstrong's songs, "Dippermouth Blues". In the final novel in the trilogy, The Dead Republic (published 2010), Henry collaborates on writing the script for a Hollywood film. He returns to Ireland and is offered work as the caretaker in a school, when circumstances lead to him re-establishing his link with the IRA.

Doyle frequently posts short comic dialogues on his Facebook page which are implied to be between two older men in a pub, often relating to current events in Ireland (such as the 2015 marriage referendum) and further afield. These developed into the novella Two Pints (2012). Other recent works are The Guts (2013), which continues the story of the Rabbitte family from the Barrytown Trilogy, focusing on a 48-year-old Jimmy Rabbite and his diagnosis of bowel cancer and Two More Pints (2014).

Novels for children

Doyle has also written many novels for children, including the "Rover Adventures" series, which includes The Giggler Treatment (2000), Rover Saves Christmas (2001), and The Meanwhile Adventures (2004).

Other children's books include Wilderness (2007), Her Mother's Face (2008), and A Greyhound of a Girl (2011).

Plays, screenplays, short stories and non-fiction

Doyle is also a prolific dramatist, composing four plays and two screenplays. His plays with the Passion Machine Theatre company include Brownbread (1987) and War (1989), directed by Paul Mercier with set and costume design by Anne Gately. Later plays include The Woman Who Walked into Doors (2003); and a rewrite of The Playboy of the Western World (2007) with Bisi Adigun. This latter play was the subject of litigation about copyright which ended with the Abbey Theatre agreeing to pay Adigun €600,000.

Screenplays include the television screenplay for Family (1994), which was a BBC/RTÉ serial and the forerunner of the 1996 novel The Woman Who Walked into Doors. Doyle also authored When Brendan Met Trudy (2000), which is a romance about a timid schoolteacher (Brendan) and a free-spirited thief (Trudy).

Doyle has written many short stories, several of which have been published in The New Yorker; they have also been compiled in two collections. The Deportees and Other Stories was published in 2007, while the collection Bullfighting was published in 2011. Doyle's story "New Boy" was adapted into a 2008 Academy Award-nominated short film directed by Steph Green.

Rory and Ita (2002) is a work of non-fiction about Doyle's parents, based on interviews with them.

The Commitments was adapted by Doyle for a musical which began in the West End in 2013.

Two Pints (2017) was produced by the Abbey Theatre initially in pubs and later in the theatre itself.

In 2018 the Gate Theatre commissioned Doyle to write a stage adaptation of The Snapper. The show was directed by Róisín McBrinn and was revived in 2019.

Awards and honours
 1991 Booker Prize shortlist for The Van
 1991 BAFTA Award (Best Adapted Screenplay) for The Commitments
 1993 Booker Prize for Paddy Clarke Ha Ha Ha
 2003 Royal Society of Literature Fellow
 2009 Irish PEN Award
 2011 French Literary Award ("Prix Littéraire des Jeunes Européens") for The Snapper
 2013 Bord Gáis Energy Irish Book Awards (Novel of the Year) for The Guts
 2015 Honorary Doctor of Laws (LLD) from University of Dundee
 2021 Dalkey Literary Awards, Shortlist

In popular culture
In the television series Father Ted, the character Father Dougal McGuire's unusual sudden use of (mild) profanities (such as saying "I wouldn't know, Ted, you big bollocks!") is blamed on his having "been reading those Roddy Doyle books again."

Bibliography

Novels
 Smile (2017)
 Charlie Savage (2019)
 Love (2020)

The Barrytown Pentalogy
 The Commitments (1987, 1991 film)
 The Snapper (1990, 1993 film)
 The Van (1991) ; 1996 film)
 Paddy Clarke Ha Ha Ha (1993)
 The Guts (2013)
Paula Spencer novels
 The Woman Who Walked into Doors (1996)
 Paula Spencer (2006)
The Last Roundup
 A Star Called Henry (1999)
 Oh, Play That Thing! (2004)
 The Dead Republic (2010)

Short fiction
Collections
The Deportees and Other Stories, September 2007.
Bullfighting, April 2011.
Life Without Children: Stories (2021)
Stories

 "The Slave" (2000)
 "Teaching"  (2007)
 "The Dog" (2007)
 "Bullfighting" (2008)
 "The Child" (2004)
 "Sleep" (2008).
 "The Bandstand" (2009)
 "Brilliant" (2011)

 Not Just for Christmas (1999) (part of the Open Door Series of novellas for adult literacy)
 Mad Weekend (2006) (part of the Open Door Series)
 Two Pints (2012)
 Two More Pints (2014)
 Two for the Road (2019)
 Dead Man Talking (2015) (part of the Quick Reads Initiative)

Plays
 Brownbread (1987)
 War (1989)
 Guess Who's Coming for the Dinner? (2001)
 The Woman Who Walked into Doors (2003)
 Rewrite of The Playboy of the Western World (2007) with Bisi Adigun
Two Pints (2017)
The Snapper (2018)

Screenplays
 The Commitments (1991)
 The Snapper (1993)
 Family (1994)
 The Van (1996)
 When Brendan Met Trudy (2000)
 New Boy (2008)
 Rosie (2018)

Children's books
 Wilderness (2007)
 Her Mother's Face (2008)
 A Greyhound of a Girl (2011)
Brilliant
The "Rover Adventures" series
 The Giggler Treatment (2000)
 Rover Saves Christmas (2001)
 The  Adventures (2004)
 Rover and the Big Fat Baby (2016)

Non-fiction
 Rory and Ita (2002) – about Doyle's parents
 The Second Half (2014) – memoirs of Roy Keane

References

Further reading

 "Roddy Doyle." Contemporary Authors Online. Detroit: Gale, 2012.
 Abel, Marco. "Roddy Doyle." British Novelists Since 1960: Second Series. Ed. Merritt Moseley. Detroit: Gale Research, 1998. Dictionary of Literary Biography Vol. 194.
 Allen Randolph, Jody. "Roddy Doyle, August 2009." Close to the Next Moment: Interviews from a Changing Ireland. Manchester: Carcanet, 2010.
 Boland, Eavan. "Roddy Doyle." Irish Writers on Writing. San Antonio: Trinity University Press, 2007.
 McArdle, Niall. An Indecency Decently Put: Roddy Doyle and Contemporary Irish Fiction. (M.A. thesis, 1994, University College, Dublin)
 McCarthy, Dermot. Roddy Doyle: Raining on the Parade. Dublin: Liffey Press, 2003.
 Mouchel-Vallon, Alain. La réécriture de l'histoire dans les Romans de Roddy Doyle, Dermot Bolger et Patrick McCabe  (PhD thesis, 2005, Reims University, France).
 Reynolds, Margaret, and Jonathan Noakes. Roddy Doyle: The Essential Guide. London: Random House, 2004.
 White, Caramine. Reading Roddy Doyle. Syracuse: Syracuse UP, 2001.

External links
 General
 Doyle's website
 Fighting Words Writing Centre
 Works by Doyle
 Archive of Doyle's short fiction for The New Yorker.
"The Photograph" (16 October 2006)
"The Joke" (29 November 2004)
 Roddy Doyle's rules for writers
 Roddy Doyle's verdict on James Joyce's Ulysses
 Interviews and reviews
 Author page at Irish Writers Online
 Roddy Doyle: Author Biography, Postcolonial Studies at Emory
 The Salon Interview: Roddy Doyle
 Roddy Doyle at Fantastic Fiction
 Reviews of Paula Spencer (2006)

1958 births
Writers from Dublin (city)
Kilbarrack
Alumni of University College Dublin
Irish atheists
Irish male novelists
Irish male dramatists and playwrights
Irish male short story writers
Irish children's writers
20th-century Irish male writers
20th-century Irish novelists
20th-century Irish short story writers
21st-century Irish male writers
21st-century Irish novelists
21st-century Irish short story writers
The New Yorker people
Fellows of the Royal Society of Literature
Irish PEN Award for Literature winners
Booker Prize winners
Best Adapted Screenplay BAFTA Award winners
Living people
People educated at St. Fintan's High School

Roddy Doyle


Tengri, Eski Türkçede Tanrı, Gökyüzü; Eski Türklerin ve Moğolların inancı Tengricilik'te Gök Tanrı (Kök Tengri) ya da Gök'ün yüce tinidir. Aynı zamanda Orhun Yazıtları'nda ilk çözümlenen sözcük olup yazılışı "𐱅𐰭𐰼𐰃" şeklindedir. Yer Tengri; Gök Tengri'nin torunu, Kayra Han'ın oğlu, Ülgen'in kardeşi ve Erlik'in amcası. Gök Tengri; ise Kayra Han'ın babası, Yer Tengri'nin dedesi, Ülgen'in dedesi ve Erlik'in büyük dedesi.

Gök kültü
 Tengri (Eski Türkçe): Gök(-tanrısı). Eski Türkçe kaynaklarda Tanrı anlamına geliyor. Aynı sözcük, bugünkü anlamı ile Tanrı diye kullanılıyor.
 Kök Tengri (Eski Türkçe): Mavi Gök anlamına gelmektedir.

Tengri, kişiselleştirilmeyen Gök Tanrısı, ya da Gök'ün tanrısal yüce tini. Tengricilik inancında Animizm'deki gibi doğadaki tüm nesneler birer tine sahiptir. Tengri bunların en yücesi, en büyükleridir. İklim doğrudan Tengri'nin isteğine göre değişir. Tengri, acunda (dünyada) dengenin yaratıcısı ve koruyucusudur ve iklimlerin doğal süreçleri, iklimlerin devinimleri onun tarafından sağlanır. Diğer tanrısal varlıklar Tengrici toplumların mitolojilerinde ve kamlarının dualarında insanlara benzer kişiselleştirilmiş bir biçimde tanıtılır; ama Tengri kişiselleştirilmez; sadece zamansız ve sonsuz Mavi Gök olarak anılır ("Kök" = mavi, "Tengri"= Gökyüzü; daha sonraları mavi renginden dolayı gökyüzüne de Kök/Gök denilmiştir.).

Tarihte Moğolistan'ın birleştiricisi Cengiz Han, gücünü Tengri'den bir vekilliğe dayandırıyordu ve bütün fermanlarını "Sonsuz Gök'ün dileğiyle..." sözleriyle başlatırdı. Gök Ata'ya zamansız ve sonsuz gök olarak tapılırdı. Her ne kadar iki oğlu olduğu söylense de (Ülgen ve Erlik), bir kişi olarak görülmezdi.

Ama kutsal görülen Gök'ün Adı "Tengri"yi doğadaki başka nesnelerle bağlantılı bir biçimde karşılaşmak da mümkündür; mesela Tengri Dağ, Tengri Göl. Çünkü Tengri ayrıca bir tin kategorisinin de adıydı; Gök'e bağlı doğa tinleri. Rafael Bezertinov, "Tengrianizm:Türklerin ve Moğolların Dini" Adlı Kitabında Türklerde 17 ve Moğollarda 99 Gök tini, 77 Yer Su tinlerine denk olduğunu öne sürüyor. Ama asıl Göktanrı'yı, Tengri'yi, bunlarla karıştırmamak gerekir. Çünkü Tengricilik'te tek bir yaratıcı vardır ve Onun yardımcısı, eşi ya da kocası yoktur. Tengri tektir.

Eski Türkler'de Tanrı inancı

Orta Asya'nın uçsuz bucaksız bozkırlarında yaşayan Eski Türklerin  inancı, Gök Tanrı = Kök Tengri inancıdır. Eski Türkçede Tanrı sözcüğü Tengri biçiminde söylenirdi (ayrıca Tengri sözcüğü, gök anlamına da gelirdi). Eskiden Kök olarak söylenen gök sözcüğünün ise Eski Türkçede üç anlamı vardı: Biri bugünkü kullandığımız anlamı ile gök, gökyüzü; biri, yine bugünkü kullandığımız anlamı ile mavi renk; biri de, bugün kullanmadığımız anlamı ile ulu, yüce, kutsal. İşte Kök Tengri/Gök Tanrı deyiminde geçen kök/gök sözünün taşıdığı anlam ulu, yüce, kutsal'dır. Buna bağlı olarak da, Kök Tengri/Gök Tanrı deyimi Ulu Tanrı, Yüce Tanrı anlamlarına gelir.

Gök Tanrı'nın özellikleri
Gök Tanrı'nın özelliklerinden söz etmek gerekirse şunlar söylenebilir: Öncelikle tektir, eşi ve benzeri yoktur. Yaratıcıdır; bilinen ve bilinmeyen her şeyi O yaratmıştır. Savaşlarda Tanrı'nın iradesi ile zafere ulaşılır. Buyurur, iradesine uymayanları cezalandırır. İnsanlara kut ve ülüg (kısmet) bağışlar ama bunları layık olmayanlardan geri alır. Canlılara yaşam verir. Ölüm onun iradesine bağlıdır. Varlıklara yaşam verdiği gibi, dilediğinde de onu geri alır.

Geç devirlerde Türkler arasında yayılan şamanlık Türklerin Gök Tanrı inancına dokunamamıştır. Şamanizm hakkında araştırmaları bulunan Mircea Eliade, Ulu Tanrı söz konusu olduğunda şamanlığın adeta sırıttığını söyler. Yakut Türkleri'nde Gök Tanrı kavramının karşılığı olan Tangara Kayra Han ile şaman pek meşgul olmaz. Göktürklerden kalan Orhun Anıtları'na göre Tanrı, evrenin ilk nedenidir, yani yaratıcısıdır. Göktürklerin bir kağanlık kurması O'nun isteği ile olmuş, Türk milletine kağanını O vermiştir. Yani, yazıtlara göre Tanrı, Türk milletinin yaşamı ile yakından ilgilenmektedir.

Türklerde Gök Tanrı'nın çok eski çağlardan beri tek bir ulu varlığı temsil ettiğine dair birçok kanıt vardır. Tanrı, Eski Türklerde manevi tek büyük kudret idi. Bizanslı tarihçi Simokattes, Göktürklerin yir-sub'lara (yer-su'lar; ırmak, dağ, orman vb doğa varlıkları) saygı gösterdiklerini ama yalnızca yerin göğün yaratıcısı bildikleri tek bir Tanrı'ya taptıklarını bildirmektedir. 790 yıllarında Tiflis'li St. Abo, Hazar Türklerinin tek bir yaratıcı Tanrı tanıdıklarını söylemiştir. Yine Hazar İmparatorluğu'nun kağanı, Hristiyanların teslis'e (Tanrı'yı üçleme) inanmalarına karşın kendilerinin tek bir Tanrı'ya inandıklarını kaydetmiştir.

Tanrı sözcüğü, bütün Türk şive ve lehçelerinde ortak olarak vardır. Türkçenin temel sözcüklerindendir. M.Ö.'ki Çin yıllığı Shi-ki'de, Büyük Hun İmparatorluğu Kağanı Oğuz Han (Mete) nedeni ile Türkçe Tengri/Tanrı sözcüğü Çince'ye T'ien olarak geçmiştir (Çinliler, Orta Asya'daki Tanrı Dağları'na bu yüzden T'ien-Şan derler). En aşağı 2500 yıllık bir geçmişi olan öz Türkçe Tanrı kelimesi, Moğolca ile birlikte kimi Asya dillerine de yerleşmiştir. Ayrıca Eski Sümer dilinde Tanrı kavramının karşılığı olarak kullanılan Dingir/Tingir sözcüğünün de Tengri sözcüğü ile bağlantısı olmalıdır.

Eski Türklerde Gök Tanrı'ya kurban olarak hayvan kesilirdi. Kurban olarak koç ve aygır geçerliydi. Türklerde insan kurban etme gibi vahşi uygulamalar bulunmadığı gibi, egemen oldukları yerlerde de bu gelenekleri kaldırmaya çalışmışlardır. En makbul kurban olan at kemiklerine Eski Türk mezarlarında sıkça rastlanır.

Eski Türklerde dini törenler
 İlkbaharda kağan ve ülke ileri gelenlerinin de katılımı ile ata mağarasında yapılırdı. Bu mağara, Bozkurt/Ergenekon Destanı'ndaki Bozkurt'un son yaralı Türk'ü kaçırıp saklamış olduğu mağaradır. Bu mağara kesin olmayan tahminlere göre Turfan (Kao-çang) Dağları'nın (Altaylarda) kuzeyindedir. Burada ataların ruhuna kurbanlar kesilirdi.
 Haziran ayında Tamır ya da Ongin ırmaklarının kıyısında Gök Tanrı adına yapılırdı. Bu törende tek yaratıcı olarak düşünülen Gök Tanrı'ya aygır kurban edilirdi.
 Güzün Tailin'de, kutsal sayılan yir-sub'lar (yer-sular; doğa varlıkları, bir tür ermiş, evliya inancı) için yapılırdı.

En eski kanıtlar
Tengri: Gök(-tanrısı). Bu cümlenin en eski kanıtları eski Çin Edebiyatında Hsiung-nu (m.ö. 1766-400) halkını anlatan yazılarda bulunmuştur. Çinlilerin tcheng-li şeklinde verdikleri bu cümle hiç şüphesiz, iki heceli Tengri cümlesinin Çinceleştirilmesidir. Daha geç yazılmış kaynaklarda Çinliler, Tengri olarak teng-ning-li (ya da teng-yi-li) şeklinde üç heceli bir cümle veriyorlar. Ortaya inin eklenmesi Çin çevirilerinde olağandır ve üç heceli cümle, Türk dillerinde kanıtlanmıştır; ama en eski kaynaklarda bulunmaz. Bu konu hakkında farklı fikirler var: Şimdiye kadar karşılaştırılmak amacıyla ortaya konulmuş Sümerce Dingir (Sümerlerin en yüksek Tanrısı) ve Çince T'ien (Gök)'den daha çok memnun bırakan (Eski-)Türkçe Teng- (dön[-mek]) olmuştur.

Türklerin Ulusal Tanrısı
Tengri ulusal bir tanrının bütün özelliklerine sahiptir. Türkler Dünyanın Merkezinde oturur, yani kendilerini koruyan Gök'ün altında. Eski Türk yazıtlarının içerikleri çok net bir şekilde Tengri'nin Türklerin Tanrısı (Türük Tengrisi) olduğunu diğer halkların tanrısı olmadığını belirtiyorlar. Tengri bazen kağan unvanını taşıyor, ve özellikle kendi halkını koruyor. Başka tanrısal varlıklarla birlikte, Türk Halkının dağılmamasını, tekrar bir olmasını emrediyor."

Kâşgarlı Mahmud'un ünlü eseri Divân-ı Lügati't-Türk'te Tenğri üç anlamlıdır, bunlar:

 Tanrı
 Gök, sema (Müslüman olmayanlarca)
 Büyük bir dağ, büyük bir ağaç gibi göze ulu görünen her şey (Müslüman olmayanlarca).

Bazı Türk Dillerinde Tengri
Yakut dilinde Tangara; Kuman dilinde Tengre; Karaim dilinde Tangrı; Çuvaşçada Tura; Hakasçada Tigir; Tuvacada Deer; Kırgızca ve Kazakçada Tengri; Tatar dilinde Tengre; Karaçay-Malkar dilinde Teyri; Azerbaycan Türkçesinde Tarı/Tanrı; Türkiye Türkçesinde Tanrı olarak kullanılması bile bu kelimelerin ifade ettiği kavramın Türk halkları arasındaki ortak kullanımının işaretidir.

Notlar

Kaynakça
 Käthe Uray-Kőhalmi, Jean-Paul Roux, Pertev N. Boratav, Edith Vertes: Götter und Mythen in Zentralasien und Nordeurasien. ISBN 3-12-909870-4 Daraus: Jean-Paul Roux: Die alttürkische Mythologie (Seite 173 - 278); Pertev N. Boratav: Die türkische Mythologie der Oghusen und Türken Anatoliens, Aserbaidschans und Turkmenistans (Seite 279-481)
 Rafael Bezertinov, "Tengrianizm: Türklerin ve Moğolların Dini" (Tengrianism: Religion of Türks and Mongols).

Ayrıca bakınız
 Şamanizm
 Ötüken
 Umay
 Ülgen
 Erlik
 Kam
 Kayra Han
 Türk mitolojisi

Dış bağlantılar
 Eski Türklerde Kök Tengri İnancı, Prof.Dr. Sadettin Gömeç
 Yeni Tengricilik
 Tengricilik/ Dr. Yaşar Kalafat
 Batı ve Doğu Türk halk inançlarında Dua, Dr. Yaşar Kalafat
 Tengri on Mars

Ön Türk
Tengricilik
Asya ilahları
Türk mitolojisi
Moğolistan'da şamanizm
Altay ilahları
Türk şamanizmi
Yaratıcı tanrılar
Hava ve gök tanrıları
Türk ilahları

Tengri


Sir John Andrew Harman DL (born 30 July 1950, Castleford) is a former Chairman of the Environment Agency.

Early life
He attended the independent St George's College, Weybridge. From the University of Manchester he gained a BSc degree in maths, then did a PGCE at Huddersfield College of Education.

Career
He was a maths teacher at Greenhead College in Huddersfield from 1973–9. He was Head of Maths at Barnsley Sixth Form College from 1979–90, then Senior Maths Lecturer at Barnsley College (it took over the sixth form college) from 1990–7.

He became a member of the UK Labour Party from 1977 and was elected to the West Yorkshire Metropolitan Council. After the metropolitan councils were disbanded under Margaret Thatcher, he was elected to, and led, Kirklees Council from 1986–99, during which he was Councillor for the Paddock ward of Huddersfield. At the 1987 General Election, he was the parliamentary candidate for Colne Valley, west of Huddersfield, coming second to Graham Riddick of the Conservatives.

In 2000, he became Chairman of the Environment Agency, and left in 2008.

Recognition
He received a knighthood in 1997 for services to local government and the environment. Sir John is also a fellow of the Royal Society of Arts and an honorary fellow of the Institution of Civil Engineers.

Personal life
He married Susan Crowther in 1971. They have one son and three daughters.

External links
 The Environment Centre
 Energy Saving Trust

News items
 Independent January 2009

1950 births
Living people
Labour Party (UK) councillors
Politicians from Castleford
Alumni of the University of Huddersfield
Alumni of the Victoria University of Manchester
Schoolteachers from Yorkshire
People educated at St George's College, Weybridge
Councillors in Kirklees
Deputy Lieutenants of West Yorkshire
Knights Bachelor
Alumni of the University of Manchester

John Harman (British politician)


M24 Chaffee, II. Dünya Savaşı ve Kore Savaşı'nda kullanılan hafif tank sınıfındadır. İngiliz Ordusu'nda kullanılırken, Amerikan Ordusu'nda tank kullanımını geliştiren Adna R. Chaffee, Jr.'ı anmak için Chaffee diye adlandırılmışlardır.

Versiyonlar
 M37 Howitzer Motor Carriage (Uçak Savar Tankı çift namlulu 40 mm-Bofors-topunla)
 M367 Howitzer Motor Carriage (105 mm Kundağı Motorlu Obüs)
 M41 Gorilla Howitzer Motor Carriage (155 mm Kundağı Motorlu Obüs)
 NM-116 (Norveçin 1974-1975 modernleştrilmiş M24 versiyonu)

Kullanan Ülkeler

II. Dünya Savaşı'nda Amerika Birleşik Devletleri'nin tankları
Türkiye tankları
Hafif tanklar
Yunanistan Silahlı Kuvvetleri

M24 Chaffee


Wohltorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 5,97 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 2284 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Rolf Birkner tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wohltorf.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Wohltorf


Die Israel International 1999 im Badminton fanden Mitte Dezember 1999 statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=422297D1-4B9E-4762-843B-2CC746258515

1999
Badminton 1999

Israel International 1999


Manjula Damith Siripala (also known as Manjula Damith and Manjula Siripala) is a former Sri Lankan rugby union player  domiciled in New Zealand.

Early childhood and Career

Manjula is educated at Nalanda College, Colombo. He also played for CH & FC in Sri Lanka  and Atkinson Rugby Club in Australia

See also
 Rugby union in Sri Lanka

References

 Sri Lanka Rugby

 CH & FC sink Navy in rugby final

 Sri Lanka cricket supporters finally get reason to cheer at Nelson's Saxton Oval

ජීවමාන ජනයා
Sri Lankan rugby union players
Sri Lankan rugby sevens players
Rugby union players at the 2002 Asian Games
Asian Games competitors for Sri Lanka
Alumni of Nalanda College, Colombo

Manjula Damith Siripala


කුමාර් සංගක්කාර (උපත 27 ඔක්තෝම්බර් 1977, මාතලේ, ශ්‍රී ලංකාව) යනු ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමහි සාමාජිකයෙක් මෙන්ම හිටපු නායකයාද වේ. ඔහු මුල් පෙළ වමත් පිතිකරුවෙකි. ඔහු කඩුළු රකින්නා හා මුල් පෙළ පිතිකරුවෙක් ලෙස ක්‍රීඩා කිරීමට පුරුදුව සිටියත්, ටෙස්ට් ක්‍රීඩාවේ කඩුළු රැකීමෙන් ඉවත්වීමත් සමගම ඔහුගේ පිතිකරණයේ සැලකිය යුතු වෙනසක් ඇති විය. ඔහුගේ ක්‍රීඩා දිවියේ අවස්ථා කීපයකදිම ලොව අංක 1 ටෙස්ට් පිතිකරු බවට පත් වීමට ඔහුට හැකි විය. ලෝක කුසලානයේදි ඉන්දියාවට එරෙහිව ලද පරාජයත් සමගම ඔහු නායකත්වයෙන් ඉවත් විය. ඩොනල්ඩ් බ්‍රැඩ්මන් ට(12)  පසුව ලොව වැඩිම ටෙස්ට් ද්විතව ශතක ගණනක් රැස්කර ඇත්තේ සංගක්කාර (11) වේ. ඔහු සිය 11වන ටෙස්ට් ද්විත්ව ශතකය 2015 ජනවාරි  4 දින නවසීලන්තයෙ වෙලින්ටන් හිදී නවසීලන්තයට ඒරෙහිව ලබාගන්නා ලදී.

මුල් කාලය
කුමාරි වෙදආරච්චි චොක්ශන්ද්‍රා මුදලිගේ සහ චොක්ශාන්ද වෙදාඅරච්චි සංගක්කාරට දාව 1977දී මාතලේ දී කුමාර සංගක්කාර උපත ලබන ලදි. සංගක්කාර ඔහුගේ මූලික හා ද්වීතීක අධ්‍යාපනය ලැබුවේ නුවර නගරයේ තිබෙන ප්‍රමුඛතම පාසලක් මෙන්ම ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනයක් (අස්ගිරිය ක්‍රීඩාංගණය) හිමි ලෝකයේ එකම පාසල වන ත්‍රිත්ව විද්‍යාලයෙනි. වරක් ඔහු වසරේ විශිෂ්ඨම ශිෂ්‍යයාට පිරිනමන The Ryde Gold Medal සම්මානයෙන්ද පිදුම් ලැබීය. 1996 වසරේ පාසලේ ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායක දූරය දැරීමටද ඔහුට හැකි විය. සංගක්කාර පාසල් සමයේදී ක්‍රිකට් හා ටෙනිස් ක්‍රීඩා සඳහා විශේෂ දක්ෂතාවක් පෙන්වූ අතර ඒ හේතුවෙන් වරක් පාසලේ එවකට විදුහල්පතිව සිටි ලෙනාඩ් ද අල්විස් මහතා විසින් සංගක්කාරගේ මවට ඔහුව ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන්ම ඉහලට යවන ලෙසද ඉල්ලීමක්ද කොට ඇත. මොහු පිලිබඳ අමුතුවෙන් සඳහන් කිරීම අනවශ්‍යය.මේ වන විට ලොව හොදම පිතිකරුවන් අතරින් පෙරමුණ ගෙන සිටී.2015 ලෝක කුසලානයේදී තරග හතරකදී පිට පිට ශතක 4 ක් වාර්තා කරමින් , ක්‍රිකට් වාර්තා පොත  මෙතෙක් සටහන් නොවූ කඩ ඉමක් කරා ගෙනයාමට සමත්ව සිටී .

ආශ්‍රිත
මොහු පිලිබඳ අමුතුවෙන් සඳහන් කිරීම අනවශ්‍යය.මේ වන විට ලොව හොදම පිතිකරුවන් අතරින් පෙරමුණ ගෙන කුසලානයේදී තරග හතරකදී පිට පිට ශතක 4 ක් වාර්තා කරමින් , ක්‍රිකට් වාර්තා පොත  මෙතෙක් සටහන් නොවූ කඩ ඉමක් කරා ගෙනයාමට සමත්ව සිටී .

කුමාර් සංගක්කාර


Andreï Dmitrievitch Simonov (en ), né le  à Baranovka dans l'oblast de Kirov et mort le  en Ukraine, est un officier russe, major-général, chef des troupes de lutte électronique des Forces armées russes du district militaire ouest.

Biographie
Andreï Dmitrievitch Simonov est diplômé de l'École des communications du commandement militaire supérieur de Tomsk en 1987 et sert dans les forces de lutte radio-électronique. En 2000, il est diplômé de l'Académie militaire Frounze, et en 2010, il est diplômé de l'Académie militaire de l'état-major général. En 2011, il est colonel. Depuis 2014, il est chef adjoint des troupes de lutte électronique des Forces armées de la fédération de Russie. Il passe au grade de major-général en 2016.

Il est vraisemblablement mort lors de l'invasion russe de l'Ukraine, le , lors d'une frappe de l'artillerie ukrainienne sur un état-major de la  près d'Izioum.

Ouvrages
 .

Notes et références

Articles connexes
 Liste des généraux et officiers supérieurs tués durant l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022

Naissance en juin 1966
Naissance dans l'oblast de Kirov
Étudiant de l'académie militaire Frounze
Major-général russe
Décès à 55 ans
Mort lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
Décès dans l'oblast de Kharkiv
Décès en avril 2022
Militaire russe mort lors de la guerre russo-ukrainienne

Andreï Simonov


Hans Krongaard Kristensen (født 1947) er en dansk middelalderarkæolog, forfatter og lektor emeritus ved Afdeling for Middelalder- og Renæssancearkæologi på Aarhus Universitet.

Karriere
Hans Krongaard Kristensen har studeret historie med sidefag i middelalderarkæologi ved Aarhus Universitet.

Efter afslutningen på sine studier i 1980 blev han ansat ved forskellige museer og institutioner med udgravninger, rapportskrivning, udstillingsvirksomhed og indsamling af materiale til forskningsprojektet Projekt Middelalderbyen. Han deltog i 1981 i de skelsættende udgravninger ved Viborg Søndersø.

I 1985 blev Hans Krongaard Kristensen ansat som adjunkt, senere lektor, ved Lærestolen for Middelalderarkæologi. Han fungerede i lange perioder som afdelingsleder og studievejleder.

Hans Krongaard Kristensen betragtes i dag som landets førende klosterarkæolog.

Bibliografi i udvalg

 Middelalderbyen Viborg (1987) Centrum.
 Klostre i det middelalderlige Danmark (2013) Aarhus Universitetsforlag.
 Franciskanerklostret i Horsens (2016)
 Tvilum Kloster (2017) Aarhus Universitetsforlag.
 Mariager Kloster (2018) Aarhus Universitetsforlag.

Bidrag
 Ulla Kjær og Hans Krongaard Kristensen: "Fromhedslivet" i Else Roesdahl (red.): Dagligliv i Danmarks middelalder – en arkæologisk kulturhistorie, Gyldendal:København 1999 , s. 288-323
 Kristensen, Hans Krongaard "Præstegadehuset i Kalundborg" s. 88-92 i Årets Gang På Kalundborg Og Omegns Museum (2007)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Profil på Aarhus Universitets hjemmeside

Arkæologer fra Danmark
Ansatte ved Aarhus Universitet
Faglitterære forfattere fra Danmark
Alumni fra Aarhus Universitet

Hans Krongaard Kristensen


A countdown is a sequence of backward counting to indicate the time remaining before an event is scheduled to occur. NASA commonly employs the terms "L-minus" and "T-minus" during the preparation for and anticipation of a rocket launch, and even "E-minus" for events that involve spacecraft that are already in space, where the "T" could stand for "Test" or "Time", and the "E" stands for "Encounter", as with a comet or some other space object.

Other events for which countdowns are commonly used include the detonation of an explosive, the start of a race, the start of the New Year, or any anxiously anticipated event. An early use of a countdown once signaled the start of a Cambridge University rowing race.

One of the first known associations with rockets was in the 1929 German science fiction movie Frau im Mond (English: Woman in the Moon) written by Thea von Harbou and directed by Fritz Lang in an attempt to increase the drama of the launch sequence of the story's lunar-bound rocket.

Rocketry

A countdown is a carefully devised set of procedures ending with the ignition of a rocket's engine. Depending on the type of vehicle used, countdowns can start from 72 to 96 hours before launch time.

During countdown:
 Aerospace personnel bring the rocket vehicle to the launch site and load it with payload and propellants;
 Launch-center computers communicate with sensors in the rocket, which monitor important systems on the launch vehicle and payload;
 Launch personnel monitor the weather and wait for the launch window;
 Security personnel prevent unauthorized persons from entering the "keep-out" area.

The procedures for each launch are written carefully. For the Space Shuttle, a five-volume set, Shuttle Countdown (KSC S0007), often referred to as "S0007", was used. Rosie Carver, a technical writer for United Launch Alliance, has created at least 15,000 procedures for more than 300 missions since the Solar Maximum Mission, which launched Feb. 14, 1980. These documents are living documents, which reflect new issues and solutions as they develop. Each mission requires approximately 100 procedure books.

Proceeding with the countdown depends on several factors, such as the proper launch window, weather that permits a safe launch, and the rocket and payload working properly.

The launch weather guidelines involving the Space Shuttle and expendable rockets are similar in many areas, but a distinction is made for the individual characteristics of each. The criteria are broadly conservative and assure avoidance of possibly adverse conditions. They are reviewed for each launch. For the Space Shuttle, weather "outlooks" provided by the U. S. Air Force Range Weather Operations Facility at Cape Canaveral began at Launch minus 5 days in coordination with the NOAA National Weather Service Spaceflight Meteorology Group at the Johnson Space Center in Houston. These included weather trends and their possible effects on launch day. A formal prelaunch weather briefing was held on Launch minus 1 day, which was a specific weather briefing for all areas of Space Shuttle launch operations.

The launch window is a precise time during which aerospace personnel launch a rocket so the payload can reach the proper orbital destination.

A hold is the suspension of the normal countdown process. This can be done to investigate a technical process that has gone wrong, or because of marginal weather at the launch pad. Some holds are planned: they are done so the launch-support computers can run automatic checks on the rocket.

Under some circumstances, a countdown may be recycled to an earlier time. When that happens, launch personnel begin following the countdown checklist from the earlier point.

During communications for a countdown, the launch team uses acronyms to keep channels open as much as possible. All Firing Room console positions are assigned unique 'call signs' that are used by the team for quick and positive identification of who is talking. For example, dialogue heard during the launch of a Delta II rocket carrying the Kepler Space Telescope on March 8, 2009, included:
Time: T minus 3 minutes.
Launch Control (LC): , third stage  arm permit to close.
OSM: Closed.
LC: , third stage S&A armed.
SSC: Armed.
LC: Prop 1, vehicle fuel tank press open.
Prop 1: Open.
LC: Fuel umbilical purge to open.
Prop 1: Open.
LC: SSC, vent 1 heater control exit.
SSC: Exit.
LC: SSC, vent 2 heater control exit.
SSC: Exit.
LC: NSC reports spacecraft is go.
Mission Director: Kepler spacecraft is go.
LC: SSC - FTS bat one and two heater controls heaters off.
SSC: Off.
LC: Prop 1, pressurized first stage LOX tanks to relief.
Prop 1: Pressurized.
LC: Prop 2, top first stage LOX to 100 percent levels.
Prop 2: Up and down, 100 percent.
Time: Ninety seconds.
LC: SSC, hydraulic external power to on.
SSC: External.
Time: Eighty seconds.
LC: RCO, report range go for launch.
Range Control Officer (RCO): Range go for launch.
Mission Director: LC (Viera), you're go for launch.
LC: Roger.

In the context of a rocket launch, the "L minus Time" is the physical time before launch, e.g. "L minus 3 minutes and 40 seconds". "T minus Time" is a system to mark points at which actions necessary for the launch are planned - this time stops and starts as various hold points are entered, and so doesn't show the actual time to launch. The last ten seconds are usually counted down aloud "Ten seconds to liftoff. Nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one." After a launch, most countdown clocks begin to show Mission Elapsed Time, which is typically shown as "T plus."  The adjacent picture shows "+ 00:00:07", approximately seven seconds after liftoff.

In Fritz Lang's film Frau im Mond, after each number the phrase "seconds to go" was repeated.

Film

At the start of films, a countdown sequence is printed on the head leader, and is used to synchronize film reel changeovers (switching between reels of film). In film (but not television) the 'Academy Leader' countdown first used in 1930 is in units of feet rather than time units; it starts at 11 and ends at 3 where it cuts to black for the last few feet. In 1959, SMPTE leader was created and measures seconds, not feet. It starts at 8 and cuts to black on the first frame of 2, which is accompanied by a 'pop.'  This leader eventually displaced the older Academy and was the only leader used by the end of the optical (film) projection era.

New Year's Eve

In many New Year's Eve celebrations, there is a countdown during the last seconds of the old year until the beginning of the new year. These countdowns usually end in fireworks. Some celebrations also have countdowns to midnight in preceding timezones.

Independence Day
In Malaysia, the countdown is also used to celebrate independence day, with an event called Ambang Merdeka.  The countdown was carried out at 11:59:50 pm and ended with chanting Merdeka 8 times and singing the national anthem.

See also
Count off
Minutes to Midnight
Timer

References

External links

 NASA Countdown 101

 Countdown Timer

Time
Spaceflight concepts

Countdown


Burley may refer to:

People
 Burley (surname)
 Burley Mitchell, chief justice of the North Carolina Supreme Court

Places

England
 Burley, Hampshire, a village and civil parish
 Burley, Leeds, an inner city area of Leeds
 Burley, Rutland, a village and civil parish
 Burley, Shropshire, a location
 Burley in Wharfedale, West Yorkshire, England, a village and civil parish

United States
 Burley, Idaho, a city
 Burley Manor, listed on the National Register of Historic Places in Maryland
 Burley, Washington, a census-designated place

Other uses
 Burley (tobacco), grown primarily in central Kentucky and central Tennessee
 Chumming (burley or berley in Australasia), the practice of luring various animals, usually pelagic predatory fish, by throwing meat-based groundbaits into the water
 Burley Design, an American company
 Re Burley, a Canadian court decision

See also
 Burley Woodhead, a hamlet in West Yorkshire, England
 Burley-Sekem, a brand of leather ball
 Birley (disambiguation)
 Burghley (disambiguation)
 Burleigh (disambiguation)
 Berlei

Burley


Lutzhorn Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 21,72 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 818 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Jürgen Kublun tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Lutzhorn

Kaynakça

Lutzhorn


السلوك لمعرفة دول الملوك هو من أهم الكتب التاريخية للعلامة المقريزي والكتاب هو الجزء الرابع من كتب المقريزي عن تاريخ مصر وأولها البيان والإعراب فيمن دخل مصر من الأعراب وثانيها عقد جواهر الأسفاط في أخبار مدينة الفسطاط أما ثالثها فهو اتعاظ الحنفاء بأخبار الأئمة الفاطميين الخلفاء والرابع هو الكتاب الذي بين أيدينا والذي يؤرخ لفترة حكم الدولة الأيوبية والدولة المملوكية لمصر وهي فترة مهمة من التاريخ الإسلامي سيما أنها رافقت ظهور شخصيات وأحداث مهمة، وهو كتاب تأريخى يعتبر من أبرز مؤلفات المؤرخ المصري تقى الدين المقريزي وأهم الكتب التي كتبت عن تاريخ مصر الوسيط، جمع فيه المقريزي وسجل فيه معلومات كثيرة عن العصر الأيوبى والمملوكى من سنة 567 هـ، إلى سنة وفاته 845 هـ، والكتاب ذكر فيه المصنف مَن ملك مصر من الملوك الأكراد الأيوبية، والسلاطين المماليك التركية والجركسية، حصر أخبارهم الشائعة، واستقصى أعلامهم الذائعة، وقد حوى الكتاب أكثر ما في أيامهم من الحوادث، ولم يعتن فيهِ بالتراجم والوفيات، لأنه أفرد لها مؤلفًا آخر، وقد سلك فيه التوسط بين الإكثار الممل والاختصار المخل.
اعتمد المقريزى على المصادر التي سبقت زمانه وبحيادتيه التاريخية وأسلوبه العلمى المتَّزن سجل المصادر مع الأحداث، ومن مصادره كانت مؤلفات ابن الفرات وابن أيبك والدوادارى وبيبرس والنويري والجزري والبرزالي وابن واصل ومحيى الدين بن عبد الظاهر وغيرهم. نقل المقريزى كمؤرخ محترف متمكن ليس كمجرد ناسخ وأضاف معلومات وتفاصيل مهمة تكميلية جعلت من كتابهِ ثروة تاريخية. المقريزى كتب هذا الكتاب بطريقة جديدة تختلف عن طريقة من سبقوه كابن الفرات أو الدوادار أو النويرى، صاغه بطريقة الحوليات ودوَّن أحداث كل سنة في فصل مستقل وختم كل سنة بذكر الوفيات والترجمة للمتوفين باختصار. ففي الجزء الأول يتحدث عن الفترة الممتدة من سنة 568هـ إلى سنة 703 هـ كل سنة على حدة. وفي الجزء الثاني يتحدث عن الفترة الممتدة من 754هـ إلى سنة 754 هـ. أما في الجزء الثالث فيتحدث عن الفترة الممتدة من 755 هجرية إلى سنة 807 هجرية. وفي الجزء الرابع يتحدث عن الفترة الممتدة من سنة 858 هـ، إلى سنة 844 هـ. علما أن الكاتب يستعمل نفس المنهاج التأريخي في جميع كتبه التاريخية.

ومن هذا السفر الرائع، لقد خرجت بقية كتب المقريزي لتؤرخ الفتح الإسلامي لمصر، ولتؤرخ في الوقت نفسه لتاريخ العالم العربي والإسلامي منذ حركة الفتوح الإسلامية، حتى منتصف القرن التاسع الهجري - الرابع عشر الميلادي. فقد كتب هذا المؤرخ الذي أدرك أهمية القراءة الواعية لتاريخ الأمة مؤلفات عدة، مازال البحث التاريخي المعاصر يعتمد عليها. كتب المقريزي عن الرسول وبيته، وكتب عن (النزاع والتخاصم فيما بين بني أمية وبني هاشم)، وكتب عن الدول الإسلامية في القرن الإفريقي (الإلمام بمن بأرض الحبشة من ملوك الإسلام)، وكتب عن الأوبئة والمجاعات، وتأثير الحكم الفاسد على الأحوال الاقتصادية والاجتماعية.
وقدم المقريزي تاريخا فريدا للدولة الفاطمية وحكمها في مصر والشام، كما حدثنا في كتابه العمدة (السلوك لمعرفة دول الملوك)، عن تاريخ المنطقة العربية، في لحظة فارقة من تاريخ الحضارة العربية الإسلامية، وهو مصدر مهم من مصادر تاريخ الحروب الصليبية، وتاريخ الغزو المغولي وهزيمة المغول في (عين جالوت)، ثم تحول الجيل الثاني من هذه الأقوام الغازية التي أرعبت العالم إلى الإسلام، وشيدوا حضارة زاهية لاتزال شواهدها المادية واللامادية ماثلة إلى اليوم في شبه القارة الهندية.
على أن أهم ما يميز المقريزي عن معاصريه، وعمن جاءوا بعده، هو منهجه في عرض الأحداث التاريخية، وقدرته التحليلية الرائعة: فقد وصف لنا الحوادث التي عاصرها بعبارة حية، وأسلوب بديع زاده جمالا إدراكه للعلاقة السببية بين الظواهر التاريخية. فقد كانت ملاحظاته الذكية على الحياة اليومية في القاهرة زمن سلاطين المماليك، وموقفه المنحاز إلى الناس - صناع الحياة الحقيقيين - سابقة بعدة قرون على ما نسميه اليوم التاريخ الاجتماعي.

مخطوطات الكتاب
لكتاب «السلوك لمعرفة دول الملوك» مخطوطات بعضها كامل مثل مخطوطة آياصوفيا (في أربعة مجلدات) برقم 3372، ومخطوط آخر فيها برقم 3373 حتى 3376، ونسخة أخرى في مكتبة فاتح 4377 حتى 4377 ونسخة أخرى نفيسة برقم 3381 حتى 3389، كما أن ثمة قطعًا في جامع أحمد الثالث (لعلها بخط المقريزي) وكويرللى، ومنه قطعة في الظاهرية بدمشق رقم 7304، ونسخة في جامعة أكسفورد (في أربعة مجلدات) عنوانها «واسطة الملوك».

أقسام الكتاب ومنهجيته
ويقع الكتاب في أربعة أجزاء ويعتمد المقريزي في نظام تأريخيه على أسلوب الحوليات، وهو نظام يقوم على التأريخ لكل سنة وما صاحبها من الأحداث على حدة.
ففي الجزء الأول يتحدث عن الفترة الممتدة من سنة 568 هـ إلى سنة703 هـ كل سنة على حدة. وفي الجزء الثاني يتحدث عن الفترة الممتدة من 704 هـ إلى سنة 754 هجرية. أما في الجزء الثالث فيتحدث عن الفترة الممتدة من 755 هجرية إلى سنة 807 هجرية. وفي الجزء الرابع يتحدث عن الفترة الممتدة من سنة 808 هـ إلى سنة 844 هـ. علما أن الكاتب يستعمل نفس المنهاج التأريخي في جميع كتبهِ التاريخية.

الطبعات

طبع كتاب السلوك في عهد مبكر، فقد نشرت أجزاء منه بتحقيق كاترميرالفرنسي بعنوان «تاريخ السلاطين المماليك بمصر» في مجلدين (باريس 1837-1845) كما نشره في مصر، فظهر الجزء الأول منه سنة 1934م بتحقيق محمد مصطفى زيادة، ثم نُشر بجزءه الثاني سنة 1958م الذي انتهى ببعض أحداث سنة 755هـ، ثم صدر الجزء الثالث ثم الرابع والأخير بتحقيق د. سعيد عبد الفتاح عاشور مابين سنتي 1973 – 1970م وكل جزء من هذه الأجزاء في عدد من الأقسام.

مقدمة الكاتب

مراجع

كتب باللغة العربية
كتب تاريخ عربية
كتب تاريخية

السلوك لمعرفة دول الملوك


George Mosby Davison (* 23. März 1855 in Stanford, Lincoln County, Kentucky; † 18. Dezember 1912 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1897 und 1899 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
George Davison besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat sowie die Stanford Academy und die Meyers Academy. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1879 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Stanford in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1885 und 1889 war er Steuereinnehmer im sechsten Finanzbezirk von Kentucky; von 1886 bis 1893 arbeitete er im Auftrag des Bezirksgerichts im Lincoln County. An diesem Gericht war er zwischen 1894 und 1896 als Richter tätig.

Politisch wurde Davison Mitglied der Republikanischen Partei. Zwischen 1886 und 1888 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1896 wurde er im achten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1897 die Nachfolge des Demokraten James B. McCreary antrat. Da er bei den Wahlen des Jahres 1898 gegen George G. Gilbert verlor, konnte er bis zum 3. März 1899 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. In diese Zeit fiel der Spanisch-Amerikanische Krieg.

Nach seinem Ausscheiden aus dem US-Repräsentantenhaus praktizierte George Davison zunächst wieder als Anwalt. Zwischen 1900 und 1910 war er stellvertretender Bundesstaatsanwalt für den östlichen Bereich des Staates Kentucky. Danach zog er sich in den Ruhestand zurück. Er starb am 18. Dezember 1912 in seinem Heimatort Stanford.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Politiker (19. Jahrhundert)
Richter (Kentucky)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1855
Gestorben 1912
Mann

George M. Davison


Carabus auronitens es una especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae. Habita en Europa.

Descripción
Mide 18–32 mm. Se diferencia de la especie Carabus auratus, que es muy parecida, por sus matices de cobre en el tórax, y el hecho de que sólo los primeros cuatro segmentos de las antenas son rojos.

Distribución y hábitat
Esta especie se encuentra en Europa Central, Europa del Este y Europa Occidental. Está ausente del norte de Europa, así como al sur de los Pirineos en el oeste de Europa. Vive en lugares húmedos, en los fríos bosques caducifolios y bosques mixtos, y también en áreas no arbolada en las altas elevaciones. Se puede encontrar bajo la corteza suelta o en la madera muerta, y también en pantanos, especialmente en las montañas  hasta los 2.500 metros. En Europa occidental también se encuentra en las llanuras.

Ciclo de vida

Es una especie principalmente nocturna y es depredador de animales más pequeños como los caracoles, gusanos o insectos. La larva se sube a los árboles a unos 7 metros y se convierte en pupa. La eclosión ocurre cerca del final del verano o principios de otoño. A continuación, pasan el invierno bajo la corteza,  en la madera muerta, así como en los tocones de los árboles y se activa el año siguiente.

Referencias

Enlaces externos

auronitens

Carabus auronitens


Pierre-Ernest Weiss (25 de marzo de 1865 - 24 de octubre de 1940) fue un físico francés que desarrolló la teoría del ferromagnetismo en 1907. Sus investigaciones llevaron al establecimiento de la teoría de dominios magnéticos (o dominios de Weiss), la ley de Curie-Weiss y la teoría del campo molecular de Weiss (predecesor de teorías de campo medio). Weiss también es considerado como uno de los descubridores del efecto magnetocalórico.

El magnetón de Weiss es una constante física obsoleta, que fue propuesta por Weiss, en función de los experimentos realizados por su equipo y a partir de la teoría de momentos magnéticos atómicos de Walther Ritz, mucho antes de la confirmación de la relación entre el momento magnético del electrón y el magnetón de Bohr.

Pierre Weiss era también un inventor e ingeniero que desarrollo unos de los electroimanes más potentes de su época (imanes de Weiss), así como métodos de determinación de posición de artillería conocido como el método Cotton-Weiss.

Weiss fue un científico de renombre de la época del descubrimiento de la mecánica cuántica, solía frecuentar físicos y matemáticos importantes como Albert Einstein, Jean Perrin, Paul Langevin, Paul Ehrenfest, Heike Kamerlingh Onnes, Henri Léon Lebesgue y Élie Cartan.

Su estudiante de tesis y sucesor fue Louis Eugène Félix Néel, quien luego ganaría un Premio Nobel en física por sus estudios en magnetismo.

Referencias

Nacidos en Mulhouse
Fallecidos en Lyon
Físicos de Francia del siglo XIX
Físicos de Francia del siglo XX
Graduados honorarios de la Universidad de Leeds
Candidatos al premio Nobel de Física

Pierre Weiss


Bacteroidetes este o încrengătură de bacterii Gram-negative. Speciile din acest filum sunt nesporulate, anaerobe sau aerobe, și prezintă formă de bacil. Sunt larg răspândite în mediul natural, inclusiv în sol, sedimente și apa de mare, dar se regăsesc și în interiorul sau la suprafața animalelor. Bacteroidetes spp. face parte, de exemplu, din microbiomul normal al placentei.

Cele mai cunoscute specii sunt cele din clasa Bacteroidia, care include și genurile Bacteroides (reprezentanții acestui gen se regăsesc în excrementele animalelor cu sânge cald) și Porphyromonas (speciile regăsindu-se în cavitatea bucală).

Caracteristici

Note

Legături externe
 Phylogenomics and Evolutionary Studies on Bacteriodetes, Chlorobi and Fibrobacteres Species  Bacterial (Prokaryotic) Phylogeny Webpage

Încrengături de bacterii

Bacteroidetes


Rosemary Anne Sisson (13 octobre 1923 - 28 juillet 2017) est une dramaturge et romancière anglaise. Elle a été décrite par le dramaturge Simon Farquhar en 2014 comme étant « l'une des meilleures conteuses d'époque de la télévision », et en 2017, son collègue dramaturge Ian Curteis l'a qualifiée de « Miss Marple de la dramaturgie britannique ».

Filmographie

Cinéma
Sisson a été invitée à écrire des scénarios pour plusieurs films de Disney :
 1975 : Mais où est donc passé mon poney ?
 1976 : Les Petits Voleurs de chevaux, dernier rôle d'Alastair Sim
 1977 : La Course au trésor
 1980 : Les Yeux de la forêt, qu'elle a co-écrit avec Brian Clemens et Harry Spalding
 1985 : Taram et le Chaudron magique

Télévision
 L'Épreuve de Richard Feverel (1964)
 Maîtres et Valets, pour lequel elle a écrit 11 épisodes
 Le Vent dans les saules (film d'animation de 1983)
 Le Vent dans les saules (1984) série télévisée d'animation, suite du film ci-dessus.
 Follyfoot
 Ensemble
 Le RM irlandais
 Les Six Femmes d'Henri VIII, l'épisode concernant le mariage du roi avec Catherine d'Aragon
 L'Ombre de la tour (Henry VII), deux épisodes
 Elizabeth R, l'épisode The Marriage Game
 La Duchesse de Duke Street
 Une ville comme Alice (mini-série de 1981)
 Manions d'Amérique
 Un mystère de Dorothy L. Sayers (série télévisée, 1987) Lord Peter Wimsey
 The Bretts (1987–88), que Sisson a co-créé avec Frank Marshall
 Les Aventures du jeune Indiana Jones, sur lequel elle a co-écrit des scénarios avec George Lucas

Références

Liens externes

Dramaturge anglais du XXe siècle
Romancière anglaise
Étudiant de l'University College de Londres
Étudiante de Newnham College
Élève de Cheltenham Ladies' College
Naissance en octobre 1923
Naissance à Enfield (borough londonien)
Décès en juillet 2017
Décès à Londres
Décès à 93 ans
Pages avec des traductions non relues

Rosemary Anne Sisson


Vlad Corbeanu (n.18 decembrie 1985, Mehedinți) este un actor de teatru și voice-over român. Cunoscut in emisiunile: "iComedy" și "În puii mei!"

Teatru
 Familia Jeleznov - regia Gelu Colceag
 ...escu - regia Doru Ana
 Țarul Ivan își schimbă meseria - regia Gelu Colceag
 Îmblânzirea scorpiei - regia Gelu Colceag
 Umor, amor, fior de dor... în București - regia Diana Lupescu
 Doctori de femei - regia Emanuel Pârvu
 Nebuna din Chaillot - regia Alice Barb
 Gunoierul - regia Gina Lazăr
 Insula misterioasă - regia Theodor Cristian Popescu
 E soare / Plouă - regia Gina Lazăr
 O femeie, doi bărbați, trei posibilități - regia Gina Lazăr
 Doctori, femei și alte întâmplări - regia Vlad Corbeanu
 Monșer, stăm rău! - regia Gelu Colceag
 Opera de trei parale - regia Diana Lupescu
 Spaima zmeilor - regia Gelu Colceag

Filmografie
 Totul e foarte departe (2018)
 Meda sau partea nu prea fericita a lucrurilor (2017)
 Meda (2016)
 Terapie pentru crimă (2013)
 Love (2016)
 Efect 30 (2010)

Dublaj
 Cronicile Xiaolin - maestrul Fung (Cartoon Network)
 Paddington
 Ciudații mei părinți - alte voci (Nickelodeon)
 Transformers: Prime - Starscream (Cartoon Network)
 Lego Ninjago: Maeștrii Spinjitzului  - Sensei Garmadon (Cartoon Network)

Referințe

Legături externe
 Vlad Corbeanu pe Cinemagia
 Vlad Corbeanu pe IMDb
 http://www.teatrulmic.ro/artist/vlad-corbeanu/ pe Teatrul Mic
Interviu
 Vlad Corbeanu este un actor tânăr, dar cu o experiență vastă. Vorbește cu modestie, poate prea multă, despre proiectele în care a fost implicat, dar nu ai cum să nu înțelegi că a avut un parcurs actoricesc (și nu numai) plin de aventuri 27 aprilie 2013, Andrada Văsii, Ziarulmetropolis.ro

Nașteri pe 18 decembrie
Nașteri în 1985
Actori români

Vlad Corbeanu


Mikko Viitanen (* 18. Februar 1982 in Nurmijärvi) ist ein ehemaliger finnischer Eishockeyspieler, der bei JYP Jyväskylä, Ässät Pori, Lukko Rauma und die Espoo Blues in der SM-liiga aktiv war.

Karriere
Mikko Viitanen begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Nachwuchsabteilung von HPK Hämeenlinna, in der er bis 1999 aktiv war. Anschließend verbrachte der Verteidiger ein Jahr bei den Chicago Freeze in der nordamerikanischen Juniorenliga North American Hockey League. In der Saison 2000/01 gab er für Ahmat Hyvinkää aus der Mestis, der zweiten finnischen Spielklasse, sein Debüt im professionellen Eishockey. Dort konnte er überzeugen, woraufhin er im NHL Entry Draft 2001 in der fünften Runde als insgesamt 149. Spieler von den Colorado Avalanche ausgewählt wurde, für die er allerdings nie spielte. Stattdessen stand er von 2001 bis 2003 bei den Espoo Blues aus der SM-liiga unter Vertrag. In diesem Zeitraum absolvierte er allerdings nur vier Spiele in der SM-liiga, während er parallel weiterhin hauptsächlich in der zweitklassigen Mestis zum Einsatz kam, in der er für Mikkelin Jukurit und TuusKi antrat.

Von 2003 bis 2005 spielte Viitanen parallel für die Hershey Bears aus der American Hockey League sowie die Reading Royals aus der ECHL. Die Saison 2005/06 verbrachte er ebenfalls in der AHL, diesmal jedoch bei den Lowell Lock Monsters. Nach seiner Rückkehr aus Nordamerika konnte der Linksschütze in der SM-liiga Fuß fassen und spielte dort zunächst zweieinhalb Jahre lang für Lukko Rauma, ehe er im Laufe der Saison 2008/09 innerhalb der Liga zu JYP Jyväskylä wechselte. Mit JYP gewann er 2009 auf Anhieb den finnischen Meistertitel. Diesen Erfolg konnte er mit seiner Mannschaft in der Saison 2011/12 wiederholen.

International
Für Finnland nahm Viitanen an der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2002 teil, bei der er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann. Im Seniorenbereich stand er 2007 im Aufgebot seines Landes bei der Euro Hockey Tour.

Erfolge und Auszeichnungen
 2002 Bronzemedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 2009 Finnischer Meister mit JYP Jyväskylä
 2012 Finnischer Meister mit JYP Jyväskylä

SM-liiga-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2011/12)

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Finnland)
Eishockeyspieler (Espoo Blues)
Eishockeyspieler (JYP Jyväskylä)
Eishockeyspieler (Mikkelin Jukurit)
Eishockeyspieler (Hyvinkään Ahmat)
Eishockeyspieler (Rauman Lukko)
Eishockeyspieler (TuusKiekko)
Eishockeyspieler (Reading Royals)
Eishockeyspieler (Hershey Bears)
Eishockeyspieler (Lowell Lock Monsters)
Finnischer Meister (Eishockey)
Finne
Geboren 1982
Mann

Mikko Viitanen


كليمنتان (بالجاوية: )، هي مجموعة مقاطعات في جزيرة بورنيو والتي تشكل الجزء الإندونيسي من الجزيرة. هذه المقاطعات هي:
 كالمنتان الشمالية
 كليمنتان الجنوبية
 كالمنتان الوسطى
 كالمنتان الشرقية
 كالمنتان الغربية

مراجع

كليمنتان
بورنيو
جزر إندونيسيا
جزر سوندا الكبرى
جنوب شرق آسيا البحرية

كليمنتان


Przymorze () is one of the quarters of the city of Gdańsk. It is divided into 2 quarters:
 Przymorze Małe
 Przymorze Wielkie
inhabitants: 54,277
area: 5.6

External links

Districts of Gdańsk

Przymorze


Killer List of Videogames (KLOV) is a website featuring an online encyclopedia devoted to cataloging arcade games past and present. It is the video game department of the International Arcade Museum, and has been referred to as "the IMDb for players".

Overview
The KLOV's encyclopedia contains extensive entries for more than 4,650 machines made from 1971 through the present. It has cabinet, control panel and marquee images, screen shots and even 3D models of the machine in some cases. Entries have machine technical information, a game description, cabinet information, lists cheats, tricks and bugs, discusses conversions and game play, lists trivia and fix information and discusses the game's legacy (such as sequels or similar games it inspired). Nearly 1000 entries even have the complete technical manual and/or schematics available for download.

The KLOV's entries are heavily weighted for classic arcade games: that is, games released during the Golden Age of Arcade Games. Most arcade games have an entry, though entries for newer games tend to be spotty. The more popular a game was, the more extensive the entry is likely to be.

The encyclopedia database is actually a subset of that on the International Arcade Museum's web site, which expands on the videogame entries with an additional 9,000 entries on other types of coin-operated machines such as pinball machines, slot machines, vending, trade stimulators, and scales.

The site features a "Machine of the Moment" and maintains a list of "The Top 100 Videogames". The site also hosts message boards where collectors and fans can ask questions and get answers from experts, and buy or sell arcade games and parts. It also publishes news related to arcade games.

History

1980s:
In the mid-1980s that a master list of coin-operated video games was slowly built by arcade enthusiasts communicating via dial-up bulletin board systems.

1991:
This text list became "Coin-Ops A Poppin' - Killer List of Videogames" in 1991. Its first known maintainer was Mike Hughey, and its second, Jeff Hansen.

1992:
Jonathan Deitch took over the management of both lists in 1992, which then received frequent updates during his watch. He moved the lists into their first structured database using the database part of the software package Appleworks on an Apple II computer. The KLOV was distributed via BBS systems, as well as via the Internet Usenet group "rec.games.video.arcade", both of which also provided a reference source for updates to the list.

1994:
In 1994 or 1995, a classic arcade game collector in Minnesota by the name of Brian Johnson volunteered to take on upkeep of the list and became the new "KLOV Keeper", a title used to refer to the maintainer of the KLOV by the Usenet collector community at the time. The KLOV launched as a full brand on or before November 9, 1995. Johnson was instrumental in developing the KLOV's web site from a simple list to a full web-based encyclopedia. Johnson's efforts included breaking up the list into a complete online encyclopedia with distinct pages for each entry, rewriting all the content, including pictures in as many listings as was possible, and in general creating a user-friendly and searchable website. Visitors could submit suggested changes to Johnson, who could then edit any entries by hand.

1999:
In late 1999, the KLOV finally reached 2000 entries. By this time the increasing level of submissions and suggestions was becoming nearly unmanageable for any single person to keep up with, and the work load began to exceed Johnson's available time.

2000:
In January 2000, Greg McLemore became the KLOV Keeper. His company, WebMagic, registered the Internet domain name 'KLOV.com' for the site on January 13, and continues to provide substantial financial support for the KLOV to this day as a chief sponsor.

Community message forums were quickly added to the site, as was a new moderated wiki-style information update system to allow multiple people to administer user contributions. As before, users contributions were screened before being added, though updates were now tracked and submissions would be automatically tied to the record they belonged to.

2001:
The following year brought expanded support for hand held mobile devices. After a long beta testing period, version 1.0 of the "KLOV for Palm 7" application was released on May 25. This 100% free application allowed anyone with a Palm 7 wireless PDA to access KLOV game entries with text and graphics while on the road. This application is no longer maintained since modern cell phones such as the iPhone and Palm Pre can directly display the KLOV's offerings via built in modern web browsers.

Additionally, after receiving well over 100,000 messages, the KLOV's popular message forums were updated in 2001, and the new system, have since received an additional 850,000+ messages to date.

2002:
In December 2002, the International Arcade Museum was formed to expand on work done by the KLOV over the previous decade. Greg McLemore remained the KLOV Keeper and WebMagic remained a chief financial contributor. The KLOV officially became part of The International Arcade Museum.

2006:
On January 23, 2006, The International Arcade Museum assumed operation of the Video Arcade Preservation Society (VAPS), the leading collector's group and census taker serving the coin-operated video game community. The VAPS.org web site was also converted to work on the LAMP platform, and links between the KLOV and VAPS were created. Each individual game's entry in KLOV has a dynamic account of the Video Arcade Preservation Society's (VAPS) current statistics regarding collector ownership of that particular game.

2009:
In 2009, the KLOV's message forums were upgraded and moved as the forums were serving both sites and have sections about all types of coin-operated machines in addition to videogame sections. The old forum URL continues to work as a redirect to the new address.

References

External links
 The International Arcade Museum website (formerly KLOV)
 The Video Arcade Preservation Society (VAPS) website

Online game databases
Internet properties established in 1991
Video game platform websites
Arcade video games

Killer List of Videogames


was a town located in Shida District, Shizuoka, Japan.

Okabe developed in the Edo period as Okabe-juku, a post-town on the Tōkaidō.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,839 and a density of 240.93 persons per km². The total area was 53.29 km². The town was served by an interchange on Japan National Route 1, but had no train service.

On January 1, 2009, Okabe was merged into the expanded city of Fujieda and thus no longer exists as an independent municipality. Shida District was dissolved as a result of the merger.

References

Populated places disestablished in 2009
Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Fujieda, Shizuoka

Okabe, Shizuoka