Aşırı duyarlılık (Aşırıduyarlık; Aşırı duyarlık; Hipersensitivite) reaksiyonları, bağışıklık sistemi işlevlerinin kendi dokularına zarar verecek (patolojik) düzeylere ulaştığı olgular için yapılan bir tanımlamadır.. Bağışıklık sistemi, organizmayı yabancı antijenlerden (canlı etken, polen, protein, vb) korumaya yönelik bir dizi işlev için kurgulanmıştır. Örneğin, bir birey daha önce karşılaştığı bir antijenle ikinci kez karşılaştığında, bu antijene karşı gerekenden çok daha güçlü immun yanıtlar meydana verelebilir. Doku zararlarına neden olan bu yanıtlara aşırı duyarlılık reaksiyonları adı verilir. Aşırıduyarlılık reaksiyonlarının 2 ana grubu vardır:

1. Sıvısal bağışıklık sisteminin etkin olduğu aşırıduyarlılık reaksiyonları (erken aşırıduyarlık reaksiyonları): Antijen-antikor tepkimeleriyle ortaya çıkarlar. 3 tipi vardır: Tip I, Tip II. ve Tip III. aşırıduyarlılık reaksiyonları.

2. Hücresel bağışıklık isteminin etkin olduğu aşırıduyarlılık reaksiyonları (geç aşırıduyarlık reaksiyonları): Tip IV olarak bilinen aşırıduyarlılık reaksiyonudur. Bu gruptaki tepkimelerde T-lenfosit etkinliği izlenir.

İmmunopatolojide dört tip aşırıduyarlılık reaksiyonundan birini görebildiğimiz gibi bazı özgün tablolarda birkaçının birlikte olabildiğini izleriz. Örneğin, basit bir saman nezlesi ya da akut bir biçimde gelişen bronşiyal astma tablosu saf olarak beliren bir Tip I aşırıduyarlılık reaksiyonudur. Oysa solunan havayla gelen mantar antijenlerine karşı gelişen "aşırıduyarlılık pnömonisi (hypersensitivity pneumonitis)" olgularında 3 tür reaksiyonun birlikte çalıştığını izleriz; Tip I olarak başlayan sürece bir süre sonra Tip III ve Tip IV türü tepkileri de eklenir. Penisillin allerjisi gibi olgularda izlenen, "anafilaktik şok" olarak nitelenen ve ölümle sonlanabilen akut süreçlere "erken aşırıduyarlılık sendromu" adını verebiliriz.

Tip I aşırı duyarlılık reaksiyonları
Normalde zararsız olan belirgin bir çevresel antijenle (alerjen) tekrar karşılaşma sonucu gelişir. Birey, söz konusu alerjene karşı daha önce IgE sınıfından antikor üretmiştir. Süreç, kişinin alerjen etkili partikülleri yutma, soluma, deriden veya injeksiyon ile gelişebilir. Erken dönem ve geç dönem bulgularıyla karakterize karmaşık bir tablodur. Tip I reaksiyonların erken döneminde mast hücrelerinde yoğun degranülasyon oluşur. Degranülasyon olgusu Th2 grubu T-lenfositlerinin salgıladığı sitokinlerle indüklenen B Lenfositlerinin salgıladığı IgE grubu antikorlar aracılığıyla gerçekleşir. Bağışıklık sistemi bir antijen (allerjen) ile ilk kez karşılaştığında, bu anjijene duyarlı IgE antikorlarını üretir. IgE antikorları mast hücrelerinin, bazofillerin ve aktif eozinofillerin yüzeyindeki IgE Fc almaçlarına (reseptörlerine) bağlanırlar. Duyarlı oldukları antijen (allerjen) ile ikinci karşılaşmada, mast hücrelerinin ve bazofillerin yüzeyindeki reseptörlere bağlanmış olan IgE antikorları ile antijenin birleşmesi bu hücrelerde degranülasyona (histamin salınımına) yol açar.

Histamin, mast hücrelerinin ve bazofillerin sitoplazmalarında granüller biçiminde depolanır; histamini boşaltan hücrelerin sitoplazmalarındaki granülleri görülemez (degranülasyon). Histamin salınımına (degranülasyon) neden olan başkaca faktörler de vardır. Fiziksel faktörler arasında "buz etkisi" örneği verilebilir (buz parçalarına dokunan ya da aşırı soğuk etkisinde kalan deride "ürtiker" adı verilen döküntülerin oluşması). Kimyasal faktörlerin başında ise arı iğnesinden gelen madde (mellitin) ve morfin örnekleri ilginçtir. Kompleman sisteminin C3a ve C5a komponentleri de özgün bir reseptör uyarma mekanizmasıyla degranülasyona yol açabilir. Mast hücrelerinin sitoplazma granülleri yoğun biçimde vazoaktif maddeler (histamin, bradikinin, lökotrienler) içerir:

 Vazoaktif aminler (histamin): Düz kaslarda kontraksiyon
 Eozinofil kemotaktik faktörü (ECF): Damar geçirgenliğinin artması
 Platelet activating factor (PAF): Kemotaktik etki (özellikle eozinofiller için)
 Enzimler: Trombosit aktivasyonu
 Lökotrienler (B4, C4, D4, E4)
 Prostoglandinler (D2, E2, F2) ve thromboxane

Vazoaktif maddeler vazodilatasyon, damar geçirgenliğinin artması ve düz kasların kontraksiyonu gibi önemli tepkilere yol açarlar. Prostaglandin D2 ve lökotrien C4 çok güçlü bronş konstriksiyonlarına neden olurlar. Mast hücrelerinden salınan bazı maddeler eozinofil ve nötrofiller için kemotaktik etki gösterir. Eozinofillerin devreye girmesiyle birlikte pıhtılaşma faktörleri ve kompleman sistemi uyarılır.

Ayrıntılı olarak ele alırsak: histamin, bu örneklerin tümünde adı geçen medyatördür. Histaminin salınımı ve etkisini göstermesiyle birlikte önemli sonuçlar belirmeye başlar; hücrelerdeki H1 reseptörlerine bağlandığında düz kaslarda konstriksiyonlar, kapiller dilatasyonu, venüllerde permeabilite artışı izlenir. H2 reseptörlerine bağlandığında ise mide salgısı artar. Histamin, deride ürtiker; akciğerlerde bronş spazmları, hiperemi ve ödem; sindirim kanalında diyare yapar.

Histaminle birlikte başkaca maddeler de salınır: heparin, nötral proteaze grubu enzimler (tripsin, kimotripsin, karboksipeptidaze, asid hidrolazlar) ve kemotaktik maddeler (eozinofil kemotaktik faktörü, nötrofil kemotaktik faktörü).  Alerjik olgulardaki eozinofili ve dokulardaki eozinofil yoğunluğu eozinofil kemotaktik faktörünün etkisiyle beliren bir bulgudur. Bu bulgular ilk 24 saat içinde izlenen ve akut olarak beliren "erken dönem" bulgularıdır; 24 saat sonra "geç dönem" bulguları saptanır.

Erken aşırıduyarlık nitelindeki Tip I reaksiyonların geç dönemindeki bulgular mast hücrelerinin, ortamdaki yangı hücrelerinin (lökositler ve makrofajlar) ile yerel dokuların ürettikleri sitokinlerin etkisinin sonucudur.  2-24 saat gibi bir süre içerisinde beliren "geç dönem" tablosunda mikst nitelikte yangısal infiltrasyon (eozinofil, nötrofil, makrofaj, lenfosit), çok sayıda sitokin (IL-1, IL-3, IL-4, IL-5, IL-6, TNF) ve yangı faktörleri (granulocyte-macrophage colony-stimulating factor; GM-CSF) bulunur. Araşidonik asid ürünleri, prostaglandinler (D2, E2, F2) ile tromboksan ve lökotrienler (B4, C4, D4, E4) belirir. Araşidonik asid ürünleriyle düz kaslarda kasılmalar, vazodilatasyon ve ödem başlar. C4, D4 ve E4 türü lökotrienler ise anafilaktik şok tablosunda izlenen bronş konstrüksiyonlarının en önemli nedenidir. Lökotrien B4 ise, yangı ortamında toplanan eozinofilleri nötrofiller ve makrofajlar için önemli bir kemotaktik maddedir. Mast hücrelerinin ortama saldığı "platelet activating factor (PAF)" ile trombositlerin kümeleşmesini ve trombosit kökenli vazoaktif aminlerin salınımını tetikler. PAF, ayrıca nötrofil kemotaksisini ve fagositlerin aktivasyonunu da uyarır. Th2 grubu T-lenfositlerinin alerjik tepkilerdeki ikinci etkinliği çeşitli sitokinleri üretmesidir. Aktive olan Th2 lenfositlerince salınan interlökinler (IL-4, IL-5, IL-13) bir yandan IgE üretimini kamçılarken, öte yandan da mast hücrelerini ve eozinofilleri uyarır.

Tip I aşırı duyarlılık türleri
Tip I aşırıduyarlık reaksiyonlarının 2 türü vardır: yerel ve sistemik.

(1) Yerel tip (atopi): bağışıklık sisteminin, allerjen nitelikli maddelere gösterdiği anormal tepkilerdir.  Bireylerin önemli bir bölümünde ailesel yatkınlık saptanır; anne ve babanın alerjik olduğu ailelerde çocukların da alerjik olma riski %50'yi bulabilir. Farklı allerjenlerin farklı dokuları etkilediği izlenir.

 Deri: derinin, duyarlı bir allerjenle temasını izleyen birkaç dakika içinde ortaya çıkan tepkidir. Etkilenen alanda ansızın beliren kaşıntıya şişlik ve kırmızılık bulguları da eklenir; bu akut dermatit tablosuna ürtiker adı verilir. Ekzema, ürtiker bulgusunun en iyi örneğidir.
 Allerjenler: direkt temas (krem, allerjen sıvı), böcek sokması/ısırması, sindirim yoluyla girenler (bazı ilaçlar ve besinler).
 Burun: allerjenin (polenler, hayvan kökenli maddeler) solunmasıyla birlikte ortaya çıkan tepkilerdir. Burun mukozasında vazodilatasyon ve mukus salgılanmasında artma vardır (allerjik rinit; saman nezlesi). Örnek: saman nezlesi.

Akciğerler: allerjenin (polenler, toz) solunmasıyla birlikte ortaya çıkan tepkilerdir. En tipik belirtisi bronşlardaki kontraksiyonlara bağlı solunum güçlüğüdür. Örnek: bronşiyal astma.

GIS: allerjenin (istiridye, fıstık, çilek) yutulmasıyla birlikte ortaya çıkan tepkilerdir. Bağırsak kaslarında ağrılı kasılmalar ve diyare saptanır. Örnek: alerjik gastroenterit.

(2) Sistemil Tip: en iyi örnek "anafilaksi"dir. Vazoaktif aminlerin sistemik salınımı sonrasında beliren güçlü düz kas kontraksiyonları, yaygın vazodilatasyon ve damar geçirgenliğinin ileri düzeyde artması gibi sonuçlar yaşamsal önem taşır. Dolaşım sistemindeki güçlü sarsıntı ve şok tablosuna eklenen akut larinks ödemi (asfiksi) ölüme neden olur; bu tabloya "anafilaktik şok" adı verilir.

Nedenler: injeksiyon materyali (penisilin, lokal anestezi maddesi, yabancı serum, besin maddeleri (deniz ürünleri, fıstık, yumurta), böcek kökenli maddeler (arı sokması).

Anafilaksi tablosuna neden olan antijenler ile IgE tepkimesi olmaksızın, ancak mast hücrelerinde akut degranülasyona neden olan maddelere "histamin liberatörleri", neden oldukları tabloya ise "anafilaktoid reaksiyon" nitelemesi yapılmaktadır. En önemli histamin liberatörleri şunlardır: morfin, iv kontrast maddeleri, dekstran, mannitol, bazı antibiyotikler, kemoterapi ilaçları, arı zehri, bayatlamış skromboid grubu balıklar (ton, uskumru).

Tip II aşırı duyarlılık reaksiyonları
Antikor aracılığıyla aşırı duyarlılık reaksiyonunda, vücudun kendi hücreleri üzerinde yer alan antijenlere karşı gelişen bağışıklık yanıt sonrası antikorlar gelişmiştir. Organizmadaki hücrelerinin yüzeylerinde gerçekleşen ve o hücrenin zarar görmesiyle karakterize reaksiyonlarının gözlendiği aşırıduyarlılık tipidir. Tepkilerin bir grubunda antikorların varlığı yeterlidir (indirekt tepki), başka bir grup reaksiyonda ise kompleman sisteminin aktivasyonu ön plandadır (direkt tepki).

Endojen (GBM, eritrosit, vb) ya da ekzojen (bakteri çeperi) kökenli bir antijen ve bu antijene karşı oluşmuş özgün antikorlar vardır. Özgün antikorlar IgG ya da IgM niteliğindedir.  Antikorların bir bölümü doğal olarak bulunurken, bazıları da antijenik yapının algılanmasıyla oluşur. Antikorlar, antijen olarak algılanan hücre yüzey proteinlerine ya da bazal membran proteinlerine, Fab segmentleri aracılığıyla bağlanırlar. Hücre yüzeyindeki ya da ekstrasellüler konumdaki antijenlere yönelik antikorların etkin olduğu, direkt ya da indirekt sitotoksik sonuçların izlendiği tepkilerdir. Direkt sitotoksik tepkide, önce antijen ve antikor kompleksi (immun kompleks) oluşur. Bunu kompleman sisteminin aktivasyonu izler. Etkilenen hücreler parçalanır ve/veya erir. İndirekt etkide ise immun kompleks makrofajlarca fagosite edilerek eritilir (complement-independent reactions). Direkt sitotoksik etkinin en iyi örneği eritrositlere yönelik olan tepkilerdir. IgG ya da IgM eritrosit yüzey antijenine bağlanarak immun kompleks oluşturur. İmmun kompleks, komplemanın C1q komponentini uyararak kompleman sisteminin klasik yoldan aktivasyonunu tetikler. Aktive olan kompleman, eritrositleri farklı eylemlerle parçalar:

 (a) "Membrane Attack Complex; MAC" olarak bilinen C5b-C9 aracılığıyla hücre membranı parçalanarak yok edilir. Örnekler: otoimmun hemolitik anemi, uyuşmayan kan transfüzyonları
 (b) Antijene yapışan IgG ya da C3b aracılığıyla gerçekleşen opsonizasyon sonrası hedef hücreler kolayca fagosite edilir ve eritilir. Örnekler: otoimmun hemolitik anemilerin bazıları, ilaç etkisine bağlı hemolizler

İndirekt sitotoksik eylemde kompleman sisteminin etkisi yoktur. Antijenik yapıyı tümüyle kuşatan antikorun çağrısıyla hedef hücreye yapışan fagositlerin ya da NK-lenfositlerin, monositlerin, nötrofillerin ya da eozinofillerin aktivasyonu sonucu gerçekleşir (örnek: otoimmun tiroidit).

Bazı olgularda ise hücre yüzeyine yapışan antikor hücrenin ölümüne değil, işlevlerinin değişmesine yol açar. Örnekler: Graves hastalığında işlev artması, myasthenia gravis hastalığında işlev kısıtlanması. Graves hastalığında, tiroid epitel hücrelerinin yüzeylerindeki TSH reseptörlerine karşı oluşan antikorlar bu reseptörlere yapışır. Reseptörler antikorları TSH gibi algılar ve tiroksin üretimini uyarır. Tiroksin üretiminin artması hipertiroidi tablosuyla sonlanır. Myasthenia gravis hastalığında ise tam tersi bir sonuçla karşılaşırız. Nöromüsküler plaklardaki asetilkolin reseptörlerine karşı oluşan antikorlar vardır. Asetilkolin reseptörlerine yapışan antikorlar sinaptik transmisyonu engelleyerek çizgili kasların işlevlerini kısıtlar. Tip II aşırıduyarlık reaksiyonlarının bir bölümünde hücrelerden çok bağ dokusuna karşı oluşmuş antikorlar etkindir. Vezikülobüllöz deri hastalıklarının bir bölümü (pemfigus ve pemfigoid) ile Goodpasture sendromu en iyi örneklerdir. Pemfigus'ta skuamöz hücreleri birbirine yapıştıran desmozomlara, pemfigoid'de skuamöz epitelin bazal membranına ve Goodpasture sendromu glomerül bazal membranı ile akciğer alveollerinin bazal membranlarına karşı oluşmuş antikorlar izlenir.

Tip II aşırı duyarlılık reaksiyonlarında hücre ve doku zararlarının patogenezi

 Lizis: immun kompleksler kompleman sistemini de aktive eder ve C5b6789 kompleksi (membrane attack complex) oluşur. C5b6789 hücre membranına yapışarak erimesine neden olur.
 Fagositoz: yüzeyinde antijen-antikor kompleksi oluşan hücre membranında IgG ve/veya C3b bulunur (opsonizasyon). Makrofajlar, yüzeylerinde bu işaretleri içeren hücreleri algılayarak fagosite eder ve ortadan kaldırır.
 Antikorla uyarılan sitotoksik lenfosit aktivasyonu: yüzeylerinde antijen-antikor kompleksleri bulunan hücrelerin, saldırgan NK-lenfositleri tarafından parçalanması olgusudur. Bu tür reaksiyonlar, bazı araştırmacılar tarafından Tip VI aşırıduyarlık reaksiyonları olarak tanımlanır.
 Hücre işlevlerinde değişiklik: hedef hücre yüzeyindeki bir reseptöre bağlanan antikor, o hücrenin işlevlerini arttırıcı (stimülasyon) ya da azaltıcı (inhibisyon) etki gösterebilir. Bu tür reaksiyonlar, bazı araştırmacılar tarafından Tip V aşırıduyarlık reaksiyonları olarak tanımlanır.

Tip III aşırı duyarlılık reaksiyonları
Bu gruptaki aşırıduyarlılık reaksiyonlarında bir antijen ve bir de bu antijene karşı B-lenfositlerince üretilmiş özgün bir antikor vardır. Bu iki komponent karşılaştıkları her yerde (kan dolaşımında ya da dokularda) basit bir kimyasal reaksiyonla birtakım kompleksler oluşturur; bunlara immun kompleksler adı verilir. İmmun komplekslerin yapısındaki antikorların büyük bölümü IgG ya da IgM kökenlidir (IgA bulunması seyrektir).

İmmun kompleksler kompleman sisteminin aktivasyonunda birincil önemi olan faktörlerdir. Kompleman sisteminin aktivasyonuyla birlikte kemotaksis ve böylece yangı süreci de başlar. Yöreye gelen nötrofiller ve monositler bilinen medyatörlerini üreterek doku zararlarının oluşmasına yol açarlar. Yangı ortamında etkin olan faktörler immun kompleksler ve immun komplekslere bağlanan kompleman komponentleri ile çok sayıda medyatör üreten lökositlerdir. Otoimmun hastalıklardan SLE ile glomerülonefritlerin çoğu bu tür bir aşırıduyarlık reaksiyonunun sonucudur.

İmmun kompleksler ya kan dolaşımında (sistemik) ya da oluştukları dokuda (yerel) nitelik gösterir. İmmun komplekslerin davranışları molekül nitelikleri, içeriğindeki immunoglobulinin tipi ve kompleman bağlama gücü gibi fizikokimyasal özellikleriyle yakından ilgilidir. Kan dolaşımındaki immun komplekslerin suda eriyebilme düzeyi içeriğindeki antijen-antikor oranıyla ilgilidir; antikor (IgG, IgM) düzeyinin yüksek olduğu immun kompleksler çok büyük moleküllerdir, suda eriyemezler ve doku makrofajları (Kupffer hücreleri, dalak sinüslerindeki makrofajlar, vb) tarafından yakalanarak kısa sürede yok edilirler.

Antijen düzeyinin yüksek olduğu koşullarda oluşan immun kompleksler suda kolay eriyebilir ve kanda serbestçe dolaşırlar. Damar dışına çıktıklarında, dokulara süzüldükleri yerlerde (damar bazal membranı, böbrek mezangiumu, vd) birikirler. Dokulara çıkan immun kompleksler kompleman sistemini aktive eder ve kendilerine bağlarlar. C3 lökositler için kemotaktik bir komponenttir; ortamda C3 belirdiğinde lökositlerde kemotaksis ve yangı başlar.  Yöreye koşuşturan fagositler ve ürettikleri medyatörler immun kompleksleri ortadan kaldırmaya çabalarken çevresine de oldukça önemli zararlar verir. Bu tür immun komplekslere "filojistik (yangı üreten) immun kompleksler" adı verilir. İmmun kompleksler değişik dokularda birikerek etkilerini gösterirler, immun kompleks birikimi sıklıkla deri, böbrekler ve eklemler gibi dokularda olur, biriktikleri dokuda Tip II aşırı duyarlılık reaksiyonunda olduğu gibi kompleman aktivasyonu ve doku zedelenmesi meydana gelir. Bu reaksiyonun gelişmesi ve etkinliği saatler veya günler boyunca sürebilir.  SLE, romatoid artrit, Henoch-Schönlein purpurası, immun kompleks (post-streptokoksik) glomerülonefrit, gibi hastalıklar immun komplekslerin ve kompleman sisteminin etkinliği ile ortaya çıkarlar. Bu niteliklerine göre immun komplekslerin neden olduğu 2 tür patogenez izlenir:

Arthus reaksiyonu
Yerel nitelikte immun kompleks oluşmasının en iyi örneğidir. Daha önce antijen verilerek duyarlı konuma getirilen deney hayvanların derisine aynı antijen ikinci kez injekte edildiğinde injeksiyon alanında immun kompleks vaskülitinin geliştiği izlenir; bu olguda, dolaşımdaki antikorlar ile dokudaki antijen damar çeperlerinde reaksiyona girmektedir. Reaksiyonun gücü antijenin düzeyi ile orantılıdır. Organizmanın ileri düzeylerde duyarlı olduğu antijene karşı serumda yüksek bir antikor titrasyonu varsa, söz konusu antijenin ikinci kez girdiği yerdeki küçük damarlar çevresinde yoğun biçimde immun kompleksler meydana gelmektedir. İmmun kompleks oluşumuyla birlikte kompleman sistemi de aktive olur; o yörede kanamalara ve doku nekrozuna dek ulaşabilen bir yangı gelişmesine yol açar. Damar çeperlerindeki fibrin ve immun kompleks karışımından oluşan amorf-eozinofil madde birikimine (fibrinoid nekroz) görülebilir. Çevre dokularda ödem ve kanama alanları izlenir. İnsanlarda seyrek olan bu tabloya daha çok kuduz aşısında yinelenen injeksiyonlar sırasında rastlanır. Bir başka örnek olan aşırıduyarlık pnömonisinde, antijenin solunum yollarına girmesinden ortalama 6 saat sonra beliren öksürük, ateş ve dispne bulguları izlenir. Arthus reaksiyonu niteliğindeki tepkilerin bir bölümü Tip I ve Tip IV ile birlikte olabilir.

Serum hastalığı
20. yüzyılın ilk yıllarında Viyana'daki bir çocuk hastanesinde difteri ve kızıl tedavisi için uygulanan at serumunun neden olduğu klinik bir tablo tanımlandı: Serum hastalığı. Sistemik nitelikleri olan serum hastalığı Arthus reaksiyonuna kıyasla daha sık görülür. Yabancı proteinin (antijen) kan dolaşımına ilk kez girmesini izleyen birinci haftada hafif ağrılı bölgesel lenfadenopati belirir (özgün antikorlar oluşumunun belirtisi). Aynı antijenin kan dolaşımına ikinci kez girmesiyle birlikte algılanmasıyla birlikte antijen-antikor kompleksleri (immun kompleksler) oluşur. Antijen niceliğinin az olduğu olgularda meydana gelen büyük moleküllü suda erimeyen immun kompleks partikülleri lenforetiküler sistem (RES) tarafından yok edilir. Antijen üstünlüğü varsa suda eriyebilen küçük moleküllü immun kompleksler oluşur. Serumda eriyik biçiminde bulunan küçük moleküllü immun kompleksler küçük damarların endotel hücreleri arasındaki uygun açıklıklardan dokulara çıkarken bazal membrana çökerler ve birikmeye başlarlar. Damar duvarlarında birikmeye başlayan immun kompleksler kompleman sistemini aktive eder, nekrozlaşmaya dek gidebilen bir yangı süreci başlar (nekrotizan vaskülit),ateş ve artralji bulguları izlenir. C3a ve C5a aktivasyonuyla birlikte damar geçirgenliği artar. C5a nötrofillere kemotaktik etkilidir. Nötrofillerin gelişiyle birlikte ortama katılan sitokinler (lökotrien B4, IL-8, IL-1, TNF-α) ile nötrofil kemotaksisi ve yangıyı daha da güçlenir. Endotel ve trombosit kökenli medyatörler belirir (PDGF, TGF-β, IL-4, IL-6). Nötrofiller, immun kompleks-kompleman partiküllerini algılar ve aktive olurlar. Aktif konumdaki nötrofiller bir yandan fagositoz yaparken öte yandan da çok sayıda yangısal medyatör (proteaze enzimleri, reaktif oksijen türevleri, araşidonik asid ürünleri) üretir. Ortaya güçlü bir akut yangı tablosu (vaskülit, glomerülonefrit, vb) çıkar.

Serum hastalığı niteliğindeki aşırıduyarlık reaksiyonlarında genellikle sistemik lezyonlar oluşur; SLE ve yabancı protein içeren serum injeksiyonu (antilenfosit globulin) olguları örnek olarak verilebilir. Streptokok infeksiyonlarında ise yalnızca böbreklerin etkilendiği izlenir (poststreptokoksik glomerülonefrit). Dokulardaki immun kompleksleri görmek için immunofloresan ve/veya immunoperoksidaz yöntemlerinden yararlanılır. İmmun komplekslerin dokudaki lokalizasyonları (örneğin, GBM, mezangium, vb) elektron mikroskopu ile belirlenir.

Tip IV aşırı duyarlılık reaksiyonları
İlk üç aşırıduyarlılık reaksiyonu "sıvısal bağışıklık sistemi" ile ilgiliyken, Tip IV reaksiyonlardaki süreçte hücresel bağışıklık sisteminin TH lenfositleri (özellikle CD4+) öne çıkar. Tip IV aşırıduyarlık reaksiyonlarında da antijen vardır, ancak antikor işlevi yoktur. Sjögren sendromu, primer bilier siroz, vb otoimmun hastalıklar, Tip IV aşırıduyarlık reaksiyonu sonucudur.

Ortamdaki antijen T-lenfositlerini etkiler, antijene duyarlılık kazanan lenfositler ya direkt olarak sitotoksik etki gösterir ya da limfokin üreterek etkili olmaya çabalar. Sürece makrofajların da katılmasıyla doku etkilenmeleri belirir. Reaksiyon süresi ise daha uzundur; bir antijenin kendisine duyarlı lenfositleri uyararak başlattığı tepkinin belirgin biçimde ortaya çıkması 24-72 saat gibi bir sürede gerçekleşir. Bu nedenle, Tip IV reaksiyon grubuna "geç aşırıduyarlık reaksiyonları" nitelemesi yapılır. Tepkiye neden olan etkenler arasında antijen niteliği taşıyan yabancı proteinler ve bazı kimyasal maddeler önemlidir.

Kontakt dermatit örneğinde, evde (lateks eldiven, nikel), işyerinde (petrol ürünleri) ve tarımda (zehirli sarmaşık, bitki yağları) karşılaşılan kimyasal maddelerin tetikleyici etkileri vardır. Bu etkenler antijen ya da hapten niteliği taşırlar. Deriye girdiklerinde epidermal proteinlerle güçlü antijenik etkisi olan kompleksler oluştururlar.  Tüberkülozda ve PPD testlerindeki tablo da oldukça tipik örneklerdendir.

Antijenle karşılaşma sürecinin başlangıcında makrofajlar vardır; makrofajlar, bir yandan etkeni (antijen niteliği taşıyan yabancı proteini ya da hapten niteliğindeki kimyasal maddeyi içeren kompleksi) fagosite edip lenf düğümüne taşır ve "class II MHC" aracılığıyla CD4+ lenfositlere sunar. Bu aşamada bir yandan da IL-12 üretirler. Antijen ve IL-12 tarafından uyarılan CD4+ T-lenfositleri IFN-δ ve IL-2 üretmeye başlar; bu iki ürün hem makrofajları uyarır hem de T-lenfosit proliferasyonunu tetikler. Aktive olan CD4+ lenfositleri TH1 olarak nitelenir ve çeşitli sitokinler üretmeye başlarlar. Sitokin üretimi ve salınımı yoğunlaşınca ortama yeni lenfositler ve yangı hücreleri gelir ve aktive olurlar. B-lenfositleri antikor üretimine başlar. Etken ortadan kaldırılabilirse süreç 48. saatten sonra gerilemeye başlar.

Etken yok edilemezse olgu kronikleşir. Örneğin, makrofajların fagosite ettiği mikobakteriler ve onlardan arta kalan ve eritilemeyen hücre duvarı kalıntıları nedeniyle kronikleşen olgularda "ganülomatöz yangı" süreci başlar ve immun granülomlar oluşur. Granülomları oluşturan makrofajlar (epiteoid hücreler) canlı kalan mikobakterilerin ortadan kaldırılabilmesi için TH1 tarafından IFN-δ ve sitokin bombardımanına tutulur. Aktive olan makrofajlar canlı mikobakterileri yok edebilirse olay gerilemeye başlar (BCG aşısı). Makrofajlar başarısız olursa bu kez sitotoksik T-lenfositleri devreye girerek canlı mikobakteri içeren makrofajları apoptozise yönlendirir; böylece kazeöz nekroz süreci başlar.

Sitotoksik etki: hücresel bağışıklık ve apoptoz
Bağışıklık sisteminin Tip IV aşırıduyarlılık lenfositlerinin değişik bir davranış biçimidir. Virüsle enfekte olarak antijen yapısı değişen hücreler, kanser hücreleri, otoimmun hastalıkların bir bölümü, kontakt dermatitler ve transplante edilen doku ve organların reddinde T-lenfositlerinin sitotoksik davranışı etkindir.

Virüsle enfekte hücrelerde yüzey antijenlerindeki değişme, kanser hücrelerinde tümöre özgü antijenlerin varlığı ve transplantasyonlardaki greftin içerdiği yabancı MHC (HLA) varlığı sitotoksik mekanizmayı tetikleyen başlıca ögelerdir. TH lenfositler (CD4+ ve CD8+) lenfositleri "class I MHC" ve hedef antijenleri doğrudan algılar, IL-2 üretmeye başlarlar. IL-2 ("helper" sitokin), hedef antijene koşullanmış CD8+ kökenli sitotoksik lenfositlerin proliferasyonunu hızlandırır. Sitotoksik lenfositler, hedef hücreleri 2 yöntemle ortadan kaldırır;

(1) Perforin ve benzer etkili başkaca sitokinler üreterek hücre membranını parçalar, hücre ölür;

(2) Hedef antijeni içeren hücrenin yaşama isteğini bozarak apoptozise yönlendirir (sitotoksik lenfositlerin ürettiği "granzyme" türü enzimlerle, hedef hücredeki intrasellüler "caspase" mekanizmasını tetikler, "caspase" enzimini devreye girmesiyle apoptozis başlar).

Sonuç olarak, TH lenfositler (CD4+ ve CD8+ lenfositleri) bağışıklık sisteminin geliştirdiği farklı savunma biçimlerinde değişik görevler alırlar. CD4+ lenfositleri tip IV aşırıduyarlık reaksiyonlarında etkindir ve bu işlevlerini "class II MHC" aracılığıyla gerçekleştirirler; CD8+ lenfositleri ise sitotoksik etki mekanizmasında etkindir ve bu sistemin uyarılmasında "class I MHC" rol oynar.

TH lenfositlerin (CD4+ ve CD8+) limfokin üreterek etkin olduğu olgularda granülomlu yangı tablosu ortaya çıkar. Lenfositlerin bu davranışından yararlanılarak geliştirilen klinik testler vardır: tüberküloz için "tüberkülin testi", lepra için "lepromin testi", histoplazmozis için "histoplazmin testi" ve koksididiomikoz için "koksidiodin", gibi.

Tüberkülin testini örnek alırsak; Mycobacterium tuberculosis'ten elde edilen saflaştırılmış proteine PPD (purified protein derivative) adı verilir. PPD testi için deri altında injekte edilen ürüne karşı, 24-72 saat içinde kazeöz nekroz da içerebilen granülomlu yangı tepkisi gelişirse sonuç (+) olarak okunur.  PPD (+) olan bireylerin Mycobacterium tuberculosis'le enfekte oldukları ve bakteri antijenlerinin T-lenfositlerince tanındığı anlamını taşır (bu tanınma tam bağışıklık anlamına gelmez). PPD (-) olan bireylere, patojenitesi azaltılmış bakterileri içeren BCG aşısı uygulanır.

Otoimmun kastalıklarında kalp - damar sistemi etkilenmesi
Otoimmun hastalıkların büyük bölümündeki ölüm nedeni kalp-damar sisteminin etkilenmesine bağlı komplikasyonlardır.

SLE

 Kalp: Kalp içyüzü yangısı (Libman-Saks endokarditi), kalp dış zarı yangısı (perikardit), kalp kası yangısı (myokardit), koroner damar yetmezliği
 Damarlar: Damar yangısı (akut nekrotizan vaskülit), koroner damarların aterosklerozu

Romatoid artrit

 Kalp: Perikardit, kalp kılıfları arasına sıvı toplanması (perikard effüzyonu), myokardit, endokardit
 Damarlar: Vaskülit

Primer Sjögren sendromu

 Damarlar: Vaskülit

Otoimmun vaskülitler

 Kalp: Angina pectoris, myokard infarktı
 Damarlar: Vaskülit (Wegener granülomatozisi, Polyarteritis nodosa, Takayasu hastalığı, Kawasaki hastalığı), organlarda iskemi bulguları, koroner arter vasküliti, aort ve koroner arter yetmezliği, hipertansiyon

Hashimoto tiroiditi

 Damarlar: Beyinde vaskülit

Sistemik skleroz

 Kalp: Myokardda fibrozis, perikardit, perikardial effüzyon
 Damarlar: Arterlerin iç zarı (intima) kalınlaşması, hipertansiyon

Kaynakça

Bağışıklık sistemi bozuklukları
Alerjiloji

Aşırı duyarlılık


L'église Sainte-Marie-du-Plant est une église catholique située à Champigny-sur-Marne, dans le Val-de-Marne.

Histoire
À cet endroit s'élevait un premier édifice construit en 1908 et appelé Sainte-Marie Libératrice du Plant. Cette chapelle fut bénie le 7 mars 1909 le cardinal Léon Amette, archevêque de Paris.

Le bâtiment actuel fut construit en 1935.

Au début du , des locaux paroissiaux ont été édifiés, et la crypte, en partie enterrée dans le chœur, restaurée.

Architecture
L'entrée dans l'édifice se fait par un portail orné d'une statue abritée par un arc en plein-cintre.
Le clocher est indépendant du bâtiment de l'église.

Les vitraux de style semi-abstrait représentent des scènes du Nouveau-Testament

Notes et références

Champigny
Église dédiée à sainte Marie
Champigny-sur-Marne

Église Sainte-Marie-du-Plant de Champigny-sur-Marne


Malus brevipes este o specie din genul Malus, familia Rosaceae.

Note

brevipes

Malus brevipes


Albert Lea may refer to:

Albert Lea, Minnesota, U.S.
Albert Lea Township, Freeborn County, Minnesota, U.S.
Albert Miller Lea, U.S. Army engineer for whom the places are named

Albert Lea


Örencik, Samsun ilinin Terme ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Terme'nin mahalleleri

Örencik, Terme


Kazuo Ozaki (født 7. marts 1960) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1981||9||2
|-
|1982||7||1
|-
|1983||1||0
|-
!Total||17||3
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Kazuo Ozaki


This is a list of famous pairs in mythology or legend or history:

Lovers
 Achilles and Patroclus (Greek)
 Acis and Galatea (Greek)
 Aeneas and Dido (Roman)
 Alcestis and Admetus (Greek)
 Alcyone and Ceyx (Greek)
 Apollo and Daphne (Greek)
 Apollo and Hyacinth (Greek)
 Ares/Mars and Aphrodite/Venus (Greek) - (Roman)
 Arjuna and Draupadi (Hindu)
 Atalanta and Hippomenes/Melanion (Greek)
 Bheema and Draupadi (Hindu)
 Cadmus and Harmonia (Greek)
 Clytie and Helios (Greek)
 Cronus and Rhea (Greek)
 Chang'e and Hou Yi (Chinese)
 Cú Chulainn and Aífe (Irish)
 Cybele and Attis (Greek)
 Daphnis and Chloë (Roman)
 Deucalion and Pyrrha (Greek)
 Diarmuid and Gráinne (Irish)
 Dionysus/Bacchus and Ampelos (Greek) (Roman)
 Dionysus/Bacchus and Ariadne (Greek) (Roman)
 Eros and Psyche (Greek)
 Gaia and Uranus (Greek)
 Gilgamesh and Enkidu (Sumerian)
 Hagbard and Signy (Norse)
 Hector and Andromache (Greek)
 Helios and Clymene (Greek)
 Hephaestus/Vulcan and Aphrodite/Venus (Greek) - (Roman)
 Heracles and Dejanira (Greek)
 Heracles and Hebe (Greek)
 Heracles and Iole (Greek)
 Heracles and Omphale (Greek)
 Hero and Leander (Greek)
 Hippolytus and Aricia (Greek)
 Isis and Osiris (Egyptian)
 Ixchel and Itzamna (Mayan)
 Izanami-no-Mikoto and Izanagi (Japanese)
 Kaliyan and Kalicchi (Southern Hindu)
 Krishna and Radha (Hindu)
 Lancelot and Guinevere (Arthurian)
 Layla and Majnun (Middle Eastern)
 Leda and the swan (Greek)
 Medea and Jason (Greek)
 Minos and Pasiphaë (Greek)
 Nakul and Draupadi (Hindu)
 Narcissus and Echo (Greek)
 Nereus and Doris (Greek)
 Nyx and Erebus (Greek)
 Oedipus and Jocasta (Greek)
 Odysseus and Penelope (Greek)
 Orpheus and Eurydice (Greek)
 Paris and Helen (Greek)
 Persephone and Hades (Greek)
 Perseus and Andromeda (Greek)
 Philemon and Baucis (Greek)
 Phyllis and Demophon (Greek)
 Popocatépetl and Iztaccíhuatl (Aztec), two volcanoes
 Poseidon and Amphitrite (Greek)
 Proserpina and Pluto (Roman)
 Pyramus and Thisbe (Greek)
 Pyrrhus and Andromache (Greek)
 Rama and Sita (Hindu)
 Sahadeva and Draupadi (Hindu)
 Sampooranathevan and Paradevathai (Southern Hindu)
 Scylla and Glaucus (Greek)
 Selene and Endymion (Greek)
 Shiva and Parvati (Sati) (Hindu)
 Sigurd and Brunhild (Norse)
 Siyavash and Sudabeh (Persian)
 The Cowherd and the Weaver Girl (Chinese), representing Altair and Vega and commemorated by the annual Qixi Festival
 Theseus and Ariadne (Greek)
 Theseus and Hippolyta (Greek)
 Thetis and Peleus
 Tristan and Iseult (Arthurian)
 Troilus and Cressida (Greek)
 Ulysses and Circe (Greek)
 Ulysses and Penelope (Greek)
 Venus and Adonis (Greek - Roman)
 Vishnu and Lakshmi (Hindu)
 Yudhishthira and Draupadi (Hindu)
 Yusuf and Zulaikha (Islamic)
 Zal and Rudabeh (Persian)
 Zeus and Ganymede (Greek)
 Zeus and many mortal women and nymphs (see Zeus)
 Abhimanyu and Uttara (Hindi)
 Bheema and Hidimbi (Hindu)
 Karna and Vrishali
(Hindu)

Twins
See: Twins in mythology
 Aegyptus and Danaus (Greek)
 Aeolus and Boeotus (Greek)
 Agenor and Belus (Greek)
 Amphion and Zethus (Greek)
 Apollo and Artemis/Diana (Greek) (Roman)
 Arsu and Azizos (Palmyran)
 Ascalaphus and Ialmenus (Greek)
 Atreus and Thyestes (Greek)
 Ašvieniai divine twins (Lithuanian)
 Cassandra and Helenus (Greek)
 Castor and Pollux (Greek)
 Dylan ail Don and Lleu Llaw Gyffes (Welsh)
 Erechtheus and Butes (Greek)
 Eurysthenes and Procles (Greek)
 Freyr and Freyja (Norse)
 Glooscap and Malsumis (American Indian)
 Helen and Clytemnestra (Greek)
 Heracles and Iphicles (Greek)
 Iasus and Pelasgus (Greek)
 Hunahpu and Xbalanque (Maya)
 Hypnos/Somnus and Thanatos/Mors, Letum (Greek) - (Roman)
 Lakshmana and Shatrughna (Hindu)
 Luv and Kush (Hindu)
 Lycastus and Parrhasius (Greek)
 Manawydan and Brân (Welsh)
 Nakula and Sahadeva (Hindu)
 Nut and Geb (Egyptian)
 Otos and Ephialtes (Greek)
 Pelias and Neleus (Greek)
 Phobos and Deimos (Greek)
 Phrixus and Helle (Greek)
 Ploutos and Philomenos (Greek)
 Procles and Eurysthenes (Greek)
 Proetus and Acrisius (Greek)
 Romulus and Remus (Roman)
 Set and Nephthys (Egyptian)
 Sigmund/Siegmund and Signy/Sieglinde (Norse)
 Thessalus and Alcimenes (Greek)
 Xōchipilli and Xōchiquetzal (Aztec)
 Xolotl and Quetzalcoatl (Aztec)
 Yama and Yami (Hindu)
 Zetes and Calais, the Boreads (Greek)
 (Draupadi) and (Drishtadyumna) (Hindu)
 Nara and Narayana (Hindu)

Other siblings
 Agamemnon and Menelaus (Greek)
 Balin and Balan (Arthurian)
 Baldr and Hodr (Norse)
 Eteocles and Polynices (Greek)
 Hänsel and Gretel (German)
 Hengist and Horsa (Saxon)
 Podalirius and Machaon (Greek)
 Prometheus and Epimetheus (Greek)
 Rama and Lakshmana (Hindu)

Friends
 Arjuna and Krishna (Hindu)
 Damon and Pythias (Greek)
 King Arthur and Lancelot (Arthurian)
 Orestes and Pylades (Greek)
 Karna and Duryodhana

Rivals
 Athena and Poseidon (Greek)
 Eros and Anteros (Greek)
 Abe no Seimei and Ashiya Dōman (Japanese)
 Karna and Arjuna

Parent and Child(ren) duo
 Daedalus and Icarus (Greek)
 Oedipus and Antigone (Greek)
 Scylla and Charybdis (Greek)
 Subhadra and Abhimanyu (Hindu)
 Shiva and Ganesha (Hindu)
 Ganga and Bhishma (Hindu)
 Janaka and Sita (Hindu)
 Hidimbi and Ghatotkach (Hindu)
 Yashoda and Krishna (Hindu)
 Surya and Karna (Hindu)
 Sumitra and Lakshmana (Hindu)
 Uttarā and Parikshit (Hindu)
 Sashirekha and Satyapriya (Hindu)
 Madri and Sahdev (Hindu)
 Kunti and Arjun (Hindu)
 Arjuna and Abhimanyu (Hindu)

See also
 lists of pairs

Pairs
Pairs
Lists of pairs

List of mythological pairs


Akira Ibayashi (født 5. september 1990) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Sanfrecce Hiroshima.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akira Ibayashi


Paraperspektiver er en kortfilm instrueret af Tomas Lahoda, Kirsten Dehlholm efter manuskript af Tomas Lahoda, Kirsten Dehlholm.

Handling
En video, der udforsker den visuelle perception og sansning i et stramt og enkelt billedsprog. En elementær og humoristisk video uden diverse elektroniske manipulationer. Skærmen, fladen brugt som et udtrykslaboratorium, hvor perspektivet og tyngdekraftens fysiske love udforskes som et sæt spilleregler, der ombrydes og studeres på ny. En række iagttagelser af personer og genstande i gående/stående/liggende/siddende stilling, set i fugleperspektiv, fastholdes som klare billedkompositioner i rytmiske skift, understreget af musikken komponeret hertil. En video af Hotel Pro Forma.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Kortfilm fra Danmark

Paraperspektiver


Srednja Spreča je bila ranosrednjovjekovna župa u Soli, BiH.

Bila je dio solske zemlje odnosno oblasti. Sol je ostala samo u imenu Soli i naselja Donje i Gornje Soli, poslije Donja i Gornja Tuzla. Slijev rijeke Spreče predstavlja zemljopisnu cjelinu i znan je pod nazivom Spreča. U narodnom poimanju dijeli se na Gornju, Srednju i Donju Spreču. Dijelom je srednjovjekovne oblasti Usore od polovine 14. stoljeća. Do tada su porječje Spreče - Sol i srednje Podrinje sa slivom rijeke Drinjače su bili teritoriji organizirani kao posebne teritorijalno-političke jedinice, a od bana Stjepana I. Kotromanića su jedna jedinica Usora i Soli. Prema pretpostavkama Pavla Anđelića, Srednja Spreča prostirala se porječjem u rječice Jale i srednjem toku rijeke Spreče, obuhvaćala župu Sol, a poslije nahije Donju i Gornju Tuzlu, Smoluću i djelomično Dramešin.

Izvori

Povijest Bosne i Hercegovine

Srednja Spreča


Zielona Góra er den største by og hovedstad i Województwo lubuskie i det vestlige Polen. Byen har  indbyggere.

Siden det 13. århundrede var der et af de nordligste vinområder i Europa, og i forbindelse med industrialiseringen blev byen centrum for minedrift af brunkul. Der var også en omfattende bryggeri og tekstilindustri her.

Se også
 Centrum Rekreacyjno-Sportowe w Zielonej Górze

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Polen

Zielona Góra


Njemačka okupacija Estonije odvila se tijekom posljednjih mjeseci Prvoga svjetskoga rata. Njemačka carska vojska započela je invaziju Estonije tako što je u razdoblju od 11. do 21. listopada 1917. okupirala Zapadnoestonsko otočje (est. Moonsund), kojemu su pripadali i veći otoci Saaremaa (Ösel), Hiiumaa (Dagö), i Muhu (Moon). Borbe na tlu Estonije nakratko su prekinute dok su trajali pregovori oko sporazuma iz Brest-Litovska, koji su propali u veljači 1918.

U pokušaju izvršavanja pritiska na boljševike i novu vlast u Rusiji, Nijemci su se 18. veljače 1918. iskrcali na estonsko kopno te 21. veljače 1918. krenuli prema Haapsaluu. Već su 22. veljače okupirali Valgu, a dva dana kasnije i Pärnu (Pernau), Viljandi (Fellin) i Tartu (Dorpat). Tallinn (Reval) okupiran je 25. veljače, a prodor njemačke vojske nastavio se sve do 4. ožujka 1918., kada je okupirana i Narva (Narwa), posljednji estonski grad koji je pao pod njemačku okupaciju. U tom je razdoblju njemačka okupacija dokinula kako djelovanje Privremene vlade Estonije, koja je 24. veljače 1918. proglasila potpunu neovisnost Estonije, tako i ono preostalih boljševičkih crvenogardejaca u Estoniji. Posljednji preostali crvenogardejci pobjegli su u Rusiju preko rijeke Narve 5. ožujka 1918. godine.

General-pukovnik Adolf von Seckendorff ušao je u Tallinn 28. veljače 1918. Von Seckendorff je ranije bio na čelu njemačke vojne uprave koja je imala sjedište na okupiranim estonskim otocima. Nakon potpisivanja mirovnog sporazuma u Brest-Litovsku, boljševici su se odrekli svih teritorijalnih pretenzija nad Estonijom, čime su formalno prepustili Njemačkom Carstvu da potpuno anektira Estoniju ili da na tom području formira satelitsku državu, kao što je trebalo biti Ujedinjeno Baltičko Vojvodstvo. Ipak, Estonija je potpala pod vojnu upravu znanu kao Ober Ost (zajedno s Kurlandijom, Livonijom, Öselom i Rigom), koja je trajala do kraja rata u studenome 1918. Nakon odlaska njemačkih postrojbi, Estonija je postala nezavisna država, što je dodatno potvrđeno nakon rata protiv Rusije.

Vidi još

 Deklaracija o neovisnosti Estonije
 Estonski rat za neovisnost
 Njemačka okupacija Estonije u Drugom svjetskom ratu

Izvori

Literatura

Estonija u Prvom svjetskom ratu
Teritoriji pod okupacijom
Njemačka u Prvom svjetskom ratu

Njemačka okupacija Estonije u Prvom svjetskom ratu


Der Gerichtsbezirk Irdning war ein dem Bezirksgericht Irdning unterstehender Gerichtsbezirk im Bundesland Steiermark. Er umfasste 14 Gemeinden im westlichen Bereich des Bezirks Liezen.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Irdning wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen und umfasste ursprünglich die zwölf Gemeinden Aigen, Altirdning, Donnersbach, Donnersbachwald, Irdning, Lantschern, Neuhaus, Niederöblarn, Pürgg, Stainach, Tauplitz und Wörschach.

Der Gerichtsbezirk Irdning bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Aussee, Gröbming, Liezen, Rottenmann, Schladming und St. Gallen den Bezirk Liezen.

Als 1873 der politische Bezirk Gröbming gegründet wurde, kam der Gerichtsbezirk Irdning gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Gröbming und Schladming per 30. Juni 1873 zum neu gegründeten Bezirk.

1938 wurde der Bezirk Gröbming im Zuge der nationalsozialistischen Verwaltungsänderungen aufgelöst. Der Gerichtsbezirk Irdning kam in der Folge per 15. Oktober 1938 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Schladming und Gröbming wieder zum Bezirk Liezen.
Diese Änderung wurde auch nach dem Zweiten Weltkrieg beibehalten.

Bis 2002 blieb das Gebiet mit 476,65 km² nahezu unverändert. Im Zuge der Zusammenlegung mehrerer Gerichtsbezirke durch die Bezirksgerichte-Verordnung Steiermark der Bundesregierung wurde auch der benachbarte Gerichtsbezirk Bad Aussee aufgelöst und dessen Gebiet mit dem Gerichtsbezirk Irdning vereinigt. Der Gerichtsbezirk Irdning vergrößerte sich dadurch um die Gemeinden Altaussee, Bad Aussee, Bad Mitterndorf, Grundlsee und Pichl-Kainisch.

Mit 1. Juli 2013 wurde der Gerichtsbezirk aufgelöst und die Gemeinden wurden dem Gerichtsbezirk Liezen zugewiesen.

Gerichtssprengel
Der Gerichtsbezirk Irdning umfasste die 14 Gemeinden Aigen im Ennstal, Altaussee, Bad Aussee, Bad Mitterndorf, Donnersbach, Donnersbachwald, Grundlsee, Irdning, Niederöblarn, Pichl-Kainisch, Pürgg-Trautenfels, Stainach, Tauplitz und Wörschach des Bezirks Liezen.

Einzelnachweise

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte, Steiermark, 2. Teil: Leibnitz, Leoben, Liezen, Mürzzuschlag, Murau, Radkersburg, Voitsberg, Weiz. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 967 kB)

Bezirk Liezen
Irdning
Irdning-Donnersbachtal

Gerichtsbezirk Irdning


Die Sri-lankische Badmintonmeisterschaft 1965 war die 13. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Sri Lanka. Sie fand in Colombo statt.

Sieger und Finalisten

Weblinks
 http://www.srilankabadminton.lk/pdf/past_winners.pdf

1965
Badminton 1965
Badmintonwettbewerb in Colombo


An Gastrochilus malipoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Xiao Hua Jin ngan Sing Chi Chen. An Gastrochilus malipoensis in nahilalakip ha genus nga Gastrochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrochilus

Gastrochilus malipoensis


Materie (über mittelhochdeutsch matërje von lateinisch materia = Stoff, Thema, Ursache, Substanz; ursprünglich materies = Holz, Stämme, Bauholz; verwandt mit lateinisch mater, 'Mutter', und matrix) ist der Oberbegriff für alles, was Raum einnimmt und Masse besitzt. Es bezeichnet also die Substanz, aus der alle Dinge der Welt bestehen, unabhängig von ihrer Erscheinungsform. In der Alltagssprache wird der Ausdruck "Materie" oft synonym mit "Material" oder "Substanz" benutzt, oder im Sinne von "Thema oder Gegenstand einer Untersuchung, einer Wissenschaftsrichtung oder eines Unterrichtsfachs" ("eine komplizierte Materie"). In der Lehre wird in diesem Zusammenhang auch von Lehrstoff gesprochen.

Der Begriff ist sehr allgemein, ihn näher zu bestimmen prägte die Physik und Philosophie seit ihren Ursprüngen. Grundsätzlich streiten sich Materialisten und Idealisten, ob der Materie ein Substrat entspricht, das ontologisch als Objekt oder Eigenschaft auffassbar ist und von anderen ontologischen Begriffen abgrenzbar ist, etwa von Geist, Form, Idee oder Transzendenz. In der Physik ist Materie heutzutage aus Elementarteilchen mit Spin  aufgebaut, also Quarks und Leptonen.

Ausbildung des Materiebegriffs

Schon die Vorsokratiker waren auf der Suche nach einem Urstoff (arché), der allen anderen Dingen zugrunde liegt. Dazu dienten Gegenstände der sinnlichen Erfahrung, die aufgrund bestimmter Eigenschaften (weite Verbreitung, Wandlungsfähigkeit) dazu geeignet erschienen. Für Thales war dieser Urstoff das Wasser, für Anaximenes die Luft, für Heraklit das Feuer. Empedokles entwickelte eine Vier-Elemente-Lehre, die den genannten Stoffen noch die Erde hinzu fügte.

Es stellte sich deshalb die Frage, in welchem Verhältnis der Urstoff zu den Dingen der sinnlichen Erfahrung steht. Für Thales, Anaximenes und Heraklit entstand alles aus der Umwandlung der jeweiligen Urmaterie. Im Gegensatz dazu vertrat Parmenides als oberstes Prinzip die Unveränderlichkeit des Seienden. Empedokles Vier-Elemente-Lehre stellt dabei einen Mittelweg dar, der die Elemente selbst als unveränderlich ansieht, die sinnlich wahrnehmbaren Objekte jedoch als eine Mischung der Urstoffe. Veränderung ist demnach möglich, indem sich die Mischungsverhältnisse der vier Urstoffe ändern. Anaxagoras begründete eine ähnliche Mischungslehre, allerdings mit einer unendlichen Anzahl von Grundstoffen. Für Anaximander aber war die Grundsubstanz alles Gewordenen das Apeiron, ein einziger unbestimmter Grundstoff, der unbegrenzt vorhanden und unbegrenzt teilbar ist.

Demokrit und sein Lehrer Leukipp sahen die Materie nicht als unbegrenzt teilbar an, sondern als bestehend aus kleinsten Einheiten, den Atomen. Durch verschiedene Anordnungen ergeben ihre Atome alle anderen Dinge, bis hin zu den Sinneswahrnehmungen und der Seele. Demokrit und Leukipp gelten als die Begründer des auch in der Neuzeit sehr einflussreichen Atombegriffs.

Der Materiebegriff wurde auch als ein von den Dingen der Sinneserfahrung abstrahierter Begriff entwickelt. Platon und Aristoteles prägten mit Chora bzw. Hyle abstrakte Begriffe für einen Urstoff, aus dem durch Wirken einer Idee bzw. Einprägen einer Form alle sinnlich wahrnehmbaren Dinge hervorgehen bzw. für die Disposition von Gegenständen, durch Formen geprägt zu werden. Die aristotelische hyle wurde in Ciceros lateinischer Übersetzung zu materia und damit zu unserer Materie.

Außerhalb Europas entwickelten sich ähnliche Begriffe der Urmaterie, wie etwa die indischen Prakriti oder der chinesische Hun Dun. Der Daoismus entwickelte ebenfalls ein Modell der Elemente (Fünf-Elemente-Lehre).

Materie als Gegenstück zur Idee bzw. Form

Platon entwickelt in seinem Dialog Timaios eine Vorstellung der Welt, in welcher der Demiurg, ein gütiger Schöpfergott, in die ungeordnete Materie, die Chora, eingreift, um daraus den Kosmos und alle Dinge zu formen. Der Demiurg orientiert sich dabei an der Ideenwelt und bildet alles Physische als Nachbildung der ewigen Ideen. Diese Beziehung zwischen den Dingen und den Ideen kommt z. B. in Platons Höhlengleichnis zum Ausdruck, in dem die scheinbar realen sinnlich wahrnehmbaren Dinge als bloße Schatten der Ideen, des wahren Seienden (ousia) begriffen werden. Aus der Chora entstehen durch das Eingreifen des Demiurgen die Elemente Erde, Wasser, Luft, Feuer sowie der Äther. Diese fünf Elemente haben die geometrische Form der fünf platonischen Körper und bilden die Grundlage für alle anderen Körper. Durch ihre geometrische Bestimmung wird es möglich, mathematische Beziehungen zwischen den Elementen und für ihre Kombination aufzustellen. Diese Vorstellung greift einigen späteren naturwissenschaftlichen Konzepten der Materie (Kristallographie, Symmetrien, Stereochemie) vor.

Aristoteles entwickelt eine ähnliche Zweiteilung zwischen dem Allgemeinen, der Form und dem, was geformt wird, der Materie (hylé). Aus geformter Materie entsteht Wirklichkeit (entelecheia), Materie ist in diesem Sinne die Möglichkeit (dynamis), geformt zu werden (siehe Akt und Potenz). Aristoteles beschreibt die Materie auch als logischen Prädikator ("x ist Materie für y"), der einen hierarchischen Aufbau der Dinge vom Einfachen zum Komplexen ermöglicht. Dazu führte er die materia prima als ungeformten Urstoff ein, der durch Formung die materia secunda bildet. Diese materia secunda kann dann wiederum materia prima für ein Ding komplexerer Form sein und so fort. Dieses Prinzip findet sich bei den Alchemisten wieder, die die Umwandlung von Materie in höheren Formen anstrebten (Transformation), aber auch im modernen Weltbild der Physik.

Indem Aristoteles den Begriff der hylé jedoch zur Interpretation der Aussagen seiner Vorgänger verwendet, so auch der von Platon im Timaios, schreibt er diesen Aussagen zu, die den Unterschied zwischen deren Ansätzen, die in der Suche nach einem Grundstoff bestehen, und seinem Materiebegriff verwischen. Von den Vorsokratikern setzt er sich ab, indem er Materie nicht mehr als bestimmte Menge von vorgegebenen Grundelementen und Prozessen des Werdens und der Veränderung als deren quantitative Umschichtung betrachtet. Die Vorsokratiker haben durch diese Betrachtungsweise das Problem nur verschoben, weil die Frage nach der Entstehung der Grundelemente selbst offenbleibt. Materie ist für Aristoteles das, was durch Formen bestimmbar ist, und existiert also nicht unabhängig von ihrem Gegenstand.

Materie als Gegenstück zum Geist (Bewusstsein)

Im Alltagsleben und in den meisten naturwissenschaftlichen Betrachtungen wird die Existenz der Materie nicht infrage gestellt, da sie beständig zu Sinneserfahrungen führt, sowohl unmittelbar als auch in Untersuchungen und Experimenten mithilfe technischer Hilfsmittel. Allerdings setzt eine solche Argumentation für die Existenz der Materie die Prämisse voraus, dass alles existiert, was in irgendeiner Form von uns Menschen beobachtet werden kann. Sowohl die Gültigkeit als auch die Notwendigkeit dieser Prämisse wurden in Zweifel gezogen. Außerdem wirft diese Betrachtung die Frage auf, in welchem Verhältnis der Betrachter selbst zur Materie steht, etwa ob er in gewisser Weise unabhängig von ihr existiert oder nicht. Dies führt auf den Begriff des Geistes, auf die Frage seiner Existenz und auf das Leib-Seele-Problem. Diese Fragen sind sehr grundlegend und die Antworten darauf begründen vollkommen unterschiedliche philosophische Schulen, die auch die naturwissenschaftlichen Begrifflichkeiten beeinflusst haben. Zu diesen Schulen gehören Dualisten, die Geist und Materie beide als existent ansehen, welche aber voneinander zu unterscheiden seien, und Monisten, die entweder nur die Materie oder nur den Geist als das Primäre und wahrhaft Existierende ansehen. Eine vermittelnde Position nimmt der Panpsychismus ein.

Anhänger des Materialismus setzen die Existenz der Materie voraus und sehen alles andere als ihre Erscheinungsformen, insbesondere auch die Sinneserfahrungen und den Geist. Demokrit wird als früher Anhänger dieser Richtung gesehen, im 18. Jahrhundert sind als bedeutende Vertreter La Mettrie und d'Holbach zu nennen. Diese Denkrichtung wurde im 19. Jahrhundert auch von Naturwissenschaftlern wie Carl Vogt oder Jakob Moleschott vorangetrieben. Laplace etwa entwickelte ein streng deterministisches Weltbild, in dem jegliche weitere Entwicklung exakt vorausberechenbar wäre, wenn man den Zustand der Welt zu einem bestimmten Zeitpunkt kennen würde (Laplacescher Dämon). Das Primat der Materie gegenüber dem Bewusstsein ist das Fundament (Siehe Grundfrage der Philosophie) des Materialismus als dialektischer und historischer Materialismus von Marx, Engels und Lenin.

Im Gegensatz dazu steht der Idealismus, der dem Geist eine primäre Existenz einräumt. Hierbei wird unterschieden, ob es sich um ein allgemeines geistiges Prinzip handelt (objektiver Idealismus) oder das konkrete Bewusstsein des Menschen (subjektiver Idealismus). Prägend für den subjektiven Idealismus ist Berkeleys Satz: "Esse est percipi" (Existieren ist Wahrgenommenwerden). Verwandt mit dieser Denkrichtung sind auch die Strömungen des Konstruktivismus.

Im Dualismus schließlich werden sowohl Geist als auch Materie als unabhängig voneinander existierend anerkannt. Descartes löste auf diese Weise das Leib-Seele-Problem, indem er annahm, dass beide aufeinander einwirken können. Leibniz ging noch einen Schritt weiter und lehnte eine Interaktion zwischen Geist und Körper ab. Karl Popper und John Eccles gelten als moderne Vertreter des Dualismus.

Materiebegriff in der Physik

In der Physik ist Materie der Oberbegriff für alle Beobachtungsgegenstände, die Masse besitzen.

Literatur
 Rudolf Eisler 1904: Wörterbuch der philosophischen Begriffe. 2 Bde. Historisch-quellenmäßig bearb. v. Rudolf Eisler. 2., völlig neu bearb. Aufl. Berlin.
 Wolfgang Göpel, Christiane Ziegler 1991: Struktur der Materie: Grundlagen, Mikroskopie und Spektroskopie. Teubner, Stuttgart.
 Hubert Gräfen 1991: Lexikon Werkstofftechnik. VDI-Verlag, Düsseldorf.
 Friedrich Hund 1978: Geschichte der physikalischen Begriffe. B.I. Wissenschaftsverlag, Mannheim.
 Max Jammer 1964: Der Begriff der Masse in der Physik. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt.
 Klaus Mainzer 1996: Materie: von der Urmaterie zum Leben. Beck, München, ISBN 3-406-40334-4.
 Hans-Dieter Mutschler 2002: Naturphilosophie. Kohlhammer, Stuttgart.
 Bertrand Russell 1992: The analysis of matter. Routledge, London.
 Martin Josef Schermaier 1992: Materia: Beiträge zur Frage der Naturphilosophie im klassischen römischen Recht. Böhlau, Wien.

Weblinks

 Rudolf Eisler: Artikel Materie, in: Wörterbuch der philosophischen Begriffe, Berlin 1904.
 Peter Möller: Materie
 Hans-Dieter Mutschler: Eintrag Materie im Online-Lexikon Naturphilosophische Grundbegriffe

Einzelnachweise

Ontologie
Physikalisches Grundkonzept

Materie


Vittoria Borsò (* 26. Oktober 1947 in Pisa) ist Literatur- und Kulturwissenschaftlerin im Fachbereich Romanistik und Inhaberin des Lehrstuhls Romanistik I für Romanische Literatur- und Kulturwissenschaft (Französisch, Italienisch, Spanisch) der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf (1998–2013). Sie wurde in Italien geboren, lebte bis zum Abitur in Rom und studierte Romanistik und Germanistik an der Universität Mannheim.

Akademische Laufbahn
Vittoria Borsò wurde 1985 an der Universität Mannheim promoviert (Metapher als Erfahrungs- und Erkenntnismittel, Tübingen: Narr 1985). Von 1985 bis 1987 war sie als Feodor-von-Lynen-Stipendiatin der Humboldt-Stiftung zur Durchführung eines Forschungsprojekts in den USA (Rice University Houston/Texas und University of Texas at Austin). Sie habilitierte sich 1991 mit einer Studie zur Kritik der Diskurse des Magischen Realismus in der lateinamerikanischen Literatur (Mexiko jenseits der Einsamkeit. Versuch einer interkulturellen Analyse, Frankfurt: Vervuert, 1994). Im selben Jahr übernahm sie die Vertretung des Lehrstuhls für Französisch und Italienisch an der Universität Freiburg. Im Jahr 1992 erhielt sie einen Ruf an die Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf auf die C-2-Professur "Französische und Spanische Literatur". 1998 erhielt sie einen Ruf auf den Lehrstuhl für französische und spanische Literaturwissenschaft an der Universität Duisburg und auf den Lehrstuhl Romanistik I der Universität Düsseldorf, den sie seit 1998 innehat. 2002 war sie Gründungsprofessorin des Studienganges "Medien- und Kulturwissenschaft" der Universität Düsseldorf.

Als Gastprofessorin lehrte Vittoria Borsò u. a. an mehreren europäischen und amerikanischen Universitäten wie UNAM und Colegio de México, México, Stanford University, University of California at Irvine, Rice University, Houston/Texas. Von 2005 bis 2008 war sie Mitglied des vom MIWFT geförderten NRW-Forschungsprogramms "Geisteswissenschaften gestalten Zukunftsperspektiven" und leitete das Forschungsprojekt "Migrationskulturen: Beiträge zu einer friedfertigen Epistemologie des sozialen Raums in globalisierten Gesellschaften". Sie ist Antragstellerin des DFG-Graduiertenkollegs 1678 "Materialität und Produktion" an der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf, Mitglied des Steering Committee des Projekts "Iberian Postcolonialities: A metahistory of material practices of power" (Mit Alberto Moreiras und José Luis Villacañas) und des Projekts "The Italian Difference: Philosophy of Life".

Seit April 2008 ist sie Mitglied des Steering Committee der Forschungsgruppe US-amerikanischer Mexikanisten "UC Intercampus Research Group" (U.C. Mexicanists) der Universities of California und des Beirats des Instituts für Kulturwissenschaften und Theatergeschichte der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.

Seit 2012 ist sie gewählte Fachkollegiatin der DFG für das Fach "Europäische und Amerikanische Literaturen". Außerdem ist sie als Gutachterin für verschiedene wissenschaftliche Förderinstitutionen (DFG, Humboldt-Stiftung, DAAD, Stifterverband für die Deutsche Wissenschaft) tätig.

Sie hatte mehrere Lehrfunktionen inne, als Dekanin der Philosophischen Fakultät (1998–2002) und Prorektorin für Internationale Angelegenheiten (2003–2007) der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf. Im Oktober 2007 wurde sie in den Hochschulrat der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf berufen.

Im Jahr 2000 wurde Vittoria Borsò mit dem italienischen Verdienstorden des Cavaliere Ufficiale al merito della Repubblica Italiana und 2013 mit dem Universität-Forschungspreis der Dr. Günter- und Imme-Wille-Stiftung (zusammen mit Ulrich von Alemann) ausgezeichnet. Im WS 2013/2014 war sie als Senior-Fellow am IKKM (Internationales Kolleg für die Kulturtechnikforschung und Medienphilosophie) der Bauhaus-Universität, Weimar.

Thematische Schwerpunkte

Kulturtheorie
 Materialität und Produktion: New Materialism, prozessuale Ontologien und Ästhetik (historische und systematische Bearbeitung philosophischer und literarischer Texte)
 Gedächtnistheorien im Spannungsverhältnis zwischen Kultur- und Neurowissenschaften
 Topologie und Transatlantische Topografien
 Visuelle Kultur und Intermedialität in der Romania (internationales Forschungsprojekt mit der Università degli Studi di Palermo)

Literatur- und Kulturwissenschaften
 Weltliteratur
 Hispanoamerikanische Literaturen und Kulturen Amerikas
 Italienische Literatur
 Französische Literatur des 19. Jahrhunderts und der Moderne
 Spanische Literatur des 18. Jahrhunderts und der Moderne

Aktuelle Forschungsprojekte
 Biopolitik, Bio-Poetik und Epistemologie des Lebens / Italian Thought
 Materialität und Produktion
 Iberian Postcolonialities: A Metahistory of Material Practices of Power
 Mexican and cultural studies
 Gedächtnistheorien im Spannungsverhältnis zwischen Kultur- und Neurowissenschaften.

Drittmittelprojekte und Graduiertenförderung
 Leiterin des Bereichs "Außensichten auf Europa" im Graduiertenkolleg "Europäische Geschichtsdarstellungen" (DFG) (2003–2006)
 Leiterin des Forschungsprojekts "Migration und Erinnerungskulturen. Beiträge zu einer friedfertigen Epistemologie des sozialen Raums in globalisierten Gesellschaften" im Forschungsprogramm im NRW Exzellenz-Wettbewerb "Geisteswissenschaften gestalten Zukunftsperspektiven" (2005)
 Erfolgreiche Nominierung von Giorgio Agamben für den Forschungspreis der Humboldt-Stiftung (2005)
 Internationale Graduiertenkonferenz (DFG) an der Villa Vigoni: "Transfigurationen der Macht: Politik und Populäre Kultur im 20. Jahrhundert" (in Kooperation mit der Freien Universität, Berlin) (2006)
 Binationales Promotionsprogramm mit der Universität Triest (double PhD) (2007–2010), gefördert vom Deutsch-Italienischen Hochschulzentrum.
 Internationale Graduiertenkonferenz (DAAD) "Biopolitik – Bioökonomie – Biopoetik im Zeichen der Krisis" (Januar 2010)
 Mexiko-Konferenzen (DFG): 2009, 2011 und 2014.

Publikationen (Auswahl)

Monographien
 (1994): Mexiko jenseits der Einsamkeit. Versuch einer interkulturellen Analyse - Kritischer Rückblick auf die Diskurse des Magischen Realismus. Frankfurt a. M.: Vervuert.
 (2008): Das andere denken, schreiben, sehen. Schriften zur romanistischen Kulturwissenschaft. Mit einer Einleitung von Bernhard Waldenfels. Bielefeld: transcript (= Transcript Lettre).
 (2015): Lateinamerika anders denken. Literatur - Macht - Raum. Mit einem Vorwort von Dieter Ingenschay, hg. von Vera Gerling/Santiago Navarro/Yasmin Temelli/Karolin Viseneber. Düsseldorf: dup.

Herausgeberschaften
 (mit Ponzi, Mauro) (Hgg.) (2006): Topografia dell'estraneo. Confini e passaggi. Mailand: Mondadori.
 (mit Schwarzer, Christine) (Hgg.) (2006): Übersetzung als Paradigma der Geistes- und Sozialwissenschaften. Oberhausen: Athena.
 (mit Brohm, Heike) (Hgg.) (2007): Transkulturation. Literarische und mediale Grenzräume im deutsch-italienischen Kulturkontakt. Bielefeld: transcript.
 Borsò, Vittoria et al. (Hgg.) (2010): Benjamin - Agamben. Politics, Messianism und Kabbalah. Würzburg: Königshausen & Neumann.
 (mit Temelli, Yasmin/Viseneber, Karolin) (Hgg.) (2012): México: migraciones culturales - topografías transatlánticas. Acercamiento a las culturas desde el movimiento. Frankfurt am Main: Vervuert.
 (mit Cometa, Michele) (Hgg.) (2013): Die Kunst das Leben zu 'bewirtschaften'. Biós zwischen Politik, Ökonomie und Ästhetik. Unter Mitarbeit von Sieglinde Borvitz/Sainab Sandra Omar/Aurora Rodonò. Bielefeld: transcript.
 Borsò, Vittoria (Hg.) (2014): Wissen und Leben - Wissen für das Leben: Herausforderungen einer affirmativen Biopolitik. Bielfeld: transcript.
 (mit Seydel, Ute) (Hgg.) (2014): Espacios históricos - espacios de rememoración: la historia mexicana decimonónica en las letras y la cultura visual de los siglos XX y XXI. México, D.F.: Bonilla Artigas Editores/Düsseldorf: dup.

 iMex Revista (Mitherausgeberin): Borsò, Vittoria (Hg.): El Arte de gobernar, 4, Sommer 2013/2014. (Online)

Weblinks

 Seite auf der Website der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf
 Graduiertenkolleg "Materialität und Produktion"

Literaturwissenschaftler
Hochschullehrer (Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf)
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik (Offizier)
Italiener
Geboren 1947
Frau
Absolvent der Universität Mannheim

Vittoria Borsò


An Cymbidium nomachianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tomohisa Yukawa ngan Nob.Tanaka. An Cymbidium nomachianum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium nomachianum


Marvão, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alto Alentejo alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 4 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Beirã
 Santa Maria de Marvão
 Santo António das Areias
 São Salvador da Aramenha

Dış bağlantılar

Portekiz'in belediyeleri
Alto Alentejo

Marvão


Charles Beresford Fulke Greville,  baron Greville ( - ) est un militaire et aristocrate britannique .

Jeunesse
Il est le deuxième fils de quatre enfants nés de l'écrivain Beatrice Violet Graham et de l'homme politique Algernon Greville (2e baron Greville), mariés en 1863. Son frère aîné, Ronald Greville, est décédé en 1908. Ses sœurs cadettes sont Camilla Dagmar Violet Greville (épouse de Alistair George Hay, fils du comte de Kinnoull) et Lilian Veronique Greville (épouse d'Herbert Victor Creer). Son père est un député libéral de Westmeath qui est groom in waiting de la reine Victoria en 1869 et, de 1873 à 1874, est lord du Trésor dans le gouvernement de Gladstone.

Ses grands-parents paternels sont Fulke Greville-Nugent (1er baron Greville) et sa femme, Rosa Nugent (fille unique et héritière de George Nugent (1er marquis de Westmeath)). Ses grands-parents maternels sont James Graham (4e duc de Montrose) et Caroline Agnes Horsley-Beresford (troisième fille de John Horsley-Beresford,  baron Decies).

Carrière
De 1893 à 1895, Greville sert comme aide de camp du comte Cadogan, le Lord-lieutenant d'Irlande, puis de Lord Northcote, le gouverneur de Bombay de 1900 à 1904. De 1904 à 1908, il est secrétaire militaire du gouverneur général d'Australie.

Charles Greville sert dans l'armée britannique à partir de 1897, dans la deuxième guerre de Matabele. Puis, entre 1899 et 1905, il est capitaine du 7th Queen's Own Hussars. De 1914 à 1918 pendant la Première Guerre mondiale, il est major avec les Lovat Scouts. De 1914 à 1943, il est président du St George's Hospital. En 1919, il est fait Officier de l'Ordre de l'Empire britannique.

Comme son frère aîné, Ronald, est décédé sans descendance en 1908, il hérite de la baronnie à la mort de son père en 1909. Le domaine de Greville totalise  à travers l'Angleterre.

Vie privée
En février 1909, sa mère, Violet (décédée en 1932), écrit sur la décadence de la société britannique, accusant les épouses américaines. « Cela, écrit-elle, a frappé à la racine de notre vie de famille et a introduit un élément nouveau dans la simplicité et la dignité des ménages d'autrefois. Le riche américain n'a pas de traditions ; aucun préjugé en faveur d'anciennes coutumes, devoirs ou responsabilités ; elle est essentiellement irresponsable et mesure tout par une seule norme - l'argent. Le résultat imprégnant toutes les classes a considérablement augmenté le luxe et fait l'indépendance. Il a, bien plus que n'importe quel mouvement de suffragettes, donné aux femmes la liberté de faire ce qu'elles veulent ; car l'Américaine considère son mari comme un être inférieur, fait pour travailler pour elle, et pour lui prodiguer des plaisirs et des cadeaux en récompense de sa beauté et de sa vivacité.'" À l'époque, on pensait qu'il s'agissait d'une critique du mariage de Lord Granard avec Beatrice Mills.

Neuf mois plus tard, le 24 novembre 1909, Charles épouse l'héritière américaine Olive (née Grace) Kerr (1876–1959) à l'église St Paul de Knightsbridge. Le mariage a lieu à Londres suivi d'une grande réception à Carlton House Terrace de Freddie Guest et de sa femme américaine, Amy Phipps (une fille de Henry Phipps Jr.), que les Greville ont louée pendant un an. Olive, la veuve du banquier Henry S. Kerr (dont elle a hérité de ) est une fille de John W. Grace de Leybourne Grange dans le Kent (anciennement le siège des baronnets Hawly) et une nièce de Michael P. Grace et du Maire de New York William Russell Grace, fondateur de W. R. Grace and Company. Ils ont un fils :
 Ronald Charles Fulke Greville,  baron Greville (1912–1987), décédé célibataire.

Lord Greville mourut le 14 mai 1952 et est remplacé dans la baronnie par son fils aîné légitime, Ronald. À la mort de Ronald en 1987, la baronnie de Greville s'est éteinte, bien que son deuxième fils Peter Charles Algernon Ascroft Greville puisse venir hériter du titre.

Charles Greville,  baron Greville a deux fils. Le deuxième fils est le secret de la famille Greville et jamais reconnu, Peter Charles Algernon Ascroft Greville, il est né en 1916 dans le domaine de ses cousins Ankerwycke Priory puis envoyé dans une école privée à l'âge de quatre ans. La mère, Cecil Enid Violet Ascroft (anciennement Greville) est séparée en 1913 de son premier mari Charles Walmer Harcourt Ascroft. Elle est la nièce du  baron Greville et la fille du major Brooke Southwell Greville, Kings Messenger. Cecil Enid Violet (Greville) Ascroft retourne à Londres en 1919 et travaille au War Office et les familles Greville se fréquentent. Cecil Enid Violet obtient le divorce de son premier mari en 1927 et épouse le commodore de l'air Edward Irvine Bussell en 1927. Son premier fils Peter Charles Algernon Ascroft Greville est décédé en 2007 et son fils aîné Christopher Brooke Fulke Greville après avoir obtenu des tests ADN peut revendiquer la baronnie.

Références

Officier de l'ordre de l'Empire britannique
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Décès en mai 1952
Naissance en mars 1871
Décès à 81 ans

Charles Greville (3e baron Greville)


El término Fadéyevo  puede referirse a:

Fadéyevo (Kaliningrado), localidad del óblast de Kaliningrado, en Rusia.
Fadéyevo (Kírov), localidad del óblast de Kírov, en Rusia.
Fadéyevo (Sudislavl, Kostromá), localidad del raión de Sudislavl del óblast de Kostromá, en Rusia.
Fadéyevo (Soligálich, Kostromá), localidad del raión de Soligálich del óblast de Kostromá, en Rusia.
Fadéyevo (Krasnodar), localidad del krai de Krasnodar, en Rusia.
Fadéyevo (Moscú), localidad del óblast de Moscú, en Rusia.
Fadéyevo (Shajunia, Nizhni Nóvgorod), localidad del raión de Shajunia del óblast de Nizhni Nóvgorod, en Rusia.
Fadéyevo (Tonsháyevo, Nizhni Nóvgorod), localidad del raión de Tonsháyevo del óblast de Nizhni Nóvgorod, en Rusia.
Fadéyevo (Nóvgorod), localidad del óblast de Nóvgorod, en Rusia.

Fadéyevo


Buddhist Hybrid Sanskrit (BHS) is a modern linguistic category applied to the language used in a class of Indian Buddhist texts, such as the Perfection of Wisdom sutras. BHS is classified as a  Middle Indo-Aryan language. It is sometimes called "Buddhist Sanskrit" or "Mixed Sanskrit".

Origin
Prior to this, Buddhist teachings are not known to have generally been recorded in the language of the Hindu elite. At the time of the Buddha, instruction in this language was restricted to Vedic study. While Gautama Buddha was probably familiar with what is now called Sanskrit, his teachings were apparently first promulgated in local languages. At one point he ruled against translating his teachings into Vedic, saying that to do so would be foolish—Vedic was by that time an archaic and obsolete language.

After the work of the ancient Sanskrit philologist Pāṇini, Sanskrit became the pre-eminent language for literature and philosophy in India. Buddhist monks began to adapt the language they used to it while remaining under the influence of a linguistic tradition stemming from the proto-canonical Prakrit of the early oral tradition. While there are widely differing theories regarding the relationship of this language to Pali, it is certain that Pāli is much closer to this language than Sanskrit is.

According to K. R. Norman, Pāli could also be considered a form of BHS. However, Franklin Edgerton states that Pāli is in essence a Prakrit.

Relation to Sanskrit and Pāli
In many places where BHS differs from Sanskrit it is closer to, or identical with, Pāli. Most extant BHS works were originally written in BHS, rather than being reworkings or translations of already existing works in Pāli or other languages. However, earlier works, mostly from the Mahāsāṃghika school, use a form of "mixed Sanskrit" in which the original Prakrit has been incompletely Sanskritised, with the phonetic forms being changed to the Sanskrit versions, but the grammar of Prakrit being retained. For instance, Prakrit bhikkhussa, the possessive singular of bhikkhu (monk, cognate with Sanskrit bhikṣu) is converted not to bhikṣoḥ as in Sanskrit but mechanically changed to bhikṣusya.

The term owes its usage and definition largely to the scholarship of Franklin Edgerton. Buddhist Hybrid Sanskrit is primarily studied in the modern world in order to study the Buddhist teachings that it records, and to study the development of Indo-Aryan languages. Compared to Pāli and Classical Sanskrit, comparatively little study has been made of Buddhist Hybrid Sanskrit, in part because of the fewer available writings, and in part because of the view of some scholars that BHS is not distinct enough from Sanskrit to comprise a separate linguistic category. Edgerton writes that a reader of a Buddhist Hybrid Sanskrit text "will rarely encounter forms or expressions which are definitely ungrammatical, or at least more ungrammatical than, say, the Sanskrit  of the epics, which also violates the strict rules of Pāṇini. Yet every paragraph will contain words and turns of expression which, while formally unobjectionable ... would never be used by any non-Buddhist writer."

Edgerton holds that nearly all Buddhist works in Sanskrit, at least until a late period, belong to a continuous and broadly unitary linguistic tradition. The language of these works is separate from the tradition of Brahmanical Sanskrit, and goes back ultimately to a semi-Sanskritized form of the protocanonical Prakrit. The peculiar Buddhist vocabulary of BHS is evidence that BHS is subordinate to a separate linguistic tradition quite separate from standard Sanskrit (Edgerton finds other indications as well). The Buddhist writers who used standard Brahmanical Sanskrit were small in number. This group seems to have been made up of converts who received orthodox Brahmanical training in their youth before converting to Buddhism, such as Asvaghosa.

Many Sanskrit words, or particular uses of Sanskrit words, are recorded only from Buddhist works. Pāli shares a large proportion of these words; in Edgerton's view, this seems to prove that most of them belong to the special vocabulary of the protocanonical Buddhist Prakrit.

Buddhist use of Classical Sanskrit
Not all Buddhist use Sanskrit as an hybrid form. Some translated works, such as by the Sarvāstivādin school, were completed in classical Sanskrit. There were also later works composed directly in Sanskrit and written in a simpler style than the classical literature, as well as works of kavya in the ornate classical style such as the Buddhacarita.

Parallels

The terms "Buddhist Hybrid Chinese" and "Buddhist Hybrid English" have been used to describe peculiar styles of language used in translations of Buddhist texts.

Encoding
The IETF language tag for Buddhist Hybrid Sanskrit is .

References

Further reading
 Edgerton, Franklin, Buddhist Hybrid Sanskrit Grammar and Dictionary. .

External links
Buddhist Hybrid Sanskrit Dictionary (Franklin Edgerton)

Hybrid
Indo-Aryan languages
Sanskrit
Formal languages used for Indian scriptures

Buddhist Hybrid Sanskrit


Temistocle (Temístocles) es una ópera seria en tres actos con música de Johann Christian Bach sobre un texto que es una extensa revisión del libreto de Metastasio, por Mattia Verazi, poeta cortesano y secretario privado de elector palatino Carlos Teodoro. Temistocle se estrenó en el Hoftheater de Mannheim el 4 de noviembre de 1772, con un reparto destacado que incluía a Anton Raaff y Dorothea y Elisabeth Wendling, todos cantantes que más tarde trabajarían con Mozart.

La ópera fue la primera de las dos que hizo para el elector palatino. Parte de la música fue reutilizada a partir de trabajos previos, incluyendo parte de la obertura de Carattaco (compuesta en Londres en 1767).

Personajes

Referencias

Amadeus Almanac, acceso 12 de noviembre de 2008
Warburton, Ernest (1992), 'Temistocle' en The New Grove Dictionary of Opera, ed. Stanley Sadie (Londres) ISBN 0-333-73432-7

Óperas de Johann Christian Bach
Óperas en italiano
Óperas de 1772
Óperas estrenadas en Mannheim

Temistocle (Bach)


Louis Bobozo, né en  dans le district de Mongala et mort , est un officier militaire congolais. Il a été commandant en chef de l'armée nationale congolaise entre 1965 à 1972.

Biographie
Louis Bobozo, naît en 1915 à l'Équateur dans le district de Mongala au Congo belge. Il s'engage volontairement dans la Force publique le . Il est promu au grade de Sergent le . En 1941, il est déployé en Éthiopie pour participer à la campagne de l'Afrique de l'Est de la Seconde Guerre mondiale, commandant un peloton de mitrailleuses pendant le siège de Saïo.

De 1953 à 1954, il sert comme instructeur d'exercices au jeune Joseph-Désiré Mobutu à Luluabourg (appelé nouvellement Kananga et deviendra par la suite son mentor. Il est l'un des rares soldats congolais de toute l'armée à atteindre le grade d'adjudant avant l'indépendance en 1960.

Après l'indépendance, la Force publique est mutinée pour protester contre les mauvaises conditions de travail. Des officiers africains sont nommés pour remplacer le personnel européen afin de remédier au problème, et Mobutu est nommé chef d'état-major de la force, rebaptisée armée nationale congolaise (ANC). En raison de bouleversement du corps des officiers et de ses liens familiaux avec Mobutu, Bobozo est directement promu colonel et chargé de la garnison du camp Hardy à Thysville. Il assure brièvement l'intérim du commandement de l'armée en octobre.

En 1963, il est chargé d'une nouvelle unité, le quatrième groupement du Sud-Katanga. Le , il dirige une petite force gouvernementale pour reprendre la ville d'Albertville aux rebelles Simba. En juillet 1964, il est promu au garde de général de division.

En novembre 1965 après le coup d'état de Mobutu, Louis Bobozo est nommé chef d'état-major général de l'armée nationale congolaise (ANC). Le 13 novembre 1970, il a subi un grave accident vasculaire cérébral et a dû abandonner ses fonctions à un général par intérim. Il a officiellement pris sa retraite en tant que commandant en chef en 1972. Il est décédé en juillet 1982.

Notes et références

Général congolais (RDC)
Naissance en 1915
Décès en juillet 1982

Louis Bobozo


Zabaltzen (Extendiendo o Ensanchando en euskera) es una asociación política española de ámbito navarro, no constituida como partido político, en la que confluyen personas de diferentes ideologías de izquierda con una orientación vasquista, laicista y republicana. Se creó el 1 de septiembre de 2011 a partir de los independientes integrados en Nafarroa Bai desde su fundación. Su líder más destacada es Uxue Barkos, presidenta del Gobierno de Navarra entre 2015 y 2019.

Historia
Zabaltzen surgió como forma de impulsar la continuidad de Nafarroa Bai tras el abandono a principios de 2011 de Eusko Alkartasuna, para integrarse en Bildu, y de Batzarre para hacerlo en Izquierda-Ezkerra, y ante la decisión que en septiembre tomó Aralar para presentarse a las elecciones generales de 2011 junto con Bildu en la coalición Amaiur.

Desde la sección navarra de Hamaikabat (escisión de Eusko Alkartasuna) manifestaron su apoyo a los miembros de Nafarroa Bai no afiliados y animaron a seguir el ejemplo de Atarrabia Taldea.

Por su parte, Aralar, propietaria legal de la marca Nafarroa Bai, impidió que Partido Nacionalista Vasco y Zabaltzen pudieran seguir usándola, por lo que en las elecciones generales estos se presentaron con el nombre Geroa Bai.

Según sus estatutos, Zabaltzen pretende «hacer visible a la izquierda, el vasquismo y al nacionalismo incluyente que aspiran a un cambio político pluralista en Navarra, respetuoso con sus identidades».

Zabaltzen Gaztea
Zabaltzen cuenta con el apoyo de un grupo de jóvenes integrados en Gazteok Bai, la organización juvenil de la coalición Geroa Bai, muchos de ellos organizados en Zabaltzen Gaztea.

Referencias

Partidos políticos de Navarra
Partidos nacionalistas vascos de España
Partidos políticos de España posteriores a la Transición
Nafarroa Bai
Geroa Bai

Zabaltzen


Kris Burm is a Belgian game designer specializing in abstract board games. He is best known for his award-winning GIPF series of games.  He was born in Antwerp, Belgium in 1957 and moved to nearby Schilde in 2005.

Published games include:

Balanx (1994)
Batik (1997)
Bi-litaire (1997)
Dicemaster (1997)
DVONN (2001)
Elcanto (2001)
Flix (1995)
GIPF (1998)
Invers (1991)
LYNGK (2017)
Orient (1995)
Oxford (1993)
PÜNCT (2005)
Quads (1996)
TAMSK (1998)
Tashkent (3x3) (1995)
Tashkent (5x5) (1997)
TZAAR (2007)
YINSH (2003)
ZÈRTZ (2000)

All his published games are abstract, except Dicemaster, which is a collectible dice game.

External links

Bruno Faidutti on Burm (from archive.org)
Gipf.com short piece on Burm
Homepage of Kris Burm (Dutch)
Homepage of the GIPF Project games

1957 births
Flemish scientists
Board game designers
Living people
Businesspeople from Antwerp

Kris Burm


Østkonferencen (engelsk: Eastern Conference, fransk: Conférence de l'Est) er en af to konferencer i den professionelle nordamerikanske ishockeyliga, National Hockey League (NHL), og den består af ligaens to østligste divisioner: Metropolitan Division og Atlantic Division med i alt 16 hold. Dens vestlige pendant er Western Conference.

Konferencen etableredes i 1974 under navnet Prince of Wales Conference, da NHL-organisationen inddelte ligaens hold i to konferencer og fire divisioner. Eftersom de nye konferencer og divisioner ikke havde specielt meget at gøre med den nordamerikanske geografi, valgte man at undgå geografiske navne til både konferencer og divisioner, selvom Wales-konferencen de facto var konferencen for de østlige hold. Navnene på konferencerne og divisionerne blev ændret i 1993 for at afspejle deres geografiske placeringer. Den dengang nyudnævnte komissær for NHL, Gary Bettman, gennemførte ændringerne for at fremme forståelsen for ikke-hockeyfans, ligesom både andre professionelle sportsligaer såsom NBA, NFL og MLB tidligere havde gjort. Ændringen medførte dog flere klager fra purister og ældre hockeyfans, der følte, at ændringen fjernede magien fra ligaens historie.

Divisioner
Oprindeligt bestod Wales-konferencen af Adams-divisionen og Norris-divisionen. I 1981 skiftede Norris-divisionen tilhørsforhold til Clarence Campbell Conference, mens Patrick-divisionen i stedet kom ind under Wales-konferencen. Da navnene på konferencerne og divisionerne i 1993 blev ændret, kom Østkonferencen til at bestå af Atlantic Divsion og Northeast Divsion. Omstruktureringen i 1998 tilføjede endnu en division, Southeast Division til konferencen, der dermed kom til at bestå af tre divisioner.

Southeast Division blev nedlagt i 2013, hvorved holdene igen blev fordelt i Atlantic Division og den nyoprettede Metropolitan Division.

Mesterskaber

Mesterskabet i Østkonferencen er gennem tiden blev afgjort på forskellige måder. Indtil 1982 havde National Hockey League et slutspilssystem, der adskilte sig fra de øvrige nordamerikanske professionelle sportsligaers slutspil på den måde, at holdene blev seedet uden hensyntagen til deres konference. Det betød f.eks, at to hold fra samme konference kunne mødes i Stanley Cup-finalen, hvilket skete i 1977, 1978 og 1980. I tiden med dette slutspilsformat blev mesterskabet i Prince of Wales-konferencen afgjort i ligaens grundspil, hvor det hold, der opnåede flest point blev kåret til konferencemestre.

Siden indførelsen af konferencefinalerne i 1982 er mesterskabet i Prince of Wales- hhv. Øst-konferencen gået til det hold, der vandt konferencefinalen i slutspillet.

Fra 1982 til 1993 gik de fire bedste hold i hver division videre til slutspillet. Vinderne i første runde mødtes i divisionsfinalerne, hvorefter de to divisionsvindere spillede om konferencemesterskabet i konferencefinalen. I perioden 1994-2013 gik de otte bedste hold i konferencen videre til slutspillet, hvor de to divisionsvindere automatisk blev topseedede. Siden 2014 er de tre bedste hold i hver division garanteret et slutspilsplads, mens de sidste to pladser i slutspillet uddeles som wildcards til de to bedste resterende hold i konferencen på tværs af de to divisioner.

Mesterholdet i Østkonferencen modtager trofæet Prince of Wales Trophy og holdet møder mestrene fra Vestkonferencen i Stanley Cup-finalen.

Grundspilsvindere i Prince of Wales-konferencen

Slutspilsvindere i Prince of Wales-konferencen

Slutspilsvindere i Østkonferencen

Kilde
 National Hockey League

NHL
Etableret i 1974

Eastern Conference (NHL)


Spor af tid er en dansk eksperimentalfilm fra 1995 instrueret af Mikkel Eskjær og efter manuskript af Niels Lyster og Mikkel Eskjær.

Handling
Hvor befinder tiden sig? Hvor findes dét som er passeret, og det som vil hænde, og hvor er tiden i det , jeg oplever nu? Hvorledes er det muligt at indfange tidens foranderlige natur? En refleksion over Augustinus' fascinerende behandling af tidens tredelte natur, hvor tidens karakter af fortid, nutid og fremtid alle er udtryk for en uforklarlig samtid i den oplevede bevidsthed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Spor af tid


O Ballon d'Or 2022 foi a 66.ª cerimônia anual do Ballon d'Or, apresentado pela France Football, e reconhecendo os melhores jogadores de futebol do mundo na temporada 2021-22, a qual, pela primeira vez na história da premiação, foi concedida com base nos resultados da temporada em vez do ano civil, sendo baseada na temporada de 2021-22. Além disso, foi anunciado que o prêmio de Melhor Atacante do Ano seria renomeado para Troféu Gerd Müller, em homenagem ao histórico atacante alemão que faleceu em agosto de 2021. Outra honraria seria estreada na premiação desse ano, o Prêmio Sócrates, o qual leva o nome do futebolista brasileiro, nomeado ao jogador com maiores impactos positivos em causas sociais.

Os indicados para a cerimônia foram anunciados em 12 de agosto de 2022 e os resultados foram revelados em 17 de outubro daquele mesmo ano. O sete vezes e atual vencedor Lionel Messi não foi indicado ao prêmio pela primeira vez desde 2005.

Ballon d'Or
Estes são os 30 jogadores nomeados melhores do mundo, segundo a revista France Football.

Ballon D'Or Féminin
Estas são as 20 jogadoras nomeadas melhores do mundo, segundo a revista France Football.

Troféu Yashine
Estes são os 20 goleiros nomeados melhores melhores do mundo, segundo a revista France Football.

2022 no futebol
Ballon d'Or

Ballon d'Or 2022


Ruben Almanza es un exfutbolista peruano. Jugaba como defensa central.

Trayectoria
Integró la Selección de fútbol del Perú sub-20 que participó en el Campeonato Sudamericano Sub-20 de 1999 y marcó un gol. Ese mismo año ascendió al primer equipo del Sporting Cristal y debutó en la Primera División del Perú. Almanza jugó en la Copa Perú por Asociación Deportiva Tarma y Defensor Zarumilla donde se retiró.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha del futbolista en BDFA.com.ar

Futbolistas de Lima
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1990
Futbolistas del Club Juan Aurich
Futbolistas del Club Deportivo Coopsol
Futbolistas del Club Centro Deportivo Municipal
Futbolistas de La Peña Sporting Club
Futbolistas del Club Deportivo Aviación
Futbolistas del Club Sport Huancayo

Futbolistas de la Asociación Deportiva Tarma

Rubén Almanza


ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයෙහි රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව දැක්වීමේදී එය කුරුණෑගල , කුලියාපිටිය, නිකවැරටිය, මාහෝ, ගිරිඋල්ල හා ඉබ්බාගමුව  යන අධ්‍යාපන කලාප  වලට අදාල රජයේ පාසැල් ලැයිස්තු වශයෙන් වෙන් වෙන් වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

කුරුණෑගල අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය   කුරුණෑගල, පොල්ගහවෙල හා මාවතගම යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 125 වෙයි.

කුරුණෑගල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 36 කින් සමන්විත වන කුරුණෑගල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

පොල්ගහවෙල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 43 කින් සමන්විත වන පොල්ගහවෙල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මාවතගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 46 කින් සමන්විත වන මාවතගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කුලියාපිටිය අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය   පඞුවස්නුවර, බිංගිරිය, කුලියාපිටිය- බස්නාහිර, උඩුබද්දාව හා දහනෙක්ගෙදර යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 168 වෙයි.

පඞුවස්නුවර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 38 කින් සමන්විත වන පඞුවස්නුවර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

බිංගිරිය අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 34 කින් සමන්විත වන බිංගිරිය අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කුලියාපිටිය- බස්නාහිර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 40 කින් සමන්විත වන කුලියාපිටිය- බස්නාහිර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

උඩුබද්දාව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 28 කින් සමන්විත වන උඩුබද්දාව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

දහනෙක්ගෙදර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 28 කින් සමන්විත වන දහනෙක්ගෙදර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

නිකවැරටිය අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය   වාරියපොල, කොබෙයිගනේ, නිකවැරටිය හා කොටවෙහෙර යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 173 වෙයි.

වාරියපොල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 60 කින් සමන්විත වන වාරියපොල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කොබෙයිගනේ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 30 කින් සමන්විත වන කොබෙයිගනේ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

නිකවැරටිය  අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 35 කින් සමන්විත වන නිකවැරටිය අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කොටවෙහෙර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 48 කින් සමන්විත වන කොටවෙහෙර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මාහෝ අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය   මාහෝ, පොල්පිතිගම, ගල්ගමුව හා ගිරිබාව යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 183 වෙයි.

මාහෝ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 52 කින් සමන්විත වන මාහෝ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

පොල්පිතිගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 51 කින් සමන්විත වන පොල්පිතිගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ගල්ගමුව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 57 කින් සමන්විත වන ගල්ගමුව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ගිරිබාව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 23 කින් සමන්විත වන ගිරිබාව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ගිරිඋල්ල අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය   අලව්ව, කුලියාපිටිය- නැගෙනහිර හා පන්නල යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 145 වෙයි.

අලව්ව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 59 කින් සමන්විත වන අලව්ව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කුලියාපිටිය- නැගෙනහිර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 33 කින් සමන්විත වන කුලියාපිටිය- නැගෙනහිර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

පන්නල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 53 කින් සමන්විත වන පන්නල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඉබ්බාගමුව  අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය   රිදීගම, ඉබ්බාගමුව හා ගනේවත්ත යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 116 වෙයි.

රිදීගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 46 කින් සමන්විත වන රිදීගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඉබ්බාගමුව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 44 කින් සමන්විත වන ඉබ්බාගමුව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ගනේවත්ත අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 26 කින් සමන්විත වන ගනේවත්ත අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපනය
පාසැල් ලැයිස්තු


Min søn, min mand, min far er en dokumentarfilm instrueret af Kathrine Windfeld efter eget manuskript.

Handling
Mænd er sådan nogle der ikke er til at stole på. Sådan nogle der ikke vil nærheden. Jeg har fået en søn, han bliver til en mand, hvordan opdrager jeg en mand? En kvinde undersøger sin egen placering mellem mændene i sit liv. Er der en sammenhæng mellem forholdet til hendes far og den mand, hun har valgt som sin kæreste. Hun skal finde ud af det, fordi hun skal til at opdrage sin lille søn Otto til at være mand. Filmen bliver til et selvportræt af en kvindelig instruktør, der vælger at undersøge sit liv gennem sit eget medie: Mænd vil ikke nærheden, men kan man komme i nærheden af dem med et filmkamera? Filmen er en del af serien »Min ...«.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Dokumentarfilm fra Danmark

Min søn, min mand, min far


Mankalya (Rumence: Mangalia), Romanya'nın Dobruca bölgesinde, Karadeniz kıyısında liman şehridir.

Şehirde önemli bir Türk - Tatar azınlık varlığını devam ettirmektedir. Osmanlı döneminde 16. yüzyılda yapılan Esmahan Sultan Camii Romanya'daki en eski camidir.

Nüfus
2002 sayımlarına göre 40.132 kişilik nüfusunun 3.138'i yani %7,8'ini  Türk nüfus teşkil eder.

Mankalya