HTTP (İngilizce: Hyper-Text Transfer Protocol, Türkçe: Hiper-Metin Transfer Protokolü) bir kaynaktan dağıtılan ve ortak kullanıma açık olan hiperortam bilgi sistemleri için uygulama seviyesinde bir iletişim protokolüdür. HTTP, World Wide Web için veri iletişiminin temelidir; burada köprü metni belgeleri, örneğin bir fare tıklamasıyla veya bir web tarayıcısında ekrana dokunarak kullanıcının kolayca erişebileceği diğer kaynaklara köprüler içerir.

HTTP, 1989'da CERN'de Tim Berners-Lee tarafından geliştirilmeye başlandı. Yorumlara yönelik erken HTTP taleplerinin (RFC'ler) geliştirilmesi, İnternet Mühendisliği Görev Gücü (IETF) ve World Wide Web Consortium (W3C) tarafından koordine edilmiş bir çalışmadır. Daha sonra IETF'e taşınmıştır.

HTTP/1.1 ilk olarak 1997'de RFC 2068'de belgelendi. Bu şartname 1999'da RFC 2616'nın gelmesiyle iptal edildi ve aynı şekilde 2014'te, RFC 7230 ile değiştirildi.

HTTP/2, HTTP'nin "kablolu" semantiğinin daha verimli bir ifadesidir. 2015'te yayınlanmıştır; artık hemen hemen tüm web tarayıcıları ve TLS 1.2 veya daha yenisinin gerekli olduğu bir Uygulama Katmanı Protokol Anlaşması (ALPN) uzantısı kullanan Taşıma Katmanı Güvenliği (TLS) üzerinden büyük web sunucuları tarafından desteklenmektedir.

HTTP/3, HTTP/2'nin halihazırda web'de kullanımda olan ve temeldeki aktarım protokolü için TCP yerine UDP kullanan ardılıdır. HTTP/3, Eylül 2019'da Cloudflare ve Google Chrome tarafından desteklenmeye başladı (Chrome ve Firefox'un kararlı sürümlerinde etkinleştirilebilir).

Teknik genel bakış
HTTP, istemci-sunucu bilgi işlem modelinde bir istek-yanıt protokolü olarak işlev görür. Örneğin, bir web tarayıcısı istemci olabilir, veya bir web sitesini barındıran bir barındırma hizmetinde çalışan bir uygulama sunucu olabilir. İstemci, sunucuya bir HTTP istek mesajı gönderir. HTML dosyaları ve diğer içerik gibi kaynakları sağlayan, veya istemci adına diğer işlevleri gerçekleştiren sunucu, istemciye bir yanıt mesajı verir. Yanıt, istekle ilgili tamamlanma durumu bilgilerini içerir, ayrıca mesaj gövdesinde istenen içeriği gösterebilir.

HTTP, ara ağ ögelerinin istemciler ve sunucular arasındaki iletişimi iyileştirmesine veya etkinleştirmesine izin vermek için tasarlanmıştır. Yüksek trafikli web siteleri, genellikle yanıt süresini iyileştirmek için yukarı akış sunucuları adına içerik sağlayan web önbellek sunucularından yararlanır. Web tarayıcıları, önceden erişilen web kaynaklarını önbelleğe alır ve ağ trafiğini azaltmak için mümkün olduğunca bunları yeniden kullanır. Özel ağ sınırlarındaki HTTP vekil sunucuları, mesajları harici sunucularla aktararak, genel olarak yönlendirilebilir bir adrese sahip olmayan istemciler için iletişimi kolaylaştırabilir.

HTTP, İnternet iletişim kuralları dizisi paketi çerçevesinde tasarlanmış bir uygulama katmanı protokolüdür. İletim Kontrol Protokolü (TCP) yaygın olarak kullanılmaktadır. Ancak HTTP, Kullanıcı Datagram Protokolü (UDP) gibi güvenilmez protokolleri, örneğin HTTPU ve Basit Hizmet Keşif Protokolü (SSDP) gibi kullanacak şekilde uyarlanabilir.

HTTP kaynakları, Tekdüzen Kaynak Tanımlayıcıları (URL'ler) şemaları http ve https kullanılarak, Tekdüzen Kaynak Konum Belirleyicileri (URL'ler) tarafından tanımlanır. RFC 3986'da tanımlandığı gibi, URL'ler HTML belgelerinde köprüler olarak kodlanır, böylece birbirine bağlı köprü belgeleri oluşturulur.
HTTP/1.1, orijinal HTTP'nin (HTTP/1.0) bir revizyonudur.

HTTP/1.0'da her istek için sunucuya ayrı bir bağlantı yapılması gerekir. HTTP/1.1'de ise tek bir bağlantı ile birden fazla istek yapılabilir. Bu nedenle HTTP/1.1 iletişimleri daha az gecikme yaşar.

HTTP/2.0 protokol perfonmansını iyileştirmek için ortaya çıktı. Çünkü HTTP/1.1 sıralı bir protokol olup her seferinde tek bir istek gönderilebilir. HTTP/2.0'de ise zaman uyumsuz olarak istek göndermeye ve yanıt almaya izin verir.

HTTP/3.0'nin HTTP/2.0'dan farkı kullanılan taşıma katmanı protokolüdür. HTTP/2.0 TLS içeren veya içermeyen TCP bağlantıları varken HTTP/3.0'da QUIC(Hızlı UDP İnternet Bağlantıları) üzerine tasarlanmıştır. HTTP/3.0'ın avantajları daha iyi iletim hızı , daha kısa yükleme süreleri ve daha kararlı bir bağlantı sağlar.

Tarihçe

Hiper metin terimi ilk kez, Ted Nelson tarafından 1965'te Xanadu Projesi'nde ortaya atıldı. Bu da Vannevar Bush'un 1930'lardaki mikrofilm temelli bilgi erişim ve yönetim sistemi "memex"in vizyonundan esinlenerek 1945 tarihli "Düşündüğümüz Gibi" adlı makalesinde anlatıldı. Tim Berners-Lee ve CERN'deki ekibi, orijinal HTTP'yi, HTML'i ve bir web sunucusu ve metin tabanlı bir web tarayıcı için ilgili teknolojiyi icat etmekle tanınır. Ayrıca Berners-Lee, ilk olarak 1989 yılında "WorldWideWeb" projesini önerdi - günümüzde World Wide Web olarak bilinmektedir. Protokolün ilk sürümünde, bir sunucudan bir sayfa talep edecek GET adında tek bir yöntem bulunuyordu.

HTTP'nin belgelenen ilk sürümü 1991'de yayınlanan HTTP V0.9'du. Dave Raggett, 1995 yılında HTTP Çalışma Grubunu (HTTP WG) yönetti ve protokolü, ek yöntemler ve başlık alanları ekleyerek daha verimli hale gelen bir güvenlik protokolüne bağlı genişletilmiş işlemler, genişletilmiş görüşme, daha zengin meta bilgilerle genişletmek istedi. RFC 1945 ise, 1996'da resmi olarak HTTP V1.0'ı tanıttı.

HTTP WG, Aralık 1995'te yeni standartlar yayınlamayı planladı ve daha sonra gelişmekte olan RFC 2068'e (HTTP-NG olarak adlandırılır) dayanan ön standart HTTP/1.1 desteği, 1996'nın başlarında büyük tarayıcı geliştiricileri tarafından hızla benimsendi. Yeni tarayıcıların son kullanıcılar tarafından benimsenmesi hızlı oldu. Mart 1996'da, bir web barındırma şirketi, internette kullanılan tarayıcıların %40'ından fazlasının HTTP 1.1 uyumlu olduğunu bildirdi. Aynı web barındırma şirketi, Haziran 1996 itibarıyla, sunucularına erişen tüm tarayıcıların %65'inin HTTP/1.1 uyumlu olduğunu bildirdi. RFC 2068'de tanımlanan HTTP/1.1 standardı resmi olarak Ocak 1997'de yayınlandı. Daha sonra yapılan iyileştirmeler ve güncellemeler, Haziran 1999'da RFC 2616 kapsamında yayınlandı.

2007'de, HTTP/1.1 spesifikasyonunu revize etmek ve açıklığa kavuşturmak için kısmen HTTP Çalışma Grubu oluşturuldu. Haziran 2014'te WG, RFC 2616'yı geçersiz kılan güncellenmiş altı bölümlü bir spesifikasyon yayınladı:

 RFC 7230, HTTP/1.1: Mesaj Sözdizimi ve Yönlendirme
 RFC 7231, HTTP/1.1: Anlambilim ve İçerik
 RFC 7232, HTTP/1.1: Koşullu İstekler
 RFC 7233, HTTP/1.1: Aralık İstekleri
 RFC 7234, HTTP/1.1: Önbellek
 RFC 7235, HTTP/1.1: Kimlik Doğrulama
HTTP/2 ise, Mayıs 2015'te RFC 7540 olarak yayınlandı.

HTTP oturumu

Bir HTTP oturumu, bir ağ istek-yanıt işlemleri dizisidir. HTTP istemcisi, bir sunucudaki belirli bir bağlantı noktasına (tipik olarak 80 numaralı bağlantı noktası, bazen 8080 numaralı bağlantı noktası) bir İletim Kontrol Protokolü (TCP) bağlantısı kurarak bir istek başlatır. (TCP ve UDP port numaraları listesine bakınız). Bu port üzerinde dinleyen bir HTTP sunucusu, bir istemcinin istek mesajını bekler. İsteği aldıktan sonra sunucu, "HTTP / 1.1 200 OK" gibi bir durum satırı ve kendisine ait bir mesaj gönderir. Bu mesajın gövdesi tipik olarak talep edilen kaynaktır, ancak bir hata mesajı veya başka bilgiler de döndürülebilir.

Kalıcı bağlantılar
HTTP/0.9 ve 1.0'da, bağlantı tek bir istek/yanıt çiftinden sonra kapatılır. HTTP/1.1'de, bir bağlantının birden fazla istek için yeniden kullanılabileceği bir canlı tutma mekanizması tanıtıldı. Bu tür kalıcı bağlantılar, istemcinin ilk istek gönderildikten sonra TCP 3 Yollu El Sıkışma bağlantısını yeniden iletmesi gerekmediğinden istek gecikmesini hissedilir şekilde azaltır. Diğer bir olumlu yan etki, genel olarak, TCP'nin yavaş başlatma mekanizması nedeniyle bağlantının zamanla daha hızlı hale gelmesidir.
Protokolün 1.1 sürümü ayrıca HTTP/1.0 için bant genişliği optimizasyonu iyileştirmeleri yaptı. Örneğin, HTTP/1.1, kalıcı bağlantılardaki içeriğin ara belleğe alınmak yerine akışa alınmasına izin vermek için parçalı aktarım kodlaması getirmiştir. HTTP ardışık düzeni, gecikme süresini daha da azaltarak istemcilerin her yanıtı beklemeden önce birden çok istek göndermesine olanak tanır. Protokole bir başka ek, bir sunucunun bir istemci tarafından açıkça talep edilen bir kaynağın sadece bir kısmını ilettiği bayt hizmetiydi.

Oturum durumu
HTTP, durum bilgisiz bir protokoldür. Durum bilgisi olmayan bir protokol, HTTP sunucusunun birden çok istek süresi boyunca her bir kullanıcı hakkındaki bilgileri veya durumu saklamasını gerektirmez. Ancak, bazı web uygulamaları, örneğin HTTP tanımlama bilgilerini veya web formları içindeki gizli değişkenleri kullanarak durumlar veya sunucu tarafı oturumları uygular.

HTTP kimlik doğrulaması
HTTP, temel erişim kimlik doğrulaması ve özet erişim kimlik doğrulaması gibi, sunucunun istenen içeriği sunmadan önce bir sınamayı tanımlayıp yayınladığı bir sınama-yanıt mekanizması aracılığıyla çalışan çoklu kimlik doğrulama şemaları sağlar.

HTTP, bir sunucu tarafından bir istemci isteğini sorgulamak için ve bir istemci tarafından kimlik doğrulama bilgilerini sağlamak için kullanılabilen, genişletilebilir bir dizi sınama-yanıt kimlik doğrulama şemaları aracılığıyla erişim kontrolü ve kimlik doğrulaması için genel bir çerçeve sağlar.

Kimlik doğrulama
HTTP Kimlik Doğrulaması belirtimi ayrıca belirli bir kök URL'de ortak olan kaynakları daha fazla bölmek için rastgele, uygulamaya özgü bir yapı sağlar. Bölge değeri dizesi, varsa, meydan okumanın koruma alanı bileşenini oluşturmak için kurallı kök URL ile birleştirilir. Bu, sunucunun tek bir kök URL altında ayrı kimlik doğrulama kapsamları tanımlamasına izin verir.

Mesaj biçimi
İstemci sunucuya istek gönderir ve sunucu yanıtlar gönderir.

Mesaj isteği
İstek mesajı aşağıdakilerden oluşur:

 Bir istek satırı (örneğin, sunucudan /images/logo.png adlı bir kaynak isteyen GET /images/logo.png HTTP/1.1)
 Başlık alanları (örneğin, Accept-Language: en)
 Boş satır
 İsteğe bağlı mesaj bölümü

İstek satırı ve diğer başlık alanlarının her biri <CR> <LF> ile bitmelidir. (Bir satır başı karakteri ve ardından bir satır besleme karakteri). Boş satır yalnızca <CR> <LF> içermeli ve başka bir boşluk olmamalıdır. HTTP/1.1 protokolünde, ana bilgisayar dışındaki tüm başlık alanları isteğe bağlıdır.
Yalnızca yol adını içeren bir istek satırı, RFC 1945'teki HTTP/1.0 belirtiminden önce, HTTP istemcileriyle uyumluluğu korumak için sunucular tarafından kabul edilir.

İstek yöntemleri
HTTP, tanımlanan kaynakta gerçekleştirilmesi istenen eylemi belirtmek için yöntemleri tanımlar (bazen fiil olarak adlandırılır, ancak spesifikasyonun hiçbir yerinde fiilden bahsedilmez ve OPTIONS veya HEAD bir fiil değildir). Önceden var olan veriler veya dinamik olarak oluşturulan veriler olsun, bu kaynağın neyi temsil ettiği, sunucunun uygulanmasına bağlıdır. Çoğu zaman kaynak, bir dosyaya veya sunucuda bulunan bir yürütülebilir dosyanın çıktısına karşılık gelir. HTTP/1.0 spesifikasyonu GET, HEAD ve POST yöntemlerini tanımladı ve HTTP/1.1 spesifikasyonu beş yeni yöntem ekledi: OPTIONS, PUT, DELETE, TRACE ve CONNECT. Bu belgelerde belirtilerek, anlambilimleri iyi bilinir ve bunlara güvenilebilir. Herhangi bir istemci herhangi bir yöntemi kullanabilir ve sunucu herhangi bir yöntem kombinasyonunu destekleyecek şekilde yapılandırılabilir. Bir yöntem bir ara madde tarafından bilinmiyorsa, güvenli olmayan ve etkisiz olmayan bir yöntem olarak ele alınacaktır. Tanımlanabilecek yöntem sayısında herhangi bir sınırlama yoktur ve bu, mevcut altyapıyı bozmadan gelecekteki yöntemlerin belirlenmesine olanak tanır. Örneğin, WebDAV yedi yeni yöntem tanımladı ve RFC 5789 PATCH yöntemini belirledi.
Yöntem adları büyük/küçük harfe duyarlıdır. Bu, büyük/küçük harfe duyarlı olmayan HTTP başlık alanı adlarının tersidir.

GET

GET yöntemi, belirtilen kaynağın bir temsilini ister. GET kullanan istekler yalnızca verileri almalı ve başka bir etkisi olmamalıdır. (Bu, diğer bazı HTTP yöntemleri için de geçerlidir.) W3C, bu ayrımla ilgili kılavuz ilkeler yayınladı ve "Web uygulaması tasarımı yukarıdaki ilkelerle ve aynı zamanda ilgili sınırlamalarla bilgilendirilmelidir." şeklinde açıklama yaptı.

HEAD

HEAD yöntemi, GET isteğiyle aynı olan ancak yanıt gövdesi olmayan bir yanıt ister. Bu, tüm içeriği taşımak zorunda kalmadan yanıt başlıklarında yazılan meta bilgileri almak için kullanışlıdır.

POST

POST yöntemi, sunucunun, talepte yer alan varlığı URL tarafından tanımlanan web kaynağının yeni bir alt ögesi olarak kabul etmesini ister. POST edilen veriler, örneğin, mevcut kaynaklar için bir açıklama olabilir; bir bülten panosu, haber grubu, posta listesi veya yorum dizisi için bir mesaj; bir web formunun bir veri işleme sürecine gönderilmesinin sonucu olan bir veri bloğu; veya veritabanına eklenecek bir ögedir.

PUT

PUT yöntemi, kapalı varlığın sağlanan URL altında depolanmasını ister. URL zaten var olan bir kaynağa başvuruyorsa, değiştirilir; URL mevcut bir kaynağa işaret etmiyorsa, sunucu bu URL ile kaynağı oluşturabilir.

DELETE

DELETE yöntemi, belirtilen kaynağı siler.

TRACE

TRACE yöntemi, alınan isteği yansıtır, böylece bir istemci, ara sunucular tarafından (varsa) hangi değişikliklerin veya eklemelerin yapıldığını görebilir.

OPTIONS

OPTIONS yöntemi, sunucunun belirtilen URL için desteklediği HTTP yöntemlerini döndürür. Bu, belirli bir kaynak yerine '*' isteyerek bir web sunucusunun işlevselliğini kontrol etmek için kullanılabilir.

CONNECT

CONNECT yöntemi, istek bağlantısını şeffaf bir TCP/IP tüneline dönüştürür, genellikle şifrelenmemiş bir HTTP proxy'si aracılığıyla SSL şifreli iletişimi (HTTPS) kolaylaştırır.

PATCH

PATCH yöntemi, bir kaynağa kısmi değişiklikler uygular.

Tüm genel amaçlı HTTP sunucularının en azından GET ve HEAD yöntemlerini uygulaması gerekir ve diğer tüm yöntemler şartnameye göre isteğe bağlı kabul edilir.

Güvenli yöntemler
Yöntemlerden bazıları (örneğin, GET, HEAD, OPTIONS ve TRACE), geleneksel olarak güvenli olarak tanımlanır, yani bunlar yalnızca bilgi alma amaçlıdır ve sunucunun durumunu değiştirmemelidir. Başka bir deyişle, günlük tutma, web önbelleğe alma, banner sunulması veya bir web sayacı artırma gibi nispeten zararsız etkilerin ötesinde yan etkileri olmamalıdır. Uygulamanın durumuna bakılmaksızın keyfi GET taleplerinde bulunmak bu nedenle güvenli kabul edilmelidir. Ancak, bu standart tarafından zorunlu kılınmamıştır ve garanti edilemeyeceği açıkça kabul edilmiştir.

Buna karşılık, POST, PUT, DELETE ve PATCH gibi yöntemler, sunucu üzerinde yan etkilere veya Elektronik ticaret veya e-posta iletimi gibi harici yan etkilere neden olabilecek eylemler için tasarlanmıştır. Bu nedenle, bu tür yöntemler genellikle uyumlu Arama robotları veya web tarayıcıları tarafından kullanılmaz; uymayanlar bağlam veya sonuçlara bakılmaksızın istekte bulunma eğilimindedir.

GET isteklerinin öngörülen güvenliğine rağmen, uygulamada bunların sunucu tarafından işlenmesi teknik olarak hiçbir şekilde sınırlı değildir. Bu nedenle, dikkatsiz veya kasıtlı programlama, sunucuda önemsiz olmayan değişikliklere neden olabilir. Bu tavsiye edilmez, çünkü web önbelleğine alma, arama motoru ve diğer otomatik aracılar için sorunlara neden olabilir ve bu da sunucuda istenmeyen değişiklikler yapabilir. Örneğin, bir web sitesi http://example.com/article/1234/delete gibi bir URL aracılığıyla bir kaynağın silinmesine izin verebilir; bu, GET kullanılarak bile keyfi olarak getirilirse, yalnızca makaleyi siler.
Pratikte bunun bir örneği, bir kullanıcının görüntülediği sayfadaki rastgele URL'leri önceden getirerek kayıtların toplu olarak otomatik olarak değiştirilmesine veya silinmesine neden olan kısa ömürlü Google Web Accelerator'ın beta sürümünde meydana geldi. Beta, yaygın eleştirilerin ardından ilk sürümünden sadece haftalar sonra askıya alındı.

Etkisiz yöntemler ve web uygulamaları
PUT ve DELETE yöntemleri etkisiz olarak tanımlanır, yani birden çok özdeş isteğin tek bir istekle aynı etkiye sahip olması gerekir. GET, HEAD, OPTIONS ve TRACE yöntemleri, güvenli olarak tanımlanır ve HTTP durumsuz bir protokol olduğundan etkisiz olmalıdır.

Bunun tersine, POST yöntemi etkisiz değildir ve bu nedenle, aynı POST isteğinin birden çok kez gönderilmesi durumu daha fazla etkileyebilir veya başka yan etkilere (e-ticaret gibi) neden olabilir. Bazı durumlarda bu arzu edilebilir, ancak diğer durumlarda bu, bir kullanıcının eyleminin başka bir istek göndermesiyle sonuçlanacağını fark etmemesi veya ilk talebinin yapıldığına dair yeterli geri bildirim almaması gibi bir kazadan kaynaklanıyor olabilir. Web tarayıcıları, bir sayfanın yeniden yüklenmesinin POST isteğini yeniden gönderebileceği bazı durumlarda kullanıcıları uyarmak için uyarı iletişim kutuları gösterebilirken, POST isteğinin birden fazla kez gönderilmemesi gereken durumları ele almak genellikle web uygulamasına bağlıdır.

Bir yöntemin etkisiz olup olmadığının protokol veya web sunucusu tarafından zorlanmadığını unutulmamalıdır. Örneğin, bir veritabanı girişinin veya etkisiz olmayan başka bir eylemin bir GET veya başka bir talep tarafından tetiklendiği bir web uygulaması yazmak tamamen mümkündür. Ancak, bir kullanıcı aracısı aynı isteği tekrar etmenin güvenli olmadığına karar verirse, bu tavsiyenin göz ardı edilmesi istenmeyen sonuçlara yol açabilir.

Güvenlik
TRACE yöntemi, siteler arası izleme olarak bilinen bir saldırı sınıfının parçası olarak kullanılabilir; bu nedenle, genel güvenlik tavsiyesi, sunucu yapılandırmasında devre dışı bırakılmasıdır. Microsoft IIS, benzer şekilde davranan ve aynı şekilde devre dışı bırakılması önerilen tescilli bir "TRACK" yöntemini destekler.

Yanıt mesajı
Yanıt mesajı aşağıdakilerden oluşur:

 Durum kodunu ve neden mesajını içeren bir durum satırı (örneğin, istemcinin isteğinin başarılı olduğunu belirten HTTP/1.1 200 OK)
 Yanıt başlığı alanları (örneğin, İçerik Türü: metin/html)
 Boş satır
 İsteğe bağlı mesaj bölümü

Durum satırı ve diğer başlık alanlarının tümü <CR> <LF> ile bitmelidir. Boş satır yalnızca <CR> <LF> içermeli ve başka bir boşluk olmamalıdır. <CR> <LF> için bu katı gereksinim, yalnızca <CR> veya <LF> gibi diğer sistem satır kesmelerinin tutarlı kullanımı için ileti gövdeleri içinde biraz gevşetilir.

Durum kodları
İstemci, bir web sayfası görüntülemek için bir  tarayıcı ile bu siteyi oluşturmak için sunucudan  web site dosyalarını istemektedir. Sunucu bu istek sonucunda bir HTTP durum kodu kullanarak yanıt oluşturmaktadır. Bu kodları HTTP durum kodu veya yanıt kodu olarak adlandırmaktayız. Her bir durum kodu farklı anlamlara gelmektedir ve bu kodlar sayfanın düzgün çalışıp çalışmadığı hakkında bilgi vermektedir. 60'dan fazla HTTP durum kodu bulunmakta. Bu durum kodlarının bazıları kullanılmamakta bazıları ile de sıkça karşılaşmamaktayız bu kodların bazıları ise gelecekte kullanılmak için hazırlanmış kodlardır. SEO çalışmalarında veya site tarama analizlerinde karşılaşılan en yangın durum kodları 5 başlık altında incelenmektedir.

 1xx  Bilgilendirme
 2xx  Başarılı
 3xx  Yönlendirme
 4xx İstemci Hatası
 5xx Sunucu Hatası

1xx Durum kodları
1xx  HTTP durum kodları bilgilendirme kodları olarak tanımlanmakta. İstemcinin isteği sunucu ulaşıldığı ve işlemin başladığına dair bilgilendirme kodlarını ifade eden durum kodlarıdır. Sunucu tarafından cevap oluştuktan sonra kaldırılırlar. Bu kodlarının bazıları ile daha sık karşılaşılmaktadır.

100: İstemci tarafından gönderilen isteğin başlığı sunucu tarafından alındığı ve gövdesinin de alınmaya hazır olduğunu ifade etmektedir.

101: İstemcinin Sunucudan protokol değiştirmesini talep ettiği ve sunucun talebi kabul ettiğini ifade etmektedir.

2xx Durum Kodları
İstemcinin isteklerine sunucunun başarılı verdiğini ifade eden durum kodlarıdır. SEO denetimleri için bu sayfaların sorunsuz çalıştığını ifade etmektedir. Genellikle sayfaların 2xx kodları döndürmesini bekleriz. 2xx içerisinde farklı anlamlara gelen sıkça karşılaşılan 2xx durum kodları bulunmakta.

200: OK yanıt kodu olarak tanımlanmakta ideal durum kodudur. Sayfaların sorunsuz bir şekilde çalıştığını ifade eder.

201: Oluşturuldu durum olarak tanımlanmakta. Sunucu yapılan isteği kabul eder ve işleme süreci başlar bunun sonucunda istek yerine getirilebilir ya da getirilemez.

204: İçerik yok yanıt kodu olarak ifade edilmekte.  Sunucu isteği başarılı bir şekilde işleme koydu ve istemciye geri gönderilecek veri bulunmadığı ifade etmektedir.

205: İçeriği sıfırla yanıt olarak tanımlanmakta. Sunucu işleme başarılı bir şekilde işleme koydu fakat istek gönderenden belge görünümü sıfırlanmasını istemekte ve herhangi bir içerik döndürmemektedir.

206: Kısmi içerik yanıt kodu olarak ifade edilmekte. Sunucu istemci tarafından gönderilen bir aralık bağlılığı nedeniyle kaynağın yalnızca bir kısmını göndermekte. Aralık başlığı HTTP istemcileri  tarafından kesintiye uğramış ve indirmelerin devam ettirilmesini sağlamak veya bir indirmeyi birden çok eş zamanlı akışa bölmek için kullanılır.

207: Çoklu durum yanıt kodu olarak ifade edilmekte. Takip eden mesaj gövdesi bir XML masajıdır ve kaç tane alt istekle bulunduğuna bağlı olarak bir dizi ayrı yanıt kodu oluşturabilmekte. Bu durum kodu birden çok durum kodunun doğru olabildiği durumlarda kullanılmakta.

3xx Durum Kodları
Geçici veya kalıcı yönlendirme kodlarıdır. Bu kodlar sayfaların SOE değerini korumak için önemlidir.  3xx durum kodları kendi içerisinde farklı anlamlara gelen farklı durum kodlarından oluşmaktadır.

301: Kalıcı yönlendirme durum kodu olarak ifade edilmekte .Bir web sayfasının kalıcı olarak bir başka web sayfasına yönlendirildiği ve sayfayı ziyaret eden kullanıcının da otomatik olarak yönlenmesini sağlayan durum kodudur.

302:Geçici yönlendirme durum kodu olarak ifade edilmekte. Bir web sayfasının geçici olarak bir başka web sayfasına yönlendirildiğini ifade eden durum kodudur. 301 yönlendirme kodundan farkı ilgili sayfanın test aşamasında olması, bakıma alınması ya da bir e-ticaret sitesi için ilgili ürünün stoklarının geçici olarak tükenmesi gibi ilgili sayfanın tekrar aktif edileceği durumlarda kullanılmasıdır. Fakat kullanıcılar 301 yönlendirmesi ile 302 yönlendirmesi arasındaki farkı anlamayacaktır. İlgili sayfaya giriş yapan kullanıcılar direkt olarak diğer sayfaya yönlendirilmektedir.

307:  Geçici Yeniden Yönlendirme kodu olarak ifade edilmektedir. 302 gibi bir bir kaynağa geçici olarak yönlendirmeyi ifade eder.

308: Bir kaynağın kalıcı olarak farklı bir kaynağa taşındığını ifade eden durum kodudur. 301 durum kodundan farklı olarak HTTP yönetiminin değişmesine izin vermez.

4xx Durum kodları
İstemci hata kodları olarak ifade edilmektedir. SEO denetimleri yapılırken en çok dikkat edilen durum kodlarıdır. Bu  durum kodlarından bazıları ile daha sık karşılaşılır.

400: hatalı istek durum kodu olarak ifade edilir. Sunucunun istemciden kaynaklanan hatadan dolayı isteği yerine getirememesidir.

403:Yasaklanmış içerik. Sunucu Yapılan isteği anlar fakat reddettiği durumlarda bu durum kodunu döndürmekte.

404: Sayfa bulunamadı olarak ifade edilir. En çok karşılaşılan HTTP durum kodudur. İstenilen kaynağın bulunamadığı fakat gelecekte bulanabileceği anlamına gelir bu yüzden bu hatayı düzeltmek için genellikle 3xx yönlendirme kodları kullanılmakta ya da özel 404 sayfaları oluşturulmakta.

5xx Durum Kodları
Sunucu hataları ifade eden durum kodlarıdır. Sunucular istekleri işleyemediklerinde bu durum kodlarını döndürmekte. Kullanıcılar tarafında sayfa görüntülenemez.

500:Sunucu hatası olarak ifade edilir. Beklenmeyen bir durumla karşılaşıldığında Sunucular bu kodları döndürmekte.

502:Sunucunun başka bir sunucuya istek gönderdikten sonra geçersiz yanıt aldığı anlamına gelen durum kodudur.

504:Bir isteği işlerken bir sunucunun diğer sunucudan yanıt beklerken isteğin zaman aşımına uğraması durumunda görülen durum kodudur.

505:HTTP protokol sürümünün desteklenemediği anlamında gelen durum kodudur.

511:Kullanılmak istenen ağın isteği sunucuya iletmeden önce kimlik doğrulaması yapması gerektiği durumlarda görülen durum kodudur.

Şifrelenmiş bağlantı
Şifreli bir HTTP bağlantısı kurmanın en popüler yolu HTTPS'dir. Şifreli bir HTTP bağlantısı kurmak için iki başka yöntem de mevcuttur: Güvenli Köprü Metni Aktarım Protokolü ve TLS'ye yükseltme belirtmek için HTTP/1.1 Yükseltme başlığını kullanma. Ancak bu ikisi için tarayıcı desteği neredeyse yoktur.

Örnek oturum
Aşağıda, bir HTTP istemcisi ile www.example.com, bağlantı noktası 80 üzerinde çalışan bir HTTP sunucusu arasındaki örnek bir konuşma bulunmaktadır.

İstemci isteği
GET / HTTP/1.1
Host: www.example.comBir istemci isteğini (bu durumda istek satırı ve yalnızca bir başlık alanından oluşur) boş bir satır izler, böylece istek, her biri satır başı şeklinde olan çift satır sonu ile biter. "Ana Bilgisayar" alanı, tek bir IP adresini paylaşan çeşitli DNS adları arasında ayrım yaparak isme dayalı sanal barındırmaya izin verir. HTTP / 1.0'da isteğe bağlı olsa da, HTTP / 1.1'de zorunludur. ("/", Varsa /index.html anlamına gelir.)

Sunucu yanıtı
HTTP/1.1 200 OK
Date: Mon, 23 May 2005 22:38:34 GMT
Content-Type: text/html; charset=UTF-8
Content-Length: 155
Last-Modified: Wed, 08 Jan 2003 23:11:55 GMT
Server: Apache/22.214.171.124 (Unix) (Red-Hat/Linux)
ETag: "3f80f-1b6-3e1cb03b"
Accept-Ranges: bytes
Connection: close

<html>
  <head>
    <title>An Example Page</title>
  </head>
  <body>
    <p>Hello World, this is a very simple HTML document.</p>
  </body>
</html>ETag (varlık etiketi) başlık alanı, istenen kaynağın önbelleğe alınmış bir sürümünün sunucudaki kaynağın geçerli sürümüyle aynı olup olmadığını belirlemek için kullanılır. Content-Type, HTTP mesajı tarafından taşınan verinin İnternet ortam tipini belirtirken Content-Length, uzunluğunu bayt cinsinden belirtir. HTTP/1.1 web sunucusu, Accept-Ranges: bayt alanını ayarlayarak belgenin belirli bayt aralıklarına yönelik isteklere yanıt verme yeteneğini yayınlar. Bu, istemcinin, bayt hizmeti olarak adlandırılan, sunucu tarafından gönderilen bir kaynağın yalnızca belirli kısımlarına sahip olması gerekiyorsa yararlıdır. Connection: close gönderildiğinde, web sunucusunun bu yanıtın aktarılmasından hemen sonra TCP bağlantısını kapatacağı anlamına gelir.

Başlık satırlarının çoğu isteğe bağlıdır. İçerik Uzunluğu eksik olduğunda, uzunluk başka yollarla belirlenir. Parçalı aktarım kodlaması, içeriğin sonunu işaretlemek için yığın boyutu 0 kullanır. İçerik Uzunluğu olmadan kimlik kodlaması, soket kapanana kadar içeriği okur.

Gzip gibi bir sıkıştırma programı, iletilen verileri sıkıştırmak için kullanılabilir.

Benzer protokoller

 Gopher protokolü, 1990'ların başlarında HTTP tarafından değiştirilen bir içerik teslim protokolüdür.
 SPDY protokolü, Google'da geliştirilen ve HTTP/2'nin yerini alan HTTP'ye bir alternatiftir.
 Gemini protokolü, gizlilikle ilgili özellikleri zorunlu kılan, Gopher'dan ilham alan bir protokoldür.

Ayrıca bakınız

 HTTPS

Kaynakça
 World-Wide Web Consortium ana sayfası
 RFC2616 HTTP/1.1 iletişim kuralının tanımlandığı RFC  (FTP erişimi)

Hacker terimleri
İnternet protokolleri

HTTP


في الهندسة الرياضية، مبرهنة أبولونيوس هي مبرهنة تعطي العلاقة بين عدة عناصر في المثلث. تم وضع هذه المبرهنة من قبل أبولونيوس بيرغا.
تقول هذه المبرهنة بأنه في مثلث ABC، إذا كانت D أي نقطة على BC بحيث أنها تقسم BC بالنسبة n:m، عندها تتحقق المعادلة:

انظر أيضاً
 مبرهنة فيثاغورس
 مبرهنة ستيوارت
 مبرهنة مينلاوس
 مبرهنة سيفا

مراجع

مبرهنات رياضية
مبرهنات في الهندسة المستوية
مقالات تحوي براهين
هندسة ابتدائية
هندسة المثلث
هندسة إقليدية
مبرهنات حول المثلثات

مبرهنة أبولونيوس


În luna martie a anului 2009, ziarul Jurnalul Național a lansat sub marca "Biblioteca pentru toți" o colecție de cărți, cuprinzând 100 de titluri, majoritatea acestora având autori români. Fiecare volum este editat în format 12x20 cm, iar pe coperte sunt reproduse creații ale unor pictori români.

Numerotarea seriei publicate de Intact Media Group, proprietarul ,,Jurnalului Național", începe cu volumul 1, deși în varianta Editurii Minerva, colecția a depășit numărul 1.700. Pentru a evita conflictul cu colecția originală, emblema BPT de pe cărțile publicate de Jurnalul Național a fost modificată, astfel încât s-a păstrat doar sintagma BPT, iar ovalul cu fond negru, în interiorul căruia scria "fondată în 1895" și "serie nouă", a fost înlocuit cu imaginea unei cărți deschise la 360 de grade.

Lista cărților
Cel mai iubit dintre pământeni * - Marin Preda
Cel mai iubit dintre pământeni ** - Marin Preda
Cel mai iubit dintre pământeni *** - Marin Preda
Maitreyi - Mircea Eliade
Pânza de păianjen - Cella Serghi
Lorelei - Ionel Teodoreanu
Craii de Curtea-Veche - Mateiu Caragiale
Îngerul a strigat - Fănuș Neagu
Trei dinți din față - Marin Sorescu
Adam și Eva - Liviu Rebreanu
Rusoaica - Gib Mihăescu
Delirul - Marin Preda
Nuntă în cer - Mircea Eliade
Elevul Dima dintr-a șaptea - Mihail Drumeș
Ultima noapte de dragoste, întâia noapte de război - Camil Petrescu
Necuvintele - Nichita Stănescu
Cartea Mironei - Cella Serghi
Viața la țară + Tănase Scatiu + În război - Duiliu Zamfirescu
Cișmigiu & Comp. - Grigore Băjenaru
Maidanul cu dragoste - George Mihail Zamfirescu
Prins - Petru Popescu
Toate pânzele sus * - Radu Tudoran
Toate pânzele sus ** - Radu Tudoran
Romanul adolescentului miop - Mircea Eliade
Scrisoare de dragoste - Mihail Drumeș
Adela - Garabet Ibrăileanu
Romante pentru mai târziu - Ion Minulescu
Donna Alba - Gib Mihăescu
Viața pe un peron - Octavian Paler
Plumb - George Bacovia
Moromeții * - Marin Preda
Moromeții ** - Marin Preda
Cronica de familie * - Petru Dumitriu
Cronica de familie ** - Petru Dumitriu
Cronica de familie *** - Petru Dumitriu
Ciocoii vechi și noi - Nicolae Filimon
Calea victoriei - Cezar Petrescu
Moartea căprioarei - Nicolae Labiș
Amintiri din copilărie - Ion Creangă
La Medeleni * - Ionel Teodoreanu
La Medeleni ** - Ionel Teodoreanu
La Medeleni *** - Ionel Teodoreanu
O moarte care nu dovedește nimic - Anton Holban
Poezii - Mihai Eminescu
Chira Chiralina - Panait Istrati
Noaptea de Sânziene * - Mircea Eliade
Noaptea de Sânziene ** - Mircea Eliade
Invitația la vals - Mihail Drumeș
Moara cu noroc - Ioan Slavici
Ce mult te-am iubit - Zaharia Stancu
Marele singuratic - Marin Preda
Voica + Pontiful - Henriette Yvonne Stahl
Europolis - Jean Bart
Enigma Otiliei - George Călinescu
La Lilieci * - Marin sorescu
La Lilieci ** - Marin Sorescu
Patul lui Procust - Camil Petrescu
Concert din muzică de Bach - Hortensia Papadat-Bengescu
Pădurea spânzuraților - Liviu Rebreanu
Balade vesele și triste - George Topîrceanu
Zahei Orbul - Vasile Voiculescu
Momente și schițe + Nuvele și povestiri - Ion Luca Caragiale
Noduri și semne - Nichita Stănescu
Fiul risipitor - Radu Tudoran
Viața ca o pradă - Marin Preda
Zilele și nopțile unui student întârziat - Gib Mihăescu
Cireșarii * : Cavalerii florii de cireș - Constantin Chiriță
Cireșarii ** : Castelul fetei în alb - Constantin Chiriță
Cireșarii *** : Roata norocului - Constantin Chiriță
Cireșarii **** : Aripi de zăpadă - Constantin Chiriță
Cireșarii ***** : Drum bun, Cireșari - Constantin Chiriță
Iubim * - Octav Dessila
Iubim ** - Octav Dessila
Iubim *** - Octav Dessila
Dulce ca mierea e glonțul patriei - Petru Popescu
Întoarcerea din rai - Mircea Eliade
Întâlnirea din pământuri - Marin Preda
Mara - Ioan Slavici
Întunecare * - Cezar Petrescu
Întunecare ** - Cezar Petrescu
Poezii - Octavian Goga
Ultimele sonete ale lui Shakespeare. Traducere imaginară - Vasile Voiculescu
Suflete tari. Jocul ielelor. Act venețian. Danton - Camil Petrescu
Proză - Mihai Eminescu
Șatra - Zaharia Stancu
Creanga de Aur. Ostrovul Lupilor - Mihail Sadoveanu
Huliganii - Mircea Eliade
Imposibila intoarcere - Marin Preda
Poemul Invectivă - Geo Bogza
Repetabila povară - Adrian Păunescu
Teatru - Ion Luca Caragiale
Balade și idile. Fire de tort. - George Coșbuc
Un port la răsărit - Radu Tudoran
Frumoșii nebuni ai marilor orașe - Fănuș Neagu
Groapa - Eugen Barbu
Frații Jderi * - Mihail Sadoveanu
Frații Jderi ** - Mihail Sadoveanu
Frații Jderi *** - Mihail Sadoveanu
Cântice țigănești și alte poeme - Miron Radu Paraschivescu
Domnișoara Christina. Șarpele - Mircea Eliade
Cele mai frumoase poezii de dragoste - Adrian Păunescu
Risipitorii - Marin Preda
Fețele tăcerii * - Augustin Buzura
Fețele tăcerii ** - Augustin Buzura
Țiganiada - Ion Budai-Deleanu
Zodia Cancerului sau vremea Ducăi-Vodă - Mihail Sadoveanu
Biserica Neagră. Echinoxul nebunilor și alte povestiri - Anatol Baconsky
Principele - Eugen Barbu
Excelsior - Alexandru Macedonski
Teatru - Vasile Alecsandri
Ultrasentimente. Mieii Primi. Fântâna somnambulă - Adrian Păunescu
Bunavestire * - Nicolae Breban
Bunavestire ** - Nicolae Breban
Pe drumuri de munte - Calistrat Hogaș
Baltagul. Cazul Eugeniței Costea - Mihail Sadoveanu
Intrusul - Marin Preda
Dincolo de nisipuri - Fănuș Neagu
Vânătoarea regală - Dumitru Radu Popescu
Oase plângând - Nichita Stănescu
Cazul Magheru - Mihail Drumeș
Poezii cu un singur punct - Adrian Păunescu
Dumineca Orbului - Cezar Petrescu
România pitorească. Schițe și povestiri - Alexandru Vlahuță
Neamul Șoimăreștilor - Mihail Sadoveanu
Galeria cu viță sălbatică - Constantin Țoiu
Iubire magică - Vasile Voiculescu
Anotimpuri - Radu Tudoran
Balanța - Ion Băieșu
Cele patru anotimpuri.Proiecte de trecut - Ana Blandiana
Țara de dincolo de negură. Hanu-Ancuței - Mihail Sadoveanu
Poezii - Vasile Voiculescu
Cimitirul Buna-Vestire - Tudor Arghezi
Cuvinte potrivite. Flori de mucigai - Tudor Arghezi
Întâmplări în irealitatea imediată. Vizuina luminată - Max Blecher
Hagi-Tudose. Nuvele și schițe - Barbu Ștefănescu-Delavrancea
Cele mai frumoase poezii de dragoste (II) - Adrian Păunescu
Țări de piatră, de foc și de pământ - Geo Bogza
Culegere de proverburi sau Povestea vorbii - Anton Pann
Pasteluri sau poezii populare ale românilor - Vasile Alecsandri
Meditații și elegii. Satire și fabule - Grigore Alexandrescu
Din lumea celor care nu cuvântă. Schițe și povestiri - Emil Gârleanu
La țigănci. Pe strada Mântuleasa. În curte la Dionis - Mircea Eliade
Orașul cu fete sărace - Radu Tudoran
Balta-Albă. Călătorie în Africa și alte scrie - Vasile Alecsandri
Iarna bărbaților - Ștefan Bănulescu
Cartea Oltului - Geo Bogza
Poezii - Mihai Eminescu
Întâlnire târzie - Nicolae Velea
Sfârșit de veac în București - Ion Marin Sadoveanu
Spovedanie pentru învinși. Trecu și viitor - Panait Istrati
Accidentul - Mihail Sebastian
Gorila - Liviu Rebreanu
Jar. Amândoi - Liviu Rebreanu
Arta conversației - Ileana Vulpescu
Poezii - Mihai Eminescu
Gențiane - Cella Serghi
Jurnal intim * - Marin Preda
Jurnal intim ** - Marin Preda
Mite. Bălăuca - Eugen Lovinescu
Cel mai iubit dintre pământeni * - Marin Preda
Cel mai iubit dintre pământeni ** - Marin Preda
Cel mai iubit dintre pământeni *** - Marin Preda
Ion - Liviu Rebreanu
Istoria se repetă. Momente, schițe, amintiri - Ion Luca Caragiale
Isabel și apele diavolului - Mircea Eliade
Iubiți-vă pe tunuri! - Adrian Păunescu
Învierea - Lev Tolstoi
Educație sentimentală - Gustave Flaubert
Bel-Ami - Guy de Maupassant
Dama cu camelii - Alexandre Dumas-fiul
Anii - Virginia Woolf
La răscruce de vânturi - Emily Bronte
Oameni din Dublin - James Joyce
Amintiri din casa morților - Fiodor Dostoievski

Referințe

Vezi și
 Catalogul Colecției Biblioteca pentru toți (Editura Minerva)
 Catalogul colecției Romanul de dragoste (Editura Eminescu)
 Biblioteca pentru toți copiii
 Biblioteca școlarului
 Lista volumelor publicate în Colecția SF (Editura Tineretului)

Liste de cărți
Biblioteca pentru toți
Jurnalul Național
Intact Media Group

Catalogul Colecției Biblioteca pentru toți (Jurnalul Național)


Klaus Mehnert (Moscú, 10 de octubre de 1906 - Freudenstadt, 2 de enero de 1984) fue un periodista y escritor alemán cosmopolita, especializado en ciencia política. Durante el periodo de entreguerras fue profesor en varias universidades estadounidenses. Fue corresponsal en la Unión Soviética y editor en China y Alemania. A finales de la década de los setenta escribió varias obras sobre los recientes movimientos juveniles de los países occidentales.

Al estallar la Primera Guerra Mundial, la familia Mehnert tuvo que abandonar Moscú y volver a Alemania, asentándose en Stuttgart. Su padre fue movilizado y murió en Flandes en 1917.

Klaus Menhert realizó estudios universitarios en las universidades de Tubinga, Múnich, Berkeley (Estados Unidos) y por último en la de Berlín, donde realizó el doctorado con Otto Hoetzsch en 1928. Hoetzsch y Mehnert posteriormente formaron parte de ARPLAN, la institución que estudiaba la economía planificada soviética.

En los diez años siguientes, viajó con frecuencia a Estados Unidos, la Unión Soviética, Japón y China. En 1933, en California, se casó con Enid Keyes († 1955). Entre 1934 y 1936 fue corresponsal de un periódico alemán en la Unión Soviética, hasta que Goebbels prohibió que se siguieran publicando sus artículos.

Se trasladó a Estados Unidos, donde fue profesor de ciencias políticas en Berkeley y en la University of Hawaii at Manoa hasta 1941, cuando pasó a estudiar intensivamente la historia de Rusia y del Pacífico.

Seis meses antes de la entrada de Estados Unidos en la Segunda Guerra Mundial se desplazó a Shanghái, donde, apoyado económicamente por el ministerio alemán de asuntos exteriores, publicó el periódico XXth Century ("Siglo XX") hasta 1945, cuando fue encarcelado por un breve periodo, considerándose su grado de identificación con el nazismo. En el mismo periodo fue profesor de historia y ciencia política de la Deutschen Medizinischen Akademie y de la St. John's University in Shanghai.

Terminada la guerra volvió a Alemania, donde ejerció como periodista, editor y profesor, además de consejero gubernamental en asuntos sino-rusos y publicar varias obras de ciencia política.

Desde 2005, el Europainstitut Klaus Mehnert lleva a cabo un programa de intercambio de estudiantes entre las universidades de RWTH Aachen y de Kaliningrado.

Obras (por lengua original)

En alemán
 Ein deutscher Austauschstudent in Kalifornien ("A German exchange student in California"). Stuttgart, 1930
 Die Jugend in Sowjet-Russland. Berlín, 1932; Youth in Soviet Russia. Transl. by Michael Davidson, Westport, Conn., 1981
 Der Sowjetmensch. Stuttgart, 1958; The Anatomy of Soviet man. Transl. by Maurice Rosenbaum, London, 1961
 Peking und Moskau. Stuttgart, 1962; Peking and Moscow. Transl. by Leila Vennewitz, London, 1963
 China nach dem Sturm. Munich, 1971; China today. Transl. by Cornelia Schaeffer, London, 1972
 Peking und Moskau. 1964. DTV, 508pp
 Der deutsche Standort. 1967. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 415pp
 China nach dem Sturm. 1971. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 340pp, ISBN 978 3 421 01593 8
 Amerikanische und russische Jugend um 1930. 1973. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 297pp, ISBN 978 3 421 01629 4
 Moskau und die neue Linke. 1973. 219pp, ISBN 978 3 421 01661 4
 Jugend im Zeitbruch: Woher-Wohin. 1976. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 511pp, ISBN 978 3 421 01753 6. La Rebelión De La Juventud, 1978..
 Kampf um Maos Erbe: Geschichten machen Geschichte. 1977. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 319pp, ISBN 978 3 421 01825 0
 Maos Erben machen's anders. 1979. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 171pp
 Ein Deutscher in der Welt: Erinnerungen 1906-1981. 1983. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 447pp, ISBN 978 3 421 06055 6
 Uber die Russen heute: Was sie lesen, wie sie sind. 1983. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 352pp, ISBN 978 3 421 06163 8

En inglés
 The Russians in Hawaii, 1804-19. Hawái, 1939
 Stalin Versus Marx: the Stalinist historical doctrine. London: George Allen and Unwin Ltd, 1952. 130pp.
 _ and Maurice Rosenbaum. 1962. Soviet man and his world. New York: Praeger, 310pp.
 Peking and Moscow. 1963. New York: G. P. Putnam's Sons, 522pp
 China Today. 1972. London: Thames and Hudson, 322pp, ISBN 0 500 05032 4
 China Returns. 1972. New York: Dutton, 322pp, ISBN 978 0 525 08000 8
 Moscow and the New Left. 1975. Berkeley & Los Angeles: Univ. of California Press, 275pp, ISBN 978 0 520 02652 0
 Twilight of the Young: the radical movements of the 1960s and their legacy. 1977. New York. 428pp, ISBN 978 0 030 19476 4
 Youth in Soviet Russia. 1981. Hyperion Pr, ISBN 978 0 830 50083 3
 The Russians & Their Favorite Books. 1983. Hoover Inst Pr, ISBN 978 0 817 97821 1

Notas

Enlaces externos
 The Russian Collections of the UH, initiated by Mehnert.
 Europainstitut Klaus Mehnert (GERMAN), named in his remembrance.
 German Wikipedia site on Mehnert translated by Babelfish into English.

Periodistas de Alemania
Escritores de Alemania del siglo XX
Nacidos en Moscú

Klaus Mehnert


An Deiregyne trilineata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Deiregyne trilineata in nahilalakip ha genus nga Deiregyne, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Deiregyne

Deiregyne trilineata


, née le  à Tokyo au Japon, est une Joueuse de go professionnelle 4e Dan affiliée à la Nihon Ki-in. Elle est l'élève de Fujisawa Kazunari.

Biographie

Elle nait le 26 octobre 2001 à Tokyo et apprend le go à l'âge de quatre ans sur la recommandation de son grand-père et devient plus tard l'élève du huitième dan Fujisawa Kazunari. Elle devient joueuse professionnelle en 2016.

Sa petite sœur, Ueno Risa 1 Dan Professionnel, est également devenue pro en 2019.

Titres

• Vainqueur de l'édition Kisei féminine 2018, âgée de 16 ans et 3 mois, devenant ainsi la joueuse la plus jeune ayant jamais gagné la compétition.

• A conservé son titre féminin Kisei en 2019, battant Fujisawa Rina 2-0.

• Finaliste du tournoi Ryusei 2019. C'était la première fois qu'une joueuse au Japon devenait finaliste dans un tournoi mixte (hommes et femmes) professionnel.

• A remporté le titre féminin Honinbo en 2019, battant Fujisawa Rina 3-1.

• Vainqueur du tournoi Saikyo en 2020.

• Vainqueur de la Senko Cup en 2022.

Notes et références

Liens externes

 https://senseis.xmp.net/?UenoAsami
 https://www.goratings.org/en/players/1754.html
  ((site officiel en japonais)

Joueur de go japonais
Naissance en octobre 2001
Naissance à Tokyo

Ueno Asami


Richard James Biggs II (March 18, 1960 – May 22, 2004) was an American television and stage actor, known for his roles on the television series Days of Our Lives and Babylon 5.

Early life
Born in Columbus, Ohio, Biggs attended the  University of Southern California on scholarship, studying theatre. He briefly taught at a Los Angeles high school before landing his first major television role, that of Dr. Marcus Hunter on the soap opera Days of Our Lives.

Biggs was diagnosed with hearing problems when he was 13, and was partially deaf in one ear, completely deaf in the other. He frequently used his celebrity status to raise money for the Aliso Academy, a private school in Rancho Santa Margarita, California that serves deaf children.

Career
From 1987 until 1994, Biggs played the role of Dr. Marcus Hunter on the soap opera Days of Our Lives.

He appeared as Dr. Stephen Franklin on the well-regarded science fiction series Babylon 5 (1994–1998), reprising the role in the final aired episode of the spin-off show, Crusade ("Each Night I Dream of Home").

After Babylon 5, he played roles on Any Day Now and Strong Medicine, as well as the recurring role of Clayton Boudreaux on the soap opera Guiding Light.

Biggs' stage credits include The Tempest, Cymbeline and The Taming of the Shrew.

At the time of his death, he was a regular on the television series Strong Medicine; following his death, his character was killed in an off-screen traffic accident. He also guest starred as a visiting scientist on Tremors: The Series. Biggs' final film appearance was in Special Report: Zombie Invasion, a short film also featuring Biggs' Babylon 5 costar, Bruce Boxleitner, released as a companion piece to the 2004 remake of Dawn of the Dead on DVD.  His final television appearance was as a guest star on a 2004 episode of the Nickelodeon series Drake & Josh, entitled "The Gary Grill" portraying an FBI agent, which was dedicated to his memory. He only won one award in his career. That award was the Soap Opera Digest Award for Supporting Actor.

Personal life
He married Lori Gebers on August 1, 1998. They had two children, Richard James III and Hunter Lee.

Death
Biggs collapsed at his home in Los Angeles, and died at Providence Saint Joseph Medical Center of complications stemming from aortic dissection on May 22, 2004. He was 44 years old.

Filmography

Film

Television

References

External links

 Death Announcement by J. Michael Straczynski, creator of Babylon 5
 Richard Biggs Memorial Video by John E. Hudgens

1960 births
2004 deaths
African-American male actors
American male soap opera actors
Deaths from aortic dissection
Male actors from Columbus, Ohio
USC School of Dramatic Arts alumni
American male deaf actors
American male television actors
20th-century American male actors
20th-century African-American people
21st-century African-American people
21st-century American male actors

Richard Biggs


كنيسة القديس بولس قد تشير إلى التالي:

 كنيسة القديس بولس في أم الرصاص، الأردن
 كنيسة القديس بولس في صافيتا، سوريا
 كاتدرائية القديس بولس في لندن، المملكة المتحدة
 كنيسة القديس بولس الرسول في دمشق
 كنيسة القديس بولس خارج الأسوار في روما

كنيسة القديس بولس (توضيح)


Potkraljevstvo (engl. viceroyalty) bilo je entitet na čijem je čelu bio potkralj. Taj se entitet može datirati u vrijeme španjolske kolonizacije Amerika u 16. stoljeću.

Primjeri nekih potkraljevstava

Francuska

 Potkraljevstvo Nove Francuske

Portugalsko Carstvo
U okviru Portugalskog Carstva, pojam Potkraljevstvo Brazila također se povremeno koristi za označavanje kolonijalne države Brazil, u povijesnom razdoblju dok su njezini guverneri imali titulu vicekraljeva. Neki od guvernera portugalske Indije nazivani su i vicekralj.

Godine 1714. Brazil je postao potkraljevstvo sa sjedištem u gradu Bahiji (do 1763. godine), a zatim u Rio de Janeiru.

 Potkraljevstvo Brazila

Španjolsko Carstvo
Potkraljevstvo (španj. virreinato) bila je lokalna, politička, društvena i upravna institucija koju je stvorila španjolska monarhija u šesnaestom stoljeću i to radi upravljanja svojim prekomorskim teritorijima.

Upravu nad golemim teritorijima Španjolskog Carstva obavljali su potkraljevi koji su postajali guverneri područja koje se smatralo ne kolonijom, već pokrajinom Carstva. Imali su ista prava kao i bilo koja druga pokrajina u matičnoj zemlji, na Pirinejskom poluotoku.

U španjolskim Amerikama postojala su četiri potkraljevstva:

 Potkraljevstvo Nove Španjolske
 Potkraljevstvo Perua
 Potkraljevstvo Río de la Plate
 Potkraljevstvo Nove Granade

Britansko Carstvo

 Britanskom Indijom upravljao je generalni guverner i vicekralj. To je obično bilo skraćeno u pojam Potkralj Indije.

Vidi također

 Potkralj

Izvori

Monarhija

Potkraljevstvo


Mardin 21 Kasım Şehir Stadyumu, Mardin'de bulunan 5.700 koltuk kapasiteli stattır.

1903 Mardinspor, Mardin 47 Spor, Mardin 1969, Mardin Büyükşehir Belediyespor, Mardin İl Özel İdare Spor ve Mardinspor'a ev sahipliği yapan stadyum, aynı zamanda amatör futbol takımlarına da hizmet vermektedir. 1975 yılında spor severlerle buluşturulan stadyumun, yenileneceği ve daha modern bir hale getirileceği de gelen haber arasındadır.

Şehir merkezine bağlı olan Mardin 21 Kasım Şehir Stadyumu'na, özel araçlar ve toplu taşıma araçları ile ulaşım sağlanmaktadır

Kaynakça

Mardin ilindeki stadyumlar

21 Kasım Stadyumu


Miguel Silveira dos Santos dit Miguel Silveira ou juste Miguel, né le  à Vila Velha au Brésil, est un footballeur brésilien qui évolue au poste de milieu offensif au FK Sotchi.

Biographie

Fluminense FC
Né à Vila Velha au Brésil, Miguel Silveira est formé par le Fluminense. Il est intégré en équipe première par l'entraîneur Fernando Diniz en avril 2019 et joue son premier match en équipe première le , lors d'une rencontre de Coupe du Brésil face au Cruzeiro EC. Il entre en jeu à la place de Nino et les deux équipes se neutralisent (2-2). Avec cette apparition il devient à 16 ans, deux mois et dix jours le plus jeune joueur à débuter en professionnel pour Fluminense. Il signe son premier contrat professionnel le lendemain de son premier match avec l'équipe première.

Il fait sa première apparition dans le championnat du Brésil le  face au Ceará SC. Il entre en jeu à la place de João Pedro et les deux équipes se neutralisent (1-1 score final).

RB Bragantino
Le , Miguel Silveira s'engage en faveur du RB Bragantino pour un contrat courant jusqu'en décembre 2022. Il inscrit son premier but en professionnel lors d'une rencontre de Campeonato Paulista face à l' le 6 février 2022. Il est titularisé et ouvre le score sur une frappe lointaine mais son équipe se fait rejoindre et la rencontre se termine par un match nul de un partout.

FK Sotchi
Le 22 février 2022, Miguel Silveira rejoint la Russie afin de s'engager en faveur du FK Sotchi. Il signe un contrat courant jusqu'en juin 2026.

Notes et références

Liens externes

Footballeur brésilien
Joueur du Fluminense Football Club
Joueur du RB Bragantino
Joueur du FK Sotchi
Naissance en mars 2003
Naissance en Espírito Santo

Miguel Silveira


Valley Hi est un village américain situé dans le comté de Logan, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Logan (Ohio)

Valley Hi (Ohio)


Angelina Helen Catherine Cordovano (June 28, 1936 – November 22, 1988), known professionally as Cathy Carr, was an American pop singer.

Career
She was born in The Bronx. As a child, she appeared on The Children's Hour, a television show locally aired in New York; sponsored by Horn & Hardart, a cafeteria chain which had locations in New York and Philadelphia. She later became a singer and dancer with the USO and joined big band orchestras such as those of Sammy Kaye and Johnny Dee.

In 1953 she signed with Coral Records, but had no hits for them, later switching to Fraternity Records, a small company based in Cincinnati, Ohio, in early 1955. It was for Fraternity that she had her only major hit, "Ivory Tower", which was her third record for Fraternity.

She never had another big hit, though in 1959 she had two small successes for Roulette Records. She recorded one single for Smash Records in 1961, which was a more mature song, but went back to recording teenage pop on Laurie Records in 1962. She moved to RCA to record a number of albums of standards, before Laurie released her final single in 1967. Her first LP was reissued on Dot Records in 1966.

At the time of her 1956 hit, she recorded a lot of high school pop, not moving on to more mature songs and standards until her pop career was all but over. The CD age saw an unofficial release of selected singles, which showed her preference to seem younger than she was and did not include her attempts at more mature songs.

Death
Carr died from ovarian cancer on November 22, 1988, in Fayetteville, New York.

Albums

Singles

References

Sources
Biography on the Iceberg.com site
Discographical information from Global Dog Productions

1936 births
1988 deaths
Traditional pop music singers
Apex Records artists
Coral Records artists
Dot Records artists
Laurie Records artists
Roulette Records artists
Smash Records artists
20th-century American singers
20th-century American women singers

Cathy Carr (singer)


Geonomateae, tribus palmi, dio potporodice Arecoideae. Sastoji se od 6 rodova iz tropske Amerike.

Tipičan je rod Geonoma sa 68 vrsta u Americi od južnog Meksika na jug do Brazila, od kojih je tipična Areca catechu.

Rodovi
 Asterogyne H.Wendl. ex Hook.f.
 Calyptrogyne H.Wendl.
 Calyptronoma Griseb.
 Geonoma Willd.
 Pholidostachys H.Wendl. ex Benth. & Hook.f.
 Welfia H.Wendl.

Izvori

Arecoideae

Geonomateae


Schmidt Island () is one of the islands of the Severnaya Zemlya group in the Russian Arctic. It was named after Soviet scientist and first head of the Chief Directorate of the Northern Sea Route, Otto Schmidt. Located at the far northwestern end of Severnaya Zemlya, it lies slightly south of the Arctic Cape on Komsomolets Island.

Geography
Schmidt Island is significantly detached from the rest of Severnaya Zemlya regarding the relative proximity of the other main islands to each other.

It measures  and is almost entirely covered by the Schmidt Ice Cap. Owing to its exposed position, the climate in the Schmidt Island's area is much colder than in the rest of the archipelago.

See also
 List of glaciers of Russia
 List of islands of Russia

References

External links

Islands of the Kara Sea
Islands of Severnaya Zemlya

Schmidt Island


وكر الذئب أو جحر الذئب هو اسم يطلق على مقر هتلر أثناء الحرب العالمية الثانية  والذي أدار منه المعارك الحربية أثناء الحرب، ولقد اتخذه هتلر مقراً لهُ بداية من 23 يونيو 1941.
ويقع في غابة قرب قرية فورست غورليتز (غيرلوز حاليا)، الواقعة على مسافة 5 كم شرقي مدينة رستنبورج الصغيرة، في غابة من غابات بروسيا الشرقية، والآن في كيترزن بولندا). يتألف من سلسلة من الحصون والمنازل ذات أسقف مغطاة بالعشب في الغابات الكثيفة التي تحميها دوائر عديدة من الأسلاك الشائكة، وحقول الألغام والمواقع الدفاعية. وقد استخدم من قبل أحد المطارات القريبة.

روابط خارجية

مراجع

الحرب العالمية الثانية
بروسيا الشرقية
مبان ومنشآت في محافظة فارميا-مازوريا
مقرات هتلر
مواقع الحرب العالمية الثانية في بولندا
مواقع الحرب العالمية الثانية لألمانيا النازية

وكر الذئب


Eléonora Molinaro (født 4. september 2000 i Luxembourg) er en professionel tennisspiller fra Luxembourg. Hun spiller på ITF Women's Circuit, hvor hun har vundet to titler i single.

Historie
Molinaro begyndte at spille tennis som 7-årig. Hun fik debut på ITF Junior Circuit i februar 2014, hvor hun spillede én kamp ved en turnering i Oberentfelden i Schweiz. 5. juli året efter nåede hun frem til sin første finale, der dog blev tabt. Ugen efter spillede hun sig igen frem til en finale, hvor hun vandt sin første titel.

27. august 2018 blev hun placeret som nummer 392 på WTA's verdensrangliste, hendes højeste til dato.

ITF finaler
På ITF Women's Circuit har Eléonora Molinaro spillet sig frem til fire finaler, hvor hun har vundet to.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Luxembourg (by)
Tennisspillere fra Luxembourg

Eléonora Molinaro


John Ernst Worrell Keely (September 3, 1837 – November 18, 1898) was an American fraudster and self-proclaimed inventor from Philadelphia who claimed to have discovered a new motive power which was originally described as "vaporic" or "etheric" force, and later as an unnamed force based on "vibratory sympathy", by which he produced "interatomic ether" from water and air.

Keely secured substantial investments from many people, including John Jacob Astor IV.
Despite numerous requests from the stockholders of the Keely Motor Company, which had been established to produce a practicable motor based on his work, he consistently refused to fully discuss the principles on which his motor supposedly operated, and also repeatedly refused demands to produce a marketable product by claiming that he needed to perfect his inventions. He became embroiled in several lawsuits, and after Keely's death evidence of his elaborate fraud was discovered.

Biography
Born in Chester, Pennsylvania, John Keely was orphaned in early childhood and was raised by his grandparents. Before becoming an inventor, he worked as a member of a theatrical orchestra, a painter, a carpenter, a carnival barker, and as a mechanic.

Career
In 1872 Keely invited scientists to a demonstration at his laboratory at 1422 North Twentieth Street Philadelphia, of a machine which he asserted was motivated by a new and previously unknown force. Keely announced that he had discovered a principle for power production based on the musical vibrations of tuning forks and that music could resonate with atoms or with the aether. In the 19th century, luminiferous aether was the hypothesized substance that allowed light waves to propagate through the vacuum of outer space.

Public interest was aroused, and within a few months, the Keely Motor Company was formed in New York, with a capital of $5,000,000, equivalent to $95 million in 2013.

Keely's theories
Keely delivered descriptions of the supposed principles of his process on various occasions.

In 1884, following the demonstration of his "vaporic gun":

Following a demonstration in June 1885:

In the 19th century most physicists believed, incorrectly, that all space was filled with a medium called the "luminiferous aether" (or "ether"), a hypothetical substance which was thought necessary for the transmission of electromagnetic waves and to the propagation of light, which was believed to be impossible in "empty" space.

Etheric generator
On November 10, 1874 Keely gave a demonstration of an "etheric generator" to a small group in Philadelphia. Keely blew into a nozzle for half a minute, then poured five gallons of tap water into the same nozzle. After some adjustments a pressure gauge indicated pressures of 10,000 psi which Keely said was evidence that the water had been disintegrated and a mysterious vapor had been liberated in the generator, capable of powering machinery. In subsequent demonstrations he kept changing the terminology he used, to "vibratory-generator" to a "hydro-pneumatic-pulsating-vacu-engine" to "quadruple negative harmonics". It was later reported that the witnesses of the demonstration were so impressed that they formed a stock company, purchased patent rights for the six New England states, and paid $50,000 in cash for their share in the invention.

The New York Times reported in June 1875 that Keely's new motive power was generated from cold water and air and evolved into a vapor "more powerful than steam, and considerably more economical". It reported that Keely refused to disclose what the vapor was or how it was generated until he had taken out patents in "all the countries of the globe which issue patent rights" which was estimated would cost around $30,000.

Keely said that the discovery of this new energy source was accidental. He said that the apparatus by which it was generated was called a "generator" or "multiplicator", from where it was then passed into a "receiver" and from there to the cylinders of a steam engine. The "generator" was reported as being about , made of Austrian gunmetal in one piece, and holding about 10 or 12 gallons of water. Its inside was made up of cylindrical chambers connected by pipes and fitted with stopcocks and valves. The "receiver" or "reservoir" was about  long by  in diameter and connected to the "generator" by a  diameter pipe. Keely claimed that his apparatus would generate his "vapor" from water solely by mechanical means without using any chemicals and claimed to be able to produce 2,000 psi in 5 seconds.

Clara Jessup Bloomfield Moore
In 1881 Keely met Clara Jessup Bloomfield Moore, the wealthy widow of a Philadelphia industrialist who had the year before established the Bloomfield Moore art collection. Mrs Moore became acquainted with Keely through her interest in scientific subjects, and remained his friend and patron until his death. She invested $100,000 plus a monthly salary of $250 (around $2.2 million and $5400/month in today's values ) so that he could focus completely on the perfection of his motor and widely advocated him and his work, producing many articles and books.

Her family did not approve of her assuming obligations which they believed the company should fulfill under its contract with Keely. She made an arrangement with Keely in 1890 to furnish him with an additional $2000 per month for his household and shop expenses and instruments, which was to expire when he had gained sufficient control of his unknown force to enable him to resume his work under the direction of the management of the company upon a provisional engine. This arrived in December 1890, when Mrs Bloomfield Moore handed over to the Directors bills that had been presented since the expiration of Mr. Keely's contract with her.

Stockholder suit
On December 14, 1881 the stockholders of the Keely Motor Company held a meeting at which a report was read that complained that while they had faith in the merits of Keely's invention, the inventor was unreasonably secretive of the principles and operating methods of his apparatus. He had assured them that the "generator" had been perfected a year before, and that the "multiplicator" was also now perfected, and they considered it only fair and reasonable that the secrets of the machinery be revealed to them. They recommended that some intelligent and trustworthy person be taken into Keely's confidence "so that in the case of accident they would not be totally without a clue to the invention". The report complained at some length about Keely's uncommunicativeness and said that it was the experience of everyone who had come into contact with him over the previous ten years that "any attempt at a serious investigation of his operations has been met on his part with deception and misrepresentation".

Keely was reluctant to reveal his secrets, and filed a demurrer on January 20, 1882 to the bill in equity presented against him by the Keely Motor Company's stockholders. The demurrer was described as entirely technical, and gave a number of reasons why the court should not afford the plaintiffs the relief they sought. Argument was heard on the demurrer in Philadelphia's Court of Common Pleas on March 27, when it was argued that the inventor "could not be made to expose that which no one knew but himself and which was hidden in his own brain". However, Keely was overruled by Judge Pierce on April 1, 1882, who ordered him to "make known his process in the way indicated in the bill filed by the Keely Motor Company".

On May 24 Keely filed his answer to the stockholders' equity suit. He admitted the truth of the complainants' bill regarding the contract, and added that although, due to "certain abstruse difficulties by reason of the nature and qualities of the said force", he had so far failed to bring his inventions into practical use, he believed he would ultimately succeed.

In June 1882 a committee appointed by the Company's board of directors agreed that one William Boekel of Philadelphia was to be "instructed by Mr. Keely in the construction and operation of his inventions".

The annual meeting of the Company's stockholders on December 13, 1882 heard a report from Boekel in which he stated that what Keely claimed to have discovered was "the fact that water in its natural state is capable of being, by vibratory motion, disintegrated so that its molecular structure is broken up, and there is evolved therefrom a permanent expansive gas or ether, which result is produced by mechanical action". Boekel said that it would be improper to describe the mechanism used, and added that Keely had discovered all that he had claimed. It was later discovered by a Times reporter in August that Boekel had not yet been entrusted with the secrets of the motor as promised by Keely, and that the inventor kept delaying matters by telling Boekel that he could explain it to him in less than two hours after it was completed, and that he had not done so already because the engine had not yet reached that state.

On August 28, 1883 at the monthly meeting of the Company's directors, it was announced that Keely's engine would be ready for operation around the first week in September, and that a final inspection of it by the Trustees would be conducted on August 29, at which the stockholders were expected to be present. When the inspection was made the following day, however, Keely said that it would not be ready for another six weeks.

On October 29, 1883 it was reported that the Company's stockholders were to bring another suit against the inventor in the name of the company for "fulfilment of his many pledges". At a meeting of the Board of Directors the following day, Keely made a statement explaining his progress, saying that he was constructing a street chamber to hold his vapor and that when this was complete a demonstration would be given, and his explanation was voted "very satisfactory" by the directors.

At the annual stockholders' meeting on December 12, 1883 a letter from Keely was read out, in which the inventor said that he could not see why he might not fulfil the shareholders' expectations in the next two months and suggested that the stockholders' meeting be postponed to February 1, 1884. This proposal met with some disagreement from some stockholders, and it was decided to give Keely no funds for the next 60 days. When the promised stockholders' meeting was held on February 1, 1884, another postponement was announced at Keely's request. A board meeting which took place on March 25, 1884 reported that the vibratory engine was finished, that "the work of adjusting and focalizing is progressing rapidly", and that Keely had set the date for the demonstration of the motor to take place on or before April 10.

Vaporic gun
On September 20, 1884 Keely demonstrated a "vaporic gun" at Sandy Hook to a party of Government officials. He said that he had brought with him five gallons of "vaporic force" in a "receiver" which, if the experiments were successful, would show that no bogus aids had been used. The gun was described as a small gun with a  bore, resting on wheels, with an iron "receiver"  long containing  Keely's mysterious force connected to it by "an iron wire tube" 3/16" (5 mm) in diameter. Keely rammed a small lead ball about  in weight into the gun's muzzle, then tapped the iron "receiver" with a hammer. He explained that this was to stimulate the "vibratory force". He then turned a handle and the ball was fired from the gun with a short, sharp report but no smoke and very little recoil. It was reported that the projectile had been fired a distance of . More shots were fired and their velocity measured; one attained , another , and yet another . The gun was also tested by firing against three  thick spruce planks and penetrated the first and went halfway through the second. Keely said that he had used a pressure of 7,000 psi and could use 30,000 psi.

On the following day, Keely met with a reporter to whom he declared that his experimenting days were over and that complete success was close. He announced that his motor would be completed in less than two months and that he would then make a public exhibition of its powers.

The vaporic gun failed to impress Lieutenant E.L. Zalinski, who had witnessed the demonstration. He told the President of the Keely Motor Company, A.R. Edey, that with the same apparatus he could perform the same experiments with compressed air, and go even further than Keely had gone. Edey said he would "speak about it to Mr. Keely," but the offer was not accepted. Zalinski said that none of the experiments at Sandy Hook showed that Keely had discovered a new force.

Zalinski later attended a demonstration at Keely's workshop in November, in place of Colonel John Hamilton. He later reported that he suggested to Keely that it would be a more complete test of his power if he would discharge a large reservoir which he showed his guests, and then recharge it using his generator. Keely declined to do this, on the grounds that it would take two hours - despite his many statements that he could generate force in a few seconds - and that the reservoir had been "carefully negatized". Keely also claimed to have achieved pressures of 50,000 psi, and that he had broken all his pressure gauges. When Zalinski produced a pressure gauge he had brought with him - capable of registering 10,000 psi - and offered it to Keely, saying "I would like to have you put it on, and break it for me", Keely was momentarily lost for words before saying, "I do not believe in pressure gauges, anyhow."

June 1885 demonstration
On June 6, 1885 Keely gave what he called "an exhibition" of his motor at his workshop at North Twentieth Street, Philadelphia. Around 20 witnesses attended, including newspaper reporters, a mechanical engineer, and officers and stockholders of the Keely Motor Company. A reporter noticed a "large iron globular object" which he was told was a new engine which Keely was engaged in building.

Keely assembled an apparatus on top of which was screwed a globe with several apertures to which tubes were fixed, leading to cylinders. A reporter asked if he could see the globe's contents, but Keely declined, saying that it would take too long, and that he wished to show results rather than the mechanism. Keely then proceeded by taking a violin bow and rubbing it across one of two large tuning forks which formed part of his apparatus. After making a minor adjustment to the device, he opened a stopcock leading into one of the cylinders and the witnesses heard "a hiss as of escaping air". Keely told them that it was in fact "etheric vapor", adding "It ain't compressed air or any vapor having substance." The force was then used to lift some weights, and Keely claimed that he had about 22,000 psi of pressure at his disposal.

A further demonstration was given, of a rotating iron globe suspended on an axle, which was used to saw some wood. The globe was not opened, Keely saying that it was hollow and empty, and his assistants saying that it contained "some bits of mechanism". A skeptical reporter, who believed that it was in fact operating on compressed air, asked how long the engine could work. Keely replied that he had one run for 40 days, whereupon the reporter suggested he simply run it for half an hour, just making the globe rotate. Keely duly set the globe rotating, and it ran for less than 15 minutes, constantly decreasing in power, before he stopped it.

On March 26, 1886 Keely performed a demonstration before a committee of scientists and engineers from New York, where he obtained a pressure of 2,700 psi apparently by using a single pint of water, and then doubled the pressure by adding more water. Keely claimed that the "etheric force" by which these results were obtained would be utilized as fully as possible in the 25,000 hp engine on which he was then working.

The stockholders of the Keely Motor Company met on December 14, 1887, and expressed their confidence in Keely's ultimate success. Keely did not attend the meeting, but supplied a report in which he reviewed his efforts and experiments since 1882 and announced that he had abandoned "etheric force" in favor of a new force which was unnamed but which he said was based on "vibratory sympathy".

Wilson suit
On January 3, 1888 an injunction was granted against Keely on behalf of complainant Bennett C. Wilson, who said that in 1863 he had entered into an agreement with Keely, whom he had originally engaged to varnish furniture. The agreement was that Wilson was to find tools and materials and pay the expenses of inventions made by Keely, Keely agreeing that all inventions so made, and patents obtained, should be equally owned by him and Wilson. On August 14, 1869 Keely assigned a half ownership in what was referred to as the "Keely motor" to Wilson, who claimed that Keely had then assigned all rights and title to the invention later that same month in return for funds.

Wilson alleged that he had only recently become aware that the machine called the "Keely motor" was the same as the one constructed in 1869 and assigned to him. He asked for an injunction restraining Keely from removing the machine or altering its construction or mode of operation, and requested that an order also be made compelling Keely to exhibit to the complainant all models, machines, and drawings of the invention referred to in the assignments to Wilson, and that an order be made compelling Keely to fully disclose the invention and the mode of constructing and operating it.

On April 7, a formal order was made directing Bennett Wilson, his attorney, and four experts, to make a full and detailed inspection of the Keely motor, its mode of construction, and principle of operation within 30 days. The four experts were named as Dr. Charles M. Cresson, Analytical Chemist of City and State Boards of Health; Thomas Shaw, mechanical engineer; William D. Marks, civil engineer and Professor of Dynamical Engineering at the University of Pennsylvania; and Jacob Naylor, iron founder and President of the Eighth National Bank. The result of the inspection was to make known only whether the present Keely motor was or was not the same apparatus that he was alleged to have assigned to Wilson in 1869.

On September 18 it was revealed that Keely had not yet obeyed the court order, despite the time span having been increased to 60 days, and a lawyer representing Bennett Wilson said he believed Keely never would comply with the order and that he had never intended to do so. Finally, on November 17, 1888, Keely was jailed in Moyamensing Prison for contempt of court for refusing the court order to "operate and explain the mode of operation" of the Keely Motor. However, he was soon released on bail on November 20 by three judges of the Supreme Court of Pennsylvania.

Finally, on January 28, 1889 the Supreme Court of Pennsylvania handed down an opinion reversing the order committing Keely to prison for contempt, and ordered his discharge. The opinion declared that the order commanding Keely to "exhibit, explain, and operate his motor" was premature, and that the court had no right to enforce the order by committing Keely to jail for contempt.

On March 28, 1889 Keely's counsel announced that the inventor had the "missing link" which was needed to make the "vibratory resonator and ethereal generative evaporator" a success. It was described as a copper tube in the form of a loop, with the ends welded together so that no joint could be seen, and had been made in copper due to that metal's "resonant properties". A private demonstration of Keely's motor was promised as soon as the tube was "adjusted", and was stated as likely to occur "in a week or two".

At the Keely Motor Company's stockholders' meeting in December, a report was read from Keely in which he discussed the difficulties he had had with the Board of Directors during 1889 and said that while the work of "graduating" or adjusting his provisional engine had not progressed as rapidly as he had expected, no serious obstacles had presented themselves, and there were no difficulties affecting the principle or "essence" of his work. While he could not give a timescale for when the graduation of the engine would be completed, Keely said that it would not be a protracted period, and that when it was finished, one or more engines would at once be ordered.

In June 1895 the trade journal Electricity published a challenge to Keely, in which they said that they would undertake to repeat every phenomenon produced by Keely within 60 days. Keely ignored this challenge.

After an absence of several years in England, Mrs Moore returned to the US to deal with litigation concerning her late husband's estate. Her advocacy of Keely and his inventions formed part of the case and she decided to strengthen her position by getting eminent physicists to examine his inventions. Among those invited were Thomas Edison and Nikola Tesla, both of whom declined the opportunity for various reasons.

Keely again informed the directors of his company in early November 1895 that "before the end of the year" he would "positively be all through with his work to prove conclusively that" he has devised "a practical commercial working engine" operated by his new force.

On November 14, it was reported that another meeting had been arranged between Keely and Mrs Bloomfield Moore and New York capitalists headed by John Jacob Astor IV, who were interested in the Keely Motor Company. It was reported the following week that Astor had purchased a large interest in the motor from "a person who for some years past has been an enthusiastic advocate of M. Keely".

Also in November 1895, Mrs Moore invited Addison B. Burk, president of the Spring Garden Institute to make an inspection. Burk asked if electrical engineer E. Alexander Scott, of the Engineers' Club of Philadelphia, could accompany him, and this was agreed to. In the event, Scott took charge of the investigation as he was familiar with Keely and had talked to him in 1874.

Scott made several visits to Keely's workshop, beginning on November 9, 1895, and was shown many demonstrations. Among these was a levitation experiment where heavy weights in sealed flasks of water were made to rise and fall in response to differently pitched sounds from a zither, to activate a "globe liberator" which then transmitted "the aetheric force" through a wire to the water container. This  had been shown to many investors and investigators. Scott was accompanied by Burk on his second and third visits and when the two analysed what they had seen they concluded that compressed air had been used in nearly all the experiments, in some cases alongside another more powerful but hidden force. The demonstration with the rising and falling weights was powered by compressed air via a thin tube which Keely had assured Burk and Scott was a solid wire and which was a common feature in nearly every piece of apparatus in Keely's laboratory.

Burk and Scott reported their findings to Mrs Moore, who was concerned by the negative report, and also by dismissive articles in the press. It was reported on March 22, 1896 that Mrs Bloomfield Moore had arranged with Professor Wentworth Lascelles Scott of London to investigate Keely's claims of etheric force and also to examine his other inventions. It was said that "an important series of tests will be made in the presence of the scientist". Lascelles Scott was allowed to examine whatever he wanted and had complete instructions on its use from Keely. After spending a month investigating, Lascelles Scott stated to a meeting of the Franklin Institute that "Keely has demonstrated to me, in a way which is absolutely unquestionable, the existence of a force hitherto unknown."

Since Lascelles Scott and Alexander Scott disagreed, they were brought together to witness more demonstrations by Keely. Mrs Moore suggested that a definitive test would be to cut the wire that Scott alleged was in fact an air pipe, but Keely flatly refused to do so and Mrs Moore, her faith shaken, reduced Keely's monthly salary.

On December 24, 1895 Mrs Bloomfield Moore said that due to the position taken by the managers of the old Keely Motor Company at the annual meeting, and the delay on the part of the stockholders in accepting his proposition for a reorganization, Keely had decided not to take out any patents on his inventions, and would instead adopt a royalty system in dealing with his inventions commercially. Mrs Moore said that at least 30 patents would be required, which would take much time and money which would be better used in developing Keely's system.

On June 18, 1897 Keely demonstrated his new etheric engine to the General Manager of the Manhattan Elevated Railway, the Chief Engineer of Western Union, and a representative of the Metropolitan Traction Company. All were reported as being surprised at the force produced by Keely's new motor, but declined to express any opinion as to its value. The engine was reported as weighing about  and being capable of developing 10 hp.

Death
Keely died at his home in Philadelphia from pneumonia on November 18, 1898. His will was admitted to probate on December 1, and bequeathed his entire estate of about $10,000 to his widow, Anna M. Keely, who was appointed his executor. The will made no reference to his motor.

Keely is buried in West Laurel Hill Cemetery in Bala Cynwyd, Pennsylvania.

The first meeting of the Keely Motor Company's stockholders following his death was held on December 20, 1898. Charles S. Hill, his widow's attorney, stated that Keely's secret did not exist in manuscript form, but that Keely had suggested before his death that an inventor, Thomas Burton Kinraide of Boston, was the one man who could successfully carry on his work. Hill then announced that he had a secret which he would pass on to only one person. This secret, he said, was "of a nature to encourage the stockholders and to induce them to leave everything in Kinraide's hands for one year". John J. Smith, one of the Company's Directors, was appointed to confer with Hill, and later reported that the secret told to him by Hill "offered great encouragement to the stockholders" but did not divulge any further details.

In January 1899 Kinraide had 20 large packing cases transported to his laboratory in Jamaica Plain, Boston, said to contain the material part of Keely's motor. Kinraide said that he had often talked with Keely about the principles of his invention and said that he felt he knew more about it than any other person. He was to continue with Keely's experiments at the request of Mr. and Mrs Keely. However, on May 6, 1899 it was reported that Kinraide had abandoned all work on the Keely motor and was to return all the machines and notes to the Keely Company. He stated that he wanted nothing more to do with the motor due to the notoriety caused him by the Philadelphia Press's report and when asked whether he thought the motor was a fraud simply replied that he had not arrived at any such conclusion and had decided to make no further investigations.

Philadelphia Press investigation
On January 19, 1899, The Philadelphia Press published an illustrated article detailing an investigation made by the newspaper of Keely's workshop, in which the Press contended that the investigation had clearly proven Keely's motor to have been "a delusion and deception" and that its alleged mysterious forces were the result of trickery.

The investigation, which took a week, was assisted by consulting engineer Professor Carl Hering, Assistant Professor of Physics at the University of Pennsylvania Professor Arthur W. Goodspeed, Professor of Experimental Psychology at the University of Pennsylvania Lightner Witmer, and Doctor M. G. Miller, who superintended digging operations.  Electrical engineer Clarence B. Moore, the son of Mrs. Bloomfield Moore, was an observer. The scientists involved substantiated the report with signed statements.

The floors of Keely's workshop were taken up and a brick wall was removed. Inside the wall they found mechanical belts linked to a silent water motor two floors below the laboratory. In the basement there was a three-ton sphere of compressed air that ran the machines through hidden high pressure tubes and switches. The walls, ceilings and even solid beams were found to have concealed tubes. Journalists documented everything photographically to leave no room for doubt. Hering and Goodspeed were of the opinion that the tubing and the large steel sphere in the basement indicated the use of normal forces and possible deception, and Hering said in his signed statement that Keely had probably lied and deceived, and was satisfied that he had used highly compressed air to power his demonstrations.

At a meeting of the Keely Motor Company's board on January 25, 1899, President B. L. Ackerman issued a statement denying the Philadelphia Press report. The statement claimed that the tubes mentioned in the report had been discarded by Keely years before, and that in all his experiments since 1887 only solid wires had been used. Up to that time, it was stated, Keely had been working on a theory of etheric or vaporic force, and used the tubes to convey this force, but after 1887 he was convinced that he had discovered what he called "vibratory sympathy". A concealed electric wire discovered in Keely's workshop was described by Ackerman as the remains of the wires of a burglar alarm, and in no way connected with the force used by Keely's motor. The statement denied all assertions that Keely was an imposter, and declared that there was no trickery in any of the results that Keely had claimed to have obtained.

Present day
A model of Keely's engine was in the collection of the Franklin Institute in Philadelphia, and an "Etheric Force Machine" of his dating from 1878 is in the American Precision Museum in Windsor, Vermont.

In 2005, Jeff and Rita Behary found the original glass plate negatives of the Keely Motor taken by Thomas Burton Kinraide in his Jamaica Plain home Ravenscroft.  They show the contents of the Keely Motor and are the last known photos of the motor ever taken.

References

External links
"Etheric Force Machine" at the American Precision Museum

1837 births
1898 deaths
19th-century American inventors
American company founders
Burials at West Laurel Hill Cemetery
Deaths from pneumonia in Pennsylvania
People from Chester, Pennsylvania
People from Philadelphia
Pseudoscientific physicists

John Ernst Worrell Keely


Sam Séverin Ango est un journaliste camerounais.

Biographie

Enfance, éducation et débuts
Sam Séverin Ango est originaire du sud du Cameroun.

Carrière
Il travaille pour un groupe média appartenant à Serge Espoir Matomba, du PURS même s'il dit être en pause quoique sympathisant du Mouvement pour la renaissance du Cameroun.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Serge Espoir Matomba

Journaliste camerounais

Sam Séverin Ango


روابط إضافية

 Andreev Recent Match Results
 Andreev World Ranking History

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من موسكو
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من روسيا
لاعبو كرة مضرب روس
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
مواليد 1983
مواليد في موسكو
لاعبو كرة مضرب من موسكو

إيغور أندريف


NJORD - New Nordic Music Biennale er en københavnsk biennale for ny kunstmusik. Den blev stiftet i 2014, og den første biennale blev afholdt den 28. januar til 1. februar 2016 under temaet "Colour of sound".

Biennalen samler komponisterer, musikere, visuelle kunstnere, digtere og instruktører i nordiske samarbejder.

Biennalen har et tema, der skifter fra år til år, og præsenterer hver gang én eller flere nordiske kunstnere som hovednavn(e):

Referencer

Eksterne henvisninger
 NJORDs hjemmeside

Musikfestivaler i Danmark
Etableret i 2014

NJORD - New Nordic Music Biennale


Diffuse axonal skade (DAI) er en hjerneskade hvor skader i form af ekstensive læsioner i hvid substans-tragter sker over et stort areal. DAI er en af de mest almindelig og ødelæggende typer af traumatisk hjerneskade, og er en stor årsag til bevidstløshed og vedvarende vegetativ tilstand efter voldsomme hovedtraumer. Det sker hos cirka halvdelen af alle voldsomme hovedtraumer og kan være den primære skade der sker ved hjernerystelse. Udfaldet er ofte koma, hvor mere end 90 % af alle patienter med voldsom DAI aldrig genvinder bevidsthed. Dem der vågner op forbliver ofte signifikant svækket.

DAI kan opstå i enhver sværhedsgrad fra meget mild eller moderat, til meget voldsom. Hjernerystelse kan være en mildere type af diffus axonal skade.

Referencer

Neurotrauma

Diffus axonal skade


23404 Bomans este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23404 Bomans este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 21,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1972
Centura de asteroizi

23404 Bomans


Bicyclus dubia je leptir iz porodice šarenaca. Živi u Kamerunu, Srednjoafričkoj Republici, južnom dijelu DR Kongo, zapadnoj Ugandi, sjeverozapadnoj Tanzaniji i sjeverozapadnoj Zambiji. Stanište se sastoji od močvarnih i riječnih šuma.

Odrasle leptire privlače fermentirane banane.

Ličinke se hrane travama.

Izvori

Vanjske poveznice

Bicyclus

Bicyclus dubia


الإمبراطورة كوغيوكو  وتعرف أيضا باسم الإمبراطورة سايمي (斉明天皇 كوغيوكو تينو) هي الإمبراطورة الخامسة والثلاثون في اليابان حسب قائمة أباطرة اليابان. حيث كانت ثاني إمبراطورة في السلالة الحاكمة.

انظر أيضًا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

أباطرة اليابان
حاكمات في القرن 7
حاكمات في اليابان
شعراء يابانيون في القرن 6
شعراء يابانيون في القرن 7
مواليد 594
شاعرات يابانيات
وفيات 661
يابانيات في القرن 6
يابانيات في القرن 7
ملكيون في آسيا في القرن 7
ملكيون يابانيون في القرن 7

الإمبراطورة كوغيوكو


Le Tu-300 Korshun-U est un drone de reconnaissance stratégique soviétique et russe développé par le bureau de conception Tupolev. Conçu pour la reconnaissance aérienne et la destruction des cibles au sol. Le premier vol a été effectué en 1991. Il existe également des modifications pour la conduite du renseignement électronique (« Filin-1 ») et le relais des signaux radio (« Filin-2 »).

Histoire
Le développement d'un drone de frappe stratégique avec la désignation de code « Korshun » a commencé en Union soviétique en 1982. Initialement, les travaux sur ce projet ont été confiés au bureau d'études Soukhoï, mais un an plus tard, le développement a été transféré au bureau d'études MMZ "Experience" nommé d'après Tupolev, du fait de sa plus d'expérience dans la création de drones, ayant créé avec succès des avions de reconnaissance sans pilote Tupolev Tu-141 et Tupolev Tu-143. Le le drone reçoit la désignation Tu-300 « Korshun-U ».

L'équipement au sol du Tu-300 a été unifié avec les drones de reconnaissance Tu-141 et Tu-241. Au début des années 1990, le bureau d'études a créé une maquette volante, qui a décollé en 1991, les essais en vol ont commencé. L'avion développé a fait l'objet d'une démonstration active au Salon international aérospatial de Moscou.

Des difficultés financières au milieu des années 1990 ont forcé le bureau d'études à geler le développement du Tu-300.

État actuel
En 2007, l'agence de presse Interfax a rapporté que le bureau d'études Tupolev reprenait les travaux sur le projet Tu-300, gelé au milieu des années 1990 en raison d'un manque de financement. Le but du drone (un avion de reconnaissance capable de détruire les cibles détectées), le schéma de la cellule, les principales solutions de conception, ainsi que l'équipement au sol sont censés rester inchangés lors de la première étape. Dans le même temps, on suppose que le drone mis à jour recevra de nouveaux moteurs aux caractéristiques considérablement améliorées, ainsi que des équipements radio et une avionique modernes.

Il a également été signalé que la société Tupolev développe un projet de véhicule aérien sans pilote à moyenne portée (BAK SD) basé sur le Tu-300.

Description
Tu-300 est un avion monomoteur sans pilote avec une conception aérodynamique canard. La force de portance est fournie par une aile delta de faible allongement. Dans la partie avant du fuselage, se trouvent des équipements de reconnaissance et auxiliaires, des équipements de communication et un complexe informatique.

La charge cible (équipements électroniques ou missiles et armes à bombes) est placée dans le compartiment du fuselage et sur des points durs externes. Avec une masse au décollage de 4 tonnes, l'appareil peut embarquer jusqu'à une tonne de charge.

Lors d'expositions, l'appareil a été présenté avec un conteneur suspendu de petites cargaisons de KMGU. Cela suggère que l'un des atouts de frappe du drone en cours de développement sera la fragmentation explosive de petite taille et les bombes à fragmentation cumulative. Le support amovible BD3-U permet de placer une large gamme de munitions d'aviation guidées et non guidées sur l'avion.

Le châssis du drone n'est pas fourni. Le lancement est réalisé à partir d'un conteneur de transport et de lancement à partir d'un châssis automobile, à l'aide de 2 boosters à combustible solide. L'atterrissage s'effectue à l'aide d'un système de parachute situé dans le compartiment arrière.

Opérateurs
  Russie  - un certain nombre dans les forces terrestres, à partir de 2017.

Notes et références

Drone de reconnaissance
Drone russe
Tu300

Tupolev Tu-300


Events
 Publication of the first English-language manual on the guitar.
 William Boyce becomes organist of the Chapel Royal.
Giovanni Battista Locatelli takes his opera productions to Russia.  Among the members of the troupe are the brothers Giuseppe and Vincenzo Manfredini.

Popular music
 None listed

Opera
Baldassare Galuppi – Il Mondo alla Roversa
Florian Leopold Gassmann – Issipile
Christoph Willibald Gluck – 'L'île de Merlin, ou Le monde renversé
Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville – Les fêtes de Paphos, Op.10
Davide Perez – Solimano
Jean-Philippe Rameau – La Lyre enchantée
Tommaso Traetta – Buovo d'Antona
Johann Adolph Hasse
Il Sogno di Scipione
Demofoonte

Classical music
 Charles Avison – Twelve Concertos, Op. 6 (London and Newcastle)
 Carl Philipp Emanuel Bach
 Fugue in D minor, H.99
 Sechs Sonaten für Clavier mit veränderten Reprisen, Wq.50 (H. 126, 136–140) (begun, completed 1759, published 1760)
 Keyboard Sonata in A major, H.133
 12 Kleine Stücke, H. 600, Wq. 81
 Geistliche Oden und Lieder I (Leipzig), H.686 (composed 1757)
 Franz Ignaz Beck – 6 Symphonies, Op. 1
 William Boyce – Overture No.7
 Giacomo Cervetto – 6 Trio Sonatas
 Baldassare Galuppi – L'oracolo del Vaticano
 Francesco Geminiani – The Harmonical Miscellany (periodical, in two volumes, London)
 Michael Haydn
 Symphony No. 1 in C major
 Divertimento in C major, MH 27
 Pieter Hellendaal – 6 Concerti Grossi, Op. 3
 Johann Philipp Kirnberger – 8 Fugues (written for Prussian Princess Anna Amalia)
 Johann Adolph Scheibe – 3 Flute Sonatas, Op. 1
 Georg Philipp Telemann – Laudate Jehovam, TWV 7:25

Methods and theory writings

 Jakob Adlung – Anleitung zu der musikalischen Gelahrtheit
 François Clément – Essai sur l'accompagnement du clavecin
 Friedrich Wilhelm Marpurg – Anleitung zur Singcomposition

Births
February 1 – Ludwig Gotthard Kosegarten, librettist and poet (died 1818)
February 4 – Pierre-Gabriel Gardel, choreographer and ballet dancer (died 1840)
February 7 – Benedikt Schack, operatic tenor and composer (d. 1826)
February 12 – Christian Ignatius Latrobe, music collector and composer (died 1836)
April 23 – Matthieu Frédéric Blasius, composer and violinist (died 1829)
May 25 – Matthew Camidge, composer and organist (died 1844)
June 4 – Joseph Dacre Carlyle, librettist and orientalist (died 1804)
June 30 – António Leal Moreira, composer (died 1819)
July – Nicolas-Julien Forgeot, French librettist (died 1798)
August 25 – Franz Teyber, composer
September 25
Maria Anna Thekla Mozart, cousin and correspondent of Wolfgang Amadeus Mozart (d. 1841)
Josepha Barbara Auernhammer, pianist and composer
October 5
Thomas Greatorex, music collector and organist (died 1831)
August Heinrich Julius Lafontaine, librettist and novelist (died 1831)
October 7 – Paul Anton Wineberger, composer
November 16 – Peter Andreas Heiberg, librettist and author (died 1841)
December 3
Louis Adam, French composer (died 1848)
Joseph Gelinek, composer and pianist (died 1825)
December 11 – Carl Friedrich Zelter, composer and editor (died 1832)
December 31 – Sophie Hagman, ballerina (d. 1826)
Date unknown
Harriett Abrams, composer and musician (died 1821)
Glafira Alymova, harpsichordist (d. 1826)
Josep Gallés, composer and organist (died 1836)
Bernardo Porta, Italian composer (died 1829)
John Sale, composer and bass singer (died 1827)

Deaths
January 28 – Johann Paul Schiffelholz, composer for the mandora (born 1685)
March 22 – Richard Leveridge, opera singer (born 1670)
April 2 – Johann Balthasar König, German composer (born 1691)

April 24 – Florian Wrastill, composer
April 30 – François d'Agincourt, organist, harpsichordist and composer (born 1684)
June – John Travers, organist and composer (born 1703)
July 15 – Ambrosius Stub, librettist and poet (born 1705)
October 4 – Giuseppe Antonio Brescianello, Italian composer and violinist (born c. 1690)
October 14 – Wilhelmine Von Bayreuth, composer and princess (born 1709)
November 20 – Johan Helmich Roman, composer (born 1694)
November 27 – Senesino, castrato singer (born 1686)
December 5 – Johann Friedrich Fasch, composer (born 1688)
December 26 – François-Joseph de La Grange-Chancel, librettist and dramatist (born 1677)
probable
Sanctus Seraphin, violin-maker (born 1699)
Giuseppe Ferdinando Brivio, Italian composer (born 1699)

18th century in music
Music by year

1758 in music