Slut (archaic: slattern) is an English-language term for a person, usually a woman or girl, who is sexually promiscuous or considered to have loose sexual morals. It is usually used as an insult, sexual slur or offensive term of disparagement. It originally meant "a dirty, slovenly woman", and is rarely used to refer to men, generally requiring clarification by use of the terms male slut or man whore.

The word was used as early as the 1300s (in the form of an adjective, sluttish, referring to a  untidy appearance) by Geoffrey Chaucer in The Canterbury Tales.
From the late 20th century, there have been attempts to reclaim the word, exemplified by various SlutWalk parades, and some individuals embrace the title as a source of pride.

Etymology, common usages and synonyms
The common denotative meanings of slut are 'sexually promiscuous woman', or 'immoral or dissolute woman; prostitute'. These definitions identify a slut as a woman of low character—a person who lacks the ability or chooses not to exercise a power of discernment to order her affairs. Similar terms used for men are cad, rake, male slut, man whore, himbo, womanizer, stud, and player. The adjective slutty carries a similar connotation, but can be applied both to people and to clothing and accessories, such as Halloween costumes.

Although the ultimate origin of the word slut is unknown, it first appeared in Middle English in 1402 as  (AHD), with the meaning of 'dirty, untidy, or slovenly woman'. Even earlier, Geoffrey Chaucer used the word sluttish () to describe a slovenly man; however, later uses appear almost exclusively associated with women. The modern sense of 'sexually promiscuous woman' dates to at least 1450.  The word was originally used around 1450 in the late Middle English language. It was used to describe a woman as dirty, or refer to her as a prostitute, harlot, or immoral woman.  The word slut also took a similar form around the same era in the Norwegian language as  'sleet', also known as an impure liquor.

Another early meaning was 'kitchen maid or drudge' (), a meaning retained as late as the 18th century, when hard knots of dough found in bread were referred to as slut's pennies. An example of this use is Samuel Pepys's diary description of his servant girl as "an admirable slut" who "pleases us mightily, doing more service than both the others and deserves wages better" (February 1664). Slut and slutishness occur in Shakespeare's comedy As You Like It, written in 1599 or 1600. In the nineteenth century, the word was used as a euphemism in place of bitch in the sense of a female dog.

Today, the term slut has a pervasive presence in popular culture and pornography, but is almost exclusively used to describe women. An exact male equivalent of the term does not exist. The lack of a comparably popular term for men highlights the double standard in societal expectations (gender roles) between males and females, as negative terms for sexually promiscuous males are rare. Out of the 220 terms ascribed to females and 20 terms ascribed to males, all female terms are disapproving while some male terms signal approval or praise; these include stud, player, and man whore. While colloquial terms such as male slut or man whore are used in popular culture, they are usually used in a joking manner. There are, however, other terms that can be used to criticize men for their sexuality. For example, a man's masculinity can be undermined by using terms such as weak, sissy, pussy, or whipped. They also dismiss female-on-male abuse, and are just as powerful and representative of modern societal prejudices. Hence, women may find it difficult to hold high positions at their workplace, whereas men may be mocked for choosing to be stay-at-home fathers. Although a sexually active and professionally successful woman might be seen as a threat, a man without those qualities is often regarded with suspicion and questions about his sexuality.

The word slut is commonly interchanged with the words tramp, whore, hoe, nympho, and hooker. All of these words have a very negative connotation. Additional meanings and connotations of the term are negative and identify a slut as being a slovenly and ugly person, for example, as in these quotations from OED2:

The attack on the character of the person is perhaps best brought together by the highly suggestive and related compound word, slut's-hole, meaning a place or receptacle for rubbish; the associated quote provides a sense of this original meaning:

Slut can also be used as verb to denote behavior characterized as that of a slut. For example, in the 1972 play, That Championship Season, by Jason Miller, contained the exchange:

Alternative usages and culture

General

The word slut is used as a slang term in the BDSM, polyamorous, and gay and bisexual communities. A parallel exists between the female term slut and the term gay for males. Unlike women, who are usually policed for being sexually promiscuous, men are often criticized for not being masculine or dominant enough, thus questioning their heterosexuality. Unlike women, who are expected to be sexually chaste, men are expected to be sexually active, thus having more sexual freedom. Although slut is rarely used to describe heterosexual men, it is commonly used among gay males. When discussing sexual activity, slut is used to shame gay men for taking sexual risks, such as unprotected sex or having multiple partners. However, if used in a humorous way, slut may also favor sexual freedom and mark the shift from traditional gender roles in gay men.

With BDSM, polyamorous, and non-monogamous people, in usage taken from the book The Ethical Slut, the term has been used as an expression of choice to openly have multiple partners, and revel in that choice: "a slut is a person of any gender who has the courage to lead life according to the radical proposition that sex is nice and pleasure is good for you." A slut is a person who has taken control of their sexuality and has sex with whomever they choose, regardless of religious or social pressures or conventions to conform to a strait-laced monogamous lifestyle committed to one partner for life.

The term has been reappropriated to express the rejection of the concept that government, society, or religion may judge or control one's personal liberties, and the right to control one's own sexuality. In April 2013, Emily Lindin, founder of the UnSlut Project, created a blog to share her stories on sexual bullying to "provide some perspective to girls who currently feel trapped and ashamed". The blog now consists of entries from members of all ages, ethnicities, and genders. The film, UnSlut: A Documentary Film, coincides with the project and is screened across the country.

The double standard associated with slut-labeling is part of the modern day rape culture. Rape culture is "the casual debasement [of women] ... that has become such a part of our lives that it is often invisible." Though people in society are vocally anti-rape, there is an insinuation that certain types of rape are acceptable or that women are voluntarily taking actions that justify sexual advances. "For example, women continue to be blamed if they are raped because of how they are dressed, the assumption that women purportedly lie about being raped remains popular, and certain women, such as married women or women of colour, are still considered 'unrapeable'".  The word slut and the double standard it contains reflects the gender norms and gender biases that are prevalent in a culture in which rape is constantly justified. People from all sects of society contribute to this justification.

There have been many movements or "SlutWalks" taking place around the world to regain a sense of pride in women. Many slut walks or movements protest against the idea that a woman's appearance, often considered promiscuous, is a justification of sexual assault and rape. The participants in these walks protest against individuals that excuse rape due to the woman's appearance, including victim blaming and slut shaming; slut walks have now become a worldwide movement.

Women of color

The word slut means different things to white women and people of color, especially black women. Slut has different associations for black women. Anna North of The New York Times covered Leora Tanenbaum who stated, "As Black women, we do not have the privilege or the space to call ourselves 'slut' without validating the already historically entrenched ideology and recurring messages about what and who the Black woman is." She argued that, for black women, the word slut does not mean anything very harmful due to the history of being treated as slaves in the past. Black women's "relationship to the term slut" is informed by a history of racism and slavery, of "having been seen as objects of property, not just for the sexual gratification of those in power but also for reproduction of whole generations of slaves, which involved rape most of the time."

Most of the SlutWalks were coordinated by white women, and some black women felt uncomfortable when joining. Sociologist Jo Reger writes: "Women of color ... argued that the white women organizers and participants had not considered the ways in which the sexuality of women of color had been constructed through a history of oppression, rape, and sexual exploitation." People of color, especially black people, had been avoiding words like slut, jezebel, hottentot, mammy, mule, sapphire, or welfare queens.

Model and actress Amber Rose was one of the first people to conduct and take a lead for a SlutWalk for people of color. "The Amber Rose SlutWalk Festival is a completely inclusive space. This event is a zero tolerance event and we do not condone hateful language, racism, sexism, ableism, fat-shaming, transphobia or any other kind of bigotry. Further, we recognize that shaming, oppression, assault and violence have disproportionately impacted marginalized groups, including women of color, transgender people and sex workers, and thus we are actively working to center these groups at our events."

See also

Polyandry
Sexual bullying

References

Further reading

External links

Casual sex
English profanity
English words
Gender-related stereotypes
Pejorative terms for women
Pornography terminology
Sexual slang
Slang terms for women

Slut


Europe verte-Les Verts () est un parti politique italien fondé le 10 juillet 2021 par l'union entre la Fédération des Verts et des représentants de la société civile et d'associations environnementales. Il a été fondé comme liste électorale pour les élections européennes de 2019.

Europe verte avait précédemment été créée en tant que liste électorale en vue des élections européennes de 2019, et comprenait, outre la Fédération des Verts, Possibile, Green Italia et Les Verts du Tyrol du Sud/Haut-Adige.

Historique

Élections européennes de 2019
Initialement, la Fédération des Verts avait conclu un accord avec le mouvement Italie en commun de Federico Pizzarotti pour les élections européennes de 2019, qui a ensuite capoté en raison de la décision de Federico Pizzarotti lui-même de rompre l'accord et de se présenter avec le parti +Europa d'Emma Bonino. Par la suite, les Verts concluent un accord électoral avec le parti Possibile de Pippo Civati et de Beatrice Brignone, qui soumet l'accord à un vote interne parmi ses membres lors de ses états généraux du .

Cependant, après qu'un article du quotidien Il Foglio ait rapporté que deux candidats de la liste (Giuliana Farinaro et Elvira Maria Vernengo) faisaient partie du Fronte Verde (dirigé par Vincenzo Galizia, ancien leader de la section jeunesse du mouvement d'extrême-droite Mouvement social flamme tricolore), Pippo Civati indique à la presse retirer sa candidature (retrait non officialisé).

Finalement, Lors des élections, la liste obtient  des voix, un résultat qui ne suffit pas à franchir la barre des  imposée par la loi électorale. Pippo Civati est le candidat le plus voté de la liste avec .

Élections régionales de 2020
Europe verte est présente ou soutient des candidats de centre-gauche dans de nombreuses régions qui votent en 2020 :
 En Émilie-Romagne, la liste Europa Verde contribue à la victoire de Stefano Bonaccini du Parti démocrate. Elle obtient , soit  et une élue, Silvia Zamboni, dans la circonscription de Bologne.
 En Toscane, la liste Europa Verde Progressista Civica soutient Eugenio Giani. La liste recueille recueillant  des voix mais ne parvient pas à faire élire un conseiller régional.
 En Vénétie, la liste Europa Verde - Lorenzoni Presidente, obtenant  des voix et une élue, Cristina Guarda, dans la circonscription de Vicence .
 Dans les Pouilles, la liste Puglia Solidale Verde - avec Sinistra Italiana et le Parti socialiste italien - soutient le président sortant Michele Emiliano. La liste obtient  des voix, mais aucun conseiller n'est élu.
 En Campanie, la liste Europa Verde Campania - DemoS, présentée avec le parti DemoS, soutient le président sortant Vincenzo De Luca. La liste recueille  des voix et fait élire un conseiller, Francesco Emilio Borrelli, journaliste et membre d'Europe verte
 En Ligurie, la liste Europa Verde - DemoS - Centro Democratico, présentée avec le parti DemoS et le Centre démocrate, soutient . La liste obtient  des voix, mais aucun élu.
 Dans les Marches, la liste Rinasci Marche, présentée avec +Europa, soutient Maurizio Mangialardi. La liste obtient  des voix, mais aucun élu.
 Dans le Val d'Aoste, la liste Progetto Civico Progressista, présentée avec Rete Civica et le Parti démocrate, obtient  des voix et 7 élus, tous au Parti démocrate.

2021 : Fondation du parti et nouvelles adhésions
La députée européenne Eleonora Evi, élue en 2014 avec le Mouvement 5 étoiles, rejoint Europe verte le .

L'assemblée constituante se tient les 10 et 11 juillet 2021, et le parti est officiellement créé sous le nom de Europe verte-Les Verts. Eleonora Evi et  sont élus co-porte-paroles du parti et délégués au conseil fédéral national, et  et Fiorella Zabatta sont élus co-présidents du parti.

Lors des élections municipales d'octobre 2021 de Rome, Europe verte soutient à Rome Roberto Gualtieri du Parti démocrate qui est élu maire et obtient un conseiller municipal et à Milan elle soutient Beppe Sala, élu maire et Europe verte obtient 3 conseillers municipaux. Beppe Sala a rejoint le Parti vert européen en mars 2021.

Organisation
Les statuts prévoient l'organisation nationale suivante :
 l'Assemblée nationale convoquée tous les trois ans et désigné par les assemblées provinciales. L'assemblée nationale élit les deux porte-paroles, le président garant, la direction nationale et la moitié des conseillers fédéraux nationaux.
 les deux porte-paroles
 le/la président/e garant/e
 la Direction nationale. Cette Direction est constituée des deux porte-paroles, du président garant, des deux présidents du Conseil fédéral national, des deux porte-parole du GEV et de 14 membres élus par l'Assemblée nationale.
 le Conseil fédéral national. Il est composé de 100 personnes, dont la moitié est élue par l'Assemblée nationale et l'autre moitié par les fédérations régionales.
 le/la trésorier/e.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Fédération des Verts

Liens externes
  Site officiel

Parti politique fondé en 2021

Europe verte-Les Verts


A hipopigmentação pós-inflamatória é uma condição cutânea caracterizada pela diminuição do pigmento na pele seguida de uma inflamação da pele.

Ver também
 Hiperpigmentação
 Dermatopatia

Doenças da pele
Distúrbios da pigmentação humana

Hipopigmentação pós-inflamatória


Darier ist der Familienname folgender Personen:
 Ferdinand-Jean Darier (1856–1938), französischer Dermatologe
 Jean-Jacques Darier (1803–1885), Schweizer Politiker
 Samuel Darier (1808–1884), Schweizer Architekt

Siehe auch:
 Morbus Darier
 Darier-Zeichen

Darier


Lutgarda de Salzwedel o Liutgarda/Luitgarda de Stade (ca. 1110-1152) fue una reina consorte danesa en 1144–1146, esposa del rey Erico III de Dinamarca.

Vida
Lutgarda era hija de Ricarda (Richardis), condesa de Sponheim-Lavanttal, y del conde Rodolfo I de Stade y Ditmarsh (d. 1124), margrave de la Marca Norte, ubicada en Salzwedel. El abuelo paterno de Lutgarda fue el margrave Lotario Udo II (de los Udónidas, ). Al morir su padre vivió en los Estados de su madre, cerca de Jerichow. La casaron con su tío Federico II, Conde de Sommerschenburg (ca. 1095 - 19 de mayo de 1162), luego Federico VI Conde Palatino de Sajonia (desde 1120), con el que tuvo cuatro hijos, pero fue forzada a divorciarse de él por consanguinidad en 1142.

Su hermano Hartwig, conde de Stade, preboste en la catedral de Bremen desde 1143, la casó con Erico III de Dinamarca en 1143 o 1144. A la muerte de su hermano mayor, sin descendencia, el conde Rodolfo II de Stade y Freckleben en 1144, Lutgarda y sus hijos fueron virtuales herederos del condado de Stade, dado que su hermano menor, Hartwig, tampoco tenía hijos. No obstante, en 1148 Hartwig estipuló con el capítulo de la catedral su elección como arzobispado de Bremen y a cambio de este nombramiento ofreció el condado a la archidiócesis a su muerte, por lo tanto desheredando a Lutgarda y a sus hijos.

Como reina, fue criticada por ser promiscua y por influir a su esposo a gastar dinero. Se separó de su esposo después de ser acusada de adulterio, y exilada al Sacro Imperio Romano Germánico.

Al enviudar, se convirtió en la segunda esposa del también viudo conde Hermann II de Winzenburg-Northeim en 1148, y tuvo tres hijas más con él. Agente de Bernardo de Rothenburg, Obispo de Hildesheim, a pedido de él asesinó finalmente al Conde Hermann, quien era violento y ambicioso tratando de anexar más territorios, y a la embarazada Lutgarda en Winzenburg la noche entre el 29 y 30 de enero de 1152. Los asesinos luego robaron su tesoro de 6.000 libras en plata.

Descendencia
Con Federico II de Sommerschenburg tuvo cuatro hijos:
 Alberto (Adalberto), conde Palatino de Sommerschenburg (ca. 1130–15 de enero o 17 de marzo de 1179)
 Adelaida (? - 1 de mayo de 1184), princesa-abadesa de la abadía de Gandersheim (1152/53-1184) y luego de la Abadía de Quedlinburg (1161–1184)
 Sofía (? -1189 o 1190), casada (1.°) con el Conde Enrique I de Wettin (27 de febrero de 1142 – 30 de agosto de 1181), hermano de la futura reina consorte de Dinamarca Adela de Meissen e hijo del Margrave Conrado el Grande; (2.°) con Hermann I de Turingia
 Dietrich, Conde Palatino de Sommerschenburg, regente de su sobrino el Conde Enrique II de Wettin, hijo de Sofía y Wettin

Con Hermann II de Winzenburg-Northeim tuvo las siguientes hijas:
 Una hija (1149– antes de 1204), casada (1.º) en 1170 con el Conde Enrique de Schwarzburg (?- 26 de julio de 1184), y (2.º) con el conde Ulrico I de Wettin (ca. 1170 – 28 de septiembre de 1206), hijo de Sofía y Enrique I de Wettin.
 Hija (1150), casada en 1166 con Buris/Burits Henriksen (ca. 1130 – 1167, asesinado), Conde de Jutlandia (desde 1162), un hijo de Ingrid Ragnvaldsdotter y Enrique Sweynson (Henrik Skadelår)
 Eduviges (1151), prebostesa de la Abadía de Gandersheim

Referencias
 Alf Henrikson: Dansk historia (Historia Danesa) (1989) (Sueco)
 Sven Rosborn (En Sueco): När hände vad i Nordens historia (Cuando y qué pasó en la historia de los países Nórdicos) (1997)
 Hans Olrik, "Lutgard (Ljutgard), –1152, Dronning". En: Dansk biografisk leksikon, vol. X: Laale - Løvenørn, p. 400

Notas

Reinas consortes de Dinamarca del siglo XII
Condesas de Alemania
Nobles alemanas del siglo XII

Lutgarda de Salzwedel


Aleksander Loit, auch Alexander Loit, (* 11. Juni 1925 in Pärnu, Estland; † 16. Januar 2021) war ein schwedischer Historiker estnischer Abstammung.

Leben
Loit hat sich in seinen Studien, seinen Beiträgen zu Konferenzen, Symposien und Veröffentlichungen hauptsächlich mit der Geschichte Estlands seit der Schwedenzeit und den gegenseitigen Beziehungen auch in Kunst und Architektur  zwischen den beiden Ländern beschäftigt. Ein weiteres Interessengebiet betraf die Auswertung von archäologischen Funden zur Beurteilung von Beziehungen zwischen den Ostseeanrainern Skandinavien und Ostbaltikum.

Loit war in den Jahren 1981 bis 1993 Professor am Institut für baltische Studien der Universität Stockholm.

Schriften
 1993: Eesti kunstist ja kunstielust 19. sajandi lõpust kunie astani 1916. Merismusi Eesti kunstist ja kunstielust (Über die estnische Kunst und Kunstauffassung seit der Jahrhundertwende bis 1916. Studien zur Kunst und zum Kunstleben Estlands), Tallinn 1993.
 1993: als Herausgeber: Kunst und Architektur im Baltikum in der Schwedenzeit und andere Studien zur baltischen Kunstgeschichte. Almquist och Wicksell Internat., Stockholm 1993, ISBN 91-22-01536-1.
 1993: zusammen mit Helmut Piirimäe als Hersg.: Die schwedischen Ostseeprovinzen Estland und Livland im 16. bis 18. Jahrhundert. Almquist och Wicksell Internat., Stockholm 1993, ISBN 91-22-01533-7.
 1992: als Herausgeber: Die Kontakte zwischen Ostbaltikum und Skandinavien im frühen Mittelalter. Almquist och Wiksell, Stockholm 1982, ISBN 91-22-01503-5.
 1990: als Herausgeber: The Baltic Countries 1900–1914. 2. Bände der . Proceedings from the 9th Conference on Baltic Studies in Scandinavia, 1987, Studia Baltica Stockholmiensis Nr. 5. Almquist och Wicksell Internat., Stockholm 1987, ISBN 91-22-01389-X und ISBN 91-22-01391-1.
 1985: Die Verbindungen zwischen Skandinavien und Ostbaltikum aufgrund der archäologischen Quellenmaterialien. 1. Symposium Sowjetestnischer und schwedischer Archäologen 1982. Studia Baltica Stockholmiensis Nr. 1. Almquist och Wicksell Internat., Stockholm 1985, ISBN 91-22-00747-4.
 1985: National Movements in the Baltic Countries during the 19th Century. Studia Baltica Stockholmiensis Nr. 2. Almquist och Wicksell, Stockholm 1985, ISBN 91-22-00776-8.

Weblinks
 Sõnal on jõud (Interview mit Lebenslauf, Horisont 3/2009, estnisch, abgerufen am 20. März 2012)
 Enn Tarvel: Aleksander Loit 80 (Tuna 2/2005, estnisch, abgerufen am 20. März 2012; PDF; 415 kB)

Einzelnachweise

Osteuropahistoriker
Träger des Ordens des weißen Sterns (III. Klasse)
Ehrendoktor der Universität Tartu
Korrespondierendes Mitglied der Baltischen Historischen Kommission
Schwede
Este
Geboren 1925
Gestorben 2021
Mann

Aleksander Loit


William Gallas (d. 17 Ağustos 1977) Fransız eski futbolcudur. Savunmada görev yapmıştır.

Chealsea'deki başarılı performansı sayesinde Fransa millî futbol takımının 2006 FIFA Dünya Kupası kadrosunda da yer almştır.

Kulüp Kariyeri İstatistikleri
(31 Mart 2010 itibarıyla)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî web sitesi
 Profili Arsenal.com
 William Gallas profili  Fransa Futbol Federasyonu Resmî web sitesindeki

 FootballDatabase profili ve istatistikleri
 4thegame.com profili

1977 doğumlular
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Arsenal FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Fransız futbolcular
Olympique de Marseille futbolcuları
SM Caen futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
Yaşayan insanlar
Ligue 1 futbolcuları
Defans futbolcuları
Fransa 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Fransa 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Premier League futbolcuları

William Gallas


"96 Tears" is a song recorded by the American garage rock band ? and the Mysterians in 1966 (see 1966 in music). In October of that year, it was #1 on the Billboard Hot 100 in the U.S. and on the RPM 100 in Canada. Billboard ranked the record as the #5 song for 1966. It was ranked #213 on the Rolling Stone list of the 500 Greatest Songs of All Time in 2010. On November 11, 1966, the single was certified as gold by the RIAA.

Background
The song was written by Question Mark (Rudy Martinez) in 1962 in his manager's living room, and was recorded in Bay City, Michigan. At first, Question Mark had to insist that "96 Tears" be the A-side over "Midnight Hour". Once the issue was settled, the band recorded the single for the small Pa-Go-Go label, owned by Lilly Gonzalez. She backed the band financially, and allowed access to her personal studio in her basement. When it began doing well locally, the band took a recording to Bob Dell, the radio director in Flint, Michigan. The song became the most requested, and wider radio play spread into Canada, where it was picked up by Cameo Records for national distribution.

Various reports have suggested that Question Mark first wrote the song under the title "Too Many Teardrops" and then "69 Tears", but then changed the title, fearing that radio stations wouldn't play the song.  However, Question Mark denied this in an interview, stating that the number 96 has a deep philosophical meaning for him.

Known for its signature organ licks and bare-bones lyrics, "96 Tears" is recognized as one of the first garage band hits, and has even been given credit for starting the punk rock movement.

The song appeared on the band's album 96 Tears. The follow-up song, "I Need Somebody", peaked at #22 later that year, but no other U.S. Top 40 singles followed.

Chart history

Weekly charts
? and the Mysterians

The Stranglers

Year-end charts

Personnel
Rudy Martinez (Question Mark) – vocals
Frank Rodriguez – Vox Continental organ
Bobby Balderrama – lead guitar
Frank Lugo – bass guitar
Eddie Serrato – drums

Other versions
A Spanish version of the song was also recorded by ? And the Mysterians
Big Maybelle released a version of the song as a single in 1967 that reached #23 on the US R&B chart and #96 on the US pop chart.
Aretha Franklin released a version of the song on her second Atlantic studio album "Aretha Arrives" in 1967.
Thelma Houston released a version of the song as a single in 1981 that reached #22 on the US dance chart and #76 on the US R&B chart.
Garland Jeffreys released a version of the song as a single and track from his album "Escape Artist" in 1981 that reached #5 on the US rock chart, #66 on the US pop chart, and #75 on the US dance chart.
Inspiral Carpets released a version on "Plane Crash EP" in 1988.
The Stranglers released a version that reached #17 in the UK Singles Chart in 1990.

See also
 List of 1960s one-hit wonders in the United States

References

External links
 Lyrics of this song

1966 songs
1966 debut singles
1966 singles
1981 singles
1990 singles
? and the Mysterians songs
The Stranglers songs
Eddie and the Hot Rods songs
Thelma Houston songs
Billboard Hot 100 number-one singles
Cashbox number-one singles
RPM Top Singles number-one singles
Cameo-Parkway Records singles
RCA Records singles
Epic Records singles
garage rock songs

96 Tears


A comer merluza / Hablo contigo hermano es un sencillo de la afamada agrupación chilena Quilapayún, lanzado en Chile en 1972 bajo el sello DICAP. Mientras que la canción del lado A, «A comer merluza», fue compuesta por la agrupación y el cubano Carlos Puebla, el tema del lado B, «Hablo contigo hermano» está compuesto en su totalidad por Quilapayún.

Lista de canciones

Referencias

Sencillos de 1972
Sencillos de Quilapayún
Sencillos de Discoteca del Cantar Popular

A comer merluza / Hablo contigo hermano


Siegward Dittmann (* 31. Januar 1954) ist Präsident einer deutschen freireligiösen Bewegung (Bund Freireligiöser Gemeinden Deutschlands).

Leben
Dittmann begann 1974 als Gruppenleiter bei der freireligiösen Jugend in Karlsruhe. Später wurde er Landesjugendleiter. 1991 wurde er stellvertretender Gemeindevorsteher in Ludwigshafen. Ab 1992 war er Präsident der Freireligiösen Landesgemeinde Pfalz, trat bei den Neuwahlen 2021 jedoch nicht mehr an. Nachfolgerin ist Tenko Saphira Bauer.

Im Bund Freireligiöser Gemeinden Deutschlands (BFGD) ist er Mitglied des Vorstands, ab 2003 Vizepräsident und seit den Neuwahlen vom 7. November 2015 Präsident. Von 1996 bis 2020 war er zudem Schatzmeister des Dachverbands freier Weltanschauungsgemeinschaften (DFW).

Neben seinem Engagement in der freireligiösen Bewegung arbeitete er als Realschullehrer und war Mitglied des Personalrats der Realschule Plus in Maxdorf.
Er ist SPD-Mitglied, stellvertretender Vorsitzender des Ortsverbandes Ruchheim und im dortigen Ortsbeirat vertreten.
Er ist Vorsitzender des Anstaltsbeirates der JVA Ludwigshafen.
Früher war als Beisitzer in der Kammer für Kriegsdienstverweigerer engagiert.

Ehrungen
 2012: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland

Einzelnachweise

SPD-Mitglied
Freireligiöse, freigeistige und Freidenkerbewegung
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1954
Mann

Siegward Dittmann


Heaviside layer may refer to:
 Kennelly–Heaviside layer, a layer in the Earth's atmosphere
 A fictional afterlife in the musical, Cats

Heaviside layer


වයඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති සීමිත ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨ වලින් එකකි. එය සතුව දෙපාර්තමේන්තු 4 පවතී.

ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ විශ්ව විද්‍යාලය 1991 දී වයඹ පළාතේ  රජරට ව්‍යවහාරික  විශ්වවිද්‍යාලයක් ලෙස ආරම්භ කරන ලදී.  එය ශ්‍රී ලංකා රජරට විශ්වවිද්‍යාලය "වයඹ මණ්ඩපය" ලෙස නම් කරන ලදී.

අගෝස්තු 17 වැනි දින උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයා විසින් H.P.M ගුණසේන මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුත් කමිටුවක් නම් කරන ලද අතර ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්වවිද්‍යාලය 13 වැනි ජාතික විශ්වවිද්‍යාලය ලෙස නම් කරන ලදී.  දේශන ආරම්භ කරන ලද්දේ 1999 ඔක්තෝබර් 1 වැනිදාය.

විශ්වවිද්‍යාලයට කුලියාපිටිය සහ මාකඳුර යන ප්‍රදේශවල මණ්ඩප දෙකක් ඇත.  කුලියාපිටිය මණ්ඩපය තාක්ෂණ පීඨය, ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය සහ ව්‍යාපාර අධ්‍යයන හා මුල්‍ය පීඨය යන පීඨ තුනකින් සමන්විත වේ.  මාකඳුර මණ්ඩපය කෘෂිකර්ම හා වැවිලි කළමනාකරණ පීඨයෙන් සහ පශු සම්පත් ධීවර හා පෝෂණ පීඨයෙන් සමන්විත වේ.

අධ්‍යක්ෂවරයකු හෝ සම්බන්ධීකාරකවරයකු හරහා ක්‍රියාත්මක වන පරිගණක ඒකකය, පුස්තකාලය සහ භෞතික දෙපාර්තමේන්තුව වැනි උපකුලපතිවරයාගේ විෂය පථය යටතේ ක්‍රියාත්මක වන යම් එකමුතුවක් ඇත.

ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය 1999 අගෝස්තු 17 වැනි අඟහරුවාදා දින අංක 1093/8 දරන අති විශේෂ ගැසට් පත්‍රයේ රජයේ නිවේදනය මගින් 1999 ඔක්තෝම්බර් 1 දින සිට ක්‍රියාත්මක වන පරිදි ස්ථාපිත කරන ලදී. පීඨය විශ්වවිද්‍යාල කුලියාපිටිය පරිශ්‍රයේ පිහිටා ඇත  පරිගණක සහ තොරතුරු පද්ධති, ඉලෙක්ට්‍රොනික, කාර්මික කළමනාකරණය සහ ගණිත විද්‍යා යන අධ්‍යයන දෙපාර්තමේන්තු හතරක් සමඟ පවරන ලදී.

ගණිත විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව ගණිතය සහ ගණිතමය ආකෘති නිර්මාණය සහ සංඛ්‍යාලේඛන යන ක්ෂේත්‍රවල පාඨමාලා පිරිනමයි සහ පරිගණක සහ තොරතුරු පද්ධති, ඉලෙක්ට්‍රොනික සහ කාර්මික කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව ඔවුන්ගේ මාතෘකා මගින් දක්වා ඇති ක්ෂේත්‍රවල පාඨමාලා පිරිනමයි.

ගණිත විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව
ගණිත විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධාන අරමුණ වන්නේ ඕනෑම පද්ධතියකින් අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල ලබා ගැනීමට සිතීමේ ශක්තිය වර්ධනය කිරීමයි.

විෂය ක්ෂේත්‍ර දෙකක් ලෙස ගණිතය සහ ගණිතමය ආකෘති නිර්මාණය සහ සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධාන අරමුණ සාක්ෂාත් කර ගැනීම.  මෙම විෂය ක්ෂේත්‍රවලට ආරක්ෂිත සන්නිවේදනය, රක්ෂණය සහ බැංකුකරණයට මඟ පෙන්වන ක්‍රියාකාරී විද්‍යාව, දත්ත විශ්ලේෂණය, නියැදීම් ක්‍රම, අත්හදා බැලීම් සැලසුම් කිරීම, වර්තමාන ගැටළු විසඳීම, ඵලදායිතාව ඉහළ නැංවීම සඳහා රේඛීය සහ පූර්ණ සංඛ්‍යා වැඩසටහන් ඇතුළත් වේ.

පරිගණක සහ තොරතුරු පද්ධති දෙපාර්තමේන්තුව

ව්‍යාපාරයෙන් ආරම්භ වූ තොරතුරු විප්ලවය ජීවිතයේ, සමාජයෙහි සහ තාක්‍ෂණයේ සෑම ක්ෂේත්‍රයකම දුරදිග ගොස් ඇත.  තොරතුරු යනු දැනුමට අභියෝග කරන්නන්ගේ පදනමයි.

පරිගණක හා තොරතුරු පද්ධති දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධාන පරමාර්ථය වන්නේ සිසුන් තම රැකියාවේදී සහ රැකියාවේදී ඉහත අභියෝගවලට මුහුණ දීම සඳහා තොරතුරු තාක්ෂණය පිළිබඳ මනා දැනුමකින් සන්නද්ධ කිරීමයි.  එබැවින්, ඉහත අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා මෙම දෙපාර්තමේන්තුව විෂයයෙහි පහත සඳහන් ක්ෂේත්‍රවල පාඨමාලා මොඩියුලයන් සහ ව්‍යාපෘතියක් සහ කාර්මික පුහුණු වැඩසටහනක් ඉදිරිපත් කරයි.
 පරිගණක ක්‍රමලේඛණය
 දත්ත සමුදා කළමනාකරණ පද්ධති.
 දත්ත සන්නිවේදනය සහ පරිගණක ජාල
 වෙබ් නිර්මාණකරණය සහ ඊ-වාණිජ්‍යය
 උසස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය සහ කෘතිම බුද්ධිය

පරිගණක හා තොරතුරු පද්ධති දෙපාර්තමේන්තුව B.Sc සඳහා ප්‍රධාන විෂයයක් ලෙස පරිගණක සහ තොරතුරු පද්ධති (CMIS) පිරිනමමින් ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨයේ අධ්‍යයන වැඩසටහනට දායක වේ. BSc(සාමාන්‍ය) උපාධිය සහ BSc ඒකාබද්ධ ප්‍රධාන උපාධි වැඩසටහනට අමතරව 2017 වසරේ සිට, BSc පරිගණක විද්‍යාව පිළිබඳ විශේෂ උපාධියද පිරිනමයි.

ඉලෙක්ට්‍රොනික දෙපාර්තමේන්තුව
මෙම දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධාන අභිප්‍රාය වන්නේ මනා කළමනාකරණ පසුබිමක් ඇති ඉලෙක්ට්‍රොනික ක්ෂේත්‍රයේ නිපුණතා ඇති මනා පුහුණුව ලත් උපාධිධාරීන් බිහි කිරීමයි.  භෞතික විද්‍යා උපාධි අපේක්ෂකයින් සඳහා ඉලෙක්ට්‍රොනික විෂයයක් ලෙස පිරිනමන ශ්‍රී ලංකා විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියේ ඇති එකම දෙපාර්තමේන්තුව මෙයයි.  උපාධිධාරීන්ට කාර්මික අංශයේ ක්ෂණික රැකියා ලබා ගැනීමට හැකිවන පරිදි පාඨමාලා මොඩියුලය නිර්මාණය කර ඇත.  උපාධි අපේක්ෂකයින් සංකල්පීය දැනුමෙන් මෙන්ම ප්‍රායෝගික කුසලතාවන්ගෙන් සමන්විත වේ,
ඉලෙක්ට්‍රොනික සහ චුම්භකත්වය
 ඇනලොග් ඉලෙක්ට්‍රොනික
 ඩිජිටල් ඉලෙක්ට්‍රොනික
 සංඥා සැකසීම සහ දත්ත ලබා ගැනීම
 Microprocessor තාක්ෂණය
ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉලෙක්ට්‍රොනික අධ්‍යයනාංශය ව්‍යවහාරික ඉලෙක්ට්‍රොනික විද්‍යාවේ B.Sc (සාමාන්‍ය), B.Sc (බද්ධ ප්‍රධාන විෂයය) සහ B.Sc (විශේෂ) උපාධි පාඨමාලා තුනක් සඳහා ඉලෙක්ට්‍රොනික විද්‍යාවේ විවිධ ක්ෂේත්‍ර ආවරණය වන පාඨමාලා මොඩියුල පිරිනමයි.

කාර්මික කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව
දෙපාර්තමේන්තුව විසින් අනාගත අභියෝග සහ ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ-ආර්ථික සංවර්ධනයේ වැදගත්කම විස්තර කර ඇත.  එබැවින්, 21 වැනි සියවසේ කළමනාකරණ අභියෝගවලට මුහුණ දීම සඳහා පහසුවෙන් රැකියා කළ හැකි උපාධිධාරීන් බිහි කිරීම කාර්මික කළමනාකරණ දෙපාර්තමේන්තුව සිය ප්‍රධාන අරමුණු ප්‍රකාශ කර ඇත.
ඉහත අරමුණ සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා, සංකල්පීය දැනුම ලබා ගැනීම සඳහා පමණක් නොව, ව්‍යාපාර ගැටළු විශ්ලේෂණයට නිරාවරණය වීම සහ "සැලසුම් සහ සංවර්ධනය හරහා ගැටළු විසඳීම සඳහා තොරතුරු පද්ධති සංවර්ධනයේ සියලු අංශවල අත්දැකීම් ලබා ගැනීමට ද දෙපාර්තමේන්තුව පාඨමාලා මොඩියුල ගණනාවක් ඉදිරිපත් කරයි.  පරිගණක පාදක ව්‍යාපෘතියේ" සහ නිෂ්පාදන සහ සේවා සංවිධානයේ "කාර්මික පුහුණුව" හරහා කළමනාකරණ පළපුරුද්ද ලබා දීම.  මෙම මොඩියුලවල අධ්‍යයන අන්තර්ගතය ප්‍රායෝගික යෙදුම්වලට සම්බන්ධ කිරීමට සිසුන්ට අවස්ථාව ලබා දේ.
පහත සඳහන් ක්ෂේත්‍රවල සිසුන් සඳහා ක්‍රමානුකූල සංකල්පීය රාමුවක් ගොඩනගා ඇත:
 නිෂ්පාදනය, මෙහෙයුම් සහ තත්ත්ව කළමනාකරණය.
 ගිණුම්කරණය සහ මුල්‍ය කළමනාකරණය.
 අලෙවි කළමනාකරණය.
 තාක්ෂණ කළමනාකරණය.
 මානව සම්පත් කළමනාකරණය.
 මෙහෙයුම් පර්යේෂණ.
 ව්‍යුහගත පද්ධති විශ්ලේෂණය සහ සැලසුම් ක්‍රමය.
 කළමනාකරණ තොරතුරු පද්ධතිය.
 කාර්මික සහ ව්‍යාපාර අඩුයි.
 උපාය මාර්ගික කළමනාකරණය.
ජාතියක තරඟකාරිත්වය සඳහා ඵලදායිතාව ඉහළ නැංවීම සඳහා කර්මාන්තයේ ඵලදායී හා කාර්යක්ෂම කළමනාකරණය ඉතා වැදගත් වේ.  එබැවින්, ශීඝ්‍ර ගෝලීයකරණය මධ්‍යයේ අනාගතයේදී ඇති වන දැඩි තරඟකාරීත්වයට මුහුණ දීම සඳහා කාර්මික කළමනාකරණය ඉතා වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි.

අමතර අඩවි
 වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකා වයඹ විශ්වවිද්‍යාලය
ශ්‍රී ලංකාව තුළ පිහිටි විශ්වවිද්‍යාල

ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය, වයඹ විශ්වවිද්‍යාලය


أتوم  صيغة بيانات حاسوبية مبنية على XML وتتمثل إحدى تطبيقاتها في نشر التلقيمات. تفيد التليقمات في إعلام من يتابعونها بتحديث المواقع التي توفر التلقيمات، مما يسمح بمتابعة عدد ضخم من المواقع (الإخبارية مثلا) والمدونات دون الحاجة لزيارة المواقع كلها لمعرفة الجديد فيها.

كما أنها بروتوكول للتواصل ما بين البرمجيات المختلفة التي تكون منظومات النشر على الوب، مثل تطبيقات سطح المكتب ونظم إدارة المحتوى على الوب مما يمكن البرمجيات والنظم المختلفة من تبادل البيانات فيما بينها نظاميا.

و في حين أنها أعقد تصميما من صيغة آر إس إس التي تؤدي غرض نشر التلقيمات ذاته، فإن صيغة أتوم تتيح مرونة أكثر ويرى تقنيون عديدون أنها أفضل تصميما وقابلية للتوسع باعتبارها تطبيقا من تطبيقات لغة الترميز القابلة للامتداد.

مراجع

تنسيقات مفتوحة
آر إس إس
استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2003
تطوير الويب
معايير الحاسوب
ويب 2.0

صيغة أتوم


La colline de Froúrio, en  / , est l'acropole historique de la ville de Lárissa, en Grèce.

La colline constitue la citadelle de la ville pendant l'Antiquité ainsi qu'à l'époque byzantine et comporte un certain nombre de sites archéologiques importants.

Unique sommet dans la région environnante, la colline de Froúrio est continuellement habitée depuis les premiers peuplements du territoire de la ville.

En tant que citadelle de la ville pendant la période antique, elle abrite les principaux temples, ainsi que le . Des fouilles archéologiques menées à l'époque moderne ont abouti à la découverte d'une basilique paléochrétienne dédiée à Saint Achille, d'un bain byzantin primitif, de vestiges des premiers murs byzantins construits sous Justinien Ier (), ainsi que d'une église datant de la période byzantine moyenne.

Pendant la période ottomane, ce secteur est connu sous le nom de « grand mahalla » (), et constitue le seul quartier grec et chrétien de la ville, qui sinon n'est peuplée que de Turcs. Les Ottomans construisent un marché couvert, le bedesten, situé au cœur de la colline, autour duquel se développent le marché et le bazar de la ville. Au , le bedesten est reconverti en fort, donnant au secteur son nom moderne.

Notes et références

Références

Larissa
Site archéologique en Grèce
Architecture byzantine en Grèce
Forteresse grecque antique

Colline de Froúrio


Naruto Sezonul 2 (2003-2004)

Episoadele din sezonul doi al seriei anime Naruto se bazează pe partea întâi a seriei manga Naruto de Masashi Kishimoto. Sezonul doi din Naruto, serie de anime, este regizat de Hayato Date și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 4 iunie 2003 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 12 mai 2004.

Episoadele din sezonul doi al seriei anime Naruto fac referire la Echipa 7 luând parte la patru părți a Examenului Chunin în care shinobi din mai multe sate trebuie să ia primul test în scopul de a actualiza rândurile în Satul Frunzei. În timpul celui de-al doilea test, un șarpe uman și criminal Orochimaru dezlănțuie o invazie împotriva satului folosind armatele de nisip și sunet. Mai târziu, alți doi ce lucrează pentru o organizație criminală misterioasă încearcă să-l răpească pe Naruto Uzumaki.

Lista episoadelor

Referințe

Naruto
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2003
Sezoane de televiziune din 2004

Naruto (sezonul 2)


بيت شباب هي إحدى القرى الجبلية اللبنانية من قرى قضاء المتن في محافظة جبل لبنان وتبعد 24 كم عن الجزء الشمالي من بيروت، ويعتنق أغلبية سكانها يدينون بالمسيحية تقريبا  وأقدم كنيسة بنيت في القرية هي سيدة الغابة عام 1761.

أصل التسمية
كثيرون يعتقدون أن الاسم عربي ولكن على العكس تماما يقول أنيس فريحة في كتابه أسماء المدن والقرى اللبنانية وتفسير معانيها أن أسم القرية له أصل سرياني ومعناه بيت الجيران.

أعلام
 مي غصوب.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء المتن
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان

بيت شباب (المتن)


Rudolf Rupert von Miller (* 5. November 1899 in München; † 12. Dezember 1996 in Niederpöcking am Starnberger See) war ein deutscher Ingenieur sowie Unternehmer.

Leben
Rudolf von Miller, siebentes Kind des Oskar von Miller  sowie der Kunstmalerin Marie von Miller geborene Seitz, studierte nach abgelegtem Abitur Maschinenbau und Elektrotechnik an der Technischen Hochschule München, die er 1924 und 1925 jeweils mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Diplomingenieurs abschloss. Dem Studium folgten eine halbjärige Ingenieurtätigkeit bei  General Electric und eine ausgedehnte Studienreise. 1927 trat er ins väterliche Ingenieurbüro Oskar von Miller GmbH ein und erhielt dort 1930 Prokura. Nach dem Tod seines Vaters im Jahr 1934 leitete er gemeinsam mit seinem Bruder Walther  das Unternehmen bis in die 1970er-Jahre.

Rudolf von Miller engagierte sich zusätzlich über 50 Jahre ehrenamtlich in verschiedenen Gremien im von seinem Vater 1903 gegründeten Deutschen Museum in München, für dessen Wiederaufbau sowie Neugestaltung er nach dem Zweiten Weltkrieg unter anderem mit der Installierung der Abteilungen für Kernenergie und Raumfahrt mitverantwortlich zeichnete. Rudolf von Miller war darüber hinaus seit 1953 Sekretär, später Präsident des deutschen Komitees der Weltenergiekonferenz. Ebenfalls 1953 wurde er Sekretär der Internationalen Kommission für große Talsperren. 1962 erfolgte seine Bestellung zum Vorsitzenden des gemeinnützigen Vereins  VDI-Ingenieurhilfe e.V. Für die Vereinten Nationen war er mehrfach als Gutachter tätig.

Der Verein Deutscher Ingenieure (VDI) ernannte Rudolf von Miller 1969 zu seinem Ehrenmitglied. 1970 wurde er mit einem Ehrendoktorat des in Collegeville im US-Bundesstaat Pennsylvania befindlichen Ursinus College, mit dem Bayerischen Verdienstorden sowie mit dem Goldenen Ehrenring des Deutschen Museums ausgezeichnet. Die VDI-Ingenieurhilfe e.V. ehrte ihn 1975 mit der Ehrenmitgliedschaft.

Rudolf von Miller, der seit 1928 mit Emmy geborene Rossmann verheiratet war, mit der er drei Kinder hatte, verstarb 1996 im Alter von 97 Jahren in Niederpöcking am Starnberger See.

Literatur
 Hermann August Ludwig Degener, Walter Habel: Wer ist wer ?: Das deutsche Who's who, Band 18, Societäts-Verlag, Frankfurt am Main, 1975. ISBN 3797302673. Seite 702.
 Walther Killy und Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 7, K.G. Saur Verlag GmbH & Co. KG, München, 1996 ISBN 3-598-23163-6. Seite 144.

Einzelnachweise

Person (Verein Deutscher Ingenieure)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Unternehmer (Deutschland)
Träger des Bayerischen Verdienstordens
Träger des Goldenen Ehrenrings des Deutschen Museums
Deutscher
Geboren 1899
Gestorben 1996
Mann

Rudolf von Miller


Biserica Saint-François-Xavier este o biserică situată în place du Président-Mithouard, în arondismentul 7 din Paris. Biserica este lăcașul de cult al parohiei romano-catolice "Saint-François-Xavier-des-Missions-Étrangères".

Biserica

Construcția
Lucrările au început în 1861, după planurile arhitectului Adrien Lusson, căruia i-a succedat Joseph Uchard, la moartea sa survenită în 1864. Pietrele cu granulație fină utilizate în construcție proveneau din carierele subterane de la Bagneux.

Edificiul a fost terminat în 1873, cu excepția decorării interioare. Biserica a fost deschisă cultului în 1874, apoi sfințită la 23 mai 1894.

Transferul raclei Sfintei Madeleine-Sophie Barat
Racla conținând corpul Sfintei Madeleine-Sophie Barat, fondatoare în 1800 a Société du Sacré-Cœur de Jésus (a Congregației Surorilor Preasfintei Inimi) a fost transferată în această biserică vineri, 19 iunie 2009, sărbătoarea Preasfintei Inimi a lui Isus.  În acea zi a avut loc o ceremonie foarte importantă, prezidată de cardinalul André Vingt-Trois, arhiepiscopul  Parisului, înconjurat de Monseniorul Georges Gilson, arhiepiscop emerit al Arhidiocezei de Sens-Auxerre, Monseniorul Yves Patenôtre, arhiepiscop titular de Sens-Auxerre, Monseniorul Antoine Hérouard, secretar general al Conferinței Episcopilor din Franța, Monseniorul Patrick Chauvet, preotul-paroh al Bisericii Saint-François-Xavier, de vreo patruzeci de preoți, câteva sute de călugărițe din Societatea Preasfintei Inimi a lui Isus, și de peste . Conducerea congregației hotărâse instalarea raclei în această biserică situată alături de clădirile în care a trăit Madeleine-Sophie: sediul congregației (astăzi Musée Rodin  / Muzeul Rodin) și instituția de învățământ pentru fete, astăzi Liceul Victor-Duruy.

Patrimoniu

Opere de artă
Biserica posedă numeroase opere de artă, printre care:

 Cina cea de Taină, Tintoretto (1518-1594)
 Fecioara și Pruncul cu Sfântul Ioan Botezătorul și Sfânta Genoveva, Lubin Baugin (1610-1663)
 Împărtășania / Cuminecarea, Henry Lerolle (1848-1929)
 Cristos în giulgiu, Alfred-Charles Lenoir (1850-1920)
 Miracolul Sfântului Francisc-Xavier, Benedetto Gennari cel Tânăr (1633-1715)

Orgi și organiști

Orgile au fost construite în 1878 de casa Fermis & Persil, revăzute de Cavaillé-Coll în 1890, apoi de fabricanții Ephrem și Gonzalez în 1923. Bernard Dargassies le-a restaurat, în întregime, în 1993. Orgile restaurate au fost inaugurate la 10 aprilie 1996.

Organiștii titulari au fost:

 Albert Renaud (1878-1891);

 Adolphe Marty (1891-1941);

 Achille Philip (1941-1946);

 Gaston Litaize (1946-1991);

 Denis Comtet (din 1994), Olivier Houette (până în 2013) și Éric Leroy (din 1999).

Maeștri de cor au fost:

 Émile Boussagol (1890-1898) ;

 Monseniorul Louis-Lazare Perruchot (1898-1908) ;

 Pierre Drees (1908-1917) ;

 Dieudonné Guiglaris (?1917-1957) ;

 Pierre Jorre de saint Jorre (1957-1993) ;

 Éric Leroy (din 2001).

Arhitectură

Interiorul
<center>

Exteriorul

Parohia
Biserica este locul de cult al parohiei "Saint-François-Xavier-des-Missions-Étrangères" din 1842. Înainte de construirea bisericii, locul său de cult era actuala capelă a Misiunilor Străine din Paris, situată la .

Lista parohilor

Treisprezece parohi s-au succedat până în 2016 :

Note explicative

Note

Legături externe

  Site-ul parohiei Saint-François-Xavier
  Site de l'ensemble vocal de Saint-François-Xavier

Vezi și
 Francisc de Xavier

Francois-Xavier
Biserici cu hramul Sfântul Francisc Xavier
Fondări în 1861
Biserici din secolul al XIX-lea
Arondismentul 7 din Paris
Biserici romano-catolice din Franța

Biserica Saint-François-Xavier din Paris


Der Mönchsturm in Berlin war ein Teil der mittelalterlichen Stadtbefestigung der Doppelstadt Berlin-Cölln. Er erhob sich am östlichen Ufer der Spree an der Mündung des alten Stadtgrabens in die Spree. (Heute: westliches Ende der Anna-Louisa-Karsch-Straße.) Der Turm, der auf verschiedenen älteren Berliner Stadtansichten deutlich zu erkennen ist, wurde nach 1704 abgetragen.

Die Berliner mittelalterliche Stadtmauer
Die Doppelstadt Berlin und Cölln war seit dem 13. Jh. von einer Stadtmauer umgeben. Wichtigster Beleg für die Existenz und den Verlauf der mittelalterlichen Stadtmauer war bis vor einem halben Jahrhundert der älteste bekannte Stadtplan von Berlin, der Memhardt-Plan, der die Topographie der Doppelstadt um 1650 darstellt. Er zeigt, dass die mittelalterliche Stadtmauer auf der östlichen (Berliner) Seite in einem großen Bogen vom Stralauer Tor nordwestwärts bis zur Einmündung von einem zweifachen Wassergraben umgeben war, der hinter dem Spandauer Tor in die Spree mündete. Schon die älteste Befestigung umfasste mit einer Gesamtlänge von 2,5 Kilometern beide Teile der Doppelstadt Berlin-Cölln mit ihrer Fläche von rund 70 Hektar als Ganzes: Berlin im Osten und Norden als "Berlinische Mauer", Cölln im Süden und Südwesten als "Cöllnische Mauer".

Beschaffenheit der Stadtmauer
Verschiedene Ausgrabungen seit 1948 bestätigten den Verlauf und auch annähernd die häufig zitierte Beschreibung der Stadtmauer von F. Holtze aus dem Jahre 1859. Danach war die Mauer meist sechs Fuß dick (das entspricht rund 1,88 Meter), an einigen Stellen jedoch nur drei Fuß, mit niedrigen, zum Teil später hinzugefügten Strebepfeilern, ohne sorgfältige Fundamentierung und ohne kunstreiche Zinnenbauten. In der Mauer befanden sich in unregelmäßigen Abständen mehrere bis zu 25 Meter hohe Türme und etliche innen offene Halbtürme, sogenannte Weichhäuser (Wikhäuser).

Der Mönchsturm
Im 15. Jahrhundert hatte man vor der Mauer zwei etwa 15 Meter breite Gräben ausgehoben, die durch einen etwa 7,50 bis 10 Meter breiten Erdwall getrennt waren. Der östlich und nördlich um Berlin herumführende sogenannte Berliner Stadtgraben war lediglich eine "Flutrinne von etwa 1500 Meter", während der sogenannte Cöllnische Stadtgraben ("Spreekanal") mittels Stauschleuse vor allem der Hochwasserableitung diente (Mühlendamm).

An der nordwestlichen Einmündung des doppelten Wehrgrabens in die Spree (an der Stelle der heutigen Friedrichsbrücke nahe am früheren Standort der Berliner Börse) erhob sich der Mönchsturm, der diese Stelle sicherte. Er hatte seinen Namen von dem "Wehr", das an dieser Stelle die Einmündung des Stadtgrabens in die Spree sperrte und das im mittelalterlichen Deutsch auch als "Mönch" oder "Mönnig" bezeichnet wurde. Der Mönchsturm war ein runder Turm auf stark hervortretendem Grundbau. Im Unterschied zu den ältesten Teilen der Stadtmauer, die auf Granitsteinen ruhten – war er nur auf Feldsteinmauerwerk fundamentiert und in Backstein errichtet. Dies könnte darauf hindeuten, dass er erst relativ spät, möglicherweise erst im 15. Jahrhundert erbaut wurde.

Südwestlich des Mönchsturms verlief damals durch die Spree eine Pfahlsperre, der ältere Unterbaum, bis zur Cöllner Stadtbefestigung.

Durch die Anlage der Festung Berlin durch den Großen Kurfürsten ab 1658 verlor der Mönchsturm (wie die anderen Türme der Berliner Stadtmauer) seine ursprüngliche Funktion als Wachturm. Er wurde später als Pulvermagazin genutzt. Als nach 1704 das Heiliggeistviertel in Berlin eine dichtere Wohnbebauung erhielt, wurde der Mönchsturm abgetragen.

Literatur
 F. Adler: Zur Geschichte der Berliner Stadtmauer. In: Märkische Forschungen (Band 8) 1863, S. 213–220.
 Richard Borrmann: Die Bau- und Kunstdenkmäler von Berlin. Verlag Julius Springer, Berlin 1893, (Insbesondere: S. 141 ff.).
 Friedrich W. Holtze: Geschichte der Befestigung von Berlin. In: Schriften des Vereins für die Geschichte der Stadt Berlin. Heft X, Berlin 1874, S. 3–24.
 Hans Jahn: Berlin im Todesjahr des Großen Kurfürsten. Erläuterungen zum Perspektivplan von Johann Bernhard Schultz aus dem Jahre 1688. In: Schriften des Vereins für die Geschichte Berlins. Heft 55. Berlin 1935.
 Müller, Adriaan: Edelmann, Bürger, Bauer, Bettelmann. Haude & Spener, 1979, ISBN 3-7759-0202-3.
 Heinz Schierer: Die Befestigung Berlins zur Zeit des Großen Kurfürsten. Verlag E. S. Mittler und Sohn, Berlin 1939.
 Heinz Seyer: Berlin im Mittelalter. Die Entstehung der mittelalterlichen Stadt. VEB Deutscher Verlag der Wissenschaften. Berlin 1987.
 Herbert Schwenk: So waren die beiden Städte … ringsum wohl versichert. In: Berlinische Monatsschrift. Heft 9, 1998, Edition Luisenstadt, S. 12–20.

Einzelnachweise

Zerstört in den 1700er Jahren
Architektur (Preußen)
Berlin-Mitte
Turm in Berlin
Abgegangenes Bauwerk in Berlin
Turm in Europa

Mönchsturm (Berlin)


Svjetionik Otočić Sv. Andrija je svjetionik na vrhu otočića Sv. Andrija, zapadno od luke Dubrovnik

Izvori

Vanjske poveznice

Sv. Andrija

Svjetionik Otočić Sv. Andrija


إسماعيل بن أحمد بن الحسن بني يني والمعروف بـ إسماعيل راغب باشا (1819 - 1884) ضابط، ووزير، ورئيس وزراء مصر في الفترة من 17 يونيو 1882 إلى 21 أغسطس 1882. وتقلد العديد من الوظائف الحكومية الأخرى.

حياته
ولد إسماعيل راغب في المورة وهي منطقة في اليونان في 18 أغسطس 1819.

درس أساسيات العلوم واللغات هناك، قبل أن يتوجه إلى الأناضول حيث اختطف وبيع كعبد، ثم جاء إلى مصر في عام 1830 مملوكاً لإبراهيم باشا

عقب وصوله تلقى العلم بالمكتب الأميري، ونال الشهادة العليا عام 1834.

عُين مساعد ترجمة بمجلس الملكية، ورقاه محمد علي إلى رتبة الملازم أول، ثم تولى رئاسة قلمي المحاسبة والإيرادات عام 1836.

رقي إلى رتبة بكباشي (مقدم) عام 1840، ثم قائمقام (عقيد) عام 1844، ثم أميرالاي (عميد) عام 1846.

منحه محمد علي 500 فدان (خمسمائة فدان) لتكون النواة الأولى لثروته.

اعتزل الخدمة في عهد عباس الأول، وفي أواخر عام 1854 عُين وكيلاً للمالية، ثم وكيلاً للخزانة، وأنعم عليه برتبة ميرميران مع لقب باشا.

عُين رئيساً للديوان الخديوي عام 1856، وصاحب الوالي محمد سعيد باشا للسودان.

تولى مهام منصب ناظر المالية (1858—1860)، ثم ناظراً للجهادية (1860—1861)، فمفتشاً للأقاليم البحرية عام 1862، فباشمعاون الخديوي (1863—1865)، وأنعم عليه برتبة بكلربكي، ثم عُين رئيساً للمجلس الخصوصي مع بقائه في رئاسة المعاونين.

انتدب لنظارة الداخلية عام 1864، ثم عُين ناظرا لها عام 1865.

رئيس مجلس النواب (من 25 نوفمبر 1866 إلى 24 يناير 1867)، فناظراً للداخلية عام 1867، ورئيساً للمجلس الخصوصي عام 1868، فناظراً للزراعة والتجارة عام 1875.

تبوأ منصب ناظر المالية في عهد نظارة محمد شريف باشا الأولى (7 إبريل 1879 - 5 يوليو 1879).

حينما قامت حركة اللائحة الوطنية التي أنيط بها إسقاط نظارة نوبار باشا الأولى، المشهورة بالوزارة الأوروبية (28 أغسطس 1878 - 23 فبراير 1879)، ثم تدبير أمرها في منزل إسماعيل راغب، وكان من أثرها أن أسندت الوزارة لشريف باشا، وعُين إسماعيل راغب ناظراً للمالية، وشاهين كنج ناظراً للجهادية.

ساهم مع محمد شريف بجميع تكلفة ترجمة الدساتير واللوائح الأجنبية الخاصة بالمجالس الأوروبية للاستفادة منها في تنقيح لوائح مجلس النواب المصري، وقام بهذه الترجمة الكاتب والصحفي السوري أديب إسحاق.

شكل وزارته في (17 يونيو 1882 - 21 أغسطس 1882) بعد سقوط وزارة محمود سامي البارودي، وكانت الوزارة الوحيدة التي تقدمت ببرامج، لم تتله برامج أخرى إلا بعد إسناد الوزارة لعدلي يكن باشا في 16 مارس 1921.

على الرغم من موقفه المؤيد للثورة العرابية في البداية، وقبل قصف الإسكندرية في 11 يوليو 1882، ونصحه للعرابيين بضرورة التخلص من الخديوي توفيق، إلا أنه قام بإبلاغ سيمور قائد الأسطول الإنجليزي بالإسكندرية في 17 يوليو 1882 بمخالفة عرابي لأوامر الخديوي فيما يقوم به من وسائل الدفاع، وبعزم الخديوي على عزله من منصبه، مما أضعف موقف أحمد عرابي.

ظل يعمل ثمانية وعشرين عاماً مصاباً بالشلل النصفي، وترك ثلاثة عشر ألف فدان في مناطق السكاكين وغمرة والظاهر في القاهرة، وراغب باشا بالإسكندرية، وقصر البراموني وسان ستيفانو، كما ترك 200 ألف جنيه ذهب مودعة في بنك الكريدي ليون وثلاثين أخرى مودعة في بنك منشة وشركائه.

رئاسته الوزارة

حكومته

من أهم أعماله
إحداث الميزانية وحصر الإيرادات والمصروفات وقانون المرتبات، واللائحة السعيدية، وقوانين الزراعة.

وفاته
توفي عام 1884.

المراجع

أرثوذكس شرقيون دخلوا في الإسلام
أشخاص في الثورة العرابية
أشخاص من القاهرة
أشخاص من خيوس (جزيرة)
باشاوات مصر
رؤساء وزراء مصريون
عبيد يونانيون في الدولة العثمانية
عثمانيون من أصل يوناني
مسلمون يونانيون
مصريون في القرن 19
مصريون مسيحيون سابقون
مصريون يونانيون
مواليد 1234 هـ
مواليد 1819
مواليد في خيوس (جزيرة)
وزراء خارجية مصر
وزراء داخلية مصريون
وزراء مالية مصريون
وفيات 1301 هـ
وفيات 1884
وفيات في مصر
رؤساء برلمان في مصر
صدور عظام في مصر
رؤساء وزراء مصر القرن 19
سياسيون من خيوس (جزيرة)

إسماعيل راغب باشا


An Poa jemtlandica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Sigfrid Oskar Immanuel Almquist, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karl Carl Richter. An Poa jemtlandica in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa jemtlandica


د.جهاد عبد العليم الفرا رئيس المجلس الإسلامي الدنماركي دنماركي سوري الأصل، طبيب جراحة العظام يعمل في قسم جراحة العظام في مستشفى المملكة في كوبنهاغن، أكبر مستشفيات الدنمارك، وهو منشد إسلامي أيضا. ولد في مدينة حمص ـ سوريا ودرس في مدارسها.

النشأة
نشأ وتربى في أحضان الحركة الإسلامية في سوريا وعلى أيدي دعاتها وعلمائها في مدينة حمص.

التعليم
 درس الطب العام في مدينة كلوج نابوكا في رومانيا وتخرج منها عام 1987.
 تخصص في جراحة العظام في مستشفيات الدنمارك.
 يعمل حاليا استشاريا لجراحة العظام في المستشفى الملكي الجامعي في كوبنهاغن.
 عمل رئيسا للمجلس الإسلامي الدانمركي ما بين عامي 2002 ـ 2009.
 يشغل حاليا منصب رئيس مكتب الدعوة والتعريف بالإسلام في المجلس الإسلامي الدانمركي.
 شارك في أعمال الإغاثة الإنسانية والطبية في باكستان أثناء فترة الزلازل عام 2005.
 شارك في المؤتمر العالمي لنصرة النبي محمد في البحرين عام 2006 وقدم بحثا بعنوان "أزمة الرسوم لماذا؟ وكيف نستثمرها؟"
 كما شارك في أعمال الإغاثة الطبية الإنسانية في قطاع غزة إبان الحرب على قطاع غزة عام 2009.

مؤلفات
 رحلتي إلى أرض العزة

مراجع

وصلات خارجية
 المجلس الإسلامي الدنماركي
 الحرب على غزة بعيون طبيب دنماركي، صوت النرويج، 11 فبراير 2009
 رحلتي إلى أرض العزة، أخبار الدنمارك حلقة 1 - حلقة 2 - حلقة 3 - حلقة 4 - حلقة 5 - حلقة 6 - حلقة 7
 رحلتي إلى غزة: مع الدكتور وليد والأحمدين، أخبار.دك، 10 يوليو 2009
 مجموعة صور من رحلة الدكتور جهاد إلى قطاع غزة
 راسموسن يلتقي السفراء المسلمين لبحث قضية الإساءة، الجزيرة نت، 3 فبراير 2006
 د. جهاد عبد العليم الفرا يكتب: تونس.. النهضة المعجزة، إخوان أون لاين، 29 أكتوبر 2011

أشخاص من حمص
أطباء دنماركيون
أطباء سوريون
إخوان مسلمون دنماركيون
إخوان مسلمون سوريون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
منشدون إسلاميون سوريون

جهاد الفرا


ITU kısaltması, birçok anlama gelebilir:

 International Telecommunications Union
 Istanbul Technical University
 Intensive therapy unit

ITU


علي صدر الدين البيانوني المراقب العام السابق للإخوان المسلمين في سوريا ، والمعارض السياسي الإسلامي المقيم بالمنفى في لندن ولد بمدينة حلب عام 1938.

الدراسة
حصل البيانوني على الإجازة في الحقوق من جامعة دمشق عام 1963.

الوظائف
 مدرس اللغة العربية في المدارس الخاصة في حلب عام 1957.
 التحق بخدمة العلَم برتبة طالب ضابط احتياط في الجيش العربي السوري في مطلع عام 1959.
 ضابط احتياط 1960.
 موظف في مؤسسة الكهرباء والنقل بحلب عام 1962.
 محام في مدينة حلب منذ عام 1978.

العمل السياسي
انتسب البيانوني إلى جماعة الإخوان المسلمين السورية العام 1952 ، وتدرج في مواقع قيادية فيها ، حيث كان عضواً في مجلس الشورى والمكتب التنفيذي منذ عام 1972 . وعُين نائباً للمراقب العام عام 1977 ، وشغل هذا الموقع لسنوات.
انتخب مراقبا عاما للجماعة في شهر يوليو 1996 . وقد أعيد انتخابه عام 2002 لفترة ثانية مدتها 4 سنوات.

الاعتقال ومغادرة سوريا
اعتُقل البيانوني مدة عامين في سوريا بسبب انتمائه لجماعة الإخوان المسلمين، من 1975 حتى 1977. وقد غادر سوريا عام 1979، ويقيم حاليا في لندن.

المعارضة في الخارج
تسعى جماعة الإخوان المسلمين إلى طرح وجهة نظرها السياسية. فقد أعلنت في مايو 2001 – أي بعد 10 شهور من تولي الرئيس بشار الأسد السلطة – عن مشروع ميثاق شرف وطني للعمل السياسي في سوريا.
ثم عرضته خلال مؤتمر المعارضة السورية من 23 إلى 25 أغسطس 2002 بلندن. وقد لقي بيان الإخوان ترحيبا في أوساط المعارضة السورية، ولم ترحب الحكومة السورية بفكرة البيان.

لقائاته علي قناة الجزيرة
 برنامج بلا حدود:
 الإخوان المسلمون والإصلاح السياسي بسوريا، 17 أغسطس 2005
 موقف المعارضة من الضغوط الأميركية على سوريا، 20 أغسطس 2003م
 المستقبل السياسي للإخوان المسلمين في سوريا، 7 يونيو 1999م
 برنامج زيارة خاصة:
 علي البيانوني.. الإخوان المسلمون في سوريا ج1، 26 نوفمبر 2005م
 علي البيانوني.. مفاوضات الإخوان والسلطة ج2، 3 ديسمبر 2005م

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حلب
أعضاء الائتلاف الوطني لقوى الثورة والمعارضة السورية
أعضاء جماعة الإخوان المسلمين
إخوان مسلمون سوريون
دعاة سوريون
شخصيات الحرب الأهلية السورية
شخصيات تمرد الأخوان المسلمين (سوريا)
مراقبو الإخوان المسلمين
مسلمون سنة سوريون
معارضون سوريون
مغتربون سوريون في المملكة المتحدة
منفيون سوريون
مواليد 1938
مواليد في حلب

علي صدر الدين البيانوني


O moletieră (din ) este o fâșie de material textil cu care se înfășoară gamba piciorului, peste pantalon, de la gleznă până sub genunchi, în special cele ale soldaților. Ea protejează piciorul și înlocuiește în mod avantajos cizmele, evitând pătrunderea pământului sau a noroiului, atunci când soldații se târau, în perioadele în care lipsea pielea, principala materie primă pentru cizme.

Înfășurarea lor pe picior este rapidă (30 secunde pentru o înfășurare în cruce cu un pic de antrenament) și, ajustate în mod corespunzător, moletierele permit soldaților să îndure mai mult perioadele lungi de ședere în picioare.

Cu toate acestea, ele se îmbibă de apă în sol umed și în caz de ploaie.

Istoric
Utilizarea moletierelor (fasciae crurales) este atestată documentar în Imperiul Roman.

Ele au fost utilizate de britanici cel puțin de la sfârșitul secolului al XIX-lea în provinciile din Imperiul Indian și în special în timpul Primului Război Mondial.

Note

Terminologie militară

Moletieră


La sinisation, du préfixe sino- « chinois, relatif à la Chine », est le processus par lequel les sociétés non chinoises subissent l'influence de la culture chinoise, en particulier la langue, les normes sociétales et l'identité ethnique du peuple Han, le plus grand groupe ethnique de Chine.

Les domaines d'influence comprennent l'alimentation, l'écriture, l'industrie, l'éducation, la langue, le droit, le style architectural, la politique, la philosophie, la religion, la science, la technologie, les systèmes de valeurs et le mode de vie.

En particulier, la sinisation peut faire référence à des processus ou des politiques d'acculturation, d'assimilation ou d'impérialisme culturel des normes de la Chine sur les sociétés voisines d'Asie de l'Est ou sur les groupes ethniques minoritaires en Chine. Les histoires de la Corée, du Japon et du Viêt Nam témoignent de ce processus par l'adoption du système d'écriture chinois, qui a longtemps été un élément unificateur de la sinosphère en tant que véhicule d'exportation de la culture chinoise vers ces pays asiatiques.

Taïwan a aussi été sinisée à partir de 1662 par le général Koxinga, chef de guerre de l'armée Ming venus sur l'île avec 25 000 hommes et 1000 lettrés pour la siniser.

D'autres régions et peuples, faisant aujourd'hui parie de la Chine mais ne l'ayant pas toujours été, sont concernés par la sinisation, comme les Ouïghours au Turkestan oriental, les Tibétains au Tibet, les Mongols de la Mongolie-Intérieure, les Mandchous en Mandchourie.

Références

Bibliographie
 Rémi Castets, « Migrations et colonisation dans le Grand Ouest de la Chine », dans : Christophe Jaffrelot éd., L'enjeu mondial. Les migrations. Paris, Presses de Sciences Po, « Annuels », 2009, p. 73-84.
 Marie-Claire Bergère, « L'influence du modèle soviétique sur la politique des minorités nationales en Chine », dans : Revue française de science politique, 29ᵉ année, n°3, 1979. pp. 402-425
 Marie-Hélène Pozzar, « De la Grande Muraille à la cybermuraille : Nouvelles barrières immatérielles en République populaire de Chine », Études internationales, Volume 43, Numéro 1, Mars 2012, p. 89–110

Sinisation

Sinisation


Le double messieurs de l'édition 1999 du tournoi de Wimbledon se déroule du 21 juin au 4 juillet. Ce tournoi est le troisième de la tournée du Grand Chelem de tennis.

Lauréats
Les Indiens Mahesh Bhupathi et Leander Paes remportent le titre en battant en finale Paul Haarhuis et Jared Palmer. Ils décrochent ainsi chacun leur  dans la discipline, le  ensemble.

Parcours

Résultats

Tableau final

Premiers tours

Première partie

Deuxième partie

Troisième partie

Quatrième partie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Palmarès du double messieurs du tournoi de Wimbledon

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

1999
Wimbledon Double messieurs
Tennis en juin 1999
Tennis en juillet 1999

Double messieurs du tournoi de Wimbledon 1999


محافظة لام دونغ  ( بالفيتنامية : Lâm Đồng ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في وسط المنطقة الجبلية.

المصادر

روابط إضافية
 Official government website

محافظات فيتنام

محافظة لام دونغ


Ruth V. "Ruthie" Matthes (* 11. November 1965 in Sun Valley) ist eine ehemalige US-amerikanische Radrennfahrerin und Weltmeisterin, die Rennen auf der Straße und auf dem Mountainbike bestritt.

1989 wurde Ruthie Matthes US-amerikanische Meisterin im Kriterium und belegte Platz zwei bei der Women's Challenge. Im Jahr darauf wurde sie bei den Straßen-Weltmeisterschaften Zweite im Straßenrennen, Dritte bei der  Cross Country-WM, nationale Meisterin im Straßenrennen und gewann die Tour of Okinawa. 1991 wurde sie Mountainbike-Weltmeisterin, und 1992 gewann sie den Weltcup. 1992 und 1993 wurde sie nochmals Dritte bei der Cross Country-WM. 1996 wurde sie nochmals Vize-Weltmeisterin. 2000 startete sie bei den Olympischen Spielen in Sydney und belegte im Cross-Country Platz zehn.

2011 wurde Matthes in die United States Bicycling Hall of Fame aufgenommen.

Weblinks

 Ruthie Matthes auf usbhof.org

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Radsportler (Vereinigte Staaten)
US-amerikanischer Meister (Radsport)
Weltmeister (Radsport)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Mountainbikefahrer
Mitglied der US Bicycling Hall of Fame
US-Amerikaner
Geboren 1965
Frau

Ruthie Matthes


O Lume Nouă (A New World) este un film românesc din 2014 regizat de Luiza Pârvu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Olimpia Melinte, Florin Penișoară.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2014 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2014

O Lume Nouă


Lucreția Suciu-Rudow () a fost o poetă română.

Biografie
S-a născut la Oradea. Tatăl său a fost Petre Suciu, un preot ortodox român activ în sistemul școlar bisericesc din Oradea și protopop la Beliu, care s-a stabilit mai târziu în Ucuriș, iar Maria Suciu, mama ei, era poetă. Casa familiei de la Ucuriș a găzduit un mic cerc literar la care au participat George Coșbuc, Gheorghe Bogdan-Duică și Aurel Popovici. Lucreția, o femeie cultivată care cunoștea franceză, germană și maghiară, a debutat în anul 1884 în Familia, cu poemul Suvenir. A publicat în mod regulat poezii în revista Familia până în anul 1895. În anul 1889, a publicat poeziile ei colectate într-un singur volum tipărit la Sibiu, publicând, de asemenea, poezii în Tribuna și o traducere a lui Gotthold Ephraim Lessing, Laokoon.

S-a căsătorit cu Wilhelm Rudow, care a obținut un doctorat în filosofie de la Universitatea Halle; un filo-român care a scris o istorie în limba germană a literaturii române. Din aprilie până în noiembrie 1897 la Oradea, cuplul a publicat Foaia literară, o revistă săptămânală care a avut 30 de apariții. Printre colaboratorii revistei s-au numărat Coșbuc, Maria Cunțan și Ilarie Chendi. Scrierile ei au inclus și o poveste romantică, Logodnica contelui Stuart. Titu Maiorescu a văzut în versurile sale semnele sigure ale unei renașteri culturale transilvănene și o popularizează în Convorbiri Literare, unde i-au fost publicate mai multe poezii în anul 1898. În ultimii ani a publicat și în Tribuna Poporului din Arad. Ultimii ei ani au fost marcați de  tuberculoză.

Opera
 Versuri, Institutul tipografic, Sibiu, 1889

Referințe

Bibliografie
 Dicționarul literaturii române de la origini pînă la 1900, București, Editura Academiei Române și Editura GUNIVAS, București, 2008

Nașteri în 1859
Decese în 1900
Scriitoare române
Poete române
Scriitori români din secolul al XIX-lea
Orădeni
Decese cauzate de tuberculoză
Fondatori de reviste români

Lucreția Suciu-Rudow


زعورة هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز مسعدة التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

قرية في الجولان، تتبع ناحية مسعدة، منطقة ومحافظة القنيطرة (2114ن عام 1967-720م).
تقع على المنحدر الغربي لهضبة الجولان، وتشرف على سهل الحولة، فيما يطل عليها جبل الشيخ من الشمال، إلى الغرب من بلدة مسعدة ب16 كم، وهي تبعد 22 كم عن مدينة القنيطرة باتجاه الشمال الغربي. إعمارها يعود إلى القرن التاسع عشر قام به جماعة مهاجرة من الجبال الساحلية. تربتها بركانية حمراء خصبة، تزرع بالحبوب والبقول بعلاً، وبالخضار (كالبندورة) والصبار ريّاً، وتربى فيها الأبقار والأغنام، يشرب أهلها من مياه الآبار شتاءً، ومن مياه قرية عين فيت المجاورة صيفاً.

مراجع

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

زعورة


Le Lightning de Tampa Bay est une franchise de la Ligue nationale de hockey depuis l'expansion de la Ligue en 1992.
Cette page répertorie les propriétaires et le personnel dirigeant de l'équipe depuis cette première saison.

Propriétaire et Personnel dirigeant par saison

Références

Liste des dirigeants du Lightning de Tampa Bay


Prins Franz Joseph af Battenberg (tysk: Prinz Franz Joseph von Battenberg) (født 24. september 1861 i Padova, Veneto, Italien, død 21. juli 1924 i Schweiz) var en tysk-polsk adelsprins, der var tronfølger i Bulgarien fra 1879 til 1886.

Forældre
Franz Joseph af Battenberg var søn af prins Alexander af Hessen-Darmstadt og den polsk fødte komtesse Julia Hauke. Prins Alexander var søn af storhertug Ludvig 2. af Hessen og ved Rhinen og storhertuginde Vilhelmine af Hessen og ved Rhinen.

Bulgarsk tronfølger
I 1879 blev Franz Josephs ældre bror Alexander 1. fyrste af  Bulgarien. På dette tidspunkt havde Alexander ingen børn, og Franz Joseph blev landets tronfølger. Han gjorde tjeneste som oberst i den bulgarske hær, og han skrev en bog om landets økonomi.

Brødrene blev afsatte ved et militærkup i 1886.

Ægteskab
I 1897 giftede Franz Joseph sig med prinsesse Anna af Montenegro (1874–1971). Hun var den sjette af de ni døtre, som kong Nikola 1. af Montenegro fik. Nikola 1. var regerede fyrste af Montenegro fra 1860, og han var landets konge i 1910–1918. Parret fik ingen børn.

Fra 1923 (da Franz Josephs søster døde) og frem til sin egen død i 1971 var Anna af Montenegro den eneste (og dermed den sidste), der brugt titlen prinsesse af Battenberg. Tilsvarende var Franz Joseph den eneste (og den sidste), der brugte titlen prins af Battenberg i 1917–1924.

Franz Josephs niece Alice af Battenberg (1885–1969) gav afkald på sin battenbergske titel, da hun giftede sig med prins Andreas af Grækenland og Danmark i 1903. Tilsvarende gav en anden niece (Victoria Eugenie af Battenberg) afkald, da hun giftede sig med kong Alfons 13. af Spanien i 1906. De britiske medlemmer af slægten Battenberg ændrede deres navn til Mountbatten i 1917.

Referencer

Huset Battenberg (Mountbatten)
Personer fra Padova

Franz Joseph af Battenberg


(afholdt sommer 2021) var de 16. paralympiske lege. Sommer-PL 2020 var en stor international sportsbegivenhed for atleter med handicap omfattet af Den Internationale Paralympiske Komité, og afholdes i Tokyo, Japan fra den 25. august til den 6. september 2021. Det er anden gang Tokyo var vært for de paralympiske lege, da de første gang var vært i 1964 og i samme forbindelse også Sommer-OL 1964.

Ved denne begivenhed blev der indført sportsgrenene badminton og taekwondo til det paralympiske program, og sejlads og 7-mands fodbold taget af programmet.

Ved åbningsceremonien blev den olympiske ild tændt af tre atleter. Det afghanske flag blev båret af FN's Flygtningehøjkommissær på grund af Talibans magtovertagelse i landet.

Kandidatbyer
Som en del af en aftale mellem Internationale Paralympiske Komité og International Olympic Committee, der først blev oprettet i 2001, var værten for Sommer-OL 2020, også vært for de paralympiske lege i 2020. Efter anden afstemningsrunde, der fulgte med en uafgjort, blev Sommer-OL og de Paralympiske lege i 2020 tildelt til Tokyo ved den 125. IOC Session.

Deltagende lande
Nedenfor er listet de 163 nationer, der har kvalificeret sig til deltagelse ved Sommer-PL 2020 til dato. Tallene i parentes, er antal atleter repræsenteret ved legene.

Discipliner

Kalender

Medaljeoversigt

Referencer

Se også
 Sommer-OL 2020

Eksterne henvisninger

Sommer-PL 2020


Florence Norma Wyle (Trenton, Illinois, 14 de noviembre de 1881 - Newmarket, Ontario, 1968) fue una escultora y diseñadora canadiense de origen estadounidense. Trabajó fundamentalmente en Toronto, viviendo y trabajando con su compañera escultora Frances Loring. Fue cofundadora de la Sociedad de Escultores de Canadá, con Alfred Laliberté (1878-1953), Elizabeth Wyn Wood (1903-1966), el marido y maestro de Wood Emanuel Hahn (1881–1957) y Henri Hébert.

Datos biográficos
Nació en Trenton, Illinois, Estados Unidos, y se trasladó a Toronto en 1913. Ella estudió modelado y diseño escultórico en los Estados Unidos bajo la tutela de Frances Loring.

Desde 1913 hasta 1968 trabajó como escultora utilizando arcilla, plastilina, piedra y madera. La mayor parte de sus tallas fueron realizadas por ella misma.

Vivió una relación abierta con su compañera del mismo sexo Frances Loring en una antigua iglesia escuela remodelada en vivienda que compraron juntas en Moore Park, Toronto. Su casa fue una lugar de peregrinación para los artistas de su tiempo.

Prefirió los proyectos arquitectónicos que eran de mayor escala que los de su compañera Frances Loring.

 1926 - Memorial de Guerra de St. Stephen
 1957 - Mother and Children - Madre y el Niño, Exposición nacional canadiense

Fue modelo para al menos un retrato realizado por Loring.

En 2000 la Academia Canadiense del Retrato (Canadian Portrait Academy en inglés) le otorgó a Wyle el título de Académica de Honor, nombrándola una de los cien artistas más importantes del .

Una calle lleva su nombre en Toronto.

También en Toronto, el Loring-Wyle Parkette, un pequeño parque en la esquina noreste del cruce de Mt Pleasant Road y St. Clair Avenue East. Adornado con una placa conmemorativa y los retratos escultóricos de las dos artistas, el de Florence Wyle realizado por Frances Loring y viceversa. El conjunto lo completan dos bronces, realizados por Wyle, el de la chica joven y el del cosechador (Harvester).

Referencias

Enlaces externos

Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XIX
Escultoras de Canadá
Escultoras de Estados Unidos
Escultores de Estados Unidos en Canadá
Diseñadores de Canadá
Emigrantes estadounidenses hacia Canadá
Personas de Illinois

Florence Wyle


Telepsykiatri er brugen af telemedicin inden for psykiatrien. Udtrykket anvendes ofte om brugen af telekommunikationsteknologi til psykiatrisk vurdering og pleje, f.eks. via. videokonferencer. Ofte finder telepsykiatriske møder sted hos læger, på klinikker og hospitaler under tilsyn af medarbejdere på stedet, selvom brug i hjemmet bliver mere og mere udbredt. I USA skal tjenesterne være i overensstemmelse med HIPAA- standarderne.

I Danmark
I Danmark tilbyder Regionerne telepsykiatriske ydelser til borgere over 18 år, der er bosiddende i Danmark. Borgere med nedenstående diagnoser kan modtage behandling:

 Panikangst
 Socialangst
 Enkeltfobier
 Let til moderat depression

I Danmark foregår behandlingen gennem Internetpsykiatrien, der drives af Telepsykiatrisk Center. Behandlingen varer 10-12 uger og foregår i et computerprogram.

I USA
En af drivkræfterne bag telepsykiatriens vækst i USA, har været en national mangel på psykiatere, især inden for specialområder som børne- og ungdomspsykiatri. Telepsykiatri kan gøre det muligt at færre læger kan betjene flere patienter, ved at udnytte psykiaterens tid bedre. Telepsykiatri kan også gøre det lettere for psykiatere at behandle patienter i landdistrikter, eller områder med få psykiatere, ved at eliminere behovet for rejser. Den mest almindelige måde at få forsikringsdækning for telehealth-tjenester i USA, er ved at indarbejde dækning i Medicare-programmet. Refusion for Medicare-dækkede tjenester skal opfylde føderale krav til effektivitet, økonomi og kvalitet af behandlingen. Siden 1999 er Medicare og Medicaid refusion for alle former for telemedicin-tjenester blevet udvidet og krav til leverandørerne er blevet reduceret, og der er blevet ydet tilskud til støtte for udbredelsen af telemedicin. I 2014 dækkede Center for Medicare (CMS) -telemedicintjenester, herunder telepsykiatri inden for mange områder.

HIPAA standarderne
HIPAA (Health Insurance Portability and Accountability Act) er en amerikansk føderal lov, der fastlægger sikkerheds- og privatlivsnormer for elektronisk medicinsk informationsudveksling, herunder telemedicinske sundhedsydelser. For at kunne overholde HIPAA-retningslinjerne, udvikler mange udbydere deres egne specialiserede videokonferencetjenester, da fælles forbrugerløsninger fra tredjepart ikke indeholder tilstrækkelige sikkerheds- og privatlivsforanstaltninger. Der er også et stigende antal HIPAA-kompatible teknologier til rådighed for telepsykiatri.

I Indien
Indiens store befolkning og relativt lille antal psykiatere, gør telepsykiatriske tjenester til en god mulighed for at udvide adgangen til psykiatrien. Telepsykiatri i Indien er stadig en ung industri, men den vokser gradvist under ledelse af institutter som Postgraduate Institute of Medical Education and Research i Chandigarh  og Schizophrenia Research Foundation i Chennai .

Se også
 Psykiatri
 Telemedicin

Referencer

Litteratur
 Frueh BC, Monnier J, Elhai JD, Grubaugh AL, Knapp RG (2004). "Telepsychiatry Treatment Outcome Research Methodology: Efficacy Versus Effectiveness". Telemedicine Journal and e-Health. 10 (4): 455–8. doi:10.1089/tmj.2004.10.455. .
 Hilty DM, Marks SL, Urness D, Yellowlees PM, Nesbitt TS (January 2004). "Clinical And Educational Telepsychiatry Applications: A Review". Canadian Journal of Psychiatry. 49 (1): 12–23. doi:10.1177/070674370404900103. .
 Frueh BC, Monnier J, Elhai JD, Grubaugh AL, Knapp RG (2004). "Telepsychiatry Treatment Outcome Research Methodology: Efficacy Versus Effectiveness". Telemedicine Journal and e-Health. 10 (4): 455–8. doi:10.1089/tmj.2004.10.455. .
 Monnier J, Knapp RG, Frueh BC (December 2003). "Recent Advances In Telepsychiatry: An Updated Review". Psychiatric Services. 54 (12): 1604–9. doi:10.1176/appi.ps.54.12.1604. .

Eksterne henvisninger
 CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
 American Association for Emergency Psychiatry
 "Look onscreen, the doctor will see you now" Focus, Illinois Public Media, 11. april, 20

Psykiatri

Telepsykiatri


Jocelyn Bell Burnell (Belfast, 15. srpnja 1943.), britanska radioastronomkinja. Diplomirala (1965.) na Sveučilištu u Glasgowu, doktorirala (1969.) na Sveučilištu u Cambridgeu. Predavala je na Sveučilištu u Southamptonu (od 1970. do 1973.), Sveučilišnom koledžu u Londonu (od 1974. do 1982.), radila u Kraljevskoj zvjezdarnici u Edinburghu (od 1982. do 1991.), na Otvorenom sveučilištu (od 1991. do 2001.), na Sveučilištu u Bathu (od 2001. do 2004.). Kao znanstvena novakinja na Cambridgeu, prateći kvazare s pomoću velikoga radioteleskopa, otkrila je mjesto na nebu s kojega dopire niz izrazito pravilnih radiovalnih pulseva, dotada nepoznatih u astronomiji (1967.). Isprva se mislilo da bi se brzo radiovalno pulsiranje moglo pripisati izvanzemaljskoj civilizaciji. Tražeći objašnjenje, njezin mentor Anthony Hewish i skupina suradnika pronašli su još nekoliko izvora sličnih pulseva te zaključili da su izvori neutronske zvijezde koje se jako brzo vrte. Poslije su takve zvijezde nazvane pulsarima. Za to je otkriće Hewish s Martinom Ryleom 1974. podijelio Nobelovu nagradu za fiziku (dodjela nagrade voditelju grupe, a ne određenom istraživaču, izazvala je polemiku). Članica je Kraljevskog društva (eng. Royal Society) od 2003.

Pulsari

Pulsar (eng., skraćeno od puls[ating] [st]ar: pulsirajuća zvijezda) je vrsta neutronske zvijezde, snažnoga magnetskoga polja (oko 108 T) i brze vrtnje, nazvane po strogo pravilnoj periodičnoj emisiji impulsa elektromagnetskih valova. Zračenje pulsara stiže do Zemlje na mahove (u pulsevima) jer magnetski polovi zvijezde nisu na istome mjestu na kojem se nalaze polovi vrtnje pa je Zemlja obasjana samo u jednom dijelu perioda vrtnje. Prvi pulsar, PSR B1919+21, kojemu je period rotacije 1,3373 sekunde, a udaljen je od Zemlje 2 283 svjetlosne godine, otkrili su 1967. J. B. Burnell i A. Hewish. Poznato ih je više tisuća. Najbrži je pulsar PSR J1748-2446ad (period rotacije 0,00139595 sekunde, udaljen od Zemlje 18 000 svjetlosnih godina), najbliži je PSR J0108-1431 (period rotacije 0,808 sekunde, udaljen od Zemlje 424 svjetlosne godine), a oko pulsara PSR B1257+12 (udaljenoga 1 000 svjetlosnih godina, s periodom rotacije 0,006219 sekunde) otkrivena su 3 planeta. Većina pulsara emitira radiovalove, manji broj valove većih energija, te rendgensko i gama-zračenje. Starenjem pulsari gube energiju, vrtnja im se usporava za približno milijunti dio sekunde godišnje, magnetsko polje slabi i nakon 10 do 100 milijuna godina postaju teško zamjetljive neutronske zvijezde. Najpoznatiji pulsar PSR B0531+21, s periodom vrtnje od 33 milisekunde, ostatak je eksplozije supernove iz 1054., nalazi se u maglici Rakovici, udaljen od Zemlje 6 500 svjetlosnih godina, a zrači u svim valnim duljinama oko 75 000 puta više energije nego Sunce. Nama pulsar, zbog vrtnje i uskog snopa radiovalova, izgleda kao svemirski svjetionik, kao da pulsira. Astronomi koji su otkrili prvi pulsar mislili su da su otkrili prvi signal izvanzemaljske civilizacije.

Neutronske zvijezde

Neutronske zvijezde su zvijezde promjera približno 12 kilometara, gustoće usporedive s gustoćom atomskih jezgara, razvojna faza zvijezda velike mase nakon što su potrošile svoje nuklearno gorivo i eksplodirale kao supernove. Iako zvijezde u eksploziji velik dio svoje mase odbace u svemir, preostale jezgre još su uvijek masivnije od Sunca (najčešće između 1,38 i 2,1 Sunčeve mase; pri većoj masi urušavanjem preostale jezgre nastale bi crne rupe, a pri manjoj masi bijeli patuljci). Kada se jezgre zvijezda sažmu do promjera od približno 12 km nastaju neutronske zvijezde. Gravitacijsko se urušavanje zaustavlja tek kada odbojne sile među česticama tvari postanu dovoljno snažne da se odupru daljnjemu sažimanju, tj. kada se protoni i elektroni stope u neutrone. U središtu neutronskih zvijezda tlak je toliko velik da je tvar promijenjena, a jezgre su atoma ogoljene.  Pretpostavlja se da najveći dio unutrašnjosti neutronskih zvijezda ispunjava suprafluidna (suprafluidnost) neutronska tvar. Neutronske se zvijezde često u početku vrte velikom brzinom, ali se s vremenom, kako gube energiju, usporavaju. Prve neutronske zvijezde otkrivene su kao pulsari.

Teorijski model neutronske zvijezde osmislili su W. Baade i F. Zwicky 1934., britanska astrofizičarka J. B. Burnell i A. Hewish otkrili su 1967. prvi pulsar, američki astrofizičar J. H. Taylor i američki fizičar R. A. Hulse otkrili su dvojni sustav neutronskih zvijezda PSR B1913+16, od kojih je samo jedna bila pulsar, a talijanska astronomkinja Marta Burgay prva je 2004. otkrila zvjezdani sustav dvaju pulsara.

Izvori

Britanski astronomi

Jocelyn Bell Burnell


An Theriophonum dalzellii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Theriophonum dalzellii in nahilalakip ha genus nga Theriophonum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Theriophonum

Theriophonum dalzellii


Weebl may refer to:

 Jonti "Weebl" Picking, a Flash cartoonist
 Weebl (also known as Wobbl), a fictional character in Picking's Weebl and Bob cartoon series

See also
 Weeble, a line of children's toys

Weebl


Teknik resim, bir şeyin nasıl çalıştığını veya üretildiğini anlamak üzere yapılan çizim. Mühendisler arasındaki iletişimi en kolay ve en doğru şekilde sağlaması açısından büyük öneme sahip teknik bir alfabedir. Temelde doğrular ve eğrilerin çeşitli şekillerde bir araya gelmesiyle oluşan teknik resim, yapılması istenen konstrüksiyon ve tasarımın kâğıt üzerinde tanımlanması sanatıdır.

Teknik resim, tasarımdan üretime, pazarlamadan kullanıma kadar bir ürünün başından geçen her aşamada ilgili kişilere yol gösterir. Teknik resim, ürünün malzemesini, nasıl imal edileceğini, boyutlarını, toleranslarını, yüzey kalitesini, sertlik değerlerini, ısıl işlemini vb. tüm imalat yöntemlerini daha sonrasında ürünün montajını, taşınmasını ve hatta kullanımını belirli kurallar ve standartlar çerçevesinde anlatır.

Daha önceleri çeşitli takımların (cıvata, somun ve sembol şablonları, aydınger kağıdı, iletki (minkale), gönyeler, kurşun kalemler, silgiler, resim kâğıtları, çini mürekkebi, resim masası, resim tahtası, cetvel, daire şablonu, pistole'ler (yay cetvelleri), yazı şablonları, rapido takımı, T cetveli (85 veya 100 cm), pergel takımı vs.) yardımıyla el ile çizilen teknik resimler, gelişen teknolojiye ayak uydurmuş ve günümüzde büyük bir oranda bilgisayarlarda CAD (Computer-Aided Design) programları yardımıyla çizilmektedir.

CAD (Bilgisayarlı Tasarım)
Solid Edge 2D Drafting ücretsizdir. Yani çizim masasından kalkıp bilgisayara geçmek istiyorsanız hemen indirin-kurun-çizin. Solid Edge 2D Teknik resim programı parametrik yapıya sahip olmakla birlikte kullanımı son derece kolaydır.

En yaygın çizim programı AutoCAD'dir. Ancak katı modelleme (3 boyutlu çizim) kabiliyetleri gelişmiş değildir. Bu tür çizimler için 3ds-max,
Sketchup, CATIA, UGNX, Solidworks, Autodesk Inventor Solid Edge ve PRO/ENGINEER gibi programlar kullanılır. Günümüzde kullandığımız birçok araç ve alet bu programlarla tasarlanmaktadır.

AutoCAD ile sayılan diğer programlar arasındaki fark, 3 boyutlu çizim kabiliyetlerindeki gelişmişlikten çok parametrik (ölçülerin ve çizimlerin geri dönüşümlü değiştirilebilinirliği) olup olmamalarından kaynaklanmaktadır. AutoCAD bir parametrik çizim programı değildir.

CAM (Bilgisayarlı Üretim)

Bu tip çizim ya da modelleme programları sayesinde günümüz teknolojik koşulları çerçevesinde CNC tezgâhlarda üretim yapılmaktadır. Bu tür uygulamalar için CAM (Computer Aided Manufacturing) programları kullanılmaktadır.

Teknik resimde kullanılan araçlar

T cetveli
T cetveli, teknik resimde kullanılan, boyu 75 ile 100 cm arasında olan bir mühendislik cetvelidir.

Günümüzde T cetvelininde yerini Paralel'ler almıştır.

Görüntüler

Kaynakça

 Trazoide. Antonio Castilla teknik çizim (İspanyolca). Dibujo técnico con ejercicios y teoría practica
 TeknikPortaL - Resim Teknik resim (Teknik Resim

Ayrıca bakınız
 Bilgisayar Destekli Teknolojiler
 Uluslararası Kağıt Boyutları Standartı: ISO 216

Teknik resim


El faba de Ramonet (1933) es un cortometraje rodado y dirigido en Valencia por Juan Andreu Moragas. Se trata de la primera película sonora en valenciano, basada en un sainete de Luis Martí (tío de Luis García Berlanga) e Ismael Serneguet sobre la no violencia, donde se juega con elementos populares.

Con un presupuesto de 11.000 pesetas, dura 39 minutos y está protagonizada por: Paco Fernández como Chuano, Julio Espí como Ramonet, Carmen Casesnoves como Rosario, Concha Reyes como Pepita 'La Malagueña', Amparo Gregori como Trini, Mode Calandín como Consuelo, Soto como Los Guayabos, Valero como Los Guayabos, Vicente Talón como Bailarín, Ramón Serneguet como Flamenco, Monfort como Micalet, Cruz como Camarero, Campitos como Camarero, E. Pascucal como Ferrara, C. Espí como Niña Ferrara y Juan Frontera

En la película aparecen salas de baile de moda en aquel momento, el barrio de la Malvarrosa y los barracones de la playa. Nos enseña la Valencia de la época.

Sinopsis
Ramonet es un chico de 17 años, extrovertido y locuaz. Su madre, propietaria de un taller de confección, está preocupada por él, así que deja en manos de un peluquero descarado y vividor, llamado Joano, la tarea de espabilarlo. Este lo lleva a un cabaret, donde se suceden una serie correlativa de números musicales en la pista de baile (tango, pasodoble, claqué, etc.). Mientras tanto, Ramonet no para de hacer tonterías y de meterse con algunos espectadores, por ejemplo «la malagueña», una valenciana que se hace pasar artísticamente por andaluza, y con su acompañante. Este se enfada finalmente con Ramonet y Joano, los amenaza y los cita en un barracón al lado de la playa para vengarse de las ofensas. Por fin, en el lugar de los hechos, la intervención de la madre de Ramonet evita un final trágico y pone un final positivo a la historia.

Véase también
 Cine español

Referencias

Enlaces externos

 Escenas de El faba de Ramonet en YouTube
 Una de las canciones de El faba de Ramonet en YouTube

Películas de 1933
Fava
Películas cómicas
Películas españolas de los años 1930

El fava de Ramonet


Jens Severin Jensen (født 28. august 1928 i Boller ved Horsens; død 30. marts 2022) var socialdemokratisk borgmester i Hillerød 1986-1993 og 1998-2000.

Jens S. Jensens far var skovløber i Boller skovdistrikt Jens Severin Jensen (født 19. juli 1900 i Skivholme), og også farfaderen og oldefaderen hed Jens Severin Jensen ligesom også Jens S. Jensens ældste søn (født 1958). Moderen var Karen Jensen, født Sørensen. Der var fem børn; de andre var piger. Jens S. Jensen har to sønner (Jens og Niels) med hustruen Gudrun, der i øvrigt også har siddet i byrådet i Hillerød.

Efter 7. klasse arbejdede Jens S. Jensen i landbruget, inden han fik arbejde i Stenderup skovdistrikt og kunne komme på forstskole ved Viborg i syv måneder, og senere blev han udlært som skovfoged fra Silkeborg Skovskole. I 1947 fik han arbejde på Brahetrolleborg og var også beskæftiget i slotshaven. Hans interesse var vakt, så senere supplerede han sin skovfogeduddannelse med en anlægsgartneruddannelse, og han blev også havearkitekt fra Kunstakademiet i København.

Jens S. Jensen havde arbejdet som skovfogedassistent flere steder i Jylland, inden han 1. juli 1962 blev ansat som skovfoged i Brødeskov ved Hillerød. Her var han også kendt som en kyndig naturvejleder, og i over 40 år arrangerede han skovvandringer om søndagen for egnens beboere.

Fra 1965 til 2002 var Jens S. Jensen aktiv for socialdemokratiet i Hillerød. I 1966 blev han medlem af skolekommissionen, og i 1970 blev han indvalgt i byrådet. Han havde borgmesterposten 1986-93 og 1998-2000.

Inden han tiltrådte som borgmester, havde han udarbejdet sin masterplan med 9 punkter, han ville have gennemført, og han nåede alle ni i løbet af sin borgmestertid:
1. Ændring til udviklingsorienteret by med fokus på vækst. - 2. Promovering af turisme og Frederiksborg Slot. - 3. Køb af statens gårde (Favrholm og Trollesminde) til fremtidssikring af kommunens udvikling. - 4. Nordsten-området (hvor landbrugsmaskinefabrikken Nordsten havde ligget) skulle bruges til at udvikle og fremtidssikre handelslivet i bykernen. - 5. Ældrecenter. - 6. Erhvervsråd. - 7. AMU-center. 8. Nyt hovedbibliotek. 9. En sti rundt om Slotssøen.

Kilder
 Fhv. borgmester Jens S. Jensen: Mit liv i skov og politik. Ved Lennart Weber, Hillerød 2014. .
 INDSIGT UDSYN 2016, nr. 3, september, , p. 20f. 'Biografi om den lovløse fhv. borgmester Jens S. Jensen' af Harry Vinter.

Referencer

Borgmestre fra Socialdemokraterne
Tidligere borgmestre fra Danmark
Borgmestre i Hillerød
Forstmænd fra Danmark

Jens S. Jensen


An Eria cristata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Eria cristata in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria cristata


David Milgaard (July 7, 1952 – May 15, 2022) was a Canadian man who was wrongfully convicted for the 1969 rape and murder of nursing student Gail Miller in Saskatoon and imprisoned for 23 years. He was eventually released and exonerated. Up until his death, he lived in Alberta and was employed as a community support worker. Milgaard was also a public speaker who advocated for the wrongfully convicted and for all prisoners' rights.

Arrest, trial and exoneration
In January 1969, 16-year-old Milgaard and his friends Ron Wilson and Nichol John embarked on a trip across Canada. The three were in Saskatoon, Saskatchewan, visiting their friend Albert Cadrain when a 20-year-old nursing student, Gail Miller, was found dead on a snowbank in the vicinity of the Cadrain home. Under pressure to solve a crime that had generated significant publicity, police focused their attention on Milgaard, Wilson and John. In an attempt to clear his name and assist the investigation, Milgaard turned himself in to police in Prince George, British Columbia. Police sent him back to Saskatoon, where he was charged with Miller's murder. Milgaard's friends John and Wilson were coerced by police into giving false confessions. Cadrain also gave a false confession and later testified that he had seen Milgaard return the night of Miller's murder in blood-stained clothing. Wilson and John told police they had been with him the entire day and they believed him to be innocent, but changed their stories after police threatened them with prosecution if they did not cooperate.

With Cadrain, John and Wilson's testimony, Milgaard was convicted of murder and sentenced to life in prison on January 31, 1970, exactly a year after Miller's murder. In 1971, Milgaard's appeal was rejected by the Saskatchewan Court of Appeal, and the Supreme Court of Canada declined to hear his appeal.  Milgaard later wrote of the hardships he faced in prison, where he was raped and later attempted suicide.

Exoneration
Milgaard's lawyers and his mother, Joyce, worked for many years on clearing his name. A formal application for appeal was completed in 1988, but was not considered until 1991 when the federal government submitted a reference question to the Supreme Court of Canada, which recommended Milgaard's conviction be set aside. Kim Campbell, the federal minister of justice at the time, ordered that pursuant to section 690 of the Criminal Code a new trial be held on the murder charge against Milgaard. However, the government of Saskatchewan announced it would not do so, instead entering a stay of proceedings in the case against Milgaard, releasing him from prison on April 16, 1992.

On July 18, 1997, a DNA laboratory in the United Kingdom released a report confirming that semen samples on the victim's clothing did not originate from Milgaard, effectively exonerating Milgaard of the crime.

On May 17, 1999, the governments of Canada and Saskatchewan announced that a settlement had been reached with Milgaard, and that he would be paid C$10 million compensation for pain and suffering, lost wages and legal fees.

Inquiry
On September 30, 2003, the Saskatchewan government announced a royal commission would investigate Milgaard's wrongful conviction. On February 20, 2004, Justice Edward P. MacCallum was announced as the commissioner.

On September 26, 2008, the Saskatchewan Minister of Justice, Don Morgan, released the findings of the Milgaard inquiry. Among its recommendations were a call for the federal government to create an independent body to review allegations of wrongful conviction. The report noted that if such a body had existed, Milgaard might have been released from jail years earlier than he actually was. Linda Fisher, ex-wife of Larry Fisher, visited the Saskatoon police department in 1980. She told the police that she believed her former husband had likely killed Miller. The Saskatoon police department did not follow up on her statement. The inquiry report released by MacCallum states that, "while MacCallum noted that Milgaard's family members mounted a formidable public awareness campaign, their efforts also created tension and resentment within the police and the Crown's office."

Real killer
 The DNA evidence that exonerated Milgaard led police to Larry Earl Fisher (August 21, 1949 – June 10, 2015), who was renting the basement of the Cadrain family home in January 1969. Fisher was arrested on July 25, 1997, in Calgary and convicted of Miller's murder on November 22, 1999. Fisher, who had previously served a total of 23 years for numerous rapes committed in Manitoba and Saskatchewan, was handed a life sentence.  The Court of Appeal for Saskatchewan unanimously denied the appeal of his conviction in September 2003.

Fisher was eligible for parole on multiple occasions, but opted not to have his case heard by the National Parole Board.  He died on June 10, 2015, at the Pacific Institution in Abbotsford, British Columbia.

Life after release
After his release, Milgaard married his partner Cristina. Together, they had two children, a son and a daughter. As of January 2020, Milgaard was living in Cochrane, Alberta. In 2021 he posted several videos on his YouTube channel Project Milgaard. He had recently been appointed to the Independent Review Board Working Group, an entity whose creation was ordered by Prime Minister Justin Trudeau in December 2019. A news item stated that "he has helped in the fight for the creation of a review board for cases of wrongful conviction".

Milgaard became ill on May 14, 2022. A resident of Cochrane, Alberta, he was taken to a hospital in Calgary where he later died at the age of 69 from complications of pneumonia.

Legacy
In February 2023, Justice Minister David Lametti introduced a bill called the "David and Joyce Milgaard's Law" which would create a new, independent commission to investigate potential wrongful conviction cases and refer them back to the justice system.

In popular culture
The Milgaard case has been the subject of two movies: the 1992 documentary The David Milgaard Story, directed by Vic Sarin, and the 1999 docudrama Milgaard, directed by Stephen Williams and starring Ian Tracey.

The song "Wheat Kings" by the Tragically Hip (from their 1992 album Fully Completely) contains references to the story.

Canadian artist David Collier described the Milgaard case in comics form in his 2000 book Surviving Saskatoon.

See also
 List of miscarriage of justice cases
 Overturned convictions in Canada

References

Further reading

External links

 CBC.ca Indepth: Timeline of David Milgaard story
 CBC Digital Archives: The Wrongful Conviction of David Milgaard

1952 births
2022 deaths
Milgaard, David
Deaths from pneumonia in Alberta
Overturned convictions in Canada
People from Winnipeg
People wrongfully convicted of murder
People wrongfully convicted of rape

David Milgaard


George Behrend (* 10. Januar 1922 in Burghclere; † 12. Juli 2010 in Cullen) war ein britischer Eisenbahnhistoriker und Reiseschriftsteller.

Leben
Behrend wurde als Sohn von John und Mary Behrend in dem kleinen Dorf Burghclere in Hampshire geboren. Seine Eltern betätigen sich als Kunstmäzene, die unter anderem den Maler Stanley Spencer förderten und ihm den Auftrag zur Ausmalung der Sandham Memorial Chapel in Burghclere gaben, heute eines der bekanntesten Werke Spencers.

Nach dem Schulbesuch studierte Behrend am Hertford College in Oxford. Nach seinem Abschluss 1942 diente er als Soldat in der britischen 8. Armee. Mit der Armee kämpfte er während des Zweiten Weltkriegs unter anderem in Algerien, Italien und Saloniki und wurde mehrfach verwundet.

Nach dem Krieg lebte er zunächst ab 1946 als Landwirt in Hampshire. 1948 wurde er Assistent und Chauffeur von Benjamin Britten, den er bereits 1936, noch als Schüler, auf einem Musikfestival in Barcelona kennengelernt hatte. Bis 1956 unterstützte er Britten und dessen Lebensgefährten Peter Pears bei der Organisation des Aldeburgh Festivals und begleitete sie als Chauffeur zu Auftritten quer durch Europa. Britten widmete eines seiner Streichquartette Behrends Mutter.

Ab 1956 lebte Behrend als freier Schriftsteller auf Jersey, nachdem er bereits ab 1954 erste Werke veröffentlicht hatte, zunächst über Luftverkehr, aber auch ein Buch über Stanley Spencer. Sein hauptsächliches Thema war vor allem die Eisenbahn. Neben Veröffentlichungen über verschiedene britische Privatbahnen wie etwa die Great Western Railway schrieb er vor allem über die Eisenbahnnetze und Züge verschiedener europäischer Länder. Insgesamt veröffentlichte er seit 1954 20 Bücher.

Einen Namen machte sich Behrend aber vor allem mit seinen Werken über die Compagnie Internationale des Wagons-Lits, deren Luxuszüge sowie Schlaf- und Speisewagen. Auch die Pullman Palace Car Company und deren europäische Ableger sowie die Einsätze von Pullmanwagen wurden von ihm erforscht und publizistisch aufbereitet. Seine Leidenschaft galt dabei vor allem Luxuszügen wie dem Orient-Express, dem Night Ferry, dem Golden Arrow oder dem Train Bleu. Behrend, der zuletzt als Doyen der britischen Eisenbahnautoren galt, unternahm bis kurz vor seinem Tod regelmäßig längere Eisenbahnreisen. Sie führten ihn im Laufe von 70 Jahren in insgesamt 17 europäische Länder.

Behrend war Mitglied im Garrick Club. 1960 gehörte er zu den Mitbegründern der British Guild of Travel Writers. Im gleichen Jahr heiratete er seine Frau Jeannette D'Enyer, mit der er bis zu ihrem Tod 1992 verheiratet blieb. Von 1976 bis 1981 lebte Behrend zeitweise in Bordeaux. 1989 zog er zusammen mit seiner Frau ins schottische Findochty. Dort engagierte er sich unter anderem bei der Keith and Dufftown Railway, einer Museumsbahn in Banffshire. Zuletzt erschien 2007 seine Autobiographie An Unexpected Life. Behrend starb 2010 in einem Heim im schottischen Cullen, Moray.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Gone with Regret. Recollections of the Great Western Railway 1922–1947, Lambarde Press, 1964
 Eisenbahnferien in der Schweiz, Orell Füssli, Zürich 1966.
 Grand European expresses: the story of the wagons-lits. Allen & Unwin, London 1962 (auf Deutsch: Große Expreßzüge Europas: die Geschichte der Wagons-Lits, Orell Füssli, Zürich 1967)
 Eisenbahnferien in Frankreich, Orell Füssli, Zürich 1967.
 Luxury Trains: From the Orient to the TGV, Book Sales ISBN 0-86565-016-0
 Geschichte der Luxuszüge. Orell Füssli, Zürich 1977, ISBN 3-280-00918-9.
 Night Ferry: A Tribute to Britain's Only International Through Train, London-Paris/Brussels, 1936–80, Jersey Artists, 1985, ISBN 0-901845-13-2
 An Unexpected Life: Features Benjamin Britten and Stanley Spencer, Jersey Artists, 2007, ISBN 978-0-901845-24-5

Einzelnachweise

Weblinks

 Nachruf auf scotsman.com

Sachbuchautor (Schienenverkehr)
Autor
Eisenbahnhistoriker
Benjamin Britten
Brite
Geboren 1922
Gestorben 2010
Mann

George Behrend