El topónimo Weaver puede hacer referencia a varios lugares de los Estados Unidos:

 Weaver, una ciudad en el estado de Alabama;
 Weaver, un municipio en el estado de Arkansas;
 Weaver, un municipio en el estado de Dakota del Sur;
 Weaver, un municipio en el estado de Iowa; o
 Weaver, un distrito electoral en el estado de Nebraska.

Weaver


Ilona Laaman (* 10. Februar 1934 in Tallinn; † 26. Juni 2017 in Uppsala) war eine estnische Lyrikerin.

Leben und Werk
Anna Ilona Laaman wurde als Tochter des estnischen Journalisten und Politikers Eduard Laaman (1888–1941) geboren. Nach der sowjetischen Besetzung Estlands wurde ihr Vater im Februar 1941 von den Besatzungsbehörden verhaftet und wenige Monate später in Kirow hingerichtet. Von seinem Schicksal erfuhr die Familie erst im Zuge der Entstalinisierung.

Ilona Laaman floh 1944 mit ihrer Mutter, der Romanistin Tatjana Poska-Laaman (1900–1988), und ihrer Schwester Silvia von Estland nach Schweden.  Nach ihrem Abitur 1953 studierte sie 1954/55 an der Universität Uppsala. Sieben Jahre arbeitete sie als Krankenschwester in einem Heim für geistig Behinderte. 1983 machte sie ihren Abschluss in den Fächern französische, russische und estnische Philologie.

Ilona Laaman wurde vor allem als Lyrikerin bekannt. Themen ihrer oft ironischen Gedichte sind unter anderem der Protest gegen herrschende Normen sowie soziales Engagement. Oft wird ihre Skepsis gegenüber der Religion spürbar.

Sie gehörte dem Estnischen Exil-Schriftstellerverband an.
Ihre Werke erschienen in exilestnischen Verlagen im Ausland, in Kanada (Toronto), den USA und in Schweden. Laaman selbst gehörte zur ersten Generation der Exilesten, die ihre Schulbildung weitgehend außerhalb Estlands erhalten hat.

Neben ihren Gedichten schrieb Laaman auch Kurzprosa und übersetzte Belletristik vom Estnischen ins Schwedische, darunter Werke von Valev Uibopuu.

1997 veröffentlichte sie in leicht verfremdeter, literarischer Form ihre Autobiographie unter dem Titel Vesi ahjus.

Gedichtbände
 Mis need sipelgad ka ära ei ole (1970)
 Süda vaatab kiikriga (1974)
 Üks üsna kerge haigus (1980)
 Nii on see inimeseks olemine (1984)
 Mõttekriips (1994)
 Mulle ei meeldinud su nimi (1999)
 Maakulgur on maandunud (2003)

Literatur
 Eesti elulood. Tallinn: Eesti entsüklopeediakirjastus 2000 (= Eesti Entsüklopeedia 14) ISBN 9985-70-064-3, S. 216

Weblinks
 Werke von Ilona Laaman im Bestand der Estnischen Nationalbibliothek
 Rezension zu Mulle ei meeldinud su nimi (Estonian Literature Magazine; englisch)
 Kurzlebenslauf und Werkeverzeichnis (schwedisch)

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Estnisch)
Lyrik
Kurzgeschichte
Autobiografie
Exilliteratur
Übersetzer aus dem Estnischen
Übersetzer ins Schwedische
Träger des Ordens des weißen Sterns (V. Klasse)
Este
Geboren 1934
Gestorben 2017
Frau

Ilona Laaman


Olaylar
 1 Ocak - Amerika Birleşik Devletleri'nde televizyonda sigara reklamları yasaklandı.
 12 Şubat - TOFAŞ fabrikasını açtı ve ilk arabası Murat 124'ü üretmeye başladı.
 5 Mart - Pakistan Doğu Pakistan'ı işgal etti.
 12 Mart - Muhtıra yapıldı. Hükûmet istifa etti.
 17 Mayıs - 1958'de İzmir ve Madrid'de başlayan Fuar Şehirleri Kupası, UEFA Kupası adını almıştır.
 17 Mayıs - THKP-C üyesi dört kişi, İsrail'in İstanbul Başkonsolosu Ephraim Elrom'u kaçırdı.
 31 Mayıs - THKO liderleri Sinan Cemgil, Kadir Manga ve Alparslan Özdoğan, Kahramanmaraş'ın Nurhak ilçesinde öldürüldü
 5 Haziran - Diyarbakır'da petrol bulundu.
 3 Temmuz - The Doors grubunun solisti Jim Morrison Paris'te ölü bulundu.
 30 Temmuz - Chitose'den Tokyo'ya gitmekte olan 58 sefer sayılı All Nippon Airways uçağı, Japon Hava Kuvvetleri'ne ait F-86F savaş uçağı ile havada çarpışarak düştü. ANA uçağındaki 162 kişiden kurtulan olmadı.
 5 Ağustos - Türkiye ile Çin arasında diplomatik ilişkiler başladı.
 23 Ağustos - Türkiye'den Avrupa ülkeleri ve Avustralya'dan sonra Amerika'ya da işçi gönderilmesine başlandı. İlk kafilede 5 işçi Amerika'ya gitti.
 10 Eylül - Boğaziçi Üniversitesi kuruldu.
24 Kasım - Washington Eyaleti üzerinde şiddetli bir fırtına sırasında, kendini D. B. Cooper olarak tanımlayan bir adam 200.000$ fidye karşılığında Northwest Airlines'tan kaçırdığı uçaktan paraşütle atladı ve bir daha görünmedi. (Mart 2008 itibarıyla, bu olay tarihteki tek çözülememiş hava korsanlığı olayı olmaya devam etmektedir.)
 22 Aralık - İkinci Nihat Erim Hükûmeti, TBMM'de 45 red, 3 çekimser oya karşılık 301 oyla güvenoyu aldı.
 24 Aralık - Lima - Iquitos seferini yapan 508 sefer sayılı LANSA uçağı, yıldırım çarpması sonucu havada parçalanarak düştü. Uçaktaki 92 kişiden 91'i hayatını kaybetti, 17 yaşındaki bir yolcu parçalanan uçaktan koltuğuna bağlı şekilde 3 km yükseklikten yağmur ormanına düşerek hafif yaralı olarak kurtuldu.

Tarihi bilinmeyenler
 Pablo Neruda (1904-1973) Nobel Edebiyat Ödülünün sahibi oldu.
 Hasan Koçdemir CKMP Kurucularından, Türk siyaset ve fikir adamı, aktif siyasetten çekildiğini açıkladı.
 Munzur Vadisi Millî Parkı kuruldu.
 1971 Sovyet nükleer denemeleri gerçekleştirildi.

Doğumlar

Ocak
 1 Ocak - Emrah, Türk şarkıcı, söz yazarı ve oyuncu.
7 Ocak - Jeremy Lee Renner, Amerikalı oyuncu, film yapımcısı ve müzisyen
8 Ocak - Géraldine Pailhas, Fransız oyuncu.
 8 Ocak - Arif Kilisli, Türk oyuncu
11 Ocak - Mary Jane Blige, veya bilinen adıyla Mary J. Blige, Amerikalı hip hop ve R&B şarkıcısıdır
15 Ocak - Regina Rene King, Amerikalı oyuncu ve televizyon yönetmeni
17 Ocak - Sylvie Testud, Fransız oyuncu
25 Ocak - Luca Badoer, İtalyan Formula 1 pilotu

Şubat
 1 Şubat - Michael Carlyle Hall, Amerikalı oyuncu.
3 Şubat
Lisa 'Elisa' Adaline Donovan, Amerikalı oyuncu ve yapımcı
Vincent Elbaz, Fas asıllı Fransız oyuncu
Sarah Kane, İngiliz oyun yazarı (ö. 1999)
11 Şubat - Damian Watcyn Lewis, İngiliz oyuncu ve film yapımcısı
14 Şubat - Kerem Tüzün, Türk müzisyen
17 Şubat - Denise Lee Richards, Amerikalı oyuncu, sunucu ve eski manken
 20 Şubat - Jari Litmanen, Fin futbolcu
 21 Şubat - Randy Blythe, Amerikalı vokalist, müzisyen, oyuncu
 24 Şubat - Pedro de la Rosa, İspanyol Formula 1 pilotu
26 Şubat - Hélène Ségara, İtalyan ve Ermeni asıllı Fransız şarkıcı ve söz yazarıdır

Mart
 1 Mart - Ma Dong-seok, Güney Koreli aktör
 11 Mart - Gülse Birsel, gazeteci, yazar, oyuncu
 12 Mart - Ogün Sanlısoy, Türk müzisyen
 31 Mart - Ewan McGregor, İskoç oyuncu

Nisan
 11 Nisan - Oliver Riedel, Alman müzisyen
 24 Nisan - Stefania Rocca, İtalyan oyuncu

Mayıs
 3 Mayıs - Wang Yan, Çinli yürüyüşçü
 27 Mayıs - Lisa Lopes, Amerikalı rap müzisyeni, oyuncu, söz yazarı

Haziran
 1 Haziran - Ghil'ad Zuckermann, dil bilimci
 4 Haziran - Joseph Kabila, Kongo DC'nin cumhurbaşkanı
 13 Haziran - Tarık (şarkıcı), Türk şarkıcı
 16 Haziran - Tupac Amaru Shakur, Amerikalı rap müzisyeni, oyuncu, söz yazarı (ö. 1996)
 21 Haziran - Faryd Mondragón, Kolombiyalı kaleci
 28 Haziran - Elon Musk, mühendis, endüstriyel tasarımcı ve teknoloji girişimcisi

Temmuz

 3 Temmuz - Benedict Wong, İngiliz oyuncu
 11 Temmuz - Leisha Hailey, Amerikalı aktris
 17 Temmuz - Ari Barokas, Duman grubunun bas gitaristi
 21 Temmuz - Alexander Halavais, Amerikalı akademisyen
 29 Temmuz - Lisa Ekdahl, İsveçli şarkıcı ve şarkı sözü yazarı

Ağustos
 1 Ağustos - İdil Üner, Türk oyuncu
 26 Ağustos - Thalía, Meksikalı şarkıcı ve oyuncu
 30 Ağustos - Hakan Demir, Türk müzisyen

Eylül
 1 Eylül - Hakan Şükür, Türk futbolcu ve siyasetçi
 7 Eylül - Caroline Peters, Alman oyuncu
 8 Eylül
Tamar Iveri, Gürcü soprano
Martin Freeman, İngiliz aktör
Yoichi Kajiyama, Japon eski futbolcu
David Arquette, Amerikalı oyuncu, film yönetmeni, yapımcı ve senarist
 9 Eylül - Eric Stonestreet, Amerikalı aktör ve komedyen
 14 Eylül - İclal Aydın, Türk oyuncu, spiker, şair
 18 Eylül
 Anna Netrebko, Rus opera sanatçısı
 Lance Armstrong, Amerikalı bisikletçi
 Jada Smith, Amerikalı aktris, şarkıcı-şarkı yazarı, yapımcı, yönetmen, yazar, iş insanı ve seslendirme sanatçısı
 20 Eylül - Henrik Larsson, İsveçli futbolcu
 21 Eylül - Zoran Mirković, eski Sırp futbolcu
 28 Eylül - Cenk Durmazel, Türk komedyen ve vokalist
 29 Eylül - Sibel Tüzün, Türk şarkıcı

Ekim
 20 Ekim
 Snoop Dogg, Amerikalı rap müzisyeni
 Dannii Minogue, Avustralyalı şarkıcı
 29 Ekim
 Winona Ryder, Amerikalı aktris
 Aistė Smilgevičiūtė, Litvan şarkıcı

Kasım
 1 Kasım - Sibel Bilgiç, Türk pop müzik şarkıcısı
 6 Kasım - Laura Flessel-Colovic, Fransız eskrimci
 7 Kasım - Kazım Koyuncu, Türk müzisyen
 11 Kasım - İpek Tuzcuoğlu, Türk oyuncu
 15 Kasım - Uğur Işılak, Türk ses sanatçısı, şair ve besteci.
 17 Kasım - Svetlana Sudak, Belaruslu atlet
 18 Kasım - Özlem Tekin, Türk rock müzik sanatçısı
 25 Kasım - Göksel, Türk şarkıcı, besteci ve şarkı sözü yazarı

Aralık
 8 Aralık - Abdullah Ercan, Türk futbolcu
 15 Aralık - Necati Şaşmaz, Türk oyuncu
 26 Aralık - Jared Joseph Leto, Amerikalı oyuncu, sanatçı (30 Seconds To Mars vokalist, gitarist)
 27 Aralık - Cenk Varış, Türk sprinter

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 Demir Sabancı, Türk iş insanı

Ölümler
 10 Ocak - Gabrielle "Coco" Bonheur Chanel, Fransız moda tasarımcısı ve Chanel markasının kurucusu (d. 1883)
25 Ocak - Donald Winnicott, İngiliz psikanalist (d. 1896)
26 Şubat - Fernandel doğum adıyla Joseph Désiré Contandin, Fransız şarkıcı, komedyen ve sinema oyuncusu (d. 1903)
8 Mart - Harold Clayton Lloyd, Amerikalı oyuncu ve yönetmendir (d. 1893)
20 Mart - Falih Rıfkı Atay, Türk gazeteci, yazar, milletvekili (d. 1894)
 6 Nisan - Igor Stravinsky, Rus besteci (d. 1882)
 31 Mayıs
 Sinan Cemgil, Türk politik aktivist (d. 1944)
 Alpaslan Özdoğan, Türk politik aktivist (d. 1946)
 Kadir Manga, Türk politik aktivist (d. 1947)
 1 Haziran - Hüseyin Cevahir, Türk eylemci ve THKP-C kurucularından (d. 1945)
4 Haziran - Georg Lukács, Macar Marksist filozof ve edebiyat bilimcisidir (ö. 1885)
 11 Haziran - Roland Rohn, Alman mimar (d. 1905)
 3 Temmuz - Jim Morrison, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, besteci ve şair (d. 1943)
6 Temmuz - Louis Daniel Armstrong, Amerikalı caz müzisyenidir (d. 1901)
 18 Ağustos - Peter Fleming, İngiliz gazeteci, gezgin (d. 1907)
 7 Eylül - Albert Caraco, Fransız asıllı Uruguay vatandaşı filozof, yazar, denemeci ve şair (d. 1919)
11 Eylül - Nikita Kruşçev,  Sovyet devlet adamı ve Sovyetler Birliği Komünist Partisi Birinci Sekreteri (d. 1894)
13 Eylül - Lin Piao, asıl adı Lin Yurong, Çinli asker ve siyaset adamı (d. 1907)
12 Ekim - Vincent Eugene Craddock, rock and roll tarzının kurucusu olarak tanınmış Amerikalı müzisyen (d. 1935)
 5 Aralık - Andrey Andreyev, Sovyet siyasetçi, bakan (d. 1895)
 18 Aralık - Bobby Jones, Amerikalı golfçü (d. 1902)

1971


Basilisco () era o único filho do comandante militar romano oriental (bizantino) Armato e brevemente césar do Império Romano do Oriente em 476-477/8. Mais tarde na vida, tornou-se padre e, finalmente, bispo de Cízico.

Vida

Basilisco era filho de Armato, o oficial que ajudaria Zenão a retomar seu trono em Constantinopla depois de ser deposto no golpe de Basilisco . Foi feito césar em Niceia em 476 em cumprimento da promessa de Zenão para assegurar o apoio de seu pai. É possível que mudou seu nome para Leão depois de ascender. Em 477/8, quando seu pai foi executado, foi deposto. Iria ser executado, mas foi salvo pela imperatriz Ariadne, que era a sua parente. Foi obrigado a entrar na Igreja e primeiro serviu como leitor em Blaquerna e então como bispo de Cízico.

Bibliografia

Bispos do Império Bizantino do século V
Césares bizantinos
Bispos de Cízico

Basilisco (césar)


Le marché municipal de Kypséli () est un bâtiment situé dans le quartier de Kypséli, à Athènes, en Grèce. Il est construit en 1935, sous le mandat municipal de , selon les plans d'Aléxandros Metaxás. Il est situé dans le bloc défini par la  et les rues Sporádon, Sýrou et Zakýnthou. Il est classé au titre de monument par le ministère de la Culture.

Historique
Dans les années 1930, le maire d'Athènes de l'époque, Kóstas Kotziás, décide la création de plusieurs marchés de quartier, afin de décongestionner le marché central d'Athènes, dont la population est en constante augmentation. L'espace disponible dans le quartier de Kypséli, situé sur la rue Fokíonos Négri, est exproprié afin d'être converti en un espace public, mais à la suite de la décision de construction du marché, la zone expropriée est agrandie. La conception des plans du marché est achevée en 1935 par Aléxandros Metaxás (1900-1979), alors responsable du département d'architecture du dème d'Athènes. Le bâtiment est conçu sur la base des principes modernistes, cependant, en 1937, le conseil municipal de la ville approuve des modifications du plan initial afin d'y ajouter des éléments néoclassiques. Sa construction est confiée à un entrepreneur par le biais d'un appel d'offres supervisé par le département technique du dème et financé par le budget ordinaire de ce dernier.

Le marché municipal de Kypséli est inauguré le 4 août 1937 par le dictateur Ioánnis Metaxás, célébrant par la même occasion le premier anniversaire de son accession au pouvoir. S'il continue de fonctionner jusqu'en 2003, cependant, l'activité commerciale diminue considérablement au cours des années 1990, en raison de la concurrence des grands magasins. En 1973, sa démolition est proposée afin de permettre la construction d'un centre de jeunesse avec des espaces commerciaux situés au niveau du rez-de-chaussée, tandis qu'en 2003, sa démolition est proposée afin de permettre la construction d'un centre commercial à sa place. En 2005, le marché municipal de Kypséli est classé au titre de monument par le ministère de la Culture, car il constitue un excellent exemple de bâtiment public construit pendant la période de l'entre-deux-guerres, ainsi qu'un point de référence pour les habitants et est inextricablement lié à la vie quotidienne du quartier.

Le bâtiment subit des travaux de restauration à partir de 2012, financés par le CRSN communautaire 2007-2013. En 2016, le dème des Athéniens cherche un gestionnaire pour le marché municipal rénové de Kypséli. Au total, 17 propositions sont soumises par différentes équipes, dont Impact Hub, de Dimítris Kokkinákis et Sófi Lámbrou, axée sur l'économie sociale, est retenue. La première activité de cette dernière dans le bâtiment du marché a lieu en novembre 2016 avec une exposition collective de photographies. La cérémonie d'ouverture officielle du marché rénové a lieu le 4 octobre 2018. Le bâtiment abrite non seulement des boutiques mais également des événements culturels.

Description
Le marché municipal de Kypséli est construit selon les principes de conception du modernisme. Il s'agit d'un bâtiment en forme de parallélogramme d'une superficie de  mètres carrés et d'une symétrie stricte. La toiture possède un toit plat surélevé dont les fenêtres latérales apportent de la lumière naturelle à l'intérieur du bâtiment. L'espace intérieur se développe le long d'axes symétriques passant par les entrées du bâtiment, une forme de base que l'on retrouve également dans d'autres marchés municipaux en Grèce. Les différents magasins sont disposés de part et d'autre de l'axe central, tandis que l'accès vers ceux-ci se fait principalement par l'intérieur du bâtiment. Des boutiques de dimensions plus modestes se trouvent à l'extérieur du bâtiment. Les plus grandes boutiques sont situées aux coins du bâtiment. Ce dernier possède également des espaces souterrains servant d'entrepôts et de sanitaires.

Malgré sa conception moderniste simple, cependant, des éléments néoclassiques sont également incorporés dans le bâtiment du marché. Ces éléments comprennent le revêtement en marbre à la base du bâtiment, les corniches courant le long des façades, les pilastres avec chapiteaux entre les ouvertures des magasins d'angle et la section surélevée, ainsi que les pignons du toit surélevé, qui ne se distinguent toutefois pas du niveau du sol. Un portique à colonnes circulaires est également ajouté à la façade donnant sur la rue Sporádon.

La construction des murs est composite, étant composée de cadres en béton armé et de maçonnerie au niveau du sous-sol et de briques à celui du rez-de-chaussée. Des cadres métalliques avec des volets roulants et des sols en mosaïque sont également utilisés.

Notes et références

Références

Bâtiment à Athènes
Halle (construction)
Kypséli (Athènes)

Marché municipal de Kypséli


Maçahel (Gürcüce: მაჭახელი Mahckaheli), günümüzde Türkiye'in Artvin iline ve Gürcistan'ın Acara Özerk Cumhuriyeti'ne yayılan vadinin ve tarihsel bölgenin adıdır . Daha eski adının Bicihiani'dir. Türkçede Maçahel veya Macahel olarak yazılır. Bölgedeki vadi ve akarsu ile eskiden yapılan tüfeklere ise Maçahela (Machakhela) denir.

Adın kökeni
Gürcüce bir ad olan Macaheli, halk etimolojisine göre "maca" (bilek) ve "heli" (el) sözcüklerinden oluşmuştur. Bilimsel terminolojide ise Macaheli'nin farklı bir kökeni olduğu kabul edilir. Gürcüce "ca" kuyu, çukur anlamına gelir. Macaheli sözcüğünün gövdesi "ca"dır. Macaheli'ye yukarıdan bakıldığında, buraların bir kuyuyu andırdığı görülür. Macaheli adındaki "h" harfi, "ehi" sözcüğüyle ilişkilidir. "Ehi" kayadaki doğal oyuk, mağara demektir. "H" harfi buradan gelir. "Ehi"nin başında ve sonundaki ünlülerin Macaheli sözcüğünde düştüğü ve bu yer adında yalnızca "h" harfinin kaldığı kabul edilir. Gövdesi "ca" olan Macaheli adındaki "ma" önek, "el-i" de sonektir .

Coğrafya
Macaheli'nin Türkiye tarafındaki bölümünde (Yukarı Macaheli) ise altı köy yer alır. Yukarı Macaheli bugün Camili yöresi olarak da anılır. Türkiye tarafında kalan bölümde Camili (Hertvisi), Düzenli (Zedvake), Efeler (Eprati), Kayalar (Kvabistavi), Maralköy (Mindieti) ve Uğurköy (Akria). Gürcistan tarafında kalan bölümde (Aşağı Macaheli) de büyük ve küçük pek çok köy vardır. Büyük köyler arasında Gvara, Kedkedi, Acarisağmarti, Tshemrala, Çhutuneti ve Çikuneti sayılabilir. Küçük köyler arasında Kokoleti, Kostaneti, Kahieti, Saputkreti, Gorgadzeti, Vake, Basileti, Gorieti, Kokoleti, Kokoladzeebi, Hinkileti, Kirkteti gibi köyler yer alır.

Bitki örtüsü
Macaheli vadisi, değişik türde yaşlı ağaçlarıyla ünlüdür. Vadinin bütün bayırları ağaçlarla ve çayırlarla kaplıdır. Vadinin yaklaşık % 70'i ormanlar ve meyve ağaçlarından oluşur. Macaheli'de 1-5 yüzyıllık ağaçlara rastlanır. Vadide daha çok gürgen, kestane, ıhlamur, çam gibi ağaç türleri vardır. Öte yandan taflan, dağçileği, muşmula, fındık, elma, hurma, ayva, vişne, kiraz, dut, ceviz gibi farklı bitkiler yetişir. Vadide pek çok meyve ağacı, bir orman görünümü alacak kadar çok ve yoğunluktadır. Macaheli vadisi, tam bir yeşil cennet sayılır. Yabani hayvan varlığı ve akarsuların ekolojik olarak temiz olması bu görünümü tamamlar.

Hayvan varlığı
Macaheli vadisinde yabani hayvanlar ve kuşlar yaşar. Kuşlardan alakarga, karatavuk ve değişik türlerde serçe bulunur. Öte yandan mevsimsel olarak guguk ve bıldırcın gelir. Macahela vadisi ormanlarında ve dağlarında değişik yırtıcı kuşlar yuva yaparlar. Atmaca, kuzgun, şahin yerli kuşlardan sayılır ve bölgenin doğasına, kayalıklarına ve 3-5. yüzyıllık ağaçlarına uyum sağlamışlardır. Güvercinler ormanlarda sürüler halinde yaşarlar.

Yabani hayvanlar Macahela vadisine uyum sağlamışlardır. Vadinin kestane, taflan, gürgen gibi ağaçlarla kaplı yüksek yerlerinde, yaşlı ağaçların ve kayalıkların olduğu bölgelerde yabani hayvanlar yaşar. Bu bölgede yaban domuzu, ayı, çakal, tilki, ceylan, tavşan, yaban keçisi gibi hayvanlara yörenin hayvan varlığını tamamlar.

İklim
Macaheli vadisi, Gürcistan'ın güneybatı ucu ile Türkiye'nin kuzeydoğu ucunda, iki ülke sınırına yayılır. Vadinin Karadeniz'e uzaklığı 25 kilometre kadardır. Macaheli yazın serin ve ılıman, kışınsa aksine soğuk ve nemlidir. Ocak ayında bazen ısının geceleri eksi 2 °C'den eksi 17 °C'ye kadar düştüğü görülür. Ancak gündüzleri gene de ılık bir hava vardır. Kış ayları genellikle karlı geçer, karın üç metreye ulaştığı zamanlar olur.

Macahela Çayı
Maceheli vadisinin başlıca akarsuyu Macahela'dır. Bu akarsu, pek çok irili ufaklı kolla beslenir. Macahela suyu ekolojik olarak hayli temizdir ve içme suyu olarak da kullanılmaktadır. Macahela çayının bazı kolları, yağmur sırasında bile bulanmaz. Macahela çayı, alabalığıyla da ünlüdür.kırmızı benekli alabalık mevcuttur. Macehela vadisi son derce güzel bir doğaya sahiptir ve yaz aylarında dinlenmek için seçilen yerlerin başında gelir.

Macahela tüfeği
Macaheli vadisinde yapılan çakmaklı tüfeklere "Macahela" deniyordu. Gürcistan'da 18. yüzyılın ikinci yarısı ile 19. yüzyılda Macahela tüfeklerinin farklı biçimlerinin yapıldığı bilinmektedir. Yivli namlulular en iyi olanlarıydı. Asya ülkelerinde olduğu gibi Avrupa ülkelerinde de ünlü olan Maçahela tüfeğini yapanlar, Maçahelili ustalardı. Maçahela tüfeklerinin yapıldığı tezgâhlar günümüzde Acara'da, Yukarı Çhutuneti'deki etnografya müzesinde bulunmaktadır.

Tarih
Macaheli, Tunç Çağı'ndan bu yana yerleşme yeridir. MÖ 6. yüzyılda hüküm süren Kral Parnavaz döneminde bu bölgenin Gürcistan'ın siyasal, ekonomik ve kültürel yaşamında önemli yeri olduğu bilinmektedir. Macaheli'nin bu önemi, özellikle jeopolitik konumundan geliyordu. Batı Gürcistan'ın, Kolhida (Kolheti) adı altında ayrı bir siyasal birliğe sahip olduğu dönemde Macaheli de bu krallığın bir parçasıydı. Eski dönemlerden başlayarak Macaheli'nin dış dünyayla, denizcilerin her zaman çekim merkezi olan Karadeniz kıyılarına ticari ve siyasal nedenlerle gelen Avrupalılarla ilişkisi olduğu tahmin edilebilir.

Parnavaz dönemindeki birleşik Gürcü devletinin parçalanmasından sonra Macaheli uzun süre Roma ve Bizans egemenliğinde kaldı. 5. yüzyılda Gorgasal döneminde güçlü bir Gürcü devleti ortaya çıkınca, yeniden Gürcü yönetimi altında girdi. Bu tarihten sonra da birleşik Gürcü devletinin ya da bir Gürcü prensliğinin parçası oldu. Ama genel olarak, jeopolitik açıdan bir parçası olduğu Acara toprakları içinde yer aldı.

Birkaç yüzyıl süren Moğol istilasından, Gürcistan'ın diğer bölgeleri gibi Macaheli de olumsuz etkilendi. Bizans İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra Osmanlı Devleti iyice güçlendi ve 16. yüzyılda Gürcistan'ın batısının bir bölümünü ele geçirdi. Bu topraklar arasında Macaheli de vardı. 1568-74 arasında Osmanlı topraklarına katılan Macaheli'nin köyleri hakkında Osmanlı tahrir defterlerinde önemli bilgiler yer alır. Bu tahrirler "Gürcistan Vilayeti Büyük Defteri" olarak bilinmektedir. "Gürcistan Vilayeti" olarak da adlandırılan Çıldır Eyaleti içinde yer alan Macaheli'nin çok kıraç, verimsiz bir bölge ve ekilebilir topraklarının da çok az olduğu belirtilmiştir. Bundan dolayı yerel yöneticiler, halkın vergi verecek gücü olmadığını Osmanlı sarayına bildirmiş ve birkaç yüzyıl boyunca yöre halkı vergi vermekten muaf tutulmuştur. Bölge halkı, Tanzimat'ın ilanına (1839) kadar vergi vermemiştir. Macaheli'de 1630'lara değin Hristiyan yöneticiler vardı. Ama daha sonra yöneticilerin İslam'ı benimsemesi zorunlu oldu. Macaheli'de önce toplumun önde gelenleri, ardından halk Müslüman olmuştur.

Macaheli bazen Acara sancağına, bazen de Şavşat sancağına bağlıydı. 16. yüzyıl fermanlarından birinde Macaheli'nin Şavşat'a bağlı olduğu kayıtlıdır. Bir başka fermanda padişahın Macaheli'e Savşat sancağından alıp ayrı bir sancak yaptığı belirtilir. Sonraki bir fermanda Macaheli sancağının nahiye yapıldığı ve Acara sancağına bağlandığı kaydedilmiştir. Bu fermanlarda Macaheli halkının çok çalışkan, ama başına buyruk olduğu, üzerlerine fazla gidilmemesi ve zor kullanılmaması gerektiği yazılıdır.

Macaheli, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'na değin Osmanlı yönetiminde kaldı. Bu savaşın ardından imzalanan Berlin Antlaşması'yla Çarlık Rusya'sına bırakıldı. Ünlü Gürcü şair ve yazar Akaki Tzereteli'nin büyük kardeşi Davit Tzereteli 1879'da Macaheli'nin Acara'ya bağlı olduğunu, halkının konuksever, başarılı tüccarlar ve iyi kayıkçılar olduğunu yazmıştır. Tzereteli ayrıca son dönemlerde Macaheli'den göçün başladığını, halkın Osmanlı ülkesine gittiğini belirtmiş ve göçün nedenleri üstünde durmuştur. Rus yönetiminin, daha önce vergi vermeyen, askere gitmeyen Macaheli halkına ağır vergiler koyduğunu, askere almaya başladığını, halkın bunları kabul etmediğini belirtmiştir.

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 1918'de kurulan Demokratik Gürcistan Cumhuriyeti sınırları içinde yer alan Macaheli, 1921'de belirlenen Türkiye-Sovyet sınırıyla ikiye bölündü. Altı köy Türkiye'de Yukarı Macaheli'de , on iki köy Gürcistan'da Aşağı Macaheli içinde kaldı.

Kültür
Tarihsel konumu açısından önemli bir yere sahip olan Macaheli yöresinde Gürcü Kraliçesi Tamar ile ilişkili çok sayıda efsane vardır. Tamar'ın mezarının Macaheli'nin yüksek tepelerinde, Karçhal Dağlarında, Eprati'de olduğu söylenir. Efsanelerde Tamar'ın Macaheli'ye, özellikle Eprati'ye gitmeyi, Karçal Dağları eteklerinde dolaşmayı çok sevdiği belirtilir.
Macaheli bölgesinde, eski tarihlerde inşa edilmiş çok sayıda Gürcü kilisesi ve manastırı vardı. Gürcü kültürünün geliştiği yerler olarak da kabul edilen bu kurumlardan Eprati manastırının Kraliçe Tamar'ın isteğiyle inşa edildiği sanılır. Bir Macahelili olan Svimon Eprateli (Epratelili Svimon) bu manastırda çalışmalar yapmış, 16. yüzyılın sonlarına kadar burada bulunmuştur.

Siyasal, kültürel ve ekonomik yaşamda Macaheli'nin çok önemli bir yerinin bulunduğunu, kapılı ve kemerli köprüler de göstermektedir. Çok yerde inşa edilmiş kapılı ve kemerli köprülerin varlığı Macaheli'yi gezenlerin de dikkatini çekmiştir. Bu köprülerden biri, Kavtareti'nin iki yakasını birleştiren köprüydü. Türkiye-Sovyet sınırı çizilinceye değin bu köprü varlığını korumuş, ancak daha sonra Sovyet yönetimince yıkılmıştır.

Halkın Müslümanlığı kabul etmesinden sonra Macaheli'de cami ve mescitler inşa edilmiştir. Macaheli'deki cami, süslemeleri açısından Rus gezginlerin de dikkatini çekmiştir. Bu camideki ahşap oymalarda üzüm, yaprak, testi gibi motifler çok başarıyla işlenmiştir.

Macaheli, Gürcü tarihinin ünlü kaynaklarından Kartlis Tshovreba'da (Kartli Tarihi) Bicihiani olarak geçer. Bölgenin adı sonradan Macaheli olmuştur. Macahel'deki derenin adı olan Macahela, bu yörede dökülen ve Avrupa ile Osmanlı İmparatorluğu'nda ünlü olan bir tür topun da adı olmuştur. Macahela toplarının döküm tezgâhları günümüzde Yukarı Çhutuneti'deki etnografya müzesinde sergilenmektedir.

Macehel'de (Camili) Gürcüce çoksesli şarkılar söyleyen yaşlı köylülerden kurulu Maçahela Geleneksel Çok Sesli Şarkılar Topluluğu vardır . Macehelli olan Bayar Şahin de Türkçe ve Gürcüce şarkılar söyleyen şarkıcılardan biridir. Yaşlılar topluluğu ve Bayar Şahin, birkaç kez Gürcistan'da düzenlenen festivallerde de konser vermişlerdir. Macahel Eğitim - Kültür ve Dayanışma Vakfı, İstanbul'da Macahel  adıyla dergi yayımlamaktadır.

Turizm
Macaheli, Türkiye'de son yıllarda turizme açılan bölgelerden biri oldu. Özellikle trekkingcilerin gözde mekânlarından biri haline geldi. Macahel'de turizmin gelişmesi ve bir ekonomik uğraş olarak da Kafkas arısıyla yapılan arıcılık TEMA tarafından desteklendi. Öte yandan her yıl Camili (Macahel) Çevre Koruma ve Geliştirme Derneği'nin öncülüğünde "Macahel, Kafkas Arı ve Bal Festivali" düzenlenmektedir.

Ayrıca bakınız
 Camili Biyosfer Rezervi

Kaynakça
 "Maçahel Sanal Turu" – Gezdikçe Gördükçe - Karadeniz Tanıtım Portalı
 "Maçaheli'nin çınarları" – Radikal Gazetesi
 Macahel Dergisi, Artvin Ansiklopedisi
 "Macaheli Üzerine Şuşana Putkaradze ile Söyleşi", Yayımlanmamış söyleşi.
 Macahela vadisi Gürcüce
 "Artvin Camili Kırsal Kalkınma Projesi / TEMA VAKFI' nın Camili (Macahel) Çalışmaları"
 "Reyan Tuvi sorularınızı cevaplıyor" - Hürriyet Gazetesi
 Reyan Tuvi, "Bir başka Karadeniz" – Hürriyet Gazetesi

Dış bağlantılar
 Macahela Vadisinden fotoğraflar
 Macahel.Com
 Macahel Vakfı
 Camili Köyler Birliği
 Macaheli.Net

Maçahel


Muhammad (), também escrito Muhammed, Muhamad, Mohammad, Mohammed, Mohamed, Maomé ou em uma variedade de outras maneiras, é um nome masculino árabe que significa literalmente "Louvado". O nome vem do particípio passivo do verbo árabe ḥammada (حَمَّدَ), que significa 'louvar', que vem da raiz semítica triconsonantal Ḥ-M-D. Considerado o nome mais popular do mundo, estima-se que em 2014 tenha sido dado a 150 milhões de homens e meninos.

O nome é proibido para crianças recém-nascidas, na região de Xinjiang, na China, desde 2017, bem como para a comunidade Ahmadi no Paquistão.

Lexicologia
O nome Muḥammad é a transliteração padrão e primária do nome árabe, , que vem do particípio passivo árabe de ḥammada (), louvor, e mais adiante da raiz semítica triconsonantal Ḥ-M-D (louvor); portanto louvado, ou louvável. No entanto, sua pronúncia real difere coloquialmente, por exemplo, em árabe egípcio: , enquanto em contextos exclusivamente religiosos, falando sobre o Islão: .

O nome tem um dos maiores números de variantes de ortografia em inglês do mundo. Outros nomes árabes da mesma raiz incluem Mahmud, Ahmed, Hamed, Tahmid e Hamid.

Estatísticas
De acordo com a sexta edição da The Columbia Encyclopedia (2000), Muhammad é provavelmente o nome próprio mais comum no mundo, incluindo variações. The Independent informou em 2014 que mais de 150 milhões de homens e meninos no mundo carregam o nome Muhammad, o que o tornaria o nome mais popular do mundo.

Às vezes é relatado que Muhammad é o nome de menino mais popular em toda a Grã-Bretanha; no entanto, isso se baseia na combinação de várias variações de ortografia, como Mohammed, mas não na combinação de variantes de ortografia de nomes britânicos populares, como Ollie e Olly. Com base nas estatísticas dos 100 nomes de meninos mais populares na Inglaterra e no País de Gales, a contagem combinada de Muhammad e Mohammed (6233) foi maior do que Oliver e Olly (6049), mas menor do que a contagem combinada de Harry e Henry (7684).

Mohammed e Mohamed foram os nomes de bebês mais populares no département Seine-Saint-Denis (2002, 2008) e em Marselha (2007, 2009), França. Da mesma forma, desde 2008 tem sido o nome de menino mais popular em Bruxelas e Antuérpia, as cidades mais populosas da Bélgica.

Em maio de 2006, foi relatado que as estatísticas indicam que cerca de 8.928 muçulmanos dinamarqueses carregam o nome de Muhammad e que somente em 2004, 167 bebês recém-nascidos foram registrados.

Em 2009, Muhammad, a variante ortográfica mais comum, ficou em 430.º lugar nos EUA. De acordo com a Administração da Previdência Social, Mohammad foi classificado em 589.º, Mohammed 633.º, e Muhammad o 639.º nome mais popular para recém-nascidos em 2006. No censo dos Estados Unidos de 1990, a variante Muhammad da ortografia foi classificada em 4.194. de 88.799 para pessoas de todas as idades.

Em abril de 2017, o governo chinês proibiu os pais de escolherem o nome Muhammad como nome dado para uma criança. A lista incluía mais de duas dúzias de nomes e tinha como alvo os dez milhões de uigures da região ocidental de Xinjiang.

Se todas as variantes de Muhammad forem contadas, existem 15.723 pessoas na Finlândia chamadas Muhammad, representando 0,7% da população masculina finlandesa. A grafia mais comum é Mohamed, representando 38% dos portadores do nome Muhammad. Vale a pena notar que aproximadamente 60% das pessoas chamadas Muhammad vivem no Paquistão, Oriente Médio e Norte de África.

Prenomes

Muhammad (nome)


Albin Blount Swindell IV (born October 14, 1945) is an American politician who was a Democratic member of the North Carolina General Assembly representing the state's eleventh Senate district, including constituents in Nash and Wilson counties. He was first elected in November 2000 and served five two-year terms. In the November 2010 election he was defeated by Buck Newton, his Republican challenger.

Swindell attended Wilson Technical Community College, Sandhills Community College, and North Carolina State University. From 1971 through 1983 he was a teacher in the Granville County Schools. From 1981 through 1985 he was a city council member in Oxford, North Carolina. He currently works as a consultant.

References

External links

|-

North Carolina state senators
Living people
1945 births
21st-century American politicians

A. B. Swindell


Vladimir (Vlatko) Konjevod (Sarajevo, 1923. – 4. prosinca 2005.), hrvatski nogometaš i nogometni trener iz Bosne i Hercegovine.
Bio je vrsni strijelac i izvrstan dribler. Igrao je na mjestu desne spojke. U dugoj igračkoj karijeri u više od tisuću utakmica koje je odigrao postigao je više od 400 pogodaka.

Igrao je za sarajevski SAŠK, osječko Jedinstvo, sarajevski Željezničar, Sarajevo, travnički Borac, živinički Slaven i modrički Napredak.

Trenirao je travnički Borac, živinički Slaven, modrički Napredak, zenički NK Čelik Zenica, Igman iz Ilidže, sarajevski Željezničar, zagrebački Dinamo, K. Beringen F.C., ljubljansku Olimpiju i Jedinstvo iz Brčkog.

Dok je bio trener travničkog bratstva, stručnjački je ukomponirao talent mladog 15-godišnjeg igrača Miroslava Blaževića koji je ušao u prvu momčad. Pod Konjevodovim vodstvom igračku afirmaciju stekli su Ivica Osim i Drago Smajlović.

Trofeji
S Dinamom je kao trener sezone 1964/65. osvojio Kup ondašnje Jugoslavije, no zbog lošijeg rezultata u prvenstvu te je godine bio smijenjen. Nakon Konjevoda u Dinama nije došao strani trener pune 34 godine. U Belgiji dobio najveće trenersko priznanje, trener gentleman.

Izvori

Vanjske poveznice
(eng.)worldfootball.net

Životopisi, Sarajevo
Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovački nogometaši
Bosanskohercegovački nogometni treneri

Vladimir Konjevod


Kosmos 2437, ruski komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Strijela-3M (14F132 Rodnik br. 151 L (551)).
Lansiran je 23. svibnja 2008. godine u 15:20 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Rokot/Briz-KM 11A05. Orbita mu je 1480 km u perigeju i 1509 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,50°. Spacetrackov kataloški broj je 32954. COSPARova oznaka je 2008-025-B. Zemlju obilazi u 115,87 minuta.

Dio su serije Gonjec-D1M. Prema nekim izvješćima imena su Gonjec-D1M 4, Gonjec-D1M 3 i Gonjec-D1M 2. Svaki je mase 250 kg i snage 10 W, dovoljno za prosljeđivati tekstne poruke diljem Rusije. Flota letjelica Gonjec-D1M trebala je po prvim planovima imati 36 letjelica, po 6 za svaku orbitalnu ravninu.

Nekoliko satelita Rodnika poslano je u istoj misiji sa satelitom Jubilejni. Dio Briz-KM se odvojio tijekom misije.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
Prirodoslovno-matematički fakultet u Zagrebu - Matematički odsjek Goran Igaly: EH rječnik

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2437


Yasin Abdullah Ezzedine el-Kadi (d. 23 Şubat 1955),  Şeyh Yasin Abdullah Kadı olarak da bilinen Suudi Arabistanlı iş insanı. Suudi Kraliyet Ailesi ile yakın bağları bulunan Suudi Arabistan Devlet Bakanı Şeyh Ahmed Salih Jomjom'un da damadıdır.

Ciddeli bir süper zengin olan Yasin el-Kadı, Şikago'da mimarlık okudu.

11 Eylül sonrası Amerikan resmî belgelerinde El-Kaide lideri Usame bin Ladin ile bağlantısından dolayı adı "Özel Olarak Belirlenmiş Küresel Terörist" olarak geçmiştir. Benzer şekilde, 2001 senesinden sonra ABD Hazine Bakanlığı ile Dışişleri Bakanlığı'nın terörist listelerinde, Federal Soruşturma Bürosu'nun (FBI) terörün finansmanına ilişkin raporlarında el-Kadı'nın adı yer almıştır. el-Kadı, El-Kaide bağlantılı olarak Amean belgelerinde ilk kez Haziran 1998'de yer aldı. O tarihteki bir FBI raporuna göre, El Kadı ABD'de gayrimenkul alım satımı yaparak kara para aklıyor ve bu yolla Hamas'a fon sağlıyordu.

el-Kadı'nın, 1990'lı yıllarda, Bosna-Hersek'te de mücahitleri finanse ettiği, Vakufska ve Depozitna bankaları ile kendi adını taşıyan "Qadi International" şirketi aracılığıyla Balkanlar'daki silahlı İslami harekete para aktardığı yönünde raporlar vardır. Hakkındaki suçlamardan ötürü 2001 senesinde ABD ve Avrupa Birliği Kadı'nın El-Kaide bağlantıları nedeniyle mal varlıklarını dondurma kararı aldılar. el-Kadı'nın avukatları buna cevap olarak Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine ve çeşitli Avrupa ülkelerindeki bağımsız mahkemelere başvurarak el-Kadı'nın aklanmasını istediler.

Avrupa Adalet Divanı, AB'nin, mal varlığını dondururken savunma hakkına saygı göstermediğini belirtti. Ajanslar, kararın, AB'nin yaptırımlar rejimine darbe vuracağını belirtmişlerdi. Kadı'nın ismi; İsviçre'de 2007, Avrupa Birliği'nde 2008, Birleşik Krallık'taysa 2010'da terörist listesinden çıkarılmıştır. 13 Eylül 2010 tarihinde ABD'de görülen Yasin El Kadı üzerindeki bütün davalar beraatle sonuçlanmıştır.

Yasin el-Kadı hakkındaki hüküm, Türkiye Cumhuriyeti tarafından da, 19 Ekim 2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 11 Ekim 2012 tarihli Bakanlar Kurulu kararıyla yürürlükten kaldırılmıştır.

2014 yılında dönemin Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan gelen eleştiriler üzerine; oğlu ve Yasin el-Kadı'nın buluşmasının normal olduğunu, zaten Yasin el-Kadı ile aile dostu olduklarını belirtmiştir.

Kaynakça

Suudi iş insanları
1955 doğumlular
Yaşayan insanlar
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler

Yasin el-Kadı


Hato Rey es un sector antiguo situado en la parte noroeste del disuelto municipio de Río Piedras. En la actualidad se extiende a lo largo de tres secciones del municipio de San Juan, Estado Libre Asociado de Puerto Rico:

Paisaje urbano
Su nombre significa «granja de ganado del rey (Hato)». En el , el ganado deambulaba por los campos de caña de azúcar en la zona. Su proximidad a zonas residenciales de San Juan, Río Piedras y Miramar lo convirtió en un lugar perfecto desde donde producir lo que sus habitantes comían. El área también se le conocía como «Las Monjas», debido a un convento que se ubicaba en la zona en el .

La parte norte de Hato Rey es un sorprendente contraste entre el barrio de los más pobres y del distrito financiero de San Juan, conocido como la « Milla de Oro de San Juan» (The Golden Mile), un tramo que efectivamente cubre sólo una milla, pero en donde se ubican algunos condominios de clase media alta, así como la sede de muchos grandes bancos locales e internacionales. Esto hace del distrito uno de los centros más importantes de Puerto Rico y de la economía del Caribe.

En Hato Rey hay también numerosas boutiques y restaurantes (sobre todo a lo largo de la avenida Roosevelt). El Coliseo de Puerto Rico José Miguel Agrelot y el Tren Urbano están remodelando Hato Rey y reuniendo a la gente en el área fuera de horas. El tren también está ayudando a aliviar los problemas de tráfico en la zona por la descongestión de las carreteras. La sede principal de la Fraternidad Fi Sigma Alfa está ubicada en la calle México, esquina Chile de Hato Rey. El Club de Leones de Hato Rey, fundado en 1955, se encuentra en la calle Alhambra, frente a la Universidad Politécnica.

Debido a su ubicación, viajeros que se dirijan al Viejo San Juan tienen que conducir a través de Hato Rey.

Economía
Edificios importantes en Hato Rey incluyen la sede del Popular, Inc., Plaza Las Américas y el Coliseo Roberto Clemente. La sede del FBI en Puerto Rico también se encuentra en Hato Rey. Debido a la cercanía de la zona del aeropuerto, las compañías aéreas más importantes, como Avianca, han tenido sus oficinas en Hato Rey.
Compaq opera sus oficinas de Puerto Rico en Hato Rey.

Referencias

Enlaces externos

Río Piedras (Puerto Rico)

Localidades de San Juan (Puerto Rico)
Barrios de San Juan (Puerto Rico)

Hato Rey


La première République de Corée (coréen : 제1공화국 ; RR : Jeil Gonghwaguk ; allumé "première république") était le gouvernement de Corée du Sud d'août 1948 à avril 1960. La première république a été fondée le 15 août 1948 après le transfert de le gouvernement militaire de l'armée américaine qui a gouverné la Corée du Sud depuis la fin de la domination japonaise en 1945, devenant le premier gouvernement républicain capitaliste indépendant en Corée. Syngman Rhee est devenu le premier président de la Corée du Sud après les élections générales de mai 1948, et l'Assemblée nationale de Séoul a promulgué la première constitution de la Corée du Sud en juillet, établissant un système de gouvernement présidentiel.

La première république a revendiqué la souveraineté sur toute la Corée mais n'a contrôlé la Corée qu'au sud du 38e parallèle jusqu'à la fin de la guerre de Corée en 1953, lorsque la frontière a été modifiée. La première république a été caractérisée par l'autoritarisme et la corruption de Rhee, un développement économique limité, un fort anticommunisme et par l'instabilité politique croissante de la fin des années 1950 et l'opposition publique à Rhee. La révolution d'avril en avril 1960 a conduit à la démission de Rhee et à la transition vers la deuxième République de Corée du Sud.

Guerre de Corée
Le 25 juin 1950, les forces nord-coréennes envahissent la Corée du Sud, déclenchant la guerre de Corée. Dirigée par les États-Unis, une coalition de 16 membres a entrepris la première action collective sous l'égide du Commandement des Nations unies (UNC). Les lignes de bataille oscillantes ont infligé un grand nombre de victimes civiles et provoqué d'immenses destructions. Avec l'entrée de la République populaire de Chine au nom de la Corée du Nord en 1951, les combats se sont retrouvés dans une impasse proche de la ligne de démarcation d'origine.

Les négociations d'armistice, initiées en juillet 1951, sont finalement conclues le 27 juillet 1953 à Panmunjom, aujourd'hui dans la zone démilitarisée (DMZ). L'accord d'armistice qui en a résulté a été signé par l'armée nord-coréenne, les Volontaires du peuple chinois et le Commandement des Nations unies dirigé par les États-Unis et soutenu par la Corée du Sud. Aucun traité de paix n'a été signé à ce jour. Après l'armistice, le gouvernement sud-coréen revient à Séoul à la date symbolique du 15 août 1953.

Événements d'après-guerre
Après l'armistice, la Corée du Sud a connu des troubles politiques sous les années de la présidence de Syngman Rhee, qui s'est terminée par une révolte étudiante en 1960. Tout au long de son règne, Rhee a cherché à prendre des mesures supplémentaires pour cimenter son contrôle sur le gouvernement. Ceux-ci ont commencé en 1952 (peu de temps après avoir été élu pour un second mandat), lorsque le gouvernement était encore basé à Busan en raison de la guerre en cours. En mai de cette année-là, Rhee a fait adopter des amendements constitutionnels qui ont fait de la présidence un poste directement élu. Pour ce faire, il a décrété la loi martiale et emprisonné les parlementaires dont il s'attendait à ce qu'ils votent contre. Rhee a ensuite été élu par une large majorité. Il a repris le contrôle du parlement lors des élections de 1954 et a ensuite fait passer un amendement pour s'exempter de la limite de huit ans.

Les perspectives de réélection de Rhee lors de la campagne présidentielle de 1956 semblaient initialement sombres. La désillusion du public concernant sa tentative de briguer un troisième mandat grandissait et le principal candidat de l'opposition Shin Ik-hee a attiré des foules immenses pendant sa campagne. La mort soudaine de Shin alors qu'il était en campagne électorale a cependant permis à Rhee de remporter facilement la présidence. Le finaliste de cette élection, Cho Bong-am du Parti progressiste, a ensuite été accusé d'espionnage et exécuté en 1959.

Les événements de 1960, connus sous le nom de Révolution d'Avril, ont été déclenchés par la répression violente d'une manifestation étudiante à Masan le jour de l'élection présidentielle, le 15 mars. Dans un premier temps, ces protestations ont été réprimées par la police locale, mais elles ont à nouveau éclaté. après que le corps d'un étudiant a été retrouvé flottant dans le port. Par la suite, des manifestations non violentes se sont propagées à Séoul et dans tout le pays, et Rhee a démissionné le 26 avril.

Histoire de la Corée du Sud

Première République (Corée du Sud)


Pčelinjak u Maksimiru je prizemna zgrada u parku Maksimir, sagrađena 1853. godine. Zgrada ima jednokatni središnji dio namijenjenim za stan pčelara. Na objekta se nadovezuju dva dugačka prizemna drvena krila u kojima su smještene košnice. Izvorno je u njoj bilo smješteno oko dvjesto košnica. Danas se koristi u edukacijske svrhe za nastavu pčelarstva Agronomskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

Izvori

Građevine u Zagrebu
Park Maksimir
Pčelarstvo
Stočarstvo u Hrvatskoj
Industrijski objekti u Hrvatskoj
Zaštićene gospodarske građevine u Gradu Zagrebu

Pčelinjak u Maksimiru


La liste suivante recense les espèces vulnérables de mammifères inscrites à l'Annexe II de la CITES.

Sauf mention contraire, l'inscription à l'Annexe d'une espèce inclut l'ensemble de ses sous-espèces et de ses populations.

Liste

 Famille des Bovidae :
 Ammotragus lervia
 Budorcas taxicolor
 Capra caucasica
 Cephalophus brookei
 Cephalophus dorsalis
 Cephalophus ogilbyi
 Cephalophus silvicultor
 Cephalophus zebra
 Damaliscus pygargus pygargus
 Kobus leche
 Ovis ammon
 Ovis arabica
 Ovis bochariensis
 Ovis canadensis (seulement la population du Mexique ; aucune autre population n'est inscrite aux annexes)
 Ovis collium
 Ovis cycloceros
 Ovis darwini
 Ovis jubata
 Ovis karelini
 Ovis polii
 Ovis punjabiensis
 Ovis severtzovi
 Philantomba monticola
 Rupicapra pyrenaica ornata
 Saiga borealis
 Saiga tatarica

 Famille des Camelidae :
 Lama guanicoe
 Vicugna vicugna (seulement les populations de l'Argentine, du Chili, de l'Équateur, de Bolivie et du Pérou ; toutes les autres populations sont inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Cervidae :
 Cervus elaphus bactrianus
 Pudu mephistophiles

 Famille des Giraffidae :
 Giraffa camelopardalis

 Famille des Hippopotamidae :
 Hexaprotodon liberiensis
 Hippopotamus amphibius

 Famille des Moschidae :
 Moschus spp. (sauf les populations de l'Afghanistan, du Bhoutan, de l'Inde, du Myanmar, du Népal et du Pakistan, qui sont inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Tayassuidae :
 Tayassuidae spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I et les populations de Pecari tajacu des États-Unis d'Amérique et du Mexique, qui ne sont pas inscrites aux annexes)

 Famille des Canidae :
 Canis lupus (sauf les populations du Bhoutan, de l'Inde, du Népal et du Pakistan, qui sont inscrites à l'Annexe I. Exclure la forme domestiquée et le dingo, référencés comme Canis lupus familiaris et Canis lupus dingo, qui ne sont pas soumis aux dispositions de la Convention)
 Cerdocyon thous
 Chrysocyon brachyurus
 Cuon alpinus
 Lycalopex culpaeus
 Lycalopex fulvipes
 Lycalopex griseus
 Lycalopex gymnocercus
 Vulpes cana
 Vulpes zerda

 Famille des Eupleridae :
 Cryptoprocta ferox
 Eupleres goudotii
 Fossa fossana

 Famille des Felidae :
 Felidae spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I. Exclut Les spécimens de la forme domestiquée qui ne sont pas soumis aux dispositions de la Convention)

 Famille des Mephitidae :
 Conepatus humboldtii

 Famille des Mustelidae :
 Lutrinae spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Otariidae :
 Arctocephalus spp. (sauf l'espèce inscrite à l'Annexe I)

 Famille des Phocidae :
 Mirounga leonina

 Famille des Ursidae :
 Ursidae spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Viverridae :
 Cynogale bennettii
 Hemigalus derbyanus
 Prionodon linsang

 Ordre des Cetacea :
 Cetacea spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Pteropodidae :
 Acerodon spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I)
 Pteropus spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I et Pteropus brunneus)

 Famille des Dasypodidae :
 Chaetophractus nationi

 Famille des Macropodidae :
 Dendrolagus inustus
 Dendrolagus ursinus

 Famille des Antilocapridae :
 Phalanger intercastellanus
 Phalanger mimicus
 Phalanger orientalis
 Spilocuscus kraemeri
 Spilocuscus maculatus
 Spilocuscus papuensis

 Famille des Tachyglossidae :
 Zaglossus spp.

 Famille des Equidae :
 Equus hemionus (sauf la sous-espèce inscrite à l'Annexe I)
 Equus kiang
 Equus zebra hartmannae
 Equus zebra zebra

 Famille des Rhinocerotidae :
 Ceratotherium simum simum (seulement les populations d'Afrique du Sud et d'Eswatini ; toutes les autres populations sont inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Tapiridae :
 Tapirus terrestris

 Famille des Manidae :
 Manis spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Bradypodidae :
 Bradypus pygmaeus
 Bradypus variegatus

 Famille des Myrmecophagidae :
 Myrmecophaga tridactyla

 Ordre des Primates :
 Primates spp. (sauf les espèces inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Elephantidae :
 Loxodonta africana (seulement les populations de l'Afrique du Sud, du Botswana, de la Namibie et du Zimbabwe ; toutes les autres populations sont inscrites à l'Annexe I)

 Famille des Muridae :
 Leporillus conditor
 Pseudomys fieldi
 Xeromys myoides
 Zyzomys pedunculatus

 Famille des Sciuridae :
 Ratufa spp.

 Ordre des Scandentia :
 Scandentia spp.

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des espèces d'oiseaux inscrites à l'Annexe II de la CITES
 Liste des espèces de reptiles inscrites à l'Annexe II de la CITES
 Liste des espèces d'amphibiens inscrites à l'Annexe II de la CITES
 Liste des espèces de poissons inscrites à l'Annexe II de la CITES
 Liste des espèces d'invertébrés inscrites à l'Annexe II de la CITES
 Liste des espèces de plantes inscrites à l'Annexe II de la CITES

Liens externes

 Listes complètes des espèces inscrites sur les Annexes I, II et III de la CITES (fr) : https://www.cites.org/fra/app/appendices.php

CITES annexe II

Liste des espèces de mammifères inscrites à l'Annexe II de la CITES


Michael Richard Lah ( - ) était un animateur américain d'origine slovène. Il est surtout connu pour son travail au sein du studio de dessin animé Metro-Goldwyn-Mayer, en tant que membre de l'unité d'animation de Tex Avery.

Biographie
Lah est né le  dans l'Illinois. Il commence sa carrière en 1934 aux Walt Disney Studios avant de rejoindre la MGM à la fin des années 1930. Son premier poste à la MGM est de travailler dans l'unité Harman-Ising sur les dessins animés de la série Happy Harmonies, comme The Little Bantamweight en 1938. Il rejoint ensuite l'unité de Tex Avery en tant qu'animateur principal. Son premier crédit officiel date de 1943 avec The Stork's Holiday.

Il reste dans cette unité jusqu'à la fermeture du studio en 1957. Il débute dans la réalisation de dessins animés avec Preston Blair à la fin des années 1940 avant de devenir réalisateur à plein temps en 1953 après qu'Avery ait quitté le studio.

Après avoir quitté la MGM, il rejoint brièvement Hanna-Barbera dans leur studio de dessins animés télévisés en tant qu'animateur, puis rejoint Quartet Films, un studio d'animation commercial spécialisé dans les publicités télévisées pour Kellogg's ou le Géant Vert.

Il était un membre actif de l'ASIFA-Hollywood, siégeant au conseil d'administration pendant plusieurs années. En 1984, Lah reçoit le prix Winsor McCay pour l'ensemble de son travail dans le domaine de l'animation.

Il s'était marié à Alberta Wogatzke, la sœur jumelle de Violet Wogatzke et épouse de William Hanna. Lah est décédé le  à Los Angeles, en Californie.

Filmographie

 1934 : Entrée de service, séquence animée, (non crédité)
 1937 : Blanche-Neige et les Sept Nains, (non crédité)
 1937 : The Wayward Pups (non crédité)
 1938 : Les Bébés de l'océan, (non crédité)
 1938 : The Little Bantamweight (non crédité)

Références

Liens externes

 Croquis d'animation de Michael Lah de ASIFA-Hollywood Animation Archive

Animateur américain
Naissance en septembre 1912
Décès en octobre 1995
Décès à Los Angeles
Décès à 83 ans

Michael Lah


Kronolojik sırayla Osmanlı Devleti şeyhülislamları listesidir.

Osmanlı şeyhülislamları listesi
 Molla Şemsüddin-i Fenari (1424 - 1430)
 Molla Fahrettin Acemi (1430 - 1460)
 Molla Hüsrev (1460 - 1480)
 Molla Gürâni (1480 - 1488)
 Molla Abdülkerim Efendi (1488 - 1495)
 Alâeddin Arabî Efendi (1495 - 1496)
 Efdalzade Hamîdüddin Efendi (1496 - 1503)
 Zenbilli Ali Efendi (1503 - 1526)
 Kemalpaşazade Ahmet Şemsettin Efendi (İbn-i Kemal) (1526 - 1534)
 Sadullah Sadi Efendi (1534 - 1539)
 Çivizade Muhittin Mehmet Efendi (1539 - 1542)
 Abdülkadir Hamidî Çelebi (1542 - 1543)
 Fenarîzade Muhyiddin Çelebi (1543 - 1545)
 Ebussuud Efendi (1545 - 1574)
 Çivizade Damadı Hamid Efendi (1574 - 1577)
 Kadızade Ahmed Şemseddin Efendi (1577 - 1580)
 Malûlzade Mehmed Efendi (1580 - 1582)
 Çivizade Hacı Mehmed Efendi (1582 - 1587)
 Abdülkadir Şeyhî Efendi (1587 - 1589)
 Bostanzade Mehmet Efendi (1589 - 1592) (birinci kez)
 Bayramzade Zekeriya Efendi (1592 - 1593)
 Bostanzade Mehmed Efendi (1593 - 1598) (ikinci kez)
 Hoca Sâdeddin Efendi (1598 - 1599)
 Hacı Mustafa Sunullah Efendi (1599 - 1601) (birinci kez)
 Hocazade Mehmed Efendi (1601 - 1603)
 Hacı Mustafa Sunullah Efendi (1603) (ikinci kez)
 Ebülmeyamin Mustafa Efendi (1603 - 1604) (birinci kez)
 Hacı Mustafa Sunullah Efendi (1604 - 1606) (üçüncü kez)
 Ebülmeyamin Mustafa Efendi (1606)  (ikinci kez)
 Hacı Mustafa Sunullah Efendi (1606 - 1608) (dördüncü kez)
 Hocazade Mehmed Efendi (1608 - 1615)
 Hocazade Esad Efendi (1615 - 1622) (birinci kez)
 Zekeriyazade Yahya Efendi (1622 - 1623) (birinci kez)
 Hocazade Esad Efendi (1623 - 1625) (ikinci kez)
 Zekeriyazade Yahya Efendi (1625 - 1632) (ikinci kez)
 Ahizade Hüseyin Efendi (1632 - 1634)
 Zekeriyazade Yahya Efendi (1634 - 1644) (üçüncü kez)
 Ebusaid Mehmed Efendi (1644 - 1646) (birinci kez)
 Muid Ahmet Efendi (1646 - 1647)
 Hacı Abdürrahim Efendi (1647 - 1649)
 Bahai Mehmet Efendi (1649 - 1651)
 Karaçelebizade Abdülaziz Efendi (1651)
 Ebusaid Mehmed Efendi (1651 - 1652) (ikinci kez)
 Bahai Mehmet Efendi (1652 - 1654)
 Ebusaid Mehmed Efendi (1654 - 1655) (üçüncü kez)
 Hüsamzade Abdurrahman Efendi (1655 - 1656)
 Memikzade Mustafa Efendi (1656)
 Hocazade Mesud Efendi (1656)
 Hanefi Mehmed Efendi (1656)
 Balizade Mustafa Efendi (1656 - 1657)
 Bolevi Mustafa Efendi (1657 - 1659)
 Esiri Mehmet Efendi (1659 - 1662)
 Sunizade Seyit Mehmet Emin Efendi (1662)
 Minkarizade Yahya Efendi (1662 - 1674)
 Çatalcalı Ali Efendi (1674 - 1686) (birinci kez)
 Ankaravi Mehmed Emin Efendi (1686 - 1687)
 Debbağzade Mehmed Efendi (1687 - 1688) (birinci kez)
 Hacı Feyzullah Efendi (1688)
 Debbağzade Mehmed Efendi (1688 - 1690) (ikinci kez)
 Ebusaidzade Feyzullah Efendi (1690 - 1692)
 Çatalcalı Ali Efendi (1692) (ikinci kez)
 Ebusaidzade Feyzullah Efendi (1692 - 1694)
 Sadreddinzade Sadık Mehmed Efendi (1694 - 1695) (birinci kez)
 İmam Mehmed Efendi (1695) (birinci kez)
 Hacı Feyzullah Efendi (1695 - 1703)
 Paşmakçızade Seyit Ali Efendi (1703)
 Yekçeşm Hüseyin Efendi (1703)
 İmam Mehmed Efendi (1703 - 1704) (ikinci kez)
 Paşmakçızade Seyit Ali Efendi (1704 - 1707)
 Sadreddinzade Sadık Mehmed Efendi (1707 - 1708) (ikinci kez)
 Ebezade Abdullah Efendi (1708 - 1710)
 Paşmakçızade Seyit Ali Efendi (1710 - 1712)
 Ebezade Abdullah Efendi (1712 - 1713)
 Mehmed Ataullah Efendi (1713)
 İmam Mahmud Efendi (1713 - 1714)
 Mirza Mustafa Efendi (1714 - 1715)
 Menteşzade Abdürrahman Efendi (1715 - 1716)
 Ebu İshak İsmail Efendi (1716 - 1718)
 Yenişehirli Abdullah Efendi (1718 - 1730)
 Mirzazade Şeyh Mehmed Efendi (1730 - 1731)
 Paşmakçızade Abdullah Efendi (1731 - 1732)
 Damadzade Ahmed Efendi (1732 - 1733)
 Ebuishakzade İshak Efendi (1733 - 1734)
 Dürri Mehmed Efendi (1734 - 1736)
 Feyzullahefendizade Mustafa Efendi (1736 - 1745)
 Pirizade Mehmed Sahib Efendi (1745 - 1746)
 Hayatizade Mehmed Emin Efendi (1746)
 Seyit Mehmet Zeynelabidin Efendi (1746 - 1748)
 Ebuishakzade Mehmet Esat Efendi (1748 - 1749)
 Halilefendizade Mehmed Said Efendi (1749 - 1750)
 Seyyid Murtaza Efendi (1750 - 1755)
 Abdullah Vassaf Efendi (1755)
 Damadzade Feyzullah Efendi (1755 - 1756)
 Dürrizade Mustafa Efendi (1756 - 1757) (birinci kez)
 Damadzade Feyzullah Efendi (1757 - 1758)
 Mehmet Salih Efendi (1758 - 1759)
 Çelebizade İsmail Asım Efendi (1759 - 1760)
 Veliyyüddin Efendi (1760 - 1761)
 Ebubekirzade Ahmed Efendi (1761 - 1762)
 Dürrizade Mustafa Efendi (1762 - 1767) (ikinci kez)
 Veliyyüddin Efendi (1767 - 1768)
 Pirizade Osman Sahib Efendi (1768 - 1770)
 Mirzazade Seyit Mehmet Sait Efendi (1770 - 1773)
 Seyyid Mehmed Şerif Efendi (1773 - 1774)
 Dürrizade Mustafa Efendi (1774) (üçüncü kez)
 İvazpaşazade İbrahim Beyefendi (1774 - 1775)
 Salihzade Mehmet Emin Efendi (1775 - 1776)
 Vassafzade Mehmed Esad Efendi (1776 - 1778)
 Mehmet Şerif Efendi (1778 - 1782)
 Seyit İbrahim Efendi (1782 - 1783)
 Dürrizade Mehmed Ataullah Efendi (1783 - 1785)
 İvazpaşazade İbrahim Beyefendi (1785)
 Arapzade Ataullah Efendi (1785)
 Dürrizade Mehmed Arif Efendi (1785 - 1786) (birinci kez)
 Müftizade Ahmed Efendi (1786 - 1787)
 Mekki Mehmet Efendi (1787 - 1788)
 Mehmed Kamil Efendi (1788 - 1789)
 Mehmed Şerif Efendi (1789)
 Hamidizade Mustafa Efendi (1789 - 1791)
 Seyit Yahya Tevfik Efendi (1791)
 Mekki Mehmed Efendi (1791 - 1792)
 Dürrizade Mehmed Arif Efendi (1792 - 1798) (ikinci kez)
 Mustafa Aşir Efendi (1798 - 1800)
 Sâmânizade Ömer Hulusi Efendi (1800 - 1803) (birinci kez)
 Salihzade Ahmed Esad Efendi (1803 - 1806) (birinci kez)
 Şerifzade Ataullah Mehmed Efendi (1806 - 1807) (birinci kez)
 Sâmânizade Ömer Hulusi Efendi (1807) (ikinci kez)
 Şerifzade Ataullah Mehmed Efendi (1807 - 1808) (ikinci kez)
 Arapzade Mehmed Arif Efendi (1808)
 Salihzade Ahmed Esad Efendi (1808) (ikinci kez)
 Dürrizade Abdullah Efendi (1808 - 1810) (birinci kez)
 Sâmânizade Ömer Hulusi Efendi (1810 - 1812) (üçüncü kez)
 Dürrizade Abdullah Efendi (1812 - 1815) (ikinci kez)
 Mehmed Zeynelabidin Efendi (1815 - 1818)
 Mekkizade Mustafa Asım Efendi (1818 - 1819) (üçüncü kez)
 Çerkez Halil Efendi (1819 - 1821)
 Yasincizade Abdülvehhab Efendi (1821 - 1822) (birinci kez)
 Ahmed Reşid Efendi (1822 - 1823)
 Mekkizade Mustafa Asım Efendi (1823 - 1825) (ikinci kez)
 Kadızade Mehmed Tahir Efendi (1825 - 1828)
 Yasincizade Abdülvehhab Efendi (1828 - 1833) (ikinci kez)
 Mekkizade Mustafa Asım Efendi (1833 - 1846) (üçüncü kez)
 Ahmed Arif Hikmet Bey Efendi (1846 - 1854)
 Meşrepzade Mehmed Arif Efendi (1854 - 1858)
 Mehmed Sadeddin Efendi (1858 - 1863)
 Atıfzade Hüsameddin Efendi (1863 - 1866)
 Mehmed Refik Efendi (1866 - 1868)
 Hasan Fehmi Efendi (1868 - 1871)
 Ahmed Muhtar Molla Bey Efendi (1871 - 1872) (birinci kez)
 Turşucuzade Ahmed Muhtar Efendi (1872 - 1874)
 Hasan Hayrullah Efendi (1874) (birinci kez)
 Hasan Fehmi Efendi (1874 - 1876)
 Hasan Hayrullah Efendi (1876 - 1877) (ikinci kez)
 Kara Halil Efendi (1877 - 1878)
 Ahmed Muhtar Molla Bey Efendi (1878) (ikinci kez)
 Uryanizade Ahmed Esad Efendi (1878 - 1889)
 Bodrumlu Ömer Lütfi Efendi (1889 - 1891)
 Mehmed Cemaleddin Efendi (1891 - 1909)
 Mehmed Ziyâeddin Efendi (şeyhülislam) (1909)
 Mehmed Sahib Efendi (1909)
 Çelebizade Hüseyin Hüsnü Efendi (1910)
 Musa Kazım Efendi (1910 - 1911)
 Abdurrahman Nesib Efendi (1911 - 1912)
 Mehmed Cemaleddin Efendi (1912 - 1913)
 Mehmed Esad Efendi (1913 - 1914)
 Ürgüplü Mustafa Hayri Efendi (1914 - 1916)
 Musa Kazım Efendi (1916 - 1918)
 Ömer Hulusi Efendi (1918)
 Haydarizade İbrahim Efendi (1918 - 1919)
 Mustafa Sabri Efendi (1919)
 Mustafa Sabri Efendi (1919)
 Mustafa Sabri Efendi (1919-1920)
 Haydarizade İbrahim Efendi (1919 - 1920)
 Dürrizade Abdullah Beyefendi (1920)
 Mustafa Sabri Efendi (1920)
 Medeni Mehmed Nuri Efendi (1920 - 1922)

Kaynakça

İslam listeleri
Şeyhülislamlar
Uğraşına göre kişi listeleri

Osmanlı şeyhülislamları listesi


Altentrüdingen ist ein Gemeindeteil der Stadt Wassertrüdingen im mittelfränkischen Landkreis Ansbach in Bayern. Der Gemeindeteil hat zusammen mit der Einöde Eisler 211 Einwohner (Stand März 2023).

Geografie
Durch das Kirchdorf fließt der Lentersheimer Mühlbach, einem linken Zufluss der Wörnitz. Arrabach, Fuchsklingengraben und Bachklingengraben münden dort als linke Zuflüsse des Lentersheimer Mühlbachs und der Espangraben und Schafäckergraben als rechte Zuflüsse. Im Westen liegen die Waldgebiete Zipfelholz und Baudenhart. Ansonsten ist der Ort von Acker- und Grünland mit vereinzeltem Baumbestand umgeben.

Altentrüdingen liegt östlich der Staatsstraße 2221, die nach Unterschwaningen (1,9 km nördlich) bzw. am Fallhaus und dem Schafhof vorbei nach Wassertrüdingen (2,8 km südlich) führt. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt zur Kreisstraße AN 61 bei Obermögersheim (2 km östlich).

Geschichte
Der Ort wurde in einer Urkunde, die zwischen 820 und 845 entstand, als "Trutmuntingen" erstmals schriftlich erwähnt. Das Bestimmungswort des Ortsnamens ist der Personenname Truhtmund mit dem althochdeutsch-germanischen Suffix -ingen (= Kinder, Sippe, Angehörige). In der Urkunde wurde bestätigt, dass die Benediktinerabtei Fulda dort Grundbesitz hatte. Ursprünglich hatte das Geschlecht der Truhendinger dort eine Burganlage (Burg Altentrüdingen), von der heute allerdings nichts erhalten ist.

Das Kloster Heilsbronn wurde 1331 Pfarrpatron von Lentersheim und somit auch der Filialkapelle in Altentrüdingen. Es erhielt mit dem Patronat auch einen Zehntanteil. Die erste Altentrüdinger Kirche wurde 1371 von Franciscus Ainkorn von Walrstain erbaut. Im frühen 16. Jahrhundert wurde Altentrüdingen zur eigenständigen Pfarrei. Von da an wurde die Pfarrstelle nicht mehr vom Kloster Heilsbronn, sondern vom Markgrafen besetzt. Den Zehnten bezog halb das Kloster, halb der Bischof von Eichstätt, der jedoch keine Untertanen im Orte hatte.

Nach dem Dreißigjährigen Krieg wanderten zahlreiche Glaubensflüchtlinge aus Österreich zu, die hier eine neue Heimat fanden und den Wiederaufbau der Region vorantrieben.

An der Stelle der Burganlage steht seit 1773 die Markgrafenkirche, die nach den Plänen von Johann David Steingruber errichtet wurde.

Der Mühlbach war die Fraischgrenze in Altentrüdingen. Östlich des Mühlbachs war das ansbachische Oberamt Wassertrüdingen zuständig, westlich des Mühlbachs das ansbachische Oberamt Hohentrüdingen. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das Kastenamt Hohentrüdingen. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Altentrüdingen 67 Anwesen. Außerdem gab es eine Kirche, ein Pfarrhaus, ein Schulhaus und ein Gemeindehirtenhaus. Grundherren waren
 ansbachische Ämter (47 Anwesen; Verwalteramt Heidenheim: 1 Ganzhof zur Hälfte, 1 Höflein zur Hälfte, 1 Wirtschaft, 4 Sölden, 2 Halbsölden, 1 Söldenhaus, 2 Halbhäuser; Kastenamt Hohentrüdingen: 1 Ganzhof zur Hälfte, 1 Höflein zur Hälfte, 2 Sölden, 3 Häuslein, 1 Flurhaus, 1 halbes Hirtenhaus, 5 ganze und 2 halbe Lehengüter jeweils zur Hälfte; Verwalteramt Solnhofen: 1 Meierhof, 1 Ganzhof, 1 Hube, 5 ganze und 2 halbe Lehengüter jeweils zur Hälfte; Kastenamt Wassertrüdingen: 3 Güter, 2 Halbhäuser; Verwalteramt Röckingen: 1 Schmiede, 6 Güter, 1 Gütlein, 2 Häuser, 2 Halbhäuser; Bürgermeister und Rat Wassertrüdingen: 1 Anwesen)
 die Pfarrei Altentrüdingen (12 Anwesen: 2 Güter, 2 Söldengüter, 4 Häuser, 4 Halbhäuser)
 die Pfarrei Wassertrüdingen (1 Gut)
 das Herzogtum Württemberg (Oberamt Weiltingen: 2 Häuser)
 das Fürstentum Oettingen-Spielberg (Oberamt Oettingen: 2 Sölden)
 das Hochstift Eichstätt (Vogtamt Cronheim: 1 Söldengütlein, 1 Mühle)
 Freieigen (1 Gut). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

1806 kam Altentrüdingen an das Königreich Bayern. Infolge des Gemeindeedikts wurde der Ort 1809 dem Steuerdistrikt Wassertrüdingen zugeordnet, Zugleich wurde die Ruralgemeinde Altentrüdingen gebildet, zu der Eisler und die Stockaumühle gehörten. Die Gemeinde hatte eine Gebietsfläche von 5,500 km². Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Wassertrüdingen zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Wassertrüdingen (1919 in Finanzamt Wassertrüdingen umbenannt, 1932–1973 Finanzamt Gunzenhausen, seit 1973 Finanzamt Ansbach). Die Verwaltung übernahm 1862 das neu geschaffene Bezirksamt Dinkelsbühl (1939 in Landkreis Dinkelsbühl umbenannt). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Wassertrüdingen (1879 in Amtsgericht Wassertrüdingen umbenannt), von 1956 bis 1970 war das Amtsgericht Gunzenhausen zuständig und von 1970 bis 1973 das Amtsgericht Dinkelsbühl, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichtes Ansbach ist. Mit der Auflösung des Landkreises Dinkelsbühl im Jahr 1972 kam Altentrüdingen an den Landkreis Ansbach.

Im Zuge der Gebietsreform wurde Altentrüdingen am 1. Juli 1971 nach Wassertrüdingen eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 12: Zugehörig stattliche massive Scheune, 18. Jahrhundert
 Haus Nr. 13: Ehemaliges Austragshaus, erdgeschossiger Massivbau mit Putzgliederung und Eckpilaster, um 1820/30.
 Haus Nr. 15: Ehemaliges Gasthaus und Brauerei, zweigeschossiger Putzbau mit Satteldach und hoch aufragendem Brauerei-Schornstein auf angebautem Sudhaus, spätes 18. Jahrhundert; ehemalige Zehntscheune, verputzter Massivbau mit Satteldach und Fachwerkgiebel, 18. Jahrhundert, im 19. Jahrhundert verlängert; Nebengebäude, schmaler Fachwerkbau mit Satteldach, 19. Jahrhundert
 Haus Nr. 22: Wohnstallhaus, erdgeschossiger verputzter Massivbau mit Satteldach und Zwerchhaus, im Kern 18. Jahrhundert, Umbau bez. 1839; Scheune, massiver verputzter Satteldachbau, im Kern 18. Jahrhundert
 Haus Nr. 39: Ehemaliger Bauernhof, zweigeschossiges verputztes Wohnstallhaus mit Satteldach und Eckgesims, 1. Hälfte 19. Jahrhundert; Scheune, verputzter Massivbau mit Krüppelwalmdach, gleichzeitig.
 Haus Nr. 44: Austragshäuschen, kleines traufständiges Wohnhaus, Mitte 19. Jahrhundert
 Haus Nr. 50: Ehemalige evangelisch-lutherische Pfarrkirche, verputzter Saalbau mit ausgewiesenem Ostturm, Neubau von Johann David Steingruber unter Einbeziehung mittelalterlicher Bauteile, 1773; mit Ausstattung; Friedhofsmauer.
 Haus Nr. 52: Ehemalige Schule, zweigeschossiger Massivbau mit Walmdach, von Johann David Steingruber, 1753, im 19. Jahrhundert verändert.
 Haus Nr. 53: Ehemaliges Pfarrhaus, zweigeschossiger verputzter Massivbau mit Krüppelwalm, von Johann David Steingruber, 1741, um 1800 verändert; Scheune, Massivbau mit Krüppelwalm, 18./19. Jahrhundert; Grundstücksmauer, massiv verputzt.
 Bahnlinie Nördlingen-Pleinfeld: Viadukt der Ludwigs-Süd-Nord-Eisenbahn, einbogig mit Brüstungsmauer, um 1841/49.
 Lentersheimer Mühlbach: Brücke über den Mühlbach, vierbogiger Quaderbau, 18. Jahrhundert, modern verändert.
 Lentersheimer Mühlbach: Brücke über den Mühlbach, zweibogig aus massivem Quaderwerk, 18. Jahrhundert

Bodendenkmäler
In der Gemarkung Altentrüdingen gibt es sechs Bodendenkmäler.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Altentrüdingen

Ort Altentrüdingen

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und Sitz der Pfarrei St. Nikolaus und Theobald. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Heilig Geist (Wassertrüdingen) gepfarrt.

Sonstiges
In dem Dorf verrichtet einer der letzten "Ausscheller" Bayerns seinen Dienst.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wassertrüdingen
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Ersterwähnung 820
Gemeindegründung 1809
Gemeindeauflösung 1971
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Altentrüdingen


Ulrich Kleiner (* 9. Juni 1927 in Thorn; † 2002) war ein deutscher Jurist und Verwaltungsbeamter.

Leben
Ulrich Kleiner leistete ab 1944 Reichsarbeitsdienst, wurde dann als Soldat eingezogen und nahm am Zweiten Weltkrieg teil, aus dem er nach Gefangenschaft 1949 heimkehrte. Nach dem Abitur nahm er ein Studium der Rechts- und Staatswissenschaften auf, das er 1954 mit dem Ersten Juristischen Staatsexamen abschloss. Danach absolvierte er sein Referendariat, bestand 1958 das Zweite Juristische Staatsexamen und trat im Anschluss als Anwaltsvertreter bzw. -assessor in den Staatsdienst ein. Von 1958 bis 1959 wirkte er als beauftragter Richter beim Sozialgericht Dortmund.

Kleiner war seit 1959 als Regierungsassessor beim Regierungsbezirk Detmold tätig und wurde dort 1962 zum Regierungsrat ernannt. Er wechselte 1963 zum Regierungsbezirk Düsseldorf, 1964 zum Regierungsbezirk Münster und im Oktober 1964 zum Regierungsbezirk Düsseldorf. Ende 1964 wurde er zum Oberregierungsrat, 1966 zum Regierungsdirektor und 1967 zum Leitenden Regierungsdirektor ernannt. 1969 nahm er eine Tätigkeit als Leitender Ministerialrat im Kultusministerium des Landes Nordrhein-Westfalen auf, ehe er 1970 als Ministerialdirigent in die Staatskanzlei wechselte. Kleiner, Mitglied der SPD, amtierte vom 13. Juni 1974 bis 1975 zunächst als Staatssekretär im Ministerium für Bundesangelegenheiten, von 1975 bis 1983 dann als Staatssekretär im Ministerium für Wissenschaft und Forschung und von 1983 bis zu seinem Eintritt in den einstweiligen Ruhestand im Juli 1986 schließlich in gleicher Funktion im Kultusministerium des Landes. Im Zuge der politischen Wende in der DDR betätigte er sich als Aufbauhelfer für die Brandenburgische Landesregierung.

Siehe auch
 Kabinett Kühn II – Kabinett Kühn III – Kabinett Rau I – Kabinett Rau II – Kabinett Rau III

Weblinks
 Kabinettsprotokolle der Landesregierung von Nordrhein-Westfalen

Einzelnachweise

Staatssekretär (Nordrhein-Westfalen)
Verwaltungsjurist
SPD-Mitglied
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Deutscher
Geboren 1927
Gestorben 2002
Mann

Ulrich Kleiner


සන්තති යාන්ත්‍ර විද්‍යාව යනු ඉංග්‍රීසි බසින් Continuum mechanics නමින් හැඳින්වෙන, භෞතික විද්‍යාවේ අංශය වේ.

ආශ්‍රිත

 Transport phenomena
 Bernoulli's principle
 Cauchy elastic material
 Configurational mechanics
 Curvilinear coordinates
 Equation of state
 Finite deformation tensors
 Finite strain theory
 Hyperelastic material
 Lagrangian and Eulerian specification of the flow field
 Movable cellular automaton
 Peridynamics (a non-local continuum theory leading to integral equations)
 Stress (physics)
 Stress measures
 Tensor calculus
 Tensor derivative (continuum mechanics)
 Theory of elasticity

සටහන්

මූලාශ්‍ර

Citations

භාහිර සබැඳි

සම්භාව්‍යය යාන්ත්‍ර විද්‍යාව

සන්තති යාන්ත්‍ර විද්‍යාව


An Octomeria minuta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Octomeria minuta in nahilalakip ha genus nga Octomeria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Octomeria

Octomeria minuta


IIM (Indian Institutes of Management) is a group of 20 schools of management in India.

IIM may also refer to:
IIM (Flans album)
Indian Institute of Metals, an Indian professional body
Institution of Industrial Managers, a UK professional body until 1992
Institute of Interim Management, a UK professional body
IPTC Information Interchange Model, a standard for embedding metadata in images

See also
 Iim (biblical city)

IIM (disambiguation)


Aderus pictipes é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. A espécie foi descrita cientificamente por Thomas Broun em 1893.

Distribuição geográfica
Habita na Nova Zelândia.

Referências

pictipes
Insetos descritos em 1893
Coleópteros da Nova Zelândia
Espécies descritas por Thomas Broun

Aderus pictipes


Ein Fraischstein ist ein aus dem Mittelalter stammender Grenzstein, der die Zuständigkeit der jeweiligen Blutgerichtsbarkeit sichtbar machte. Der Rechtsbegriff Fraiß stammt vom Begriff Fraiß im Sinne von Schrecken, Furcht, Schmerzen, Gefahr. Die Grenze zwischen den Gebieten verschiedener hoher Gerichtsbarkeiten wurde Fraißgrenze genannt. An dieser Grenze endete beziehungsweise begann die Blutgerichtsbarkeit eines anderen (Hohen) Gerichts. Fraischsteine werden als Flurdenkmal eingestuft.

Verbreitung
Die besonders in Bayern häufig vorkommenden Steine sind relativ groß und haben die grobe Form eines Frosches, weshalb sie früher auch als Frosch bezeichnet wurden.

Ein sogenannter Frosch steht in der oberfränkischen Stadt Schwarzenbach an der Saale. Er hat ein geschätztes Gewicht von 170 Tonnen, ist ca. 10 Meter lang, 5 Meter breit und 2 Meter hoch. Frosch- und Mausfelsen sind eingetragene Geotope. Der Heimatforscher Karl Bedal stellte eine sehr umstrittene Theorie auf, nach der verschiedene meist sehr alte Objekte in der Landschaft durch Linien verbunden werden können und in einem bestimmten Abstand zueinander stehen. So verband er auch den Froschfelsen mit dem Rondell am Kaiserhammer. Diese Theorie wird als spekulativ und mystifizierend kritisiert, zumal kein zwingender innerer Zusammenhang, auch nicht zeitlich, zwischen den Objekten besteht.

Literatur
 Karl Bedal: Rätselhaftes. Frankenpost Verlag, Hof 1986.

Weblinks

 Fraischstein
Gotik

Fraischstein


In grammar, an antecedent is one or more words that establish the meaning of a pronoun or other pro-form. For example, in the sentence "John arrived late because traffic held him up," the word "John" is the antecedent of the pronoun "him." Pro-forms usually follow their antecedents, but sometimes precede them. In the latter case the more accurate term would be postcedent, although the distinction is rarely made in common usage. The linguistic term that is closely related to antecedent and proform is anaphora. Theories of syntax explore the distinction between antecedents and postcedents in terms of binding.

Examples
Almost any syntactic category can serve as the antecedent to a proform. The following examples illustrate a range of proforms and their antecedents. The proforms are in bold, and their antecedents are underlined

a. Willy said he likes chocolate. - Noun as antecedent

b. My eccentric uncle likes chocolate. He tells everyone to buy him chocolate. - Noun phrase as antecedent

c. Larry was helpful, and so was Kim. - Adjective as antecedent

d. He arrived in the afternoon, when nobody was home. - Prepositional phrase as antecedent

e. Thomas plays soccer in the park. The kids all congregate there. - Prepositional phrase as antecedent

f. Our helpers did it very carefully, and we did it like that as well.  - Adverb phrase as antecedent

g. Fred works hard, but Tom does not do the same. - Verb phrase as antecedent

h. Susan lies all the time, which everybody knows about. - Entire clause as antecedent

i. Our politicians have been pandering again. This demotivates the voters. - Entire sentence as antecedent

j. Rob is a dentist and, as such, he fixes teeth. - Noun phrase as antecedent

k. Someone called who offered to help. She was really friendly. - Discontinuous word combination as antecedent

l. The paragraph has in fact been checked by Sam, but Susan won't do it. - Discontinuous word combination as antecedent

This list of proforms and the types of antecedents that they take is by no means exhaustive, but rather it is intended to merely deliver an impression of the breadth of expressions that can function as proforms and antecedents. While the stereotypical proform is a pronoun and the stereotypical antecedent a noun or noun phrase, these examples demonstrate that most any syntactic category can in fact serve as an antecedent to a proform, whereby the proforms themselves are a diverse bunch. The last two examples are particularly interesting, because they show that some proforms can even take discontinuous word combinations as antecedents, i.e. the antecedents are  constituents. A particularly frequent type of proform occurs in relative clauses. Many relative clauses contain a relative pronoun, and these relative pronouns have an antecedent. Sentences d and h above contain relative clauses; the proforms when and which are relative proforms.

Uncertain antecedents

In some cases, the wording could have an uncertain antecedent, where the antecedent of a pronoun is not clear because two or more prior nouns or phrases could match the count, gender, or logic as a prior reference.
In such cases, scholars have recommended to rewrite the sentence structure to be more specific, or repeat the words of the antecedent rather than use only a pronoun phrase, as a technique to resolve the uncertain antecedent.

For example, consider the sentence, "There was a doll inside the box, which was made of clay" where the word "which" could refer to either the box or the doll. To improve, the sentence could be reworded as: "Inside the box, there was a doll which was made of clay" or, "Inside the box, there was a doll made of clay" or, "There was a girl doll inside the box, and she was made of clay" (or similar wording).

Antecedents may also be unclear when they occur far from the noun or phrase they refer to. Bryan Garner calls these, "remote relatives", and gives this example from the New York Times:
and points out that "[t]hat modifies messages — 7 words and 3 nouns before." He also give examples for in which, who, and whose.

Postcedents

The ante- in antecedent means 'before, in front of'. Thus when a proform precedes its antecedent, the antecedent is technically not an antecedent, but rather it is a postcedent, post- meaning 'after, behind'. The following examples illustrate postcedents:

a. When it is ready, I'll have a cup of coffee. - Noun as postcedent

b. In her bed, my friend spends the entire morning. - Noun phrase as postcedent

c. It bothered me that she did not call. - Clause as postcedent, example of it-extraposition

d. Two violinists were there, at the party. - Prepositional phrase as postcedent

e. Sam tries to work then, when it is raining. - Clause as postcedent

Postcedents are rare compared to antecedents, and in practice, the distinction between antecedents and postcedents is often ignored, the term antecedent being used to denote both. This practice is a source of confusion and some have therefore denounced the term antecedent outright because of this confusion.

Implied antecedents
Some proforms lack a linguistic antecedent (or postcedent). In such cases, the antecedent is implied in the given discourse environment or from general knowledge of the world. For instance, the first person pronouns I, me, we, and us and second person pronoun you are proforms that usually lack a linguistic antecedent. However, their antecedents are present in the discourse context as the speaker and the listener. Pleonastic proforms also lack a linguistic antecedent, e.g. It is raining, where the pronoun it is semantically empty and cannot be viewed as referring to anything specific in the discourse world. Definite proforms such as they and you also have an indefinite use, which means they denote some person or people in general, e.g. They will get you for that, and therefore cannot be construed as taking a linguistic antecedent.

See also
 Binding — Association of anaphoric elements

Notes

References

 Carnie, A. 2013. Syntax: A generative introduction. 3rd edition. Malden, MA: Wiley-Blackwell.
 Crystal, D. 1997. A dictionary of linguistics and phonetics. 4th edition. Cambridge, MA: Blackwell Publishers.
 Radford, A. 2004. English syntax: An introduction. Cambridge: Cambridge University Press.
 Tesnière, L. 1969. Éléments de syntaxe structurale, 2nd edition. Klincksieck, Paris.

Semantics
Syntactic relationships
Syntax

Antecedent (grammar)


Osmanlı Devleti Gerileme Dönemi, Osmanlı tarihinde Karlofça Antlaşması'ndan (1699) başlayarak, Yaş Antlaşmasına kadar (1792) geçen süreye denir.

Sebepleri
Osmanlı İmparatorluğu'nun gerileme nedenleri birkaç gruba ayrılabilir:

Merkezi Yönetimin Bozulması
Osmanlı merkezi yönetiminin bozulmasında;
 Şehzadelerin sancaklara gönderilmemesinden dolayı, devlet işlerinde yeterli bilgi ve tecrübeye sahip olmadan devletin başına geçmelerinde rolü vardır.
 Padişahların tecrübesizliğinden yararlanan saray kadınlarının ve ağalarının devlet yönetiminde etkili olmaları.
 Küçük yaşta tahta çıkmaları (IV. Mehmed 6 yaşında tahta çıkmıştır).
 Önemli makamların liyakata bakılmadan rüşvet ve iltimas yoluyla dağıtılması gibi nedenler etkili olmuştur.

Devlet yönetiminde otoritenin sarsılması, halkın devlete olan güveninin azalmasına ve iç isyanların çıkmasına neden olmuştur. Deneyimsiz kişiler tahta geçmiş, bu nedenle merkezi yönetim bozulmuştur.

Ekonominin Bozulması

16. yüzyılın sonlarından itibaren Osmanlı ekonomisinin bozulmasında;

 Coğrafi Keşiflerin etkisiyle ticaret yollarının yön değiştirmesi ve gümrük gelirlerinin büyük ölçüde azalması
 17. yüzyılda Avusturya ve İran ile yapılan savaşların yüklü harcamalara yol açması
 İhracatın azalması, ithalatın artması ve kapitülasyonların giderek Avrupalı devletlerin sömürü aracı haline gelmesi
 Sömürgelerden Avrupa'ya yüklü miktarda altın ve gümüşün gelmesi, bu madenlerin bir miktarının Osmanlı ülkesine girmesi ve paranın değerini düşürerek enflasyonu artırması
 Vergilerin yükseltilmesi üzerine köylerde yaşayan insanların vergilerini ödeyemeyerek tarımsal üretimi bırakmaları
 Saray masraflarının artması

gibi nedenler etkili olmuştur. Köyden şehre göçler sonucu üretim azalmıştır, fazladan asker alımı ile askeri masrafların artması gibi nedenler de etkili olmuştur.

Askeri Sistemin Bozulması

 III. Murat döneminden itibaren kapıkulu ocaklarına kanunlara aykırı asker alınarak sayılarının artırılması
 Yeniçerilerin geçim sıkıntısını ileri sürerek askerlik dışında işlerle uğraşmaları
 İltizam sisteminin yaygınlaşması üzerine tımar sisteminin önemini kaybetmesi ve eyaletlerde asker yetiştirilmemesi
 Askeri bilgisi olmayan insanların komutanlık rütbelerine getirilmesi
 Avrupa'da meydana gelen harp teknolojisindeki gelişmelerin takip edilmemesi
 Yeniçerilerin sayılarının artmasıyla kendilerini büyük bir güç olarak görmesi.
gibi etkenler Osmanlı askeri sisteminin bozulmasına neden olmuştur.

Sosyal Alandaki Bozulmalar

Tımar sisteminin bozulması, nüfusun artması ve Anadolu'da çıkan Celali isyanları halkın devlete olan güvenini sarsmıştır. 17. yüzyılda başta İstanbul olmak üzere büyük şehirlerin nüfusları hızla artmış, bu durum şehirlerde işsizliğe ve güvenliğin bozulmasına neden olmuştur. Sonuç olarak, devlet bu isyanları güçlükle bastırdı ve halkın devlete güveni azaldı.

Eğitim Sisteminin Bozulması

 Eğitim sisteminin temelini oluşturan medreselerin çağın gerisinde kalması ve Avrupa'da eğitim alanında meydana gelen yeniliklerin takip edilmemesi.
 Pozitif bilimlerin medreselerin müfredatından çıkarılması.
 Medrese öğrenimi görmemiş pek çok kişiye ilmi rütbeler verilmesi.
 Yeni doğmuş çocuklara müderrislik unvanının verilmesi ve beşik uleması diye adlandırılan bir sınıfın ortaya çıkması.

Dış Etkenler

 Coğrafi Keşiflerle zenginleşen ve ekonomilerini güçlendiren Avrupa devletleri, Rönesans ve Reform hareketleriyle düşünce ve bilim hayatında önemli atılımlar yapmıştır. Osmanlı İmparatorluğu Avrupa'daki teknolojik ve bilimsel gelişmelere ayak uyduramamış, Avrupa'nın gerisinde kalmıştır.
 İmparatorluğun batıda Viyana, doğuda İran'a kadar ulaşmasıyla imparatorluğun doğal sınırlara ulaşması.
 Avrupalıların Haçlı anlayışıyla Osmanlı İmparatorluğu'na hep birlikte saldırmaları gerilemeye neden olmuştur.

Islahatlar
Bu dönemde Karlofça ve İstanbul Antlaşması'yla kaybedilen yerleri geri almak ve mevcut toprakları korumak amacıyla batıda Avusturya ve Venedik, kuzeyde Rusya ve doğuda İran ile savaşlar yapılmıştır.

Bu yüzyılda Avrupa'dan geri kalındığı Pasarofça Antlaşması'ndan itibaren kabul edilmiş ve yapılan ıslahatlarda Avrupa örnek alınmıştır.

Karlofça Antlaşması ile Osmanlı bir dizi tedbirler almaya başlamış ve mali, iktisadi, idari yapılanmaya gitmiş, ordu ve donanmanın yenilenmesi çalışmalarını başlatmıştır. III. Ahmet döneminde Osmanlı Avrupa kentlerine geçici elçiler göndererek yenilikleri takip etmek istemiştir. Bu dönemde matbaa getirilmiş, İstanbul'a bir kâğıt ve kumaş fabrikası kurulmuştur. İlk özel matbaa kullanılmış ve kullananlar Said efendi ile İbrahim Müteferrika'dır ilk eserde vankulu lugatıdır. Sultan I. Mahmud (1730-1754) ve III. Mustafa (1757-1773) dönemlerinde Osmanlı Ordusu modernize edilmeye çalışılmış, humbaracı ve topçu ocaklarının Batı tarzında teşkilatlandırılmasına girişilmiştir. Bir Fransız subayı olan Comte de Bonneval, 1731'de humbaracı ocağının ıslahına başlayarak ocağın ihtiyaç duyduğu tâlimli askeri yetiştirmek üzere de 1734 yılında Üsküdar'da bir hendesehâne (mühendislik okulu) açılmasını sağlamıştır. Nitekim disiplinli ve modern tâlim ve terbiye ile yetiştirilen bu askerî sınıfın Rusya ve Avusturya ile 1736-1739'da yapılan savaşlarda büyük hizmeti görüldü. Ancak, bu sınıf 1747'de yeniçerilerin baskını sonucu kapatıldı. Sultan III. Mustafa da tahta geçer geçmez, Fransa'dan mühendisler getirterek Mühendishane ve Bahriye sınıfını ve okullarını modern usullere göre ıslah etmeye ve onları tâlim ve terbiyeye girişti. Batıdaki gelişmeleri öğrenmek amacıyla Fransa ve Almanya'ya elçiler gönderdi. Tıp ve Astronomi sahaları ile ilgili çalışmalar hızlandırıldı.

Askeri teşkilat

Bu döneme ait birçok padişah devletin gerilediğini ve önlenmesi gerektiğini düşünerek birçok tedbir almaya çalışsa da Yeniçeri ocağının görev yapamaz hale gelmesi ile yeniliğe açık iyi yetişmiş padişahlara destek olacak devlet adamı olmaması Osmanlının gerilemeyi durduramamasına yol açmıştır.

III. Selim ve Islahat hareketleri

III. Selim Avrupa ve Avusturya'nın ordu ve idare teşkilatı hakkında rapor hazırlaması için elçi olarak Bekir Râtıp efendiyi  gönderdi. Bekir Râtıp Efendi kısa zamanda Avrupa'nın ilmî, siyasi ve askerî durumu hakkında çeşitli bilgiler topladı. Avusturya ordusunun teşkilatı, askerî okulları, subayların yetiştirilmesi ve başka birçok konu ile ilgili sunduğu rapor üzerine Nizam-ı Cedid ordusu oluşturuldu. Ayrıca bu döneme Nizam-ı Cedid dönemi de denir.

Daha sonra yenilik hareketlerine karşı çıkan devlet adamları ve yeniçeriler isyan çıkardılar. Bunun sonuncun da III. Selim tahttan indirildi, Nizam-ı Cedit dağıtıldı ve yeniliği destekleyen kişiler devlet adamları da buna dahil olmak üzere cezalandırıldı. Padişah IV. Mustafa yeniçeriler  destekledi, böylece Nizam-ı Cedit ordusu, dönemi sona erdi.

Gerileme Dönemi Padişahları

 II. Mustafa (1695-1703)
 III. Ahmet (1703-1730)
 I. Mahmut (1730-1754)
 III. Osman (1754-1757)
 III. Mustafa (1757-1774)
 I. Abdülhamit (1774-1789)
 III. Selim (1789-1807)
 IV. Mustafa (1807-1808)

İsyanlar ve Savaşlar

1593–1606 Devlet-i Aliye(Osmanlı)–Avusturya Savaşları
Silleci Mehmet Paşa döneminde imzalanan antlaşma tarafların karşılıklı saldırılarıyla bozulmuş ve iki devlet arasında savaşlar başlamıştır. İki devlet arasındaki savaş Avusturya'nın isteğiyle Zitvatorok Antlaşması imzalanarak sona erdirilmiştir (1606). Zitvatorok Antlaşması ile Osmanlı Devleti;
 Keje, Eğri ve Estergon kaleleri Osmanlıya bırakılacak.
 Avusturya vergi ödemeyecek ama sembolik bir savaş tazminatı ödeyecek. (Savaşın yıllarca sürmesinden dolayı iki devletin de hazinesi boşalmıştı)
 Avrupa'daki 1533 İstanbul Barış Antlaşması ile kesin olan büyük siyasi üstünlüğünü kaybetmiştir. Ancak askeri ve stratejik üstünlüğü 1683 İkinci Viyana Kuşatması ve 1699 Karlofça Barış Antlaşması'na kadar devam etmiştir.
 Avusturya arşidükü (Kral demektir.) Osmanlı padişahına denk hale gelmiştir. Böylece, Osmanlı Devleti'nin Avrupa devletleriyle hukuki eşitlik dönemi başlamıştır. (İstanbul Antlaşması ile başlayan siyasi üstünlük resmiyette bu antlaşma ile son buluyor gibi gözükse de daha uzun yıllar 2 devlet arasındaki haberleşmelerde Osmanlı Devleti'nin üstünlüğü devem edecektir).

Avusturya, Orta Avrupa'da gücünü artırmak için Macaristan'a egemen olma politikası izlemiştir. Macarlara yardım etmeyi kabul eden Sadrazam Merzifonlu Kara Mustafa Paşa sefere çıkarak Viyana'yı ikinci defa kuşatmıştır (1683). Osmanlı orduları Viyana önlerinde bozguna uğrayarak geri çekilmiştir.

Osmanlıların Viyana önlerinde bozguna uğraması, Avrupa'da büyük bir sevinç meydana getirmiş ve Papa'nın gayretleriyle Türkleri Avrupa'dan atmak amacıyla Kutsal İttifak kurulmuştur (1684). Bu ittifaka; Avusturya, Lehistan, Venedik, Malta şövalyeleri ve sonradan Rusya katılmıştır. 16 yıl devam eden savaşlarda Osmanlı Ordusu yenilmiş, kutsal İttifak devletleriyle Osmanlı Devleti arasında Karlofça Antlaşması imzalanmıştır (1699). Karlofça Antlaşması'yla;

 Osmanlı Devleti batıda ilk kez toprak kaybetmiştir.
 Osmanlı Devleti Orta Avrupa'daki egemenliğini kaybetmiştir.
 Avrupa devletleri savunmadan saldırıya geçmiş ve askeri bakımdan üstünlükleri ortaya çıkmıştır.
 Osmanlı Devleti Sakarya Meydan Muharebesi'ne kadar savunma durumuna geçmiş, kaybettiği toprakları geri alma ve yeni toprak kaybetmeme siyaseti izlemeye başlamıştır.

İstanbul Antlaşması
Karlofça Antlaşması'ndan sonra Rusya ile Osmanlı Devleti arasında İstanbul Antlaşması imzalanmıştır (1700). Osmanlı Devleti, Karlofça ve İstanbul antlaşmalarıyla kaybettiği toprakları geri alabilmek amacıyla 18. yüzyılda Avusturya, Venedik ve Rusya ile savaşlar yapmıştır.

İç İsyanlar ve Sonuçları

İstanbul Ayaklanmaları

İstanbul isyanları kapıkulu askerlerinden yeniçeriler ve sipahiler tarafından çıkarılmıştır. İstanbul isyanlarının çıkmasında;

 Devlet yönetimindeki otorite boşluğundan yararlanan yeniçeri ağaları ve saray kadınlarının yönetimi olumsuz yönde etkilemeleri
 Kapıkulu sisteminin değişmesi ve ocağa askerlikle ilgisi olmayan kişilerin alınması
 Kapıkulu askerlerinin maaşlarının zamanında ödenmemesi veya ayarı düşük paralarla ödenmesi
 Yeniçerilerin cülus bahşişi almak için sık sık padişah değiştirmek istemeleri
 Devlet yönetiminde etkin olmak isteyen devlet adamlarının yeniçerileri kışkırtması
 Yeniçeri ve sipahilerin çıkarları doğrultusunda hareket etmeyen padişah ve devlet adamlarını görevden uzaklaştırmak istemeleri
 Kapıkulu askerlerinin disiplin altında tutulamaması

gibi nedenler etkili olmuştur. İstanbul isyanları devlet düzeni değiştirmeye yönelik olmayıp, yönetimi şahıslara karşı yapılmıştır. İstanbul isyanları sonucunda;

 İsyanların zayıflaması
 Kadı ve sancak beylerinin kanunlara aykırı davranarak halkı zor duruma düşürmeleri
 Osmanlı–İran ve Osmanlı–Avusturya savaşları

gibi nedenler isyancılar, daima isteklerini yaptırmayı başarmışlar ve Osmanlı merkezi idaresi üzerinde kapıkulu (özellikle yeniçeriler) askerlerinin etkisi artmıştır.
 İsyancılar, padişah ve devlet adamlarını görevden almışlar, hatta öldürmüşlerdir.
 İsyanlar İstanbul'da asayişin bozulmasına, halkın zor durumda kalmasına, şehirde yangınların çıkmasına ve yağmalamaların yapılmasına neden olmuştur.

Celali isyanları

Celali İsyanları Yavuz Sultan Selim zamanına kadar uzanır. 17. yüzyılda Anadolu'da çıkan isyanlara "Celali İsyanları" denilmiştir. Celali isyanlarının sebepleri;

 Eyaletlerde devlet yönetiminin bozulması ve vergi toplamada adaletsiz davranılması
 Dirlik sisteminin bozulması ve dirliklerin dağıtımında haksızlıkların yapılması
 17. yüzyılda savaşların uzun sürmesi ve yenilgiyle sonuçlanmasından dolayı askerden kaçanların Anadolu'da eşkiyalığa başlaması
 Devşirme asıllı devlet adamlarının Anadolu halkıyla kaynaşamamaları
 Merkezi otoriteli olmuştur. Celali isyanlarının sonucunda;
 Anadolu'da devlet otoritesi sarsılmıştır.
 Anadolu'da huzur ve güvenlik bozulmuş, birçok şehir ve kasaba harap olmuştur.
 Üretim faaliyetleri azalmış, ekonomi bozulmuştur.
 Vergiler toplanamamış ve devletin gelirleri azalmıştır.
 Psikolojik değerlerin bozulması

Ayrıca bakınız
 Osmanlı Devleti
 Lale Devri
 Osmanlı Ordusu
 Küçük Kaynarca Antlaşması

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Osmanlı İmparatorluğu gerileme dönemi

Osmanlı İmparatorluğu gerileme dönemi


Ski King, bürgerlich Andrew James Witzke, (* 5. September 1967 in Portland, Oregon, Vereinigte Staaten) ist ein amerikanischer Musiker, der in Nürnberg lebt. Er tritt als Solo-Sänger unter dem Künstlernamen "The Mighty Ski King" auf, ist Leadsänger der Country-Band Ski's Country Trash, der Gothic-Rock-Band Beloved Enemy sowie der 50s-Rock'n'Roll-Band Ski King and the Wonderbras.

Sein Gesang variiert stilistisch etwa zwischen Johnny Cash, Elvis Presley und Lemmy Kilmister. Musikalisch ist er keiner festen Stilrichtung zuzuordnen, wobei Rock, Rockabilly und Country im Repertoire Witzkes deutlich überwiegen.

Leben
Die ersten 17 Jahre seines Lebens waren unbeständig und mit vielen Umzügen verbunden. Witzke trat freiwillig den Militärdienst an und erreichte in der US-Army den Dienstgrad Sergeant bei der 3/5 Field Artillery als LKW-Fahrer. Nach seiner Versetzung nach Nürnberg in Deutschland wurde die fränkische Stadt zu seiner Wahlheimat.

Der erste Teil seines Künstlernamens entstand dadurch, dass im amerikanischen Sprachgebrauch sein Nachname "Witzke" dem Wort "Whisky" ähnelt und "Whisky" dann schlicht zu "Ski" abgekürzt wurde. Der zweite Teil "King" resultiert aus der Ähnlichkeit von Witzkes Gesangsstil zu dem des "King of Rock'n'Roll" Elvis Presley.

Der Sänger ist mit Nadine Witzke, Mitinhaberin von Visavajara in Nürnberg, verheiratet.

Ende der 1990er Jahre trat Witzke in der Karaokebar P&S auf, in der er auch als Barkeeper tätig war. Später kaufte der Sänger die Bar und benannte sie in SOHO Bar um. Auch bekannte Künstler wie The BossHoss oder Rose Tattoo traten dort auf.

2006 gewann Witzke mit dem Lied Hurt den ersten Preis des Johnny-Cash-Tribute-Contest Walk the Line gegen 90 Mitstreiter.

Im Jahr 2011 hatte er auch einen Auftritt beim Wacken-Festival.
2013 war er auf dem Album "Nur für mich" der Hamburger Band Rotz & Wasser als Gastmusiker vertreten.

Im August 2014 hat Witzke in der RTL-Talent-Show "Rising Star" im deutschen Fernsehen mitgewirkt.

Künstlerisches Schaffen

Witzke macht seit Ende der 1990er Jahre Musik, seit Anfang 2000 hauptberuflich. Die ersten Erfahrungen sammelte er in den 1990er Jahren mit den Bands Sanity's Edge und Prime Sinister. Er covert Stücke u. a. von Johnny Cash, Elvis Presley, Motörhead, Bob Seger nicht nur, er interpretiert sie oft neu. Witzke tritt auch bei vielen Tattooconventions auf. Sein Album Neverending Road befand sich im Februar 2012 auf Platz 19 der Metal-Rock-Charts.

2016 war er als böser Jäger Sturmhard im Hörspiel "MIG3 – Auf der Suche nach dem Blauen Affen" zu hören. 2017 übernahm er, unter der Regie von Kim Jens Witzenleiter, die Sprechrolle des Reverend John Thompson im Horror-Hörspiel "Blood Red Sandman" und steuerte eine Coverversion von The Sound of Silence für den Soundtrack bei. 2019 sprach er erneut die Rolle des Sturmhard in dem Kurzhörspiel "Men in Green". 2023 übernahm er erneut eine kleine Sprechrolle für Kim Jens Witzenleiter im Hörspiel Wolfy.

2022 war Witzke als Caiaphas im Coveralbum des Musicals Jesus Christ Superstar, produziert von Kim Jens Witzenleiter und veröffentlicht über Wolfy-Office, zu hören.

Schauspielerei
Neben seiner musikalischen Aktivität war Witzke auch in einem Film schauspielerisch engagiert, in dem Film Virus Undead.

Diskografie
 1995 Prime Sinister – Staring At The Sun
 1996 Prime Sinister – Junk
 Ski-King – Devil in Disguise (nicht veröffentlicht)
 Ski-King and the Black Jacks – A new Generation of Bar Musik (nicht veröffentlicht)
 2007 Ski-King – Early one morning a tribute to Johnny Cash
 2007 Beloved Enemy – Enemy Mine
 2008 Ski-King – Live at the NCO Club
 2008 Ski-King – Uncaged
 2009 Ski-King – The new King
 2009 Ski – Evolution
 2009 Ski's Country Trash – Welcome to Trash-Valley
 2010 Ski's Country Trash – Trash Valley (Neuveröffentlichung)
 2010 Beloved Enemy – Thank you for the Pain
 2011 Ski King – Songs from 81
 2011 Ski-King – Sketchbook
 2012 Ski's Country Trash – Neverending Road
 2013 Ski-King – Sketchbook II: Watching the Sons
 2013 Ski's Country Trash – Roadstop in Hell
 2013 Ski-King – Further up on the Road
 2015 Ski-King – Sketchbook III (New Horizons)

Weblinks
 Offizielle Internetpräsenz von Ski King

 Offizieller YouTube-Account https://www.youtube.com/user/themightyskiking

Nachweise

Rocksänger
US-Amerikaner
Geboren 1967
Mann

Ski King


Peter Desaga est un fabricant d'instruments allemand de l'Université de Heidelberg qui a travaillé avec Robert Bunsen. En 1855, Desaga a perfectionné une conception antérieure du brûleur de laboratoire de Michael Faraday en bec Bunsen.

Ni Desaga ni Bunsen n'ont breveté le design et de nombreuses imitations ont été commercialisées.

Le bec Bunsen fut essentiel à l'invention du spectroscope par Robert Bunsen et Gustav Kirchhoff.

Le fils de Peter Desaga, Carl Desaga, a fondé C. Desaga.

Références

Bibliographie
 Douglas Allchin writing for SHiPS, University of Minnesota. In the Shadows of Giants - remarks on "the tradition of professional credit". Retrieved June 6, 2005.
 Williams, Kathryn R., A Burning Issue. J. Chem. Educ. 2000, 77, 558–559.
 Russell, Colin A., Bunsen without his burner, Phys. Educ. 1999, 34 321-326 ;
 Royal Society of Chemistry: Chemistry World, Oct 2007 Issue.

Liens externes

Scientifique allemand du XIXe siècle
Naissance en mars 1812
Date de décès non renseignée (XIXe siècle)

Peter Desaga


Hayesville Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Hayesville Township (Clay County, North Carolina)
 Hayesville Township (Franklin County, North Carolina)

Hayesville Township


Kamil Ahmet Çörekçi (* 1. Februar 1992 in London) ist ein englisch-türkischer Fußballspieler, der für Trabzonspor spielt. Er ist türkisch-zypriotischer Abstammung.

Jugendkarriere
Çörekçi kam in London als Sohn von türkischen Zyprioten zur Welt. Hier besuchte er die renommierte Caterham High School und begann mit neun Jahren mit dem Vereinsfußball in der Jugend des FC Fulham. Er nahm darüber hinaus 2006 als Spieler der Redbridge District teams an den London Youth Games teil und konnte mit seinem Team nach 50 Jahren wieder diesen Pokal gewinnen. 2008 wechselte er zur Jugendmannschaft des FC Millwall.

Vereinskarriere

Bucaspor
2010 nahm er das Angebot des türkischen Süper Lig Aufsteigers Bucaspor an und wechselte in die Türkei. Dort spielte er zunächst zwei Monate in der Reservemannschaft und wurde dann ab November 2010 auch bei den Profis berücksichtigt. Nach der Winterpause eroberte er sich einen Stammplatz und machte bis Saisonende 18 Ligapartien. Bucaspor verpasste jedoch den Klassenerhalt und so spielte Çörekçi mit seinem Verein in der nächsten Spielzeit in der zweitklassigen TFF 1. Lig. Auch hier spielte er regelmäßig und versäumte bis zur Winterpause nur wenige Partien. Am 5. Dezember 2011 wurde bekanntgegeben, dass nach gegenseitigem Einverständnis mit seinem Verein sein laufender Vertrag aufgelöst wurde.

Kayserispor
Lediglich zwei Tage nach der Auflösung seines Vertrages mit Bucaspor wurde in den Medien über einen Wechsel zum Süper-Lig-Verein Kayserispor spekuliert. Dieses Gerücht bestätigte sich einen Monat später und Çörekçi unterschrieb einen Vierjahresvertrag. Bei Kayserispor spielte er einen Monat lang für die Reservemannschaft und wurde anschließend in den Profi-Kader übernommen. Bis zum Ende der Spielzeit 2011/12 absolvierte er für sein Team acht Ligapartien und zwei Pokalspiele.

Adana Demirspor (Leihe)
Für die Spielzeit 2013/14 wurde Çörekçi an den Zweitligisten Adana Demirspor ausgeliehen.

Eskişehirspor
Im Frühjahr 2014 wechselte er zum Erstligisten Eskişehirspor.

Trabzonspor
Mit dem Vertragsende verließ Çörekçi den mittlerweile in der TFF 1. Lig spielenden Verein Eskişehirspor und wechselte zum Traditionsklub Trabzonspor.

Nationalmannschaftskarriere
Kamil Ahmet Çörekçi fing früh an für die türkischen Jugendnationalmannschaften zu spielen. Er durchlief ab der U-16 nahezu alle Jugendmannschaften. 2009 nahm er mit der türkischen U-17-Auswahl an der U-17-Fußball-Weltmeisterschaft 2009 teil und erreichte mit seiner Mannschaft das Viertelfinale.

Mit der U-19 nahm er an der U-19-Fußball-Europameisterschaft 2011 teil, schied aber bereits in der Gruppenphase mit seiner Mannschaft aus dem Turnier aus. Anschließend folgten 19 Einsätze für die türkischen U-17-Nationalmannschaft. 2014 debütierte er auch für die 2. Auswahl der türkischen Nationalmannschaft, für die türkische A2-Nationalmannschaft.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Adana Demirspor)
Fußballspieler (Bucaspor)
Fußballspieler (Eskişehirspor)
Fußballspieler (Kayserispor)
Fußballspieler (Trabzonspor)
Sportler (London)
Türke
Brite
Engländer
Geboren 1992
Mann

Kamil Ahmet Çörekçi