Es una novela mexicana del escritor Arturo Azuela, publicada en 1994 por el Fondo de Cultura Económica y reimpresa en 1995.

Trama
Tiene tres hilos narrativos mezclando personajes ficticios y reales; de los reales cambia en algunos el nombre. La novela gira en torno a un acontecimiento verídico: el robo en 1936 del violín Stradivarius Gibson ex Huberman de 1713.

Sergio Espinosa, aspirante a violinista retirado y cincuentón nos narra sus inicios en la música, los pormenores de su tía Isabel, y algunos fragmentos biográficos interesantes e importantes de Bronislaw Huberman y David Ackerman. Sergio Espinosa, ya en sus cincuenta, lee en la primera plana del New York Times el 14 de mayo de 1987 que el famoso violín ha aparecido después de cincuenta años de permanecer robado y en secreto. Con la nota, la curiosidad de Sergio se ve exaltada y comienza, junto con su esposa Eugenia, la recabación de datos sobre las vidas de Huberman, de Ackerman, así como el qué fue del violín Stradivarius, del otro violín Guarnerius que poseía Huberman, y del estuche para los dos violines.

Bronislaw Huberman, personaje verídico, violinista polaco y judío muy afamado, aclamado defensor de derechos y crítico con la política de su entorno y época, finalmente exiliado; aparece en la novela de Azuela, retratado por la memoria de Sergio Espinosa y por la investigación que éste emprende. La novela se centra en hechos concretos de la vida de Huberman: su posesión del violín Stradivarius Gibson ex Huberman de 1713 (mismo que le fue robado dos veces), y de un violín Guarnerius; su "descubrimiento" por Joseph Joachim; su lúcida interpretación, a los 13 años, del concierto para violín de Brahms en presencia del compositor; el concierto de 1936 en el Carnegie Hall de Nueva York donde mientras interpreta el concierto en re menor de Bach le es robado su Stradivarius; el exilio a Suiza en el contexto del preámbulo de la Segunda Guerra Mundial; el terrible accidente aéreo que sufre en 1938 en donde se rompe la muñeca y dos dedos de la mano derecha; la recuperación; su pensamiento político; la fundación en 1936 de la Orquesta Filarmónica de Palestina; hasta su muerte a los 64 años en 1947.

David Ackerman, es el otro personaje que se entremezcla en la novela. Es la figura que corresponde al músico secundario neoyorquino Julián Atman, mismo que robó en 1936 el violín Stradivarius de Huberman y que lo mantiene en secreto hasta su lecho de muerte cuando se lo confiesa eufemísticamente a su esposa. En la novela, Sergio, en su búsqueda, nos devela la vida erotómana de Ackerman, sus motivos para el robo, y el decaimiento de su vida.

Estructura
Los tres hilos narrativos se van entremezclando en una serie de saltos temporales.

La novela consta de tres partes:
 PRELUDIO Y FUGA, La predestinación
 TOCCATA Y ADAGIO, MA NON TANTO, Las encrucijadas
 RONDÓ, CON SENTIMIENTO E CON VARIAZIONI, Las glorias y las condenas

Los capítulos cortos y con saltos temporales y de hilo narrativo entre ellos, dan una visión de diferentes puntos de vista: pudiendo escuchar tras bambalinas el concierto de 1936 de Huberman mientras Ackerman roba el Stradivarius, y en otro fragmento presenciar el mismo tiempo, pero escuchando el concierto en un primer plano, desde la perspectiva del propio Huberman.

Existe la personificación de los instrumentos, y hasta del propio estuche para dos violines, convirtiéndolos en personajes.

Referencias
 Azuela, Arturo. Estuche para dos violines, Fondo de Cultura Económica, México, 1994, primera reimpresión 1995, 243 Páginas. ISBN 968-16-4421-2

Novelas de 1994
Novelas de Arturo Azuela
Novelas de México del siglo XX
México en 1994

Estuche para dos violines


Axur, rey de Ormuz (título original en italiano, Axur, re d'Ormus) es un dramma tragicomico operístico en cinco actos con música de Antonio Salieri y libreto de Lorenzo da Ponte. Axur es la versión en italiano de la tragedie lyrique del mismo compositor en francés: el Tarare escrito sobre un libretto de Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais.

Historia de las representaciones
Axur se estrenó en el Burgtheater de Viena el 8 de enero de 1788, siendo interpretado el rol titular por Francesco Benucci, el primer Fígaro. Se convirtió en una de las óperas más famosas de Viena, interpretada con mucha más frecuencia que el Don Giovanni de Mozart, que se estrenó en Viena el 7 de mayo de 1788.

El final de Axur aparece en la película del año 1984 Amadeus. La película representa de forma incorrecta Axur como interpretada después de la novena y última representación de Las bodas de Fígaro en 1786, y antes de la muerte del padre de Mozart Leopold Mozart el 28 de mayo de 1787.

En las estadísticas de Operabase  aparece con solo una representación en el período 2005-2010.

Personajes

Grabaciones
La obertura ha sido grabada por la Orquesta Sinfónica de la Radio Eslovaca (Bratislava) dirigida por Michael Dittrich, para el sello Naxos Records. El Finale puede encontrarse en la banda sonora "More Amadeus", dirigida por Sir Neville Marriner.

La ópera íntegra fue grabada por René Clemencic en 1989 en Siena con la Orquesta Filarmónica de Russe y Coro "Guido d'Arezzo", con Andreas Martin en el rol titular, y otros papeles principales asumidos por Eva Mei (Aspasia), Curtis Rayam (Atar) y Ettore Nova (Biscroma/Brighella). La grabación fue lanzada por Nuova Era en 2001 (NE 7366 & 67) y relanzada en 2005.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

Óperas de Antonio Salieri
Óperas en italiano
Óperas de 1788
Óperas estrenadas en Viena

Axur, rey de Ormuz


Agrilus ignicaudatellus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Thomson, 1878.

Referências

ignicaudatellus

Agrilus ignicaudatellus


Malavi ya da resmî adı ile Malavi Cumhuriyeti (İngilizce: Republic of Malawi, Chewa dili: Dziko la Malaŵi), Afrika kıtasının güneydoğu bölümünde yer alan ve denize kıyısı bulunmayan bir kara ülkesidir. Ülke 6 Temmuz 1964 tarihinde Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır. Ülkenin başkenti Lilongwe'dir.

Ülke ismi
Ülkenin ismi yerel bir kelime olan Maravi</u>'den (Türkçe: Alev) gelmekte olup, güneşin Malavi Gölü üzerinden batışı esnasında oluşan görüntünün aleve benzetilmesinden esinlenilmiştir. Günümüzde bu kelime tüm ülkenin adı olarak kullanılmakta olup, güneş sembolü ülke bayrağında da kullanılmaktadır.

Coğrafya
Malavi, Afrika kıtasının güneydoğu bölümünde kuzey-güney yönünde uzanan, uzun ve dar topraklara sahiptir. Kuzeyde Tanzanya, batıda Zambiya, güney, güneydoğu ve güneybatıda ise Mozambik ile komşu konumundadır. Ülkenin kuzey-güney yönündeki uzunluğu 850 km, batı-doğu yönündeki uzunluğu ise 350 km'dir. Tüm sınır uzunluğu toplamda 2.881 km olup, bunun 475 km'si Tanzanya, 1.569 km'si Mozambik ve 837 km'si ise Zambiya ile oluşmaktadır. Ayrıca Malavi gölü'nde yer alan Likoma ve Chizumulu adaları Malavi devletinin hakimiyeti altındadır.

Ülkenin sahip olduğu 118.484 km²'lik toprakların %31'i ormandan, %25'i sulak alandan, %20'si tarım alanından ve %15'i ise meralardan oluşmaktadır. Kuzey kesimleri diğer bölgelere göre daha dağlık olup, yükseltiler deniz seviyesinden 3.000 m yüksekliğe kadar çıkabilmektedir. Ülkenin en yüksek dağı 3.002 m ile Sapitwa dağıdır. Ülkenin doğu kısmının neredeyse tamamını kaplayan ve çok büyük bir bölümü Malavi egemenliği altında olan Malavi Gölü, toplamda 29.600 km² yüzölçümü, 570 km uzunluğu ve 80 km genişliği ile Malavi'nin en büyük gölü ve aynı zamanda Afrika kıtasının en büyük üçüncü iç gölü konumundadır. Ülkenin en uzun akarsuyunu 402 km'lik uzunluğu ile Shire nehri oluşturmaktadır.

İklim
Malavi genelinde tropikal bir iklim gözlemlenmektedir. Ülkenin sıcaklığın yüksek olduğu aylar Ağustos ortası ile Kasım ayları arasındadır. Mayıs ile Ağustos ayın ortasına kadar soğuk bir dönem geçiren ülkede, yağmur mevsimi Kasım ile Nisan ayları arasında olup, bu dönem nem oranı sabahları %100'e kadar çıkabilmektedir.  Nisan ve Mayıs ayları ise yağmur sonrası dönemleri oluşturmaktadır. Ülkenin yüksek kesimlerinde iklim genel itibarıyla soğuk ve yağmurlu iken, alçak kesimlerde sıcak ve bunaltıcıdır. Malavi gölü civarında da yüksek olan sıcaklık, esen rüzgarlar ile düşebilmektedir. Ülke genelinde en soğuk Temmuz ayıdır. Yıl genelinde sıcaklıklar Kasım-Nisan döneminde 19 °C ve 32 °C arasında, Mayıs-Ekim döneminde ise 14 °C ve 24 °C arasında değişebilmektedir.

Nüfus
Ülkede, 2016 tahmini verilerine göre yaşayan 18,570,321 nüfusun büyük bir kısmı değişik Bantu halklarından oluşmaktadır. Buna rağmen Malavi'de, bölgede bulunan diğer ülkelere kıyasla çok daha az etnik grup yaşamaktadır. Ülke genelinde farklı kültür ve dili olan 13 etnik grup yaşamaktadır.

En büyük etnik grubu, ismini ülkeye de veren ve nüfusun neredeyse %53,2'sini oluşturan ve Tonga, Nyanja, Chewa ve Tumbuka gruplarının ortak etnik grup ismi olan Maraviler'dir. Maravileri %16,3 ile Lomwe etnik grubu izlerken, Yao etnik grubu %13,4 ile ülkedeki üçüncü büyük etnik grup konumundadır. Bu üç grup dışındakiler, %10'un üzerinde bir orana sahip olmazken bu üç gruba en yakın etnik grup %8,7 ile Ngoni etnik grubudur. Geri kalan %8,4 ise diğer Malavi'de yaşayan diğer grupları kapsamaktadır.

Malavi genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %66,38'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %2,68'i 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %45.87 (erkek 4,843,107/kadın 4,878,983)
15-24 yaş: %20.51 (erkek 2,151,417/kadın 2,195,939)
25-54 yaş: %27.96 (erkek 2,944,936/kadın 2,982,195)
55-64 yaş: %2.98 (erkek 303,803/kadın 328,092)
65 yaş ve üzeri: %2.68 (erkek 249,219/kadın 318,938)

Kentsel bölgelerde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %18 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,34 düzeyindedir.

Dil
Ülke genelinde Bantuların çoğunlukta olması, kendisini dilde de göstermekte olup, en çok konuşulan diller Bantu dilleridir. Sömürge dönemi sonrası Birleşik Krallık'ın miras olarak bıraktığı İngilizce ile birlikte ülkenin resmi dilli olan Chewa dili, birçok kişi tarafından konuşulmaktadır. Bunun haricinde; yerel olarak  Lomwe, Chiyao, Tumbuka, Chinkhonde, Chisena, Chitonga, Chinyakyusa, Chimambya, Chisenga, Chisukwa, Chingoni, Chimambwe ve Chinamwanga dilleri de konuşulmaktadır. Birçok dilin önünde bulunan Chi ön eki, yerel dilde -nin/nın dili anlamına gelmektedir.

Din

2015 tahmini verilerine göre ülke nüfusunun %86,9u Hristiyan dini inançlarına göre yaşamaktadır. Malavi'de İslam dini inancına göre yaşayanların oranı olan %12,5, Afrika kıtasının bu bölgesi için yüksek sayılabilecek bir orandır. Diğer nüfus ise yerel dinlere inanmaktadır. İslamiyet daha çok ülkenin güney bölgelerinde Yao etnik grubu arasında yaygındır. Bu topraklara ilk olarak 1890'lı yıllarda Arap tüccarlar ile Mozambik üzerinden gelen din, daha sonraları özellikle Yaolar tarafında benimsenmiş ve uygulanmıştır. Ülkede 2015 tahmini verilerine göre Hristiyan nüfusunun %26,9'u Protestan, %18,1'i de Katolik mezhebine inanmakta olup, %41'i ise Presbyterian ve Avrupalıların misyonerlik faaliyeti sonucu öğrettiği Afrika Hristiyanlığı başta olmak üzere diğer Hristiyan inançlarını benimsemektedir.

Tarih
Bölgenin sömürge ve koloni dönemi öncesinde, Maravi Krallığı hakimiyeti altında olduğu ifade edilmektedir. 1859 yılında David Livingstone Malavi Gölü'ne ulaşmış; 1891 yılında ise Malavi, Birleşik Krallık'ın Britanya Orta Afrika Protektorası adı ile himayesi altına aldığı bir bölge konumuna gelmiştir. Himaye bölgelsi, 1907 yılında Nyasaland adı ile sömürge sisteminin bir parçası haline getirilmiştir. 1915 yılında İngiliz hükûmeti, bölgede bulunan yerlilerin askerlik hizmetini yapmasını mecburi kılması sebebiyle, Baptist dini önderi John Chilembwe liderliğinde ayaklanma başlatılmış ve sömürgeci ülke birimlerine karşı özgürlük mücadelesi verilmiştir. Bu olay nedeniyle günümüzde de Chilembwe, Malavi ulusal kahramanı olarak görülmektedir.

1953 yılında, komşu bölgeler Kuzey Rodezya ve Güney Rodezya ile birleştirilerek Rodezya ve Nyasaland Federasyonu sömürge sisteminin bir parçası haline getirilmiştir. Federasyon içerisinde yaşayan ve çoğunlukta olan siyahilerin, beyaz azınlığa karşı başlattığı mücadele neticesinde Britanya, Kuzey Rodezya'nın haricinde Nyasaland'ın da bağımsızlığını kabul etmiştir.

6 Temmuz 1964 tarihinde ülke, Hastings Kamuzu Banda yönetiminde Birleşik Krallık'tan Malavi adı ile bağımsızlığını kazanmış, bağımsızlık ilanından iki yıl sonra da cumhuriyet ilan edilerek Banda yeni cumhuriyetin ilk devlet başkanı olarak seçilmiştir. Bu olay sonrası Banda yıllarca ülkeyi mensubu olduğu Malavi Kongre Partisi (Malawi Congress Party - MCP) ile tek partili bir sistem ile diktatör bir rejim ile yönetmiş, bu rejim ancak 1994 tarihinde yapılan referandum ile sonlandırılabilmiştir. Referandumun yapılmasına yol açan olay ise 1992 yılında birkaç Hristiyan din görevlisinin ülkede siyasi reformların zamanının geldiğini belirten bir mektubu Banda'ya yazarak konuyu aktardıkları olay ile başlamıştır.

1994 yılında yapılan ilk özgür ve bağımsız seçimlerde, United Democratic Front (UDF) partisinden Bakili Muluzi devlet başkanlığı görevine seçilmiş, aynı görevi 1999 yılında yapılan seçimlerde de üstlenmeyi başarmıştır.

Muluzi her ne kadar devlet başkanlığı görev süresini uzatan anayasa değişikliğini yapamasa da, kendisinden sonra görevi devralmasını istediği Bingu Mutharika (UDF) 2004 yılında seçimlerde kazanarak devlet başkanı olmuştur. 2004 yılında yapılan bu seçimlerde Mutharika'nın seçilmesinin en önemli nedeni ise muhalefet partilerinin bir aday üzerinde anlaşma sağlamaması ve Mutharika'nın rakibi olarak desteklememesinden kaynaklanmıştır.

Mutharika 2009 yılında ikinci bir defa seçilmesinden sonra selefi Muluzi gibi görev süresini uzatmaya yönelik hamlelerde bulunmuş ancak Anayasa mahkemesi böyle bir değişim girişimini yasaklamıştır. 5 Nisan 2012 yılında geçirdiği kalp krizi sonrası hayatını kaybeden Mutharika'nın yerine vekaleten atanan Joyce Banda, 7 Nisan 2012 tarihinde yemin ederek görevine başlamıştır.

Politika
1966 yılında ele alınan anayasaya göre ülke başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. İngiliz Milletler Topluluğu üyesi olan ülkede,  1993 yılında değiştirilen bu anayasaya göre, izin verilen tek parti Malawi Congress Party (MCP) partisi olmuştur. 1993 yılında gerçekleştirilen referandum ile tek partili sistemden, çok partili sisteme geçişin imkânı sağlanmıştır. Malavi parlamentosunda her beş yılda bir seçilen toplam 177 milletvekili bulunmaktadır. Milletvekilleri gibi devlet başkanı da her beş yılda bir seçilmekte, bir başkan en fazla iki dönem üst üste seçilebilmektedir.

İdari yapılanma

Ülke idari açıdan üç bölgeye ayrılmıştır. Bu üç bölge, kendi içerisinde ayrıca 28 ilçeye bölünmüştür.

 Kuzey Bölgesi, idari başkenti Mzuzu
 6 İlçe: Chitipa, Karonga, Likoma, Mzimba, Nkhata Bay, Rumphi.
 Merkez Bölgesi, idari başkenti Lilongwe
 9 İlçe: Dedza, Dowa, Kasungu, Lilongwe, Mchinji, Nkhotakota,Ntcheu, Ntchisi, Salima.
 Güney Bölgesi, idari başkenti Blantyre
 13 İlçe: Balaka, Blantyre, Chikwawa, Chiradzulu, Machinga, Mangochi, Mulanje, Mwanza, Neno, Nsanje, Phalombe, Thyolo, Zomba.

Şehirler
Malavi'de en çok nüfusu barındıran şehir, başkent Lilongwe'dir. Lilongwe ile birlikte gelişmiş bir ulaşım ağına yerel hizmete sahip şehirler ise Blantyre ve Mzuzu'dur. Ülkenin en büyük beş şehri şu şekilde sıralanmaktadır:  Lilongwe (723.576), Blantyre (694.499), Mzuzu (138.325), Zomba (91.860) ve Kasungu (46.569)

Ekonomi
Malavi, dünyanın en az gelişmiş ülkelerinden bir tanesi olarak kabul edilmektedir. Ülke genelinde kişi başına düşen millî gelir 320 $ düzeyindedir. Ülke ekonomisi, Uluslararası Para Fonu, Dünya Bankası gibi kuruluşlar üzerinden gelen fonlara bağımlı bir konumdadır. İnsani Gelişim Endeksi'nin 2012 verilerine göre ülke, toplamda 187 ülke içerisinde 170. sırada bulunmuştur. Nüfusun %85'i kırsal bölgelerde yaşamakta olup, ekonomi ağırlıklı olarak tarıma dayılıdır. Gayrısafî yurt içi hâsılasının üçte biri ve ihracat gelirlerin %90'ı tarımdan kaynaklanır.

Ülke genelinde rüşvet çok yaygın bir konumdadır. Malavi'de var olan rüşvet dağıtımı geleneksel hak, imtiyaz ve egemen konumlarına dayalı bir durumdadır. Bu şekilde, ülkenin genel bütçesinin yanı sıra sağlam bir ülke yapısı ve devamlılık için gerekli olan ancak tartışılan ikinci bir kaynak daha oluşturulmaktadır. Ülke genelinde 2008 yılında itibaren birçok Çinli iş insanı yatırımlarda bulunmuş, ancak bu durum yerli halk tarafından kabul gören bir girişim olmamıştır. Yerli üreticiyi korumak adına devlet başkanı tarafından 2012 yılında kabul edilen yasa ile tüm yabancı girişimcilerin ülkenin dört büyük şehir merkezi dışında kalan küçük yerleşim yerleri ve kırsal kesimlerde iş yapması yasaklanmıştır.

En fazla ihraç ettiği ürünler, tütün, çay ve şeker kamışı, pamuk, kömür, boksit ve uranyum'dur.

Ulaşım

Malavi genelinde uluslararası standartlara uygun toplam altı adet havaalanı bulunmaktadır. İniş ve kalkış pistlerinin gerekli uzunlukta, sağlam ve asfaltlı olduğu bu havaalanlarının iki tanesi başkent Lilongwe'de ve Blantyre'de bulunmaktadır. Bunların haricinde pistlerinin uzunluğu daha kısa olan ve asfaltlı olmayan 37 havaalanı daha mevcuttur. Ülkenin üç uçağı ile hizmet veren ulusal havayolu şirketi Air Malawi'dir. Başkent Lilongwe'ye, ülke içi uçuşlarının yanı sıra Ethiopian Airlines ile Addis Abeba, Kenyan Airways ile Nairobi ve South African Airways ile de Johannesburg şehirlerinden de seferler gerçekleştirilmektedir.

Malavi genelinde trafik soldan akmaktadır. Ülke içerisinde bulunan toplam 14.597 km karayolunun 2001 verilerine göre 2.773 km'si asfaltlanmış, 11.821 km'si ise iş makinalarının çakıl taşlarının üzerinden geçerek ve yolları düzleştirerek oluşturduğu yollar konumundadır. Ülkenin nüfusu yoğun şehirleri arasındaki bağlantı yolları genelde asfaltlanmış olup, rahat bir ulaşım sağlamaktadır.

Ülke genelinde otobüs hatları şehirler arası yolcu taşımacılığında sık kullanılmaktadır. Ülkenin ilk üç büyük şehri olan Lilongwe, Blantyre ve Mzuzu arasında günlük olarak hızlı otobüs seferleri düzenlenmektedir. Bu üç şehir dışıdaki yerleşim bölgelerinde ulaşım minibüs ile sağlanmaktadır. Ülke içi bağlantıların yanı sıra Lilongwe ve Blantyre'den Johannesburg (Güney Afrika Cumhuriyeti),  Lusaka (Zambiya) ve Harare'ye (Zimbabve) günlük olarak otobüs seferleri düzenlenmektedir.

Deniz taşımacılığı Malavi Gölü nedeniyle ülkede yaygın olarak kullanılan bir ulaşım aracıdır. MS Ilala ile özellikle Mozambik egemenliği altında olan Malavi Gölü üzerinde bulunan ve Malavi'ye ait olan Likoma ve Chizumulu adalarına seferler düzenlenmektedir. Ülkenin en güney ucunda bulunan Nsanje şehrinde bulunan iç liman Shine Nehri ve Zambezi Nehri bağlantılarını kullanarak ülkenin kıyısı olmasa da Hint Okyanusu'na açılabilme imkânı sağlamaktadır. Ancak bu seferler 2012 yılında Mozambik ile Zambezi Nehri'nin kullanımıyla ilgili yaşanan sorun nedeniyle durdurulmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Facts and Figures. Africa > Malawi Nation Master (İngilizce)
 Malavi hakkında coğrafi bilgiler
 The World Factbook. CIA (İngilizce)
 Welcome to Malawi. Malawi Tourism Guide (İngilizce)
 Destination Malawi - the Official Malawi Tourism Directory, published on behalf of the Malawi Department of Tourism. (İngilizce)

Denize kıyısı olmayan ülkeler
İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler

Malavi


Soyuz roketi, Uzay Yarışı yıllarında Sovyetler Birliği tarafından geliştirilen ve 1991'den itibaren Rusya tarafından kullanılmaya devam edilen fırlatma aracı.

Sergey Korolyov'un tasarım bürosu OKB-1 tarafından eski Vostok roketleri temel alınarak geliştirildi ve 1966'da kullanıma sunuldu. Soyuz programının bir parçası olarak Soyuz uzayaraçlarını fırlatmakta kullanıldığı gibi, Progress ikmâl araçlarının Uluslararası Uzay İstasyonu'na ulaşmasını da sağlamaktadır. Uzay Mekiği'nin art arda geçirdiği kazalar sonucunda güvenilmez olduğunun anlaşılması ve uzun süre hizmet dışı kalması nedeniyle, Uluslararası Uzay İstasyonu'nun başlıca taşıma aracı haline gelmiştir.

Soyuz roketleri uzaya Kazakistan'daki Baykonur Uzay Üssü ve Kuzeybatı Rusya'daki Plesetsk Uzay Üssü'nden fırlatılmaktadır. 2003'teki anlaşmayla birlikte Fransız Guyanası da kullanılmaya başlamıştır.

Soyuz-U roketlerinin yakıtı kerosendir. Soyuz U2 roketleri ise bunun bir türevi olan Sintin yakıtı kullanır.

Konuyla ilgili yayınlar
 ULUSLARARASI İLİŞKİLERDE YENİ PERSPEKTİF: ASTROPOLİTİĞE GİRİŞ, Tolga ERDEM, Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Haziran 2018, Cilt 20, Sayı 1, (431-446).

Roket
Uzay çalışmaları
Sovyet icatları
Rus icatları
1960'larda Sovyetler Birliği
1970'lerde Sovyetler Birliği
1966'da uzay çalışmaları
1967'de uzay çalışmaları
1968'de uzay çalışmaları
1969'da uzay çalışmaları
1970'te uzay çalışmaları
1971'de uzay çalışmaları
1972'de uzay çalışmaları
1973'te uzay çalışmaları
1975'te uzay çalışmaları

Soyuz roketi


Playa Fulong (en chino: 福隆海水浴場) se encuentra en el pueblo de Fulong, del municipio de Gongliao en el noreste de la isla de Taiwán. Esta justo en la desembocadura del río Shuang.

Las arenas son de color oro o doradas, lo cual es raro en Taiwán. Muy cerca se encuentra un campamento llamado Longmen. Esta playa es una de las favoritas en el verano para las personas que viven en el norte de la isla.

El río Shuang divide la playa en una parte interior y otra exterior.

Véase también
Estrecho de Taiwán
Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Video sobre la playa

Playas de Taiwán

Playa Fulong


A Copa Libertadores da América de 2023, oficialmente CONMEBOL Libertadores 2023, é a 64ª edição da competição de futebol realizada anualmente pela Confederação Sul-Americana de Futebol (CONMEBOL). Participam clubes das dez associações sul-americanas.

O vencedor da Copa Libertadores de 2023 enfrentará o campeão da Copa Sul-Americana de 2023 na Recopa Sul-Americana de 2024, assim como se classifica automaticamente para a fase de grupos da Copa Libertadores da América de 2024 e para as Copas do Mundo de Clubes de 2023 e 2025.

Em 8 de março, a CONMEBOL anunciou que a partida final da competição será disputada no estádio do Maracanã, no Rio de Janeiro. Inicialmente marcada para ocorrer em 11 de novembro, foi antecipada em uma semana, passando para 4 de novembro.

Equipes classificadas
As seguintes 47 equipes das 10 federações filiadas à CONMEBOL se qualificaram para o torneio:

 Campeão da Copa Libertadores da América de 2022
 Campeão da Copa Sul-Americana de 2022
 Brasil: 7 vagas
 Argentina: 6 vagas
 Demais associações: 4 vagas cada

A fase de entrada é determinada da seguinte maneira:

 Fase de grupos: 28 equipes
 Campeão da Copa Libertadores de 2022
 Campeão da Copa Sul-Americana de 2022
 Equipes qualificadas para as vagas 1 a 5 da Argentina e do Brasil
 Equipes qualificadas para as vagas 1 e 2 de todas as outras associações.
 Segunda fase: 13 equipes
 Equipes qualificadas para as vagas 6 e 7 do Brasil
 Equipe que qualificou para a vaga 6 da Argentina
 Equipes qualificadas para as vagas 3 e 4 do Chile e Colômbia
 Equipes qualificadas para a vaga 3 de todas as outras associações.
 Primeira fase: 6 equipes
 Equipes que se qualificaram para a vaga 4 da Bolívia, Equador, Paraguai, Peru, Uruguai e Venezuela

Premiação financeira
Em 17 de março, a CONMEBOL anunciou uma mudança na premiação em dinheiro da competição. A partir desta edição, os clubes serão premiados por cada vitória na fase de grupos. O valor pago, por vitória, será de 300 mil dólares — cerca de 1,5 milhão de reais. Conforme o comunicado da entidade, o objetivo é "reconhecer os méritos esportivos". Também houve um aumento nos valores das premiações em cerca de 23 por cento em relação a edição do ano passado e a competição distribuirá 207 milhões de dólares ou cerca de 1,087 bilhão de reais.

Calendário
O calendário de cada fase foi divulgada em 7 de julho de 2022.

Sorteio
O sorteio das fases preliminares foi realizado, em 21 de dezembro de 2022, no Centro de Convenções da CONMEBOL, em Luque, no Paraguai.

Para a fase de grupos, um novo sorteio foi realizado, em 27 de março de 2023, no Centro de Convenções da CONMEBOL, onde 32 equipes foram divididas em quatro potes de acordo com as respectivas colocações no ranking de clubes da CONMEBOL de 16 de dezembro de 2022 e dos quatro classificados das fases preliminares (indicados como G1 a G4).

Fases preliminares

Nas fases preliminares cada emparelhamento foi definido em partidas eliminatórias de ida e volta. Em caso de empate no placar agregado, a vaga seria definida direto na disputa por pênaltis, sem prorrogação. Os confrontos das duas primeiras fases foram definidos através de sorteio.

Primeira fase: disputada por seis equipes provenientes de Bolívia, Equador, Paraguai, Peru, Uruguai e Venezuela, qualifica três para a seguinte fase.
Segunda fase: disputada por 16 equipes, sendo 13 delas provenientes de Argentina, Bolívia, Brasil, Chile, Colômbia, Equador, Paraguai, Peru, Uruguai e Venezuela mais os três vencedores da fase anterior, qualifica oito equipes para a seguinte fase.
Terceira fase: disputada pelas oito equipes vencedoras da fase anterior, as quatro vencedoras avançam para a fase de grupos com as outras 28 equipes e as quatro perdedoras são transferidas para a fase de grupos da Copa Sul-Americana de 2023.

Primeira fase
Em negrito, as equipes que avançaram.

Segunda fase
Em negrito, as equipes que avançaram.

Terceira fase
Em negrito, as equipes que avançaram.

Fase de grupos

Os vencedores e os segundos classificados de cada grupo avançam para as oitavas de final, enquanto os terceiros colocados serão transferidos para os play-offs da Copa Sul-Americana de 2023.

Nessa fase, cada grupo é disputado em turno e returno, todos contra todos. As equipes são classificadas de acordo com os seguintes critérios:
 Pontos (três pontos por vitória, um ponto por empate e nenhum ponto por derrota)
 Saldo de gols
 Gols marcados
 Gols marcados fora de casa
 Ranking CONMEBOL

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Grupo E

Grupo F

Grupo G

Grupo H

Fase final

Após a conclusão da fase de grupos, um sorteio, em 5 de julho — na sede da CONMEBOL, em Luque, no Paraguai — definiu o chaveamento das equipes classificadas a partir das oitavas de final até a final.

As equipes que finalizaram em primeiro lugar na fase de grupos (pote 1 no sorteio) enfrentam as equipes que finalizaram em segundo lugar (pote 2), não havendo restrições nos confrontos, portanto podendo ser sorteadas equipes de um mesmo país ou que integraram o mesmo grupo na fase anterior. A pontuação obtida na fase de grupos serve para a definição dos mandos de campo até a semifinal, com as equipes melhores posicionadas sempre realizando o jogo de volta como equipe mandante, sendo numeradas de 1 a 16.

Equipes classificadas

Esquema

Final

Estatísticas

Artilharia

Assistências

Hat-tricks

Maiores públicos
Esses são os dez maiores públicos do campeonato:

Classificação geral
Oficialmente a CONMEBOL não reconhece uma classificação geral de participantes na Copa Libertadores. A tabela a seguir classifica as equipes de acordo com a fase alcançada e considerando os critérios de desempate.

Ver também
 Copa Sul-Americana de 2023
 Recopa Sul-Americana de 2023

Ligações externas

Copa Libertadores da América de 2023


පිච්චෛ සුන්දරරාජන් (උපත 1972 ජූලි 12), වඩා හොඳින් දන්නා නම සුන්දර් පිච්චෛ, ඉන්දීය ඇමරිකානු ව්‍යාපාරික විධායකයෙකි. ඔහු ගූගල් සංස්ථාපිත සමගමේ වර්තමාන ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීවරයාවේ.

1972 උපත්

ආශ්‍රිත

සුන්දර් පිච්චෛ


Clara ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Clara befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Tacuarembó in dessen Sektor 3 in der Cuchilla de Clara. In Nordwest-Südost-Richtung fließt der Arroyo de Clara südlich am Ort vorbei. Nächstgelegene Ansiedlungen sind La Hilera im Nordnordosten sowie Curtina im Westnordwesten. Im Süden Claras erstreckt sich die Cuchilla de los Once Cerros.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 59.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Clara beträgt 160 (Stand: 2011), davon 96 männliche und 64 weibliche. Für die vorhergehenden Volkszählungen von 1963 bis 1996 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Clara (PDF; 77 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Tacuarembó

Clara (Uruguay)


Patrick Jones (born 1965) is a Welsh poet, playwright, and elder brother of Nicky Wire from Manic Street Preachers.

Biography
Born in Tredegar in 1965, Patrick Jones was educated at Oakdale Comprehensive, Crosskeys College (a campus of Coleg Gwent), and then at the University of Wales, Swansea from 1983 to 1987. He was awarded Bsc. (Hons) in Sociology and American Studies. Jones has been employed in youth work, nursing aid, as a Literacy Officer and a Lecturer. He has lived much of his life in Blackwood but has also lived in Herne Bay, Swansea, in Germany, and spent four years in Chicago, Illinois.

Jones set up the Blackwood Young Writers Group based at the Blackwood Miners Institute in 1993. He taught Adult Literacy at Blackwood Community College and the Ebbw Vale Institute. Jones is also active in setting up various reading and writing workshops throughout Wales from schools to youth centres. He has also served as the Creative Literacy Worker for the Cynon Project and in 1988 was writer in residence at Swansea College. He has worked in collaboration with Hafan Cymru, Ty Hapus, Literature Wales and The Welsh National Opera.

 He participated in a week-long intensive writing masterclass with Arnold Wesker at Hay on Wye Literature Festival in 1997. Jones participated in the 1998 Dysfluency Tour. In April 1999, he staged a Kosovo benefit at Blackwood Miner's Institute involving Max Boyce, James Dean Bradfield and other artists. Later that year he read from and discussed sections of his play Everything Must Go at Marxism '99. 1999 also saw Ioan Gruffydd, Matthew Rhys and other Welsh celebrities performing his poem "The Guerrilla Tapestry" at the opening of the Welsh Assembly 'Voices of a Nation' concert. In 2004, he returned to the Hay Festival for a discussion with James Dean Bradfield on music, politics and writing.

Jones has worked with St David's Foundation Hospice Care, The Samaritans, Hope and Aid Direct and Learning through Growth in the Cynon Valley.. Has been involved in many protests including Save St David's Woods, and Justice for Fathers.  In 2007 he performed a reading at a fundraising concert for Stop The War, during which he also collaborated with Newport band New State Radio.

Jones' play, Revelation, spoke out on behalf of victims of female domestic violence. Jones spent some time researching the play and it is based on over forty interviews with men who have experienced domestic violence.

It was supported by the Dyn Project Cardiff, Mankind UK, Chapter Arts Centre and the Welsh Arts Council. It was directed by Chris Durnall with Nathan Sussex and Stacey Daly and featured a soundtrack by Jones' friend and collaborator, James Dean Bradfield. It was performed at Chapter Arts Centre in July 2008 before transferring to a three-week run at the Courtyard Theatre in London as well as other, non-theatre venues.

In November 2008, Waterstone's cancelled an appearance from Jones at one of their stores, where he was expected to sign autographs and promote his new work, because of a planned protest by a religious pressure group over alleged blasphemy. In an effort to ensure that he was not gagged, Liberal Democrat Assembly Member Peter Black then asked Jones to read from his book, Darkness Is Where The Stars Are, at the Welsh Assembly, and the reading went ahead on 11 December despite protests.

A CD Tongues for a Stammering Time, with spoken word in collaboration with many musicians including Nicky Wire, James Dean Bradfield, Billy Bragg, Amy Wadge, Martyn Joseph and others, was released on Anhrefn Records in May 2009.

In 2014 The Forgotten, a Chartist musical co written with Drama lecturer Vanessa Dodd was performed at The Riverfront and other venues in the South Wales are to mark the 175th anniversary of The Chartist Rising. In March 2015 it was announced that Jones' play Before I leave would be part of the National Theatre of Wales' 5th Year programme. The play was inspired by The Cwm Taf Choir based in Merthyr Tydfil which is supported by The Alzheimer's Society.

Jones worked with Rhiannon White Co Artistic Director of Common Wealth Theatre Company Summer 2015 in and around Blackwood, researching and developing his first play Everything Must Go which was resurrected for the second Velvet Coalmine festival.
2016 saw the premiere of his new play Before I Leave produced by The National Theatre Wales. Based on research Jones undertook with various Dementia choirs and supported by The Alzheimer's Society Cymru, the play tells the story of a choir made up of members who live with dementia. It is currently being developed into a film.

Rough Trade Books published a new collection of poetry 'My Bright Shadow' in May 2019.  Written during his mother's battle with Leukaemia and after her death the work deals with grief, loss, healing and the power of words to bear witness to a life.

A new album, Renegade Psalms was released in 2019. It is a collaboration with Jones and The Membranes singer and bassist John Robb, and featured eleven brand new tracks. A state of the nation address focusing on such issues as Brexit, austerity, the bedroom taxlins, housing inequality alongside hope, protest and love.
In 2020 Jones  developed the concept and wrote the lyrics for James Dean Bradfield's solo album Even in Exile composed of songs about the life and tragic death of Chilean activist and songwriter Victor Jara. It reached Number 6 in the UK charts.

Jones had attended Welsh independence marches.

Works

Books
 The Guerrilla Tapestry (1995)
 The Protest of Discipline (1996)
 Detritus (1997)
 Mute Communion (1997)
 Fuse (Parthian Books) (2001) Includes a foreword by Nicky Wire called 'The Words are Coming'
 Against (2003)
 Last wRites (editor) (2006)
 Darkness is where the stars are (2008)
 'The Aspirations of Poverty' Red Poets (2016)
  "My Bright Shadow" Rough Trade Books (2019)

'Fuse/Fracture' Parthian Books 2021

Music videos
All music videos are for Manic Street Preachers, using 'Crash Editing' facilities.

Plays
 Everything Must Go (1999)
 Unprotected Sex (1999)
 The War Is Dead Long Live The War (2003)
 Bridges (2006)
 Sing To Me (2006)
 Revelation (2008)
 A Lament for Moths (2009)
 Before I Leave (2016)

Short films
 Pictures of the Gone World (1999)
 The Absence (2004)
 Nutters (2007)

Other publications
 Commemoration and Amnesia (Big Noise Productions) (1999) (Poetry performed by bands)
 Tongues for a Stammering Time (Anhrefn Records) (2009) (Poetry performed by bands)

 "Renegade Psalms" (Louder Than War ) in collaboration with John Robb
 Even in Exile (lyricist) James Dean Bradfield (MontyRay) 2020

References

   4. https://www.theguardian.com/stage/2016/may/20/gold-for-the-soul-my-play-about-dementia-choirs-with-music-by-the-manics
      5. https://www.theguardian.com/music/2020/aug/16/james-dean-bradfield-even-in-exile-review-victor-jara-tribute-manic-street-preachers
       6. https://www.standard.co.uk/culture/music/james-dean-bradfield-even-in-exile-review-a4524861.html

External links
http://www.patrick-jones.info

1965 births
Living people
People from Tredegar
Welsh republicans
Welsh dramatists and playwrights
Anglo-Welsh poets
People educated at Oakdale Comprehensive School
21st-century Welsh poets
21st-century British male writers
21st-century Welsh writers

Patrick Jones (poet)


Thanos er en fiktiv superskurk fra Marvel-universet. Han er hovedantagonisten i filmene Avengers: Infinity War (2018) og Avengers: Endgame (2019), hvor han spilles af Josh Brolin.

Eksterne henvisninger

Figurer fra Marvel Comics
Fiktive skurke

Thanos


Wriezener Höhe war eine von 1997 bis 2003 existierende Gemeinde im Amt Barnim-Oderbruch (Landkreis Märkisch-Oderland, Brandenburg). Sie war ein Zusammenschluss der vier ursprünglich selbständigen Gemeinden Frankenfelde, Haselberg, Biesdorf und Lüdersdorf. Die beiden letzteren Gemeindeteile waren bereits vor der Bildung von Wriezener Höhe zur Gemeinde Lüdersdorf/Biesdorf zusammengeschlossen worden.

Geschichte
Die Gemeinde Biesdorf war bereits 1928 in die Gemeinde Lüdersdorf eingemeindet worden. Dieser Zusammenschluss wurde zum 1. Januar 1945 rückgängig gemacht. Am 1. Januar 1974 schlossen sich die beiden Gemeinden erneut zur neuen Gemeinde Lüdersdorf/Biesdorf zusammen. Im Zuge der Ämterbildung 1992 im Land Brandenburg wurden zum 19. Juni 1992 das Amt Wriezen-Land gebildet, das 1994 in Amt Barnim-Oderbruch umbenannt wurde, und zum 4. Juni 1992 das Amt Wriezen.

Zum 31. Dezember 1997 schloss sich Lüdersdorf/Biesdorf (Amt Wriezen) mit den Gemeinden Haselberg und  Frankenfelde (Amt Barnim-Oderbruch) zur neuen Gemeinde Wriezener Höhe zusammen; die neue Gemeinde war eine amtsangehörige Gemeinde des Amtes Barnim-Oderbruch. Ortsteile waren Lüdersdorf/Biesdorf, Haselberg und Frankenfelde. Wriezener Höhe wurde im Zuge der Gemeindereform in Brandenburg zum 26. Oktober 2003 in die Stadt Wriezen eingegliedert und aufgelöst. Lüdersdorf, Biesdorf, Frankenfelde und Haselberg bilden heute jeweils Ortsteile mit jeweils eigenem Ortsbeirat und Ortsvorsteher innerhalb der Stadt Wriezen, Die ehemalige Gemeinde lag im heutigen westlichen Teil des Stadtgebietes von Wriezen.

Bevölkerungsentwicklung von 1997 bis Ende 2002

Belege
Bildung des Amtes Wriezen-Land. Bekanntmachung des Ministers des Innern vom 7. Mai 1992. Amtsblatt für Brandenburg – Gemeinsames Ministerialblatt für das Land Brandenburg, 3. Jahrgang, Nummer 47, 10. Juli 1992, S. 890.
Zusammenschluss der Gemeinden Haselberg, Frankenfelde (Amt Barnim-Oderbruch) sowie der Gemeinde Lüdersdorf/Biesdorf (Amt Wriezen) zu einer neuen Gemeinde Wriezener Höhe. Bekanntmachung des Ministers des Innern vom 10. November 1997. Amtsblatt für Brandenburg – Gemeinsames Ministerialblatt für das Land Brandenburg, 8. Jahrgang, Nummer 48, 3. Dezember 1997, S. 950/1.

Ehemalige Gemeinde (Landkreis Märkisch-Oderland)
Gemeindegründung 1997
Gemeindeauflösung 2003
Wriezen

Wriezener Höhe


Asım Can Gündüz (15 Ağustos 1955, İstanbul – 24 Haziran 2016, Marmaris), Türk gitarist ve rock şarkıcısı. Türkiye dışında Awesome John ve John Gundez olarak da bilinir.

Hayatı

Amerika yılları
15 Ağustos 1955'te İstanbul'da dünyaya geldi. Doğduğunda parmakları perdeli olduğu için kendisine "ördek" denilen Asım Can Gündüz, bir şişeyi kırarak parmaklarının arasındaki perdeleri kesti. Okul başlayana kadar 14 ameliyat geçiren Gündüz, okullar başlamadan kısa süre önce ailesinin işi nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı.

11 yaşında bir aile dostunun hediye ettiği gitar sayesinde müzik ile ilgilenmeye başlayan Gündüz, The Monkees ve The Ventures gibi sanatçıların eserlerini arkadaşlarına çalmaya başladı. Daha sonra farklı müzik grupları kurdu ve Jimi Hendrix'in hayatını anlatan bir müzikalde ünlü gitaristi canlandırdı. Bu sayede Frank Zappa gibi ünlü isimlerle tanıştı.

Türkiye yılları
Gündüz, uzun yıllar yaşadığı Amerika Birleşik Devletleri'nden Türkiye'ye 1980'li yılların sonunda döndü ve grubu Ambülans ile 21 Ekim 1981'de TRT'de bestelediği 4 İngilizce sözlü şarkıyı çaldı. Ambülans grubu ile 1980'li yıllarda çalmaya devam etti. 1982'de yine TRT'de Atatürk için yazdığı "Paşam" adlı bestesini söyledi ancak şivesinin bozukluğu nedeniyle 1990'lara kadar TRT'den ambargo yedi. 1984 yılında Milliyet gazetesinin düzenlediği Liselerarası Müzik Yarışması'nın konuk sanatçılarından biri olup, Türkiye'yi dolaştı. Seyyal Taner'e bir sene vokalistlik yaptı.

1984 yılında tekrar ABD'ye dönmeye karar verdi ve plak çalışmaları yapmaya başladı ancak anne ve babasını kaybettikten sonra tamamen Türkiye'ye dönmeye karar verdi.

1989 yılı Ekim ve Kasım aylarında ilk albümü Anasının Gözü / Cin Gibi'yi kaydetti. Ancak albümdeki parçalardan bazılarının sözlerinin argo kelimeler içermesi gerekçesi ile albümün satışı 1990'da yasaklandı ve bu durum sanatçı tarafından protesto edildi. Albümün çıkması ise 1992 yılını buldu. Özel televizyonların yayın hayatlarına başlamalarıyla, Gündüz de bu albümü televizyonda tanıtma şansı yakaladı. Bu dönemde kendisinin televizyon performanslarına manken Sevda Demirel eşlik etti. Albümündeki "Turkish Girls" isimli şarkı aynı yıl BFBS Radio'da "ayın en iyi yabancı şarkısı" seçildi.

Asım Can Gündüz, sonraki yıllarda radyo ve TV programları yaptı. Energy FM, Power FM, ve Kiss FM radyolarının kurucu üyelerindendi. Ayrıca Zuhal Müzik'in ortaklarından biri olan Gündüz, burada gitar dersi de verdi. 1994 yılında Kanal 6'da Zeyno Günenç ile "Müzikalite" programı yaptı. 1997 yılında Baba Blues Band grubunu kurdu ve müzisyen arkadaşlarıyla televizyonda ve sahnelerde blues şarkılarını yorumladılar.

1998 yılında Bir Sevgi Eseri ismini taşıyan cover parçalara Türkçe sözler yazarak bir albüm çıkardı. "Romantik Blues" olarak tanıttığı bu albümde Gary Moore, Eric Clapton ve George Michael gibi sevilen sanatçıların şarkılarını sanatçılarla bire bir görüşerek telif ödemeleri yaparak yorumladı. 2000 yılında Dansöz adlı filmde oynadı.

2000 yılında ABD'ye geri dönme kararı alsa da bir sene sonra Marmaris'e taşındı, Marmaris içinde ve Türkiye dışında çeşitli mekânlarda konserler verdi. 2011 yılında "Nazar Değdi" ve "Yavrum" şarkılarını yayınladı. 2013 yılında ise Mc Dandik adlı filmde oynadı.

Amerika'nın ünlü Blues Hall of Fame, organizasyonu, Asım Can Gündüz'e "Legendary Blues Artist - Efsane Blues Sanatçısı" onurunu layık görmüştür. Hayatta olsaydı bu ödül kendisine Kıbrıs'ta 19 Temmuz 2016'da Kıbrıs Blues Festivali'nde takdim edilecekti. Son yıllarında Ankaralı rock grubu Heavy Sky'a destek olup, beraber konserlere çıkmaktaydı.

Özel hayatı
Gündüz'ün ilk eşinden kendisi gibi müzisyen oğlu Evrencan Gündüz dünyaya geldi.

Ölümü
Evinde geçirdiği kalp krizi nedeniyle eşi tarafından hastaneye kaldırıldı. Hastanede tüm çabalara rağmen 24 Haziran 2016'da hayatını kaybetti. Cenazesi İstanbul'a getirilerek Kanlıca Mezarlığı'nda annesinin yanına defnedilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Asım Can Gündüz Dostları Sitesi
 Youtube'den Asım Can Gündüz Videoları
 Asım Can Gündüz ve Dream Strat

Türk gitaristler
1955 doğumlular
Anadolu blues
Türk rock gitaristleri
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
1980'lerin şarkıcıları
Türk sanatçılar
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Kalan Müzik sanatçıları
Raks Müzik sanatçıları
2016 yılında ölenler
Muğla'da ölenler
Türkiye'de kalp krizinden ölenler
Kanlıca Mezarlığı'na defnedilenler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk gurbetçiler

Asım Can Gündüz


A prova de 500 m masculino da patinação de velocidade nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputada no Oval Nacional de Patinação de Velocidade, em Pequim, no dia 12 de fevereiro.

Medalhistas

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e olímpicos da prova eram os seguintes:

Os seguintes recordes mundiais e/ou olímpicos foram estabelecidos durante esta competição:

Resultados

500 m masculino

Patinação de velocidade nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - 500 m masculino


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 19. siječnja – Edgar Allan Poe, američki pisac, pjesnik, urednik i književni kritičar († 1849.)
 31. ožujka – Nikolaj Vasiljevič Gogolj, rusko-ukrajinski književnik († 1852.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1809.


Enver Halil Hoca (, 16 Ekim 190811 Nisan 1985), Arnavut komünist politikacı. 1941'den 1985'te ölümüne kadar Arnavutluk Emek Partisi Genel Sekreteri'ydi. Aynı zamanda Arnavutluk Emek Partisi Politbüro üyesi, Arnavutluk Demokratik Cephesi Başkanı ve silahlı kuvvetlerin başkomutanıydı. 1944'ten 1985'te ölümüne kadar ülkeyi yönetti. Ayrıca 1944'ten 1954'e kadar 22. Arnavutluk Başbakanı ve çeşitli zamanlarda Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti'nin hem dışişleri bakanı hem de savunma bakanı oldu.

Hoca 1908'de Ergiri'de doğdu ve 1936'da öğretmen oldu. İtalya'nın Arnavutluk'u işgalinin ardından 1941'de Sovyetler Birliği'ndeki kuruluşunda Arnavutluk Emek Partisi'ne katıldı. Mart 1943'te 34 yaşındayken Genel Sekreter seçildi. Ülkenin kurtuluşundan iki yıldan kısa bir süre sonra, Kral Zogu'nun monarşisi resmen ortadan kaldırıldı ve Hoca, Arnavutluk'un sembolik devlet başkanı olarak iktidara geldi.

41 yıllık iktidarı boyunca, Arnavutluk'un ilk demiryolu hattını inşa ederek, yetişkin okuryazarlık oranını %5'ten %90'ın üzerine çıkararak, salgınları bitirerek, ülkeye elektrik getirerek, bağımsız tarıma öncülük ederek; 2.Dünya Savaşı'ndan sonra harabeye dönen ülkeyi yeniden inşa etti. Ayrıca dini, yurtdışına seyahat etmeyi ve özel mülkiyeti yasakladı, Arnavutluk'un tüm dini tesislerini kapattı veya laik kullanımlara dönüştürdü. Onun rejimi altında binlerce muhalif infaz edildi ve on binlercesi zorunlu çalışma kamplarına hapsedildi.

Hoca'nın hükûmeti, onun anti-revizyonist Marksizm-Leninizm'e, yani 1970'lerin ortalarından/sonlarından itibaren Stalinizm'e sıkı bağlılığı ile tanımlandı. 1976-1978 döneminde Maoizm'den koptuktan sonra, dünya çapında çok sayıda Maoist parti kendilerini Hocaist ilan etti. Uluslararası Marksist-Leninist Parti ve Örgütler Konferansı (Birlik ve Mücadele), bu partilerin en bilinenidir.

Erken dönem

Hoca, Güney Arnavutluk'ta (o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olan) Ergiri'de, Avrupa ve ABD'de geniş çapta seyahat etmiş Müslüman bir kumaş tüccarı olan Halil Hoca'nın ve Gjylihan Hoca'nın oğlu olarak doğdu. Babası oğluna ünlü Osmanlı askeri subayı ve Jön Türk Enver Paşa'nın adını vermiştir.

Hoca ailesi, Dropull  köyünden gelmekteydi ve Bektaşi Tarikatı'na bağlıydı. 1916'da babası oğlunu Âsım Baba Tekkesi'ne Selim Baba'nın hayır duasını alması için getirdi.

İlkokuldan sonra, şehir lisesi "Liria"da eğitimini sürdürdü. Çalışmalarına 1923'te Ergiri Lisesi'nde başladı. Lisenin kapatılmasından sonra Ekrem Libohova'nın araya girmesiyle Hoca'ya Görice'deki Fransız Arnavut Ulusal Lisesi'nde 1930 yılına kadar öğrenimine devam etmesi için devlet bursu verildi.

Hoca 1930'da, Fransa'daki Montpellier Üniversitesi Doğa Bilimleri Fakültesi'ne devlet bursuyla okumaya gitti, ancak çalışmalarını ihmal ettiği için bursunu kaybetti. Daha sonra Paris'e gitti ve Zogu karşıtı göçmenlere kendisini Bahri Omari'nin kayınbiraderi olarak tanıttı.

1935'ten 1936'ya kadar Brüksel'deki Arnavutluk Konsolosluğunda sekreter olarak çalıştı. Arnavutluk'a döndükten sonra Tiran Lisesi'nde sözleşmeli öğretmen olarak çalıştı. Hoca 1937'den 1939'a kadar Görice Lisesi'nde Fransızca ve ahlak dersleri verdi ve aynı zamanda okul kütüphanesinin yönetimini üstlendi.

7 Nisan 1939'da Arnavutluk, İtalya Krallığı tarafından işgal edildi. İtalyanlar, Şevket Vërlaci yönetiminde bir kukla devleti olan Arnavutluk Krallığı'nı (1939-43) kurdular. Hoca,1939'un sonunda Ergiri Lisesi'ne transfer edildi, ancak kısa süre sonra Tiran'a döndü. Hoca'ya en yakın arkadaşı Esat Dishnica yardım etti. Dishnica daha sonrasında Hoca'yla kuzeni Ibrahim Biçakçiu'yu tanıştırdı. Hoca, Biçakçiu'nun "Flora" isimli tütün fabrikasında kalmaya başladı. Bir süre sonra Dishnica aynı isimle bir dükkân açtı ve Hoca da burada çalışmaya başladı. Biçakçiu, Görice Komünist Grubu'nun sempatizanıydı.

Partizan Hayatı

8 Kasım 1941'de Arnavutluk Komünist Partisi (daha sonra 1948'de Arnavutluk Emek Partisi adını aldı) kuruldu. Hoca, Geçici Merkez Komitesi'nin yedi üyesinden olan iki Yugoslav elçi tarafından Görice grubundan Müslüman temsilci olarak seçildi. Arnavutluk Komünist Partisi Aktivistlerinin Birinci İstişare Toplantısı, 8-11 Nisan 1942 tarihlerinde Tiran'da yapıldı ve Hoca 8 Nisan 1942'de ana raporu teslim etti.

Temmuz 1942'de Hoca, Arnavutluk Komünist Partisi adına yayınlanan "Arnavut Köylülülerine Çağrı" adlı bildiriyi yazdı. Çağrı, faşistlere karşı savaş için Arnavutluk içinde destek toplamayı amaçlıyordu. Köylüler, tahıllarını stoklama ve kukla hükûmet tarafından getirilen vergileri ödemeyi reddetme konusunda desteklendi. Peza'daki Eylül 1942 Konferansı'ndan sonra, ideolojileri veya bağlı oldukları sınıf ne olursa olsun anti-faşist Arnavutları birleştirmek amacıyla Ulusal Özgürlük Hareketi kuruldu.

Mart 1943'te, Komünist Partinin ilk Ulusal Konferansı'nda, Hoca resmen Genel Sekreter olarak seçildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği'nin Arnavutluk'taki rolü önemsizdi. 10 Temmuz 1943'te Arnavut partizanlar, Arnavut Ulusal Özgürlük Ordusu adı altında düzenli bölükler, taburlar ve tugaylar halinde örgütlendiler. Örgüt, İngiliz istihbarat servisi SOE'den askeri destek aldı. Komutan olarak Spiro Moisiu ve siyasi görevli olarak Hoca seçilmek üzere bir Genel Merkez oluşturuldu. Yugoslav Partizanları çok daha pratik bir role sahipti, saldırıları planlamaya ve tedarik takasına yardımcı olmak gibi, ancak Arnavutlar ile aralarındaki iletişim sınırlıydı ve mektuplar çoğu zaman geç ulaşıyor, Arnavut partizanların planlarında Yugoslav partizanlara danışamamasına yol açıyordu.

Arnavutluk içinde, savaş sırasında partizan grupların karşılaştığı iletişim güçlüklerini gidermek için sık sık girişimlerde bulunuldu. Ağustos 1943'te, komünizm karşıtı Ballı Kombëtar (Ulusal Cephe) ile Arnavutluk Komünist Partisi arasında Mukje Konferansı adında gizli bir toplantı yapıldı. Konferans sonucunda bir anlaşmaya varıldı:
 Faşist işgalciye karşı ortak bir mücadelede birleşin.
 Anlaşmayı imzalayan iki parti arasındaki tüm saldırıları durdurun.
 Arnavutluk içindeki askeri eylemleri düzenlemek için ortak bir kadro oluşturun.
 Demokratik olarak seçilmiş ulusal özgürlük konseylerinin Arnavutluk'taki devlet gücü olduğunu kabul edin.
 Savaş sonrası dönemin hedefinin, hükûmet şekline halkın kendisinin karar vereceği bağımsız, demokratik bir Arnavutluk olduğunu kabul edin.
 Kosova ve Çamlık sorunuyla ilgili olarak SSCB, Büyük Britanya ve ABD arasında imzalanan Atlantik Bildirisi, Londra ve Washington Antlaşmalarını tanıyın ve saygı duyun. Kosova ve Çamlık halklarının geleceklerine kendi isteklerine göre karar vermelerinde mutabık olun.
 Faşist işgalcilere karşı ortak bir askeri girişimde, inançları ne olursa olsun her bir siyasi grupla ortak paydada birleşin.
 Ancak Arnavutluk Komünist Partisi, faşist işgalcilerle temaslarını sürdüren Ulusal Cephe'nin hiçbir heyetiyle işbirliği yapmayacaktır.
 Arnavutluk Komünist Partisi, halka karşı herhangi bir suç işlememiş olmaları koşuluyla, daha önce faşist işgalcilerle temasları olmuş olan, ancak şimdi bu temasları sonlandıran ve faşist işgalcilere karşı savaşmaya hazır olan her grupla birlik olacaktır.

Balli Kombëtar'ı imzalamaya teşvik etmek için, Kosova ve Çamlık'ı içeren Büyük Arnavutluk bölümleri Anlaşmanın bir parçası haline getirildi.

Yugoslav Komünistleri ile Anlaşmazlık
Yugoslav Komünistleri, Arnavutların Büyük Arnavutluk kurma hedefine karşı çıkıp, Arnavutluk'taki Komünistlerden anlaşmalarını geri çekmelerini istediklerinde iki grup arasında bir anlaşmazlık doğdu. Hoca'ya göre, Josip Broz Tito "Kosova'nın Arnavut olduğuna" inanmadı. Arnavut Komünistler Büyük Arnavutluk anlaşmasını reddettikten sonra, İtalyanların yanında yer almakla suçlanan Balli Kombëtar Arnavut Komünistleri kınadı. Ancak Balli Kombëtar halkın desteğine sahip değildi. Komünistleri en yakın tehdit olarak belirledikten sonra, Balli Kombëtar Nazi Almanyası'nın yanında yer aldı ve faşistlerle savaşan halk içindeki imajına ölümcül şekilde zarar verdi. Komünistler, Balli Kombëtar ile hayal kırıklığına uğramış kişileri hızlıca saflarına çektiler ve kurtuluş mücadelesinin merkezindeki tek güç oldular.

Bu süre zarfında düzenlenen Permedi Ulusal Kongresi, "halk için yeni bir demokratik Arnavutluk" çağrısında bulundu. Monarşi resmen kaldırılmamış olsa da, Arnavutluk Kralı I. Zogu'nun ülkeye dönmesi yasaklandı ve bu da Komünistlerin kontrolünü daha da artırdı. Hoca'nın başkanlığında Ulusal Kurtuluş Anti-Faşist Komitesi kuruldu. 22 Ekim 1944'te Komite, Berat'ta yapılan bir toplantının ardından Arnavutluk Demokratik Hükümeti oldu ve Hoca geçici Başbakan seçildi. "Halk düşmanı" olarak tanımlanan, savaş suçlusu olduğu iddia edilen kişileri yargılamak için başkanlığını Koçi Xoxe'nin yaptığı mahkemeler kuruldu.

29 Kasım 1944'te kurtuluştan sonra, birkaç Arnavut partizan tümeni sınırı geçerek Alman işgali altındaki Yugoslavya'ya girdi ve burada Tito partizanları ve Sovyet Kızıl Ordusu ile beraber Alman direnişinin son cephelerine karşı başarılı operasyonlarda bulundular. Mareşal Tito, daha sonraki yıllarda bir Yugoslav konferansında, Ulusal Kurtuluş Savaşı (Lufta Nacionalçlirimtare) sırasında Arnavut partizanların yaptığı yardımlardan dolayı Hoca'ya teşekkür etti. Arnavut Komünist Partisi'nin hakim olduğu Demokratik Cephe, Ağustos 1945'te Ulusal Kurtuluş Cephesi'nin yerini aldı ve savaş sonrası ilk seçim o yıl 2 Aralık'ta yapıldı. Cephe, seçimlere katılmasına izin verilen tek yasal siyasi partiydi ve hükûmet, Arnavutların %93'ünün buna oy verdiğini açıkladı.

11 Ocak 1946'da Zogu resmen tahttan indirildi ve Arnavutluk Halk Cumhuriyeti kuruldu (1976'da Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti adını aldı). Partinin Genel Sekreteri olarak, Hoca fiili devlet başkanı ve ülkedeki en güçlü adamdı.

Arnavutlar bağımsızlık günlerini 28 Kasım'da (1912'de Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlıklarını ilan ettikleri tarih) kutlarken, eski Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti'nde ulusal gün 29 Kasım, ülkenin İtalyanlardan kurtuluş günüydü. Her iki gün de şu anda ulusal bayramdır.

Erken liderlik (1946–1965)
Hoca kendini Marksist-Leninist olarak tanımlıyordu ve Sovyet lideri Joseph Stalin'e hayranlık duyuyordu. 1945–1950 döneminde hükûmet, anti-komünistleri hedef alan ve ortadan kaldıran yargısız infazlar da dahil olmak üzere iktidarı sağlamlaştırmaya yönelik politikalar ve eylemler uyguladı. Tarım Reformu Yasası Ağustos 1945'te kabul edildi. Beylerin ve büyük toprak sahiplerinin topraklarına el konuldu ve köylülere tazminatsız verildi. Kanun çıkmadan önce tüm arazilerin %52'si büyük arazi sahiplerine aitti; yasanın çıkmasından sonra bu oran %16'ya geriledi. 1939'da kırsal kesimde %90-95 olan okuma yazma bilmeme oranı, 1950'de %30'a düştü ve 1985 itibarıyla bir Batı ülkesininkine eşit olmuştu.

1949'a gelindiğinde, ABD ve İngiliz istihbarat örgütleri eski Kral Zogu ve onun kişisel muhafızları ile birlikte çalışıyordu. Mısır, İtalya ve Yunanistan'dan Arnavut mültecileri ve göçmenleri toplayıp Kıbrıs, Malta ve Federal Almanya Cumhuriyeti'nde (Batı Almanya) eğittiler ve Arnavutluk'a sızdırdılar. Gerilla birlikleri 1950 ve 1952'de Arnavutluk'a girdi, ancak Arnavut güvenlik güçleri tarafından öldürüldüler veya yakalandılar. MI6 ve CIA arasında irtibat subayı olarak çalışan bir Sovyet çift taraflı ajanı olan Kim Philby, planın ayrıntılarını Moskova'ya sızdırmıştı ve güvenlik ihlali yaklaşık 300 casusun hayatına mal oldu.

19 Şubat 1951'de Tiran'daki Sovyet büyükelçiliğinde bir bombalama meydana geldi ve ardından 23 aydın tutuklandı ve hapse atıldı. İçlerinden biri Jonuz Kaceli, sorgusu sırasında Başbakan Mehmet Şehu tarafından öldürüldü. Daha sonra diğer 22 kişi de Hoca'nın emriyle yargılanmadan idam edildi. Daha sonra masum oldukları anlaşıldı.

Tiran Devlet Üniversitesi, Arnavutluk'ta türünün ilk örneği olan 1957'de kuruldu. Ortaçağ ait bir gelenek olan Gjakmarrja (kan davası) yasaklandı. En yaygın hastalık olan sıtmayla, sağlık hizmetlerindeki gelişmeler, DDT kullanımı ve bataklıkların kurutulması yoluyla başarılı bir şekilde mücadele edildi. 1965'ten 1985'e kadar hiçbir sıtma vakası bildirilmezken, daha öncesinde Arnavutluk Avrupa'da en fazla hastaya sahip ülkeydi. 30 yıl boyunca hiçbir frengi vakası bildirilmemiştir. 1938'de doktor sayısı 10.000'de 1,1'di ve 1000 kişiye sadece bir hastane yatağı düşüyordu. 1950'de doktor sayısı artmazken, kişi başına dört kat daha fazla hastane yatağı düşmüş ve sağlık harcamaları savaş öncesi %1'den bütçenin %5'ine yükselmişti.

Yugoslavya ile ilişkiler

Bu noktada Yugoslavya ile ilişkiler değişmeye başlamıştı. Değişikliğin kökleri, 20 Ekim 1944'te Arnavutluk Komünist Partisi'nin İkinci Genel Kurulu'nda başladı. Oturumda, bağımsızlık sonrası Arnavutluk hükûmetinin karşılaşacağı sorunlar ele alındı. Ancak Velimir Stoinić başkanlığındaki Yugoslav heyeti partiyi "mezhepçilik ve fırsatçılık" ile suçladı ve bu yanlışlardan Hoca'yı sorumlu tuttu. Ayrıca, Yugoslav Komünist partizanlarının Arnavut partizan hareketine önayak olduğu görüşünü vurguladı.

Arnavutluk Komünist Partisi'nin Yugoslav karşıtı üyeleri, bunun Partiyi istikrarsızlaştırmayı amaçlayan Tito'nun bir komplosu olduğunu düşünmeye başlamışlardı. Koçi Xoxe, Sejfulla Malëshova ve Yugoslavya'yı destekleyen diğer kişilere parti içinde derin bir şüpheyle yaklaşılmaya başlandı. Tito'nun Arnavutluk üzerindeki fikri, kendi başına ayakta duramayacak kadar zayıf olduğu ve Yugoslavya'nın bir parçası olarak daha iyi durumda olacağı yönündeydi. Hoca, Tito'nun 1946'da Dostluk, İşbirliği ve Karşılıklı Yardım Antlaşması'nı ortaya koyarak Arnavutluk'u Yugoslavya'ya sokmayı hedeflediğini iddia etti. Zamanla Arnavutluk, bu anlaşmanın da İtalya'nın Zogu yönetiminde imzalanan ve ülkeyi İtalya'ya bağımlı kılan anlaşmalar gibi, ülkeyi ağır bir şekilde Yugoslavya'ya bağımlı kılan bir anlaşma olduğunu hissetmeye başladı.

İlk problem, bir gümrük birliği kurulması ve Arnavutluk'un ekonomik planına daha çok Yugoslavya'nın karar vermesi sonucunda Arnavut Leki'sinin Yugoslav dinarı cinsinden yeniden değerlendirilmesiydi. Arnavut ekonomistler H. Banja ve V. Toçi, bu dönemde Arnavutluk ile Yugoslavya arasındaki ilişkinin sömürücü olduğunu ve bunun Yugoslavya'nın Arnavut ekonomisini Yugoslav ekonomisine bir "uzantı" yapma girişimleri oluşturduğunu belirttiler. Hoca daha sonra Yugoslavya'yı suistimal ile suçlamaya başladı:

Sovyetler Birliği ile ilişkiler
Yugoslavya ile kopuştan sonra Sovyetler Birliği ile ilişkiler gelişti. 1948'den 1960'a, 200 milyon dolarlık Sovyet yardımı teknik ve altyapısal büyüme amacıyla Arnavutluk'a verildi. Arnavutluk, 22 Şubat 1949'da Comecon'a kabul edildi ve Adriyatik'te Sovyet yanlısı bir güç olarak bulundu. Arnavutluk'un Avlonya yakınlarındaki Sazan adasında bir Sovyet denizaltı üssü inşa edildi ve Akdeniz'deki ABD Altıncı Filosu için varsayımsal bir tehdit oluşturuldu. Sovyetler Birliği ile ilişkiler, Mart 1953'te Stalin'in ölümüne kadar yakın kaldı. Bunu Arnavutluk'ta -Sovyetler Birliği'ndekinden daha fazla- 14 günlük ulusal yas izledi. Hoca, Tiran halkını başkentin en büyük meydanında bir Stalin heykelinin bulunduğu meydanda topladı ve onlardan "sevgili babalarına" ve "büyük kurtarıcıya" 2000 kelimelik "ebedi sadakat" ve "minnettarlık" yemini etmelerini istedi.

Miras
Kalkınma Araştırmaları ve Alternatifleri Enstitüsü (IDRA) tarafından 2016 yılında yapılan bir anket, Arnavutların %45'inin Enver Hoca'nın Arnavutluk tarihi üzerinde olumlu, %42'sinin ise olumsuz etkisi olduğunu düşündüğünü gösterdi. Daha genç nesiller (16–35 yaş; 1981'den sonra doğanlar) Hoca'nın katkıları hakkında daha olumsuz bir görüşe sahipken, daha yaşlı nesiller (35 yaş üstü; 1981'den önce doğanlar) daha olumlu bir görüşe sahip olma eğiliminde. Anket yapılan Güneydoğu ve Güneybatı Arnavutluk bölgeleri, sırasıyla %50 ve %55 ile Hoca hakkında en olumlu görüşe sahip bölgelerdi.

Ödüller

 Yabancı Ödüller

Kısmi eser listesi

Ayrıca bakınız
 Otarşi
 Hocaizm
 Arnavutluk Tarihi
 Tiran Piramidi

Kaynakça

Halk Kahramanı Nişanı
Lenin Nişanı sahipleri
II. Dünya Savaşı'nda Arnavutlar
II. Dünya Savaşı'nda direniş hareketleri üyeleri
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
Montpellier Üniversitesinde öğrenim görenler
Stalinizm
Komünistler tarafından yapılan dini zulümler
Doğum yanlılığı
Erkek feministler
Sünniliği eleştirenler
Hristiyanlık eleştirmenleri
Komünist liderler
Ateizm aktivistleri
Antirevizyonistler
20. yüzyıl ateistleri
Arnavut generaller
Arnavut ateistler
Arnavutluk başbakanları
Arnavut bakanlar
Arnavutluk Meclisi üyeleri
Ergiri doğumlular
1985 yılında ölenler
1908 doğumlular
Enver Hoca
KB1 Arnavutça kaynakları (sq)
KB1 Yunanca kaynakları (el)
Ateist siyasetçiler

Enver Hoca


السيد حمد بن ثويني البوسعيد ولد عام 1857 وتوفي بتاريخ 25 اغسطس، 1896. وهو خامس سلاطين زنجبار. وقد حكم من 5 مارس 1893 وحتى 25 اغسطس 1896.

أسرته
والده هو السيد ثويني بن سعيد بن سلطان سلطان مسقط وعمان (19 حكم من أكتوبر 1856 - 11 فبراير 1866). وأمه السيدة غالية بنت سالم البوسعيد، وأزواجه هم:
 السيدة تركية بنت تركي البوسعيد ابنة السلطان تركي بن سعيد بن سلطان سلطان مسقط وعمان.
 السيدة نونو بنت برغش البوسعيد.

توفي السلطان حمد فجأة بالساعة 11.40 صباحا يوم 25 أغسطس - 1896، وقد مات على أقرب التأكيد مسموما، وقد وجهت أصابع الإتهام إلى ابن عمه خالد بن برغش والذي أعلن نفسه سلطانا لزنجبار لمدة 3 أيام قبل أن يزيحه الإنجليز بعد حرب قصيرة مدتها 40 دقيقة.

انظر أيضا
 تاريخ زنجبار.
 قائمة سلاطين زنجبار.
 الحرب الإنجليزية الزنجبارية.

المصادر

آل بو سعيد
أفارقة من أصل عماني
إفريقيون في القرن 19
سلاطين زنجبار
سياسيون تنزانيون
عرب في القرن 19
عمانيون في القرن 19
مواليد 1857
وفيات 1896

حمد بن ثويني


Assassinio nella cattedrale (en español, Asesinato en la catedral) es una ópera con música de Ildebrando Pizzetti y libreto propio, inspirada por el drama homónimo para el teatro de Thomas Stearns Eliot. Se estrenó en el Teatro de la Scala de Milán el 1 de marzo de 1958.

En las estadísticas de Operabase  aparece con sólo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Notas

Enlaces externos
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Ildebrando Pizzetti
Óperas de 1958
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Milán

Asesinato en la catedral (ópera)


La Ruta Nacional 21 es una ruta colombiana de tipo troncal que inicia en la ciudad de Montería, departamento de Córdoba y finaliza en el municipio de Lorica ,departamento de Córdoba donde cruza con los tramos 9003 y 9004 de la Ruta Nacional 90.

Antecedentes
La ruta fue establecida en la Resolución 339 de 1999 tomando el tramo 9003 entre Montería y Lorica que hacía parte de la Ruta Nacional 90 según Resolución 3700 de 1995. Sin embargo, en el trazado de la Ruta se tenía planeado iniciar en el Sitio de Guapá (Municipio de Chigorodó) en el departamento de Antioquia y pasar el municipio de Tierralta en Córdoba y cruzarse con la Ruta Nacional 23 en el sitio de K15, pero nunca se definieron tramos aunque la vía entre Tierralta y el K15 lleva la nomenclatura 2102, sin embargo es una carretera secundaria departamental.

Descripción de la ruta
La ruta posee una longitud total de 85,87 km. aproximadamente dividida de la siguiente manera:

Ruta actual

 Total kilómetros a cargo de INVIAS: 5,96 km.
 Total Kilómetros en concesión por la ANI: 79,91 km.
 Total Kilómetros en concesión departamental: 0 km.
 Total tramos (incluido tramos alternos): 1
 Total pasos o variantes: 1
 Total ramales: 0
 Total subramales: 0
 Porcentaje de vía en Doble Calzada: 16%
 Montería - Cereté: 6,94 km aprox.
 Variante Oriental de Montería: 6,78 km aprox.
 Porcentaje de Vía sin pavimentar: 0%

Municipios
Las ciudades y municipios por los que recorre la ruta son los siguientes (fondo azul: recorrido actual; Fondo gris: recorrido anterior o propuesto; texto en negrita: recorre por el casco urbano; texto azul: Ríos):

Concesiones y proyectos

Actualmente la ruta posee los siguientes proyectos y concesiones:

Concesiones y proyectos actuales

Concesiones y proyectos de rutas anteriores

Recorrido
En el detalle de la ruta se hace una breve descripción del trazado inicial de la Ruta Nacional por los principales sitios de Colombia. Las distancias son aproximadas:

Referencias

Carreteras de Colombia

Ruta Nacional 21 (Colombia)


Pia Balling gift Stockmann født 20 juni 1940 er en dansk tidligere tennisspiller medlem af HIK Tennis og aktiv i 1950'erne og 1960'erne. Hun vandt 18 Danmarksmesterskaber, heraf 11 i damesingle, seks i damedouble og ét i mixed double.
Hun spillede damesingle ved US Open 1962-1964, man vandt kun en kamp i 1964. Hun deltog også i damedouble i Wimbledon 1961-1963 og 1967.

Hun var gift med direktør Erik Stockmann (født 1920) deres datter Merete Balling Stockmann (født 1970) spillede Federation Cup for Danmark i 1990 og vandt tre Danmarksmesterskaber.

Efter karrieren bosatte Pia Balling sig i USA, hvor hun boede allerede i sin ungdom som studerende på The Sage Colleges i staten New York. Hun har en master-eksamen i idræt. Hun bor i dag i Phoenix, Arizona.

Bibliografi
 Bogen om tennis, Politikens forlag (1972)

Noter

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Danmark
Kvindelige sportsudøvere
Erhvervsfolk fra Danmark
Tennisspillere fra HIK Tennis

Pia Balling


بوهديمة، حي يقع وسط جنوب مدينة بنغازي الليبية، يحده كل من أحياء بلعون، الهواري والليثي. والحدائق.

يوجد به مقر البريد الرئيسي سابقا ومديرية أمن بنغازي
التي وقعت فيها مواجهات أبان اندلاع أحداث ليبيا 2011
وتعرضت للهجوم من قبل الجماعات المتطرفة في عام 2014 ودخلت في مواجهات مع شباب المنطقة وقوات المسلحة الليبية
اشتهرت منطقة بوهديمة نظرا لمساندة شباب المنطقة لقوات المسلحة والجهات الأمنية من بداية المواجهات وإغلاقهم للطرقات ومحاولة عرقلة تحركات الإرهاب وسقوط ما يقارب 400 شخص من هذا الحي
ويمر حي بوهديمة بشارع فينيسيا ويعد من أقدم أحياء المدينة حيث نشأ في بداية الخمسينيات.

أحياء بنغازي

بوهديمة


A traction engine is a steam-powered tractor used to move heavy loads on roads, plough ground or to provide power at a chosen location. The name derives from the Latin tractus, meaning 'drawn', since the prime function of any traction engine is to draw a load behind it. They are sometimes called road locomotives to distinguish them from railway locomotives – that is, steam engines that run on rails.

Traction engines tend to be large, robust and powerful, but also heavy, slow, and difficult to manoeuvre. Nevertheless, they revolutionized agriculture and road haulage at a time when the only alternative prime mover was the draught horse.

They became popular in industrialised countries from around 1850, when the first self-propelled portable steam engines for agricultural use were developed. Production continued well into the early part of the 20th century, when competition from internal combustion engine-powered tractors saw them fall out of favour, although some continued in commercial use in the United Kingdom well into the 1950s and later. All types of traction engines have now been superseded in commercial use. However, several thousand examples have been preserved worldwide, many in working order. Steam fairs are held throughout the year in the United Kingdom, and in other countries, where visitors can experience working traction engines at close hand.

Traction engines were cumbersome and ill-suited to crossing soft or heavy ground, so their agricultural use was usually either "on the belt" – powering farm machinery by means of a continuous leather belt driven by the flywheel, a form of power take-off – or in pairs, dragging an implement on a cable from one side of a field to another. However, where soil conditions permitted, direct hauling of implements ("off the drawbar") was preferred – in America, this led to the divergent development of the steam tractor. This aside American designs were far more varied than those of the British with different boiler positions, wheel numbers and piston placements being used. Additionally American engines often had higher top speeds than those of Britain as well as the ability to run on straw.

History

Limits of technical knowledge and manufacturing technology meant that practicable road vehicles powered by steam did not start to appear until the early years of the 19th century. In 1841, Ransomes, Sims & Jefferies produced an early traction engine. The design (which was led by a horse to steer it) failed to attract any purchasers. They tried again in 1849, this time without the steering horse, but the machine was under-built for threshing work it was designed for.

The commercially successful traction engine was developed from an experiment in 1859 when Thomas Aveling modified a Clayton & Shuttleworth portable engine, which had to be hauled from job to job by horses, into a self-propelled one.  This alteration was made by fitting a long driving chain between the crankshaft and the rear axle. Aveling is regarded as "the father of the traction engine".
 Aveling's first engine still required a horse for steering. Other influences were existing vehicles which were the first to be referred to as traction engines such as the Boydell engines manufactured by various companies and those developed for road haulage by Bray. The first half of the 1860s was a period of great experimentation, but by the end of the decade the standard form of the traction engine had evolved and would change little over the next sixty years.

As part of these improvements the steering was improved to no longer need a horse, and the drive chain was replaced with gears. In America traction engines fitted with continuous tracks were being used from 1869. Compound engine designs were introduced in 1881. Until the quality of roads improved there was little demand for faster vehicles, and engines were geared accordingly to cope with their use on rough roads and farm tracks.

Right through to the first decades of the twentieth century, manufacturers continued to seek a way to reach the economic potential of direct-pull ploughing and, particularly in North America, this led to the American development of the steam tractor. British companies such as Mann's and Garrett developed potentially viable direct ploughing engines; however, market conditions were against them and they failed to gain widespread popularity. These market conditions arose in the wake of the First World War when there was a glut of surplus equipment available as a result of British Government policy. Large numbers of Fowler ploughing engines had been constructed in order to increase the land under tillage during the war and many new light Fordson F tractors had been imported from 1917 onwards.

Decline

Road steam disappeared through restrictions and charges that drove up their operating costs. Through 1921, steam tractors had demonstrated clear economic advantages over horse power for heavy hauling and short journeys. However, petrol lorries were starting to show better efficiency and could be purchased cheaply as war surplus; on a busy route a 3-ton petrol lorry could save about £100 per month compared to its steam equivalent, in spite of restrictive speed limits and relatively high fuel prices and maintenance costs.

Throughout the 1920s and 1930s there were tighter restrictions on road steam haulage, including speed, smoke and vapour limits and a 'wetted tax', where the tax due was proportional to the size of the wetted area of the boiler; this made steam engines less competitive against domestically produced internal combustion engined units (although imports were subject to taxes of up to 33%). As a result of the Salter Report on road funding, an 'axle weight tax' was introduced in 1933 in order to charge commercial motor vehicles more for the costs of maintaining the road system and to do away with the perception that the free use of roads was subsidising the competitors of rail freight. The tax was payable by all road hauliers in proportion to the axle load and was particularly restrictive on steam propulsion, which was heavier than its petrol equivalent.

Initially, imported oil was taxed much more than British-produced coal, but in 1934 Oliver Stanley, the Minister for Transport, reduced taxes on fuel oils while raising the Road Fund charge on road locomotives to £100 per year, provoking protests by engine manufacturers, hauliers, showmen and the coal industry. This was at a time of high unemployment in the mining industry, when the steam haulage business represented a market of 950,000 tons of coal annually. The tax was devastating to the businesses of heavy hauliers and showmen and precipitated the scrapping of many engines.

The last new UK-built traction engines were constructed during the 1930s, although many continued in commercial use for many years while there remained experienced enginemen available to drive them.

Preservation
Perhaps the first organisation to take a general interest in traction engine preservation was the Road Locomotive Society formed in 1937.

From the 1950s, the 'preservation movement' started to build as enthusiasts realised that traction engines were in danger of dying out. Many of the remaining engines were bought by enthusiasts, and restored to working order. Traction engine rallies began, initially as races between engine owners and their charges, later developing into the significant tourist attractions that take place in many locations each year.

The Traction Engine Register records the details of traction engines, steam road rollers, steam wagons, steam fire engines and portable engines that are known to survive in the United Kingdom and Irish Republic. It recorded 2,851 self moving engines and wagons, 687 portable engines (non-self moving), 160 steam fire engines existing in 2016. A new edition of the Register is planned in 2020. It was previously estimated in May 2011 by an unknown source that over 2,000 traction engines have been preserved. This figure may include engines preserved elsewhere in the world, particularly the US, Canada, Australia and New Zealand, but if so, is an underestimate. Comprehensive information on past UK manufacturers and their production is recorded by the Road Locomotive Society based in the UK.

Operation

Although the first traction engines employed a chain drive, it is more typical for large gears to be used to transfer the drive from the crankshaft to the rear axle.

The machines typically have two large powered wheels at the back and two smaller wheels for steering at the front. However, some traction engines used a four-wheel-drive variation, and some experimented with an early form of caterpillar track.

Types and usage
Traction engines saw commercial use in a variety of roles between the mid-nineteenth and mid-twentieth centuries. Each role required a machine with a different set of characteristics, and the traction engine evolved into a number of different types to suit these different roles.

Agricultural (general purpose) engine

General purpose engines were the most common form in the countryside. They were used for hauling and as a stationary power source. Even when farmers did not own such a machine they would rely upon it from time to time. Many farms would use draught horses throughout the year, but during the harvest, threshing contractors would travel from farm to farm hauling the threshing machine which would be set up in the field and powered from the engine – a good example of the moveable stationary engine.

US (agricultural) traction engine

Favourable soil conditions meant that US traction engines usually pulled their ploughs behind them, thereby eliminating the complexities of providing a cable drum and extra gearing, hence simplifying maintenance. American traction engines were manufactured in a variety of sizes, with the 6 nhp  Russell being the smallest commercially made, and the large engines made by Russell, Case, and Reeves being the largest.

Ploughing engine

A distinct form of traction engine, characterised by the provision of a large diameter winding drum driven by separate gearing from the steam engine.   Onto the drum a long length of wire rope was wound, which was used to haul an implement, such as a plough, across a field, while the engine remained on the headland. This minimized the area of land subject to soil compaction.

The winding drum was either mounted horizontally (below the boiler), vertically (to one side), or even concentrically, so that it encircled the boiler. The majority were underslung (horizontal), however, and necessitated the use of an extra-long boiler to allow enough space for the drum to fit between the front and back wheels. These designs were the largest and longest traction engines to be built.

Mostly the ploughing engines worked in pairs, one on each side of the field, with the wire rope from each machine fastened to the implement to be hauled. The two drivers communicated by signals using the engine whistles. Occasionally an alternative system was used where the plough was pulled between a single engine and an anchor.

A variety of implements were constructed for use with ploughing engines. The most common were the balance plough and the cultivator – ploughing and cultivating being the most physically demanding jobs to do on an arable farm. Other implements could include a mole drainer, used to create an underground drainage channel or pipe, or a dredger bucket for dredging rivers or moats. The engines were frequently provided with a 'spud tray' on the front axle, to store the 'spuds' which would be fitted to the wheels when travelling across claggy ground.

Ploughing engines were rare in the US; ploughs were usually hauled directly by an agricultural engine or steam tractor.

History
The first steam ploughing engine built and trialled was in 1837 when John Heathcoat MP demonstrated a steam powered vehicle he designed for ploughing very soft ground. This used a very early form of continuous tracks, and its twin-cylinder steam engine could be either used for the ploughing winch or for propulsion. Another ploughing engine, devised by Peter Drummond-Burrell, 22nd Baron Willoughby de Eresby, possibly designed by Daniel Gooch and constructed at Swindon Works, the Royal Highland and Agricultural Society of Scotland, awarded £100 out of a possible £500 of its prize for creating a steam ploughing engine, . Lord Willoughby had indicated that his design could be copied freely, and Fowler had visited Grimsthorpe Castle, the estate where the ploughing engines were deployed. Between 1855 and 1857 a farmer by the name of William Smith and John Fowler developed wire driven ploughing engines that were powered by portable engines. By 1863 W. Savory and Sons had introduced a mobile ploughing engine and were using engines at both ends of the field. Their wire drum was vertical and was mounted around the boiler of the engine.

Production took place outside the UK with Kemna Bau of Germany producing ploughing engines.

Use of ploughing engines declined in the 1920s as internal combustion engine powered tractors took over. John Fowler & Co. stopped producing of ploughing engines in 1935. Low prices in the aftermath of World War 2 resulted meant a few farmers purchased them and continued to use them into the 1950s.

Steam tractor (US)

In North America, the term steam tractor usually refers to a type of agricultural tractor powered by a steam engine, used extensively in the late 19th and early 20th centuries.

Steam tractor (UK)

In Great Britain, the term steam tractor is more usually applied to the smallest models of traction engine – typically those weighing below five tons for the engine to be single manned (up until 1923 anything above had to be manned by at least two people; a driver and steersman); used for hauling small loads on public roads. In 1923 the weight limit was raised to 7.5 tons.  Although known as light steam tractors, these engines are generally just smaller versions of the road locomotive.

They were popular in the timber trade in the UK, although variations were also designed for general light road haulage and showman's use.

The most popular of these designs was probably the Garrett 4CD, meaning 4 nominal horse power compound.

Road locomotive

Designed for haulage of heavy loads on public highways, it was common for two or even three to be coupled together to allow heavier loads to be handled.

The characteristic features of these engines are very large rear driving wheels fitted with solid rubber tyres, three-speed gearing (most traction engine types have only two gears), rear suspension, and belly tanks to provide a greater range between the stops needed to replenish water. All these features are to improve the ride and performance of the engine, which were used for journeys of hundreds of miles. Most road locomotives are fitted with a winch drum on the back axle. This can be used by removing the driving pins from the rear wheels, allowing the drive train to power the winch drum instead of the wheels.

James Boydell worked with the British steam traction engine manufacturer Charles Burrell & Sons to produce road haulage engines from 1856 that used his Dreadnaught Wheels which were particularly suited to bad roads or off-road use.

One place where road locomotives found a significant amount of use was in hauling timber from where it was felled to timber yards.  Once the timber had been moved to a road the road movements were carried out hauling the trunks on pole wagons. In France road locomotives were used to move mail in the 1880s.

A number of road locomotives are fitted with a crane boom on the front. The boom pivot is mounted on the front axle assembly and a small winch is mounted on an extension to the smokebox in front of the chimney, the cable passing over a sheave at the top of the boom arm. The winch is powered by bevel gears on a shaft driven directly from the engine, with some form of clutch providing raise/lower control. These road locomotives can be used to load a trailer as well as to haul it to a new location. They are often referred to as 'crane engines'.

A particularly distinctive form of road locomotive was the showman's engine. These were operated by travelling showmen both to tow fairground equipment and to power it when set up, either directly or by running a generator. These could be highly decorated and formed part of the spectacle of the fair. Some were fitted with a small crane that could be used when assembling the ride. About 400 were built with 107 surviving into preservation.

The poor state of the roads and the larger distances involved meant road locomotives (including showman's engines) were less used in the US.

History
In Britain the rise of the use of road locomotives was held back by high tolls charged by turnpike roads. The tolls were eventually limited by the Locomotive Act 1861. Four years later, the Locomotives Act 1865 was passed limiting engines to 4 mph and requiring that they preceded by a person carrying a red flag. The first traction engine focused on road haulage was offered for sale by Charles Burrell & Sons in 1856 and tyres were introduced around the same time. In 1896 the speed limit in the UK was raised to 6MPH and the red flag carrier requirement was dropped.

Steamroller

Related to the steam traction engine, the steam roller was used for road building and flattening ground. They were typically designed with a single heavy roller (in practice, usually a pair of adjacent rollers) replacing the front wheels and axle, and smooth rear wheels without strakes.

Some traction engines were designed to be convertible: the same basic machine could be fitted with either standard treaded road wheels, or else smooth rolls – the changeover between the two being achieved in less than half a day.

Relatives of the traction engine

A number of other steam-powered vehicles share design features with the traction engine, usually because the same technology was re-used in a new application.

Portable engine

A portable engine is a type of self-contained steam engine and boiler combination that may be moved from site to site. Although bearing a strong family resemblance, in both appearance and (stationary) operation, the portable engine is not classed as a traction engine as it is not self-propelled.  However, it is included in this list because the traction engine is a direct descendant.

Steam wagon

A steam wagon is a steam-powered road vehicle for carrying freight. It was the earliest form of lorry (truck) and came in two basic forms: overtype and undertype – the distinction being the position of the engine relative to the boiler. Among the firms that specialized in them in the 1900s was the short-lived Invicta Works of Maidstone, owned by Jesse Ellis.

The overtype had a steam engine mounted on top of a fire-tube boiler, in a similar manner to a traction engine. The front of an overtype steam wagon bears a close family resemblance to traction engines, and manufacturers who made both may well have been able to use some common parts.

The undertype had the steam engine mounted under the boiler, usually between the frames of the chassis. The boiler was usually mounted well forward and was often a vertical and/or water tube type.

Steam wagons were the dominant form of powered road traction for commercial haulage in the early part of the twentieth century, although they were a largely British phenomenon, with few manufacturers outside Great Britain. Competition from internal-combustion-powered vehicles and adverse legislation meant that few remained in commercial use beyond the Second World War.

Traction engines as railway locomotives

Several traction engine builders (such as Aveling and Porter and Fowler) built light railway locomotives based on their traction engines. In their crudest form these simply had flanged steel wheels to enable them to run on rails. More sophisticated models had the boiler and engine mounted on a chassis which carried railway-wagon style axles. The rear axle was driven from the engine by gear or chain-drive. These unusual locomotives were sold to small industries for use in shunting and marshalling duties, although they also found favour with engineering firms engaged in the construction of mainline railways for hauling men, equipment and materials over the partly constructed line.

Terminology
 spud or lug – strip of angled metal that could be bolted to the driving wheels to provide greater traction on soft or heavy ground.  Spuds were often required on ploughing engines when moving across farmland.
 strake – name for the diagonal strips cast into or rivetted onto the wheel rims to provide traction on unmade ground (similar to the tread on a pneumatic tyre).
 Nominal horse power – nhp is the typical way that traction engines are rated. However, it has long been accepted that nominal horse power greatly understates the actual power of the engine. There are many ways to estimate the actual horse power but none of them gives an accurate answer; for example, a 4 nhp engine is said to be approximately ; however a 4 nhp engine can easily pull a laden 8-wheeler lorry, while a diesel engine of  cannot. Thus, many have resigned themselves that this debate will never be settled and, while nominal horsepower gives a convenient way of rating traction engines, it may never be converted accurately into diesel HP.

Modern use

Although no longer used commercially, traction engines of all types continue to be maintained and preserved by enthusiastic individuals and are frequently exhibited at agricultural shows in Europe (particularly the UK), Canada and the United States. They are often a main attraction in a live steam festival (see List of steam fairs).

Model traction engines, powered by steam, are manufactured by several companies, notably Mamod and Wilesco. Larger scale model engines are popular subjects for model engineers to construct, either as a supplied kit of parts, or machined from raw materials. A small number of full size traction engines have been built including a Case 150.

Traction engines in popular culture

In film
The 1962 film The Iron Maiden featured a showman's engine as the film's star, along with many others, at the annual rally at Woburn Abbey.
In the 2004 film Tremors 4: The Legend Begins, the people of Rejection, Nevada had a traction engine and were proud of it. During the final battle, two of the characters fired their guns from the traction engine, and the traction engine rammed and killed the last graboid.

In literature
Trevor the Traction Engine is one of the non-railway characters featured in The Railway Series of children's books by the Rev. W. Awdry. Appearing in several of the books, the traction engine was originally 'saved from scrap' by The Vicar of Wellsworth with the help of Edward the Blue Engine.  Trevor has also appeared in a number of episodes in the TV spin-off Thomas & Friends. Another traction engine, Fergus the Railway Traction Engine, also appears in Thomas & Friends, but unlike Trevor, Fergus runs on rails instead of roads. Theo from Journey Beyond Sodor is based on a Brill Tramway No. 1.
In the book Gumdrop and The Farmer's Friend, by Val Biro, the vintage motor-car Gumdrop is rescued from a snowy ditch by "The Farmer's Friend", a traction engine belonging to a local farmer.  Some months later, the two vehicles are instrumental in thwarting a pair of car thieves. The end-papers of the book include a simplified cut-away drawing of the traction engine: a single-cylinder, 6 nhp Fowler light tractor built in 1903.
Traction engines for road haulage feature prominently in Keith Roberts' alternate-history novel Pavane.
In the 1960s, cutaway drawings of traction engines by Geoffrey Wheeler featured in Eagle comics and a Blue Peter annual.

On television

Fred Dibnah of Bolton, England, was known as a National Institution in Great Britain for the conservation of old traction engines and other steam engines. His television series Fred Dibnah's Made in Britain shows him touring the United Kingdom in his rebuilt 10-ton traction engine.
 In the television play Threads, depicting the consequences of nuclear war in the United Kingdom, traction engines come back into use as petrol becomes unavailable.

Manufacturers

See also

 Farm equipment
 History of steam road vehicles
 Hollycombe Steam Collection
 List of steam fairs – where preserved traction engines may be seen in action
 Live steam
 Museum of English Rural Life (MERL) – UK national collection of history of farming
 Steam car
 Steam roller
 Steam shovel
 Steam tractor
 Steam tricycle
 Steam wagon
 Steam locomotive
 Stationary steam engine

References

External links

Research
Database of historical agricultural engineering companies of the UK – (MERL)
Steam Traction magazine – searchable article archive (1951-date)    Covers US traction engines and steam tractors, threshing machines and steam-powered agricultural machinery.
Steam Scenes – extensive searchable photo library – preserved traction engines in the UK, Europe, Australia and New Zealand
Steam-Up – photo library – UK-based preserved traction engines
Traction Time – vast searchable photo library & discussion forums – Information about UK-based traction engines

History

Concise history of the traction engine – evolution, from earliest experiments to widespread manufacture, plus definitions of the six main types
History of steam ploughing  – particularly covers the very early years as different techniques were tried
Transactions of the Highland and Agricultural Society of Scotland – (c.1871) report of trial of Fiskens Steam Cultivation Machinery (a windlass ploughing apparatus) -- including description and diagram
History of Waterloo Gasoline Traction Engine Company (Iowa) – the first gasoline-powered traction engine, and forerunner of the John Deere tractor range
"Steam Dinosaur" –  world's oldest surviving traction engine (plus much history of early Aveling products)
The Road Locomotive Society – charitable society founded in 1937 for education and research into history of traction engines and portable engines

Preservation
Hollycombe Steam Collection
Aspects of restoring and owning a traction engine
National Traction Engine Trust
East Anglian Traction Engine Society
Engine Resources
UK Traction engine rallies

Further information
Interactive diagram of a traction engine showing major components.
Glossary of traction engine terminology
Vintage Spirit magazine
Old Glory magazine
Types of Steam Traction Engines
The Traction Engine Register – The official website of The Traction Engine Register

Steam engines
Steam road vehicles
Agricultural machinery
Articles containing video clips

Traction engine