Adilcevaz, Bitlis ilinin nüfus bakımından en küçük, Van Gölü'nün kıyısında kalan ilçesi.

Tarihçe
Türk Ansiklopedisi'nin Adilcevaz maddesinde bölgenin eski ismi Arcige'dir. Vakıflar Genel Müdürlüğü'ne ait bazı belgelerde ise bölgeden Cevizler Vadisi anlamına gelen Arapça Zatu'l- Cevaz olarak bahsedilmektedir. Adilcevaz ilçesi, bölgede yaşayan Ermenilerce Ardzgue adıyla anılmıştır. İlçenin kuzeyinde Urartular'a ait bugün Kef Kalesi adıyla anılan bir kale vardır.

Adilcevaz'ın tarihi oldukça eskiye dayanmaktadır. Bölgenin geçmişi Kalkotik çağına kadar uzanmaktadır. Bölgede öncelikle Asurlular hakim olmuştur. Daha sonra ise Van Gölü ve çevresine Urartular yerleşmiştir. Persler (MÖ 700) ve Makedonyalılar (MÖ 330) buraya egemen olmuşlardır. MS 700 yıllarında Arap akınları buraya kadar ulaşmış, sonraki yıllarda bölge Araplar ile Bizanslılar arasında sürekli savaşlara sahne olmuş ve her iki toplum arasında zaman zaman el değiştirmiştir. Malazgirt Meydan Muharebesi'nden (1071) sonra da yörede Türklerin egemenliği başlamıştır. Yavuz Sultan Selim'in Çaldıran Muharebesi'nden(1514) sonra da Osmanlı topraklarına katılmıştır. Birinci Dünya Savaşı sırasında Rus işgali ve sonrasında ise Ermeniler bu bölgeye hakim olmaya çalışmış olsa da, TBMM Hükûmeti ile Ermenistan arasında imzalanan Gümrü Antlaşması lle birlikte bölgedeki Türk hakimiyeti netleşmiştir. 29 Ekim 1923 tarihinde cumhuriyetin ilanı ile birlikte Van'a bağlı bir ilçe olmaya devam eden Adilcevaz'ın ilçe statüsü 1926'da kaldırılmıştır. 1929'da Ahlat Van'a bağlanınca Adilcevaz da Van'a tabii olmuştur. 1953 yılında ise ilçe haline dönüştürülerek Bitlis iline bağlanmıştır.

Kültür
Adilcevaz'da Ekim ayının ilk haftasında geleneksel olarak Ceviz Festivali düzenlenir. Çeşitli etkinliklerle beraber ceviz ağası seçimi yapılır. Etnik yapı olarak merkezde Türkmen kökenli, köylerde ise Kürt kökenli vatandaşların yoğunluğu söz konusudur. Ayrıca Yolçatı Köyü gibi Çerkes köyleri de mevcuttur. Etnik yapının fazla olduğu ilçede kültürel zenginlikler ön plana çıkmaktadır.

Coğrafya
İl merkezine 90 kilometre uzaklıktadır. Etrafı sıra dağlarla çevrili olan Adilcevaz'ın güney cephesi ise Van Gölü'ne bakmaktadır. Ulaşım ilçenin yine düz ve engebesiz olan güney kısmından, Van Gölüne paralel olarak batıda Ahlat ilçesine doğuda ise Erçiş ilçelerine bağlamaktadır. İlçenin kuzeyinde Batmış Gölü bulunmaktadır.

İklim ise Van Gölü'nün ılımanlaştırıcı etkisine bağlı olarak diğer Doğu Anadolu kentleri ve ilçelerine nazaran daha yumuşaktır. Ancak yine bulunduğu bölgenin iklim özelliklerini büyük ölçüde yansıtmaktadır. Karasal bir iklim özelliğine sahip olduğundan kışın soğuk, yazın ise sıcaklık fazladır. Yaz ve kış arasında sıcaklık farkı oldukça fazladır.

Nüfus
İlçe; 1 belde, 28 köy ve 8 mahalleden oluşmaktadır. Aşağıda şemada görüldüğü gibi zamanla özellikle 2000'li yıllardan sonra şehir nüfusu hızla düşmüş kır nüfusu ise çok olmamakla birlikte son döneme kadar artmıştır.

Ekonomi
İlçede yaklaşık olarak 49.300 adet ceviz ağacı bulunmaktadır. Yıllık fidan üretimi 10.000 adettir. Adilcevaz'da üretimi yapılan ceviz, dünya düzeyinde dereceye girmiştir. Bu cevizin kendine has bazı özellikleri mevcuttur. Van Gölü'ne en uzun kıyı şeridi olan ilçe olması bakımından turizm için avantajlara sahip olsa da bunu pek kullanamamaktadır. Turizm bakımından Türkiye'nin en çok tarihi eser ve çeşitli medeniyetlere ev sahipliği yapan bir yerde olması yeterli reklam yapılamaması bakımından turizm gelirlerinden Adilcevaz'ı mahrum bırakmıştır diyebiliriz.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNet
 http://www.adilcevaz.gov.tr/
 Adilcevaz Belediyesi

Adilcevaz


Gottschalk & Co. war eine Tuchweberei in der Kasseler Nordstadt, die in der 2. Hälfte des 19. Jahrhunderts gegründet wurde und nach einer wechselvollen Unternehmensgeschichte 1999 die Produktion einstellte.

Gründung und Entwicklung im 19. Jahrhundert
Die Zelt- und Tuchfabrik Gottschalk & Co. wurde von Moritz Gottschalk und Johannes Cönning gegründet, die beide zuvor als kaufmännische Angestellte der Aschrott'schen Leineweberei gearbeitet hatten. Das Unternehmen produzierte ab etwa 1860 im oberen Seilerweg, der heutigen Gottschalkstraße, auf einem Gelände, das unmittelbar an das Stammwerk der Lokomotivfabrik Henschel & Sohn grenzte. Hauptprodukte waren Segeltuche und Zelte. Damit ist die Firma Gottschalk & Co. eng mit der industriellen Geschichte Kassels, insbesondere der Nordstadt verbunden.

Während der Erfolg der Unternehmerfamilie Henschel bereits ab 1810 am Fuß des Mönchebergs mit dem Bau des Gießhauses ihren Einstieg nahm, ist die Gründung von Gottschalk & Co. und anderen Unternehmen in einem sich unmittelbar ergänzenden Erfolg mit der Dynamisierung der (späten) industriellen Entwicklung Kassels verbunden. Die Fabrik lag in der Nachbarschaft zum zunächst direkt am Holländischen Platz ansässigen Unternehmen Thielemann (Waggonbau), der städtischen Gasanstalt, dem Vieh- und Schlachthof hinter der Mombachstraße und der HaFeKa (Haut und Fette, Kassel) im zentrumsnahen Bereich der Industrieansiedlung außerhalb der Altstadt. Zu weiteren Betrieben zählten auch die Firma Kolben-Seeger (Eisenwaren) und Brauereien mit Biergärten. Diese prägten das Bild des Arbeiterstadtteils, der sich von nun an entlang des Gleisanschlusses und der kanalisierten Ahna gen Norden in Richtung Schenkebier Stanne immer schneller erweiterte.

Industrielle Revolution, Aufstieg, Enteignung

Gottschalk & Co. entwickelte sich bis in die Zeit nach dem Ersten Weltkrieg ähnlich wie die Konkurrenten Salzmann & Comp. und Enka Spinnfaser in Bettenhausen. 1905 erfolgte die Übernahme des Unternehmens Dieterici & Lebon in Eschenstruth und die Umwandlung in eine Aktiengesellschaft. Nach der Machtübernahme durch die Nationalsozialisten wurde das Unternehmen durch die Kasseler Industrie- und Handelskammer arisiert und als "kriegswichtige Produktion" dem Unternehmen Henschel angegliedert. Diese Entwicklung erfolgte ab 1936, zuletzt auf Weisung des für den Vierjahresplan zuständigen Ministers Hermann Göring und letztlich den in Hitlers Stab für Rüstung zuständigen Albert Speer.

Moritz Gottschalks Enkelin Leni Frenzel, die nach Kriegsende aus dem Exil zurückkehrte und das Unternehmen zurückbekam, baute die Fabrik ab Sommer 1945 neu auf. Ein Jahr später lief die Produktion wieder an.

Nachkriegsgeschichte und Abriss

Nach der Rückübereignung in den 1960er Jahren produzierte die Firma Gottschalk & Co. – wiederum in der Rechtsform einer Aktiengesellschaft – noch weiter bis 1990, verkaufte dann die Produktionsmittel an die Fuldaer Mehler AG. Die Produktion wurde noch bis 1999 weitergeführt, mit bis zuletzt rund 900 Mitarbeitenden.

2002 kaufte das Land Hessen das Gelände für die Erweiterung der Universität Kassel. Bereits 1989 waren vier Gebäude unter Denkmalschutz gestellt worden: die beiden Torhäuser, in denen sich einst die Verwaltung der Fabrik befand, die gegenüberliegende Halle und zwei Gebäude im nordwestlichen Teil des Geländes.

Neunutzung
2009 begannen die Bauarbeiten für die nördliche Erweiterung des Campus der Universität Kassel. Dabei wurden die ehemaligen Fabrikgebäude bis auf die denkmalgeschützten Teile abgerissen und das Gelände völlig neu gestaltet. Es wird nun von modernen Universitätsgebäuden dominiert.

Das Torhaus B diente 2007 während der Documenta 12 als Küche für 1001 Chinesinnen und Chinesen, die der Künstler Ai Weiwei für sein Kunstprojekt Fairytale nach Kassel kommen ließ und die auf dem Gottschalk-Gelände untergebracht wurden. Eine weitere ehemalige Halle wurde 2017 als Ausstellungsraum für die Documenta 14 genutzt. Nach erfolgter Sanierung dient es seit 2018 den Fachbereichen Architektur, Stadt- und Landschaftsplanung der Universität Kassel. In einem weiteren Gebäudeteil wurde Ende 2019 das Kulturzentrum "Färberei" eröffnet.

Literatur
 Annette Ulbricht (Hrsg.): Von der Henschelei zur Hochschule. Der Campus der Universität Kassel am Holländischen Platz und seine Geschichte. Kassel University Press, Kassel 2004.
 Annette Ulbricht (Hrsg.): Henschel, Gottschalk & Co.: Die industrielle Vorgeschichte des Campus Holländischer Platz Kassel. Kassel University Press, Kassel 2012.

Weblinks

Einzelnachweise

Ehemaliges Unternehmen (Kassel)
Ehemaliges Webereiunternehmen
Aufgelöst 1990
Arisiertes Unternehmen
Produzierendes Unternehmen (Kassel)
Ehemalige Aktiengesellschaft in Deutschland

Gottschalk & Co.


رئيس وزراء الكويت هو رئيس حكومة الكويت. وهو ثالث أكبر مسؤول في البلاد، بعد أمير الكويت ورئيس مجلس الأمة، يرأس رئيس الوزراء السلطة التنفيذية في دولة الكويت.

صاحب المنصب غير مُنتخب، يعينه أمير الكويت حسب المادة 56 من الدستور الكويتي.

في 17 كانون الثاني/يناير 1962، عَيّن أمير دولة الكويت آنذاك عبد الله السالم الصباح نفسه أول رئيس وزراء لدولة الكويت، بعد انتخاب المجلس التأسيسي لصياغة الدستور.

قائمة رؤساء الوزراء
قائمة رؤساء وزراء الكويت:

انظر أيضا
 أمير الكويت
 آل صباح

ملاحظات
 بالمنفى في الطائف بالسعودية في ما بين 2 أغسطس 1990 و4 مارس 1991 إبان الغزو العراقي للكويت.

المراجع

قوائم أصحاب مناصب سياسية في الكويت
الكويت
قوائم متعلقة بسياسة الكويت

قائمة رؤساء وزراء الكويت


L'élection présidentielle de 2013 peut désigner :

 l'élection présidentielle chypriote de 2013 ;
 l'élection présidentielle malienne de 2013 ;
 l'élection présidentielle maldivienne de 2013 ;
 l'élection présidentielle kényane de 2013 ;
 l'élection présidentielle zimbabwéenne de 2013 ;
 l'élection présidentielle iranienne de 2013 ;
 l'élection présidentielle arménienne de 2013 ;
 l'élection présidentielle italienne de 2013 ;
 l'élection présidentielle chilienne de 2013 ;
 l'élection présidentielle géorgienne de 2013 ;

Voir aussi

 Liste d'élections en 2013
 Élection présidentielle de 2012
 Élection présidentielle de 2014

Élection présidentielle de 2013


Be Love est un magazine de mangas japonais, publié par Kōdansha. Il est mensuel mais a été bimensuel de mai 1982 à 2018. Il vise un lectorat féminin. Il commence à paraître en septembre 1980. Il est l'un des magazines les plus importants pour les femmes adultes, le premier de la sorte et une des causes de l'essor du josei dans les années 1980, qui amena la création d'autres magazines destinés aux femmes comme YOU et Big Comic for Lady. Be Love tout comme You et Jour publie des histoires centrées sur la réalité de la vie quotidienne telle que la connaissent les lectrices.

Le magazine se nomme d'abord Be in Love mais est renommé en 1982. Entre 1995 et 2000 les ventes tournent autour de 270 à 280 000 exemplaires. En 2006 et 2007, Be Love est publié à 200,000 exemplaires qui tombe en 2008 à 182,667. En 2009, il tourne autour des 173,125  et en 2010 il ne dépasse pas les 153,792. En 2015 106,834 exemplaires sont vendus. En 2016, les ventes sont en dessous de 100 000 exemplaires.

En 1997, les lectrices sont essentiellement des femmes qui travaillent ou qui restent au foyer mais 8% du lectorat est constitué d'étudiantes.

Références

Titre de presse créé en 1980
Magazine Kōdansha
Magazine de prépublication de manga josei
Magazine de prépublication de manga bimensuel

Be Love


انسدال الصمام التاجي أو تدلي الصمام التاجي  ويعرف أيضاً بمتلازمة القلقة أو التكة (click murmur syndrome) أو متلازمة بارلو (Barlow's syndrome) و ينتج هذا المرض عن ظهور ليونة وارتخاء في إحدى وريقات الصمام التاجي الأمامية أو الخلفية أو كلتيهما، مع تطاول وتمدد في الأربطة المعلقة والداعمة لهذا الصمام مما يؤدي إلى حدوث اندفاع في هذه الوريقات خلال انقباض البطين الأيسر داخل الأذين اليسر مع حدوث ارتجاع للدم داخل الأذين بكميات مختلفة. وهو يعتبر أكثر الأمراض الصمامية حدوثاً، حيث تبلغ نسبة الإصابة به بين 5-8% ويصيب النساء أكثر من الرجال.

نظرة طبية
الصمام التاجي وهو الصمام الذي يفصل بين الاذينة اليسرى للقلب وبين البطين الأيسر. مهمته منع عوده الدم إلى الأذينة عند انقباض القلب ويجبر الدم على الخروج من البطين الأيسر إلى الشريان الأبهر ومنه إلى بقية أنحاء الجسم ثم يغلق الصمام كي لا يعود الدم إلى الوراء.

يتكون هذا الصمام من من وريقتين مثبتتين (جزئين متحركين) على جدران البطين بأوتار تدعى الحبال الوترية.

انسدال الصمام
هي حالة تنجم عن عيب خلقي إما في وريقات الصمام أو استرخاء في الحبال الوترية التي تثبته في جسم البطين (العضلات الحليمية) مما يؤدي إلى عدم انغلاق الصمام انغلاقاً كاملاً أثناء الانقباض، وبالتالي عودة الدم أثناء انقباض القلب من البطين إلى الأذينة (عكس المسار الطبيعي) وبالتالي السماح بمرور الدم بالاتجاه المعاكس (نحو الأذينة).

نسبة الانسدال التاجي بين البشر تتراوح بين 5% إلى 8% وتصاب الإناث أكثر من الذكور بهذا العيب الخلقي للصمام بنسبة 1:2 .

أعراض المرض
عند معظم الناس يكون العيب لا عرضي ويكشف صدفةً، أما في المجموعة العرضية للمرضى فتتنوع الأعراض ولكن أكثرها يكون:
 صعوبة بالتنفس (ضيق بالنفس).
 خفقان: وهو أكثر الأعراض حدوثا ويعتبر الشكوى الرئيسية لأكثر المرضى، وسببه إما تسارع ضربات القلب أو وجود ضربات غير طبيعية.
 ألم صدري متنقل.
 تعب المزمن.
 الارتكاس السريع للتنبيه المفاجئ: يشعر المريض بالرعب والثقل بالصدر وتسرع التنفس ويعرف بالعامة بأنه ينقز بسرعة.
 خوارج انقباض قلبية : ضربات قلبية غير طبيعية، ويغلب على المريض الخوف أو القلق.
 الآلام في الصدر والشعور بوخزات.
 زلة تنفسية.
 دوخة وخدر في أحد الأطراف.
 نوبات من الفزع والاضطراب النفسي.
الأعراض مزعجة ولكنها غير خطيرة على الحياة .

وسائل التشخيص
يُشخّص المرض بعد إجراء الفحص السريري الدقيق، ويستخدم التصوير بالأمواج فوق الصوتية للقلب لمزيد من التأكد ومعرفة درجة الإصابة، وفي بعض الحالات يستلزم إجراء تخطيط للقلب لمدة 24 ساعة للبحث عن أسباب الخفقان.
 الإصغاء بالسماعة حيث يتم سماع تكة انقباضية أو نفخة قلبية بالحالات المتطورة.
 الايكو والدوبلر.

المتابعة
يجب متابعة المرضى الذين لديهم انسدال الصمام التاجي بشكل دوري لدى طبيب اختصاصي بأمراض القلبية للمراقبة.

نصائح عامة
 عدم النوم على الجانب الأيسر للجسم.
 الرياضة الخفيفة إلى المتوسطة.
 تجنب الجهد الشديد خاصةً المفاجئ منه.
 متابعة دورية للحالة لدى الطبيب.
 أخذ المضادات الحيوية قبل أي معالجة فموية لدى طبيب الأسنان (للوقاية من التهاب شغاف القلب الجرثومي).
 المعالجة الدوائية للحالات العرضية والمتطورة.
 الإكثار من السوائل.
 الابتعاد عن الضغوط النفسية.
 الإقلال من شرب المنبهات (القهوة-الشاي).

العلاج
لا تحتاج أغلب الحالات إلى علاج، إما لكون الحالة من دون أعراض أو لأن الإصابة خفيفة جدا وتكفي مراقبتها، ولكن يمكن إعطاء المريض بعض الأدوية مثل مضادات بيتا أو الأسبرين بجرعات صغيرة للوقاية من التخثرات في حالة وجود خفقان أو الآم صدرية مزعجة ومتكررة، كما يمكن إعطاء المريض المضادات الحيوية للوقاية من حدوث التهاب في الطبقة الداخلية للقلب (الشغاف القلبي) وذلك عند ظهور أي التهاب في المجاري التنفسية العلوية أو قبل إجراء الجراحات أو عند معالجة الأسنان. ويجب على هؤلاء المرضى التوقف عن تناول المنبهات بكثرة كالقهوة والشاي والإقلاع عن التدخين وتجنب الرياضة العنيفة وممارسة الرياضة البسيطة كالمشي والسباحة، وعليهم اتباع نصائح الطبيب بشكل دقيق.

للحالات العرضية عبر إعطاء أدوية حاصرة للمستقبلات بيتا (Beta Blockers) مثل الكورغارد (corgard-Nadolol) أو التينورمين (tenormin-Atenolol) أو الانديرال (inderal-propranolol) .

تطور الحالة
قد يتطور المرض إلى قصور بالصمام وقد يحتاج المريض إلى عمل جراحي باستبدال الصمام وقد يؤدي للموت المفاجئ.

مراجع

وصلات خارجية
 شرح حول فحص الوظيفة الكهربائية للقلب عن صفحة جمعية القلب الأمريكية.
 الانسدال التاجي (من البوابة الطبية).
 أمراض القلب عن البوابة الطبية.

أمراض صمامات القلب
طب القلب
متلازمات

تدلي الصمام التاجي


es una cervecera japonesa.
Sapporo es la marca de cerveza más antigua de Japón, y, junto a Asahi, Kirin y Suntory una de las más populares del país. La cervecera, como su propio nombre indica, procede de Sapporo, en la isla de Hokkaidō, donde en 1876 estableció su primera fábrica. La compañía tiene su sede en Tokio y cuenta con cinco cervecerías en Japón, además de una en Canadá y otra en los Estados Unidos. En la actualidad forma parte del Grupo Mitsui.

El  se encuentra junto a la fábrica.

Cervezas

 Draft One, happoshu
 Edelpils, pilsener
 Namashibori, Happoshu
 Namashibori Fiber, happoshu
 Namashibori Mugi, happoshu
 Namashibori Toretate, happoshu
 Sapporo Black, lager europea oscura
 Sapporo Classic, pilsener alemana
 Sapporo Draft, lager de arroz japonesa
 Sapporo Light, lager light
 Sapporo Organic 100, pilsener alemana
 Sapporo Original Draft, lager de arroz japonesa
 Sapporo Pilsener Premium, pilsener alemana
 Sapporo Premium, lager de arroz japonesa
 Sapporo Reijou, happoshu
 Sapporo Reserve, lager pálida europea
 Sapporo Slims, happoshu
 The Winter's Tale - Fuyumonogatari, lager de arroz japonesa
 Yebisu (Premium), Dortmunder / Export lager
 Yebisu Black, lager europea oscura
 Yebisu Cho-choki-jukusei

Cerveza Yebisu
El origen de la cerveza Yebisu, es una conocida zona de Tokio llamada Ebisu (恵比寿). Allí en 1890, se empezó a producir la cerveza Yebisu.

La cerveza dejó de producirse durante varios años, pero finalmente la cervecera Sapporo compró los derechos y empezó a producir de nuevo la cerveza Yebisu.

Véase también
 Historia de la cerveza

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial de Sapporo (en inglés)

Cervezas de Japón
Cervecerías

Sapporo Brewery


Palmophyllophyceae, razred zelenih algi. Podijeljen je na 2 reda s 9 vrsta. Ime reda dolazi po rodu Palmophyllum.

Redovi
 Palmophyllales Zechman et al.
 Prasinococcales Guillou et al.

Izvori

Prasinodermatophyta

Palmophyllophyceae


Joseph Ignaz Saler auch Saller (* 1697; † 1764) war ein Gold- und Silberschmiedemeister in Augsburg.

Leben
Saler arbeitete an der Alten Silberschmiede in Augsburg und wird dort 1727 erstmals genannt. In der Zeit von 1727 bis 1764 schuf er einige bedeutende Kunstwerke besonders für den süddeutschen Raum.

Werke

 1730 "Kelch" Silber, vergoldet Böhmfeld Krs. Eichstätt
 1730 "Monstranz" Silber vergoldet Bogenberg
 1737 "Monstranz" Silber vergoldet Heideck
 1737/39 "Monstranz" Silber vergoldet Jesuitenkirche (Mannheim)
 1740 "Monstranz" Silber vergoldet Haselbach (Niederbayern)
 1743 "Meßkännchen" Antiquitätenhandel
 1746 "Immaculata" Silber, getrieben und vergoldet Jesuitenkirche (Mannheim)
 1750 "Maria Immaculata" oder "Maria de Victoria" Silber, teilvergoldet Jesuitenkirche (Aschaffenburg) heute Museen der Stadt Aschaffenburg
 1750 "Oltner Madonna" Silber, Schweizer Landesmuseum Zürich
 1759 "Die fünf Wundmale" Kupferblech, Silber, vergoldet (Prozessionstragefiguren). Jesuitenkirche (Mannheim)
 1762 "Münchner Augustinerle", (gefatschtes (gewickeltes) Wachskind) sechs silberne, mit bunten Steinen verzierte Fatschenriegel, Marianische Männerkongregation, Bürgersaalkirche München

Weblinks
 Oltner Madonna
 LAD Baden-Württemberg, Außenstelle Karlsruhe
 Münchner Augustinerle (PDF; 3,6 MB)

Einzelnachweise

Goldschmied
Deutscher
Geboren 1697
Gestorben 1764
Mann

Joseph Ignaz Saler


Prins Ruperts dråber, der også er kendt som hollandske tårer, er glas formet ved at dryppe smeltet glas i meget koldt vand. Glasset køler i en lang dråbe som en haletudse med en lang, tynd hale. Det kolde vand afkøler det smeltede glas på ydersiden, mens det indre forbliver betydeligt varmere. Når glasset i det indre i sidste ende afkøles, trækker det sig sammen inden i den allerede stivnede overflade. Dette medfører meget store trykspændinger på overfladen, mens kernen i dråben er i en tilstand af trækspænding. Dermed er det blevet til en slags hærdet glas.

De meget høje spændinger i dråben giver anledning til selvmodsigende egenskaber, såsom evnen til at modstå et slag fra en hammer på den tykke ende uden at brække i stykker, mens der sker en eksplosiv knusning, hvis enden bare bliver lidt beskadiget.

Eksterne henvisninger

 WATCH: What happens when a bullet hits an 'unbreakable' Prince Rupert's drop. One of science's weirdest enigmas just got freakier. Science Alert 2016

Fysik

Prins Ruperts dråbe


Tyler Duguid, né le  à Edmonton (Canada), est un joueur canadien de rugby à XV. Il joue au poste de deuxième ligne au Montpellier HR en Top 14.

Biographie

Jeunesse et formation
Tyler Duguid naît à Edmonton (Canada). Il commence le rugby vers l'âge de dix ans au sein du Edmonton Nor'Westers rugby club, puis rejoint la Harry Ainlay Titans High School où il est capitaine de l'équipe de rugby et joue également pour la seconde équipe de football de l'établissement. Il est ensuite scolarisé au sein de l'université de l'Alberta où il pratique la lutte gréco-romaine, remportant des titres nationaux, et le football.

Il joue également pour le club d' et il est retenu avec les Prairie Wolf Pack.

Il joue au poste de troisième ligne centre, pilier et deuxième ligne durant sa jeunesse, mais se concentre sur ce dernier poste pour la suite de sa carrière.

Pendant l'été 2018, il passe quelques mois en Nouvelle-Zélande où il joue au rugby.

Côté sélection nationale, il connaît les sélections des moins de 16 et 18 ans. Puis, il est sélectionné avec l'équipe du Canada des moins de 20 ans pour le Trophée mondial 2018, puis pour l'édition 2019.

Durant l'été 2019, il rejoint le RC Narbonne, puis le centre de formation du Montpellier HR l'année suivante pour une durée de deux années.

Carrière en club
Tyler Duguid fait ses débuts professionnels le  lors d'une demi-finale de Challenge européen contre Bath Rugby en remplaçant Alexandre Bécognée dans les dernières minutes du match. Par la suite, il remporte la finale de cette compétition face aux Leicester Tigers, en étant remplaçant lors de cette rencontre.

Durant l'été 2021, il signe une prolongation de contrat jusqu'en 2023. Lors de la saison 2021-2022, son club remporte le Top 14 mais il ne dispute pas la finale.

Durant la saison 2022-2023, il prolonge son contrat jusqu'en 2025 avec Montpellier. Il intègre la rotation de l'effectif après les absences de Paul Willemse et Bastien Chalureau, et dispute un total de vingt rencontres pour neuf titularisations.

Vie privée
Son frère Kaden est également joueur de rugby à XV et joue en France, tandis que sa sœur Abby joue en Angleterre.

Ses oncles, John et Luke Tait sont d'anciens joueurs internationaux canadiens de rugby à XV.

Palmarès
 Vainqueur du Challenge européen en 2021 avec le Montpellier HR.
 Vainqueur du Top 14 en 2022 avec le Montpellier HR.

Notes et références

Liens externes

Joueur canadien de rugby à XV
Deuxième ligne (rugby à XV)
Joueur du Montpellier HR
Étudiant de l'Université de l'Alberta
Naissance en octobre 2000
Naissance à Edmonton

Tyler Duguid


Padenstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 14,6 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 1337 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Walter Beckmann tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.aukrug.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Padenstedt


Dhulian (en bengalí: ধুলিয়ান ) es una ciudad de la India, en el distrito de Murshidabad, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 27  a 305 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 81 839 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Dhulian


An Oeceoclades lubbersiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni De Wild. ngan Émile Laurent, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay och Peter Geoffrey Taylor. An Oeceoclades lubbersiana in nahilalakip ha genus nga Oeceoclades, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oeceoclades

Oeceoclades lubbersiana


لاَلّة قرية بولاية قفصة من الجنوب الغربي التونسي، تقع على الطريق الوطنية رقم 15، جنوب شرقي مدينة قفصة.

مراجع

قرى ولاية قفصة

لالة (تونس)


Kişisel kimlik, herhangi bir bireyin hangi koşullar ve durumlar dahilinde bir 'kişi' sayılabileceğini, 'kişi kimliğine' sahip olabileceğini konu alan felsefî meseledir. Kökeni çok eskiye dayanan bu ontolojik mesele, biyoloji ve psikoloji gibi çeşitli bilimlerde kaydedilen önemli gelişmelerle çok farklı açılar edinmiştir. 'Kişi olmanın' aslında 'ne olduğunun' ve 'neyin (veya kimin)' 'kişi sayılabileceği' farklı felsefî ve dinî öğretilerde farklı şekillerde ele alınmıştır. Kişi kavramı, kimlik, özellikle çağdaş etik sorunlarında çok önemli bir yere sahiptir. Kürtaj, ötanazi gibi uygulamaların ahlâkî yönünü tartışan kuram ve çalışmalarda kişi kavramı temellerden birini oluşturmaktadır. Bu sebeple, kişisel kimlik son zamanlarda özellikle filozoflar, ahlâkbilimciler ve hekimler tarafından daha çok tıbbî etik meseleleriyle ilişkili olarak araştırılmış ve işlenmiştir.

Bu maddede genel anlamda farklı 'kimlik' kuramları, inanışları ve hipotezleri ele alınır. Her düşünce hakkında daha geniş ve detaylı bilgi için o alt başlığın ana maddesine bakılabilir.

Organizma olarak kişi

Kişi, kişisel kimlik kavramlarının temeline 'insan organizması' görüşünü koyan yaklaşımdır. Burada kişi insana eşittir ki, insan biyolojik açıdan bir organizma, bir canlı türünün üyesi olarak ele alınmaktadır.

Kişi olmanın temelinde insan olmak yattığı için bu durumda ruh veya bilinç (veyahut özbilinç) gibi kavramlar ikinci plandadır veya kişisel kimlik kavramına dahil edilmez. Bu görüş kaba biçimde "insan türü olan Homo sapiens'e mensup her organizma kişidir" olarak ele alınabilir. Bununla birlikte bu görüşün de kendi içinde farklı gruplara ayrılması muhtemeldir.

Diğer kimlik görüşlerine olduğu gibi organizma olarak kişi görüşüne de farklı şekilde eleştiriler gelmiştir. Bunlardan en önemlisi ve birincili, biyolojik bir tanım olan insan türüne ait bir birey olmanın canlıyı mutlak olarak kişi yapamayacağı, kişisel kimliğin biyoloji biliminin tanımından daha ötesi olması gerektiği yönünde ve aynı şekilde bunun insan türü dışı herhangi bir akıllı varlığı kişi olarak görmemeye yol açacağı, farklı bir açıdan ayrımcı olabileceği yönündedir. Yok eğer, kişi olmak için insan türünün üyesi bir organizma olma şartının olmadığı savunuluyorsa bunun da bakterilerden balinalara kadar çok çeşitli canlıları da 'kişi' tanımı altında toplayacağı ve böylece sorun yaratabileceği öne sürülmüştür. Bunların dışında, felsefî metinlerde yer alan sık eleştirilerden birisi de organizma olarak kişi görüşünün tek-yumurta ikizleri (monozigotik ikizler) üzerinden ulaşılan çeşitli argümanlara karşı koyamayacağıdır. Bunun en ünlü örnekleri yapışık tek yumurta ikizleri olmuştur. Zigot eğer bir insan organizması ise, bölünme sonucu iki farklı embriyonun oluşumuna yol açtığında, birincil zigota ne olmuştur? Bir organizma olarak ilk merhaledeki zigot ölmüş müdür? Oluşan iki embriyo ile ilk merhaledeki zigot aynı kişiler midir? Bu ve benzeri argümanların yanı sıra, yine yapışık ikizlik durumundan ortaya çıkan farklı bir argüman daha vardır ki bu disefali durumudur. Disefali, iki kafaya sahip olmak anlamına gelir ve çoğunlukla boyundan aşağısı tek bir vücutken, iki başa (çoğu kez iki farklı boyna da) sahip olan yapışık ikiz durumlarını tanımlamakta kullanılır. Bu durumda iki farklı bilinç ve özbilinç gelişirken, her bir ikiz kendisini, kimliğini tanımlayabilirken, ortada bir vücut ve aynı genetik yapı vardır. Buna göre bu argümanda şu tip sorular sorulur: burada aynı bedeni paylaşan iki organizma mı vardır? Yoksa bir organizmada iki farklı bilinç mi gelişmiştir? Bu durumda kişi organizmaya eşitse, ikizler sadece tek bir kişi midirler?

Zihin olarak kişi

Zihnin ve zihinle ilgili farklı kavramların kimlik ile ilişkilendirilmesi çok eskiye dayanan bir gelenektir. Descartes'in ikici ruh kavramında dahi, ruhun kendisi düşünen şey olarak yorumlanıp, düşüncenin, zihnin kaynağı olarak görüldüğü için kimlik olgusunda zihne, bilince ve düşünmeye çok fazla vurgu vardır. Bununla birlikte herhangi bir başka kişisel kimlik tanımlaması barındırmadan (örneğin bir ruh görüşü barındırmadan), salt zihnin veya salt zihnin belirli bir özelliğinin (örneğin bilincin) kişi olduğu (ve kişisel kimliğin belirleyicisi olduğu) fikri çok eskiye dayanmaz denilebilir. Özellikle felsefe çevrelerinde yaygınlık kazanmış olan bu görüş dile getirildiğinde akla gelen isimlerden biri de ünlü İngiliz filozof John Locke'dir. John Locke bilinci temel almış ve kişisel kimliği bilinç ile betimlemiştir. Kişisel kimliğin bilinç ile bu şekilde açık ilk betimlemesini Locke yapmıştır. Nitekim modern anlamda kullanılan bilinç kavramını da ilk kullanan yine, aynı metinlerinde, Locke'dir. Zihinle kişisel kimliği özdeşleştiren yaklaşımlar, psikolojik yaklaşımlar olarak da ele alınmıştır. Psikolojik yaklaşımların çoğunluğu şu şekilde kısaca özetlenebilir: "birey devam eden (süregelen) ve birbiriyle örtüşen (kesişen) psikolojik bağlantılara sahip olduğu sürece kişidir, kendisidir".

Bununla birlikte her farklı psikolojik-zihin bazlı yaklaşım, felsefî anlamda farklı öğeler, argümanlar ve zihin felsefesi bazında farklı yaklaşımlar da içerdiğinden, gerek uygulamalı etik, gerekse mantıksal sonuçları açısından birbirinden farklıdır.

Çağdaş birçok düşünür kişisel kimliği zihin ile tanımlamış ve farklı kuramlar geliştirmişlerdir. Örneğin bunlardan bir tanesi Jeff McMahan'ın embodied mind account yani "vücutlaşmış zihin yaklaşımı"dır (McMahan, 2002). Bu düşünce de, kişi beyninin fonksiyonel olarak bilincinin farkında olmasını sağlayan kısımlarıdır; bu kısımlar kişiye kişisel kimliğini vermektedir. Bu açıdan bu yaklaşımda 3 ana temel vardır:
 fiziksel devamlılık ki bu beynin fiziksel devamlılığıdır, beynin aynı fiziksel maddeyi zaman içinde devamlı olarak barındırması veya maddedeki değişimin yavaşça, süreç şeklinde olmasıdır.
 fonksiyonel devamlılık ki bu beynin bilinci fark edebilme kapasitesini sürdürmesi, devam ettirmesi demektir.
 organizasyonel devamlılık (veya yapısal devamlılık) ki bu beynin temel fiziksel yapısının (organizasyonunun) aynı kalması veya sadece yavaşça bir süreç içinde zamanla değişmesidir (McMahan, 2002).

Kaynakça
 McMahan, Jeff. The Ethics of Killing - Problems at the Margins of Life. New York: Oxford University Press, 2002. Oxford Scholarship Online. Oxford University Press. 2 October 2006
<http://dx.doi.org/10.1093/0195079981.001.0001>

Felsefi argümanlar
Felsefi kavramlar
Ontoloji
Psikoloji

Kişisel kimlik


Karel Loprais () a fost un pilot de raliuri din Cehia. El a câștigat de 6 ori Raliul Dakar în categoria camioanelor.

Carieră
A început să lucreze pentru Tatra, la Kopřivnice, ca lucrător în fabrică în 1967, devenind mai târziu pilot de teste. El a concurat cu un camion Tatra 815 în Raliul Dakar pentru prima dată în 1986, fiind descalificat de pe locul 2 pentru că a ajuns târziu la startul ultimei etape. A concurat 19 de ori între 1986-2006 și a revendicat șase titluri (1988, 1994, 1995, 1998, 1999, 2001), patru locuri secunde (1987, 1996, 2000, 2002) 1990, 1991) și un loc al șaptelea (2004).

După a doua victorie din 1994, când a fost clasat pe locul 6 în categoria comună de auto-camioane, mass-media a început să-l numească Monsieur Dakar.

După Dakar, a participat la raliul Paris-Moscova-Beijing in 1993 (locul 3), Master Rallye in 1995 (locul 4) si UAE Desert Challenge in 1999 (locul 3) si 2000 (locul 2).

Nepotul său, Aleš Loprais, este de asemenea pilot de raliuri. Acesta a disputat de multe ori Raliul Dakar cu echipa oficială Tatra.

Rezultate la Raliul Dakar

Note

Legături externe

Nașteri în 1949
Decese în 2021
Raliul Dakar
Cehi
Piloți de raliu

Karel Loprais


El PS-05/A es un radar doppler usado por el JAS 39 Gripen,  trabaja en banda  de 8-10 GHz, pesa 156 kilos, está compuesto de cuatro partes que pueden sustituirse en 30 minutos y ha sido desarrollado por  Ericsson y GEC-MARCONI, basado en el radar Blue Vixen del Sea Harrier que inspiró el  Euroradar CAPTOR del Eurofighter.

Véase también

Referencias

Radares de aeronaves
Radares militares

ja:ブルーフォックス・レーダー#PS-05/A

PS-05/A


GP Industria & Artigianato di Larciano 2019 var den 42. udgave af cykelløbet GP Industria & Artigianato di Larciano. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 10. marts 2019. Løbet blev vundet af tyske Maximilian Schachmann fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Andreas Kron kørte for
Emil Vinjebo kørte for
Rasmus Quaade kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2019
UCI Europe Tour 2019


Brô Mc's é um grupo de rap formado em 2009 por integrantes indígenas Guarani e Kaiowá. É considerado o primeiro grupo de rap indígena do Brasil.

O Brô Mc's une elementos do rap e da música indígena da etnia de seus integrantes, e mistura o português e o guarani em para expressar a cultura originária em suas canções. As letras de suas músicas citam a afirmação da identidade indígena e também relatam as difíceis condições de vida que os povos indígenas vivem no Brasil, com abordagens sobre a luta pela demarcação de terras, o combate ao preconceito e denúncias sobre a violência e os altos índices de suicídio nas aldeias.  O primeiro clipe dos Brô Mc's foi lançado em 2010, com a música Eju Orendive, que teve repercussão à época por seu caráter de diálogo interétnico, denúncia e mobilização das pessoas indígenas com o lema: "Aldeia unida, mostra a cara".

O Brô Mcs se apresentou ao longo de sua carreira em festivais nacionais e internacionais, assembleias indígenas, no Acampamento Terra Livre em Brasília e no Rock in Rio em 2022 considerado o maior festival de música do mundo .

Dentre suas realizações, o Brô Mc's está construindo o primeiro estúdio de música em uma Aldeia indígena no Brasil, na Terra Indígena Boróró, em Mato Grosso do Sul.

A história do grupo Brô Mc's inspirou o roteiro do filme A Pele Morta, que está em fase de finalização.

História
O grupo foi formado em 2009 por Bruno VN, CH, Tio Creb e Kelvin Mbaretê, indígenas Guarani e Kaiowá residentes nas Aldeias Bororó e Jaguapiru, localizadas na Reserva Indígena de Dourados, localizada a 235 quilômetros da capital Campo Grande, no estado do Mato Grosso do Sul, Brasil. A região é marcada pelo avanço do agronegócio e pelas violências realizadas por latifundiários nas invasões a territórios habitados por povos originários.

Com seu primeiro vídeo da música Eju Orendive, lançado no Youtube em 2010, o Brô Mc's ganhou visibilidade por sua produção audiovisual, que mesclava elementos da cultura hip-hop com elementos culturais originários Guarani e Kaiowá para afirmar a cultura indígena, estabelecer diálogos interculturais com não-indígenas e denunciar as dificuldades sofridas no contexto da Aldeia, permeada de conflitos relacionados ao agronegócio e suas consequências violentas para a população originária na região.

Integrantes
O grupo é formado Bruno Veron (Bruno VN), Clemerson Batista (Tio Creb), Kelvin Mbaretê e Charles Peixoto (CH).

Discografia
O primeiro álbum lançado pelo Brô Mc's em 2009, de forma independente. Atualmente, o grupo lança seus trabalhos em plataformas de streamming de música.

Singles

 (2021) Resistência Nativa
 (2022) Demarcação
 (2022) Koangagua

EPs

 (2022) Rap Indígena

Parcerias
A parceria musical mais recente do Brô Mc's foi com o rapper Xamã na apresentação do Rock in Rio de 03 de setembro de 2022, na cidade do Rio de Janeiro.

O grupo também fez uma parceria com o DJ Alok na produção da música "Jahara", que faz parte da trilha sonora da novela "Pantanal", exibida pela TV Globo, e com a cantora Marina Peralta com a música "Demarcação".

Referências

Ligações externas

 https://www.instagram.com/bromcsoficial/

Grupos de rap do Brasil
Rap indígena
Cultura indígena do Brasil
Rock in Rio
Dourados
Guaranis

Brô Mc's


An Stipa pubinodis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius ngan Franz Josef Ivanovich Ruprecht. An Stipa pubinodis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa pubinodis


Los pasos dobles es el quinto largometraje dirigido por Isaki Lacuesta. Ha sido estrenado el 23 de septiembre de 2011 y obtuvo la Concha de Oro del Festival Internacional de Cine de San Sebastián de ese mismo año.
Se trata de una ficción de aventuras, en tono documental, sobre el viaje experimental de una expedición a las tierras del desierto de África, con el pintor Miquel Barceló a la cabeza, con la idea de encontrar un particular "tesoro" enterrado (unas pinturas ubicadas en un refugio militar), según la biografía novelada, ya sea real o no, del artista francés François Augiéras. Los pasos dobles sigue la estructura de un juego, cual yincana; una serie de pistas sobre el terreno llevan a la consecución del premio: un baobab en forma de esqueleto, un amuleto de bronce, un pez de piedra, objetos que pueden conducir a la galería pictórica que reside debajo de las arenas del desierto.

Argumento
Un supuesto artista francés desconocido del siglo XX, François Augiéras, dejó un interesante legado pictórico en un búnker militar en el desierto de África, que, según la leyenda, ha quedado sepultado bajo la arena. Cien años después, el pintor Miquel Barceló se ha embarcado en una aventura por tierras africanas tras la pista de la obra perdida de Augiéras, en una increíble experiencia vital que le ha llevado a conectar con la sencillez y la hospitalidad de las tribus autóctonas de la zona.

Referencias

Esta página contiene material procedente del periódico 20minutos, bajo licencia Creative Commons 3.0 BY-SA.

Enlaces externos
[[:fr:François_Augièras|François Augiéras]] (de Wikipedia francesa).
Página oficial.
"Lamentable Concha de Oro al exotismo críptico", por Carlos Boyero, en El País.
"Imprimir la leyenda", por Jonás Trueba en su blog "El viento sopla donde quiere".

Películas ganadoras de la Concha de Oro
Películas de 2011
Películas de España

Los pasos dobles


Das Kirchdorf Ebing ist ein Gemeindeteil der Stadt Waldkraiburg im Landkreis Mühldorf am Inn mit ca. 200 Einwohnern.

Der Gemeindeteil liegt im bayrischen Alpenvorland zwischen Waldkraiburg und Mühldorf am Ufer einer Flussschleife des Inn. Von Ebing sind es rund sieben Kilometer bis zum Stadtzentrum Waldkraiburgs.

In Ebing sind sechs Objekte unter Denkmalschutz gestellt und in der Baudenkmalliste für Waldkraiburg veröffentlicht worden, darunter die katholische Filialkirche St. Martin aus dem 15. Jahrhundert mit Kirchturm.

Besonderheiten
Im Jahr 1971 wurde in Ebing das Skelett eines Urelefanten aus dem Tertiär entdeckt. Das Skelett wurde in der Nähe des Inns zufällig gefunden und schließlich vollständig ausgegraben. Der wertvolle Fund ist vollständig erhalten und wird im Paläontologischen Museum München ausgestellt.

Einzelnachweise

Waldkraiburg
Ort im Landkreis Mühldorf am Inn
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Ebing (Waldkraiburg)


Die Tälerroute ist ein Radwanderweg, der auf einem ca. 265 Kilometer langen Radwegenetz touristisch interessante Ziele im Kreis Euskirchen über familienfreundliche Routen verbindet. Entlang von Bächen und Flüssen, durch romantische Bachtäler, malerische Dörfer, imposante Burgen und Schlösser wird die nördlichen Eifel erkundet. Durch die Nähe zu den Bahnstrecken Köln – Trier und Euskirchen – Bad Münstereifel ist fast überall ein individueller Einstieg in die Tälerroute möglich. Das Projekt Tälerrouten wurde durch die Agenda 21 Maßnahme "Fahrradfreundlicher Kreis" Euskirchen ins Leben gerufen. Im Wesentlichen beruht das Konzept auf drei Säulen:
 Erstellung einer touristischen Fahrradwegweisung
 Schließung von Netzlücken zwischen Wegabschnitten
 Touristische Informationssysteme

Charakteristik
Auf den Tälerrouten bieten sich Kombinationsmöglichkeiten zwischen den einzelnen Radrouten an. Von hoch gelegenen Bahnhöfen wie Schmidtheim, Nettersheim und Blankenheim-Wald können Tälerrouten ohne nennenswerte Steigungen unternommen werden.
Die Einstiegspunkte in die Routen sind so gewählt, dass sie mit der Bahn oder dem Bus erreichbar sind. Auch ist es möglich das Auto an vielen Zielpunkten zu parken und mit öffentlichen Verkehrsmittel an den Einstiegspunkt zurück zu gelangen.
Die Routen sind in beide Richtungen mit dem Radwege-Logo beschildert. Entlang der Flüsse trägt es als Zusatzinformation den Flussnamen.

Die Tälerrouten werden in zwei Gruppen unterteilt.

1. Flussradwege
Radwege die steigungsarm entlang der Flüsse verlaufen:

Erft-Radweg (ca. 55 km im Kreis Euskirchen)
Dieser Radweg wurde durch den Rhein-Kreis Neuss, den Rhein-Erft-Kreis und den Kreis Euskirchen ins Leben gerufen. Auf ca. 110 km kann entlang der Erft von der Quelle in Holzmülheim bis zum Mündung in den Rhein bei Neuss-Gnadental bequem geradelt werden.

Ahr-Radweg (ca. 20 km im Kreis Euskirchen)
Dieser Radweg stellt eine durchgängige Verbindung zwischen der Quelle in Blankenheim und der Mündung in den Rhein bei Sinzig darstellen. Dieser ca. 80 km lange Radweg verläuft weitestgehend in Flussnähe.

Urft-Radweg (ca. 40 km)
Dieser Radweg startet am Bahnhof in Blankenheim-Wald und führt, von wenigen kleinen Anstiegen abgesehen, stetig abwärts bis zum RurUfer-Radweg in der Nähe von Rurberg. Vom Blankenheim-Wald führt die Strecke gemeinsam mit der Eifel-Höhen-Route über Nettersheim bis Urft. Ab hier folgt sie weiter dem Urfttal bis Kall wo sie auf die Alternativstrecke der Eifel-Höhen-Route trifft und mit dieser gemeinsam auf dem "Urftseeroute" genannten Abschnitt durch den ehemaligen Truppenübungsplatz Vogelsang im Nationalpark Eifel nach Rurberg führt. Auf der gesamten Strecke sind ca. 145 Höhenmeter an Anstiegen zu bewältigen.

Olef-Radweg (ca. 25,5 km)
Diese Tour startet auf der Eifel-Höhen-Route am Feuerwachtturm bei Wahlerscheid (Monschau Parkplatz XIX). Mit der Eifel-Höhen-Route führt sie gemeinsam zum Olef-Stausee und nach Hellenthal. Ab hier folgt sie der Olef bis zur Einmündung der Urft in Gemünd. Hier erfolgt der Anschluss an den Urft-Radweg. Auf der gesamten Strecke sind ca. 85 Höhenmeter an Anstiegen zu bewältigen.

Bleibach-Radweg (ca. 9 km mit ca. 22 Höhenmetern Anstieg)
Dieser Radweg verläuft zwischen Obergartzem und Mechernich. Er führt entlang des Bleibaches, einem Nebenfluss des Rotbachs, und durchquert den Fachwerkort Kommern.

Veybach-Radweg (ca. 16 km; ca. 180 Höhenmeter ansteigend)
Der Radweg beginnt am Erftradweg in Euskirchen und führt über Satzvey bis nach Mechernich. Er folgt weitgehend dem Veybach, der in Euskirchen in die Erft mündet und nahe Mechernich entspringt. Die Route trifft in Obergartzem auf den Bleibach-Radweg, folgt dann aber weiter südlich dem Vaybach über Satzvey mit seiner Burg und führt vorbei an Kommern-Süd nach Mechernich.

Rotbach-Radweg (ca. 25 ca. 108 Höhenmeter Anstiege)
Von Kommern aus führt die Route in der Nähe des Rotbaches über Eicks, Schwerfen und Nemmenich in Richtung Friesheim. (Details siehe #Tour 4: "Prachtvolle Straße der Schlösser und Burgen"). Abgesehen von einigen kleinen Anstiegen (um die 20 Höhenmeter) verläuft die Route fallend bis flach.

Neffelbach-Radweg (ca. 10 km im Kreis Euskirchen)
Diese Route verläuft nur auf einem kleinen Teilstück im Kreis Euskirchen zwischen Bessenich und Juntersdorf. Der überwiegende Teil befindet sich im Rhein-Erft-Kreis sowie im Kreis Düren. Auf einer Gesamtstrecke von ca. 52,5 km verbindet er den vom RurUfer-Radweg in Heimbach mit der Erft hinter Mödrath.

2. Verbindungsrouten
Radwege die verschiedenen Routen untereinander verknüpfen und somit ein geschlossenes Netz schaffen:

Ahr-Erft-Verbindung
a) Schuld – Schönau ca. 13 km
b) Blankenheim – Holzmülheim ca. 10,5 km

Erft-Urft-Ahr-Verbindung
Blankenheim – Blankenheim-Wald ca. 5,5 km

Erft-Urft-Verbindung
Nettersheim – Holzmülheim ca. 8,5 km

Bleibach-Veybach-Verbindung
Mechernich ca. 2 km

Kyll-Erft-Verbindung
a) Blankenheim-Wald – Glaadt ca. 14 km
b) Blankenheim-Wald – Kronenburgerhütte ca. 16 km

Neffelbach-Rotbach-Verbindung
Lövenich – Zülpich ca. 4,5 km

Tourenflyer zu den Routen
Der Kreis Euskirchen hat vier mögliche Routen in Flyern zusammengestellt die über die Webseite der Tälerroute abgerufen werden können.

Tour 1: "Route der Vielseitigkeit"

Sie startet am Bahnhof Blankenheim-Wald geht es zunächst entlang der Urft bergab über Nettersheim nach Kall. Dort muss der kurze Anstieg von ca. 30 Höhenmetern hinauf zur Wallenthaler Höhe bewältigt werden. Danach geht es ohne große Anstiege durch Felder vorbei an Wallenthal, Schützendorf und Hostel nach Kommern. Hier kann der historischen Ortskern oder auch das LVR-Freilichtmuseum besichtigt werden. Die letzten 14 Kilometer dieser Tour führen dann durch Schaven, Obergartzem, Wißkirchen und Euenheim nach Euskirchen.
Die Route ist ca. 45 km lang und insgesamt sind ca. 233 Höhenmeter zu bewältigen. Wegen einiger Feldwege im Urfttal ist die Strecke für Rennräder nicht gut geeignet.

Die folgenden Sehenswürdigkeiten werden auf der Strecke passiert:

 Von Blankenheim-Wald bietet sich ein Abstecher nach Blankenheim auf einer anderen Strecke der Tälerroute an. Bis dorthin sind ca. 6 km und ca. 80 Höhenmeter zu bewältigen. Blankenheim mit seinem historischen Ortskern bietet Fachwerkbauten in romantischen Winkeln und Gassen. Es befinden sich hier die Ahrquelle im Keller eines Fachwerkhauses, Reste der ehemaligen Stadtbefestigung mit dem Georgstor von 1670 und dem Hirtenturm von 1404, sowie die spätgotische Pfarrkirche St. Mariä Himmelfahrt, welche 1505 vollendet wurde. Oberhalb des Ortes befindet sich die Burg Blankenheim aus dem 12. Jahrhundert, in der heute eine Jugendherberge untergebracht ist. Im Eifelmuseum Blankenheim, dem Regionalmuseum für Naturkunde und Kulturgeschichte befinden sich Dauer- und Wechselausstellungen. Das historische Karnevalsmuseum im Georgstor erläutert eindrucksvoll 400-jähriges Blankenheimer Karnevalsbrauchtum im Besonderen den Blankenheimer Geisterzug.

 In Nettersheim kann der Römischer Tempel "Görresburg" und Naturzentrum Eifel direkt an der Urft besichtigt werden.

 Nahe der Ortschaft Urft, ein Ortsteil von Kall, liegt nahe der Radroute die ehemalige Prämonstratenserabtei Kloster Steinfeld mit ihrer bedeutenden Basilika aus dem frühen 12. Jahrhundert. Weithin sichtbar auf einer Anhöhe gelegen, bildet das "Eifelkloster" mit wenigen umliegenden Häusern den Ortsteil Steinfeld. Durch Urft führt römische Eifelwasserleitung, welche Köln in antiker Zeit mit Wasser aus der Eifel versorgte.

 Mechernich beherbergt in seinem ca. zwei Kilometer nördlich gelegenen Stadtteil Kommern das Landesmuseum für Volkskunde, das LVR-Freilichtmuseum Kommern. Mit über 80 ha ist es eines der größten Freilichtmuseen Europas und zeigt 65 historische Gebäuden aus der preußischen Rheinprovinz. Zudem besitzt Kommern das größte geschlossenen Fachwerkensemble des Rheinlandes. In Mechernich befindet sich außerdem das Bergbaumuseum und Besucherbergwerk Mechernicher Bleigrube, die prähistorische Kakushöhle.

 In Obergartzem befindet sich die Burg Veynau. Die Wasserburg ist eine eindrucksvollsten und zugleich bedeutendsten mittelalterlichen Burganlagen des Rheinlands. Sie vermittelt heute noch die Vorstellung von einer monumentalen gotischen Ritterburg. Die 1340 gegründete Burg wurde in späteren Jahren nicht wesentlich verändert und ist deshalb ein interessantes Objekt für die Erforschung mittelalterlicher Burgen.

 Euskirchen bieten als Sehenswürdigkeiten den Alten Markt, die Historische Stadtbefestigung, die Martinskirche und das Stadtmuseum.

Tour 2: "Route der historischen Schätze"

Dieser Radtouren-Vorschlag führt fast ausschließlich bergab. Sie Tour beginnt am höchsten Punkt des Kreises Euskirchen, auf dem 700 Meter hohen Parkplatz "Weißer Stein" bei Udenbreth. Von dort folgt sie über 32 Kilometer mit stetem Gefälle den Bachtälern von Preth, Olef und Urft. So gelangen sie zum Zielpunkt, dem Bahnhof in Kall. Auf der gesamten Strecke sind ca. 120 Höhenmeter an Steigungen zu bewältigen.

Folgende Sehenswürdigkeiten liegen an der Strecke:

 Der Weiße Stein ist ein  hoher deutsch-belgischer Grenzberg. Der eigentliche Weiße Stein ist ein etwa 3 m langer Felsen auf belgischem Gebiet.

 Überreste des ehemaligen Westwalls entlang der Route.

 In Hellenthal befindet sich ein Wildgehege mit einer Greifvogelstation, die von April bis Oktober Flugvorführungen mit Adlern, Bussarden und Falken bietet. Unterhalb des Wildgeheges befindet sich die Oleftalsperre. Die Ausführung der Staumauer in Pfeilerzellenbauweise ist bis heute einmalig in Deutschland. Auch lohnt sich von hier ein Abstecher in das ca. vier Kilometer entfernte Burgdorf Reifferscheid, ein typisches Beispiel einer gotischen Burg-Talsiedlungen der Eifel.

 Die Schlosskirche Schleiden ist eine dreischiffige spätgotische Hallenkirche mit Netz- und Sterngewölbe. Sie wurde in der Zeit von 1516 bis 1525 nach den Plänen von Johann Vianden erbaut und zählt heute zu den bedeutendsten spätgotischen Hallenkirchen der Nordeifel.

 Der historische Ortskern von Olef mit seinem geschlossen erhaltenen Dorfplatz mit typischen Fachwerkhäusern, Pfarrkirche und Kirchhof. Die Pfarrkirche St. Johann Baptist bzw. ihr Westturm stammt aus dem 13. Jahrhundert. Sehenswert sind das Taufbecken aus Namurer Blaustein und der seltene doppelstöckige Altar.

 Der Kneipp-Kurort Gemünd ist der größte Stadtteil von Schleiden, dessen Stadtgebiet zu ca. 50 % zum Nationalpark Eifel gehört. Hier befindet sich eines der fünf Zentren, die sogenanntem "Nationalparktore", in denen umfassend über den Nationalpark informiert wird. In Gemünd befindet sich außerdem der Zusammenfluss von Olef und Urft. Im Stadtgebiet von Schleiden liegt auch die ehemalige NS-Ordensburg Vogelsang.

 In der Gemeinde Kall ist ein Bildstock aus dem Jahre 1734 zu finden. Die in diesem Bildstock befindliche Madonna mit Kind erfährt eine besondere Verehrung durch die Kirchengemeinde St. Nikolaus. Das Original der Madonna mit Kind stammt aus dem 14. Jahrhundert und befindet sich heute in der Pfarrkirche. Im Ortsteil Kendenrich liegt das Museum Primbsch. Ein privates Kunstmuseum das Werke Malers E.O. Primbsch zu den verschiedensten malerischen Themen wie Landschaften und Blumen sowie gesellschaftskritische Bilder zeigt. Im Gemeindegebiet liegt außerdem nahe der Radroute die ehemalige Prämonstratenserabtei Kloster Steinfeld mit ihrer bedeutenden Basilika aus dem frühen 12. Jahrhundert. Weithin sichtbar auf einer Anhöhe im Süden der Gemeinde Kall gelegen, bildet das "Eifelkloster" mit wenigen umliegenden Häusern den Ortsteil Steinfeld.

 Die Römische Wasserleitung bei Kall führte direkt durch das Gemeindegebiet von Schleiden bzw. Kall und ist heute noch an verschiedenen Stellen sichtbar. Die historische Leitung wurde durch die Römer zur Versorgung des antiken Köln erbaut.

Tour 3: "Mit Natur auf Tour"

Diese Radroute führt von Nettersheim nach Weilerswist. Sie folgt zum Großteil dem Verlauf des Erft-Radweges. Der Flyer empfiehlt die Anreise mit der Bahn, denn diese Route wurde so gewählt, dass man die Tour unterwegs an mehreren Stellen unterbrechen und mit dem Zug zurück zum Ausgangspunkt fahren kann. Die Route hat eine Länge von ca. 50 km und enthält ca. 250 Höhenmeter Steigungen. Nach dem ersten Anstieg von ca. 80 Höhenmetern auf gut fünf Kilometer führt die Strecke praktisch nur bergab.

Folgende Sehenswürdigkeiten liegen an der Strecke:

 In Nettersheim lädt das Naturzentrum Eifel zu einem Besuch ein. Es bietet Ausstellungen zur Natur, Archäologie, Erd- und Kulturgeschichte der Eifel.

 Die Ahekapelle liegt im Naturschutzgebiet Genfbachtal etwa drei Kilometer hinter Nettersheim. Die einsam gelegene Ahekapelle mit spätgotischem Chor gehörte ursprünglich zu einer mittelalterlichen Siedlung. Im Naturschutzgebiet des Genfbaches gibt es neben Kalkmagerrasenflächen den seltenen Lebensraum eines Kalksumpfes. Dadurch gedeihen hier seltene Orchideen und Gräser, z. B. Knabenkräuter, Sumpf-Stendelwurz und Wollgras.

 Die Erftquelle liegt in der Nähe des Nettersheimer Ortsteils Holzmülheim. Hier beginnt der Erft-Radweg, dem die Route bis zu ihrem Endpunkt in Weilerswist folgt.

 Bad Münstereifel besitzt eine nahezu vollständig erhaltener restaurierter Stadtmauer mit historischem Stadtkern. Dort laden insbesondere die um 1100 begonnene Romanische Stiftskirche St. Chrysanthus und Daria, das Romanische Haus von 1167, das Windeckhaus mit seiner aufwendigen Schnitzwerk-Fassade sowie das Rathaus zu einem Besuch ein. Im Stadtteil Iversheim kann eine Römische Kalkbrennerei besichtigt werden. Die Burg Kirspenich liegt im gleichnamigen Ortsteil.

 Euskirchen wird als erstes mit seinem Stadtteil Stotzheim erreicht, hier liegt Hardtburg. Im östlichen Stadtteil Kuchenheim das auf einer Alternativstrecke des Erft-Radwegs erreicht werden kann, liegt ein Teil des Rheinischen Industriemuseums, die Tuchfabrik Müller. Sie zeigt die Arbeit einer rheinischen Volltuchfabrik mit einem Maschinenpark aus dem frühen 20. Jahrhundert. Auf diesem Weg gelang man auch zu den gut erhaltenen Burgen Kleeburg im Stadtteil Weidesheim und Burg Kleinbüllersheim. In der Innenstadt von Euskirchen sind insbesondere das Stadtmuseum in sogenannten "Dicken Turm", die Martinskirche und der Alte Markt sehenswert.

 Weitere Burgen befinden sich auf der Hauptroute über die Innenstadt von Euskirchen nach Weilerswist. Diese sind Burg Kessenich, Burg Bodenheim, Burg Groß-Vernich und Burg Kühlseggen bei Weilerswist.

Die Route ist gut über das Bahnnetz erreichbar. Nettersheim, Euskirchen und Weilerswist liegen an der Strecke der Eifelbahn Köln-Trier. Während zwischen Bad Münstereifel und Euskirchen die Erfttalbahn verkehrt. An der Radroute liegen unter anderem folgende Bahnhöfe:
 Bad Münstereifel der erste Bahnhof nach dem Start in ca. 19 km Entfernung
 Iversheim, ca. 22 km vom Start
 Kreuzweingarten, ca. 26 km vom Start
 Euskirchen, ca. 33 km vom Start.

Tour 4: "Prachtvolle Straße der Schlösser und Burgen"

Nach dem Start am Bahnhof Kall gilt es zunächst einen kurzen Anstieg (ca. 40 Höhenmeter) hinauf zur Wallenthaler Höhe zu bewältigen. Danach geht es fast nur noch bergab mit wenigen kleinen Anstiegen. Über Kommern, Nemmenich und Niederberg gelangt man zum Bahnhof in Weilerswist. Insgesamt hat die Route eine Länge von ca. 46 Kilometern und es sind ca. 210 Höhenmeter Anstiege zu bewältigen.

Folgende Sehenswürdigkeiten liegen an der Strecke:

 In der Gemeinde Kall ist ein Bildstock aus dem Jahre 1734 zu finden. Die in diesem Bildstock befindliche Madonna mit Kind erfährt eine besondere Verehrung durch die Kirchengemeinde St. Nikolaus. Das Original der Madonna mit Kind stammt aus dem 14. Jahrhundert und befindet sich heute in der Pfarrkirche.

 In Mechernich befindet sich das Bergbaumuseum und Besucherbergwerk Mechernischer Bleigrube, die prähistorische Kakushöhle sowie Reste der römischen Eifelwasserleitung in Ortsteil Vussem.

 Der mechernicher Stadtteil Kommern besitzt das größte geschlossenen Fachwerkensemble des Rheinlandes sowie die Burg Kommern. Dort befindet sich außerdem das Landesmuseum für Volkskunde, das LVR-Freilichtmuseum Kommern. Mit über 80 ha ist es eines der größten Freilichtmuseen Europas und zeigt 65 historische Gebäuden aus der preußischen Rheinprovinz.

 Im Eicks, ebenfalls ein Stadtteil vom Mechernich liegt das spätbarocke Wasserschloss Eickes. An Stelle des heutigen Schlosses bestand im Mittelalter ein burgartiger Fronhof.

 Im Zülpicher Stadtteil Schwerfen befindet sich die Gülichsburg. Sie liegt unterhalb des historischen Ortskernes von Schwerfen am historischen Mühlengraben. Im Stadtteil Sinzenich befindet sich die Pfarrkirche St. Kunibert. Sie liegt im Zentrum des mittelalterlichen Ortskernes und besitzt eine außergewöhnliche Form. Diese entstand durch die Überbauung einer römischen Villa mit einer frühmittelalterlichen Saalkirche.

 In der Römerstadt Zülpich findet man die Römerthermen aus dem 2. Jahrhundert. Über diesen wurde das Museum der Badekultur errichtet. Die Mittelalterliche Stadtbefestigung wurde größtenteils restauriert und enthält vier gut erhaltene Stadttore. Teil der Stadtbefestigung ist die Kurkölnische Landesburg Zülpich.

 In Weilerswist gibt es zum Abschluss noch einmal die Burgen Groß-Vernich, Klein-Verich und Kühlecken zu sehen.

Die beiden Endpunkte der Route Kall und Weilerswist sowie Mechernich besitzen Bahnanbindung. Sie liegen an der Eifelstrecke Köln-Trier.

Anschlussradwege
 Bei Zülpich besteht Anschluss an die Kaiser-Route.
 Die Tälerroute verläuft auf mehreren Abschnitten gemeinsam mit der Eifel-Höhen-Route:
 Auf der Strecke Mechernich – Kall – Rurberg.
 Auf der Strecke Mechernich – Urfey.
 Auf der Strecke Blankenheim-Wald – Nettersheim – Urft.
 Auf der Strecke Udenbreth – Hellenthal.
 Auf der Strecke Feuerwachtturm bei Wahlerscheid (Monschau Parkplatz XIX) – Hellenthal.
 An die Wasserburgen-Route besteht Anschluss in Euskirchen, Weilerswist, Mechernich, Bad Münstereifel und Zülpich.
 Im Oberlauf der Kyll verläuft die Tälerroute gemeinsam mit dem Kyll-Radweg. Ebenso verläuft der Zubringer vom Bahnhof Dahlem über die Tälerroute.
 Die Tälerroute ermöglicht den Übergang zwischen Erft und Ahrtal-Radweg über die Verbindung Schönau – Schuld. Außerdem besteht Anschluss in Blankenheim.
 Bei Rurberg besteht Anschluss an den RurUfer-Radweg über den als Urft-Radweg beschilderten Abschnitt der Tälerroute.

Bahnanbindung
An die Tälerroute besteht Bahnanschluss an die Eifelbahn Köln – Trier über folgenden größere Bahnhöfen:
Weilerswist, Euskirchen, Mechernich, Kall, Nettersheim, Urft, Blankenheim-Wald, Dahlem.

Ein weiterer möglicher Einstieg ist Hellenthal am Oleftstausee. Hierher führt seit 2012 eine Museumsbahn, die den Verkehr auf der Strecke der Oleftalbahn, in den Monaten Mai bis Oktober an Sonn- und Feiertagen, wieder aufnimmt. Die Strecke hat in Kall Anschluss an die Eifelbahn Köln – Trier.

Durch die Stichstrecke Euskirchen – Bad Münstereifel besteht an mehreren Bahnhöfen Anschluss für die "Tour 3: Mit Natur auf Tour" der Tälerroute.

Literatur
 ADFC-Regionalkarte Eifel / Mosel, 1:75.000. Bielefelder Verlag, 1. Auflage 2006. ISBN 3-87073-391-8
 Radwanderkarte Kreis Euskirchen, 1:50.000. Topografische Karte Nordrhein-Westfalen. Mai 2008. ISBN 978-3-87073-451-0

Weblinks
 Tälerrouten Radnetz auf dem Routenplaner NRW
 Tälerroute auf eifel-blicke.de

Quellen
 Radroutenplaner.nrw.de Abgerufen im Juni 2017

Radwanderweg in Deutschland
Radweg in Nordrhein-Westfalen
Tourismus (Eifel)

Tälerroute


Beaver Island State Park is a New York state park located on Grand Island in northwestern Erie County, New York in the United States. It is situated at the southern end of the island on the bank of the Niagara River and served by the Beaver Island Parkway, a  highway linking the park to Interstate 190 (I-190).

Included within the park is the Beaver Island State Park Golf Course, a USGA-recognized championship 18-hole, par-72 public golf course.

The park is 1 of 80 New York State Parks that are in the path of totality for the 2024 solar eclipse, with 3 minutes and 43 seconds of totality.

History

The present-day Beaver Island State Park opened in 1935 and consists of several historic Grand Island estates of Buffalo's elite that were donated to New York State for all Western New Yorkers to enjoy. These grand estates included:
The Falconwood Club - resort started by Lewis Allen and later owned by George E. Matthews
River Lawn - summer home and estate of Elbridge G. Spaulding, Franklin Sidway, and later Frank St. John Sidway
River Lea - summer home of Lewis F. Allen, the uncle of US President Grover Cleveland, is located within the park.
In 2015, it was announced that a new $2 million pro shop with a bar and restaurant and a large, outdoor seating area was coming to Beaver Island Golf Course. It will replace the one destroyed by fire in 2012.

Recreation
The park offers a beach, picnic tables with pavilions, recreation programs, a nature trail, birdwatching (including swans, and herons), seasonal waterfowl hunting, fishing and ice-fishing, sledding, cross-country skiing, cross country running, snowshoeing, sledding and snowmobiling, a boat launch with marina and dockage, and a food concession. The park's nature center is open from noon to 4 p.m. on Friday, Saturday, and Sunday. Attendance at Beaver Island rose to about 279,000 in 2014, up from 269,000 in 2013.

Beaver Island State Park is home to the Blue Heron Disc golf course, an 18-hole,  disc course completed in 1999.

Golf course
The Beaver Island State Park Golf Course is a par 72,  yard USGA-recognized championship course with a slope of 108 and a rating of 70.2. Additionally the forward course is a par 74,  yard course with a slope of 110 and a rating of 70.1. The latter course is open from April 20 through November 8, weather permitting.

The course was designed by William Harries and Russ Tryon and opened in 1963.

Beaver Island Parkway

The Beaver Island Parkway, also known as South Parkway, is a  parkway connecting its namesake park to I-190 (the Niagara Section of the New York State Thruway) and New York State Route 324 (NY 324) near the South Grand Island Bridge. This roadway is a four-lane divided expressway, and there are no driveways leading to and from the roadway. However, there are at-grade intersections along the route. The parkway is within the jurisdiction of the New York State Office of Parks, Recreation and Historic Preservation but is maintained and inventoried by the New York State Department of Transportation (NYSDOT) as NY 957B, an unsigned reference route.

All junctions on the route, excluding those with West River Parkway and I-190, are at-grade intersections. At the northern end of the parkway near East River Road, an additional ramp connects to I-190 northbound via NY 324 westbound and Staley Road.

Route description
Beaver Island Parkway begins at a traffic circle with West River Parkway and Park Road at the entrance to Beaver Island State Park. It heads north as a four-lane divided highway, initially passing through wooded areas on the northern edge of the park. As it leaves the vicinity of the park, the woods around the highway gradually give way to residential neighborhoods. The parkway intersects a few local roads as it turns northeast and comes to its terminus at an interchange with I-190 and NY 324.

Major intersections

See also

List of reference routes in New York

References

External links

New York State Parks: Beaver Island State Park
New York State Parks: Beaver Island State Park Golf Course

State parks of New York (state)
Robert Moses projects
Golf clubs and courses in New York (state)
Parks in Erie County, New York
Nature centers in New York (state)
Protected areas established in 1935
1935 establishments in New York (state)

Beaver Island State Park


Adıyaman, Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesinin Orta Fırat Bölümü'nde bulunan bir ildir. İdari merkezi Adıyaman şehridir. TÜİK 2021 sonu verilerine göre ilin nüfusu 632.459'dur.

Doğusunda Diyarbakır, kuzeyinde Malatya, batısında Kahramanmaraş, güneyinde Gaziantep ve Şanlıurfa illeri ile çevrilidir. İlin doğusunda Torosların güneydoğu uzantısı olan Malatya dağları, güneydoğusunda Atatürk Baraj Gölü yer alır. Doğusundan Fırat Nehri ile çevrilidir. İlin kuzey kesimi genel anlamda dağlık ve engebeli iken güney kesiminde geniş ovalar bulunur.

İl sınırları içerisindeki tek üniversite Adıyaman Üniversitesi'dir.

Etimoloji

Tarihçe

Erken Dönem
Adıyaman ve çevresinde yapılan arkeolojik kazılar, bölgede tarih öncesi dönemlerden beri insan yerleşimlerinin var olduğunu göstermiştir. Perre (Pirin), Palanlı, Haydaran ve Turuşta yapılan kazılar, bölgede Üst Paleolitik döneme tarihlenen mağara yerleşimlerini ortaya çıkarmıştır. Palanlı köyündeki Palanlı mağarasının, MÖ 40 bin yıllarında kullanıldığı tahmin edilmektedir. Diğer bölgelerde yapılan kazılarda MÖ 3 binli yıllara tarihlenen kalıntılara ulaşılmıştır.

Adıyaman ve çevresinde görülen ilk devlet örgütlenmesi Hititler tarafından kurulmuştur. Hitit yazıtlarına göre MÖ 1650'li yıllarda Adıyaman'ın da içerisinde bulunduğu Anadolu'nun güneydoğusu büyük oranda Hitit egemenliğine girmiştir. Hititlerin zayıflamasının ardından MÖ 16. yüzyıl sonlarında Adıyaman ve çevresi Hurriler'in egemenliği altına girmiş, sonrasında ise bölge, yıkılışlarına kadar Mitanniler'in hakimiyetinde kalmıştır.

Mitannilerin ardından bölgede bir Geç Hitit krallığı olan Kummuh Krallığı hüküm sürmeye başlamıştır. MÖ binli yıllarda kurulduğu tahmin edilen bu krallığa ait en eski yazıtlara Adıyaman'ın Besni ilçesinde yapılan kazılarda ulaşılmıştır.

Keşfedilen Kummuh ve Asur kaynakları, Kummuh Krallığı'nın Asurlulara vergi ödeyen devletlerden biri olduğunu ortaya koymuştur. Başta Asurlularla dostane ilişkiler yürüten Kummuh Krallığı, MÖ 750'li yıllardan itibaren Asurluların güç kaybedişinin ardından Urartuların bölgeye yaptıkları saldırılar ile Urartular tarafından vergiye bağlanmış ve Asurlulara karşı topladıkları ittifaka katılmaya zorlanmıştır. MÖ 8. yüzyıl ortalarında bugünkü Besni ilçesi çevresinde yapıldığı düşünülen savaşlarda Asurluların Urartuları yenmesiyle Kummuh Krallığı tekrar Asurlulara vergi ödemeye başlamıştır. Kummuh Krallığı'nın MÖ 8. yüzyılın sonlarında Urartular ile ittifak yaparak vergi vermeyi reddetmesiyle bölge Asur Kralı II. Sargon tarafından işgal edilmiş, Kummuh Krallığı sona ermiş ve bölge Asurluların bir eyaleti haline gelmiştir.

Asurluların hakimiyeti boyunca bölgedeki yerli halkın çoğu Güney Mezopotamya'ya sürgün ettirilmiş, o bölgedeki halklar da Kummuh Bölgesine zorunlu göçe tabi tutulmuştur. Asurlular bölgede MÖ 7. yüzyılın sonuna kadar hakim olmuş, MÖ 607'de Asurlular'ın Babillilerle yapılan savaşı kaybetmeleriyle birlikte bölge Babil hakimiyetine girmiştir. Babil hakimiyetinden önce Kummuh diye bilinen bölge, sonrasında Kommagene ismiyle bilinir olmuştur.

Babil egemenliğinin ardından bölge MÖ 6. yüzyıl ortalarında Perslerin hakimiyetine girmiştir. Pers hakimiyetinde, öncesinde bölgeden sürgün ettirilen halkların bölgeye dönüşüne müsaade edilmiş, bu da bölgede zengin bir kültürün oluşmasını sağlamıştır.

Bölgedeki Pers hakimiyeti Pers Kralı III. Darius'un MÖ 333 yılında Büyük İskender'e yenilmesiyle son bulmuş, Kommagene toprakları da diğer Doğu ve Güneydoğu Anadolu topraklarıyla birlikte Büyük İskender'in hakimiyetine girmiştir. Büyük İskender'in ölümünün ardından generallerinin taht kahvgasına tutuşması ve imparatorluğun parçalanmasının ardından Kommagene bölgesi İskender'in generallerinden biri olan I. Seleukos tarafından kurulan Seleukos İmparatorluğu'nun hakimiyetine girmiştir. Seleukos hakimiyeti bölgenin kültürel açıdan canlandığı ve Helenizm kültürü etkisine girdiği bir dönem olmuştur.

 Kommagene Krallığı Dönemi

MÖ 2. yüzyıl başlarında Seleukos İmparatorluğu'nun çözülmeye başlamasıyla bölgenin Seleukos valisi Ptolemaios, Kommagene'de bağımsızlığını ilan ederek Kommagene Krallığı'nı kurmuştur. Ptolemaios'un ardından tahta geçen oğlu Sames, kendi ismini verdiği Samosata şehrini başkent ilan etmiştir. Bu dönemde Kommagene Kuzey Suriye ile Toroslar arasındaki bölgede hüküm sürmüştür.

Seleukosların yakılışına kadar Seleukoslarla iyi ilişkiler sürdüren Kommagene Krallığı, Seleukosların yıkılışının ardından dönem dönem Part İmparatorluğu, Ermenistan Krallığı ve Roma İmparatorluğu'na bağlı bir halde yaşamını sürdürmüştür. MÖ 1. yüzyılın başlarında Roma'nın Anadolu'daki etkinliğini arttırması ile bölgedeki krallar da Roma hakmiyetini kabul ederek devletlerinin varlığını sürdürebilmiştir. Nitekim Kommagene Krallığı da bu dönemde Roma hakimiyetini tanımış ve varlığını sürdürmüştür. MS 1. yüzyılda Roma İmparatorluğu ile çalkantılı ilişkiler içine giren Kommagene Krallığı, Roma tarafından iki kez ilhak edilmiş, ara ara Roma'ya bağımlı bir devlet olarak yaşamasına izin verilmişse de MS 72'de tamamen Roma'nın hakimiyetine girmiştir.

Kommagene Krallığı hanedanı kendilerini Helen ve Perslerin "uğurlu soyu" olarak nitelemiştir. Kommagene kralları kendilerini baba tarafından Pers İmparatoru I. Darius'a, anne tarafından ise Büyük İskender'e dayandırmıştır. Nitekim Kommagene Kralı I. Antiochos, 2150 metre yükseklikteki Nemrut Dağı'na devasa ve anıtsal bir tapınak inşa ettirmiş, buraya tanrılarıla birlikte tanrılaşmış Pers ve Helen atalarının heykellerini sıralamıştır. Nemrut Dağı'ndaki bu heykeller bugün Adıyaman'ın en önemli turizm değerlerinden biridir. Ayrıca I. Antiochos'un oğlu II. Mitridat'ın hanedanın kadınlarının gömümlesi için yaptırdığı bir anıt mezar olan Karakuş Tümülüsü de Kommagene Krallığı döneminden kalan şehrin önemli turizm noktalarından biridir.

Bugün Adıyaman ili sınırları içerisinde kalan antik Samosata, bugünkü Kahta ilçe sınırları içerisindeki Arsemia ve Adıyaman şehir merkezinin kuzeyindeki Perre (Pirin) şehirleri, Kommagene Krallığı'nın önemli şehirleri arasındaydı.

 Roma ve Bizans Dönemi

Bölge Roma hakimiyetine girdikten sonra Romalılar ile Partlar arasındaki güç mücadelesine sahne olmuştur.Partların batıya doğru olan ilerleyişini durdurmak isteyen Romalılar, bölgeye tahkimat yapmışlar, özellikle Samosata şehri Romalılar tarafından askeri bir üs olarak kullanılmıştır. Romalılar bu dönemde Kommagene topraklarını baştan başa dolaşan yollar inşa etmişlerdir. Malatya'dan başlayıp Perre'ye, oradan Samosata'ya, oradan da Fırat kıyısını izleyerek Kızılin civarından Suriye'ye giden bu yol güzergahında inşa edilen köprülerin bazıları bölgede hâlâ ayaktadır. Romalıların Kahta Çayı üzerinde inşa ettiği Cendere Köprüsü, Adıyaman'ın önemli turizm noktaları arasındadır.

Romalılar ve İranlılar arasındaki güç mücadelesi bölgede asayişi ortadan kaldırmış ve nüfusun azalmasına sebep olmuştur. Romalıların İranlılarla olan güç mücadelesi Safeviler devrinde de devam etmiş, 3. yüzyıl ortalarında bölge Safevi şahı I. Şâpûr'un orduları tarafından işgal edilerek tahrip edilmiştir.

Roma İmparatorluğu'nun 395 yılında bölünmesinin ardından bölge Bizans hakimiyetinde kalmıştır. Adıyaman ve çevresi bu dönemde Bizans ile Safeviler ve Müslüman Araplar arasındaki güç mücadelesine sahne olmuştur. 7. yüzyıl ikinci yarısından itibaren bölge Müslüman Araplar'ın akınlarına maruz kalmıştır. Bizans'ın Yermuk Savaşı'ndan sonra bölgeden çekilmesiyle boşalan alanlar zamanla Müslümanlar tarafından doldurulmuştur. Halife Ömer devrinde devam eden Müslüman akınlarıyla bölgeye gelen sahabe Safvan bin Muattal'ın kabri, bugün Samsat ilçesinde bulunmaktadır ve Adıyaman'ın önemli turizm noktalarından biridir.

 Orta Çağ'da Bölgedeki Güç Mücadeleleri
Bölgede Bizans ile Müslüman Araplar arasındaki güç mücaladelesi Emeviler döneminde de devam etmiştir. Emevi iktidarının sonuna doğru bölgeye gelen komutan Mansur bin Cavane, Perre şehrini Emeviler adına fethetmiş ve şehrin güneyinde yeni bir kale ve bu kale etrafında kümelenmiş yeni bir kasaba inşa ettirmiştir. Yeni yapılan kale ve çevresindeki şehir, Mansur bin Cavane'nin ardından Mansur'un Kalesi anlamına gelen Hısnımansur ismini almıştır. Bugünkü Adıyaman şehir merkezinin kuruluşu bu tarihe dayanmaktadır. Hısnımansur ve Besni'yi içine alan bu bölge bu tarihten itibaren Emeviler ile Bizans arasındaki şiddetli çatışmalara sahne olmuş, bölge sık sık Emevilerle Bizans arasında el değiştirmiştir. Uzun süre bir sınır bölgesi olan bu alanda, ilerleyen dönemlerde Arap, Türk, Bizans ve Ermeni kuvvetleri birbiriyle mücadele etmiştir.

Abbasiler döneminde bölgede devlet hakimiyeti güçlenmişse de 9. yüzyıla gelindiğinde Abbasiler Bizans'a karşı olan gücünü koruyamamıştır. Bu dönemde yapılan Bizans akınları ile bölgede Bizans hakimiyeti sağlanmıştır. Bir dönem Hamdanilerin hakimiyeti altına giren Besni'nin de Bizans tarafından alınmasının ardından bölge uzun bir süre Bizans hakimiyetinde kalmıştır.

Hısnımansur ve çevresine ilk Selçuklu akınları 11. yüzyılın ikinci yarısında yapılmıştır. Bu akınlar sırasında bölge Selçuklu hakimiyetine girmişse de sonrasında bölge Selçuklular ve bölgede Bizans'ın Malazgirt yenilgisiyle güç kazanan Ermeniler arasındaki mücadelelere de sahne olmuştur.

Anadolu Selçuklu Devleti'nin kurulmasının ardından bölgeye gönderilen Süleyman Şah'ın komutanlarından Emir Buldacı, Güneydoğu Anadolu'da yaptığı fetihler sırasında 1084 yılında Besni ve Hısnımansur çevresini kontrol altına almışsa da I. Haçlı Seferi'nin başlamasıyla Müslümanlar güç kaybetti ve Adıyaman ve çevresi Urfa Haçlı Kontluğu'nun hakimiyetine girdi. 1144 yılında İmameddin Zengi'nin Urfa Haçlı Kontluğu'na son vermesinin ardından Frankların elindeki Samsat 1150'de, Hısnımansur da 1151'de Zengilerin idaresine geçmiştir. Bölge bu tarihten sonra Artuklular ve Eyyübilerin idaresine geçmiş, 1226 yılına kadar Artuklu-Eyyübi-Selçuklu mücadelelerine sahne olmuştur.

1226 yılında Selçuklu komutanı Emir Çavlı, Selçuklulara karşı ittifak yapan Artuklu ve Eyyübi ordusunu mağlup ederek Hısnımansur ve Kahta çevresini Selçuklu hakimiyetine almıştır. Bölgenin Selçuklu hakimiyetinde olduğu dönemde Baba İshak İsyanı çıkmış, isyan Hısnımansur, Kahta, Samsat ve çevresnde etkili olmuş ve bölgedeki yerleşimler asiler tarafından tahrip edilmiştir.

1243 yılında Selçukluların Moğollara yenilmesiyle Anadolu'da başlayan Moğol istilasından Adıyaman ve çevresi de nasibini almıştır. Bölgede Moğollardan kaçan Türkmenlerin yarattığı kargaşa ve sonrasında Moğolların bölgeyi istilası, yerli halka zor zamanlar yaşatmış, Hısnımansur ve çevresindeki köyler sık sk yağma olaylarına sahne olmuştur. 13. yüzyılın sonlarında Moğol işgalinde kalan bölgeye 14. yüzyıl başlarından itibaren Memluk akınları yapılmış, sonrasında Adıyaman ve çevresi Dulkadiroğulları Beyliği hakimiyetine girmiştir.

 Osmanlı Dönemi
Hısnımansur, Kahta, Besni ve Gerger şehirlerinin Osmanlı hakimiyetine ilk girişi 1399 yılındadır. Bir süre Kadı Burhaneddin hakimiyetinde kalan Adıyaman ve çevresi Yıldırım Bayezid'in Malatya üzerine yaptığı seferden sonra Osmanlı hakimiyetine girmişse de bu kısa sürmüş, 1402'deki Ankara Savaşı'nın ardından Adıyaman ve çevresi Timur'un hakimiyetine geçmiştir. Timur'un Anadolu'dan ayrılmasının ardından bölgede tekrar Dulkadiroğulları hakim olmuştur.

Osmanlı Devleti'nin tekrar güçlenmesinin ardından Adıyaman ve çevresi Dulkadiroğulları, Osmanlılar ve Memlükler arasındaki bir geçiş noktası haline gelmiştir. Dulkadiroğulları'nın Çaldıran Savaşı'nda Osmanlı'nın yardım isteğini geri çevirmesi ve Osmanlı ordularına saldırması bölgenin Osmanlı hakimiyetine geçişine zemin hazırlamıştır. Nitekim Çaldıran Seferi sonrasında gerçekleşen Turnadağ Muharebesi'nin ardından Dulkadiroğulları toprakları Osmanlı hakimiyetine girmiştir. Ayıntab, Hısnımansur ve Besni de 1516 yılının ağustos ayında Yavuz Sultan Selim'in bizzat katıldığı Mısır Seferi sırasında, Mercidabık Muharebesi öncesinde tamamen Osmanlı hakimiyetine girmiştir.

16. yüzyıl başında Osmanlı hakimiyetine girmelerinin ardından Kahta, Gerger ve Hısnımansur başta Maraş Eyaleti içerisindeki bir sancak olan Besni'ye bağlı kazalar halindeyken, sonrasında Elbistan sancağına bağlanmışlar, 16. yüzyılın ikinci yarısında Zülkadriye Eyaleti'nin merkezinin Maraş'a taşınmasının ardından Besni ile birlikte Maraş'a bağlı kazalar haline gelmişlerdir. Genel olarak bölgenin Maraş'tan idare edilişi Tanzimat devrine kadar devam etmiştir.

Tanzimat döneminde yapılan değişikliklerin ardından Kahta, Gerger, Hısnımansur ve Besni kazaları Malatya sancağına bağlanmıştır. 1864'te Teşkil-i Vilâyet Nizamnâmesi ile oluşturulan Diyarbekir Vilayeti'ne bağlı Mamüretülaziz sancağına bağlanan bu kazalar, 1870 yılında sancak haline getirilen Malatya'ya bağlanmıştır. 1883'te Malatya'nın Diyarbekir Vilayeti'nden ayrılarak yeni kurulan Ma'mûretü'l-Azîz Vilayeti'ne bağlanmasıyla Kahta, Gerger, Hısnımansur ve Besni de Diyarbekir Vilayeti'nden ayrılmıştır.

 Milli Mücadele Dönemi
Adıyaman, Milli Mücadele döneminde işgale uğramamıştır. Ancak çevre şehirleri Antep, Maraş ve Urfa'nın işgal edilmesi, Adıyaman ve çevresini de etkilemiştir. Hısnımansur, Besni ve Kahta'da Müdâfaa-i hukuk cemiyetleri kurulmuş, bölge halkı tarafından ilgili makamlara Anadolu'nun işgalini protesto eden telgraflar çekilmiş, Fransız işgali altındaki çevre şehirlere yiyecek, giyecek ve asker yardımı yapılmış, Antep, Urfa ve Maraş savunmalarına Hısnımansur, Besni, Kahta ve Samsat'tan birçok  destek milis kuvveti gönderilmiştir.

Bölgedeki Rişvan aşiretinin reisi olan Kahtalı Hacı Bedir Ağa, Ali Galip komplosunun önlenmesinde rol oynamış, adamlarıyla birlikte Antep ve Urfa savunmalarına katılmış, Antep Savunması'ndaki hizmetlerinden dolayı kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası ile ödüllendirilmiştir. Yine Besni Kuvâ-yi Milliye komutanı Besnili Hasan Ağa da emrindeki kuvvetlerle Antep Savunması'na katılmıştır. Kahtalı Hacı Bedir Ağa ve Besnili Reşit Ağa Adıyaman ve çevresini Birinci Meclis'te temsil etmiştir.

 Cumhuriyet Dönemi
Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasının ardından yürürlüğe giren 1924 Anayasası'nın yeniden düzenlediği idari taksimatta Hısnımanusur, Kahta ve Besni, Malatya iline bağlı kazalardır. 1926 yılında yapılan bir değişiklikle Besni kazası Gaziantep'e bağlanmışsa da bu değişiklik 1933 yılında geri alınarak Besni tekrar Malatya'ya bağlanmıştır. Hısnımansur kazasının ismi 28 Aralık 1928 tarihinde resmî olarak "Adıyaman" olarak değiştirilmiştir.

1954 yılına kadar idari statüsü değişmeyen Adıyaman'ın 1954 seçimleri sonrasında il yapılması gündeme gelmiştir. 28 Mayıs 1954 tarihinde Adıyaman'ın il yapılmasıyla ilgili kanun tasarısı TBMM tarafından Dahiliye ve Bütçe encümenlerine gönderilmiş, bu kanun tasarısı 14 Haziran 1954 tarihinde TBMM'de görüşülmüştür. Meclisteki bu görüşmeler sırasında CHP'li ve DP'li milletvekilleri Adıyaman'ın Malatya'dan ayrılarak il yapılması hakkında ortak görüş belirtmişlerdir. Adıyaman'ın Malatya'dan ayrılmasına gerekçe olarak şehrin ekonomik gelişimini sağlama ihtiyacı ve coğrafi konumu gösterilmiştir. Dahiliye vekili Namık Gedik bu görüşmeler sırasında doğu-batı ekseninde uzanan dağların Adıyaman, Kahta ve Gerger'in Malatya ile olan ulaşımını zorlaştırdığını belirtmiş, söz alan diğer milletvekilleri coğrafi konumu, iklim şartları ve zirai imkanları sebebiyle Malatya'dan farklı özellikler gösteren bu kazaların ayrı bir vilayet haline getirilmesinin isabetli olacağını belirtmişlerdir.

Meclisteki bu görüşmeler sırasında Adıyaman'ın vilayet yapılması hakkında görüş birliği olsa da Besni kazasının durumu hakkında ciddi görüş ayrılıkları olmuştur. Milletvekillerinin kaydadeğer çoğunluğu ve Malatya ile Gaziantep milletvekilleri, iktisadi ve kültürel anlamda Gaziantep'e bağlı olan ve o zamanki 60 bin kişilik nüfusuyla 50 bin nüfuslu Adıyaman'dan daha büyük olan Besni kazasının Malatya'dan ayrılarak Adıyaman'a değil, Gaziantep'e bağlanması gerektiğini belirtmişlerdir. Bu milletvekilleri Besni'nin Adıyaman'a bağlanması durumunda Besni halkının Gaziantep'e göç edeceğini belirtmiştir. Hükûmet ve karşıt görüş bildiren milletvekilleri ise coğrafi olarak Gaziantep'e değil, Adıyaman'a yakın olması dolayısıyla Besni'nin Adıyaman'a bağlanması gerektiğini belirtmişlerdir. Nitekim oturumda alınan kararla Besni kazası Adıyaman'a bağlanan kazalardan biri olmuştur. Mecliste yapılan oylamayla kanun tasarısı kabul edilmiş, kanunun 1 Aralık 1954 tarihinde yürürlüğe girmesiyle Adıyaman; Besni, Kahta, Gerger ve Çelikhan ilçeleri kendisine bağlanarak vilayet statüsüne kavuşmuştur. Daha sonra 1 Nisan 1958 tarihinde Gölbaşı, 1 Nisan 1960 tarihinde Samsat, 9 Mayıs 1990 tarihinde Tut ve 1991 yılında ise Sincik ilçe merkezine dönüştürülerek Adıyaman'a bağlanmıştır.
Şehir, 2023 Kahramanmaraş depremlerinde ağır hasar aldı.

 Coğrafya

İl, Adıyaman (merkez ilçe), Besni, Çelikhan, Gerger, Gölbaşı, Kâhta, Samsat, Sincik ve Tut ilçelerinden oluşur.

Adıyaman ilinin büyük bölümü Güneydoğu Anadolu Bölgesindedir. Kuzeydeki Çelikhan ile Gerger ilçelerinin bir kısmı Doğu Anadolu Bölgesinde, batıda bulunan Gölbaşı ile Besni ilçesinin bir kısmı da Akdeniz Bölgesi içerisindedir. İlin yüzölçümü 7.644 km² dir.

Adıyaman şehrinin merkez olduğu Adıyaman ili; kuzeyde Malatya, kuzeydoğuda Diyarbakır, doğu ve güneyde Şanlıurfa, güneybatıda Gaziantep ve batıda Kahramanmaraş illeri ile komşudur.

İldeki belli başlı dağlar; Akdağ (2551 m), Dibek (2549 m), Tucak-Ulubaba (2530 m), Gördük (2206 m), Nemrut (2150 m), Bozdağ (1200 m) ve Karadağ (1115 m)'dır. İlin kuzeyinde, Toroslar'ın uzantısı olan Malatya dağları yer alır. Güneye doğru yükseklikler azalmakta ve ovalık alanlar görülür. Çelikhan, Tut ve Gerger ilçelerinin tamamına yakını dağlıktır. Merkez, Besni ve Kahta ilçelerinin kuzey kesimleri dağlık, güney kesimleri ova şeklindedir. Samsat ilçesi ise ilin en alçak arazilerine sahiptir.

İlin önemli ovaları; Kahta, Çakırhöyük (Keysun), İnekli ve Pınarbaşı ovalarıdır.

 Akarsular
İlin en önemli akarsuyu Fırat Nehri'dir. Şanlıurfa ve Diyarbakır ile sınır oluşturan nehrin il içerisindeki uzunluğu 180 km' dir. Diğer başlıca akarsular; Göksu Çayı, Besni Akdere Çayı, Sofraz Çayı, Kahta Çayı, Ziyaret Çayı, Keysun Çayı, Çakal Çayı, Kalburcu Çayı, Değirmen Çayı, Birimşe Çayı, Eğriçay ve Halya Deresidir.

 İlçeler

 İlçelerin Konumu

 Nüfus Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Adıyaman İli Nüfusu: 635.169'dur. Bu nüfusun %76,77'si şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 7.337 km2'dir. İlde km2'ye 87 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 174'dür.) İlde yıllık nüfus % 0,48 oranında azalmıştır.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez i(% 1,25), Samsat (% -9,16)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre 9 İlçe, 23 belediye, bu belediyelerde 174 mahalle, ayrıca 453 köy bulunmaktadır.

{| class="wikitable"
|-bgcolor="#33FFCC"
| colspan="12" |2022 yılı sonunda Adıyaman ili ve ilçelerinin yerleşim yeri ve  nüfusla ilgili sayısal bilgileri
|-
|-bgcolor="#CCFFCC"
|İlçe
|Nüfus
2021
|Nüfus
2022
|Nüfus
Artışı %
|Belediye
Sayısı
|Mahalle
Sayısı
|Köy
Sayısı
|Köy
Nüfusu
|Şehir
nüfusu
|Şehirde
oturan
|Alanı
 km2
| km2'ye
düşen kişi
|-
|Besni
|77.207
|77.180
| -0,04
|6
|37
|67
|27.584
|49.596
|64,26
|1235
|62
|-
|Çelikhan
|15.294
|14.858
| -2,89
|2
|17
|20
|3.359
|11.499
|77,39
|444
|33
|-
|Gerger
|16.416
|15.711
| -4,39
|1
|4
|45
|12.954
|2.757
|17,55
|668
|24
|-
|Gölbaşı
|50.150
|50.324
|0,35
|4
|17
|30
|10.766
|39.558
|78,61
|800
|63
|-
|Kahta
|127.534
|128.961
|1,11
|3
|25
|102
|36.082
|92.879
|72,02
|1274
|101
|-
|Merkez
|312.207
|316.140
|1,25
|3
|49
|135
|38.378
|277.762
|87,86
|1814
|174
|-
|Samsat
|7.313
|6.673
|-9,16''
|1
|4
|16
|2.883
|3.790
|56,80
|319
|21
|-
|Sincik
|16.341
|15.947
| -2,44
|2
|14
|24
|9.441
|6.506
|40,80
|495
|32
|-
|Tut
|9.686
|9.375
| -3,26
|1
|7
|14
|6.080
|3.295
|35,15
|290
|32
|-
|-bgcolor="#AFEEEE"
|Adıyaman
|632.148
|635.169
|-0,48
|23
|174
|453
|147.527
|487.642
|76,77
|7.339
|87
|}

İlin yıllara göre nüfusları

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclisleri oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Adıyaman Valisi, 1976-İzmir doğumlu Osman Varol  Haziran 2023/312 kararla, Ağrı Valisi iken atanmıştır.

Adıyaman Belediye Başkanı, 1965 Adıyaman doğumlu Süleyman Kılınç (AK PARTİ), 31 Mart 2019 seçimlerinde %53,22 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Adıyaman İl Genel Meclisi üye sayısı, 27 AK Parti, 2 CHP ve 1 SAADET olmak üzere 30'dur. Adıyaman Belediye meclisi ise 28 AK Parti, 9 SAADET olmak üzere 37 üyeden oluşur.

2023 Türkiye genel seçimleri sonucuna göre Adıyaman'ın Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki üyelerinin siyasi partilere dağılımı: 4 AK Parti, 1 CHP'dir.

Ekonomi

Sanayi siteleri

Adıyaman Organize Sanayi Bölgesi
1991 yılında kuruluş çalışmalarına başlanan Adıyaman Organize Sanayi Bölgesinde, 1996 yılında kamulaştırma ve etüd-proje işlemleri tamamlanmıştır. 1997 yılında altyapı çalışmalarına ve arsa tahsis işlemlerine başlanmıştır.

İl Merkezine 6 km uzaklıkta, ilimiz kuzeybatı istikametinde, Belediye sınırları içerisinde, TPAO tesisleri ile açılacak olan Adıyaman Kuzey Çevre Yolunun bitişiğinde 150 hektarlık alan üzerinde kurulan Bölge, 86 adet sanayi parseli ile 1. Derecede Kalkınmada Öncelikli Yöre, teşvik, imkân ve kolaylıklarıyla sanayicilerimizin hizmetine sunulmuştur.

Adıyaman Küçük Sanayi sitesi 1969 yılında kurulmuş 1987 yılında ihale edildikten sonra yapımına fiilen 30.4.1988 yılında başlanmış ve 2000 yılı içerisinde tamamlanarak hizmete açılmıştır. Toplam 350.000 m² alana sahip olan sitede 350 adet iş yeri bulunmaktadır.

Ancak Küçük Sanayi sitesinin ihtiyacı karşılayamaması nedeniyle 200 ek iş yeri 2001 yatırım programına alınarak inşaatına başlanmıştır.

Besni Organize Sanayi Bölgesi

2005 yılında 120 hektarlık alana kurulmaya başlayan ve her geçen gün yatırımcısını artıran Besni OSB şu an için 12 işletmeye ev sahipliği yapıyor.

Besni Küçük Sanayi sitesi
Besni'nin Kayaardı mevkiinde 06.12.1993 tarihinde ihale edilen sitenin inşaatına Nisan 1994 yılında başlanılmıştır. Besni Küçük Sanayi Sitesi % 85 sanayi ve Ticaret Bakanlığı kredi desteği ile yürütülmektedir. Tamamlandığında 278 iş yerinin bulunacağı sitenin inşaatı % 30 oranında tamamlanmış olup, faaliyete geçtiğinde 1500 kişi istihdam edilecektir.

Gölbaşı Küçük Sanayi sitesi
22 Kasım 1989 yılında kurulan küçük sanayi sitesinin inşaatı Gaziantep yolu üzerinde belediye imar planı içerisinde 30 dönüm üzerinde devam etmektedir. K.S.S 100 iş yeri kapasiteli %70 sanayi ve Ticaret Bakanlığı Kredi desteğine sahiptir. Site tamamlandığında küçük esnaf ve zanaatkar daha sağlıklı ortamlarda daha iyi hizmet verme imkânına kavuşacaktır.

Öz Kahta Küçük Sanayi Sitesi
Kahta Küçük Sanayi Sitesi 27.09.1996 yılında kurulmuş olup, proje çalışmaları tamamlanmıştır. 2001 yılı revize yatırım programına alınması için girişimler devam etmektedir.

Spor

2018-19 Sezonu sonunda Futbol takımı Adıyaman 1954, BAL'a düşmüştür. Ayrıca BAL takımı Kahta Dirilişspor ve Kadın voleybol 2. Lig takımı Adıyaman İ.Kültür S. da küme düşmüştür. Liglerdeki en başarılı sonucu, Hentbol erkekler süper lig takımı Adıyaman Belediye SK ligde 5. olarak elde etmiştir.

Futbol Türkiye Kupası 'nda Adıyaman 1954, 2.turda elenmiştir. Hentbol Türkiye Kupası'nda Adıyaman Belediye SK 2.tur grup maçlarında elenmiştir.

Adıyaman'da, 8.598 kişi kapasiteli Atatürk Stadyumu en önemli spor tesisidir. Ayrıca, 1.000 kişilik Adıyaman Belediyesi Spor Salonu ve 1.000 kişilik Adıyaman Üniversitesi Kapalı Yüzme Havuzu vardır.

Yerel Yönetim

Adıyaman Belediye Başkanları

Ayrıca bakınız

 Adıyaman'ın ilçeleri
 Adıyaman ilindeki yerleşim yerleri listesi
 Adıyaman Üniversitesi
 Adıyaman ili genel seçim sonuçları
 Adıyaman Müzesi
 Nemrut Dağı

Arkeolojik sitler
 Gritille
 Hayaz Höyük
 Nemrut Dağı Millî Parkı
 Samsat Höyük
 Tille Höyük

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Adıyaman Valiliği
 Adıyaman Köyleri
 Adıyaman İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
 YerelNet Adıyaman sayfası
 TÜİK

Türkiye'nin illeri

Adıyaman (il)


El Instituto de Antropología e Historia (IDAEH) es un organismo científico del gobierno de Guatemala encargado de la protección y mantenimiento de sitios históricos y arqueológicos de Guatemala, monumentos, artefactos, y otros aspectos del patrimonio cultural de la nación, así como  el fomento de estudios históricos, etnográficos y folclóricos.

IDAEH fue creado durante el gobierno de Juan José Arévalo mediante el Acuerdo Gubernativo No.26-46 del 23 de febrero de 1946. En la actualidad forma parte del Ministerio de Cultura y Deportes.

Sus dependencias incluyen el Centro de Restauración de Bienes Muebles (CEREBIEM), Departamento de Conservación y Restauración de Bienes Culturales (DECORBIC) y la biblioteca del IDAEH.

Entre los monumentos prehispánicos bajo su responsabilidad se incluye Tikal, Takalik Abaj, Yaxha, Nakum, Naranjo y Quirigua.

Referencias

Enlaces externos

www.patrimonio.260mb.org(www.idaeh.tk)  www.mcd.gob.gt

Gobierno de Guatemala
Historia de Guatemala
Ciencia y tecnología de Guatemala
Institutos de investigación de antropología

Instituto de Antropología e Historia de Guatemala


Sergey Vladimirovich Obraztsov (Rusça: Сергей Владимирович Образцов, 5 Temmuz 1901-8 Mayıs 1992) Rus kukla ustası. İp ve el kuklasına getirdiği yeni açılımlarla tanınır.

1901'de Moskova'da doğdu. 6 yaşında annesinin satın aldığı bir el kuklası ile başlayan çocukluk uğraşı, onun için bir mesleğe dönüştü. Başlangıçta ressam olmayı isteyen Obraztsov, A. Arkhipov ve V. Favorski'nin öğrencisi oldu, Stanislavsky Opera Stüdyosu'nda çalıştı. 1931'de Moskova'da yerleşik bir kukla tiyatrosu kurdu. Kendi adını taşıyan bu tiyatro, günümüzde dünyanın en büyük kukla tiyatrosu merkezlerinden biridir. Alaaddin, Çizmeli Kedi gibi tanınmış masal kahramanlarının kuklalarını yaptı. 1970'lerden itibaren ünü dünyaya yayıldı. "Sıradışı Bir Gösteri", "Alaaddin'in Sihirli Lambası", "Don Juan", en bilinen oyunlarındandır. Çok sayıda aktör, kukla oyunu yazarı, dekorcu, yönetmen yetiştirerek Rus kukla tiyatrosu geleneğinin devamını sağladı. Gittiği her ülkede o ülkenin dilinde kukla oyunu sergileyen Obraztsov 1992 yılında 91 yaşında öldü.

Galeri

1901 doğumlular
1992 yılında ölenler
Rus tiyatro oyuncuları
Rus tiyatro yönetmenleri
Kuklacılar
Moskova'da defnedilenler

Sergey Obraztsov


is a district located in Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the district has an estimated population of 55,658 and a density of 621.67 persons per km2. The total area is 89.53 km2.

Towns and villages
Satoshō

Merger
On August 1, 2005 the town of Funao became part of the city of Kurashiki.
On March 21, 2006 the towns of Kamogata, Konkō and Yorishima merged to form the city of Asakuchi.

Therefore, this leaves Satoshō the only member of a "rump" Asakuchi-Gun.

Districts in Okayama Prefecture

Asakuchi District, Okayama


Rhein-Erft-Kreis ligger i den vestlige del af den tyske delstat Nordrhein-Westfalen i Regierungsbezirk Köln. Fra 1975 til slutningen af oktober 2003 hed kreisen Erftkreis. Administrationsby i Rhein-Erft-Kreises er byen Bergheim.

Geografi

Kreisen har en udstrækning i nord-sydlig retning på 38 kilometer og 28 kilometer i øst-vestlig retning. Højeste punkt er 205,8 moh. på  Glessener Höhe øst for Bergheim. Det laveste punkt er med 42 moh. nord for  Stommelerbusch i Pulheim, ved grænsen  Köln. Området er det skovfattigste i Nordrhein-Westfalen.

Nabobyer og -kreise

Rhein-Erft-Kreis grænser (med uret fra nord) til  Rhein-Kreis Neuss, den kreisfri by Köln samt til kreisene Rhein-Sieg-Kreis, Euskirchen og Düren.

Byer og kommuner
Kreisen havde   indbyggere pr.

 Bedburg, ()
 Bergheim, administrationsby ()
 Brühl, ()
 Elsdorf, ()
 Erftstadt,  ()
 Frechen,  ()
 Hürth,  ()
 Kerpen, ()
 Pulheim, ()
 Wesseling,  ()

Eksterne henvisninger

 Officielt websted

Landkreis i Nordrhein-Westfalen

Rhein-Erft-Kreis


Top.HR Music Awards 2021. je godišnja glazbena nagrada u Hrvatskoj koja će bila dodijeljena za glazbeni doprinos u 2020. godini.

Dodjela nagrada održala se 5. veljače 2021. godine u pandemijskim uvjetima u zagrebačkim studijima emisije RTL Danas i studiju Jadran Filma. Snimka dodjele bila je prikazana dva dana kasnije, 7. veljače 2021. godine u popodnevnom terminu na RTL Televiziji.

Nagrada Top.HR Music Awards 2021. godine dodjeljivala se u devet kategorija, a u odnosu na prethodnu godinu nije se dodjeljivala nagrada za Koncertnu turneju godine.

Nominirani i dobitnici

Nagrada za pjesmu godine

Nagrada za muškog izvođača godine

Nagrada za žensku izvođačicu godine

Nagrada za grupu godine

Nagrada za novog izvođača godine

Nagrada za najprodavaniji domaći album

Nagrada za najprodavaniji strani album

Deezer singl godine

Deezer izvođač godine

Izvori

Hrvatske glazbene nagrade

Top.HR Music Awards 2021.


Republika Hrvatska i Laoska Narodna Demokratska Republika održavaju diplomatske odnose od 4. ožujka 1996. Sjedište veleposlanstva je u Kuala Lumpuru.

Veleposlanici
Hrvatska nema rezidentno veleposlanstvo u Laosu. Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Maleziji pokriva Vijetnam, Laosku Narodnu Demokratsku Republiku, Mjanmar, Brunej Darussalam i Kambodžu.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Laos na stranici MVEP-a

Izvori

Laos

Popis hrvatskih veleposlanika u Laosu


Un franc-tireur est un combattant qui fait partie d'un corps franc organisé pendant une guerre pour combattre parallèlement à l'armée régulière.

Le terme a été réutilisé pour désigner des mouvements politiques:
 Francs-tireurs et partisans est un mouvement de résistance ;
Franc-tireur est un mouvement de résistance dont le journal s'appelait Le Franc-tireur ;

Il a été repris pour des œuvres culturelles:
Le Franc-tireur est un film français réalisé par Jean-Max Causse et Roger Taverne en 1972 ;
Le Franc-tireur est un téléfilm français réalisé par Maurice Failevic en 1978.

et un journal:
 Franc-Tireur, hebdomadaire français lancé en 2021

Références

Franc-tireur (homonymie)


Sid Lee (anciennement Diesel) est une société internationale de services créatifs fondée à Montréal, au Québec, au Canada. Elle possède des bureaux à Toronto, New York, Los Angeles, Seattle et Paris. L'agence offre des services dans les domaines de l'image de marque, du marketing numérique et social, de la publicité, de l'analyse des données, de l'architecture et du , du contenu de marque et du divertissement.

De Diesel à Sid Lee

En 1993, Philippe Meunier et Jean-François Bouchard fondent l'agence de publicité Diesel à Montréal.

Diesel se fait rapidement connaître par des campagnes innovantes : une campagne exclusivement radiophonique pour la brasserie Sleeman et la création d'une flotte d'épaves de voitures couvertes de graffitis pour la chaîne de pizzerias Pizzédélic.

Avec l'essor d'Internet au milieu des années 1990, Diesel a rapidement pris le virage numérique. L'agence a été l'une des premières au Québec à se doter d'un site Web commercial.

Après avoir été l'un des clients de Diesel, Bertrand Cesvet se joint à l'entreprise en 1997. À l'approche du tournant du siècle et alors que la révolution numérique est sur le point de transformer l'industrie, Diesel fusionne avec Stratège Média en 1999 et ajoute Martin Gauthier et Daniel Fortier à son équipe de direction.

C'est également à cette époque que Diesel a développé une relation commerciale avec le Cirque du Soleil, une organisation qui allait s'imposer comme un créateur innovant dans son secteur.

En 2007, Diesel a changé son nom en Sid Lee pour éviter d'être confondu avec la marque de vêtements. Sid Lee est en fait une anagramme de Diesel.

Sid Lee International et la diversification de ses activités

En 2008, Sid Lee décroche le compte mondial d'. Dans le cadre de ce partenariat, l'agence ouvre des bureaux à Amsterdam en 2008 et à Paris en 2009, dans ce que Bertrand Cesvet décrit comme « un tourbillon semi-contrôlé d'enthousiasme sans limites ».

En 2009, Sid Lee a réalisé que l'avenir du commerce de détail dépendait de la capacité d'une marque à attirer les clients dans ses magasins et de la manière dont elle interagit avec ses consommateurs. Cette réflexion a conduit à la création de Sid Lee Architecture, une nouvelle branche de l'agence fondée par Jean Pelland et Martin Leblanc.

Le bureau de Toronto a ouvert en 2010, une initiative dirigée par Vito Piazza.

Sid Lee a ajouté un bureau à New York en 2012 et un autre à Los Angeles en 2014.

En 2012, Sid Lee et le Cirque du Soleil ont lancé C2 Montréal, une conférence internationale annuelle visant à  faciliter la collaboration et le réseautage au sein des communautés d'affaires et de création.

Lors du Festival international de la créativité de Cannes 2013, le cabinet a annoncé le lancement de Sid Lee Entertainment, visant à créer des expériences et des contenus engageants pour ses clients.

Le cabinet a conçu la campagne de marketing We The North des Raptors de Toronto en 2014.

Le 6 juillet 2015, Sid Lee a été rachetée par kyu, l'unité opérationnelle stratégique de Hakuhodo, qui est actuellement dirigée par le PDG .

Le 20 octobre 2017, Sid Lee Paris a racheté YARD, une agence française de création et de production.

En 2019, Sid Lee a poursuivi son expansion aux États-Unis, alors que , Infrared et Red Peak ont rejoint l'agence.  est également devenu membre de sa communauté de talents. Dans le sillage de ces développements, l'agence a renforcé sa présence américaine avec un bureau à Seattle.

Références

Entreprise ayant son siège à Montréal
Design au Québec
Entreprise de design
Agence de publicité ayant son siège au Québec

Sid Lee