Peter F. Piening (* 1942 in Breklum, Nordfriesland) ist ein deutscher Bildhauer und Objektkünstler. Er lebt und arbeitet in Ahrensburg bei Hamburg.

Leben
Von 1962 bis 1967 studierte Peter F. Piening am Hochschulinstitut für Kunst- und Werkerziehung und an der Universität Mainz. 1968 erhielt der Künstler seine erste Einzelausstellung in der Galerie Brockstedt in Hamburg. Seither waren seine Arbeiten in mehr als 60 Einzelausstellungen und in zahlreichen Ausstellungsbeteiligungen, überwiegend in Deutschland, zu sehen.

Peter F. Piening verwendet Treibgut, geschälte Äste, industriell gefertigte Hölzer, Abfallholz und Fundstücke für seine meist sehr aufwändig aus vielen Einzelteilen hergestellten Objekte und Skulpturen. Als Inspirationsquellen dienen ihm unter anderem Bau- und Konstruktionspläne von technischen Geräten und Fahrzeugen. Er bildet Formen und Gegenstände des Alltags in Holz nach und bringt diese in neue Zusammenhänge.
Seine Schaukästen und räumlichen Skulpturen, darunter bisweilen sogar komplette kleine Wohneinheiten, beherbergen humorvolle, dadaistische Sammlungen von Holzattrappen verschiedenster Dinge, vergleichbar mit den Environments der Pop Art, des Nouveau Realisme und dem "Merzbau" von Kurt Schwitters.
Pienings Arbeiten zeigen geheimnisvolle Parallelwelten voller Überraschungen, Verweise und Hintersinn. Die Kunstwerke lösen durch ihren imaginären Realitätsbezug und ihre zur Schau gestellte Funktionslosigkeit eine Flut von Ideen und Assoziationen beim Betrachter aus.

Einzelausstellungen (Auswahl)
1968, 1973, 1976, 1978 Galerie Brockstedt Hamburg; 1978 Städtische Galerie Iserlohn; 1983 Emslandmuseum Schloss Clemenswerth Sögel; 1990 St. Petri Lübeck; 1991 Kunsthaus Hamburg; 1994 Kunstverein Paderborn; 1994 Galerie der Stadt Mainz; 1994 VKU-Galerie Würzburg; 1995 Overbeck-Gesellschaft Lübeck; 1998 Saarländisches Künstlerhaus Saarbrücken; 2000 Textilmuseum Neumünster; 2000 Stadtgalerie im Elbeforum Brunsbüttel; 2001 Museumsberg Flensburg; 2002 Marstall Ahrensburg; 2003 Museum für Kunst und Gewerbe Hamburg; 2003 Kunsthalle Worpswede; 2004 Kunsthalle Jesuitenkirche Aschaffenburg; 2005 Kunstmuseum Bayreuth; 2005 Stadtmuseum Jena; 2009 A. Paul Weber-Museum Ratzeburg; 2009 Galerie Lüth Husum/Schobüll; 2010 Museumsberg Flensburg; 2012 Marstall Ahrensburg; 2012 Galerie Ruth Sachse Hamburg

Zitat
»Ich Freizeitnoah, -tüftler, -bastler, -philosoph, will mir eine Kiste bauen, als Haus, Vehikel, Kapsel, Schiff, will sie möblieren und bestücken, mit Schere, Hut und Bügeleisen, Schlitten, Fäustling, Markenroller, Schuhanzieher, Sieb und Aktentasche, mit Gabel, Löffel, Suppentopf, dazu Trompete, Fernrohr, Regenschirm, einen Sitz mit Arm- und Rückenlehne, Bürste, Schlittschuh, Tau und Boot, Zirkel, Meißel, Jacke, Säge, Zange, Hammer, Nagelfeile, Erinnerungsstücke, Proviant, zu lesen was und was zu schreiben, Becher, Besen, Kamm und Wasserwaage, alles, was der Mensch so braucht unterwegs zum Ararat.« (Peter F. Piening, 2005, Zitat im Katalog Traumkapseln, Städtisches Museum Jena)

Kataloge zu Einzelausstellungen
 Zeichnungen, Galerie Brockstedt, Hamburg, 1968.
 Ölbilder / Zeichnungen 1970-72, Galerie Brockstedt, Hamburg, Text: Joachim Kruse, 1973
 Ölbilder / Zeichnungen  1973-75, Galerie Brockstedt, Hamburg, Text: Stefanie Poley, 1976
 Ölbilder / Zeichnungen 1976-78, Galerie Brockstedt, Hamburg, Text: Jens Christian Jensen, 1978
 Zeichnungen/Materialbilder/Objekte, St. Petri zu Lübeck, Text: Roswitha Siewert, 1990
 Volvox, Calyx und ihre Vorläufer, Kunstverein Paderborn, Galerie der Stadt Mainz und Spitäle Würzburg, Text:  Roswitha Siewert, 1994
 VierGehäuse, Stormarnhaus Bad Oldesloe, Text: Christian Rathke, 1994
 Arbeiten 1972-1994, Brunswiker Pavillon Kiel, Hrsg. BBK Schleswig-Holstein, 1994
 Volvox Calyx, Das Bett, Kiosk, Edition Nr. 1 der Overbeck Gesellschaft Lübeck, Text: Roswitha Siewert, 1995
 Objekte, Saarländisches Künstlerhaus Saarbrücken, Text: Christian Rathke, 1999
 Erfinden und Belassen, Textilmuseum Neumünster, Elbeforum Brunsbüttel und Museumsberg Flensburg, Texte: Silke Eikermann und Reinhold Szews, 2000
 Objekte, Marstall Ahrensburg, Hrsg. Kulturstiftung der Sparkasse Holstein, Text: Dorothee Bieske, 2002
 Tabernacula, Kunstmuseum Bayreuth, Band 17, Text: Marina von Assel und Nils Jockel, 2005
 Traumkapseln, Städtisches Museum Jena, Text: Erik Stephan, 2005
 Bildobjekte, Schautafeln und beiläufig Gelaubsägtes, Galerie Lüth, Husum-Schobüll, Text: Nils Jockel, 2009
 Teilsdieserhalb, teils außerdem, (Großobjekte 2002–2009), Museumsberg Flensburg, Texte: Dorothee Bieske und Martina Klose-März, 2010
 unSÄGLICHES, Peter F. Piening, Marstall Ahrensburg, Hrsg. Kulturstiftung der Sparkasse Holstein, Texte: Nils Jockel und Sven Nommensen, 2012

Preise und Auszeichnungen
1993 Landesschaupreisträger des BBK Schleswig-Holstein.

Veröffentlichungen
 Peter F. Piening:  Drandersum – Das Haus in der Marsch, Christians Verlag Hamburg, 1986
 Rolf Vollmann/Peter F. Piening:  Im Lande Kolderups unter den Laubengängen der Eider, Heliopolis Verlag Tübingen, 1988
 Peter F. Piening: Beihefte zu den Grossobjekten, jeweils im Selbstverlag in limitierter Auflage: Volvox, 1992; Calyx, 1993; Das Bett, 1993; Kiosk, 1994; Voliere, 1995; Vitrine, 1996; Cockpit, 1998; Ornithologisches Kabinett, 1999; Caravan, 2001; Eremitorium, 2002; Turm, 2003; Schanze, 2003; Rotunde, 2004; Umbraculum, 2004/05; Magazin, 2006; Paravent, 2006; Unterstand, 2008; Laterne, 2009; Karussell, 2011.

Dokumentationen
 Michael Engler, Künstlerportrait Peter F. Piening – Nichts ist eindeutig, aus der Sendereihe Kunststreifzüge, NDR + 3Sat.

Kritik
Die begehbaren Gehäuse des Peter F. Piening sind geheimnisvolle Parallelwelten unseres Alltags. Voller  hintersinnig  verspielter  Überraschungen und mit unglaublichem Detailreichtum hat der in Ahrensburg lebende Künstler Raumkapseln geschaffen, die jeden Betrachtenden auch zum Begreifenden machen. Das Betreten des Inneren der Gehäuse ermöglicht eine Einsicht und Erkundung – ob behutsam forschender oder spielerischer Art – die ausdrücklich vom Künstler begrüßt wird.

Sowohl die Kapseln als auch ihr vielgestaltiger Inhalt – Kleidungsstücke, Bücher, Werkzeuge oder Geräte – sind von Piening ausschließlich aus industriellen und gefundenen Hölzern gefertigt. Seine Raumkapseln reagieren auf die archaischen Bedürfnisse des Menschen nach Schutz und innerer Sammlung, nach Selbsterkenntnis und Wissen, nach Spiel und Ordnung.

In seinen Gehäusen, die wie künstlerische Rettungsinseln für eine einzige Person anmuten, arrangiert Piening Gegenstände, die in ihre Form vertraut, in ihren Funktionen imaginär und in ihrer hölzernen Materialität merkwürdig fremd erscheinen. Sie veranlassen jeden Betrachter – ob Kind, Laie oder Kunstkenner – sein Leben mit den Dingen zu reflektieren.

In seinen Bildobjekten aus neuester Zeit mit ihren integrierten Bild- und Text-Zitaten, Aphorismen und Eigen-Texten erschafft Piening  Denktafeln, an denen ein Sisyphos, in seinem aussichtslosen Versuch, Sinn gebende Ordnung herzustellen, gedanklich Rast machen kann. Wie seine Aphoristiker hat Piening als sägender Philosoph der Unvollkommenheit das lebenslange Scheitern längst akzeptiert und kommentiert  es stattdessen lakonisch und (selbst)ironisch.

Nils Jockel (Broschüre zur Ausstellung Die begehbaren Traumkapseln des Peter F. Piening im Museum für Kunst und Gewerbe Hamburg, 2003)

Weblinks
 Offizielle Website des Künstlers, , abgerufen am 24. Januar 2012
 Städtische Museen Jena, , abgerufen am 24. Januar 2012
 Preußische Allgemeine Zeitung, , abgerufen am 24. Januar 2012
 art-in.de, Ausstellungen zeitgenössischer Kunst in Meldungen und Videos, , abgerufen am 14. Februar 2012
 Die Welt, Peter F. Piening sägt im Wald der Erkenntnis, , abgerufen am 26. Mai 2012

Bildhauer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1942
Mann

Peter F. Piening


Edward Iordănescu est un footballeur roumain né le  à Bucarest, et un footballeur roumain, désormais entraîneur.

Il est le fils de Anghel Iordănescu, également joueur et entraîneur roumain.

Biographie

Carrière de joueur

Carrière d'entraîneur

Palmarès

Palmarès de joueur

Palmarès d'entraîneur

Liens externes

Footballeur roumain
Joueur du Steaua Bucarest
Joueur du CF Sportul Studențesc Bucarest
Joueur du Panionios
Joueur du Rapid Bucarest
Joueur de l'AS Rocar Bucarest
Joueur de l'Alki Larnaca
Joueur du Petrolul Ploiești
Joueur du FC Vaslui
Entraîneur roumain de football
Sélectionneur de l'équipe de Roumanie de football
Naissance en juin 1978
Naissance à Bucarest

Edward Iordănescu


Olaylar
 Sultan en-Nâsır Muhammed Camii'nin yapımı tamamlandı.

Doğumlar
 I. Ahmed, Mısır Memlûk Sultanı (ö. 1344)
 VI. Urbanus, papa (ö. 1389)
 Giovanni de Dondi, Astrarium adındaki dünyanın ilk astronomik saatini geliştiren İtalyan bilim insanı (ö. 1389)

Ölümler
 17 Temmuz - Reşîdüddîn Fazlullah-ı Hemedânî, Pers Yahudisi kökenli Müslüman hekim, yazar, tarihçi, İlhanlılar'ın bir veziri (d. 1247 - 1250)
 22 Kasım - Mihail, Tver prensi, Vladimir prensi (d. 1271)
 tarihi bilinmeyen
 Duccio di Buoninsegna, İtalyan ressam (d. 1255)

1318


Franz Eberle (* 12. Mai 1908 in Triesen; † 16. Januar 1977 in Walenstadt) war ein liechtensteinischer Politiker (FBP).

Biografie
Eberle war Bürger der Gemeinde Triesen. Er arbeitete als Gipser und war vor allem in der Schweizer Nachbarschaft tätig. 1939 rückte er in einer stillen Wahl als Vertreter der Arbeiter in den Landtag des Fürstentums Liechtenstein ein, dem er bis 1945 als Abgeordneter angehörte. Im Landtag war er Schriftführer und zeitweilig Mitglied der Finanzkommission sowie des Landesausschusses.

Weblinks

 Eintrag zu Franz Eberle auf www.e-archiv.li

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
FBP-Mitglied
Liechtensteiner
Geboren 1908
Gestorben 1977
Mann

Franz Eberle (Politiker)


Traditions d'Olympus (titre original : Lore Olympus) est un webcomic crée par l'auteure néozélandaise Rachel Smythe. Il est publié à partir du 4 mars 2018 sur la plateforme Webtoon.

C'est une reprise, dans un cadre moderne, du mythe de Perséphone, déesse grecque du printemps, et d'Hadès, son époux, considéré comme « le roi des Enfers ».

Traditions d'Olympus est actuellement le plus populaire des webcomics sur Webtoon. En effet, en janvier 2022, la plateforme a enregistré 975 millions de vues et 5,5 millions de followers sur cette histoire. De plus, le webcomic a aussi gagné un prix Harvey (2021), deux prix Eisner (2022 et 2023) ainsi qu'un prix Ringo.

Synopsis
Traditions d'Olympus est une relecture modernisée du mythe grec de l'enlèvement de Perséphone. Le webcomic inclus diverses technologies modernes comme les smartphones, les voitures ou des tabloïds, notamment dans l'Olympe et dans le royaume des Enfers. Cependant, les scènes dans le royaume des mortels se déroulent à l'époque des mythes originaux. Des thèmes forts sont abordés au cours de l'histoire comme : le viol, le harcèlement, les abus et les traumatismes.

L'histoire commence avec Hadès qui se rend à une fête organisée par Zeus, après que sa partenaire, Menthé, se soit désistée au dernier moment. Perséphone, autorisée par sa mère Déméter à quitter le royaume des mortels, visite l'Olympe. Hadès aperçoit Perséphone et vante à ses frères, Zeus et Poséidon, la beauté de Perséphone, qu'il dit rivaliser avec celle d'Aphrodite. Jalouse, Aphrodite appelle son fils Éros pour qu'il rende Perséphone extrêmement ivre, puis ils la laissent sur le siège arrière de la voiture d'Hadès dans le but de l'embarrasser devant ce dernier. À la suite de cet incident, Hadès et Perséphone vont tous deux exprimer de l'intérêt l'un pour l'autre. Perséphone a des difficultés avec cette relation due à un point antérieur de l'intrigue : elle a été violée par Apollon. En plus de ce viol traumatisant, elle doit gérer le fait d'intégrer les Déesses De La Virginité Éternelle (DDLVE), un groupe de déesses vierges composé d'Artémis, Athéna et Hestia.

L'intrigue de la première saison du webcomic comprend Perséphone cherchant l'aide d'Hadès pour ramener à la vie des amis décédés lorsque des mortels ont déracinés des plantes sacrées, un plan mené par Menthé, Thanatos et Thétis pour ruiner la réputation de Perséphone, le viol de Perséphone par Apollon et les pensées conflictuelles de Perséphone à propos d'une bourse d'étude qui lui interdit tout rapport sexuel. On voit une relation plus personnelle se former entre Perséphone et Hadès. Cette saison nous permet de comprendre pourquoi Déméter a tout fait pour cacher l'existence de Perséphone aux autres dieux de l'Olympe.

La deuxième saison reprend l'intrigue de la première : Perséphone, qui est-elle ? Elle est révélée au grand jour : tout le monde découvre son côté sombre et commence à avoir des sentiments divergents concernant Perséphone. Cette dernière voit ses pouvoirs décuplés et cela la rend plus incontrôlable. Durant toute la saison, on voit sa relation avec Hadès évoluer pour devenir une histoire sérieuse, qui n'est pas du goût de Déméter et d'autres divinités. Un procès mis en place par Zeus va tout remettre en question : que va-t-il advenir des divinités ? Comment va se poursuivre l'histoire de Perséphone et Hadès ?

La troisième saison reprend l'intrigue 10 ans plus tard, après le procès mené par Zeus qui divisa les dieux et les quatre royaumes. La dynastie des 6 traitres est directement impacté. Au royaume des dieux, la vie est devenue différente : tout le monde s'attend à ce que Zeus change son jugement. Perséphone est dans le royaume des mortels, à réparer ses actes et fautes passées, conformément au jugement proclamé par Zeus. Mais, une visite inattendue l'oblige à retourner aux Enfers et à y découvrir une terre abandonnée, où tout le monde semble endormi. Aidé par Zeus et Morphée, elle va vite réaliser qui est la personne qui a causé tout ce chaos : Chronos, titan du temps et père des 3 rois divins (Zeus, Poséidon, Hadès). Comment a-t-il fait pour revenir ? Perséphone va donc devoir lutter pour retrouver Hadès et le sauver. D'autres mystères planent dans l'ombre : la position d'Apollon à l'Olympe, Chronos au Tartare, un futur heureux évènement, ... comment va se terminer cette aventure ?

Personnages

Personnages principaux

 Perséphone jeune déesse du printemps, son vrai nom est Kore. Elle est la fille de Déméter. Elevée sur Terre, elle ne connaît rien de l'Olympe et de ses codes. Quelque peu naïve, elle cache pourtant un côté sombre. Sans que les autres dieux ne sachent vraiment pourquoi, les mortels l'ont rebaptisée Perséphone, ce qui signifie "porteuse de mort". Elle a du mal à contrôler ses pouvoirs divins, ce qui fait souvent changer son allure, notamment ses cheveux qui peuvent pousser très rapidement. Bien qu'elle soit d'abord présentée comme une fille « de la campagne » vu ses origines humbles, elle se prend vite de passion pour la mode. Tout au long de l'intrigue, elle va avoir des sentiments amoureux à l'égard d'Hadès, qui sont réciproques.
 Hadès est le roi des Enfers, le dieu des morts et de la richesse. Il gère son univers comme un vrai homme d'affaires, et est plutôt solitaire. Ses relations sociales, familiales ou amoureuses sont souvent compliquées. Frère ainé de Zeus et Poséidon, il a été sauvé par ceux-ci des entrailles de leur père Chronos, qui l'avait avalé alors qu'il n'était qu'un enfant. Cet épisode a laissé un grand nombre de cicatrices sur son corps, ainsi qu'un profond traumatisme. Hadès partage une grande villa avec ses nombreux chiens pour seuls compagnies, et collectionne les voitures de sport. Il a de nombreux pouvoirs, vu son statut. Il sortait avec la nymphe des fleuves, Menthé, avec qui il a eu une relation assez compliquée. Sa rencontre avec Perséphone l'a changé et il s'éprit d'elle rapidement.
 Héra est la déesse du mariage et de la famille. Par son mariage avec Zeus, elle est reine de l'Olympe. Elle y est crainte et respectée, mais il est de notoriété publique que son mari la trompe sans vergogne. Elle n'est pas heureuse dans son mariage, et est souvent dépeinte triste, un verre d'alcool ou une cigarette à la main. Très proche d'Hadès, elle est également attachée à Perséphone qu'elle prend sous son aile. Elle a hérité d'un surnom, après son rôle dans la titanomachie : la traitresse dorée. Elle a le pouvoir de changer d'apparence et d'avoir des visions en touchant quelqu'un d'autre.
 Zeus est le roi des dieux et de l'Olympe. Malgré son lien fraternel avec Hadès, il entre souvent en désaccord voir en conflit avec celui-ci. Coureur de jupon notoire, il est présenté comme ayant un comportement enfantin et immature, prenant des décisions injustifiées dans la précipitation et ne supportant pas d'être contredit. Beaucoup de déesses et autres personnages féminins s'en méfient. Hadès ne le trouve pas qualifié pour son job de leader, mais puisque c'est lui qui a mené la titanomachie, c'est lui qui s'est arrogé les pleins pouvoirs.
 Hécate est la déesse de la sorcellerie. Elle vit dans les Enfers, où elle seconde Hadès dans son entreprise. Intelligente et réaliste, elle est souvent celle qui ramène Hadès à la raison. Elle est l'une des rares divinités à connaître Perséphone avant qu'elle n'intègre l'Olympe, et à être amie avec Déméter.
 Menthé est une nymphe de rivière, assistante mais aussi maitresse de Hadès. Elle a une personnalité auto-destructrice, et est jalouse de Perséphone. Elle se laisse influencer par sa soi-disant amie, Thétis, qui la manipule dans son propre intérêt. Elle tente coute que coute de retourner avec Hadès, quitte à salir la réputation de Perséphone.
 Eros est le dieu de l'amour. Fils d'Aphrodite et d'Ares, il est amoureux de Psyché, une mortelle. D'un naturel romantique, il devient vite ami avec Perséphone malgré le mauvais tour joué par sa mère. Dieu ailé, son rôle est de faire en sorte que les gens tombent amoureux ou de haïssent en leur envoyant des flèches magiques dans le cœur. Eros a de nombreux frères et sœurs, et agit souvent comme figure paternelle de substitution, même lorsqu'Arès est à la maison. Il épousera Psyché.
 Apollon est le dieu du soleil et de la musique. Il est le frère jumeau d'Artémis. Arrogant, il est le prototype de l'homme toxique, persuadé que toutes les femmes sont amoureuses de lui. C'est un violeur, un manipulateur, un maitre-chanteur et peut entrer dans de dangereux accès de colère. Malgré cela, il est très populaire sur l'Olympe. Son rôle divin consiste à tirer Hélios, le dieu du soleil, tout au long de la journée. Il est très attaché à sa harpe avec laquelle il joue sa musique.
 Artémis est la déesse de la chasse, et l'une des Déesses De La Virginité Éternelle. Elle est la colocataire de Perséphone, et c'est d'ailleurs grâce à elle que cette dernière a pu venir sur l'Olympe. Elle se méfie profondément d'Hadès, mais aussi de Zeus. C'est elle qui présente Perséphone à Apollon, mais elle ne sait pas que son jumeau est coupable d'un viol, même si elle se doute que quelque chose de terrible lui est caché.
 Hermès est le messager des dieux. Jeune et dynamique, il est l'archétype du bon copain. Il vit en colocation avec Apollon, et est ami avec Artémis et Perséphone, qu'il a rencontré lorsqu'elle était encore sur terre. Son efficacité lui permet d'être à la fois chargé de distribuer la correspondance des dieux, mais aussi de travailler aux Enfers, et de collecter des âmes pour Hadès.
 Déméter est la déesse de la terre et de l'agriculture. Elle est l'une des rares déesses à vivre dans le monde des mortels, avec sa fille, dont elle cache l'existence aux autres dieux, et une série de nymphes. Elle ne s'entend d'ailleurs pas beaucoup avec les autres divinités, et en veut particulièrement à Hadès de l'avoir empêchée de devenir reine du royaume des mortels sous des prétextes fallacieux.
 Arès est le dieu de la guerre, et l'un des fils de Héra et Zeus. Il ne s'entend pas vraiment avec se dernier. Il vit en concubinage avec Aphrodite, avec qui il a beaucoup d'enfants, même s'il passe beaucoup de temps sur terre sur ordre de son père, qui le craint en réalité. Colérique, il aime aussi être sarcastique. Parfois très immature, il n'en est pas moins un redoutable guerrier. Il est également l'un des rares dieux à avoir rencontré Perséphone avant son arrivée sur l'Olympe.
 Aphrodite est la déesse de l'amour. Pourtant, elle n'est pas vraiment sympathique. Egocentrique, égoïste et jalouse, elle n'hésite pas à jouer des tours aux autres dieux pour se venger d'eux ou leur "apprendre des leçons". Elle est cependant très protective avec ses enfants. Elle est dépeinte comme étant une influence populaire, très active sur les réseaux sociaux. Elle a la capacité de changer l'apparence de quelqu'un d'autre.
 Thanatos est le dieu de la mort. Employé de Hadès, il n'est pas très aimé par son patron (ce que Thanatos pense, mais pas ce qu'Hadès pense). Thanatos est d'ailleurs jaloux de Perséphone lorsque celle-ci est envoyée en stage aux Enfers et a visiblement les faveurs de Hadès. Amoureux de Menthé, il est utilisé par cette dernière pour nuire à Perséphone. Il se rapproche peu à peu de Daphné, nymphe des fleurs, et tombera amoureux d'elle.
 Thétis est une nymphe qui travaille comme assistante pour Zeus, avec qui elle a une relation extra-conjugale. Elle s'est mis en tête que ce dernier quitterait sa femme pour se mettre avec elle, et fait tout pour que cela arrive. Manipulatrice, menteuse et avide de ragots, elle a une très mauvaise influence sur Menthé et Thanatos.
 Daphné est une nymphe des fleurs, amie de Perséphone. Installée depuis peu sur l'Olympe, elle est influenceuse et donne des cours de sport. Elle a eu un rencard avec Apollon, qui s'est mal déroulé, et s'est par la suite rapproché de Thanatos, faisant ressortir son bon côté.
 Chronos est le dieu primordial du temps. Roi des titans, il régnait en tyran sur le monde, dévorant ses enfants pour ne pas qu'ils soient une menace à son pouvoir. Seul Zeus lui a échappé, ce qui a permis à celui-ci de renverser son père. Vaincu, il est enfermé dans le Tartare, une entité divine qui vit dans les Enfers. Présenté comme fou et cruel, il est l'antagoniste principal de la saison 2 et 3. Il cherche à se libérer de sa prison et à se venger.

Personnages secondaires

 Poséidon est le roi des mers. Insouciant, il aime surtout s'amuser et boire. Il a toutefois des moments de sagesses à dispenser à ses deux frères.
 Psyché est une humaine. Princesse condamnée à un mariage forcée, elle est enlevée par Eros qui en est tombé amoureux. Elle est cachée sous l'identité d'une nymphe, puisqu'aucun mortel ne peut vivre sur l'Olympe. Elle devient plus tard, la déesse de l'âme, en buvant de l'ambroisie pure et l'épouse d'Eros.
 Hestia est la déesse de la demeure. Elle est la présidente et fondatrice des Déesses De La Virginité Éternelle. Elle est en couple avec Athéna.
 Athéna est la déesse de la sagesse et de la guerre. Fille de Zeus, elle est également membre des Déesses De La Virginité Éternelle, et une redoutable guerrière. Elle est en couple avec Hestia.
 Eris est la déesse de la discorde. Fille rejetée de Zeus et Héra, elle est crainte par tous les autres dieux. Seule Perséphone se montre clémente avec elle, malgré les tourments qu'elle lui a fait subir.
 Héphaïstos est le dieu des forges. Il est surtout un brillant informaticien et hacker. Fils de Zeus et Héra, il vit isolé sans avoir de contact avec sa famille ou les autres dieux. Il porte des prothèses aux jambes et a un bras robotique. Il épousera Aphrodite.
 Hébé est la dernière fille de Zeus et Héra. Encore enfant, elle est le portrait craché de sa mère.
 Les moires sont trois employées d'Hadès, qui sont les archivistes des Enfers, mais connaissent également le futur.
 Hélios est le titan qui personnifie le soleil. Enchainé par les dieux olympiens, il les méprise mais doit toujours accomplir sa tâche tous les jours. De sa très grande hauteur, il voit parfois des choses dont il est le seul témoin.
 Echo est une nymphe embauchée par Zeus pour être l'assistante personnelle de Héra. Elle est la colocataire de Daphnée.
 Léto est une titanide exilée dans le royaume des mortels. Elle est la mère d'Apollon et d'Artémis. Elle cache son visage sous un voile et parle de manière inquiétante. Elle était auparavant la meilleure amie d'Héra, mais a été bannie par cette dernière après avoir eu une relation intime avec Zeus.
 Mégara est une gorgone, employée d'Hadès, qui est persuadée que ce dernier est amoureux d'elle. Elle sympathise avec Perséphone.
 Alex est un faune qui travaille comme photographe. Il est l'un des paparazzis qui cause des soucis à Hadès et Perséphone.
 Métis était une titanide, mère d'Héra, d'Hestia et de Déméter. Elle a été absorbée par Zeus pour s'accaparer son pouvoir de déesse de la fertilité.
 Nyx est une titanide aux yeux multiples, enfermée dans les enfers. Elle est la mère d'Hypnos et de Thanatos, qu'elle a pistonné pour qu'il ait un travail chez Hadès.
 Chiron est une centaure, thérapeute qui s'occupe de Perséphone.
 Rhéa est une titanide, épouse de Chronos et mère d'Hadès, Zeus et Poséidon. Elle a tenté de caché ses enfants de l'appétit de son mari, mais n'est parvenu qu'à faire échapper Zeus. Elle est morte en apprenant sa véritable identité à ce dernier.
 Morphée est la déesse des rêves. Elle n'est pas vraiment connue des autres dieux. Elle enquête sur la disparition de son père, Hypnos, au début de la saison 2. Elle aidera Perséphone à retrouver Hadès.
 Amphitrite est l'épouse de Poséidon et la reine des mers.
 Calliope est la déesse de la musique, elle tient un magasin d'instruments.
 Polymnia est une muse chargée de réciter un poème à charge de Perséphone lors de son procès.
 Aetna est une intelligence artificielle qui à la forme d'une nymphe. Elle a été créée par Héphaïstos.
 Erebos (ou Erèbe) est une entité divine qui se présente sous la forme d'un grenadier. C'est lui qui décide si le roi ou la reine des Enfers doit être reconnu ou non.
 Le Tartare est une entité divine qui n'est habituellement pas matérialisée. Il sert de prison à Chronos.
 Cerbère est le chien qui garde les Enfers. Il est l'un des chiens qui vivent avec Hadès. Il change souvent de taille, et apparaît avec une ou trois têtes.

Adaptation

Version papier
En 2021, une version papier du webcomic est publiée en anglais chez Del Ray Books. Le premier tome regroupe les 25 premiers épisodes (sur 210 actuels). Le webcomic est publié en français en version papier aux Éditions Hugo &  en janvier 2022. Un chapitre bonus inédit est présent dans cette édition. Le volume 2, qui contiendra les chapitres 26 à 49, devrait sortir le 7 juillet 2022. Le volume 3,lui , sortira le 11 octobre 2022.

Télévisuelle
En 2019, il est annoncé qu'une adaptation à la télévision sous forme de sérié animée serait en cours de développement par The Jim Henson Company .

Notes et références

Liens externes

Album de bande dessinée sorti en 2018
Mythologie gréco-romaine dans la bande dessinée
Bande dessinée de fantasy
Œuvre inspirée par les Métamorphoses (Ovide)
Œuvre inspirée par l'Odyssée
Webtoon
Prix Eisner de la meilleure bande dessinée en ligne

Traditions d'Olympus


Școala de la baraj este un film românesc din 1976 regizat de Nicolae Cabel.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1976 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1976

Școala de la baraj


Húsavíkurviti er 12 metra hár gulur brúarlaga viti sem stendur á Húsavíkurhöfða við Skjálfandaflóa, rétt norðan við þorpið á Húsavík. Hann var reistur 1956. Ljóseinkenni hans er Fl WRG 2,5s (eitt þrískipt blikkljós á 2,5 sekúndna fresti).

Vitar á Íslandi
Húsavík

Húsavíkurviti


Parlamentarni izbori u Crnoj Gori 2020. održani su 30. kolovoza 2020. godine.

Kandidirane liste
Kandidirale su se liste:
 Socijaldemokrate – Ivan Brajović – Mi odlučujemo DOSLJEDNO

 Bošnjačka stranka – Ispravno – Rafet Husović
Hrvatska građanska inicijativa (HGI) – Svim srcem za Crnu Goru
 SDP – Jaka Crna Gora!
Hrvatska reformska stranka Crne Gore (HRS)
 dr Dritan Abazović – Crno na bijelo – dr Srđan Pavićević – (Građanski pokret URA, Stranka pravde i pomirenja, Grupe birača CIVIS i nezavisni intelektualci) – Građani!
 Albanska Koalicija "Jednoglasno" Demokratska Partia, Demokratska Unija Albanaca i Demokratski Savez u Crnoj Gori
 Odlučno za Crnu Goru! DPS – Milo Đukanović
 Za budućnost Crne Gore – Demokratski front (Nova srpska demokratija, Pokret za promjene, Demokratska narodna partija), Socijalistička narodna partija Crne Gore, Prava Crna Gora, Ujedinjena Crna Gora, Radnička partija, Partija udruženih penzionera i invalida, Jugoslovenska komunistička partija Crne Gore, Srpska radikalna stranka, Stranka penzionera invalida i socijalne pravde) – prosrpska koalicija
 Albanska lista – Genci Nimanbegu, Nik Gjeloshaj
 Aleksa Bečić – Miodrag Lekić – Mir je naša nacija – Demokrate – Demokratska Crna Gora – DEMOS – Partija penzionera invalida i restitucije – Građanski pokret Nova ljevica

Ozračje
Mjesecima pred izbore, Crna Gora bila je pod velikim udarom velikosrpstva, osobito preko Srpske pravoslavne Crkve. Zadnji val nemira bio je zbog crnogorskog osporavanja pripadnosti imovine Srpskoj pravoslavnoj Crkvi, koja je tu imovinu dobila otimanjem i nasilnim gašenjem Crnogorske pravoslavne Crkve nakon velikosrpske okupacije Crne Gore 1918. godine.  Uz to je Crna Gora skoro par godina bila destabilizirana nemirima, prosvjedima (prosvjednim procesijama protiv Zakona o vjerskim slobodama i dr.), četničkim skupovima, pritiscima iz Srbije i Republike Srpske pa i pokušajem puča, za što su svibnja 2019. nepravomoćno osuđeni čelnici oporbenog prosrpskog i proruskog Demokratskog Fronta (DF), Andrija Mandić i Milan Knežević, na kaznu zatvora u trajanju od 5 godina zbog "sudjelovanja u organizaciji pokušaja terorističkog napada i prevrata na dan parlamentarnih izbora Crnoj Gori 16. listopada 2016. godine, radi sprječavanja ulaska Crne Gore u NATO".

Budući da su nacionalne manjine u Crnoj Gori jezičac na vagi državotvornosti, i redovito se opredjeljuju za političke opcije samostalne Crne Gore, a protiv velikosrpske politike kojoj je središte u Beogradu, bile su izložene prijetnjama i drugim zastrašivanjima uoči izbora.

Odaziv
Biračko pravo iskoristilo je 409.880 birača.

Na izborima je relativni pobjednik Demokratska partija socijalista, stranka predsjednika Mile Đukanovića. Oporba je nastupila u tri različita saveza. Programi oporbenih saveza krajnje su odudarali, od zalaganja za bliže veze s Rusijom do ulaska u EU. Zajednička crta oporbe bilo je rušenje s vlasti stranke predsjednika Đukanovića, kojeg su optuživali za korupciju, umiješanost u organizirani kriminal i autoritarnost. Druga po broju osvojenih glasova je prosrpska koalicija  "Za budućnost Crne Gore".
Hrvati su ostali bez mandata zbog unutarstranačkih sukoba i raskola u stranci i među biračima.

Rezultati
Rezultati izbornih lista:

Polučeni mandati izbornih lista:
 Odlučno za Crnu Goru! DPS – Milo Đukanović - 30 mandata
 koalicija Za budućnost Crne Gore (DF, SNP, Prava...) – 27 mandata
 koalicija Aleksa Bečić – Miodrag Lekić – Mir je naša nacija  – 10 mandata
 platforma Dritan Abazović Crno na bijelo – Srđan Pavićević – (URA, SPP, CIVIS) – 4 mandata
 Socijaldemokrati – Ivan Brajović – Mi odlučujemo dosljedno – 3 mandata
 Bošnjačka stranka – "Ispravno – Rafet Husović" – 3 mandata
 SDP – Jaka Crna Gora! – 2 mandata
 Albanska lista – 1 mandat
 Albanska koalicija – Jednoglasno – 1 mandat
 Hrvatska građanska inicijativa (HGI) – Svim srcem za Crnu Goru'' – 0
 Hrvatska reformska stranka Crne Gore (HRS) – 0

Izvori

Vanjske poveznice

Politika Crne Gore
Parlamentarni izbori

Parlamentarni izbori u Crnoj Gori 2020.


روي ج. غلاوبر (بالإنجليزية:Roy Jay Glauber) (ولد في 1 سبتمبر 1925) فيزيائي أمريكي حائز على جائزة نوبل للفيزياء سنة 2005.

انظر أيضا
 لائحة اليهود الحاصلين على جائزة نوبل.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص مرتبطون بمشروع مانهاتن
أشخاص مرتبطون بسيرن
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة أريزونا
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على زمالة غوغنهايم
خريجو ثانوية البرونكس للعلوم
خريجو جامعة هارفارد
خريجو كلية هارفارد
زملاء مؤسسة ألكسندر فون هومبولت
علماء أمريكيون يهود
علماء من مدينة نيويورك
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
فيزيائيون أمريكيون يهود
فيزيائيون يهود
مواليد 1925
مواليد في نيويورك
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
وفيات 2018
يهود حازوا جائزة نوبل

روي ج. غلاوبر


An Syngonanthus hirtellus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Syngonanthus hirtellus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus hirtellus


Twelve Carat Toothache é o quarto álbum de estúdio do rapper e cantor norte-americano Post Malone, lançado em 3 de junho de 2022, pela Mercury e Republic Records. O álbum contém participações de Roddy Ricch, Doja Cat, Gunna, Fleet Foxes, The Kid Laroi e The Weeknd. A edição deluxe foi lançada em 7 de junho de 2022.

Twelve Carat Toothache foi apoiado por três singles: "One Right Now", "Cooped Up" e "I Like You (A Happier Song)". O álbum recebeu críticas geralmente positivas dos críticos e foi um sucesso comercial. Ele estreou no número dois na Billboard 200 dos EUA, vendendo 121.000 unidades equivalentes a álbuns em sua primeira semana. O álbum é o quarto álbum entre os cinco melhores de Post Malone nos EUA.

Antecedentes
Em 24 de abril de 2020, durante uma apresentação ao vivo Post Malone anunciou que um novo álbum está em andamento. Em 23 de abril de 2021, seu empresário, Dre London, afirmou que ele e Malone concordaram que ele lançaria dois projetos em 2021, o que, no entanto, não aconteceu. Em 10 de janeiro de 2022, London revelou que Twelve Carat Toothache havia sido concluído e estava pronto para ser lançado, mas disse que a Republic Records e sua gravadora controladora, Universal Music Group, estavam adiando seu lançamento.

Em 26 de janeiro de 2022, Malone foi entrevistado pela Billboard. Ele sentiu que as canções do álbum "falam mais sobre como estou me sentindo no momento: os altos e baixos e a desordem e o aspecto bipolar de ser um artista no mainstream". O produtor musical norte-americano Louis Bell, um amigo próximo e colaborador frequente de Malone, sentiu que mistura "lava derretida e fogo" e "azul ciano e branco". Devido à pandemia de COVID-19, Malone não pôde sair em turnê, o que realmente não o motivou a fazer tanta música. O álbum contém 14 faixas e dura 43 minutos, tornando-se o álbum mais curto de Malone até hoje.

Lançamento e promoção
Em 11 de abril de 2022, o empresário de Malone, Dre London, anunciou via Instagram que o álbum seria lançado em maio de 2022. Em 23 de abril de 2022, Malone fez uma transmissão ao vivo no Instagram, tocando algumas das canções do álbum. Entre essas canções, ele tocou "Love/Hate Letter to Alcohol", uma colaboração com Robin Pecknold, do Fleet Foxes, que detalha a "luta contra o álcool" de Post. Malone disse que a banda é uma de suas favoritas e elogiou Pecknold como "o vocalista mais bonito". Post descreveu "Wasting Angels", com o The Kid Laroi, como sendo "uma celebração da vida e um espírito humano para poder lutar, não importa o quê". Ele também anteviu uma canção chamada "Wrapped Under Your Finger", bem como "I Like You (A Happier Song)", em colaboração com Doja Cat, que mostra os dois "de brincadeira" indo e voltando. Em 27 de abril de 2022, Malone anunciou que o álbum seria lançado em 3 de junho de 2022. Em 14 de maio de 2022, ele apareceu como convidado musical no Saturday Night Live e cantou "Cooped Up" com Roddy Ricch, bem como "Love/Hate Letter to Alcohol", acompanhado por Fleet Foxes. Malone já havia confirmado que havia trabalhado com o vocalista do Fleet Foxes, Robin Pecknold, em uma canção para o álbum. Twelve Carat Toothache foi lançado em 3 de junho de 2022, pela Mercury Records e Republic Records. A edição padrão foi lançada em cassete, CD, download digital e streaming. As faixas bônus da edição deluxe, "Waiting for Never" e "Hateful", foram lançadas nos serviços de streaming em 7 de junho de 2022.

Singles
Em 2 de novembro de 2021, Malone e The Weeknd postaram um trecho de 7 segundos da canção intitulada "PM&TW-ORN-Update.5.nonhyped.w1.mp3" em suas contas do Instagram. Embora fosse inicialmente desconhecido qual seria o título da canção, o empresário de Malone, Dre London, revelou que a colaboração seria intitulada "One Right Now". Em 5 de novembro de 2021, Malone lançou "One Right Now" com The Weeknd, como o primeiro single do álbum. A canção marca a primeira vez que os artistas colaboram juntos em uma canção. A faixa foi produzida por Louis Bell, Brian Lee e Andrew Bolooki. A canção estreou e alcançou o número seis na Billboard Hot 100 dos EUA. Malone lançou o segundo single do álbum, "Cooped Up" com Roddy Ricch, em 12 de maio de 2022. "I Like You (A Happier Song)" com Doja Cat, foi enviada para as rádios pop dos EUA como o terceiro single do álbum em 7 de junho de 2022.

Lista de faixas

Álbuns de 2022
Álbuns de Post Malone
Álbuns lançados pela Mercury Records
Álbuns lançados pela Republic Records
Álbuns em língua inglesa

Twelve Carat Toothache


Ulrich Bez (* 7. November 1943 in Bad Cannstatt) ist ein deutscher Unternehmer und Ingenieur. Er war in seiner bisherigen beruflichen Laufbahn für verschiedene Automobilhersteller tätig. Von Juli 2000 bis November 2013 war er Geschäftsführer des britischen Sportwagenherstellers Aston Martin.

Leben
Ulrich Bez studierte an der Universität Stuttgart Luftfahrtingenieurswesen, bevor er bei Porsche einstieg und dort die Verantwortung für Crash-Strukturen übernahm.
In dieser Zeit promovierte er an der TU Berlin und erlangte 1981 den Doktorgrad für das Dissertationsthema "Beitrag zur Konzeption von Verkehrsrettungsmitteln".

Bei BMW wurde Bez Leiter der "BMW Technik GmbH München" und war maßgeblich für die Entwicklung des BMW Z1 verantwortlich. Danach stieg er 1988 wieder bei Porsche als Entwicklungschef im Vorstand ein. Dort war er in seiner dreijährigen Beschäftigungszeit für den Bereich Motorsport und für die Entwicklung des viertürigen Prototyps Porsche 989 zuständig, bevor er das Unternehmen wieder verließ.

Im Jahre 1993 ging Bez nach Südkorea zum Automobilhersteller Daewoo, der sich bis dato auf die Lizenz-Produktion von Opel-Modellen spezialisiert hatte. Unter Bez wurden verschiedene Fahrzeuge, wie z. B. der Kleinwagen Daewoo Matiz entwickelt.

Danach kehrte er wieder nach Europa zurück, wo er 2000 als CEO bei Aston Martin die Geschäftsführung übernahm. Unter seiner Führung wurde das Unternehmen modernisiert. Neben der Entwicklung der Modelle DB9, V8 Vantage, Rapide und One-77 führte er den Sportwagenhersteller zurück in den Motorsport. Im November 2013 trat Bez als CEO zurück und wurde Vorsitzender des Aufsichtsrates. Seinen ehemaligen Posten trat zum September 2014 der von Nissan kommende Andrew Palmer an. Seine Zeit als Geschäftsführer von Aston Martin hielt Bez in dem 2013 erschienenen Buch Making Aston Martin autobiographisch fest.

Die Rennfahrerlaufbahn
Bez nimmt seit 2006 regelmäßig an Motorsportrennen wie dem 24-Stunden-Rennen auf dem Nürburgring teil, wo er mit verschiedenen Aston Martin Fahrzeugen, wie dem V8 Vantage N24, V12 Vantage oder V12 Zagato antrat.

Literatur
 Ulrich Bez: Making Aston Martin. teNeues Verlag, 2013, ISBN 978-3832795429

Einzelnachweise

Unternehmer (Automobilbau)
Ingenieur, Erfinder, Konstrukteur
Person (Porsche)
Person (Aston Martin)
Person (BMW)
Absolvent der Universität Stuttgart
Deutscher
Geboren 1943
Mann

Ulrich Bez


Stephens est une ville située dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté de Ouachita.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

En 2020, le village comportait 770 habitants, dont  d'afro-américains et  de blancs. Quatre autochtones d'Amérique y vivaient également.

Notes et références

Comté de Ouachita
Ville en Arkansas

Stephens (Arkansas)


Henry Baird McLeish (nacido el 15 de junio de 1948) es un político y exfutbolista británico.
McLeish fue miembro del Parlamento del Reino Unido por Fife desde 1987 al 2001 y miembro del Parlamento escocés también por Fife desde 1999 al 2003.
En el 2000 asumió como el segundo Ministro Principal de Escocia tras la muerte de Donald Dewar, pero dejó el cargo tras el escándalo de Officegate siendo reemplazado por Jack McConnell.

Carrera deportiva e inicios en la política
McLeish comenzó su carrera deportiva cuando tenía 15 años, luego de abandonar el colegio donde estudiaba, el Buckhaven High School. Comenzó en el Leeds United pero luego de seis meses de enfermedad volvió a Escocia donde se unió al East Five Football Club.

Luego de retirarse del fútbol, reanudó sus estudios en la Herriot-Watt University en donde luego trabajaría como profesor antes de entrar al Partido Laborista en 1970.

En 1978 fue elegido para el consejo de Fife, del cual se convirtió en líder en 1982. En 1987 asumió como Miembro del Parlamento del Reino Unido (MP) por el mismo distrito. Mientras era MP, en 1999 tras la devolución escocesa y la victoria del Partido Laborista fue elegido como Miembro del Parlamento escocés (MSP) y Donald Dewar, el primer Ministro Principal de Escocia lo nombró Minister for Enterprise and Lifelong Learning (Ministro de fomento y educación permanente). Según Brian Taylor, en su libro Scotland's Parliament: Triumph and Disaster (Parlamento escocés: Triunfos y desastres), un miembro del gabinete de Dewar dijo que «McLeish tendía a operar distanciado del resto e ir por su propio camino».

Ministro Principal
Luego de la muerte de Dewar en el 2000, Henry McLeish compitió contra Jack McConnell por el puesto que Dewar había dejado libre.
Finalmente McLeish resultó vencedor con 44 votos contra 36 de McConnell, a quien luego nombró Ministro de Educación, Europa y Asuntos Exteriores.

Su mandato duró poco más de un año. En el 2001 renunció como Ministro Principal tras el escándalo de Officegate, siendo reemplazado por Jack McConnell.

Vida personal
Henry McLeish estuvo casado dos veces. Su primera esposa, con quien tuvo dos hijos, murió a mediados de los noventa, diecinueve días después de ser diagnosticada de cáncer de estómago.
Unos años después, en 1998 se casó por segunda vez con Julie Fulton quien también estuvo involucrada con el escándalo de Officegate. McLeish y Fulton iniciaron los trámites de divorcio en el 2011.

Véase también

Fuentes

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Henry McLeish en el sitio web del Parlamento de Escocia (en inglés).

Ministros principales de Escocia
Políticos de Escocia del siglo XX

Henry McLeish


Datacentralen 1990 er en dansk dokumentarfilm.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Datacentralen 1990


Orenburg (, ), formerly known as Chkalov (1938–1957), is the administrative center of Orenburg Oblast, Russia. It lies on the banks of the Ural River and is  southeast of Moscow.

Orenburg is also very close to the border with Kazakhstan.

Name

Several historians have tried to explain the origins of the city's name. It was traditionally accepted that the word "orenburg" means a fortress on the River Or. In all probability, the word combination "orenburg" was proposed by , the founder of the city. In 1734, in accordance with his project, a package of governmental documents was worked out. This was the starting point for Orenburg as a fortress city near the meeting of the Or and Ural rivers.

On 7 June 1734, "A Privilege for Orenburg" (tsar's edict) was ordered by Empress Anna Ioannovna.

While the construction site of the main fortress changed many times (down the River Ural), the name "Orenburg" has not changed since its founding in 1743. Between 1938 and 1957, the city was referred to as Chkalov, named after the famous Soviet pilot Valery Chkalov, although he was not born in and never lived in Orenburg, and never visited Orenburg. In 1954, Chkalov's five-meter bronze sculpture was erected on the occasion of his 50th birth anniversary; this was installed on a seven-meter pedestal on the Boulevard (the riverside promenade of the city, commonly named "Belovka").

Orenburg was unofficially called the Asian capital of Russia.

History

In 1734, the Russian Empire began to expand its dominance and influence in Asia by building a fortified city called Orenburg on its eastern border (Southern Urals). For this purpose, in 1735, Ivan Kirilov, a cartographer and statistician, began to develop the settlement at the confluence of the rivers Or and Ural, and the first settlement was chosen during his expedition. He claimed that the town was needed "to open a transit route to Bukhara, Badakhshan, Balkh and India" and that "riches in the form of gold, lapis lazuli and garnets could be obtained from it". After his death, a new manager of the Orenburg expedition, Vasily Tatishchev, was appointed who did not consider the place suitable for building a city. Therefore, in 1739 he began preparations for the construction of a new town with the old name on Krasnaya Gora (Red Mountain), downstream of the Ural (Yaik)River. The old settlement was named the Orsk fortress (now the city of Orsk).

On August 6, 1741, the new town was laid out. However, its construction never started. The place on Krasnaya Gora was not suitable for the construction of the city, as it was treeless, rocky and far from the river. A new manager of the Orenburg expedition Ivan Neplyuev was appointed, and on April 19, 1743, Orenburg was built up on the third attempt, at the place where the Berd settlement was earlier located, 75 km (46miles) from the Krasnaya Gora. In the summer of 1742, Neplyuev was assigned to build the city on the site of the rivers Yaik and Sakmara. The new place, surrounded by forests and fields where the Yaik and Sakumara rivers converge, was chosen by Neplyuev himself. Today it is the historical center of the city. The town built on the Red Mountain was named Krasnogorsk. Thus, in 1743 Ivan Neplyuev founded Orenburg on thesite of present-day Orsk, about 250 kilometers west of the Urals. This third Orenburg served as an important military outpost on the border with the nomadic Kazakhs. It became the center of the Orenburg Cossacks.

Orenburg played a major role in Pugachev's Rebellion (1773–1774), the largest peasant revolt in Russian history. At the time, it was the capital of a vast district and the seat of the governor. Yemelyan Pugachev besieged the city and its fortress from nearby Berda from October 1773 to March 26, 1774. The defense was organized by Governor of Orenburg lieutenant-general  Reinsdorf.
General Golytsin defeated Pugachev at Berda, and later again at Kargala (north of Orenburg). Most of the city was left in ruins, and thousands of inhabitants had died in the siege. Government forces crushed revolt towards the end of 1774 by General Michelsohn at Tsaritsyn. Further reprisals against rebel areas were carried out by General Peter Panin.

Alexander Pushkin visited Orenburg in 1833 during a research trip for his books The History of Pugachev and his famous novel The Captain's Daughter. He met his friend Vladimir Dal here, who would later write the first serious dictionary of the Russian language.

Orenburg was the base for General Perovsky's expeditions against the Khanate of Khiva in the 1830s through 1850s.  After the incorporation of Central Asia into the Russian Empire, Orenburg became a trading station and, since the completion of the Trans-Aral Railway, a prominent railway junction en route to the new Central Asian possessions and to Siberia.

Orenburg functioned as the capital of the Kirghiz Autonomous Soviet Socialist Republic (in present-day Kazakhstan) within Russia from 1920 to 1925. When that republic was renamed Kazakh Autonomous Socialist Soviet Republic in 1925, Orenburg joined Russia and Kyzylorda became the new capital. Almaty became the capital in 1929 after the construction of the Turkestan–Siberia Railway. Kazakh Autonomous Soviet Socialist Republic was promoted to union republic status as the Kazakh Soviet Socialist Republic Kazakh SSR in 1936. Orenburg remained in Russia. From 1938 to 1957, the city bore the name Chkalov () (after the prominent test pilot Valery Chkalov). The city's distance from the German invasion during World War II led many Soviet enterprises to flee there, helping to spur the city's economic growth.

Administrative and municipal status
Orenburg is the administrative center of the oblast and, within the framework of administrative divisions, it also serves as the administrative centre of Orenburgsky District, even though it is not a part of it. As an administrative division, it is, together with ten rural localities, incorporated separately as the City of Orenburg—an administrative unit with the status equal to that of the districts. As a municipal division, the City of Orenburg is incorporated as Orenburg Urban Okrug.

Geography
The city is in the basin of the middle branch of the River Ural, near its confluence with the River Sakmara. The highest point of the city is .

Economy
Orenburg is home to several large companies or their subsidiaries: Orenburggazprom, the subsidiary of Gazprom; Orenburgneft, the subsidiary of TNK-BP oil company; Orenburgenergy, one of the biggest energy generating companies in Russia.

Transportation
Orenburg has been a major railway centre ever since the Samara-Zlatoust and Orenburg-Tashkent railroads were completed, respectively in 1876 and 1905. Orenburg's main airport is the Orenburg Tsentralny Airport, located about  east of the city, on the Orsk destination, and used to be the headquarters of now defunct Orenair. City public transport includes bus, trolleybus and also marshrutkas (fixed-route cabs).

Climate

Orenburg has a relatively dry humid continental climate (Köppen climate classification Dfa) with quite long and hot summers and long and cold winters. April and October are transition months, with the rest of the months being either summer or winter.

Education and culture
Orenburg is a regional centre of education and has a number of cultural institutions and museums.

Education

 Orenburg State University. The university was founded in 1955 as a branch of Kuibyshev Polytechnic Institute. In 1971 it converted into Orenburg Polytechnic Institute. In 1994 it became Orenburg State Technical University. In 1996, converted into Orenburg State University. In 2014 Orenburg State Institute of Management integrated with Orenburg State University.
 Orenburg State Medical Academy. Established in 1944 as Chkalov State Medical Institute. It was renamed to Orenburg State Medical Institute in 1957 (at that time Orenburg city regained its original name after being named Chkalov from 1937 till 1957). It gained the status of academy in 1994. Currently there are eight faculties: Medicine, Pediatric, Stomatology (Dentistry), Pharmacy, Clinical Psychology, Nursing, Public Health (Медико-профилактический), and Continuing Education.
 Orenburg State Agrarian University. Established in 1930 as Orenburg Agricultural Institute. It was transformed to Orenburg State Agricultural Academy in 1992. Since 1995 named as Orenburg State Agrarian University. There are 8 faculties and four institutes.
 Orenburg State Pedagogical University. Established in 1919 as Institute of Public Education. Renamed to Pedagogical Institute in 1930. Transformed to Pedagogical University in 1996. There are 10 faculties and four research institutes.
 Orenburg Branch of Kutafin Moscow State Law University
 Orenburg Branch of Gubkin Russian State University of Oil and Gas
 Physics and Mathematics Lyceum

Museums
Orenburg Regional Museum of History and Natural Science
Orenburg Regional Museum of Fine Arts
Museum of Orenburg History
Memorial Apartment of Yuri and Valentina Gagarin
Memorial Apartment of Leopold and Mstislav Rostropovich
Memorial Apartment of T.G. Shevchenko
Orenburg City Memorial House

Theatres
Orenburg Maxim Gorky State Drama Theater
Orenburg State Regional Music Theater
Orenburg State Tatar Drama Theater
Orenburg State Regional Puppet Theater
Orenburg Municipal Puppet Theater "Pierrot"
Orenburg Municipal Chamber Choir
Orenburg State Academic Russian Folk Choir

Mosques
Orenburg Caravanserai

Tourism

Mountain and river tourism are developed in the region. There are a number of fast mountain rivers and rocks in pleated spurs of the southern edge of the Urals range, popular with tourists.
The city is known for its location between Europe and Asia. The Ural River marks the border of Asia and Europe, and there is a bridge which connects the two sides.

The city is famous for its down Orenburg shawls.  The thinnest lacy design, knitted by hand shawls and cobweb-like kerchiefs (pautinkas), is not only warm, but also is used for decorative purposes.

Architecture
See also Orenburg architecture gallery on Russian Wikipedia

A famous boulevard on the embankment of the Ural River is one of the most notable places in Orenburg. Orenburg TV Tower is a guyed mast of unusual design. It is a  tall mast equipped with six crossbars running from the mast structure to the guys.

Sports
FC Orenburg, the local football team founded in 1970, reached the Russian Premier League for the first time during the 2016-17 season.
Lokomotiv has played in the highest division of the Russian Bandy League. Now they play in the second highest division, Russian Bandy Supreme League. Their home arena has a capacity of 5000.
Nadezhda Orenburg is a women's basketball club competing in the Russian Women's Basketball Premier League and playing in the Orenburzhe Sports Hall.
Fakel Gazproma is a table tennis club with, among other players, the three time European champion Uładzimir Samsonaŭ.

National events
In October 2015, the Russian Rink Bandy Cup was to be organised.

Honors
The asteroid 27709 Orenburg was named after the city on June 1, 2007.

Notable people
 Lev Alburt (born 1945) chess grandmaster
 Ivan Krylov (1769-1844), writer
 Vasily Alekseevich Perovsky (1794-1857), statesman
 Vladimir Dal (1801-1872), lexicographer
 Yevgraf Fyodorov (1853-1919), mathematician, crystallographer, and mineralogist
 Paul Nazaroff (1890-1942), geologist and writer
 Joseph Kessel (1898-1979), journalist and novelist
 Georgy Malenkov (1902-1988), General Secretary of the Communist Party of the Soviet Union (de facto,1952-1953) and fifth Premier of the Soviet Union
 Musa Cälil (1906-1944), poet
 Alexander Schmorell (1917-1943), a member of the anti-Nazi group White Rose
 Aleksander Burba (1918-1984), industry leader and educator
 Mstislav Rostropovich (1927-2007), cellist
 Yuri Gagarin (1934-1968), cosmonaut
 Denis Istomin (born 1986), tennis player
 Alexander Alexandrovich Prokhorenko (1990-2016), a Senior lieutenant with the Special Operations Forces of the Russian Armed Forces. He was killed during the Palmyra offensive of the Syrian Civil War. Prokhorenko was identifying targets for Russian airstrikes when he was surrounded by ISIS fighters near Palmyra and ordered an airstrike on his own location

Twin towns – sister cities

Orenburg is twinned with:
 Aktobe, Kazakhstan
 Khujand, Tajikistan
 Oral, Kazakhstan
 Orlando, United States

References

Notes

Sources

External links

Official website of Orenburg
Orenburg State Institute of Management
Photos of Orenburg

Orenburgsky Uyezd
Populated places established in 1743
History of Ural
1743 establishments in the Russian Empire
Transcontinental cities

Orenburg


James Wilson Marshall (8. október 1810 – 10. ágúst 1885) var Bandarískur smiður og starfsmaður í sögunarverksmiðju. Hann fann gull í Kaliforníu 1848 sem leiddi til gullæðisins.

James W. Marshall


Hans Zhang (chino simplificado: 张翰, chino tradicional: 張翰, Pinyin: Zhāng Hàn; (n. Heilongjiang, 6 de octubre de 1984)), es un actor, cantante y modelo chino.

Biografía
En 2007 se graduó de la "Academia Central de Artes Escénicas" (en inglés: "Central Drama Academy").

Habla con fluidez el inglés, mandarín y coreano.

A mediados de agosto de 2013 se reveló que estaba saliendo con la actriz Zheng Shuang, sin embargo la relación terminó a mediados de 2014 después de cinco años.

En agosto del 2015 se confirmó que mantenía una relación con la actriz Gulnazar, sin embargo en octubre del 2017 anunciaron que habían terminado.

Carrera
Desde el 2014 es el CEO de su propia agencia "Zhang Han Studio", donde también forma parte. Previamente formó parte de la agencia "EE-Media" del 2009 al 2014.

El 8 de agosto del 2009 se unió al elenco principal de la serie Meteor Shower (一起来看流星雨) donde dio vida a Murong Yunhai, hasta el final de la serie el 30 de agosto del 2010.

El 7 de enero del 2011 se unió al elenco principal de la serie Fall in Love (一不小心爱上你) donde interpretó a Qin Lang, hasta el final de la serie el 30 de enero del mismo año.

En el 2012 apareció en la serie Secret History of Princess Taiping (太平公主秘史) donde dio vida a Li Longji, quien más tarde se convertiría en el Emperador Xuanzong de Tang.

El 14 de octubre del mismo año se unió al elenco de la serie The Queen of SOP donde interpretó a Tang Jun, el heredero de "Huang Hai Group", hasta el final de la serie el 20 de octubre del 2013.

El 14 de enero del 2013 se unió al elenco principal de la serie Heroes in Sui and Tang Dynasties (隋唐演义) donde interpretó a Luo Cheng, hasta el final de la serie el 6 de febrero del mismo año.

El 29 de junio del 2014 se unió al elenco principal de la primera temporada de la serie A Different Kind of Pretty Man (不一样的美男子) donde dio vida a Yuan Shugao, un joven que tiene el poder de manejar la electromagnética, hasta el final de la temporada el 31 de agosto del 2014.

El 8 de julio del mismo año se unió al elenco principal de la serie Boss & Me (杉衫来了) donde interpretó a Feng Teng, el frío presidente de una compañía, que termina enamorándose de su asistente Xue Shan Shan (Zhao Liying), hasta el 22 de julio del mismo año.

El 17 de marzo del 2015 se unió al elenco de la serie The Four (少年四大名捕) donde interpretó a	Leng "Cold Blood" Xue, el príncipe de la tribu Lobo y un hábil espadachí. Aunque es frío y silencioso debido a su doloroso pasado es miembro del grupo conocido como "The Four", quienes utilizan su experiencia para reducir la corrupción y establecer la justicia, hasta el 23 de junio del 2015.

El 20 de marzo del 2016 se unió al elenco principal de la serie The Classic of Mountains and Seas (山海经之赤影传说) donde dio vida a Chi Yu y Xin Yuehu, hasta el final de la serie el 3 de mayo del mismo año.

El 30 de abril del 2018 se unió al elenco principal de la serie Here to Heart (温暖的弦) donde interpretó a Zhan Nanxuan, el CEO de la Compañía Qianyu, hasta el final de la serie el 26 de mayo del mismo año.

Ese mismo año filmó la serie Braveness of the Ming (锦衣夜行) donde dio vida a Xie Yufei, un hombre que después de ser testigo de la brutalidad del Jinyiwei (el ejército imperial-policía secreta que sirvió a los emperadores de la dinastía Ming en China), decide ponerse de pie por la gente común.

En el 2020 se unirá al elenco principal de la serie One Boat One World (海洋之城) donde interpretará a Guan Dingkai.

Ese mismo año se uniría al elenco principal de la serie If You're Well It's A Fine Day donde dará vida a Tang Mingxuan, un CEO y pionero en la industria de la moda china.

Así como al elenco principal de la serie The Rhapsody of a Summer Dream'' (夏梦狂诗曲) donde interpretará a Xia Chengsi, el heredero de "Summer Group", un joven con un gran talento en cifras y en el mercado bursátil.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Programas de variedades

Productor

Presentador

Anuncios

Revistas / sesiones fotográficas

Eventos

Discografía

Singles

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Drama - Zhang Han (1984-)
 Zhang Han - 张翰 - Rakuten Viki

Actores masculinos de China
Actores masculinos de televisión de China
Cantantes masculinos de la República Popular China
Presentadores de televisión de China

Hans Zhang


Andrés Felipe Santamaría (Medellín, Colombia; 8 de noviembre de 1982) es un exfutbolista colombiano. Jugaba como defensa y su último equipo fue el SD Atlético Nacional de Panamá.

Clubes

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA

Futbolistas de Colombia
Futbolistas del Atlético Club San Martín
Futbolistas del Atlético Bello
Futbolistas del Deportes Tolima
Futbolistas del Atlético Bucaramanga
Futbolistas del Independiente Santa Fe
Futbolistas del Club Deportivo Árabe Unido
Futbolistas del Club Deportivo Plaza Amador
Futbolistas del Municipal Pérez Zeledón
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Atlético Nacional

Andrés Felipe Santamaría


Kolesterol, hayvanların vücut dokularındaki hücre zarlarında bulunan ve kan plazmasında taşınan bir sterol, yani bir steroid ve alkol birleşimidir. Daha düşük miktarlarda bitkilerde de bulunur. İlk defa 1754'te safra taşlarında kolesterol bulunduğu için bu maddenin ismi Yunanca chole- (safra) ve steros (katı) sözcükleri ile kimyadaki -ol ekinden türetilmiştir.

Kolesterol, özellikle hayvansal gıdalarda bulunur ama vücuttaki kolesterolun ancak ufak bir kısmı gıda kaynaklıdır; çoğu vücut tarafından sentezlenir. Vücudun her hücresinde bulunmakla beraber, onun sentezlendiği veya hücre zarlarının daha çok olduğu organ ve dokularda, örneğin karaciğer, omurilik ve beyinde, ayrıca ateromlarda, kolesterolun yoğunluğu daha yüksektir. Kolesterol kanda normalden fazla bulunması halinde damarlarda birikerek damar sertleşmesine (ateroskleroz) yol açar. Bazen de safra pigmentleri ile birleşerek safra taşlarının oluşumunda rol oynar.

Kolesterol pek çok biyokimyasal reaksiyonda yer almasına rağmen özellikle lipoproteinlerin kolesterolü taşıma biçimleri ve kandaki kolesterol düzeyleriyle kalp hastalıkları arasındaki bağlantıdan dolayı bilinir. Vücut, kolesterolü kullanarak hormonlar (kortizol, üreme hormonları), D vitamini ve yağları sindiren safra asitlerini üretir. Bu işlemler için kanda çok az miktarda kolesterol bulunması yeterlidir.

Eğer kanda fazla miktarda kolesterol varsa kan damarlarında birikir ve sertleşmeye ve daralmaya (ateroskleroz veya arteriyoskleroz) yol açar. Aterosklerozda damar duvarında biriken tek madde kolesterol değildir; akyuvarlar, kan pıhtısı, kalsiyum gibi maddeler de birikir. Ateroskleroza halk arasında damar sertliği, damar kireçlenmesi de denir. Yüksek kan kolesterolünün zararlarından bahsedilirken söz konusu olan "kötü kolesterol", yani düşük yoğunluklu lipoprotein (İngilizce low density lipoproteins LDL) tarafından taşınan kolesterol düzeyidir. Yüksek yoğunluklu lipoprotein (İngilizce high density lipoproteins HDL) tarafından taşınan kolesterole "iyi kolesterol" denir.

Fizyolojisi

İşlevi

Kolesterol hücre zarlarının (membranlarının) inşası ve bakımı için gereklidir. Kolesterol içeren membranlar daha geniş sıcaklık aralığında akışkanlıklarını korurlar. Kolesterol, yağların sindirimine yarayan safranın sentezlenmesinde kullanılır. Ayrıca aralarında yağda çözünen vitaminlerin (A,D, E ve K vitaminleri gibi) metabolizmasında rolü önemlidir. Aldosteron, testosteron, östrojen ve projesteron gibi steroid hormonlarının ve kortizolun sentezlerinde yer alır. Başka araştırmalar kolesterolün sinir hücreleri arasındaki sinapslarda ve bağışıklık sistemi hücrelerinin işlevlerinde rol oynadığını gösterir. Hücre membranının yapısına etkisi sonucunda hücre sinyal iletimine ve membranlardaki iyon ve proton geçirgenliğine de etki eder.

Özellikleri
Kolesterol suda çok az çözündüğünden kanın sulu kısmında taşınamaz. Kolesterolün kanda taşınması, suda çözünebilen ve kolesterol ve diğer yağ türevlerini taşıyabilen lipoproteinler aracılığıyla olur. Bu lipoproteinlerin yüzeyinde yer alan proteinler, kolesterolün hangi hücrelerden alınıp hangi hücrelere taşınacağını belirler.

Sentezi ve hücre içine alımı
Vücuttaki kolesterolün çoğu vücut tarafından sentezlenir. Günlük üretimin %20-25'i karaciğerde gerçekleşir, ayrıca, ince bağırsak, adrenal bezleri ve üreme organlarındaki sentezlenme miktarı diğer dokulara kıyasla daha yüksektir. Yaklaşık 70 kg ağırlığındaki bir kişinin vücudunda toplam 35 g kolesterol vardır. Günlük dahili üretim miktarı 1 g, besin yoluyla alınan miktar ise 200–300 mg'dır. Bağırsaklara (safra ve besin yoluyla) giren 1.200-1.300 mg'ın yarısı kana geçer.

Kolesterol çoğu hücre ve dokuda HMG-KoA Redüktaz enziminin başlattığı mevalonat yolu adlı reaksiyon zinciri ile sentezlenir (sağdaki şekle bakınız). Konrad Bloch ve Feodor Lynen 1964 Nobel Tıp ve Fizyoloji ödülünü, kolesterol ve yağ asidi metabolizmasının mekanizması ve denetimi ile ilgili çalışmalarıyla kazandılar.

Vücut içinde taşınması
Şilomikronlar kolesterol ve trigliseritleri ince bağırsaktan karaciğere taşır. Bu kolesterolün bir kısmı besin yoluyla edinilmiştir, bir kısmı ise vücudun sentezleyip karaciğerden salgıladığı safradan kaynaklanır. Şilomikronlar taşıdıkları lipitlerin bir kısmını vücuttaki dokulara bırakıp sonra karaciğer tarafından alınırlar. Şilomikronların kalmadığı yemek arası zamanlarda ise kolesterolün başlıca kaynağı karaciğerdir. Karaciğerde üretilen kolesterol ve diğer lipitlerin vücuttaki diğer dokulara ulaştırılması için çok düşük yoğunluklu lipoproteinlerin (VLDL) içinde kana salgılanır. VLDL'de bulunan trigliserit ve kolesterol hücrelere aktarıldıkça VLDL'in yapısı ve yoğunluğu değişir, önce IDL, sonra da LDL'ye dönüşür. Bu sürecin sonunda arta kalan kolesterolü içeren LDL karaciğer tarafından geri alınır. Kandaki LDL miktarının yüksek olması bu lipoproteinlerin arter damarlarının çeperlerinde birikmesine yol açar, bu da aterosklerozun ilk aşamasıdır. Yüksek yoğunluklu lipoproteinler (HDL) ise vücut hücrelerinde sentezlenen kolesterolü vücuttan atılması için karaciğere taşır. (ayrıntılar için lipoprotein maddesine bakınız).

Hücre içinde kolesterol düzeyinin denetimi
Kolesterol biyosentezi, mevcut kolesterol seviyesine bağlıdır, ancak bunu sağlayan homeostatik mekanizma henüz bilinmemektedir. Besin yoluyla gelen girdideki bir artış, dahili üretimin azalmasına yol açar, besinden gelen miktarın azalması da karşıt sonucu doğurur. En önemli düzenleme mekanizması, hücre içinde endoplazmik retikulumdaki kolesterol miktarının SREBP1 ve 2 (İngilizce Sterol Regulatory Element Binding Protein, sterol düzenleme elemanına bağlanan protein 1 ve 2) tarafından algılanması ile gerçekleşir. Kolesterol bulunduğu zaman
SREBP1 2 proteine bağlanır: SCAP (SREBP-cleavage activating Protein) ve Insig 1. Kolesterol seviyesi azaldığı zaman Insig1, SREBP-SCAP kompleksinden ayrışır, bu kompleks Golgi aygıtına geçer ve orada S1P ve S2P (İngilizce Site 1 Protease ve Site 2 Protease) tarafından kesilir (bu iki proteaz kolesterol seviyesi düştüğü zaman SCAP tarafından aktive olurlar). Kısalıp bir transkripsiyon faktörüne dönüşen SREBP hücre çekirdeğine girer ve orada bir takım genlerin önünde yer alan SRE'ye (Sterol Regulatory Element) bağlanarak bu genlerın transkripsiyonunu artırır. Bu genler arasında HMG-CoA redüktaz ve LDL reseptörü genleri vardır. HMG-CoA redüktaz hücre içi kolesterol üretiminin artmasına neden olur, LDL reseptörü ise kanda dolaşan LDL'in hücrelere bağlanıp taşımakta olduğu kolesterolü hücrelere vermesini sağlar.

Kanda aşırı miktarda kolesterol olması halinde bu kolesterol damarların çeperlerini oluşturan hücrelerde birikir. Bu birikmeyle başlayan ateroskleroz sonucunda damar tıkanabilir ve tıkanan damarın bulunduğu organa bağlı olarak, kalp krizi veya inme meydana gelebilir.

Yukarıda özetlenen mekanizmanın büyük bölümü Michael Brown ve Joseph L. Goldstein tarafından açığa çıkartıldı. Bu çalışmalarından dolayı Brown ve Goldstein 1985 Nobel Tıp ve Fizyoloji ödülünü kazandılar.

Vücuttan atımı
Kolesterol karaciğerden safra aracılığıyla atılır ve bir kısmı ince bağırsak tarafından geri alınır. Safra kesesi içinde, konsantrasyonunun yüksek olması nedeniyle kristalleşebilir ve bu durumda safra taşı oluşumuna yol açabilir (ancak daha ender olarak lesitin veya bilirübinden oluşmuş safra taşları da görülebilir).

Kolesterol birikmeleri
Kolesterol ve esterleri hücre membranları ile yağda eriyebilen hormonların sentezinin temel ögesidir. Üretimi, kullanımı ve yıkımı sıkı bir denetin altında olsa da hücrelerde birikebilmektedir. Birikme türlerinin başlıcaları şunlardır:

 Ateroskleroz: bu olgudaki intrasellüler birikmeler arter/arteriol duvarlarındaki düz kas hücrelerinde ve makrofajlarda görülür.
 Hücre-dışı (ekstrasellüler) birikmeler: hücre yıkımının yoğun olduğu patolojilerde (dejenerasyon, nekroz, vd) rastlanır.
 Ksantoma (xanthoma): kalıtsal ya da edinsel hiperlipidemilerde saptanan oluşumlardır. Sitoplazmalarında lipid yığılmaları bulunan makrofaj kümelerinden oluşurlar.
 Kolesterolozis (cholesterolosis): safra kesesinin lamina propria'sında kolesterol fagosite etmiş makrofaj kümeleri saptanır.
 Niemann-Pick hastalığı (C tipi): kolesterol katabolizmasında etkili bir enzimin mutasyonu nedeniyle ortaya çıkan lizozomal depo hastalığıdır.

Aterosklerozdaki rolü

Oksitlenmiş kolesterol içeren küçük boyutlu LDL taneciklerinin yüksek düzeyde olduğu hallerde bu LDL damar çeperlerinde aterom denen birikmelere yol açar, bu duruma ateroskleroz denir. Ateromlar hangi organın damarında birikirse o organa ait hastalıklar ortaya çıkar. Örneğin, kalbi besleyen atardamarlarda (koroner arterler) aterom koroner arter hastalığı'na, böbrek damarlarında yüksek tansiyona ve böbrek yetmezliğine, beyin damarlarında ise inmeye yol açabilir.

HDL tanecikleri, özellikle büyük boyutlu HDL, ateromalardaki kolesterolü karaciğere geri taşıyabilir. Bu yüzden yüksek HDL ile aterosklerozun yavaşlaması hatta gerilemesi ile ilişkilidir. Aralarında LDL, IDL ve VLDL bulunan diğer lipoprotein türleri ateroskleroza yol açar. Bu lipoproteinlerde bulunan kolesterol miktarı ile aterosklerozun ilerlemesi ilişkili bulunmuştur. Bu yüzden toplam kolesterol seviyesine değil bu kolesterolün ne kadarının hangi tür lipoproteinlerde bulunduğuna bakılmalıdır.

Amerikan Kardiyoloji Derneği (American Heart Association) kolesterol düzeyleri hakkında aşağıdaki kılavuzu hazırlamıştır:

Ancak günümüzdeki laboratuvar testleri LDL ve HDL kolesterolünü ayrı ayrı belirleyebildiği için, bu basit kılavuz artık biraz demode kalmıştır. Arzulanan LDL düzeyi 100 mg/dL'dir (2,6 Mol/L), yakın zamanlarda elde edilen yeni bulguların ışığında yüksek riskli kişilerde hedef <70 mg/dL düşünülebilir. Toplam kolesterolün HDL kolesterola oranının 5:1 olması daha da sağlıklı sayılabilir.

LDL ölçüm teknikleri aslında LDL'yi doğrudan ölçmez; ekonomik nedenlerden dolayı LDL değeri şu formüle göre hesaplanır:

 hesaplanan LDL değeri = toplam kolesterol - toplam-HDL - trigliserit değerinin %20'si

Kolesterol düzeyinin kontrol altında tutulması

Kolesterolü azaltmak için kişilerin hayat tarzlarında değişiklik yapmaları gerekir. Amerikan Millî Kolesterol Eğitim Programı'nın bu konuda yaptığı öneriler şöyledir:

Diyet
Kalp hastası olmayan bir kişide yüksek kolesterol bulunduğu zaman doktorlar hastayı genelde Amerikan Kardiyoloji Derneği'nin önerdiği "Birinci Adım" diyetine başlatır. Bu programda hasta günlük kalori gereksiniminin % 8-10'unu doymuş yağlardan, %30'dan azını yağlardan almalı, besin yoluyla günde 300 mg'dan fazla kolesterol almamalı ve sağlıklı bir kiloda kalmasına yetecek kaloriden fazlasını almamalıdır. Eğer bu diyet programı kolesterol düzeylerinin inmesini sağlamazsa doktorlar "İkinci Adım" rejimi uygular; doymuş yağ miktarı toplam kalorinin %7'sinin altına, kolesterol da 200 mg'ın altına indirilir. "İkinci Adım" diyeti kalp hastalarına da uygulanır. Kolesterol düşürücü diyete başladıktan birkaç hafta sonra kolesterol seviyelerinin düşmesi gerekir. Diyet yoluyla zaman içinde toplam kolesterol rakamları 10–50 mg/dL kadar düşebilir.

Kilo kaybı
Yüksek kilolu kişilerin kilolarını azaltmaları, özellikle düşük HDL, yüksek trigliserit veya büyük bel çevresi (kadınlarda 85 cm, erkeklerde 100  cm) gibi yüksek risk faktörleri bulunduruyorlarsa, önemlidir.

Egzersiz
Düzenli fiziksel faaliyet (her gün, veya çoğu gün, 30 dakika) HDL'yi yükseltir, LDL'yi azaltır. Egzersiz özellikle yukarıda belirtilen yüksek risk faktörlerini taşıyanlar için önemlidir.

İlaç tedavisi
Diyet, egzersiz ve kilo kaybının fayda etmediği durumlarda kolesterol düzeylerinin kontrolü için lipit düşürücü ilaç tedavisine baş vurulur. Statin grubundan ilaçlar, safra asidi ayırıcıları, nikotinik asit, fibratlar ve kolesterolün bağırsaklardan emilmesini engelleyen ilaçlar kolesterol kontrolünde kullanılır. Statin grubu ilaçlar özellikle çok etkilidir. Diğer ilaçlar da bazen statinlerle beraber, bazen tek başlarına etkili olur.

Doğal ürünler
Balıklarda bulunan omega-3 yağ asitleri yağları da kolesterol kontrolünde kullanılır. keten tohumunun içerdiği doymamış yağ asitleri de kolesterol kontrolünde kullanılır

Bitkilerde kolesterol
Bazı kaynaklar (ve hatta ders kitapları) bitkilerde kolesterol bulunmadığını iddia etse de, bu doğru değildir. Bu yanılgının kaynağı bitkilerde kolesterolün çok daha az miktarda olmasıdır (kolesterolün toplam lipit miktarına oranı, hayvanlarda 5 g/kg, bitkilerde ise 0.05 g/kg'dır). Bitkilerde kolesterolden çok fitosterol adlı steroller bulunur ama bitkiler hem kolesterolü hem diğer sterolleri hücre membranlarının inşası için kullanırlar. Hayvan bağırsaklarında bitki sterolleri emildikten sonra kolesterol hariç diğerlerinin çoğu bağırsağa geri atılır.

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'da Kolesterol maddesinin 21.06.2006 tarihli sürümü
 Fransızca Wikipedia'da Kolesterol maddesinin 21.06.2006 tarihli sürümü
 Third Report of the Expert Panel on Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Cholesterol in Adults (Adult Treatment Panel III) Amerikan Sağlık Uzmanlarınca hazırlanmış, yüksek kolesterol tedavisi için kılavuz (İngilizce)

Lipitler
Steroller
Alkol

Kolesterol


Maximiliano Rubén Rodríguez (d. 2 Ocak 1981, Rosario), orta saha pozisyonunda görev yapan Arjantinli eski millî futbolcudur. Arjantin ve İtalya vatandaşıdır.

Kulüp kariyeri
Maxi Rodriguez, gençlik kurulumu olan Newell's Old Boys kulübünden Arjantin Futbol Ligi aracılığıyla geldi ve üç sezondur kulüp için oynamaktadır. 2002 yılında Espanyol takımına transfer olmuştur. İlk lig maçına 2 Eylül 2002'de, Real Madrid karşısında çıkmıştır. Espanyol ile oynamış olduğu son sezonunda 37 lig maçında 15 gol kaydetmiştir. Şu anda takım kaptanı olan Rodriguez, 2005-06 sezonu başında 7 milyon € karşılığında Atlético Madrid'e gelmiştir.

Arjantin millî futbol takımının 2006 FIFA Dünya Kupası kadrosunda yer alan Maxi Rodriguez, turnuva boyunca 3 gol attı. Bunlardan Meksika millî futbol takımına karşı uzatma dakikalarında attığı muhteşem gol ile takımını çeyrek finale taşımıştır.

14 Ocak 2010 tarihinde Liverpool'a transfer olmuştur. Liverpool'da 17 numarayı giymiştir.

Başarıları

Millî takım

 2014 FIFA Dünya Kupası: 2. - Gümüş madalya

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1981 doğumlular
İspanyol asıllı Arjantinliler
Arjantin asıllı İtalyanlar
Arjantinli futbolcular
İtalya vatandaşlığına kabul edilenler
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Orta saha futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
Arjantin millî futbol takımı futbolcuları
Primera División (Arjantin) futbolcuları
Arjantinli gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki Arjantinli gurbetçiler
Kanat futbolcuları
Atlético Madrid futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
La Liga futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
CA Newell's Old Boys futbolcuları
Premier League futbolcuları
RCD Espanyol futbolcuları
Arjantin 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Uruguay'daki gurbetçi futbolcular
CA Peñarol futbolcuları
Primera División (Uruguay) futbolcuları

Maxi Rodríguez


Der Mons Delisle ist ein Berg auf dem Erdmond. Der Name ist vom anliegenden Mondkrater Delisle abgeleitet. Er hat einen Durchmesser von rund 30 km und steht bei 29° 5' N / 35° 8' O.

Siehe auch
 Liste der Berge und Gebirge des Erdmondes

Weblinks
 Mons Delisle auf The-Moon Wiki

Delisle

Mons Delisle


Ali Kemal Bey (, 1867 - 6 Kasım 1922), Türk yazar, gazeteci ve siyaset adamı. İkinci Meşrutiyet ve Mütareke döneminde İttihat ve Terakki karşıtı görüşleriyle tanınmıştır.

Damat Ferit Paşa hükûmetlerinde kısa bir süre Maarif ve Dâhiliye Nazırlığı yaptı, bu esnada Millî Mücadele aleyhine sert tutumlar gösterdi. Türk Kurtuluş Savaşı'nın zaferinden sonra İstanbul'da tutuklanarak İzmit'te Nurettin Paşa'ya bağlı askeri birliklerce linç edildi. Ermeni yanlısı olarak görülen bazı yazılarından dolayı düşmanlarınca "Artin Kemal" şeklinde adlandırılır. Mustafa Kemal'e ve Millî Mücadele'ye muhalifliği nedeniyle pek çok insan tarafından "hain" olarak damgalanmıştır.

Yaşam öyküsü

İlk yılları ve öğrenimi
1867 yılında İstanbul'un Süleymaniye semtinde doğdu. Asıl adı Ali Rıza'dır. Ali Kemal ismini Vatan şairi Namık Kemal'i çok sevdiği için almıştır. Babası, Çankırı'nın Orta ilçesine bağlı Kalfat beldesinde doğmuş, İstanbul'da mumculuk işine girerek mumcular esnafı Kethüdası olmuş Hacı Ahmed Rıza idi. Ali Kemal, İstanbul'da Mülkiye Mektebi'ne girdi. Dört yıllık dönemin son yılında buradan ayrılarak Fransızca'sını ilerletmek amacıyla 1886'da Paris'e gitti. Ertesi yıl Fransa'dan Cenevre'ye geçti ve 1888'de İstanbul'a döndü. Yeniden Mülkiye Mektebi'ne başladı ve Avrupa'da gördüklerinden etkilenip bir öğrenci derneği kurdu. Kurduğu dernek kapatıldıktan sonra yeniden bir dernek kurma taşebbüsünde bulununca dokuz ay hapis yattı. Hapisten çıktıktan sonra Temmuz 1889'da Halep'e sürgün edildi.

Halep Sürgünü ve Paris yılları
Halep'te kaldığı yıllarda Halep İdadisinde Türk dili ve Osmanlı edebiyatı hocalığı yaptı. Halep'teki durgun hayata fazla dayanamadı ve 1895'te izinsiz İstanbul'a döndü. Bunun üzerine hakkında tekrar sürgün kararı çıkınca Jön Türklerin bir çeşit karargahı hâline gelmiş bulunan Paris'e tekrar gitti (1894). Paris'te bulunduğu sırada Jön Türkler ile II. Abdülhamit arasında ara bulucu bir çizgi izlemeye çalıştı. Bu ara buluculuk rolünü hafiyelik noktasına vardırdığı sonradan ortaya çıkmıştır. Mizancı Murat'ın Jön Türk hareketinden ayrılmasından sonra Ali Kemal de bu hareketten ayrıldı.

Ali Kemal, Paris'te bir yandan siyasal bilgiler okuyor, bir yandan da gazetecilik yapıyor, İstanbul'daki İkdam gazetesine Paris izlenimlerini anlatan batı kültürüne hayranlık ile yoğrulmuş yazılar ve çeviriler gönderiyordu. İkdam'da kendi röportajlarıymış gibi kaleme alınmış pek çok yazının Fransız basınından çeviriden ibaret olduğunu sonradan Hüseyin Cahit tarafından ortaya çıkarılmış ve bu hadise ikisi arasında Ali Kemal'in ömrünün sonuna kadar sürecek bir polemiğin başlamasına neden olmuştur.

Brüksel katipliği, Mısır yılları, ilk evliliği
1897'de Brüksel Elçiliğinde ikinci kâtipliğe atandı. İttihatçılardan çekindiği için İstanbul'a dönemiyordu. 1899'da Siyasal Bilgiler diplomasını alması sonrasında, II. Meşrutiyet'in ilanına kadar Mısır'da yaşadı. Kahire'de Mısırlı bir prense ait bir çiftliği idare ediyordu. 1903 yılında yaz tatili için gittiği Londra'da Winifred Brun adlı bir İngiliz hanımla evlendi. Bu evliliğinden Selma adında bir kız, Osman adında bir erkek çocuğu dünyaya geldi. Oğlunun doğumunun hemen ardından eşini kaybetti. II. Meşrutiyet'in ilanından bir gün önce İstanbul'a döndü.

31 Mart Olayındaki rolü
İstanbul'da İkdam gazetesinin başyazarlığının üstlenen Ali Kemal, bir yandan da Darülfünun'da Edebiyat Fakültesi'nde siyasi tarih dersleri veriyordu. İlk siyasi partilerden birisi olan Osmanlı Ahrar Fırkası'na girdi. Ali Kemal'in İstanbul'a döner dönmez padişahın huzuruna çıkmış, padişahın iltifatlarını ve verdiği paraları kabul etmişti; bu durum İttihatçıların tepkisine neden oldu. O da yeni eleştiri hedefini İttihat ve Terakki Cemiyeti olarak belirledi ve İkdam gazetesinde Cemiyet'e karşı ağır eleştiriler içeren başyazılar yazmaya başladı. Hemen bütün çevresiyle sürekli kavga hâlindeydi. Sınıfta öğrencilere Fransa'daki siyasal liberalizmi hararetle övüyor, kendisiyle aynı fikirde olmayan kişilere şiddetle saldırıyor, gençlerin öfkesini bunlara yöneltmeye çalışıyordu. Ali Kemal'in tahrikleri 31 Mart Olayı'nın çıkmasında etkili oldu. Serbesti gazetesi başyazarı Hasan Fehmi Bey'in öldürülmesinin ertesi günü olan 7 Nisan 1909'da Darülfünun'da kalabalık bir topluluğa yaptığı konuşmadan sonra bu konuşmanın etkisinde kalan Darülfünun hocaları ve öğrencileri katillerin yakalanmasını istemek üzere Bâb-ı Âli'ye yürümüşler; sayıları onbinlere ulaşan kalabalığın üstüne ateş açılması sonucu birkaç yüz kişi yaralanmıştı. Ertesi günkü cenaze sırasında da devam eden olayların ve 31 Mart ayaklanmasına dönüşmesi üzerine Selanik'ten gönderilen Hareket Ordusu İstanbul'a gireceği sırada Ali Kemal yeniden Paris'e kaçmak zorunda kaldı (1909). Bu arada Mülkiye'deki görevine son verilmişti.

Peyam gazetesi, ikinci evliliği
İttihat ve Teraki Yönetiminin iktidardan uzaklaşmasının ardından 1912 affıyla İstanbul'a geri gelen Ali Kemal İkdam gazetesinde başyazar olarak yazılarına devam etti ancak altı ay sonra hükûmet Bâb-ı Âli Baskını ile devrilince Viyana'ya sürüldü. Üç ay sonra İstanbul'a döndü. 14 Kasım 1913'te Peyam gazetesini yayınlamaya başladı, başyazarlığını üstlendi. İlk başyazısı "Peyamımız, Meramımız" başlığını taşıyordu. Mülkiyedeki hocalığı da geri verilmişti. Mektepler Nazırı Zeki Paşa'nın kızı Sabiha Hanım ile evlendi. Bu evliliğinden Zeki adında bir oğlu dünyaya geldi. Ocak 1913'te İttihat ve Terakki'nin gerçekleştirdiği askerî darbe olan Bâb-ı Âli Baskını'ndan sonra tutuklandı.

I. Dünya Savaşı yılları
Ali Kemal, 22 Temmuz 1914'te, I. Dünya Savaşı'nın başladığı sıralarda, İttihat ve Terakki'nin baskısıyla gazetesini kapatmak zorunda kaldı. Siyasetle ilgilenmeyip öğretmenlik ve tüccarlıkla geçinmeye çalıştı. Bu tutumu 1918'de İttihat ve Terakki liderlerinin bir Alman denizaltısına binip Türkiye'den ayrılışına kadar sürdü.

Kurtuluş Savaşı yılları

Ali Kemal, Mondros Ateşkes Antlaşması'nın imzalanmasından sonra 14 Ocak 1919'da yeniden faaliyete geçen Hürriyet ve İtilâf Fırkası'nin genel sekreteri oldu. 4 Mart 1919'da kurulan Birinci Damad Ferit Paşa hükûmetinde Maarif Nazırlığı (Eğitim Bakanlığı), bu hükûmetin Mayıs'ta istifasının hemen ardından kurulan ikinci Damad Ferit Paşa hükûmetinde ise Dahiliye Nazırlığı (İçişleri Bakanlığı) görevine getirildi. Bu görevde iken Kuvâ-yi Milliye ve Mustafa Kemal Paşa aleyhine emirler yayımladı. İngiliz Muhipler Cemiyeti'nin kurucularından birisi oldu. Hükûmet içinde çıkan bir anlaşmazlık yüzünden 26 Haziran 1919'da bakanlıktan istifa etti.

Darülfünun'da ders vermeye devam eden Ali Kemal, 1922 Mart ayında Darülfünun öğrencilerinin istifaya davet ettiği dört öğretim elemanı arasındaydı. Öğrencilerin verdiği kararın gerekçesi, hocaların, bağımsızlık, kutsiyet, milliyet hislerine yabancı oluşları, saldırgan şahsiyetleri ile kamu vicdanında mahkûm edilmiş olmalarıdır. Öğrencilerin tepkileri üzerine Ali Kemal ve Cenap Şahabettin 3 Eylül 1922'de Meclis-i Vükela kararıyla görevlerinden azledildi.

Ali Kemal, bakanlığı sırasında başyazarlığını Refik Halit ile Yahya Kemal'in üstlendiği Peyam-ı Sabah gazetesinin başyazarlığına bakanlıktan ayrıldıktan sonra döndü. Bu gazete, Peyam gazetesi ile ve Mihran Efendi'nin sahibi olduğu Sabah gazetesinin birleştirilmesiyle 1920'de kurulmuştu. Yazılarında acımasız eleştirilerini İttihat ve Terakki'nin devamı olarak gördüğü Anadolu hareketine yöneltti. Ancak Büyük Taarruz'un başarılı olup, İzmir'in kurtulmasından sonra 10 Eylül 1922'de "Gayelerimiz Bir İdi ve Birdir" başlıklı bir yazı yazarak yanıldığını söyledi.

Öldürülmesi

Kurtuluş Savaşı'nın kazanılmasının ardından Ankara Hükûmeti, İstanbul polisinden Ali Kemal'in tutuklanıp yargılanmak üzere Ankara'ya gönderilmesini istedi.

4 Kasım 1922 günü, Teşkilat-ı Mahsusa mensubu birkaç kişi Ali Kemal'i Tokatlıyan Oteli'nde gittiği berber dükkânından kaçırarak İstiklal Mahkemesi'ne çıkarılmak üzere Ankara'ya götüreceklerini bildirdiler. Ancak Ali Kemal, İzmit'te bölge kumandanı Sakallı Nurettin Paşa'ya teslim edildi. Nurettin Paşa ile görüştükten sonra dışarı çıkarken kumandanlık karargahı önünde toplanan ahali tarafından linç edildi (6 Kasım 1922). Kafası çekiçlerle ve taşlarla kırılarak öldürüldü. Çıplak vücudu ayaklarına ip bağlanarak sokaklarda dolaştırıldı. Asılan cesedi, İsmet Paşa'ya gösterildi. Lozan'a gitmekte olan İsmet İnönü'nün bu durum karşısında sinirlenmesi üzerine Ali Kemal'in ölü bedeni apar topar kaldırıldı. İzmit'te defnedilen Ali Kemal'in mezarı, başına bir mezar taşı veya herhangi bir işaret konulmaması sebebiyle zamanla ortadan kayboldu; uzun araştırmalar sonunda 1950'lerde yeri tespit edilebildi. Falih Rıfkı Atay'a göre Atatürk, Ali Kemal'in öldürülüş şeklinden tiksinerek bahsederdi.

Mezarı
Defin yerini Ocak 1950'de Vatan gazetesinin İzmit muhabiri Cevdet Yakup Baykal buldu. Bunun üzerine "Ali Kemal'in bir mezarı olabilir mi?" diye ateşli bir münakaşa açıldı. Vatan eski bir yazarın vatan haini hâline düştüğünü, linç neticesinde işkenceler çektiğini ve ceza borcunu ödediğini, kendisini ve ailesini bir mezardan mahrum bırakmanın doğru olmadığını ileri sürdü. Nihayet Ali Kemal bir mezar sahibi oldu.

Günümüz gündeminde Ali Kemal
Ali Kemal gazeteciliğinin yanı sıra çeviriler de yapmış, "Ömrüm" adıyla yazdığı anılarını 1914'te Peyam-ı Edebi'de (22 tefrika olarak), sonra da Peyam-ı Sabah'ta (32 tefrika) yayınlamıştır. Ömrüm, 1985 yılında Ali Kemal'in ikinci eşinden oğlu olan ve Türkiye'nin Bern, Londra ve Madrid büyükelçiliklerini yapmış (ve karısı 1978'de Madrid'de ASALA tarafından öldürülen) Zeki Kuneralp tarafından kitap hâlinde yayınlandı. Bu kitapta, "Ömrüm Sonrası" başlıklı bir bölüm ve bazı ekler de bulunmaktadır. (Ali Kemal: Ömrüm (Yayına hazırlayan Zeki Kuneralp), İsis Yayıncılık, İstanbul, 1985)

Dışişleri Bakanlığı'nda AB Genel Müdür Yardımcılığı yapan (ve o dönemde AB Komisyonu Türkiye Temsilcisi olan Karen Fogg ile ilginç yazışmaları ile gündeme gelen) Selim Kuneralp, Ali Kemal'in torunudur. Selim Kuneralp Stokholm Büyükelçiliği ve Seul Büyükelçiliği'nden sonra Dışişleri Bakanlığı Müsteşar Yardımcılığı görevini yürütmüş, AB Daimi Temsilciliği görevinde bulunduktan sonra Bakanlık müşavirliğine getirilmiştir.

Ali Kemal'in ilk eşi olan İngiliz hanımından olan öz torunu Stanley Johnson'ın oğlu olan Boris Johnson İngiliz Muhafazakâr Parti parlamenteri olup, bir dönem 'The Spectator' dergisinin Genel Yayın Yönetmenliğini yapmış ve 1 Mayıs 2008 tarihinde Muhafazakâr Parti adayı olarak Londra belediye başkanlığı seçimini kazanıp bu görevini 2016 yılına kadar sürdürmüştür. 23 Temmuz 2019 tarihinde partinin başkanı olarak görevlendirilmiş ve Birleşik Krallık Başbakanlığı kesinleşmiş, bu vesileyle Ali Kemal'le olan bağı yeniden gündeme gelmiştir.

Son olarak Türkiye Gazeteciler Cemiyetinin meslek şehidi gazeteciler listesi içinde yer almasıyla şehit sayılıp sayılamayacağına dönük tartışmaların alevlenmesiyle, Ali Kemal'in gündemdeki yerini 80 yıl sonra hâlâ koruduğu görülmektedir.

Dış bağlantılar

 Osman Akkuşak, Yahya Kemal'in Gözüyle Ali Kemal'in Dili, Yeni Şafak Gazetesi, 20.07.2009
 Soner Yalçın, Gazeteci Ali Kemal'i Nasıl Kaçırdık?, Hürriyet Gazetesi, 2008.06.08

Kaynakça

20. yüzyılda Osmanlılar
1869 doğumlular
Fatih doğumlu siyasetçiler
Osmanlı nâzırları
Osmanlı gazetecileri
Osmanlı Türkleri
Osmanlı Çerkesleri
Çerkes asıllı Türkler
19. yüzyıl Osmanlı yazarları
20. yüzyıl Osmanlı yazarları
İkinci Meşrutiyet dönemi siyasetçileri
Suikast sonucu ölen Osmanlı gazetecileri
Maârif-i Umûmiye nâzırları
Dahiliye nâzırları
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
Linç
1922 yılında ölenler
Türkiye'de cinayet sonucu ölenler
İstanbul doğumlu siyasetçiler
Türkçe eser veren yazarlar
Dayaktan ölenler

Ali Kemal