Christoph Kunz est un skieur handisport suisse, né le .

Palmarès

Jeux paralympiques

Légende :
  : première place, médaille d'or
  : deuxième place, médaille d'argent
  : troisième place, médaille de bronze
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Christoph Kunz
 DNF : N'a pas terminé
 DNS : N'a pas pris le départ

Notes et références

Skieur alpin handisport suisse
Champion paralympique de ski alpin
Champion paralympique suisse
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 2006
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 2010
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 2014
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 2018
Naissance en mars 1982

Christoph Kunz


නියුට්‍රෝනය යනු විද්‍යුත් ආරෝපණයක් නැත්තා වූ ද, ප්‍රෝටෝනයට වඩා ස්කන්ධයෙන් මඳක් වැඩි වූ ද උප පරමාණුක අංශුවකි. නියුට්‍රෝනයක ස්කන්ධය  වේ. හයිඩ්‍රජන් හැර සියලුම මූලද්‍රව්‍ය වල පරමාණුක න්‍යෂ්ටියෙහි නියුට්‍රෝන ඇත. න්‍යෂ්ටියක ඇති නියුට්‍රෝන ප්‍රමාණය නියුට්‍රෝන අංකය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. නියුට්‍රෝන අංකය මූලද්‍රව්‍යයක සමස්ථානික එකිනෙකින් වෙන් කර හඳුනා ගැනීමට භාවිතා වේ.

න්‍යෂ්ටිය තුළ ඇති නියුට්‍රෝන ස්ථායී ලෙස පැවැතිය ද නිදහස් නියුට්‍රෝන ස්ථායී නොවේ. නිදහස් නියුට්‍රෝන ක මධ්‍යන්‍ය ආයු කාලයක් සහිතව බීටා ක්ෂය වීමට ලක් වේ. න්‍යෂ්ටික විලයනයේදී මෙන්ම න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනයේදී ද නිදහස් නියුට්‍රෝන ජනිත වේ.

ක්‍රි.ව. 1932 දී නියුට්‍රෝනය සොයා ගැනීමෙන් පසුව, ක්‍රි.ව. 1933 දී එය න්‍යෂ්ටික දාම ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇති කිරීමට භාවිතා කළ හැකි බව පෙන්වා දෙනු ලැබිණි. ක්‍රි.ව. 1938 දී න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනය සොයා ගනු ලැබූ විට, එමඟින් න්‍යෂ්ටික දාම ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇති කිරීමට අවශ්‍ය නියුට්‍රෝන ජනනය කළ හැකි බව පෙනී ගියේ ය. මේ කරුණ ක්‍ර.ව. 1939 දී සනාථ කරන ලද අතර මෙම සොයා ගැනීම න්‍යෂ්ටික අවි තැනීමටත්, පසුව න්‍යෂ්ටික විදුලි බලාගාර තැනීමටත් භාවිතා කෙරිණි.

මූලාශ්‍ර

රසායන විද්‍යාව
විද්‍යාව
විද්‍යා‍වේ ඉතිහාසය
න්‍යෂ්ටික තාක්ෂණය

නියුට්‍රෝනය


Anton Spiehler ist der Name folgender Personen:

 Anton Spiehler (Priester) (1795–1867), deutscher Priester
 Anton Spiehler (Alpinist) (1848–1891), deutscher Alpinist

Anton Spiehler


Alberts vinter er en dansk dokumentarfilm fra 2009 instrueret af Andreas Koefoed.

Handling
Albert står i sit vindue og kigger på verden. På sneen der danser gennem den kolde vinter. Han er 8 år og står i en uoverskuelig situation. Hans mor er i behandling for kræft, og han vil helst ikke tale med nogen om det. Samtidig har hans forældre bestemt, at han skal søge ind på en sangskole.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Alberts vinter


The GIGN ( ; ) is the elite police tactical unit of the National Gendarmerie of France. Among its missions are counterterrorism, hostage rescue, surveillance of national threats, protection of government officials, critical site protection (such as French embassies in war-torn countries), and targeting organized crime.

Established in 1973 and becoming operational in 1974, the GIGN was initially created as a relatively small tactical unit specialized in sensitive hostage situations, but has since grown into a larger force with expanded responsibilities and capabilities. It is now composed of nearly 1,000 operators: around 400 operators based in Satory, near Versailles in the Paris area and approximately 600 operators in fourteen regional GIGN branches called AGIGNs (), located in metropolitan France or in the French overseas territories. The unit shares jurisdiction of French sovereign territory with the special response units of the National Police,  and its training centre is located in Beynes.

Although most of its operations take place in France, the GIGN (as a component of the French Armed Forces) can operate anywhere in the world. Many of its missions are secret, and GIGN operators are not allowed to be publicly photographed. Since its formation, the GIGN has been involved in over 1,800 missions and has also rescued more than 600 hostages, making it one of the most experienced counter-terrorism units in the world.

In December 1994, the GIGN rose to worldwide prominence after its operatives successfully stormed Air France Flight 8969, which had been hijacked by the Armed Islamic Group of Algeria at Marseille Provence Airport; all four hijackers were killed in the assault.

History

GIGN was formed in , near Paris, in 1973, shortly after the Munich massacre at the 1972 Summer Olympics and other less-known incidents in France resulted in a need for dedicated counterterrorist units in Europe. Initially named ECRI ( or Regional Commando Intervention Team), it became operational in March 1974, under the command of then-lieutenant , and executed its first mission ten days later. Another unit, named GIGN, was created simultaneously within the Mobile Gendarmerie parachute squadron in  in southwest France, but the two units were merged under 's command in 1976, and adopted the GIGN designation. GIGNs initial complement was 15, later increased to 32 in 1976, 78 by 1986, and 120 by 2005. GIGN moved to  in 1982.

In 1984, it became a part of a larger organisation called GSIGN (),  together with EPIGN (), , GSPR (), the Presidential Security group and GISA (), a specialized training center.

On 1 September 2007, a major reorganization took place. GSIGN was disbanded and replaced by a new unit also named GIGN. The former GSIGN components (the original GIGN, EPIGN, GSPR and GISA) became "forces" of the new GIGN which now reached a total complement of 380 operators.

The change from GSIGN to the new GIGN, an organization reporting directly to the Director-general of the Gendarmerie, was not a simple name swap. It was done in order to reinforce command and control functions; provide better integration through common selection, common training and stronger support; and improve the unit's capability to handle complex situations such as mass hostage-takings similar to the Beslan school siege.

In 2009, the Gendarmerie, while remaining part of the French Armed Forces, was attached to the Ministry of the Interior, which already supervised the National Police. The respective areas of responsibility of each force did not change however, as the Police already had primary responsibility for major cities and large urban areas, while the Gendarmerie was in charge of smaller towns and rural areas (in addition to its specific military missions). Under the new command structure, GIGN gendarmes can still be engaged in operations outside of France due to their military status.

In January 2015, GIGN was engaged for the very first time simultaneously with RAID, the National Police tactical unit, during the January 2015 Île-de-France attacks.

On 1 August 2021, the 14 regional GIGN branches were fully integrated in the group's organization as part of a new Force Antennes. Prior to this reorganization, these regional branches, established in 2004, had been administratively attached to the seven domestic "Zonal Gendarmerie Regions" for seven of them and to the Overseas Gendarmerie Command () for the remaining seven but they were independent units that only came under GIGN operational control when a crisis occurred. Sometimes referred to as "GIGN 3.0", the new organization also emphasizes the group's role in training and in operational support.

A new common insignia was adopted as a result of the 2021 reorganization. Shaped as a shield, it worn on the left sleeve by every GIGN gendarme. A circular badge is worn on the right sleeve: the traditional round GIGN patch for Satory-based operators and a different patch for members of the AGIGNs. The AGIGN patch replaces the parachute with a thunderbolt, as AGIGNs are not parachute units.

Since its creation, the group has taken part in over 1,800 operations, rescued over 600 hostages and arrested over 1500 suspects, losing four members killed in action and ten in training.  Three of the four fatalities in action were sustained when dealing with armed deranged persons. The fourth one occurred during an operation against illegal gold-mining in French Guyana in March 2023.

Structure

GIGN is currently organized in four "forces", a "détachement", an Engineering and Support division, a National Training Center for Specialized Intervention and a Human Resources bureau, under two headquarters (administrative and operational):
 Intervention Force ( – the original GIGN): Approximately 100 operators, serving as GIGN's main assault unit. It is divided into four sections (platoons), two of which are on alert at all times. These sections are further divided into individual teams of operators. Two of the intervention sections specialize in high altitude jumps; the other two specialize in diving.
 Observation & Search Force (): Approximately 40 operators, specializing in reconnaissance in relation with judiciary police work, and counterterrorism. Formed from the EPIGN.
 Security & Protection Force (): Approximately 65 operators, specializing in executive and sensitive site protection. Formed from the EPIGN.
 Regional Branches Force (): Headquarters for the fourteen regional GIGN branches.
 Gendarmerie Detachment of the GSPR Presidential Security Group (): Tasked with protecting the President of France. Originally a Gendarmerie unit, GSPR (Groupe de Sécurité de la Présidence de la République) is now jointly operated by the Gendarmerie and the National Police.
 Engineering and Support Division (): A support force with cells specializing in long-range sniping, breaching, assault engineering, special devices, and other specializations.
 National Training Center for Specialized Intervention (): Tasked with selection, training and retraining (called recycling) not only of GIGN operators, but also of selected Gendarmerie or foreign personnel.

Female gendarmes are admitted in all forces, except the Intervention Force.

There are several tactical specialties in the group, including: long-range sniping, breaching, observation and reconnaissance, executive protection, freefall parachuting with HALO/HAHO jumps, diving, etc.

Helicopter support is provided by Gendarmerie helicopters and, for tactical deployment of large groups, by GIH (), a joint Army/Air Force special operations flight equipped with SA330 PUMA helicopters, based in nearby Villacoublay Air Base. GIH was established in 2006, and has also been tasked to support the National Police's RAID unit since 2008.

The fourteen regional GIGN branches, initially known as PI2Gs () for the domestic units and GPIs () for the overseas units, were respectively redesignated as GIGN branches in April and July 2016 and fully integrated into GIGN in 2021. As of 2021, the seven metropolitan GIGN branches are located in Caen, Dijon, Nantes, Orange, Reims, Toulouse and Tours, while the seven overseas branches are based in Guadeloupe, Martinique, French Guiana, Réunion, Mayotte, French Polynesia and New Caledonia. The twenty nuclear protection units, called PSPGs (), located on site at each one of the French nuclear power plants, are not a part of GIGN, but operate under its operational control.

Coordination between GIGN and RAID, the National Police's tactical unit, is handled by a joint organization called Ucofi ( or Intervention Forces Coordination Unit). A "leader/follower" protocol has been established for use when both units need to be engaged jointly,  leadership belonging to the unit operating in its primary areas of responsibility.

Operations

GIGN reports directly to the Director General of the Gendarmerie Nationale (DGGN), i.e., the chief of staff of the Gendarmerie, who in turn reports directly to the Ministry of the Interior. The DGGN or his Deputy for Operations can take charge in a major crisis; however, most of the day-to-day missions are conducted in support of local units of the Departmental Gendarmerie. GIGN is also a member of the European ATLAS Network, an informal association consisting of the special police units of the 27 states of the European Union.

Known GIGN operations include:
 Rescue of 30 French pupils from a school bus captured by the Front de Libération de la Côte des Somalis in Loyada, Djibouti in 1976. GIGN snipers and French Foreign Legion troops killed the hostage-takers in an operation that was only partially successful, as two children were killed.
 Planning the rescue of diplomats from the French Embassy in San Salvador in 1979; the hostage-takers surrendered before the assault was conducted.
 Advising Saudi authorities during the Grand Mosque Seizure in Mecca, Saudi Arabia, in November and December 1979.
 Arrest of several Corsican terrorists of the National Liberation Front of Corsica at the Fesch Hostel in 1980.
 Arrest of suspected Irish terrorists in the Irish of Vincennes affair, in August 1982.
 Rescue of hostages during the Ouvéa cave hostage taking in Ouvea, New Caledonia in May 1988.
 Protection of the 1992 Olympic Winter Games in Albertville.
 Rescue of 229 passengers and crew from Air France Flight 8969 in Marseille in December 1994. Nine GIGN operators were wounded during the operation, but all four hijackers were killed. The mission was broadcast live by news channels, increasing awareness of GIGN's existence.
 Arrest of the mercenary Bob Denard and his group during a coup attempt in 1995 in Comoros (Operation Azalee).
 Operations in Bosnia to arrest persons indicted for war crimes.
 Capture of 6 Somali pirates, and recovery of part of the ransom, after ensuring that Le Ponant luxury yacht hostages were freed off the coast of Puntland, Somalia in the Gulf of Aden, in conjunction with French Commandos Marine in April 2008.
 Deployment of tactical teams in Afghanistan in support of French Gendarmerie POMLT (Police Operational Mentoring Liaison Team) detachments from 2009 to 2011.
 Deployment in Libya during Operation Harmattan in 2011.
 Neutralization of the two terrorists involved in the Paris Charlie Hebdo shooting on 7 January 2015.
 Deployment to the 2015 Bamako hotel attack, although the situation had already been taken care of by local police, with assistance from American and French special forces, by the time the GIGN team arrived.
 Neutralization of the terrorist responsible for the Carcassonne and Trèbes attack in March 2018 (a former EPIGN officer, Arnaud Beltrame, voluntarily swapped places with a hostage and was killed trying to disarm the terrorist). This operation was conducted by an AGIGN unit based in Toulouse under GIGN supervision, while operatives sent from Satory were still underway.
 Several deployments in Ukraine in 2022 to protect various French or International missions during the Russian invasion.
GIGN was selected by the International Civil Aviation Organisation (ICAO) to organise hostage-rescue exercises aboard planes for the special forces of the other member states.

Selection and training

Candidates undertake a one-week pre-selection screening followed by, for those accepted, a fourteen-month training program. Mental ability and self-control are important, in addition to physical strength. Similar to most special forces, the training is stressful with a high rate of failure, especially in the initial phase; only 7–8% of the volunteers complete the training process. AGIGN candidates undertake a one-week pre-selection screening followed by an eight-week training program.

GIGN training consists of:
 Weapon handling
 Combat shooting and marksmanship training
 Airborne courses, such as HALO or HAHO jumps, paragliding, and heliborne insertions
 Underwater combat, swimming, diving, and naval boarding
 Hand-to-hand combat training
 Undercover surveillance and stalking (investigative cases support)
 Infiltration and escape techniques
 Explosive ordnance disposal
 Chemical, biological, radiological, and nuclear device neutralization
 Survival and warfare in tropical, arctic, mountain and desert environments
 Diplomacy and negotiation skills

The GIGN trains alongside other counterterrorist units from NATO countries, including the American FBI HRT, British SAS, Australian SPS, German GSG 9, and Irish Garda ERU.

Weapons and equipment

GIGN uses a wide range of firearms and equipment, including:
 Sidearms:
 Pistols: Glock 17/19/26, SIG Sauer SP 2022
 Revolvers: Manurhin MR 73, Smith & Wesson Model 686
 Submachine guns: HK MP5, HK MP7, FN P90
 Shotguns: Remington Model 870, Franchi SPAS-12, Benelli M4
 Assault rifles: HK416, HK417, HK G36, SIG SG 550 and variants, CZ BREN 2, FAMAS (ceremonially)
 Sniper rifles: Accuracy International Arctic Warfare in .308 and .338, PGM Hécate II in 12.7x99mm
 Ballistic shields
 Various types of armored vehicles, both civilian-style SUVs and dedicated armoured personnel carriers, some with assault ladders installed on the roof of the vehicle
 Various types of helicopter

Motto and values
 Until 2014:  ("To save lives without regard to one's own")
 Since 2014:  ("A commitment for life")

Although GIGN, as part of the French military, has been deployed to external combat zones, it is primarily centered in France, engaging in peacetime operations as a special police force. Respect for human life, combined with fire discipline, has always been taught to group members since its inception. Each new member is traditionally issued a six-shot revolver as a reminder of these values.

GIGN leaders
 Chef d'escadron Christian Prouteau: 1973–1982
 Capitaine Paul Barril: 1982–1983 (Interim)
 Capitaine Philippe Masselin: 1983–1985
 Chef d'escadron Philippe Legorjus: 1985–1989
 Chef d'escadron Lionel Chesneau: 1989–1992
 Chef d'escadron Denis Favier: 1992–1997
 Chef d'escadron Eric Gerard: 1997–2002
 Lieutenant Colonel Frédéric Gallois: 2002-2007
 Général de Brigade Denis Favier: 2007–2011
 Général de Brigade Thierry Orosco: 2011–2014
 Général de Brigade Hubert Bonneau: 2014–2017
 Général de Brigade Laurent Phélip: 2017–2020
 Général de Division Ghislain Réty: since August 2020

Awards
On 9 December 2011, French Defense Minister Gérard Longuet, awarded the Cross for Military Valour to GIGN for its participation in operation Harmattan in Libya. On 31 July 2013, GIGN was awarded a second Cross for Military Valour for its participation in the War in Afghanistan.

On 15 June 2015, the unit received the Medal for internal security. As GIGN was awarded the Cross for Military Valour twice, members of the group are officially allowed to wear the fourragère.

In popular culture

GIGN has been featured in dozens of media works, including films, television shows, novels, video games, and strip cartoons, typically working alongside other international counterterrorist units. They have also been the focus of several works, including:

L'Assaut, a 2010 French film about the Air France Flight 8969 hijacking. It was done with the collaboration and the advice of GIGN. There are a few fictional personal stories intertwined with the operation, but otherwise, the film is accurate to reports of the operation.
L'Ordre et la Morale (Rebellion), a 2011 film depicting the controversial 1988 Ouvéa cave hostage taking in New Caledonia, from the perspective of then-GIGN leader Philippe Legorjus. Even though he played a major role in the negotiations, and participated in the first part of the assault, Legorjus' leadership during and after the operation was contested, and he left GIGN a few months later.
L'intervention (15 Minutes of War), a 2019 French-Belgian very loosely based on GIGN's 1976 hostage rescue of school children in Djibouti.

Gallery

See also
 Law enforcement in France
 List of police tactical units
 ATLAS Network
 RAID
 Research and Intervention Brigade

Notes and References

Notes

References

Bibliography

External links

 GIGN page on the Gendarmerie Nationale's Official webpage
 GIGN, 40 ans d'assauts (French documentary)

1973 establishments in France

French Gendarmerie
ATLAS Network

GIGN


Le Palais des Arts, également connu sous le nom de Palais des expositions d'art, officiellement un palais d'exposition à partir de 1912, est construit au sud de l'actuel  et au nord-ouest du  à Düsseldorf et est repensé et agrandi en un ensemble de bâtiments et de jardins en 1925/1926. sous le nom de . Depuis 1998, il fait partie de la Fondation Museum Kunstpalast.

La construction a lieu dans le cadre de l' (1898-1902), qui sert également à surélever le terrain pour l'exposition industrielle et commerciale de Düsseldorf (1902). En plus des salles d'exposition, il comprend également un bâtiment de restauration. Le 8 mars 1902, en présence des ministres d'État  et , a lieu la pose solennelle de la clé de voûte de la nouvelle digue du Rhin et l'inauguration du Palais des Arts. Jusqu'au 20 octobre 1902, l'exposition nationale allemande d'art a lieu dans le cadre de l'exposition industrielle et commerciale.

Wilhelm Kreis repense complètement le Palais des Arts en un ensemble de bâtiments et de jardins de Cour d'honneur en 1925/1926 pour l'exposition GeSoLei. En 1999/2000, une autre transformation, réalisée d'après les plans d', donne naissance à l'actuel  Museum Kunstpalast. À l'exception du bâtiment de restauration d'origine, la dernière structure encore existante datant de 1902 est détruite. Depuis 2001, les quatre grandes salles d'exposition accueillent des expositions temporaires de renommée internationale ainsi que des présentations temporaires de la collection.

Histoire
Le Palais des Arts est créé dans la rivalité entre Düsseldorf et d'autres centres d'exposition et d'art allemands, notamment Berlin et Munich, ainsi que sous l'impression de l'Exposition universelle de Paris de 1900 : « Le petit-Paris sur le Rhin » doit être une exposition bâtiment sur le modèle du Petit Palais. Un autre motif associé à la construction d'un grand bâtiment d'exposition est l'attente de surmonter « la malheureuse division des artistes », leur « arriération » artistique et leur « déclin » économique (Paul Clemen, 1902).

L' (VzVvK), qui est également fondée en 1900 par les membres de l' pour le soutien et l'assistance mutuelle, qui résident dans la , finance la construction du Palais des Arts avec son propre fonds et en émettant des certificats d'actions par la société . Le 8 L'inauguration a lieu le 8 mars 1902 dans le cadre de l'exposition industrielle et commerciale de Düsseldorf. L'association pour l'organisation d'expositions d'art se voit accorder le privilège d'organiser des expositions d'art dans ce bâtiment à tout moment.

Même après 1902, des expositions importantes ont lieu au Palais des Arts, comme l', en 1906, la  du VzVvK, connue plus tard sous le nom de "La Grande", en 1907 sous le protectorat du prince héritier Frédéric-Guillaume, la troisième exposition nationale allemande d'art, en 1910 une exposition du Sonderbund et dans les années 1917 et 1918, la Grande exposition d'art de Berlin. Du 17 au 24 août 1908, Emanuel Lasker et Siegbert Tarrasch jouent les quatre premiers matchs du Championnat du monde d'échecs au Palais des Arts organisé pour la première fois en Allemagne. En 1907/1908, le nouveau  est construit sur l'aile nord du Palais des Arts (Hofgartenufer 3). Peu avant la Première Guerre mondiale, la ville a adopté des extensions pour le palais des expositions. Les plans de Wilhelm Kreis pour les porches ne sont pas mis en œuvre.

Description

La salle d'exposition est une structure en fer avec un riche revêtement architectural. L'architecte de Düsseldorf Albrecht Bender, dont le design remporte un prix lors du précédent concours, conçoit le plan d'étage. L'architecture est conçue et exécutée par l'architecte , un employé de  & Cie. Des pilastres en ordre colossal divisent l'édifice. Ceux-ci contrastent avec l'avant-corps central, qui a une entrée monumentale en forme d'arc de triomphe avec un fronton triangulaire.

La superficie est de 8000 m², la longueur avant 132 m et la profondeur 90 m. Le dôme au-dessus du hall d'entrée et de réception mesure 40 m de haut, huit pans et courbé, avec des fenêtres ovales insérées. La structure comprend sept grandes et sept petites salles d'exposition. La façade principale est conçue dans des « formes baroques massives » (néo-baroque, éclectisme). Le bâtiment est fait de grès, de granit et de basalte. Le dôme a un toit en cuivre. Derrière la salle en forme de dôme, dont la frise monumentale est conçue par le peintre d'histoire Fritz Roeber, il y a une cour-jardin en grès "en haute renaissance italienne" (néo-renaissance) comme "ornement principal de l'ensemble du bâtiment". Les statues, sculptures et reliefs dans le champ du pignon et au-dessus du portail principal sont réalisés par le sculpteur de Düsseldorf Karl Heinz Müller, ceux au-dessus des portails des saillies d'extrémité et dans les parapets au-dessus des fenêtres latérales du rez-de-chaussée du bâtiment central sont réalisés par le sculpteur Adolf Nieder. L'une des salles d'exposition est conçue dans un style classique par le peintre berlinois . Le « traditionalisme accentué » l'architecture de Bender et Rückgauer est expressément jugé par le jury comme étant plus approprié que la conception concurrente de l'architecte de Karlsruhe Hermann Billing. Sa conception représente la « vue strictement stéréométrique dans le néoclassicisme archaïque ». Cependant, cela est rejeté comme une « rupture brutale avec la tradition ». Le coût est de plus de 1 300 000 marks.

Dans l'ancien bâtiment de restauration du Palais des Arts, Ehrenhof 3, les archives de la ville de Düsseldorf sont hébergées depuis 1937, dans lesquelles les archives Dumont- Lindemann sont données par  en 1947 à la ville de Düsseldorf jusqu'en 1972 (aujourd'hui au ). Le bâtiment estreconstruit après la Seconde Guerre mondiale.

Bibliographie
 Eduard Daelen: Das neue Kunstausstellungsgebäude zu Düsseldorf. Düsseldorf 1901/1902
 Personal- und Ateliernachrichten. In: Die Kunst für Alle. Malerei, Plastik, Graphik, Architektur. Heft 14, 1902, S. 332, 333; Kurzbericht mit Darlegung der Planungsgeschichte
 Paul Clemen: Die deutsch-nationale Kunstausstellung zu Düsseldorf. In: Die Kunst für Alle. Malerei, Plastik, Graphik, Architektur. Heft 23, 1902, S. 530–544; zeitgenössische kunsthistorische Baubeschreibung
 : Internationale Kunst- und Große Gartenbau-Ausstellung Düsseldorf 1904. Bagel, Düsseldorf 1905 (Digitalisat)
 Große Berliner Kunstausstellung im Kunstpalast zu Düsseldorf, 1917 (Digitalisat Ausstellungskatalog), auf Universitätsbibliothek Heidelberg
 Große Berliner Kunstausstellung im Kunstpalast zu Düsseldorf, 1918 (Digitalisat Ausstellungskatalog), auf Universitätsbibliothek Heidelberg

Notes et références

Düsseldorf

Palais des Arts de Düsseldorf


En rigtig neger? er en dokumentarfilm fra 2005 instrueret af Maria Roslev.

Handling
Selvom han ved, at han ikke kan indhente fortiden, krydser Jacob alligevel grænser for at forstå, hvorfor hans danske mor har valgt, at han skulle vokse op uden kontakt til sin afrikanske far. 'En rigtig neger?' er en dokumentarfilm, der skildrer familierelationer på tværs af kulturer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005
Dokumentarfilm fra Danmark

En rigtig neger?


Det danske stål - et moderne eventyr [kort udg.] er en dansk undervisningsfilm fra 1953 instrueret af Jesper Tvede og efter manuskript af Erik Højsgård.

Filmen er en nedklippet udgave af virksomhedsfilmen Dansk staal, der blev udgivet i 1954.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1953

Det danske stål - et moderne eventyr (kort udg.)


ඉන්දියාවේ බුදු දහම

ඉන්දියාවේ පැවති බුදුදහමේ ඉතිහාසය පහත පරිදි කොටස් 5 කට වර්ග කළ හැක.

1.	මුල් කාලීන බුද්ධධර්මය (නිකාය භේදයට පෙර) - මහාචාර්ය නකමුරා මෙම කාලය තවත් උප පරිච්ඡේද 2 කට බෙදා දක්වයි.
1.	ප්‍රකෘත බුදුදහම
2.	මුල් කාලීන බුදුදහම
2.	නිකාය භේදයට පසු ඇති වු විවිධ සාම්ප්‍රදයින්ගේ මුල් කාලීන බුදුදහම
3.	පුර්ව මහායාන බුද්ධ ධර්මය
4.	පසුකාලීන මහායාන බුද්ධධර්මය
5.	වජ්‍රයානා බුද්ධ ධර්මය
මෙම විකාශනයන් සැමවීටම එකිනෙක අනුගාමී නොවීය. නිදසුනක් ලෙස සම්ප්‍රදායන් කිහිපයක් මාහායන සමකාලීන පැවතුනි.

බුද්ධාගමේ ඉතිහාසය
ඉන්දියාවේ බුද්ධාගම
ඉන්දියාවේ සංස්කෘතික ඉතිහාසය
ඉන්දියාවේ සාමාජීය ඉතිහාසය
ඉන්දියාව

ඉන්දියාවේ බුදු දහම


Stephen Ronald Craig Hicks (19 de agosto de 1960 en Toronto, Ontario, Canadá) es un profesor de filosofía en el Rockford College.

Biografía
Ha obtenido grado B.A.(Honours, 1981) y M.A. de la University of Guelph, Canadá, y su Ph.D. (1991) de la Indiana University. Su tesis doctoral fue acerca del fundacionalismo.

Publicaciones
Hicks es el autor de dos libros y un documental. "Explicando el postmodernismo: Escepticismo y socialismo de Rousseau a Foucault" (Scholargy Publishing, 2004; expanded edition, 2011) argumenta que el postmodernismo es mejor entendido como una respuesta de los intelectuales y académicos en la ultra izquierda del espectro político al fracaso del socialismo y el comunismo.  Su documental Nietzsche y los Nazis (Ockham's Razor, 2006) es un examen de las raíces ideológicas y filosóficas del Nacional-socialismo, particularmente de como las ideas de Friedrich Nietzsche fueron usadas, en algunos casos erróneamente por Adolfo Hitler y los nazis para justificar sus creencias y prácticas.  Esto fue publicaro en el 2006 como un video documental y luego en el 2010 como un libro.

Adicionalmente, Hicks ha publicado artículos y ensayos en variados temas, la historia y el desarrollo del arte moderno, El objetivismo de Ayn Rand, ética empresarial y la filosofía de la educación, que incluye una serie de lecturas en YouTube.
Hicks es también coeditor, con David Kelley de "El arte de razonar: Lecturas para un análisis lógico'' (W. W. Norton & Co., 1998).

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web de Stephen Hicks
 Sitio web de The Center for Ethics and Entrepreneurship
 Information page for Explaining Postmodernism: Skepticism and Socialism from Rousseau to Foucault
 Ockham's Razor Publishing's information page for Nietzsche and the Nazis

Nacidos en Toronto
Filósofos de Canadá
Activistas de Canadá
Libertarios
Objetivismo
Activistas por la libertad de expresión

Stephen Hicks


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Stará Bašta enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Stará Bašta im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Stara Basta


Tobias Neumann (* 7. September 1988 in Düren) ist ein deutscher Volleyballspieler.

Karriere
Neumann, dessen Eltern im Karate und Volleyball aktiv waren, spielte zunächst Fußball und Basketball. Beim Finale des olympischen Turniers 2000 entdeckte er sein Interesse am Volleyball. Er begann seine Karriere beim Moerser SC, wo er in verschiedenen Nachwuchsmannschaften zum Einsatz kam. 2006 wechselte der Junioren-Nationalspieler zum Bundesliga-Konkurrenten evivo Düren. Mit dem Verein seiner Heimatstadt erreichte er 2007 das Playoff-Finale um die deutsche Meisterschaft gegen den VfB Friedrichshafen und ein Jahr später das Endspiel des DVV-Pokals. Als zweiter Zuspieler hinter Ilja Wiederschein kam er jedoch nur zu wenigen Einsätzen. Deshalb kehrte er 2008 nach Moers zurück. Mit dem MSC stand er 2009 erneut im Pokalfinale. Nach dem Moerser Rückzug wechselte Neumann 2014 zum Bundesliga-Aufsteiger TSV Herrsching, wo er bis 2017 aktiv war.

Privates
Neumann ist mit der Volleyballspielerin Loraine Henkel verheiratet.

Weblinks

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (Moerser SC)
Volleyballspieler (SWD Powervolleys Düren)
Volleyballspieler (TSV Herrsching)
Deutscher
Geboren 1988
Mann

Tobias Neumann (Volleyballspieler)


أحمد عطيف، من مواليد 13 أبريل 1983 في الرياض في السعودية، لاعب كرة قدم سعودي. لعب في نادي الشباب السعودي ومنتخب السعودية لكرة القدم، وقد أختير كأفضل لاعب في الدوري السعودي للمحترفين عام 2009 في جائزة موبايلي وجريدة الرياضية.

الحياة الشخصية
هو من عائلة رياضية فهو شقيق اللاعبين عبده عطيف وعلي عطيف وصقر عطيف وعبد الله عطيف.

التحاقه بنادي الشباب

بعد أن خاض أحمد عطيف عدد من التجارب في بعض الأندية وكانت تجارب قصيرة جداً قرر
التوقف بعد إحساسه بالملل، أمآ اخاه عبده واصل تجاربه حتى نجح في الانضمام لنادي الشباب
ولكن بعد مرور 4 اشهـر من انضمام اللاعب عبده، قرر بدوره محاولة إقناع أحمد لـ ينضم لـ الفريق
وكان له ذلك، حيث خاض أحمد عطيف تجربته دون أن يعلم منسوبي النادي بأنه شقيق عبده
و بذلك نجح أحمد عطيف وتم انضمامه للنادي وكان ذلك عام 1419 هـ
وقد حصل النجم الكبير على بكالوريوس في الحاسب الالي

بدايته الفعلية بالنادي

عندما تم تسجيل أحمد عطيف بالنادي أُدرج اسمه في درجة الشباب، وكان المدرب حينها نايف العنزي ومساعده سلطان خميس وإداري الفريق كان الأستاذ فهد الحمدان. وكان قد تبقت 4 مباريات فقط على نهاية الموسم، وفي الموسم التالي كان سّنـه يخوله مشاركة درجة الشباب لسنة واحدة فقط وقد تغير المدرب حينها، وكان المدرب الوطني بندر الجعيثن والذي لم يكن مقتنع نهائيًا بمستواه بإشراكه قليلاً في المناورات وفي التمارين فقط لمدة 7 أو 8 دقائق، فخاض معه أول مباراة ودية أمام نادي الحمادة وشارك في آخر 20 دقيقه وسجل هدفاً حاسماً لـ يفوز الفريق في تلك المباراة الودية 2 - 1
بعدها غادره زملائه اللاعبين (عبده عطيف – ناجي مجرشي – عبد الله الدوسري – مسفر القحطاني...) للمشاركة في بطولة الخليج، وبذلك توقفت تدريبات درجة الشباب، الأمر الذي جعل أحمد عطيف يذهب إلى سلطان خميس إداري الفريق الأول ليطلب منه إجازة حتى عودة الفريق، فرفض سلطان خميس طلبه؛ فأدخله تدريبات الفريق بجانب وحمد هادي وحسين فهمي و7 لاعبيـن آخرين، وكان مدرب الفريق الأول حينها هو آرثر فيلهو والذي أعجب بمستوى أحمد عطيف كثيراً فأشركه في فريق الشباب في بطولة الأمير فيصل بن فهد، وكان أحمد في ذلك العام يتمرن 3 أيّام مع الفريق الأوّل و3 أيام مع درجة الشباب ويشارك الفريق في مباريات درجة الشباب عصراً وليلاً يشارك الفريق الأوّل كاحتياطي في مباراة رسمية.

أوّل مباراة رسمية

كانت ضد الأهلي عام 1420 هـ وانتهت المباراة بنتيجة صفر / صفر ولعب المباراة كاملة وكان يرتدي الرقم (7).

بطولة الدوري السعودي عام 2004

كان لاعبوا الفريق بما فيهم أحمد عطيف لا تتعدى أعمارهم الـ 22 سنة في تلك المباراة النهائية
ماعدى أربع لاعبيـن فقط، وما ساعدهم في تحقيق الدوري السعودي
أنهم يشكلون مجموعة متجانسة بالفريق والمنتخب الأولمبي أيضاً، أيضاً عدم وجود بوادر الضغط من إدارة نادي الشباب آنذاك لتحقيق بطولة الدوري
وذلك ساهم في تفوق الشباب وحصوله على لقب الدوري السعودي.

قدوم المدرب دانيال روميو

يعتبر المدرب الأرجنتيني دانيال روميو أفضل مدرب بالنسبة لأحمد عطيف، لـ مواقف كثيرة قد حصلت بينه وبين روميو
من ضمنهـا، انه قام بحل مشكلة مالية بينه أحمد وعبده وبين إدارة النادي في التجديد لهم بـ 400 الف، مما جعل المدرب
يقدم 100 الف إضافية لإعادتهما لمشاركة الفريق
تواجد الفريق في الصدارة وتقديمه العروض الجميلة الممتعة كانت إثر إشراف المدرب روميو على الفريق
وتنافسه على بطولتي الدوري وتألقه في الدوري الآسيوي بتصدره مجموعته حتّى أقيـل
إضافة إلى تألق اللاعب أحمد وظهوره بشكل لافت ومميز.

الدوري السعودي 2005

رغـم تألق الفريق وأحمد عطيف اللافت طوال مشوار الدوري
حتى المبـاراة النهـائية، إلا انهم خسروا بطولة الدوري السعودي
مع ان الشباب كان الأفضل استحواذا على الكرة، والأكثر فرصاُ
و شهدت على ذلك جميع وسائل الإعلام، مستوى بلا نتيجة.

قدوم العجلاني

تعتبر اسوأ المراحل التدريبية على أحمد عطيف، بسبب اختلاف الأساليب وطرق اللعب
وكان سبباً في عدم ظهور خط وسط الفريق بما فيهم أحمد عطيف
مما جعل أحمد ورفقائه اللعب تطبيق طريقة المدرب نادال روميو «الكرة القصيرة السريعة الممتعة»
معاكسين لتعليمات المدرب العجلاني «يعتمد على الدفاع وإرسال الكرات الطويلة للمهاجمين»
 الأمر الذي ساهم بانتصار الشباب وذلك عن طريق فرصة لعبت بالكرات القصيرة.

الحسيني ونهائي 2006

كان الحسيني قد عمل مع لاعبي الفريق على العامل النفسي بالمقام الأوّل
وأنتشلهم نفسيّاً من خسارة العربي الكويتي الثقيلة، لـ يحضّر اللاعبين بعدها ليدرس الفريق
الهلالي دراسة دقيقة أسهمت في وضوح الفوارق ليتفوق الشباب تفوّق وآضح وكبير
وكان أحمد عطيف قد صنع الهدف الثالث بشكل انسيابي جميل.

المنتخبات السعودية

انضم أحمد عطيف تحت إشراف المدرب الأرجنتيني للمنتخب السعودي، ولكنه تفاجأ في يوم من الأيام باجتماع مع إدارة المنتخب، قيل لأحمد أن إدارة الشباب قد طلبت إعادته من إدارة المنتخب
بالرغم من أن عدد لاعبي الفريق الشبابي في المنتخب يبلغ 9 ومن الغير منطقي أن تطلب إدارة
نادي الشباب لاعب واحد ومحدد بالاسم، فغادر أحمد المنتخب؛ ليسأل إدارة ناديه فقابلته إدارة النادي بالنكران وشددت على استحالة حصول ماقيل من إدارة المنتخب، الأمر الذي لا زال يثير علامات الاستغراب.
ومع مرور الوقت، قدم المدرب باتشامي استقالته، لقوة شخصيته ورفضه التدخل في عمله فتعاقدت إدارة المنتخب مع دانيال روميو خلفاً لباتشامي، ومن محاسن الصدف أن باتشامي زميل لروميو، فطلب روميو من إدارة المنتخب الأسماء التي كانت تشارك
مع باتشامي، فقدمت له الإدارة القائمة خالية من اسم أحمد عطيف وناجي مجرشي أيضاً،
بالإضافة إلى تسجيل أخاه عبده عطيف إلى مهاجم صريح رغم أنه لاعب وسط
وفي مناورة مع الرديف، احتاج روميو لأن يُشرك عبده كلاعب وسط فأذهله مما جعل عبده يصرح له
بأنه لاعب وسط وليس مهاجم صريح، الأمر الذي جعل المدرب يطلب من إدارة المنتخب متابعة الدوري السعودي فكان له ذلك، وأعاد ناجي وأحمد وجعلهم في التشكيل الأساسي لمنتخب الشباب في كأس العالم 2003 م.

احصائياته مع المنتخب الأول حتى عام 2016 :

البطولات التي شارك فيها:

فترة إشراف باكيتا على المنتخب الأوّل

إنضم أحمد عطيف في فترة إشراف باكيتا على الفريق الأوّل، وشارك في مباراة سوريا الودية
في غير مركزه، رغم ذلك كآن الأفضل في اللقاء بشهادة المحللين وزملائه اللاعبيـن
مع العلم أن المباراة كانت عصراً وان باكيتا قد أجبره صباحاً على «تدريب حديد 20 دقيقة»
وعندما انتهت لم يستطع أحمد الوقوف أكثر، مما أدى إلى استبعاده.

قيـل عن أحمد عطيف
 «يعجبني أحمد عطيف فأنا أعشق لعبه بكل ما تعنيه هذه الكلمة واستغرب عدم انضمامه للمنتنحب السعودي (لحظة التصريح)، وأعتبره أفضل لاعب سعودي». - المدرب البرتغالي جوزيه موريس -
 «قابلنا فريقا منظما ومهاريا (نادي الشباب) خصوصا اللاعب رقم 11 (أحمد عطيف) والذي يملك مهارات فنية عالية تؤهله للعب في أقوى الدوريات العالمية». - فرانكو كلومبارد مدرب بولونيا الإيطالي -
 «خلال بطولة النخبة الدولية لفت انتباهي لاعب الشباب رقم (11) أحمد عطيف، لديه إمكانات عالية تؤهله للعب في أوروبا وفي الحقيقة تفاجأت بتنظيم فريق الشباب خلال مباراته أمامنا». -اللاعب الإيطالي المخضرم ماركو دي فايو -
 «كنت أشاهد اللاعب أحمد عطيف قبل أن ينضم لصفوف المعسكر ورأيت طريقة لعبه فهو من اللاعبين الذي يتميزون بالمهارات العالية وإمكانية تطبيق الجمل التكتيكية بطريقة جيدة وهو في نفس الوقت لا يحتاج إلى وقت لكي يتجانس مع لاعبين جدد عليه، وهو يذكرني بلاعب برازيلي أشرفت على تدريبه لمدة ثلاث سنوات وهو اللاعب جوزيه فهو شبيه جداً باللاعب أحمد عطيف بطريقة اللعب وكذلك البنية الجسمانية». -المدرب البرازيلي أنجوس -
 «أحمد عطيف يملك إمكانات تخوله الاحتراف في أوروبا». - إنزو هكتور -
 «يوجد في الملاعب السعودية لاعبون مميزون وموهوبون جداً مثل عبده عطيف وأحمد عطيف وياسر القحطاني والشلهوب ومنتشري ومحمد نور ومالك معاذ وكريري وصالح بشير ووليد عبد الله وحسن معاذ وعبد الله شهيل». - صانع الألعاب البرازيلي كماتشو -
 «استبعدت الثلاثي إكسافي «أحمد عطيف» وإنيستا «عبده» ودانيال الفيس «شهيل» بسبب تأخرهم عن الوصول لمعسكر المنتخب وذلك احتراماً لقوانين الانضباط، للأمانة هؤلاء الثلاثي هم الأقرب إلى قلبي». - المدرب البرتغالي بيسيرو -

وأبدى مدرب الهلال السابق الروماني كوزمين في وقت سابق في إحدى الصحف إعجابه بـاللاعب أحمد عطيف وأنه لاعب يملك قدرات تخوله لـ الاحتراف في اقوى الدوريات الأوروبية.

تبرّع اللاعب الذي يلعب في خط وسط المنتخب السعودي بجائزة أفضل لاعب في لقاء السعودية واليمن إلى أهل غزة في بادرة جميلة ورائعة منه. وكان أحمد عطيف قد فاز بجائزة أفضل لاعب في لقاء السعودية واليمن في العـام 2009-2010 والذي انتهى بفوز السعودية بستة أهداف وكان قد أحرز الهدف الرابع في تلك المباراة.

إنجازاته مع ناديه
 الدوري السعودي 2003 / 2004.
 الدوري السعودي 2005 /2006.
 بطولة ART الودية.
 كأس خادم الحرمين الشريفين للأبطال موسم 2008.
 كأس خادم الحرمين الشريفين للأبطال موسم 2009.
 كأس الأمير فيصل بن فهد موسم 2008/2009.
 كأس الأمير فيصل بن فهد موسم 2009/2010.
 الدوري السعودي (دوري زين للمحترفين) 2012/2011.
 بطولة النخبة الودية.
 كاس خادم الحرمين الشريفين للابطال موسم

2014/2015
 كاس السوبر السعودي موسم 2014/2015
 دوري زين السعودي للمحترفين 2011/2012.

أهدافه الدولية

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من الرياض
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كأس آسيا 2011
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو منتخب المملكة العربية السعودية لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الشباب (السعودية)
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983
لاعبو كرة قدم من الرياض

أحمد عطيف


A photino is a hypothetical subatomic particle, the fermion WIMP superpartner of the photon predicted by supersymmetry. It is an example of a gaugino. Even though no photino has ever been observed so far, it is one of the candidates for the lightest supersymmetric particle in the universe. It is proposed that photinos are produced by sources of ultra-high-energy cosmic rays.

Photino numbers
Photinos have a lepton number 0, baryon number 0, and spin 1/2. With an R-parity of −1 it is a possible candidate for dark matter. It mixes with the superpartners of the Z boson (zino) and the neutral higgs (higgsino) to form the neutralino.

See also

References

Hypothetical elementary particles

he:פוטינו

Photino


An Dendrophylax sallei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och Robert Allen Rolfe. An Dendrophylax sallei in nahilalakip ha genus nga Dendrophylax, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dendrophylax

Dendrophylax sallei


An Halodule uninervis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Peter Forsskål, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pierre Edmond Boissier. An Halodule uninervis in nahilalakip ha genus nga Halodule, ngan familia nga Cymodoceaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Halodule

Halodule uninervis


Rolando Octavus Joven Tria Tirona OCD (* 22. Juli 1946 in Kawit, Cavite) ist ein philippinischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Caceres.

Leben
Rolando Joven Tria Tirona besuchte bis 1952 die Grundschule und bis 1958 die weiterführende Schule an der Centro Escolar University. Ein folgendes Studium der Politikwissenschaft am San Beda College in Manila schloss er 1965 mit einem Bachelor of Arts ab. Am 15. August 1964 trat er der Ordensgemeinschaft der Unbeschuhten Karmeliten bei. Er studierte Philosophie am Kolleg San Carlos in Manila und Katholische Theologie an der Päpstlichen Fakultät Teresianum in Rom. Dort erwarb er ein Lizenziat in Katholischer Theologie. Tria Tirona legte am 31. Juli 1967 die ewige Profess ab und empfing am 21. April 1974 in der Kapelle der Päpstlichen Fakultät Teresianum durch den Erzbischof von Bari, Anastasio Alberto Ballestrero OCD, das Sakrament der Priesterweihe.

Tria Tirona war nach der Priesterweihe zunächst als Novizenmeister der Unbeschuhten Karmeliten in Davao City tätig. Danach fungierte er als Superior der Kommunität seiner Ordensgemeinschaft in Quezon City (1981–1987) und als Regens des ordenseigenen Priesterseminars (1987–1993). Daneben wirkte er von 1981 bis 1984 und von 1990 bis 1993 als Pfarrer und Rektor des Nationalheiligtums Unsere Liebe Frau vom Berge Karmel in Quezon City. Ab 1993 war Tria Tirona Provinzial der philippinischen Ordensprovinz der Unbeschuhten Karmeliten.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 15. November 1994 zum Titularbischof von Vulturaria und zum Weihbischof in Manila. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Manila, Jaime Lachica Kardinal Sin, am 29. Dezember desselben Jahres in der Kathedrale von Manila; Mitkonsekratoren waren Julio Xavier Labayen OCD, Prälat von Infanta, und Teodoro Buhain, Weihbischof in Manila. Sein Wahlspruch Christi sumus ("Wir gehören zu Christus") stammt aus . Als Weihbischof war Tria Tirona für die Jugendpastoral im Erzbistum Manila zuständig und gehörte der Kommission für die Ehe- und Familienpastoral an. Ab Januar 1996 war er zusätzlich Apostolischer Administrator des vakanten Bistums Malolos.

Am 14. Dezember 1996 berief ihn Johannes Paul II. zum Bischof von Malolos. Die Amtseinführung erfolgte am 28. Januar 1997. Am 28. Juni 2003 bestellte ihn Johannes Paul II. zum Prälaten von Infanta. Dieses Amt trat Tria Tirona am 27. August desselben Jahres an. Als Prälat von Infanta prangerte er Korruption im Rahmen der Einrichtung der Sonderwirtschaftszone Apeco in Casiguran an. Außerdem gehörte er dem Komitee Vox Clara an. Papst Benedikt XVI. bestellte ihn am 8. September 2012 zum Erzbischof von Caceres.

In der Philippinischen Bischofskonferenz leitete Tria Tirona zudem von 1996 bis 2005 die Jugendkommission und von 2013 bis 2019 die Kommission für soziales Engagement, Gerechtigkeit und Frieden. Er fungierte ferner als stellvertretender Vorsitzender des Rates für die Basisgemeinden (2013–2015) und der Kommission für die Glaubenslehre (2015–2019). Außerdem repräsentierte er von 2009 bis 2011 im ständigen Rat der Bischofskonferenz die Region Südost-Luzon. Von 1997 bis 2003 und von 2011 bis 2017 war er Mitglied der Kommission für das Bibelapostolat sowie von 2001 bis 2003 auch deren stellvertretender Vorsitzender. Darüber hinaus gehörte Tria Tirona den Kommissionen für die Gefängnisseelsorge (1996–1997), für die Laien (2001–2003), für die Katechese und das katholische Bildungswesen (2005–2007), für die Beziehungen zwischen den Ordensleuten und den Bischöfen (2005–2007), für die indigenen Völker (2011–2013) und für den Klerus (2021–2023) sowie dem Rat für den Priesterpensionsfonds (2001–2003) an. Überdies leitete er zeitweise in der Föderation der Bischofskonferenzen in Asien (FABC) die Abteilung für die Laien und die Familie und war 2009 in dieser Funktion für die Organisation des fünften Asiatischen Jugendtags in Imus mitverantwortlich.

Schriften

Weblinks

 Biografie von Rolando Joven Tria Tirona auf der Homepage des Erzbistums Caceres (englisch)

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Weihbischof
Titularbischof
Erzbistum Caceres
Bistum Malolos
Apostolischer Administrator
Provinzsuperior
Rektor eines Priesterseminars
Person (Manila)
Person des Christentums (Philippinen)
Karmelit (OCD)
Philippiner
Geboren 1946
Mann

Rolando Joven Tria Tirona


An Oreorchis angustata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams, Nicholas Pearce ngan Phillip James Cribb. An Oreorchis angustata in nahilalakip ha genus nga Oreorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oreorchis

Oreorchis angustata


…From the Pagan Vastlands ist ein Demo der Extreme-Metal-Band Behemoth. Es wurde im Dezember 1993 im Warrior Studio aufgenommen und im Februar von Pagan Records veröffentlicht. Zum Zeitpunkt der Aufnahme war Frontmann Nergal erst 16 Jahre alt. Ein gleichnamiges Lied erschien auch auf dem Debütalbum Sventevith (Storming Near the Baltic).

Die komplette Musik wurde von Nergal geschrieben, die Liedtexte stammten von Nergal und Baal. Da das V im polnischen Alphabet ein seltener Buchstabe ist, enthielten einige der frühen Ausgaben den falsch geschriebenen Titel …From the Pagan Wastlands.

Stil

Der Klang des Albums ist roh und ungeschliffen, aber besser als auf dem Demo The Return of the Northern Moon davor. Die Riffs sind wesentlich melodischer, die Lieder schneller. Behemoth spielten auf diesem Demo nordisch inspirierten Black Metal, der von dem "komplexen Extrem Metal der heutigen Tage […] noch weit entfernt" ist.

Titelliste

 From Hornedlands to Lindesfarne – 5:59
 Thy Winter Kingdom – 5:20
 Summoning of the Ancient Ones – 4:58
 The Dance of the Pagan Flames – 4:02
 Blackvisions of the Almighty – 4:53
 Fields of Haar-Meggido – 6:38
 Deathcrush (Mayhem-Cover) – 3:22

Einzelnachweise

Album 1994
Album (Black Metal)
Demoaufnahme

…From the Pagan Vastlands


Folda, også Folla, er en bred fjordarm af Vestfjorden som skiller Steigenhalvøen i Steigen i nord fra Kjerringøy i Bodø kommune i syd i Nordland fylke i Norge.

Fjorden går omkring 13,7 kilometer i østlig retning fra Helløya, som markerer indløbet, til Hjartøya hvor den deler sig i Nordfolda, som fortsætter mod øst, og Sørfolda som drejer af i sydøstlig retning. Den samlede længde fra indløbet til Sildhopen i Mørsvikbotn er 60 kilometer, mens der til Sørfjordmo i bunden af Leirfjorden er 55 km.

Geografi
Folda har indløb ved Helløya, midt mellem Kjerringøy og Steigenhalvøya. Sydvest for Helløya ligger ligger Karlsøyvær - og mod vest Slovær - i et område beskyttet som naturreservatet Karlsøyvær. Karlsøyfjorden er et sund som kommer ind syd for Helløya fra Vestfjorden.

Eidetinden ved Kjerringøy, er det højeste punkt langs selve Folda, og er 1.020 meter over havet.

Bosætninger

Laukvika i Steigen er den eneste bebyggelse på nordsiden af Folda, mens der på sydsiden går en næsten sammenhængende bebyggelse både nord- og sydover fra Kjerringøy.

Trafik
 Fylkesvei 631 går fra Laukvika og videre østover langs Nordfolda.
 Fylkesvei 834 går fra Misten til Fjær.
 Fylkesvei 571 fra Fjær, via Kjerringøy, til Tårnvika.
 Hurtigfærger fra Nordlandsekspressen krydser Folda mellem anløbene Bodø og Helnessund.

Fjordarme
 Nordfolda
 Balkjosen
 Brattfjorden
 Vinkfjorden
 Sørfolda
 Aspfjorden
 Hopen
 Leirfjorden
 Nevelsfjorden
 Sagfjorden
 Sjunkfjorden
 Tørrfjorden

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Steigen
Bodø

Folda (Nordland)


Steven Meigs Ford (* 19. Mai 1956 in East Grand Rapids, Michigan) ist ein US-amerikanischer Schauspieler. Ford ist eines von vier Kindern aus der Ehe des US-Präsidenten Gerald Ford und seiner Frau Betty Ford.

Leben
Steven Ford wurde 1956 als dritter Sohn von Gerald und Betty Ford geboren. Er studierte an der Utah State University.

Als passionierter Reiter trat er unter anderem beim Rodeo auf. Seine Karriere als Schauspieler begann er 1981 mit einer kleinen Rolle in einem Western, wo man "jemanden brauchte, der vom Pferd fallen kann". Danach folgte eine längere Rolle als Detektiv Andy Richards in der Soap-Opera Schatten der Leidenschaft. Aus Angst vor Arbeitslosigkeit sparte Ford zu dieser Zeit Geld, indem er während des Drehs in Los Angeles in seinem Auto lebte.

Einem größeren Publikum wurde er 1989 durch eine kurze Rolle im Filmklassiker Harry und Sally an der Seite von Meg Ryan und Billy Crystal bekannt. Ford spielte im Film die Rolle von Sallys Freund Joe, den Harry am Flughafen wiedertrifft. Es folgten Rollen in Filmen wie Heat, Contact, Starship Troopers, Armageddon – Das jüngste Gericht und Black Hawk Down.

In den 1980er und frühen 1990er Jahren litt Ford wie zuvor auch seine Mutter, die Gründerin der Entzugsklinik Betty Ford Center, längere Zeit an der Alkoholkrankheit. Seit seinem erfolgreichen Entzug 1993 ist Ford hauptsächlich als Redner und Motivationstrainer tätig und hält bei Unternehmen und vor Studenten Vorträge zur Überwindung des Alkoholismus.

Filmografie (Auswahl)
 1981: Zwei Mädchen und die Doolin-Bande (Cattle Annie and Little Britches)
 1981: The Misadventures of Sheriff Lobo (Fernsehserie, eine Folge)
 1981: Die Klapperschlange (Escape from New York)
 1982: Küss mich, Doc (Young Doctors in Love)
 1986–1987: Schatten der Leidenschaft (The Young and the Restless, Fernsehserie, 107 Folgen)
 1989: Harry und Sally (When Harry Met Sally)
 1992–1993: Secret Service (Fernsehserie, 21 Folgen)
 1995: Heat
 1996: Eraser
 1997: Mad Rex – Gegen das Gesetz (Against the Law)
 1997: Midnight Blue
 1997: Contact
 1997: Starship Troopers
 1998: Babylon 5: Der erste Schritt (Babylon 5: In the Beginning, Fernsehfilm)
 1998: Armageddon – Das jüngste Gericht (Armageddon)
 1999: Carrie 2 – Die Rache (The Rage: Carrie 2)
 2001: Black Hawk Down
 2007: Transformers

Weblinks

Einzelnachweise

Gerald Ford
Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1956
Mann

Steven Ford


أحمد السلمان (16 مارس 1962 -)، ممثل ومخرج كويتي.

عن حياته
ولد في منطقة شرق عاش فيه فترة الطفولة خلال الستينات، ومن ثم انتقل إلى منطقة الدعية، وفيها التحق بالمدرسة وهو في السابعة من عمره بعد انتهائه من مرحلتي الابتدائي والمتوسط، انتقل إلى «ثانوية يوسف بن عيسى» في منطقة ضاحية عبد الله السالم. إنتسب عام 1982 إلى المعهد العالي للفنون المسرحية في منطقة الشامية وتخرج منه عام 1986. بروزه كان في مشاركته في مسلسل جرح الزمن من تأليف فجر السعيد، على الرغم من حضوره المكثف في الأعمال الفنية المسرحية والدرامية، كما يعمل مخرجاً في الإذاعة في وزارة الإعلام.

معاناته مع المرض
عانى خلال عشر سنوات من مرض المرارة، حيث حرم من أكل بعض الأكلات كاللحوم طيلة فترة مرضه، إلى أن تم إجراء عملية لاستئصال المرارة وتعافى منها في عام 2010. كما تعرض إلى جلطة في القلب في عام 2017.

المناصب
منذ عام 2002 وهو يشغل منصب رئيس «مجلس إدارة المسرح الكويتي».

أعماله

في التلفزيون
 ازعاج.
 مخلط 90.
 الخروج من الهاوية.
 الانحراف.
 قاصد خير.
 ارضنا الطيبة.
 زارع الشر.
 حوش المصاطب.
 طيور الجوارح.
 صالح تحت التدريب.
 سفينة الأحلام.
 الطير والعاصفة.
 بو هباش.
 نشمي - سهرة تلفزيونية.
 طير الخير.
 الناس أجناس.
 القرار الأخير.
 اثنان على الطريق.
 بو قلبين.
 آهات.
 الصحيح ما يطيح.
 زمان الإسكافي.
 سينمائيات - برنامج.
 بيت الوالد.
 الموذي.
 حكايات كويتية.
 سوق المقاصيص.
 سلامتك.
 بيت بلا أبواب.
 الخطر معهم - الجزء الأول والثالث.
 جرح الزمن.
 دموع الشارع.
 صالح وطالح.
 سر الحياة.
 الشريب بزة.
 بقايا أمل.
 عائلة ابيض وأسود.
 ثمن عمري.
 دار الفلك - مسلسل إذاعي.
 الحريم.
 الاخطبوط.
 ان فات الفوت.
 آه يا زمن.
 فريج صويلح.
 عذاري.
 نقطة تحول.
 عتيج الصوف.
 ابن النجار.
 زارع المشموم.
 شبابيك - برنامج.
 راح اللي راح.
 حبل المودة.
 تاكسي تحت الطلب.
 جمانة.
 الأخ صالحة.
 كاني وماني.
 عرس الدم.
 لحظة ضعف.
 درويش.
 حراير.
 عائلتي.
 عيني عينك - برنامج.
 بعد منتصف الخوف.
 الفطين.
 سقوط الأقنعة.
 الحب الكبير.
 أيام تحفة.
 موزه ولوزه.
 الظل الأبيض.
 البلشتي.
 كريمو.
 عمر الشقا.
 البلشتي.
 خارج الأسوار.
 للحب زمن آخر.
 2 في الإسعاف.
 الدخيلة.
 سيدة البيت.
 مجموعة إنسان.
 وطن النهار.
 طاح الجمل.
 أبو الملايين.
 ماي عيني.
 محال.
 إلين اليوم.
 العمر لحظة.
 العافور.
 قابل للكسر.
 بين قلبين.
 حريم بو سلطان.
 روتين.
 يجيب الله مطر.
 انتقام مشروع.
 عداني العيب.

في المسرح
 الصيدة بلندن
 إحنا شباب الديسكو.
 صحن زلاطة.
 المدرسة العجيبة.
 مخروش طاح بكروش.
 لن أعيش في جلباب زوجتي.
 البيت المسكون.
 فرجان.
 الخيران رايح جاي.
 قصر الرعب.
 زكريا حبيبي.
 قناص خيطان.
 أوه يالكرة.
 حب في الفلوجة.
 على الطاير.
 ياواش ياواش.
 قرقيعان.
 شارع الحب.
 البيت المسكون3.

روابط خارجية

المراجع

مخرجون كويتيون
ممثلون كويتيون
مواليد 1381 هـ
مواليد 1962

أحمد السلمان


Matija Golik (Rijeka, 26. svibnja 1993.), hrvatski rukometaš.
Osam godina igrao je za Zamet iz rodne Rijeke. 2012. je s klubom došao u završnicu hrvatskog kupa u kojem su izgubili od zagrebačkog Croatia osiguranja. Od 2018. godine igra za slovenski Branik iz Maribora.

Izvori

Vanjske poveznice
 Player Info in European competitions (eng.)
 Player info in Premier league (eng.)

Životopisi, Rijeka
Hrvatski rukometaši

Matija Golik


Nordengland er en kulturel region i England. Der er ikke nogen officiel administrativ region, men et geografisk koncept. Området er normalt det mellem floderne Trent i syd til Dee i Skotland i nord. Området inkluderer tre områder: North East, North West og  Yorkshire and the Humber. Områdernes samlede befolkning er omkring 14,5 millioner og dækket et område på 37.331km2.

I antikken var det meste af området en del af regionen Brigantia — hjemsted for briganterne og britonernes kongerige i Storbritannien. Efter romernes erobring af Storbritannien blev byen York hovedstad i området kaldet Britannia Inferior og senere Britannia Secunda.

Efter den normanniske erobring af England i 1066 skabte massakrene i Nordengland ødelæggelser og normannerne nåede ikke Carlisle før 1092, så meget af området var ikke inkluderet i Domesday Book.

Se også
English Midlands
Sydengland

Englands geografi

Nordengland


حركة تحرير السودان هي إحدى الحركات السياسية والعسكرية الرئيسية في دارفور قامت لما تراه رفعا للظلم الواقع على منطقة دارفور والمناطق المهمشة الأخرى على امتداد السودان، رئيس الأول لحركة هو المحامي عبد الواحد محمد نور وكان قائد مني اركوي أميناً عاماً لها، ولكن في عام 2004 بعد المؤتمر حسكنيتة انشقت الحركة إلى قسمين :أحدهما بقيادة مني أركوي وأخرى بقيادة عبد الواحد محمد النور.
وتعتبر الشرارة الأولى للنضال العسكري ضد حكومة الخرطوم في دارفور هي قيام المهندس يحيى بولاد الذي ينتمى لقبيلة الفور بالانسلاخ من الجبهة الإسلامية القومية وحكومة الإنقاذ في عام 1992 م وانضمامه لجون قرنق وتكوينه مليشيا مسلحة وتحصنه بجبل مرة، مصرحا بمقولته الشهيرة:لقد وجدت العرق أقوى من الدين.

رغم أن ثورة يحيى بولاد أخمدت بسرعة وتم إعدامه، إلا أن ذلك كان كفيلا ببث روح الرفض والتمرد لدى الإقليم بأسره.

الأوائل المؤسسين الحركة تحرير السودان عددهم 17 شخص من أبناء الزغاوة توجهوا في بداية عام 2001 إلى جبل مرة لتشكيل حركة ضد النظام الخرطوم، وسبب هذا توجه كانت قد دارت المعركة شرسة بين الزغاوة وقبائل الرحل العربية مدعومة من قبل النظام الخرطوم وقتل خلالها الكثير من الجانبين وأرادو وضع الحد لهذه الأزمة وذهبوا الي جبل مرة و تمركزوا في أحد مناطقه لبدء في العمليات التدريب .

الأوائل المؤسسون لحركة تحرير السودان هم:
 الشهيد عبد الله أبكر بشر- لقب جوري مي.
 الشهيد أركوي خاطر نلو.
 الشهيد جدو عيسي التجاني محمود - لقب صاغور.
 بخيت عبد الكريم عبد الله - لقب دبجو.
 العميد إبراهيم عبد الله التوم - لقب بهلول.
 العميد جابر إسحاق علي امبدة - لقب شيه.
 الشهيد بشارة محمد تقابو.
 الشهيد بشارة دفع الله خليفة - لقب نيفاتري.
 الشهيد عامر بشر أحمداي - لقب بدوسوريه
 الشهيد نور الدين إبراهيم تقابو.
 الشهيد بابكر عيسي محمد .
 الشهيد نميري أحمد علي .
 الشهيد أحمد تور خلا عبد العال .
 محمد إسماعيل خميس - لقب نيري.
 إسحاق بركة طرمبا توتو.
 صابر علي خاطر عروس .
 إسماعيل حسين مادبو.
 الشهيد خاطر موسي عبد الله لقب خاطر دري

انظر أيضا
 أزمة دارفور
 ملفات خاصة-المعرفة-قناة الجزيرة

مصادر

الانفصالية في السودان
الجبهة الثورية السودانية
أحزاب السودان
تأسيسات سنة 2002 في السودان
حركات تحرر وطني
مجموعات متمردة في السودان
منظمات الثورة السودانية
منظمات عصابية مسلحة
نزاع دارفور

حركة تحرير السودان


Die Pacific Coast Hockey Association (PCHA) war eine professionelle nordamerikanische Eishockeyliga, die im Dezember 1911 gegründet wurde und bis 1924 existierte.

Geschichte

Die Anfänge der PCHA (1911–1913)

Die Brüder Frank und Lester Patrick zogen mit ihrem Vater Joseph, einem Geschäftsmann, der mit seinem Holzfällerbetrieb ein beträchtliches Vermögen erwirtschaftet hatte, von Québec nach British Columbia. Nach der erfolgreichen Umsiedlung des Betriebs, zog sich Joseph Patrick aus dem Geschäft zurück und unterstützte seine beiden Söhne finanziell bei ihrem Vorhaben eine eigene professionelle Eishockeyliga im Westen Kanadas zu gründen. Am 7. Dezember 1911 gab man offiziell die Gründung der Pacific Coast Hockey Association bekannt. Das Regelwerk und die Verfassung der Liga übernahm man größtenteils von der National Hockey Association, einer Liga, die zu diesem Zeitpunkt im Osten Kanadas tätig war und zu der man nun in Konkurrenz trat. Einer der größten Unterschiede war jedoch, dass die PCHA weiterhin mit sieben Spielern pro Mannschaft agierte, während in der NHA die Position des Rovers bereits abgeschafft worden war. Erster Präsident der Liga wurde W.P. Irving, der zuvor bereits in der Ontario Hockey Association eine führende Rolle im Management eingenommen hatte. In ihre Premierenspielzeit startete die Liga mit drei Mannschaften – den New Westminster Royals, Vancouver Millionaires und Victoria Senators. Um einen ähnlichen Stellenwert wie die konkurrierende NHA zu erhalten oder diesen gar zu übertreffen, entschloss man sich zum Bau einer Arena in Vancouver, die Platz für 10.000 Zuschauer bot und 175.000 Dollar kostete. Damit war sie die zweitgrößte Arena in ganz Nordamerika nach dem Madison Square Garden in New York City und die erste in Kanada, in der auf Kunsteis gespielt wurde. Weitere Projekte waren der Bau einer 4.000 Zuschauer fassenden Arena in Victoria und der Bau einer Arena in New Westminster. Letztere wurde jedoch nicht rechtzeitig fertiggestellt, sodass sich die Royals dazu entschlossen ihre Heimspiele zunächst ebenfalls in Vancouver auszutragen. Um neben hochwertiger Infrastruktur auch gutes Eishockey bieten zu können, entschlossen sich die Patrick-Brüder mehrere Spieler aus der NHA abzuwerben, eine Maßnahme die in den folgenden Jahren zunehmend intensiviert wurde. Erster Meister der PCHA aufgrund ihres ersten Platzes in der regulären Saison wurden die New Westminster Royals, da es zu diesem Zeitpunkt noch keine Playoffs gab. Zur Saison 1912/13 übernahm C.E. Doherty das Amt als Präsident der PCHA. Aufgrund der großen Popularität des Sports in Westkanada, entschloss man sich dazu gegen Ende der zweiten Spielzeit zwei Spiele in Calgary, Alberta bzw. Regina, Saskatchewan, abzuhalten. Als Folge der gestiegenen Akzeptanz der PCHA, nahmen die Quebec Bulldogs aus der National Hockey Association, die gleichzeitig amtierender Stanley-Cup-Sieger waren die Herausforderung der Victoria Senators, die im zweiten Anlauf PCHA-Meister wurden, an und spielten eine Serie von drei Spielen gegeneinander, wobei die Spiele zu diesem Zeitpunkt noch reinen Testcharakter hatten. Als Problem erwies sich hierbei die unterschiedliche Anzahl der Spieler, die in den jeweiligen Ligen verwendet wurden. Schließlich entschied man sich dazu die Spiele 1 und 3 mit sieben Spielern pro Team wie in der PCHA üblich und das zweite Spiel nach NHA-Vorbild mit sechs Spielern pro Team zu bestreiten. Am Ende gewannen beide Mannschaften jeweils die Spiele, die so gespielt wurden, wie es in der eigenen Liga üblich war.

Konkurrenz zur NHA und Expansion in die USA (1913–1918)

Zur Saison 1913/14 übernahm Frank Patrick selbst das Amt als Präsident der PCHA. Am Saisonende entschied man sich dazu die verschuldeten New Westminster Royals nach Portland, Oregon, umzusiedeln, wodurch die PCHA die erste professionelle Sportliga überhaupt wurde, die von Kanada in die Vereinigten Staaten expandierte. Die Rosebuds waren zudem das erste Team, das die theoretische Möglichkeiten hatte, um den Stanley Cup zu spielen. 1914 nahm der amtierende PCHA-Meister Victoria Aristocrats als erstes Team der Liga offiziell an Entscheidungsspielen um den Stanley Cup teil, wobei die Offiziellen der PCHA vergaßen eine offizielle Herausforderung abzuschicken. Ohnehin verloren die Cougars die Best-of-Three-Serie gegen die Toronto Blueshirts aus der NHA mit einem Sweep. In der Saison 1914/15 schrieben die Vancouver Millionaires Geschichte. Zunächst gewannen sie den Meistertitel der PCHA, woraufhin sie als erstes Team der Liga überhaupt den Stanley Cup gewannen, nachdem sie in den Herausforderungsspielen die Ottawa Senators mit drei Siegen in drei Spielen schlugen. Zur Saison 1915/16 wurde mit den Seattle Metropolitans ein weiteres US-amerikanisches Team aufgenommen.

Zur folgenden Spielzeit entschied man sich dazu die Victoria Artistocrats, die aufgrund ihres letzten Tabellenplatzes nur wenige Zuschauer anlockten, nach Spokane, Washington, umzusiedeln. Dort spielten sie ein Jahr lang unter dem Namen Spokane Canaries. Dies war die erste und einzige Spielzeit, in der in der PCHA mehr US-amerikanische Teams spielten, während Kanada nur durch die Vancouver Millionaires vertreten wurde. In jener Spielzeit gewannen die Seattle Metropolitans den PCHA-Titel und schließlich als erstes US-amerikanisches Team den Stanley Cup, als sie die Canadiens de Montréal aus der NHA mit 3:1 Siegen in der Best-of-Five-Serie schlugen. Damit waren sie gleichzeitig die letzte Mannschaft der PCHA, die sich in den Spielen um den Stanley Cup durchsetzen konnte. Zur Saison 1917/18 wurden die Spokane Canaries von der Liga ausgeschlossen und diese wieder auf die ursprüngliche Anzahl von drei Mannschaften reduziert. Zugleich führte man zwei Entscheidungsspiele um den Meistertitel zwischen dem Erst- und Zweitplatzierten ein, wobei die Mannschaft mit dem besseren Gesamttorverhältnis den Meistertitel erhielt.

Niedergang der PCHA (1918–1924)
Zu Beginn der Saison 1919 nahm die PCHA einen weiteren Franchise-Wechsel vor. Die Portland Rosebuds stellten aufgrund niedrigem Zuschauerzuspruchs den Spielbetrieb ein, während die Victoria Artistocrats nach zweijähriger Pause den Spielbetrieb wieder aufnahmen. Eine der größten Veränderungen für die PCHA folgte 1921 durch die Gründung der Western Canada Hockey League. Nun entstand ein weiterer Konkurrent bezüglich der Verpflichtung der besten kanadischen Spieler. Zudem mussten die Meister der PCHA nun zunächst gegen den Sieger der WCHL antreten, um gegen den Gewinner der 1917 gegründeten National Hockey League um den Stanley Cup antreten zu dürfen. Ab der Saison 1922/23 nahm man die neu entstandene Situation mit drei Major Leagues als Chance wahr und die PCHA spielte fortan während der regulären Saison auch gegen die Mannschaften der Western Canada Hockey League. Aus diesem Grund musste eine Lösung des Problems gefunden werden, dass man in der PCHA noch immer mit sieben Spielern antrat, während die NHL und die WCHL sechs Spieler in ihren Wettbewerben einsetzten. Schließlich entschied die PCHA ebenfalls die Position des Rovers aufzugeben und passte das eigene Regelwerk in wichtigen Punkten an das der anderen beiden Profiligen an. Die Vancouver Millionaires änderten nach acht Jahren ihren Namen in Vancouver Maroons. Während zunächst die Mannschaften der PCHA noch dominant in ihren Spielen gegen die Gegner aus der WCHL waren, verloren sie in der Saison 1923/24 insgesamt 29 von 48 Spielen gegen die Konkurrenz aus der WCHL. Im Anschluss an diese Spielzeit wurden die Seattle Metropolitans aufgelöst und die verbleibenden beiden Mannschaften der PCHA aus Vancouver und Victoria schlossen sich der Western Canadian Hockey League an. Einige der Spieler aus Seattle wechselten ebenfalls in die WCHL über.

Innovationen der PCHA

Die Brüder Frank und Lester Patrick führten in ihrer Liga zahlreiche Innovationen der Spielregeln ein, die später auch von der National Hockey League übernommen wurden und schließlich weltweit noch heute gültig sind. Dazu gehören die Einführung des Vorwärtspasses, die Einteilung des Spielfelds in drei Zonen, das Vergeben von Penaltyschüssen, Zwei-Minuten-Strafen, dass man den Puck mit dem Schlittschuh spielen, mit diesem jedoch kein Tor erzielen darf sowie zahlreiche weitere kleine und große Regeländerungen.

PCHA-Präsidenten
 W.P. Irving (1911–1912)
 C.E. Doherty (1912–1913)
 Frank Patrick (1913–1924)

Teams
 New Westminster Royals (1912–1914, wurden Portland Rosebuds)
 Portland Rosebuds (1914–1918)
 Seattle Metropolitans (1915–1924)
 Spokane Canaries (1916–1917)
 Vancouver Millionaires (1912–1924)
 Victoria Aristocrats (1912–1916, wurden Spokane Canaries; 1918–1924)

Meister
 1912: New Westminster Royals
 1913: Victoria Aristocrats
 1914: Victoria Aristocrats
 1915: Vancouver Millionaires
 1916: Portland Rosebuds
 1917: Seattle Metropolitans
 1918: Vancouver Millionaires
 1919: Seattle Metropolitans
 1920: Seattle Metropolitans
 1921: Vancouver Millionaires
 1922: Vancouver Millionaires
 1923: Vancouver Maroons
 1924: Vancouver Maroons

Literatur

Weblinks
 Pacific Coast Hockey Association bei hockeydb.com (englisch)

Eishockeyliga in Nordamerika

Pacific Coast Hockey Association


A 2.ª cerimônia de entrega dos Interactive Achievement Awards (ou Interactive Achievement Awards 1999, no original em inglês: 2nd Annual Interactive Achievement Awards) foi a segunda cerimônia de premiação anual realizada pela Academia de Artes e Ciências Interativas (AIAS), no qual homenageou os melhores títulos da indústria de jogos eletrônicos lançados no ano de 1998 e início de 1999. Ocorreu no Hard Rock Hotel and Casino em Las Vegas, Nevada, em 13 de maio de 1999.

Ao contrário da primeira cerimônia de premiação do Interactive Achievement Awards, o evento não ocorreu em Los Angeles, mas apesar disso, o IAA foi realizado após o primeiro dia da convenção e feira de jogos Electronic Entertainment Expo (E3) 1999. Não houve um anfitrião específico para toda a premiação, mas os apresentadores incluíram Bruce Shelley, Peter Molyneux, George Ailstair Sanger, Bruno Campos, Zachery Ty Bryan, Gilman G. Louie, Ben Stein, Tia e Tamera Mowry, Chris Roberts, David Perry, Danica McKellar, David Gallagher, Coolio, Sugar Ray Leonard, Jez San, Thomas Galvin e Nicholle Tom.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time foi o jogo com maior número de indicações da cerimônia, bem como foi o mais premiado, onde destes inclui o maior prêmio do Interactive Achievement Awards, o Jogo do Ano. Ocarina of Time perdeu aenas uma das 7 categorias em que esteve concorrendo, onde nesta o prêmio foi dado ao Pokémon Red and Blue da Game Freak. O criador da franquia Civilization, Sid Meier, foi homenageado com o prêmio AIAS Hall da Fama, no qual foi apresentado por Shigeru Miyamoto, que recebeu o prêmio de Hall da Fama no ano anterior.

Visão geral
Seguindo o mesmo modelo apresentado na primeira exibição do Interactive Achievement Awards em 1998, a Academia de Artes e Ciências Interativas montou um júri com mais de 100 desenvolvedores, artistas, produtores, designers e programadores da indústria de entretenimento interativo que selecionou mais de 70 jogos para disputar nas 30 categorias da premiação, no qual duas delas foram destinadas a homenagear os veículos de informação dos jogos.

Categorias como "Jogo Online de Ação/Estratégia do Ano", "Jogo Online de Família/Tabuleiro do Ano e "Jogo Online de RPG do Ano" foram adicionadas a premiação, uma expansão para homenagear os jogos eletrônicos dedicados ao multiplayer, enquanto a principal categoria da cerimônia, "Título Interativo do Ano", foi renomeada para "Jogo do Ano".

Vencedores e indicados

Categorias
Títulos em negrito venceram nas respectivas categorias:

Prêmios honorários

Jogos com múltiplas indicações e prêmios

Notas

Eventos de jogos eletrônicos
Prêmios de jogos eletrônicos

Interactive Achievement Awards 1999


An Maxillaria silvana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Marcos Antonio Campacci. An Maxillaria silvana in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria silvana


Fraxinus trifoliolata er tegund af eskitré sem vex í Mið-Kína.

Tilvísanir

Smjörviðarætt

Fraxinus trifoliolata


An octagonal number is a figurate number that gives the number of points in a certain octagonal arrangement. The octagonal number for n is given by the formula 3n2 − 2n, with n > 0. The first few octagonal numbers are

 1, 8, 21, 40, 65, 96, 133, 176, 225, 280, 341, 408, 481, 560, 645, 736, 833, 936

The octagonal number for n can also be calculated by adding the square of n to twice the (n − 1)th pronic number.

Octagonal numbers consistently alternate parity.

Octagonal numbers are occasionally referred to as "star numbers," though that term is more commonly used to refer to centered dodecagonal numbers.

Applications in combinatorics
The th octagonal number is the number of partitions of  into 1, 2, or 3s. For example, there are  such partitions for , namely
 [1,1,1,1,1,1,1], [1,1,1,1,1,2], [1,1,1,1,3], [1,1,1,2,2], [1,1,2,3], [1,2,2,2], [1,3,3] and [2,2,3].

Sum of reciprocals
A formula for the sum of the reciprocals of the octagonal numbers is given by

Test for octagonal numbers

Solving the formula for the n-th octagonal number,  for n gives

An arbitrary number x can be checked for octagonality by putting it in this equation. If n is an integer, then x is the n-th octagonal number. If n is not an integer, then x is not octagonal.

See also
 Centered octagonal number

References

Figurate numbers

Octagonal number


قصبة الساق أو عظم الظنبوب (الجمع: ظنابيب) هو العظم الأكبر والأقوى وذو التوضع الأمامي من بين عظمي الساق تحت الركبة لدى الفقاريات (العظم الآخر هو الشظية، يتوضع خلف الظنبوب وإلى الخارج منه)، ويصل الركبة بعظام الكاحل. يوجد عظم الظنبوب في الجانب الأنسي (الأقرب إلى الوسط) من الساق إلى جانب الشظية ويكون أقرب منها إلى المستوى الناصف أو الخط المركزي. يرتبط عظم الظنبوب بعظم الشظية بالغشاء بين العظمي في الساق مشكلًا نوع من المفاصل الليفية يدعى التلازم ذات الحركة القليلة جدًا. أطلق على العظم اسم قصبة الساق تيمنًا بساق الناي. إنه ثاني أكبر عظم في جسم الإنسان بعد عظم الفخذ. إن عظام الساق هي أقوى العظام الطويلة إذ أنها تدعم باقي الجسم.

البنية
في علم التشريح البشري، عظم الظنبوب هو ثاني أكبر عظم في الجسم بعد عظم الفخذ. بشكل مشابه لكل الفقاريات الأخرى، عظم الظنبوب هو أحد عظمي الجزء السفلي من الساق، والعظم الآخر هو الشظية، وهو أحد مكونات مفصلي الركبة والكاحل.

يبدأ التعظم أو تشكل العظم من ثلاثة مراكز: مركز واحد في الجدل، ومركز واحد في كل من نهايتي العظم.

يُصنَّف عظم الظنبوب على أنه عظم طويل ويتكون بشكل مشابه لكل العظام الطويلة من جسم العظم ومشاشتين. جسم العظم هو القسم الأوسط من عظم الظنبوب، يُدعَى أيضًا بالجدل. المشاشتان هما النهايتان المدورتان للعظم، علوية (تدعى أيضًا بالنهاية لقريبة) هي الأقرب للفخذ، وسفلية (تدعى أيضًا بالنهاية البعيدة) أقرب للقدم. يكون عظم الظنبوب أضيق ما يمكن في الثلث السفلي، وتكون النهاية البعيدة للعظم أصغر من النهاية القريبة.

النهاية العلوية
تتسع النهاية العلوية أو القريبة من عظم الظنبوب في المستوى المعترض مشكلة لقمتين أنسية ووحشية كلتاهما مفلطحتان في المستوى الأفقي. اللقمة الأنسية هي أكبر اللقمتين، وتكون مدعومة بشكل أكبر من جسم العظم. تتمفصل السطوح العلوية للقمتين مع عظم الفخذ لتشكيل المفصل الظنبوبي الفخذي، وهو الجزء الحامل للوزن من مفصل الركبة.

اللقمتان الأنسية والوحشية مفصولتان عن بعضهما بالباحة بين اللقمتين حيث يرتكز الرباطان المتصالبان والسطح الغضروفي. تشكل الحديبتين الأنسية والوحشية البروز بين اللقمتين. تشكل الباحة بين اللقمتين مع اللقمتين الأنسية والوحشية الهضبة الظنبوبية التي تتمفصل مع النهاية السفلية لعظم الفخذ وترتكز عليها. يقسم البروز بين اللقمتين الباحة بين اللقمتين إلى جزئين أمامي وخلفي. يخترق الباحة الأمامية الوحشية من الباحة بين اللقمتين الأمامية عدة فتحات صغيرة للشرايين المغذية. تكون السطوح المفصلية لكلا اللقمتين مقعرة خاصة في المركز. تكون الهوامش الخارجية المسطحة على تماس مع السطح الهلالي. يكون السطح العلوي للقمة الأنسية بيضوي الشكل ويمتد وحشيًا إلى جانب الحديبة بين اللقمتين الأنسية. يكون السطح العلوي للقمة الأنسية أكثر استدارة وتمتد حافته الأنسية إلى جانب الحديبة بين اللقمتين الوحشية. يحمل السطح السفلي للقمة الأنسية ثلمًا أفقيًا يرتكز عليه جزء من العضلة نصف الغشائية، بينما تحمل اللقمة الوحشية سطحًا مدورًا للتمفصل مع رأس عظم الشظية. يوجد تحت اللقمتين الأحدوبة الظنبوبية التي تمثل مرتكزًا للرباط الرضفي وهو بدوره استمرار للعضلة رباعية الرؤوس الفخذية.

السطوح المفصلية
يحمل السطح المفصلي العلوي سطحين مفصليين أملسين.
 السطح المفصلي الأنسي، بيضوي الشكل، يكون مقعرًا قليلًا من جانب إلى الآخر، ومن الأمام إلى الخلف.
 الوحشي، تقريبًا مدور، يكون مقعرًا من جانب إلى الآخر، لكنه محدب قليلًا من الأمام إلى الخلف، خاصة في جزئه السفلي حيث يمتد إلى السطح السفلي لمسافة لقصيرة.

البروز بين اللقمتين
يوجد البروز بين اللقمتين بين السطحين المفصليتين في الباحة بين اللقمتين، لكنه أقرب إلى الجهة الخلفية لعظم الفخذ منه إلى الأمامية (شوكة عظم الظنبوب)، يعلوه في كلا الجانبين حديبة بارز، وتمتد في الجانبين على جوانب السطوح المفصلية، أمام وخلف البروز بين اللقمتين توجد انخفاضات خشنة لارتكاز الرباطين المتصالبين الأمامي والخلفي والسطح الهلالي.

صور إضافية

المراجع

عظام الطرف السفلي
عظام طويلة
مقالات تتضمن نصوصا من الطبعة العشرين لكتاب تشريح جرايز (1918)

قصبة الساق


Pisa Kulesi, İtalya'nın kuzeyindeki Pisa şehrinde Piazza dei Miracoli'de (İtalyanca Mucizeler Meydanı) yer alan ve 1063-1090 yıllarında yapılan şehir katedralinin çan kulesi, ana yapıdan ayrı olarak 1173-1272 yılları arasında yapıldı. İnşası 99 yıl sürdüğü için mimarı konusunda net bir bilgi bulunmamakla beraber Mimar Bonnano Pisano ve Diotisalvi tarafından yapıldığı tahmin edilmektedir.

1987 yılı itibarıyla UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne girmiştir.

Kule üst üste bindirilmiş yuvarlak 6 sütun dizisinden meydana gelmiştir. 55,86 metre yüksekliktedir. Üzerine 294 basamaklı bir merdivenle çıkılır. En üstteki çanların bulunduğu 8. kat silindir biçimindedir. 2 adet sarmal merdivene sahiptir.

Pisa Kulesi bitirildiği tarihten itibaren güneye doğru eğilmeye başlamıştır. Bunun sebebi temelin oturduğu zeminin çökme (oturma) yapmasıdır. Günümüzde, kulenin tepesinden güney yönünde aşağı sarkıtılan bir şakul 4,3 metre açığa inmektedir. Ancak yapının ağırlık merkezinin izdüşümü kendi temel dairesinin içinde kaldığı için kule devrilmemektedir. Kule her yıl milimetrenin onda yedisi kadar (100 yılda 7 cm) eğilmektedir. Kulenin şu andaki eğimi 5,5° kadardır.

Kule, Pisa'nın gücünün ve zenginliğinin bir sembolü olarak Cenova ve Venedik'e rakip olarak yapılmıştır.

Galileo'nun, bütün cisimlerin aynı hızla ve aynı fizik kanununa uyarak düştüklerini farklı ağırlıklardaki iki top güllesini bu kuleden aşağı bırakarak gözlemlediği iddia edilmiştir. Bilginin kaynağı Galileo'nun bir öğrencisi olmasına rağmen bu iddia geniş çevrelerce bir efsane olarak kabul edilir.

Kuleye ilk olarak 1910-1920 yılları arasında temel altına çimento enjeksiyonu yapılarak onarım görmüş. Sonrasında, 1990-2001 yılları arasında tekrardan onarıma girip kapalı kalmıştır. Bu onarım da temelin kuzey tarafına 599 ton ağırlık konularak eğilmenin durdurulması amaçlanmıştır. Bu onarımın toplam maliyeti 20 milyon sterlin olmuştur.

2008 yılında yapıya yerleştirilen cihazlar sayesinde kulenin tamamen hareket etmeyi  bıraktığını göstermektedir.

Teknik bilgiler
 Miracoli Meydanı Yüksekliği: Yaklaşık 2 metre
 Yükseklik: 55,863 metre (183 ft 3 inc), 8 kat
 Dış Çap: 15,484 metre
 İç Çap: 7,368 metre
 Eğim açısı: 5.5° derece veya 4.5° derece (düşeyden)
 Ağırlık: 14.700 t (ton)
 Duvar kalınlığı: 2,4 metre (8 ft)

 Toplam Çan sayısı: 7, Gamlı tuned, saat yelkovanı yönünde.
 1. çan: L'assunda 1564 dökümü, yapan Giovani Pietro Orlandi ağırlık 3.620 kg (7.981 lb)
 2. çan: il crocifisso  1572 dökümü, yapan vincenzo Possenti ağırlık 2.462 kg (5.428 lb)
 3. çan: san Ranieri, 1719-1721 dökümü, yapan Giovanni Andrea Moreni ağırlık 1.148 kg (3.192 lb)
 4. çan: La Terza (birinci küçük) 1473 dökümü, ağırlık 300 kg (661 lb)
 5. çan: La Dasquereccio, 1262 dökümü, yapan Lattering ağırlık 1.014 kg (2.235 lb)
 6. çan: il Vespruccio (ikinci küçük) 14. yüzyıl dökümü tekrar 1501, yapan Nicola di Jacobo ağırlık 1.000 kg (2.205 lb)
 7. çan: Del Pozzetto, 1606 dökümü ağırlık 652 kg (1.437 lb)
 Çan kulesine adımlar: 294

İlginç bilgiler
1173 yılında inşa edilmeye başlanan kule, yalnızca 5 yıl dik durabilmiş olup, üçüncü katı tamamlandıktan sonra ağırlığından dolayı eğilmeye başlamıştır. Araştırmalara göre eğikliğin sebebi, kulenin temelindeki killerin kuvvetli olmamasıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

Kule
İtalya'daki kuleler
İtalya'daki Dünya Mirasları
1370'lerde tamamlanan yapılar
14. yüzyılda tamamlanan kuleler
Çan kuleleri

Pisa Kulesi


Khoy (Persian and ; ; ; also Romanized as Khoi) is a city in the Central District of Khoy County, West Azerbaijan province, Iran, and serves as capital of the county.

At the 2006 census, its population was 178,708 in 45,090 households. The following census in 2011 counted 200,958 people in 57,149 households. The latest census in 2016 showed a population of 198,845 people in 59,964 households.

Khoy is located north of the province's capital and largest city Urmia, and 807 km north-west to Tehran. The region's economy is based on agriculture, particularly the production of fruit, grain, and timber. Khoy is nicknamed as the Sunflower city of Iran. At the 2006 census, the city had a population of 178,708, with an estimated 2012 population of 200,985. Khoy is largely populated by Azerbaijanis. Except for the residents of the western edge of Khoy, who are mostly Kurds; The majority of its population (more than 90%) are Shiites. The Kurds of this region, who live mostly in a nomadic way, are composed of two independent tribes, Küresünni and Madrumi.

Occupied since Median times, it shares a long history as an important Christian center.

History
Khoy was named in ancient times for the salt mines that made it an important spur of the Silk Route. 3000 years ago, a city existed on the area where Khoy is located nowadays, but its name became Khoy only in the 14th centuries ago. In 714 BC, Sargon II passed the region of which Khoy is part of in a campaign against Urartu.

During the reign of Greater Armenia this city was a part of Nor-Shirakan province (ashkar). Khoy was mentioned in VIII century AD and was called Her by Anania Shirakatsi in "Ashkharatsuyts".

In the Parthian period, Khoy was the gateway of the Parthian Empire in the Northwest. Around the year 37 BC, Mark Antony had crossed the plain that is located between Khoy and Marand during one of the many and frequent Roman-Parthian Wars.

Scholars such as Josef Markwart consider Khoy to be the identical to the Gobdi station mentioned in the Tabula Peutingeriana.

One of the important historic elements of the city is Surp Sarkis Church. Armenian documents wrote that the date of the making has to be either 332 or 333 AD. In the city and its surrounding villages, churches are seen and it is reported that Armenians have always been comprising a significant amount of the city's population.

By the first half of the 11th century the Byzantine emperors were actively trying to round off their eastern territories, in an attempt to absorb the unstable Armenian dynasties. In 1021-2 emperor Basil II led his army as far as Khoy within 175 km of Dvin, and obtained the surrender of royalty from the Artsruni dynasty of Van.

In 1210, the city was conquered by the forces of Kingdom of Georgia sent by Tamar the Great under the command of Zakaria and Ivane Mkhargrdzeli. This was a response to the sacking of Georgian-controlled Ani which occurred in 1208 and left 12,000 Christians dead.

The city was ruled over by Malika, wife of Jalal al-Din Mangburni after his conquest of the city in the late 1220s.

Modern period

In the wake of the demise of the Safavids, the Ottomans took Khoy on 6 May 1724, a territorial gain which was confirmed with Imperial Russia through the Treaty of Constantinople (1724).

Until 1828, Khoy had a large number of Armenians; however, the Treaty of Turkmenchay (1828), gave the Russians the right to encourage Armenians to immigrate into the Russian Empire. Nevertheless, a small Armenian population remained living in Khoy. This was noted by an American missionary in 1834. He noted further that in the villages around Khoy there were a few more, but the vast majority had migrated to the North of the Aras river following Russia's victory over Persia in 1828 and the encouraged settling in the newly incorporated Russian regions of Eastern Armenia.

With the advent of the 1910s, Khoy was occupied by Ottoman troops, but they were completely expelled from the area by the Russians by 1911. Khoy was one of the many cities in Iran which garrisoned Russian infantry and Cossacks. The Russians retreated at the time of Enver Pasha's offensive in the Iran-Caucasus region, but returned in around early 1916, and stayed in the region up to the wake of the Russian Revolution. In 1918, for a final brief period, the Ottomans took Khoy until the decisive end of World War I and the Armistice of Mudros. In World War II, Khoy was again occupied by Soviet troops, who remained until 1946. After 1946 the city indefinitely became part of Iran and is located in the far northwest of the country.

Climate
Köppen-Geiger climate classification system classifies its climate as cold semi-arid (BSk).>

Sights
Khoy is well known for the tomb of Shams Tabrizi, renowned Iranian poet and mystic.

Famous places
 Tomb of Shams Tabrizi, Shams Tabrizi Tower
 Bastam and Bolourabad Castles
 Khatoon Bridge
 Old Stone Gate
 Old Bazaar
 Motallebkhan Mosque
 Mount Avrin
 Ghotour Iron Bridge
 Surp Sarkis Church
 Pourya-ye Vali

Notable natives
For a complete list see: :Category:People from Khoy

Twin towns
  Konya, Turkey (since 2011)

See also
 Donboli (tribe)
 Khoy Khanate
 Nor Shirakan
 Zaravand

References

Sources

External links

The first portal fun of recreational and cultural city of Khoy
Official website of Khoyee people's assembly
Khoy government
Khoy Municipality
Nima Language Center
Khoy journal

Khoy County
Populated places in Khoy County
Cities in West Azerbaijan Province
Mass murder in 1918

Khoy


Zgrada bivše mletačke bolnice u gradiću Hvaru, Obala Fabrika 35, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Građevina bivše mletačke bolnice sagrađena je u razdoblju između 1718. – 1723. godine na zapadnome dijelu mletačke obale Fabrike, na adresi Fabrika 35. Građevina je sačuvala svoj izvorni oblik jednokatnice pravokutne tlocrtne dispozicije (dimenzije 10 x 23 m) kao i prepoznatljiva pročelja ožbukana crvenom žbukom. Mletačka bolnica u Hvaru jedna je od najranijih građevina ove namjene sagrađena u Dalmaciji, a gotovo je u potpunosti sačuvala svoje izvorno oblikovanje.

Zaštita
Pod oznakom Z-6963 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Hvaru

Zgrada bivše mletačke bolnice u Hvaru


This is a list of Swedish military aircraft since its start.  It is not guaranteed to be up-to-date or to be accurate, or complete. Aircraft still in service noted.

Early aircraft

Early balloons of the Army and Navy

Early Navy
(The aviation corps became a separate organization in 1915.)

Early Army
(The aviation corps became a separate organization in 1915.)

Air Force (1926–40)
Created in July of 1926.

Later XX implies later redesignation.

Fighters (Jakt)

Bombers (Bomb), torpedo bombers (Torped) and ground attack (Attack)

Reconnaissance (Spaning)

Transport (Transport)

Trainers (Skol) and advanced trainers (Övning)

Experimental/prototype/projects (Prov)

Undesignated/Miscellaneous
Not used by air force

Gliders
 G = Glidflygplan "glider"
 Se = Segelflygplan, "soarer" (sailplane),
 Lg = Lastglidare, "transport glider"

Post-1940 designation system
(Aircraft still in service have a light green background.)

Main list

Helicopters (Helikopter)

Navy

Army

Common helicopter wing
Helicopters that entered after a 1998 re-organisation/merger.

All the above active helicopters that were active were merged into this service.

Unmanned aerial vehicles

See also
 Swedish Armed Forces
 Swedish Air Force
 Swedish Army
 Swedish Navy
 List of Swedish-Made Military Aircraft

References

External links

 Swedish military aircraft designations
 Swedish military aviation
 World air forces: Sweden

Sweden Military Aircraft

Aircraft
Sweden

List of military aircraft of Sweden


Galisya ya da Galiçya (Galiçyaca: Galiza veya Galicia, İspanyolca: Galicia), İspanya'da bulunan özerk bir bölgedir. Bölgenin yüzölçümü 29.574 km², nüfusu ise 2.738.000 kişidir. Başkenti Santiago de Compostela şehridir. 1981 yılında bu bölgeye özerklik verilmiştir.

Dil
Bölgede konuşulan diller Galiçyaca ve İspanyolca'dır. Galiçyaca, Latinceden türemiş olan ve Portekizce ile benzerlikler gösteren bir dildir. Bölgenin yanı sıra Portekiz ve Asturias'ta da konuşulmaktadır.

İdarî yapı
Bölge dört ile bölünmüştür.
 A Coruña: 7.950 km² / 1.127.000
 Ourense: 7.273 km² / 340.000
 Pontevedra: 4.495 km² / 938.000
 Lugo: 9.856 km²  / 358.000
Önemli şehirleri A Coruña, Vigo, Pontevedra, Lugo, Ferrol, Ourense ve Santiago de Compostela'dır.

İklim
Bölgede Atlantik iklimi hüküm sürmekte olup yıl boyu ılıman bir hava yaşanır. Santiago de Compostela şehrinde bir yıl içinde 100 gün yağmurlu geçmektedir. İç bölgelerde ise kışın karlı ve sert geçmektedir.

Siyaset
Şu andaki Galiçya Özerk Yönetimi 16 Mart 1978 yılında kurulmuş 1981 yılında güçlendirilerek bugüne gelmiştir. Hükûmetin başında bir başbakan vardır ve yasama görevi özerk bölge parlamentosundadır.

~Galiçya Başbakanları~
 1977-1979 Antonio Rosón Pérez
 1979-1981 José Quiroga Suárez
 1981-1987 Xerardo Fernández Albor
 1987-1990 Fernando González Laxe
 1990-2005 Manuel Fraga Iribarne
 2005-2009 Emilio Pérez Touriño
 2009-_ _ _ _ Alberto Núñez Feijoo

Galiçya Parlamentosu
Parlamento 75 temsilciden oluşur.
 Galiçya Halk Partisi (PPdeG) : 37 temsilci % 45,2
 Galiçya Sosyalist Partisi (PSdeG-PSOE) : 25 temsilci % 33,2
 Galiçya Milliyetçi Bloğu (BNG) : 13 temsilci % 18,7

Galiçya, İspanya


Nach der Zukunft est un documentaire d'André Krummel, dont la première a eu lieu le 31 octobre 2017 au Festival international du film documentaire et du film d'animation de Leipzig DOK Leipzig.

Synopsis
Ortwin Passon, militant homosexuel de gauche et bénévole de la Technisches Hilfswerk (littéralement «Agence fédérale pour le secours technique») évolue entre un monde bourgeois aux allures militaires et des sex parties sauvages.

Ortwin Passon rédige une thèse sur le Barebacking et sur les aspects juridiques et politiques des rapports anaux non protégés entre hommes en Allemagne. Le film est un discours sur la liberté de mouvement sans bornes et sa légitimation, et en même temps un psychogramme intime d'une personnalité complexe.

Production
Le film a été réalisé par André Krummel, qui a également écrit le scénario du film avec Raphaela te Pass. La première du film a eu lieu le 31 octobre 2017 dans le cadre de DOK Leipzig.

Réception critiques

Critiques
Christian Eichler, du label allemand de radio internet et de podcasts Detektor.fm, estime qu'André Krummel dresse un portrait sensible abordant de nombreuses questions en suspens.

Le documentaire a reçu un accueil positif de la part du magazine en ligne Berliner Filmfestivals, qui a déclaré que le film restait «très proche» du protagoniste et apportait une «contribution importante à la discussion sur la moralité sexuelle et la perversion, c'est-à-dire sur le narratif de la normalité».

Distinctions
DOK Leipzig 2017

 Nomination pour le «prix ver.di- pour l'humanité, la solidarité et l'équité/fair-play» (André Krummel)
 Nomination pour le prix d'encouragement. DEFA (André Krummel)
 Nomination pour le meilleur documentaire dans la compétition allemande des longs métrages documentaires et d'animation (André Krummel)
 Mention spéciale dans le concours allemand

Références

Liens externes

 After the Future - Site officiel du film
 After the future - bande-annonce du film sur YouTube (vidéo)

Film allemand sorti en 2017
Film documentaire allemand
Film documentaire sur la sexualité
Film allemand sur l'homosexualité masculine
Film se déroulant à Berlin
Film tourné à Berlin

Nach der Zukunft


Denkmalliste Walle

Anzahl der Objekte in Walle (Bremen): 46, davon mit Bild: 35 (76 %).

Weblinks

 Das Landesamt für Denkmalpflege Bremen hält Informationen zu den denkmalgeschützten Bauwerken in Bremen und Bremerhaven bereit:
 Landesdenkmalliste unter Denkmal digital abrufbar.
 Denkmaldatenbank (direkt zur Suchseite).

Walle
!

Liste der Kulturdenkmäler in Walle


Gião Portekiz'de Vila do Conde belediyesine bağlı olan, 4,93 km² yüzölçümüne sahip, 1.535 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila do Conde'nin bucakları

Gião (Vila do Conde)


راوية العلمي إعلامية فلسطينية تعمل في قناة العربية.

حياتها ومسيرتها
ولدت وترعرعت في بيت حنينا في مدينة القدس. والدها رجل أعمال يحمل دكتوراه في الهندسة الكيميائية، ومؤرخ وكاتب مرموق، ووالدتها صيدلانية من أصل نابلسي، وهي الأبنة الكبرى لشابين وفتاتين، انتقلت راوية من القدس إلى عمان، ومن ثم إلى لندن لأكمال دراستها الثانوية والجامعية حيث حصلت على شهادة البكلوريوس في القانون، وحصلت على شهادة الماجستير في القانون الدولي والتجاري من جامعة باكنغهام، إنجلترا.

عادت بعدها إلى القدس ودخلت في مجال الصحافة حيث بدأت بالعمل في جريدة الأيام الفلسطينية ثم عملت في الهيئة الفلسطينية المستقلة لحقوق الإنسان في رام الله، بعدها عملت لأربع سنوات كمراسلة للقسم العربي في بي بي سي ومن ثم إنتقلت إلى دبي وعملت في إم بي سي إف إم، ثم إنتقلت لتقديم برنامج «الطبعة الأخيرة» على قناة العربية ومن عام 2005 إلى عام 2011 قدمت برنامج «صباح العربية» مع محمد أبو عبيد. وبعدها إنتقلت لتقديم الأخبار وفي عام 2020 قدمت برنامج بانوراما، ومنذ الحجر الصحي لفايروس كورونا إلى الآن وهي تقدم برنامج متنوع قصير بعنوان «ببساطة» يعرض على منصات التواصل الإجتماعي، ومن عام 2021 إلى الآن وهي تقدم برنامج «كلام منطقي» على العربية بودكاست.

حياتها الشخصية
متزوجة ولديها ابن إسمه «كمال» وإبنة إسمها «ليلى».

البرامج التي قدمتها

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القدس
إعلاميات فلسطينيات
صحفيو قناة العربية من فلسطين
مذيعات فلسطينيات
مغتربون فلسطينيون في الإمارات العربية المتحدة

راوية العلمي


Abbots Bromley est un village et une paroisse civile du Staffordshire, en Angleterre. Il est situé dans l'est du comté, à  au nord de la ville de Lichfield. Administrativement, il relève du district d'East Staffordshire.

Le village est célèbre pour la Abbots Bromley Horn Dance, une danse du cerf qui prend place tous les ans et attire de nombreux touristes.

Géographie

Abbots Bromley est un village des Midlands de l'Ouest. Il se trouve dans l'est du comté du Staffordshire, au nord de Birmingham, au sud-est de Stoke-on-Trent et au sud-ouest de Nottingham.

La paroisse civile d'Abbots Bromley comprend Bagot's Wood, une zone boisée qui constitue le vestige le plus étendu de la forêt ancienne de . À l'ouest, la paroisse civile est bordée par la rivière , un affluent de la Trent, et par le , un lac de retenue formé par un barrage sur la Blithe.

Toponymie

Le toponyme Bromley provient du vieil anglais et désigne une clairière () où poussent des genêts (). Il est attesté sous la forme Bromleage en 1002. Dans le Domesday Book, compilé en 1086, le village figure sous le nom Brunlege. L'élément Abbots, ajouté ultérieurement, signale son appartenance à l'. Il permet de le distinguer du village de Kings Bromley, à quelques kilomètres au sud, qui est quant à lui propriété du roi d'Angleterre.

Histoire

La première mention écrite de Bromley semble être une charte de 942 par laquelle le roi  accorde à un certain Wulfsige, dit « le Noir » (), un certain nombre de domaines, parmi lesquels celui de Bromleg. Quelques années plus tard, le thegn Wulfric Spot, qui pourrait être le petit-fils de Wulfsige par sa mère Wulfrun, dresse dans son testament (établi entre 1002 et 1004) par lequel il lègue Bromley à l'. Le domaine est toujours en possession des moines de Burton au moment de la compilation du Domesday Book, à la fin du règne de Guillaume le Conquérant. Situé dans le hundred de , il compte seulement  en 1086 et sa valeur est estimée à .

L'abbaye de Burton disparaît en 1545 dans le cadre de la dissolution des monastères ordonnée par le roi . Le village d'Abbots Bromley revient alors au secrétaire d'État William Paget et commence à être appelée Paget's Bromley, un nom qui finit par tomber en désuétude.

Démographie

Au recensement de 2011, la paroisse civile d'Abbots Bromley comptait .

Culture locale et patrimoine

Lieux et monuments

L'église paroissiale d'Abbots Bromley est dédiée à saint Nicolas. Fondée vers 1300, elle reçoit une claire-voie au début du . Sa tour ouest s'effondre le  et elle est reconstruite quelques années plus tard. L'église est restaurée par l'architecte George Edmund Street entre 1852 et 1855. Elle constitue un monument classé de Grade II* depuis 1966.

Le village comprend deux autres monuments classés de Grade II* : , une maison à colombages de 1619 restaurée au milieu du , et la , marché couvert de forme hexagonale probablement érigé au .

Personnalités liées

 L'écrivain Henry Francis Cary (1772-1844) est vicaire d'Abbots Bromley de 1796 à sa mort.
  fonde en 1874 une école pour filles à Abbots Bromley. La  ferme en 2019, après avoir vu passer parmi ses élèves la chanteuse galloise Helen Watts (1927-2009), entre autres.
 Le présentateur de télévision  (1914-2007), originaire du Black Country, a passé une grande partie de sa vie à Abbots Bromley. Il rachète en 1963 Goat Lodge, une ancienne maison de campagne située près de Bagot's Wood qu'il transforme en réserve naturelle. Ce domaine est protégé comme site d'intérêt scientifique particulier depuis 1991.
 Le chimiste  (1927-2011) est né à Abbots Bromley.

La Abbots Bromley Horn Dance

Chaque année, les habitants d'Abbots Bromley organisent une danse du cerf le lundi qui suit le premier dimanche après le . Cette coutume est attestée depuis la fin du , mais elle est vraisemblablement antérieure. Elle implique une dizaine de danseurs, dont six sont coiffés de bois de rennes tandis que d'autres sont déguisés en bouffon, en Belle Marianne, en archer et en . Accompagnés d'un musicien, les danseurs décrivent un circuit à travers le village avant de ramener les bois de renne à l'église paroissiale à la fin de la journée.

Références

Liens externes

Village dans le Staffordshire
Paroisse civile dans le Staffordshire

Abbots Bromley


Ribadedeva, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden kuzeyde, Cantabrian Denizi'ne kıyısı bulunan, içinde İspanya Krallığı'nın da bulunduğu Asturias Prensliği'ne bağlı bir belediye. 2002 yılındaki nüfusu; 1,828'dir.

Asturias'ın belediyeleri

Ribadedeva


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Gunma au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quatrième circonscription de la préfecture de Gunma regroupe la totalité de la ville de Fujioka, la moitié est de Takasaki et le district de Tano.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quatrième circonscription de la préfecture de Gunma


El Giro de Padania (oficialmente: Giro di Padania), fue una carrera ciclista profesional por etapas que se disputa en Italia, a principios del mes de septiembre. Tuvo la peculiaridad de que fue creada por el partido político de la Liga Norte para impulsar una autonomía especial para el norte de Italia, a la que ellos llaman Padania.

Creada en 2011 formó parte del UCI Europe Tour, dentro de la categoría 2.1 en las dos ediciones en las que se corrió.

Palmarés

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial
 Giro de Padania (cqranking.com)
 Padania impulsa el ciclismo de los grandes (Marca)

Padania
Padania
Padania
Deporte en Italia en 2011

Giro de Padania


Superkombination konkurrencen for damer under vinter-OL 2018 i Pyeongchang, i Sydkorea bliver afholdt den 23. februar 2018 med første gennemløb kl. 11:00 (lokal tid) og andet gennemløb kl. 14:30 (lokal tid) på Jeongseon Alpine Centre.

Konkurrencen
Skiløberne sendtes af sted enkeltvis med to gennemløb og de tre der passerede målstregen i den samlede hurtigste tid tildeltes medaljerne. Der deltog i alt 32 skiløbere, hvoraf blot 18 gennemførte begge gennemløb.

Resultat

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Alpint skiløb  på pyeongchang2018.com
 Det internationale skiforbund på fis-ski.com

Superkombination - Damer

Alpint skiløb under vinter-OL 2018 – Superkombination – Damer


René Maugé (* 15. März 1757 in Cély; † 21. Februar 1802 auf Maria Island) war ein französischer Zoologe und Tiersammler.

Leben und Wirken
Maugé wurde in Cély (heute Département Seine-et-Marne) geboren. Von 1796 bis 1798 begleitete er seinen Freund Nicolas Baudin auf die Westindischen Inseln. Im Oktober 1800 ging er in Le Havre an Bord der Korvette Le Géographe und nahm als Chefzoologe an der Baudin-Expedition (1800–1804) in den Pazifik teil. 1802 erkrankte Maugé auf Timor an Dysenterie und starb am 21. Februar 1802 auf Maria Island.

Ehrungen
1830 benannte René Primevère Lesson den Blauwangen-Mistelfresser (Dicaeum maugei) nach Maugé. Charles de Souancé ehrte ihn 1856 im Epitheton des Puerto-Rico-Sittichs (Aratinga chloroptera maugei). Weitere nach Maugé benannte Taxa sind das Timortäubchen (Geopelia maugei) und die Braune Rucksackschnecke (Testacella maugei). Nicolas Baudin taufte die Stelle auf Maria Island, wo Maugé begraben wurde, Point Maugé.

Einzelnachweise

Literatur
 Bo Beolens, Michael Watkins: Whose Bird?: Common Bird Names and the People They Commemorate. Yale University Press, London 2004, ISBN 978-0300-10359-5, S. 224
 Anthony J. Brown und Tim Flannery: Ill-Starred Captains: Flinders & Baudin, Freemantle Press, 2004, ISBN 978-1921361296

Zoologe
Franzose
Geboren 1757
Gestorben 1802
Mann

René Maugé