Um cartão QSL é uma confirmação escrita de uma radiocomunicação bidirecional entre dois radioamadores ou estações da faixa do cidadão; uma recepção unidirecional de um sinal de uma emissora de rádio ou televisão; ou ainda a recepção de uma radiocomunicação bidirecional por um terceiro ouvinte. Um cartão QSL típico é do mesmo tamanho e feito do mesmo material que um cartão-postal e a maioria é enviada pelo correio.

O nome do cartão QSL vem do Código Internacional Q. As mensagens nesse código podem se referir a uma afirmação ou a uma pergunta (quando o código é seguido por um ponto de interrogação). Neste caso, "QSL?" significa "Você confirma o recebimento da minha transmissão?", ao passo que "QSL" (sem o ponto de interrogação) significa "Confirmo o recebimento de sua transmissão".

Histórico
Durante os primeiros tempos da transmissão de rádio, a capacidade de um aparelho de rádio de receber sinais distantes era motivo de orgulho para muitos consumidores e amadores. Os ouvintes enviavam "relatórios de recepção" para estações de rádio na esperança de receber uma carta escrita para confirmar oficialmente que ouviram uma estação distante. À medida que o volume de relatórios de recepção aumentava, as estações passaram a enviar cartões postais contendo um breve formulário que confirmava a recepção. O colecionismo desses cartões tornou-se popular entre os ouvintes de rádio nas décadas de 1920 e 1930, e os relatórios de recepção eram frequentemente usados pelas primeiras grandes emissoras para avaliar a eficácia de suas transmissões.

O conceito de enviar um cartão postal para verificar a recepção de uma estação (e posteriormente o contato bidirecional entre elas) pode ter sido inventado independentemente várias vezes. A referência mais antiga parece ser um cartão enviado em 1916 de 8VX em Buffalo, Nova York para 3TQ em Filadélfia, Pensilvânia (naqueles dias os prefixos ITU não eram utilizados). O cartão padronizado com indicativo, frequência, data, etc. pode ter sido desenvolvido em 1919 por CD Hoffman, 8UX, em Akron, Ohio - Estados Unidos. Na Europa, WEF "Bill" Corsham, 2UV, usou pela primeira vez um QSL quando operava em Harlesden, Inglaterra , em 1922.

Uso no radioamadorismo

Os operadores de rádio amadorismo trocam cartões QSL para confirmar o contato de rádio bidirecional entre as estações. Cada cartão contém detalhes sobre um ou mais contatos, a estação e seu operador. No mínimo, isso inclui o indicativo de chamada de ambas as estações participantes do contato, a hora e a data em que ocorreu (geralmente especificada em UTC), a frequência de rádio ou banda usada, o modo de transmissão usado e um relatório de sinal.  A União Internacional de Radioamadores e suas sociedades membros recomendam um tamanho máximo de 3½ por 5½ polegadas (140 mm por 90 mm).

Embora alguns cartões QSL sejam simples, eles são uma espécie de carta de apresentação de um radioamador e, portanto, são frequentemente usados para a expressão da criatividade individual - desde uma foto do operador em sua estação até obras de arte originais, imagens da cidade natal do operador ou da paisagem circundante, etc. Consequentemente, a coleta de cartões QSL com desenhos especialmente interessantes tornou-se uma rotina frequente ao invés da simples coleta de documentação impressa das comunicações de um radioamador ao longo de sua carreira no rádio.

Normalmente enviados usando sistemas postais internacionais comuns, os cartões QSL podem ser enviados diretamente para o endereço de um indivíduo ou por meio do escritório QSL da associação de rádio amador centralizado de um país, que coleta e distribui cartões para esse país. Isso economiza taxas de postagem para o remetente enviando vários cartões destinados a um único país em um envelope ou um grande número de cartões usando serviços de encomendas. Embora isso reduza os custos de postagem, aumenta o tempo de entrega devido ao tempo extra de manuseio envolvido.  Além dessas modalidades de redistribuição de cartões, há também de saída em escritórios em alguns países. Essas agências oferecem mais economia de postagem ao aceitar cartões destinados a muitos países diferentes e reembalá-los em pacotes que são enviados a agências de entrada específicas. A maioria dos escritórios QSL operados por sociedades nacionais de rádio amador são de entrada e saída, com a notável exceção dos Estados Unidos da América, e são coordenados pela International Amateur Radio Union (IARU).

Para países raros, que são aqueles onde há muito poucos operadores de rádio amador, lugares sem sistemas postais confiáveis (ou mesmo existentes), incluindo expedições a áreas remotas, um gerente de QSL voluntário pode lidar com o envio de cartões. Para expedições, isso pode chegar a milhares de cartões, e o pagamento ao menos da postagem é solicitado e é necessário para uma resposta direta (em oposição a uma devolução por meio de uma agência).

A internet possibilitou a notificação eletrônica como alternativa ao envio de um cartão físico. Esses sistemas utilizam bancos de dados informatizados para armazenar as mesmas informações normalmente verificadas pelos cartões QSL, em formato eletrônico. Alguns patrocinadores de prêmios operacionais de rádio amador, que normalmente aceitam cartões QSL para comprovação de contatos, também podem reconhecer um sistema QSL eletrônico específico na verificação de solicitações de prêmios.

 Um desses sistemas, chamado eQSL, permite a troca eletrônica de QSLs como imagens jpeg ou gif que podem ser impressas como cartões na impressora a jato de tinta ou laser local do destinatário ou exibidas no monitor do computador. Muitos programas de registro agora têm interfaces eletrônicas diretas para transmitir detalhes de QSO em tempo real para o banco de dados eQSL.cc.
 Outro sistema, o Logbook of The World (LoTW) da ARRL , permite que as confirmações sejam enviadas eletronicamente para os prêmios DX Century Club e Worked All States dessa organização . As confirmações são na forma de registros de banco de dados, assinados eletronicamente com a chave privada do remetente. Este sistema simplesmente corresponde aos registros do banco de dados, mas não permite a criação de cartões QSL pictóricos.

Apesar das vantagens dos QSLs eletrônicos, os cartões QSL físicos são muitas vezes lembranças históricas ou sentimentais de uma emissão memorável.

Uso na escuta de ondas curtas
As emissoras internacionais de ondas curtas tradicionalmente emitem cartões QSL aos ouvintes para verificar a recepção da programação e também como forma de avaliar o tamanho de suas audiências, distâncias efetivas de recepção e desempenho técnico de seus transmissores. Os cartões QSL também podem servir como ferramentas de publicidade para a emissora de ondas curtas e, às vezes, os cartões incluem informações culturais sobre o país.

Uso em TV, FM e AM
Os cartões QSL também são coletados por entusiastas de rádio que ouvem rádio FM distante ou estações de TV. Com o advento da radiodifusão digital há uma maior dificuldade com a recepção de sinais de TV fracos, no entanto as estações de rádio de transmissão AM muitas vezes respondem aos relatos dos ouvintes, principalmente se eles relatam receber seus sinais a uma distância significativa.

Ligações externas
 Dados históricos sobre os primeiros QSLs
 Museu do Cartão SWL QSL
 Uma galeria QSL muito grande, mais de 12.000 cartões antigos (francês, tradução automática para português disponível)
 Arquivo Português de QSL
 Museu QSL

Radioamadorismo

Cartão QSL


Skotlands kvindefodboldlandshold er det nationale fodboldhold for kvinder i Skotland. Siden 1998 administreres det af Scottish Football Association. Scotland har aldrig kvalificeret sig til slutspillet i VM i fodbold. De kvalificerede sig for første gang til EM i fodbold for kvinder i 2017 og VM i fodbold for kvinder i 2019. Holdet er pr. marts 2020 rangeret som nummer 21.

Landstræneren er Shelley Kerr.

Deltagelse i internationale turneringer

VM i fodbold

*Uafgjort inkluderer knockout-kampe, som blev afgjort med straffesparkskonkurrence.

Europamesterskabet
 Europæsk konkurrence for kvindefodbold:
 1984: Gruppaspil
 1987: Gruppaspil
 1989: Gruppaspil
 EM i fodbold (UEFA Women's Championship):
 1991: Deltog ikke
 1993: Ikke kvalificeret
 1995: Ikke kvalificeret
 1997: Ikke kvalificeret
 2001: Ikke kvalificeret
 2005: Ikke kvalificeret
 2009: Ikke kvalificeret
 2013: Ikke kvalificeret
 2017: Gruppespil

Aktuel trup
Følgende 24 spillere blev indkaldt til truppen ved Pinatar Cup 2020.

Antal kampe og mål opdateret til og med 10. marts 2020.

Cheftræner: Shelley Kerr

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside
 FIFA profil

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Skotlands kvindefodboldlandshold


Londontraktaten af 1839, også kaldet Den første Londontraktat, eller Konventionen af 1839, var en traktat, som blev underskrevet den 19. april 1839 mellem de europæiske stormagter og Det forenede Kongerige Nederlandene. Med aftalen anerkendte de europæiske stormagter Belgien som nation og anerkendte landets uafhængighed og neutralitet. Aftalen bekræftedet også Luxembourgs uafhængighed. Traktatens vigtigste historiske betydning var Artikel VII som krævede at Belgien forblev neutral, hvilket bl.a. indebar at de underskrivende stormagter forpligtede sig til at forsvare Belgiens neutralitet i tilfælde af at landet blev invaderet.

Territoriale konsekvenser
Siden 1815 havde Belgien været en del af det Forenede Kongerige Nederlandene. Med aftalen blev kongerigets sydligste provinster til kongedømmet Belgien, mens provinsen Limburg blev delt i en hollandsk og belgisk del.

Det samme skete med storhertugdømmet Luxemburg som mistede to-tredjedele af sit territorium til den nye provins Luxembourg i hvad der er blevet kaldt den "Tredje deling af Luxembourg". Dette efterlod et storhertugdømme som kun bestod af en tredjedel af sit oprindelige område og kun havde halvparten af sin tidligere befolkning og i personalunion med Holland, ved Vilhelm 1. af Nederlandene som havde den noget oppustede titel "konge-storhertug" (og tilsvarende titler for efterfølgerne Vilhelm 2, og Vilhelm III). Denne ordning blev bekræftet i Londontraktaten af 1867, også kaldet Den anden Londontraktat for at være analog til den af 1839, og varede indtil konge-storhertug Vilhelm 3. døde den 23. november 1890.

Zeeuws-Vlaanderen blev udskilt fra Belgien og blev en del af den hollandske provins Zeeland da hollænderne ikke ønskede at Belgien skulle have kontrol over indsejlingen til floden Schelde. Til gengæld måtte de garantere fri færdsel på floden til Antwerpens havn.

Jern-Rhinen
Londontraktaten garanterede også Belgien retten til gennemkørsel med jernbane eller kanal over hollandsk område til det tyske Ruhr-område. Denne ret blev bekræftet den 24. maj 2005 i en bestemmelse ved Den internationale Domstol i Haag i en strid mellem Belgien og Holland om et jernbanespor.

I 2004 anmodede Belgien om en genåbning af jernbanelinjen Jern-Rhinen. Grunden var den stigende transport af varer mellem havnen i Antwerpen og det tyske Ruhr-område. Som en del af den europæiske politik om, at ved stigende transportbehov af varer, skal jernbanelinjer og vandveje foretrækkes frem for godstrafik på vejene. Den belgiske anmodning var baseret på traktaten fra 1839 og Jern-Rhinen-traktaten i 1873. Efter en række mislykkede forhandlinger blev de belgiske og hollandske regeringer enige om at bringe sagen for den internationale domstol og respektere rettens afgørelse.

Ved afgørenden den 24. mai 2005 anerkendte retten både Belgien rettigheder fra traktaten af 1839 og Hollands bekymringer for landets naturreservat. Retten besluttede, at traktaten fra 1839  fortsat er gældende og gav Belgien ret til at bruge og modernisere jernbanesporet. Imidlertid blev ansvaret for moderniseringen lagt på Belgien og reparationer og vedligeholdelse blev pålagt Holland. Begge lande vil dele udgifterne til bygning af en tunnel under naturreservatet.

Chiffon de papier
Belgiens faktiske uafhængighed var blevet etableret i løbet af en krigsperiode på ni år med periodisk strid og kamphandlinger, den belgiske revolution. De som underskrev traktaten; Storbritannien, Østrig, Frankrig, Preussen, Rusland, og Nederlandene anerkendte nu officielt det uafhængige kongerige Belgien, og på Storbritanniens insisteren også landets neutralitet.

Traktaten er et betydningsfuldt dokument, specielt i dens rolle under første verdenskrig. Da det tyske kejserrige invaderede Belgien i august 1914 var det en krænkelse af Belgiens traktatfæstede neutralitet, og briterne erklærede krig den 4. august. Da den britiske ambassadør meddelte, at Storbritannien ville gå i krig med Tyskland på grund af at Tyskland havde krænket Belgiens neutralitet, skal den tyske kansler Theobald von Bethmann Hollweg i en berygtet replik have sagt, at han ikke kunne tro at Storbritannien og Tyskland ville havne i krig på grund af  "et stykke papir" (fransk "chiffon de papier").

I virkeligheden tog Storbritannien beslutningen om at gå i krig af grunde som landet betragtede som langt mere betydningsfulde: briterne anså det for utåleligt at Tyskland, med sin voksende flåde, skulle kontrollere Belgiens havne. Den 2. august bad kejser Vilhelm 2. general Moltke om at aflyse invasionen af Belgien for at holde Storbritannien ude af krigen. Dette var en forgæves anmodning.

Henvisninger

Kilder
 Calmes, Christian (1989): The Making of a Nation From 1815 to the Present Day. Luxembourg City: Saint-Paul.
 Kreins, Jean-Marie (2003): Histoire du Luxembourg, 3rd edition, Paris: Presses Universitaires de France. . (fransk)

Belgiens historie
Europas historie
Fredsaftaler
Nederlandenes historie
Begivenheder i 1839

Londontraktaten (1839)


Mýrasóleyjarætt (fræðiheiti: Parnassiaceae) mun nú vera aflögð og vera nú hluti af beinviðarætt (Celastraceae), en var í millitíðinni stundum talin undirættin Parnassioideae í steinbrjótsætt.

Einungis tvær ættkvíslir töldust til hennar: Lepuropetalon (1 tegund) og Parnassia (70 tegundir).

Tilvísanir

Mýrasóleyjarætt

Mýrasóleyjaætt


متي يوسف حنا عقراوي هو دكتور قد شغل منصب أول رئيس لجامعة بغداد ما بين 5 تشرين الأول 1957م والأول من آب 1958م أعقبه في هذا المنصب العالم عبد الجبار عبد الله. ولد متي عقراوي في الموصل عام 1901 م ثم انتقل إلى بيروت للتدريس في مدرسة إعدادية تابعة للجامعة الأمريكية هناك. أكمل دراسته للبكالوريوس من الجامعة الأمريكية في 1924 بعد أن درّس في مدرسة رأس بيروت لمدة سنتين. رجع إلى بغداد حيث نال منصب في دار المعلمين ثم سافر إلى الولايات المتحدة عام 1926 لكي يحصل على شهادة ماجستير من كلية المدرسين لجامعة كولومبيا في نيو يورك. أكمل الدكتوراه في عام 1934 ونشرت رسالته عن إعادة بناء جداول التعليم في المدارس العامة العراقية. كانت هذه الرسالة قد نشرت باللغة الإنجليزية.

ساهم الدكتور متي عقرواي في لجنة بحث عن المعلومات التي بعثتها منظمة اليونيسكو إلى السودان لكي يدرس إماكنيات إعادة بناء مدارس السودان.

مؤلفاته
 إصلاح الخط العربي.
 محاضرات في تطوير البرامج.
 مذكرات التعليم الإجباري في العراق.
 مذكرات التاريخ القديم.
 كتاب القراءة، وقد ألّفه ليكون بديلاً من كتاب القراءة الخلدونية، وكانت طريقته هي القراءة بالتعليم الجملي، وقد أُلغيَ كتابته من وزارة التعليم عام 1935 لعدم ملاءمته للتعليم الابتدائي، بل كان أنسب لتعليم الروضة.

رجع إلى بيروت لكي يدرّس هناك حتى توفي عام 1982م.

مراجع

أشخاص من الموصل
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو جامعة كولومبيا
رؤساء جامعة بغداد
سريان
عمداء جامعة بغداد
مسيحيون عراقيون
مواليد 1901
وفيات 1982
وفيات في بيروت

متي عقراوي


إكسوكي (Εξοχή) هي مدينة في ثيسالونيكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1659 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

إكسوكي (ثيسالونيكي)


WQXR-FM (105,9 FM) é uma estação de rádio de música clássica dos Estados Unidos, licenciada para transmitir na cidade de Newark, em Nova Jersey, operando na área de North Jersey e Nova York.

A WQXR-FM é de propriedade da organização sem fins lucrativos New York Public Radio, que também opera a WNYC AM e FM, além de acampar a New Jersey Public Radio, que dirige outras quatro estações de rádio. A WQXR-FM transmite a partir de estúdios e escritórios localizados no bairro de Hudson Square, em Lower Manhattan, e seu transmissor está localizado no Empire State Building.

Retransmissoras

A programação principal da WQXR-FM também é retransmitida pela estação W279AJ, 103,7 FM, em Highland, Nova York, com transmissão simultânea no subcanal 93,9 FM HD2, da WNYC-FM, e e pelo canal de televisão 590 da Time Warner Cable, em Hudson Valley, Nova York. Em 29 de julho de 2013 a programação começou a ser transmitida simultaneamente na WQXW, 90,3 FM, em Ossining, Nova York, encampando o norte e o centro do Condado de Westchester. A programação da WQXR-FM é transmitida em seu webcast.

A programação inclui o programa New Sounds Radio, com foco em obras clássicas de compositores vivos, que é transmitido pelo subcanal HD2 da WQXR-FM. Um canal somente de streaming, Operavore, é dedicado à ópera, e foi lançado em 2012.

História
A atual WQXR-FM é sua segunda versão FM com esse nome em Nova York. A primeira foi fruto do desenvolvimento da estação que transmitia em frequência AM. Ambas eram estações comerciais que transmitiam música clássica, e eram conhecidas como "a estação de rádio do The New York Times". A New York Public Radio adquiriu a marca WQXR-FM em 14 de julho de 2009, como parte de uma negociação que também envolveu a The New York Times Company - proprietária anterior da WQXR-FM -, e a Univision Radio. Como resultado do acordo, a WQXR-FM tornou-se uma estação de rádio pública não comercial em uma nova frequência FM, agora operada pela New York Public Radio.

Operações
WQXR-FM é o resultado do desenvolvimento da estação WQXR-AM. Esta estação foi criada como estação experimental W2XR, por John VL Hogan e Elliott Sanger, e começou a transmitir na cidade de Nova York em 26 de março de 1929 como uma estação de televisão mecânica. Em conjunto com as transmissões televisivas, a estação geralmente transmitia música clássica. Em 1936 esta estação foi convertida em uma estação de transmissão AM padrão, licenciada para a cidade de Nova York, se identificando como WQXR.

Um dos ouvintes da rádio foi o inventor da banda  FM, Edwin Howard Armstrong. Quando Armstrong inaugurou sua estação FM experimental, W2XMN, ele inseriu a retransmissão de parte da programação do WQXR. Esta prática cessou em 1939, quando Hogan e Sanger criaram sua própria estação FM experimental, a W2XQR, logo abaixo da estação de Armstrong, em 42,3.MHz. Em 1941, a estação passou a transmitir de uma antena no topo do Edifício Chanin, onde permaneceu até 1965, quando se mudou para o topo do Empire State Building. Restos da torre original permanecem no Edifício Chanin.

A Federal Communications Commission (FCC) começou a emitir licenças para estações FM comerciais em 1941, e a W2XQR mudou para 45,9 MHz, tornando-se W59NY. A partir de 1º de novembro de 1943, a FCC alterou sua política para letras de identificação de estações FM, e a estação tornou-se WQXQ.

"A estação de rádio do New York Times" (1944-2009)
Em 1944 Hogan e Sanger venderam sua holding, a Interstate Broadcasting Company, para a New York Times Company. Quando a banda de transmissão FM foi movida de 42-50 MHz para para sua atual faixa de frequência, 88–108 MHz, em 1945, a WQXQ mudou para faixa de frequência 97,7 MHz. No início de 1948 as letras de identificação foram alteradas para WQXR-FM, e sua frequência mudou para 96,3 MHz.

A WQXR foi a primeira estação de rádio AM, em Nova York, a utilizar a tecnologia de transmissão estéreo, em 1952. Durante alguns de seus shows ao vivo, eram usados dois microfones posicionados a seis pés (dois metros) de distância. O microfone da direita captava a transmissão para a banda AM, e o da esquerda à transmissão para banda FM, para que o ouvinte pudesse posicionar dois rádios com a mesma separação, um sintonizado na estação AM, 1560 MHz, e outro em 96,3 MHz, na estação FM, e ouvir em estéreo. Durante a década de 1950, a programação do WQXR-FM também foi transmitida na Rural Radio Network, e em várias estações no norte do estado de Nova York, incluindo Buffalo, Rochester, Syracuse e Albany. Isso terminou quando as estações RRN foram vendidas para a Christian Broadcasting Network, de propriedade de Pat Robertson.

Ambas as bandas, AM e FM, continuaram a transmitir simultaneamente até 1965, quando a FCC passou a exigir que as estações AM e FM pertencentes a um único dono, em grandes mercados, transmitissem programação separada por pelo menos uma parte do dia. A WQXR-FM privilegiou obras clássicas mais longas, enquanto WQXR-AM transmitia músicas clássica curtas, além de programas de entrevistas produzidos em conjunto com o The New York Times. Embora esse plano desse duas opções aos fãs de música clássica, também aumentou as despesas das estações.

Em 1962, a rede QXR foi comprada pela Novo Industrial Corporation, mas as estações WQXR permaneceram sob propriedade da New York Times Company.

Depois de tentar vender as estações WQXR, em 1971, o The New York Times conseguiu obter uma renúncia às regras de transmissão simultânea. As estações continuaram a se duplicar até 1992, quando a estação AM mudou sua programação de música clássica para músicas populares, tornando-se WQEW (agora WFME). Em 1998, a The New York Times Company fez um contrato de arrendamento de longo prazo, com a ABC, para a WQEW, que inseriu a Radio Disney em Nova York. A The New York Times Company também incluiu uma cláusula de compra no contrato de arrendamento, e a ABC exerceu a opção em 2007. Isso deixou a WQXR-FM como a única estação de rádio da The New York Times Company.

Operações em 105,9 MHz

Em 19 de setembro de 1961, após um aumento de ouvintes, foi emitida uma recomendação a aprovação de um pedido da Cosmopolitan Broadcasting Company para uma nova estação de rádio, localizada em Newark, em 105,9 MHz. A licença de construção para a estação, que inicialmente recebeu as letras de identificação WCOM, foi concedida em 8 de novembro de 1961, e a inauguração da estação ocorreu em 15 de julho de 1962. Em 30 de julho de 1962 as letras de identificação WCOM foram alteradas para WHBI, herdando a sigla de uma estação da cidade de Nova York, a 1280 AM, cuja licença havia sido cancelada pelos antigos proprietários doze dias antes.

Em 1972 o pedido de renovação da licença de 1969 do WHBI foi levado a uma audiência da FCC, para determinar se os proprietários estavam qualificados para permanecer operando como licenciados. Uma decisão inicial, de 25 de julho de 1974, recomendou a revogação da licença. Esta recomendação foi formalmente aceita em 19 de maio de 1976, alegando que "a Cosmopolitan operou suas instalações de transmissão de forma a renunciar virtualmente a todo o interesse e controle sobre a programação da estação", e "como resultado de sua abdicação das responsabilidades de licenciada, inúmeras violações das Regras da Comissão ocorreram, incluindo (mas não se limitando a) promoção de loteria, publicidade falsa e enganosa, registros impróprios, falha no cumprimento das exigências de arquivamento e manutenção inadequada de registros".

A FCC realizou audiências para conceder uma autorização de Operação Interina para a estação, até que um novo licenciado permanente fosse indicado. Em 1982 o Global Broadcasting Group foi escolhido como o operador interino. Em 20 de abril de 1985 as letras de identificação da estação foram alteradas para WNWK.

Audiências adicionais foram realizadas para determinar um novo licenciado permanente para a estação. A licença permanente foi concedida à Multicultural Radio Broadcasting Inc., que assumiu as transmissões em 20 de agosto de 1992. Em 27 de maio de 1998 as letras de identificação da estação foram alteradas para WCAA. Em 13 de fevereiro de 2007 a identificação de chamada tornou-se WQBU-FM, mas foi alterada novamente para WCAA dez dias depois.

Troca de frequência e venda para New York Public Radio (2009)

Em 14 de julho de 2009 a New York Times Company anunciou que estava transferindo a licença da WQXR-FM em 96,3 FM para a Univision Radio, em troca da licença do WCAA, da Univision, em 105,9 MHz, com a venda prevista para se concretizar ainda naquele ano. Essa transação incluiu uma terceira organização, a WNYC Radio, que assumiria as operações da 105,9 FM da New York Times Company, agora como uma estação não comercial. A Univision pagou à New York Times Company US$ 33,5 milhões pela licença da frequência 96,3 MHz, e a WNYC Radio pagou à New York Times Company US$ 11,5 milhões pela licença, equipamento e letras de identificação WQXR, além da biblioteca de música e site da 105,9 FM.

As mudanças ocorreram às 8:00 p.m. de outubro de 2009. A Univision assumiu a operação e instalações da 96,3 FM e mudou suas letras de identificação de WQXR-FM para WCAA, que foi alterada uma semana depois para WXNY-FM. Ao mesmo tempo, as letras de identificação WQXR-FM foram movidas para a antiga WCAA, em 105,9 FM, com a estação se tornando uma rádio não comercial administrada pela New York Public Radio. A última música tocada em 96,3 MHz como WQXR foi uma gravação ao vivo de "West Side Story" - Symphonic Dances: 4. Mambo, de Leonard Bernstein.

Embora a música clássica, sob as letras de identificação WQXR-FM, continuasse a ser transmitida para a região da grande Nova York após a transferência, as instalações de 105,9 FM tem menos alcance e cobertura populacional do que a transmissão anterior em 96,3 FM. Após a troca de frequência, as transmissões da WQXR-FM continuaram a se originar da antena principal, no topo do Empire State Building. No entanto, o sinal anterior era de 6.000 watts ERP (potência efetiva irradiada - energia concentrada em direção ao horizonte), sendo reduzido a 610 watts com a nova frequência. Conta-se, ainda, que a força do sinal da 105,9 FM em uma distância de 30 milhas (48 km, abrangendo aproximadamente 14,5 milhões de pessoas), é menor do que o sinal da 96,3 FM em 50 milhas (80 km, abrangendo aproximadamente 17,1 milhões de pessoas). Além disso, outra limitação da área de cobertura é a estação WHCN, de Hartford, que também transmite em 105.9 MHz. Embora a WHCN tenha uma antena direcional com sinal reduzido em direção ao transmissor da WQXR, as duas estações interferem uma na outra onde seus sinais se sobrepõem.

Uma estação retransmissora em 96,7 FM de Asbury Park, New Jersey, transmitia anteriormente a programação da WQXR, até que o proprietário a vendeu, não podendo mais a WQXR transmitir naquela frequência.

Referências

Leitura adicional

 ,
 , , paperback

Hudson Square
Estações de rádio fundadas em 1939
Estações de rádio dos Estados Unidos
Estações de rádio dos Estados Unidos por estado

WQXR-FM


An Carex pringlei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Liberty Hyde Bailey. An Carex pringlei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex pringlei


Coupe de France er det årlige fransk national cup for fransk håndboldklubber. Vinderen kvalificerer sig kvalifkationsspillet til EHF Cup. Cup'en er organiseret Frankrigs håndboldforbund og blev oprettet i 1985, men den er blevet afbrudt ved flere lejligheder. Metz Handball er den mest vindende klub pr. 2019 med 9 titler, efterfulgt af ESBF Besançon, med fire.

Mestre

 1985 USM Gagny
 1986 Stade Français d'Issy
 1987 Stade Français d'Issy
 1988 Ikke spillet
 1989 Ikke spillet
 1990 ASPTT Metz
 1991 Ikke spillet
 1992 USM Gagny
 1993 USM Gagny
 1994 ASPTT Metz
 1995 Ikke spillet
 1996 Ikke spillet
 1997 Ikke spillet
 1998 ASPTT Metz
 1999 ASPTT Metz
 2000 Ikke spillet
 2001 ESBF Besançon
 2002 ESBF Besançon

 2003 ESBF Besançon
 2004 Ikke spillet
 2005 ESBF Besançon
 2006 Le Havre AC
 2007 Le Havre AC
 2008 Ikke spillet
 2009 Mios Biganos Handball
 2010 Metz Handball
 2011 Toulon Handball
 2012 Toulon Handball
 2013 Metz Handball
 2014 CJF Fleury Loiret
 2015 Metz Handball
 2016 Brest Bretagne Handball
 2017 Metz Handball
 2018 Brest Bretagne Handball
 2019 Metz Handball
 2020 ''aflyst
 2021  Brest Bretagne Handball
 2022  Metz Handball (10)

Eksterne henvisninger

Håndbold i Frankrig
Etableret i 1985

Coupe de France (kvinder, håndbold)


Autorretrato con sombrero arrugado es uno de los autorretratos que Paul Cézanne realizó en torno a 1875. Es una pintura al óleo sobre lienzo ubicada en el Museo de arte Bridgestone de Tokio.

El Museo del Hermitage de San Petersburgo posee otro autorretrato de Cezanne, Autorretrato con gorra (1872).

Véase también
 Anexo:Cuadros de Cézanne

Referencias

Enlaces externos

Colecciones del Museo del Hermitage
Autorretratos
Retratos de Paul Cézanne
Cuadros de Francia de los años 1870
Cuadros de 1875
Francia en 1875

Autorretrato con sombrero arrugado


!Artigos com hCards
William Matthews foi um notável encadernador americano conhecido como "o encadernador mais famoso que a América já produziu".

Matthews nasceu na Escócia em 1822. Em 1833 foi matriculado no London Orphan Asylum, após o que se tornou aprendiz dos encadernadores londrinos Remnant e Edmonds. Emigrou em dezembro de 1843 para o Brooklyn, Nova York, onde depois se casou com Julia Elizabeth Marle, filha do encadernador William Marle. Em 1889, publicou Considerações Práticas sobre A Encadernação Moderna, resultado de uma palestra proferida no Clube Grolier em Nova York.

Foi naturalizado cidadão americano em 1850.

Envolveu-se com a encadernação fina, exibindo seu trabalho no Centenário da Filadélfia de 1876 e na Exposição de Paris de 1899 .

É o autor de Modern bookbinding practically considered (1889).

Faleceu em 1896.

Considerações Práticas sobre A Encadernação Moderna. Piraquara: Vimara Editor, 2023.

Mortos em 1896
Nascidos em 1822
Encadernador
Bibliófilos da Escócia

William Matthews


Pe lângă sensul comun (grădiniță), termenul Grădinița se poate referi la următoarele:

Localitate din Republica Moldova
Grădinița, sat din raionul Căușeni, reședința comunei cu același nume

Localitate din Ucraina
Grădinița, sat/comună din raionul Bileaiivka, regiunea Odesa

Grădinița (dezambiguizare)


An Haworthia retusa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henri Auguste Duval. An Haworthia retusa in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. r. quimutica
 H. r. retusa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Haworthia

Haworthia retusa


سوفور رودريغيز (17 أكتوبر 1920 في سيدي بلعباس)  لاعب كرة قدم فرنسي الجنسية جزائري المولد معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع . ساهم في تتويج نادي مرسيليا ببطولة دوري الدرجة الأولى موسم 1947-1948 . شارك في مباراة دولية واحدة مع منتخب فرنسا في مواجهة منتخب هولندا في 26 مايو 1947 حيث انتهت بفوز منتخب فرنسا 4-0 .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو مونبلييه
لاعبو نادي فرنسا
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1920
مواليد في سيدي بلعباس
وفيات 2013
وفيات في نيس

سوفور رودريغيز


A eleição presidencial no Brasil em 2022 foi realizada em dois turnos, nos dias 2 e 30 de outubro, o primeiro e o último domingo de outubro, respectivamente, como parte das eleições gerais deste ano. No Ceará, Luiz Inácio Lula da Silva foi o mais votado, tendo alcançado quase 70% dos votos válidos no 2º Turno, Ciro Gomes, Ex-Governador do estado, acabou apenas em 3º com 6,80% dos votos válidos, tendo desta vez não alcançado maioria em nenhum município cearense, já Lula conseguiu o contrário e ganhou em todos os municípios do estado em ambos os turnos e foi o estado de pior desempenho da senadora Simone Tebet.

Resultado para presidente

Conforme o TSE, foram computados 5.628.610 votos, sendo 72.246 votos em branco e 127.100 em nulo no 1º turno, foram computados 5.649.398 votos, sendo 67.045 votos em branco e 139.985 em nulo no 2º turno, sendo este o resultado do 1º turno no estado:

Ceará

Eleição presidencial do Brasil em 2022 no Ceará


Jadransko pitanje ili Jadranski problem, naziv za skup pitanja u međunarodnoj diplomaciji kojima se nastojala riješiti sudbina istočne obale Jadranskog mora po završetku Prvog svjetskog rata 1918. godine. Problematiku koja se odnosila na politička i državna razgraničenja na Jadranu, zaoštrila su talijanska iredentistička presezanja, izražena kroz Londonski ugovor iz 1915. godine, kojim su sile Antante obećale Kraljevini Italiji, između ostaloga, ustupanje velikog dijela istočnojadranske austrijske obale i otoka sa zaleđem, ako stupi u rat na strani Antante. Daljnji problem bilo je i stvaranje Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca koje je trebalo ispuniti političku prazninu na dijelu Balkana, nastalu raspadom Austro-Ugarske, ali i prethodni pokušaji srpske vlade da od Antante traži izlaz na more preko Dalmacije, što je bilo izravno u suprotnosti s politikom Jugoslavenskog odbora i Države SHS na čelu s Narodnim vijećem u Zagrebu, uspostavljene od južnoslavenskih zemalja bivše Austro-Ugarske Monarhije.

Povijest

Razdoblje nakon Prvog svjetskog rata
Austro-Ugarska Monarhija potpisala je sa Italijom koja je predstavljala Saveznike i SAD Konvenciju o primirju 3. studenog 1918. godine u Villi Giusti kraj Padove. Prethodno je 29. listopada 1918. Sabor Kraljevina Hrvatske, Slavonije i Dalmacije proglasio Odluku kojom su razriješeni svi državnopravni odnošaji i veze kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije s Kraljevinom Ugarskom i Carevinom Austrijom te je proglašena nezavisnost Dalmacije, Hrvatske i Slavonije s Rijekom prema Ugarskoj i Austriji, s pozivom na moderno načelo narodnosti, uz istodobno pristupanje Državi Slovenaca, Hrvata i Srba. Dana 1. prosinca 1918. osnovano je Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca. Proglašenje Kraljevstva SHS nije omelo Kraljevinu Italiju u nakani da zaposjedne velik dio istočnoga Jadrana. Dana 12. studenog 1920. godine potpisan je Rapalski ugovor između Kraljevstva SHS i Kraljevine Italije kojim je potonja stekla znatan dio istočne jadranske obale, poimence Trst, Goricu, Gradišku i dio Kranjske, Istru (osim dijela općine Kastav), grad Zadar, otoke Cres i Lošinj, Lastovo i Palagružu, a stvorena je i Slobodna Država Rijeka, koja je izuzeta iz sastava Kraljevine SHS.

Jadransko pitanje tijekom Drugog svjetskog rata
Poslije kapitulacije Kraljevine Jugoslavije 17. travnja 1941. godine. U međuvremenu su ustaše, uz pomoć nacističke Njemačke i fašističke Italije proglasili Nezavisnu Državu Hrvatsku pod vodstvom poglavnika Ante Pavelića, koji je na osnovu ranijih dogovora, morao dogovoriti razgraničenje između NDH i Kraljevine Italije. Dana 18. svibnja 1941. godine potpisani su Rimski ugovori kojima se vodstvo NDH odreklo područja okolice Zadra, zatim gradova i okolice Šibenika, Trogira, Splita, otoka Raba, Krka, Visa, Korčule, Mljeta, kao i dijelova Hrvatskog primorja i Gorskog kotara u korist Mussolinijeve Italije. Nakon talijansko-savezničkog primirja 8. rujna 1943. godine, Pavelić je objavio ponovno pripojenje oduzetih teritorija NDH. Istodobno, partizanski pokret je jačao na spornim teritorijima, koji su odlukama ZAVNOH-a vraćeni u sastav novoformirane Federalne Države Hrvatske, a preko nje novoj Jugoslaviji.

Rješenje Jadranskog pitanja
Nakon Drugog svjetskoga rata jadransko pitanje svedeno je na problem talijansko-jugoslavenskoga razgraničenja na području Slobodnog teritorija Trsta. Pariški mirovni sporazum iz 1947. godine predviđao je uspostavljanje Slobodnog teritorija Trsta kao tampon države između Republike Italije i FNR Jugoslavije. Ta država zapravo nije uspostavljena, nego je teritorij ostao podijeljen na angloameričko (Zona A) i jugoslavensko (Zona B) okupacijsko područje. Dugogodišnji pregovori okončani su 1954. godine Londonskim memorandumom o tršćanskom pitanju, kojim je ukinuta vojna uprava na prostoru Slobodnog Teritorija Trsta, zona B i dio zone A pripali su Jugoslaviji, a ostatak zone A i grad Trst Italiji. Definitivno jugoslavensko-talijansko razgraničenje na Jadranu potvrđeno je tek 1975. godine sklapanjem Osimskih sporazuma.

Na temi Jadranskog pitanja doktorirao je na Sorboni poznati hrvatski iseljenički djelatnik Alojzije Čukman, temom La Croatie et la Question de L`Adriatique  (1948.).

Izvori

Vanjske poveznice
 Jadransko pitanje - Proleksis enciklopedija

Jadransko pitanje

Jadransko pitanje


Todea, rod pravih paprati iz porodice Osmundaceae. Postoje dvije vrste iz Južne Afrike, Australije, Novog Zelanda i Nove Gvineje

Rodu Todea pripadaju i dvije fosilne vrste, jedna iz Sjeverne (T. tidwellii; Britanska Kolumbija ) i druga iz Južne Amerike (T. amissa, Argentina)

Vrste
 Todea barbara (L.) T.Moore
 Todea papuana Hennipman; endem sa Nove Gvineje

Izvori

Osmundales

Todea


Reinhard Gottlob Georg Heinrich baron von Scheffer-Boyadel (né le  à Hanau et mort le  à Boyadel) est un général d'infanterie prussien pendant la Première Guerre mondiale.

Biographie
Reinhard est le fils d'Eduard Scheffer (1818-1899), conseiller du gouvernement de l'électorat de Hesse puis du royaume de Prusse. En 1870, il s'engage comme volontaire dans l'armée prussienne, prend part à la guerre contre la France et reçoit la croix de fer de 2e classe. En février 1871, il est promu sous-lieutenant. Après l'Académie de guerre, il est promu capitaine en 1883. En 1894, von Scheffer zqr promu lieutenant-colonel et, à ce titre, il sert comme chef d'état-major du corps de la Garde. Après sa promotion au grade de colonel, il est nommé commandant du  de grenadiers de la Garde en 1899. En 1901, il devient général de division de la  d'infanterie de la Garde et rejoint le Grand état-major en 1903 en tant qu'Oberquartiermeister. Il y devient lieutenant général en 1904.

En 1906, Scheffer est élevé par l'empereur Guillaume II au rang de baron de Prusse avec le suffixe Boyadel.

La même année, il est nommé commandant de la  de la Garde. En 1908, il est promu General der Infanterie et nommé général commandant du . En approbation de sa démission, Scheffer est démis de ses fonctions le 31 décembre 1913 et mis à disposition et à la suite du  de grenadiers de la Garde.

Avec le déclenchement de la Première Guerre mondiale, SchefferScheffer fut réactivé et nommé général commandant du  de réserve engagé en Pologne au sein de la  . En novembre 1914, il commande toutes les troupes encerclées dans la poche de Lowitsch, dont la  de la Garde sous les ordres du général Karl Litzmann, le  (HKK 1) sous les ordres du général Manfred von Richthofen et les restes de la 72e brigade d'infanterie. Le 22 novembre 1914, le général von Scheffer-Boyadel donne l'ordre de percer vers l'est à Brzeziny, ce qui est fait le 24 novembre malgré un froid glacial de −20 °C et emportant 2 000 blessés et 10 000 prisonniers. Pour cela, il reçoit le 2 décembre 1914 l'Ordre Pour le Mérite.

Du 3 septembre 1916 au 17 septembre 1917, il commande le  de réserve et est commandant en chef du département de l'armée Scheffer sur le front du centre-est. Il prend ensuite le commandement du  jusqu'en 1918. En décembre 1918, il est mis à la retraite.

Scheffer, propriétaire du château de Brandenstein près de Schlüchtern-Elm depuis 1887, fait reconstruire le château et reboiser la colline du château. En 1890, avec sa femme Margarete  (morte en 1904), fille du magnat industriel , il est élevé à la noblesse. En 1895, il vend sa propriété de Brandenstein à Gustav von Brandenstein.

En 1905, von Scheffer acquiert le domaine de Boyadel en Basse-Silésie, qui est auparavant entre les mains de la famille  depuis 325 ans. En primogéniture, l'élévation au rang de baron (29 janvier 1906) est également liée au fidéicommis de Boyadel.

Après sa mort, son fils Adolf baron von Scheffer-Boyadel devient propriétaire du domaine jusqu'en 1945.

Décorations
 Ordre de l'Aigle noir avec chaîne
 Ordre de la Couronne de  classe avec étoile
 Croix de fer (1914) de  classe
 Croix d'honneur de  classe de l'Ordre de la Maison Princière de Hohenzollern
 Grand-Croix de l'Ordre de la Maison d'Albert l'Ours
 Grand-Croix de l'Ordre du Lion Zaeringen
 Grand commandeur de l'Ordre bavarois du Mérite militaire
 Grand-Croix de l'Ordre du Mérite de Philippe le Magnanime
 Croix d'honneur reussoise de  classe
 Grand-Croix de l'Ordre de la Maison du Faucon blanc
 Grand-croix de l'ordre de la maison ernestine de Saxe
 Ordre de la Maison de Lippe de 1re classe
  de  classe
 Grand-Croix de l'Ordre du Sauveur
 Grand Commandeur de l'Ordre de la Couronne d'Italie
 Ordre de la Couronne de fer de 1re classe
 Ordre russe de Sainte-Anne de  classe avec diamants
 Commandeur de  classe de l'Ordre de l'Épée
 Ordre du Médjidié de  classe

Bibliographie
 Hanns Möller: Geschichte der Ritter des Ordens pour le mérite im Weltkrieg. Band II: M–Z. Verlag Bernard & Graefe, Berlin 1935, S. 249–250.

Liens externes

 http://www.hrono.ru/biograf/bio_sh/sheffer.html (ru)

Références

Général prussien d'infanterie
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Baron
Grand-croix de l'ordre du Lion de Zaeringen
Grand-croix de l'ordre de Philippe le Magnanime
Grand-croix de l'ordre du Sauveur
Grand-croix de l'ordre de la Maison ernestine de Saxe
Grand-croix de l'ordre d'Albert l'Ours
Grand-croix de l'ordre du Faucon blanc
Grand commandeur de l'ordre du Mérite militaire (Bavière)
Grand officier de l'ordre de la Couronne d'Italie
Commandeur de 2e classe de l'ordre de l'Épée
Chevalier de 1re classe de l'ordre autrichien de la Couronne de fer
Chevalier de 2e classe de l'ordre de la Couronne (Prusse)
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de l'ordre de la Maison de Lippe
Récipiendaire de l'ordre du Mérite (Waldeck-Pyrmont)
Récipiendaire de 1re classe de l'ordre princier de la maison de Hohenzollern
Récipiendaire de l'ordre de Sainte-Anne
Récipiendaire de l'ordre du Médjidié
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre militaire)
Récipiendaire de 1re classe de la croix de fer
Récipiendaire de la croix d'honneur reussoise
Naissance en mars 1851
Naissance à Hanau
Naissance dans l'électorat de Hesse
Décès en novembre 1925
Décès dans la voïvodie de Lubusz
Décès à 74 ans

Reinhard von Scheffer-Boyadel


Junki Kanayama (født 12. juni 1988) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fagiano Okayama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Junki Kanayama


Kostroma (, ) er en by i Kostroma oblast i den vestlige del af Den Russiske Føderation. Kostroma er administrativt center i oblasten, og har  indbyggere.

Geografi

Kostroma ligger ved sammenløbet af Volga og Kostromafloden, 301 km nordøst for Moskva og 306 km fra MKAD via  og , 65 km fra Jaroslavl og 105 km fra Ivanovo.

Klima

Kostroma har fastlandsklima med lange, kolde vintre og korte, varme somre. Den koldeste måned er januar med en gennemsnitstemperatur på -9,4 °C, den lavest målte temperatur i Kostroma var -46,4 °C. Den varmeste måned er juli med en gennemsnitstemperatur på 13,9 °C, den højest målte temperatur i Kostroma var 37,3 °C i august måned. Den gennemsnitlige årlige nedbør er 625 mm.

Historie

Kostroma blev grundlagt i 1152 af Jurij Dolgorukij, og i 1200-tallet. Kostroma blev ligesom andre byer i østlige Rus plynret af Mongolerne i 1238. Byen var derefter fyrstesæde i det lille uafhængige Kostromskoje fyrstendømme under ledelse af prins Vasilij af Kostroma, en yngre bror til den berømte Alexander Nevskij. Efter at have arvet storfyrstetitlen i 1271 forlod Vasilij byen for Vladimir, og hans efterkommere styrede Kostroma i endnu et halvt århundrede, indtil byen blev købt af Ivan 1. af Moskva.

Demografi

Administrativ inddeling

Seværdigheder

Den historiske bymidte fortrinsvis fra slutningen af den klassicistiskeepoke 1700 og 1800-tallet. De mest interessante bygninger fra før Peter den Stores tid er Ipatevskij og Bogojavlensko-Anastasiin klostrene.

Byen har officiel status som "historisk", og indgår i "Ruslands Gyldne Ring".

Referencer

Eksterne henvisninger

Etableret i 1152

Kostroma (by)


Henri Adam (né le  à Rouen et mort le  à Mont-Saint-Aignan) est un peintre paysagiste et aquarelliste français.

Biographie
Bien qu'il ait suivi des cours à l'École des Beaux-Arts de Rouen sous la direction du peintre Philippe Zacharie durant sa formation, il ne se consacre à son art qu'à l'âge de 45 ans, car ses fonctions de professeur de dessin et de peinture au Collège de Normandie lui laissent suffisamment de temps libre pour se consacrer à l'art, notamment à l'aquarelle.

S'il était peu engagé avant cette époque, mais qu'il peignait régulièrement des aquarelles et réalisait des dessins au fusain, il était au début de sa carrière employé de banque au Comptoir d'escompte de Rouen et trompettiste dans l'orchestre du Théâtre des Arts.

Sa préférence pour l'aquarelle est due au fait qu'elle lui permettait de capter ses impressions immédiates avec de petits moyens. Il a réussi à capturer l'atmosphère du moment avec seulement de légères touches de papier. Il trouve ses motifs principalement sur les côtes et dans les paysages de Bretagne et de Normandie, ainsi que dans les rues de sa ville natale de Rouen.

Il est inhumé au cimetière monumental de Rouen.

Distinctions
 .

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Liens externes

Peintre français du XXe siècle
Peintre paysagiste français
Peintre normand
Aquarelliste français
Officier d'Académie
Naissance en août 1864
Naissance à Rouen
Décès en septembre 1917
Décès à Mont-Saint-Aignan
Décès à 53 ans

Henri Adam


Craig Scott may refer to:

Craig Scott (golfer) (born 1983), Australian golfer
Craig Scott (singer), 1970s New Zealand pop singer
Craig Scott (politician) (born 1962), Canadian politician

See also

Craig Scott


Moja mala djevojčica dječja je pjesma je koju su pjevali Ivo Robić i Zdenka Vučković na festivalu u Opatiji 1958. godine, autora glazbe Vandekara, autora stihova Rubena i aranžera Ferde Pomykala.

Poznata je po pripjevu:

Tata, kupi mi auto
bicikl i romobil
kupi mi medu i zeku
kolica Jugovinil.

Izvori

Vanjske poveznice

 YouTube, MV Music Izvedba Jacques Houdek i Mia Negovetić

Hrvatske skladbe

Moja mala djevojčica


Die Panguil-Bucht ist eine Meeresbucht an der Nordküste der Insel Mindanao auf den Philippinen. Sie trennt die Provinzen Misamis Occidental von der Provinz Lanao del Norte; am Kopf der Bucht grenzt sie an die Provinz Zamboanga del Sur. Sie ist eine Meeresausbuchtung im Südwesten der Bucht von Iligan. An ihrer Küstenlinie liegen die philippinischen Großstädte Tangub City und Ozamis City. Im Norden der Bucht erhebt sich das Gebirge des Mount Malindang.

In der Bucht liegen ausgedehnte Wattflächen und große Mangrovenwälder. Auf der Insel  Sumalig wurde von den örtlichen Behörden ein Schutzgebiet für das Leistenkrokodil (Crocodylus porosus) eingerichtet. Die Populationsgröße und die Wanderbewegungen der Tiere sind jedoch kaum erforscht. Die Region um die Bucht hat ein tropisches Regenwaldklima ohne Trockenzeit; es fallen zum Teil starke Niederschläge.

In der Bucht befinden sich nur wenige Korallenriffe; sie liegen am Eingang der Bucht im Seegebiet der Gemeinden Clarin und Maigo. Sie sind bekannt als das Hulaw-hulaw und Maigo Riff; um beide wurden von den örtlichen Behörden Marine Protected Areas etabliert. Seit der Etablierung der Schutzzonen konnte von 1991 bis 1996 eine Zunahme der Fischbestände registriert werden. 1991 wurden nur 50 Arten aus 22 Gattungen und 1996 bereits 160 Arten aus 32 Gattungen registriert.

Die Panguil-Bucht gilt als traditionell sehr fischreiches Gewässer. Die Gewässer werden als trübe mit Sichtweiten von unter einem bis 5 Meter charakterisiert, jedoch sind sie sehr nährstoffreich. Am Kopf der Bucht befinden sich zahlreiche Süßwasserzuflüsse und im Hinterland liegen ausgedehnte Sümpfe. Untersuchungen der Mindanao State University aus Naawan bezifferten im Jahre 2005 die Fänge in der Bucht auf 1.660,54 Tonnen/Jahr; dieses legt nahe, dass verschiedene Fischbestände überfischt werden könnten. Die Fänge der Fischer verteilten sich zu 40 % auf verschiedene Fischarten, 35 % auf Weichtiere und 25 % auf Krebstiere. Die wichtigsten Fischarten, die kommerziell befischt werden, sind der Leiognathus equulus, Vagamugil cunnesius, Johnius borneensis, Gerres filamentosus und der Upeneus sulphureus. Bei den Krebstieren sind es der Penaeus indicus, Scylla tranquebarica und Scylla olivacea. Bei den Weichtieren sind es die Arten Meretrix meretrix, Katylesia hiantina, Modiolus metcalfei und Psammotea elongate.

Einzelnachweise

Bucht der Philippinen
Misamis Oriental
Zamboanga del Sur
Lanao del Norte
Bucht in Asien
Gewässer von Mindanao
Bucht (Australasiatisches Mittelmeer)
Mindanaosee

Panguil-Bucht


Discovery Shed (também conhecido simplesmente como Shed) foi um canal de televisão do Reino Unido de propriedade da Discovery Inc. que substituiu o Discovery Real Time Extra. O canal foi lançado em 20 de março de 2009. Sua programação era composta por programas de pesca, bricolagem, construção, carros, bicicletas e aventuras radicais ao ar livre. A rede foi substituída pela plataforma de streaming Discovery+, que contém todo o seu conteúdo, e foi descontinuada em 6 de janeiro de 2021.

Discovery Networks
Canais de televisão extintos em 2021
Canais de televisão fundados em 2009

Discovery Shed


Limni veya Ilımlı ( Lemnos) Kuzeydoğu Ege Yunan adaları grubuna giren, Gökçeada'nın güneybatısında bulunan Yunan adasıdır.

Osmanlı kaynaklarında ismi Tin-i Mahtum ada olarak da geçer.

En önemli yerleşimleri adanın batısında aynı zamanda merkezi de olan Mirina, ateşkes anlaşmasının imzalandığı Mondros, Kaspakas, Kandiya (Kodias) ve Tigani'dir.

Bu ada Mîsâk-ı Millî sınırları içerisinde, Türkiye Cumhuriyeti ana karasına daha yakın olmasına rağmen Lozan Antlaşması'nda Yunanistan'a bırakılmıştır.

Limni, , ile Yunanistan'ın 8. en büyük adası'dır.

Ilık iklimi, sade güzelliği, muhteşem mutfağı, yavaş hayat tarzı ve güleryüzlü insanlarıyla turistleri cezbeden bir ada olmasına karşın Güney Ege'deki diğer adalar kadar fazla turistik değildir.

Tarih
Demircilik tanrısı Hephaistos'un adası olarak bilinir.

Kaynaklara göre Antikçağ döneminde bu adada, Etrüsklerin diline benzer bir dil konuşan bir topluluğun yaşadığı belirtilir. Fakat bu kişilerin muhtemelen Etruria'dan gelen tüccarlar olduğu da söylenir.

Bir başka kaynağa göre de tıpkı komşu Semadirek (Samothrake), Gökçeada (Imvros) ve Bozcaada (Tenedos) gibi, Limni'deki yaşayanlar da İÖ 5.yy civarına tarihlenebilen Helen yerleşimi öncesi Pelasg dili kullanmışlardır. Ne yazık ki çözülememiştir henüz bu dil.

Osmanlı dönemi

Ada Fatih Sultan Mehmet zamanında 1456 yılında Osmanlı topraklarına katılmıştır. Elden çıkış tarihi ise 21 Ekim 1912'dir.

Trablusgarb Harbi'nden hemen sonra başlayan Balkan Harbi sırasında Yunanistan, Menteşe Adaları'nın kuzeyinde kalan Doğu Ege Adaları bölgesinde Osmanlı egemenliğindeki adaları işgal stratejisini uygulamaya koydu. Osmanlı donanmasından oldukça ileri bir durumda bulunan Yunan donanması, Osmanlı donanmasının Ege Denizi'ne çıkmaya zorlandığı bir dönemde Kuzey Ege'de deniz kontrolü ve hâkimiyetini tesis etmekte zorlanmadı. Başlıca hedefi Ege Denizi'ndeki Osmanlı adaları olan Yunanistan, Taşoz'dan Ahikerya'ya kadar uzanan ve Anadolu sahillerini kuzeyden güneye bir dizi halinde kapatan toplam 8 adayı işgal etti. Midilli Ahikerya ve Sakız Sisam adaları hariç, diğer adaların işgalleri sırasında Yunanlar ciddi bir mukavemetle bile karşılaşmadı. İşgal edilen adaların bazılarındaki Osmanlı mülkî ve askerî personelinin daha önce tahliye edilmiş olması ve adalarla haberleşme imkânlarının bulunmayışı nedeniyle; tıpkı İtalyan işgalinde olduğu gibi bazı adaların işgal bilgileri zamanında alınamadı ve kaderlerine terkedilmiş bu adaların işgal edildikleri daha sonra öğrenilebildi. 21 Ekim 1912'de Limni Adası'nın işgali ile başlayan Yunanistan'ın adalar harekâtı neticesinde; 31 Ekim'de Gökçeada (İmroz), Taşoz ve Bozbaba, 1 Kasım'da Semadirek, 4 Kasım'da İpsara, 7 Kasım'da Bozcaada ve 17 Kasım'da Ahikerya adaları işgal edildi. Limni'nin işgalinden bir ay sonra, 21 Kasım 1912'de başlayan Midilli'nin işgali 21 Aralık 1912'de, 25 Kasım 1912'de başlayan Sakız'ın işgali ise 3 Ocak 1913'te tamamlandı. Sakız Adası'nın işgali sırasında Yunanlar Sığacık sahiline giderek oradaki kayıkların Sakız'a getirilmesi talimatını sahiplerine verdikleri gibi, Çeşme civarındaki bütün kayıkları da başka mahallere sevk ettiklerinden Sakız'a cephane, malzeme ve personel nakli imkânsız hale geldiği için yardım yapılamadı. Son olarak Sisam Adası 15 Mart 1913'te işgal edildi.

Mondros Mütarekesi, Osmanlı Devleti ile İtilaf Devletleri arasında Limni adasının Mondros Limanında 30 Ekim 1918'de imzalanmıştır.

Modern dönem

1920'de Rus İç Savaşı'nda Kızıl Ordu zaferinden sonra birçok Kuban Kazağı Bolşeviklerin zulmünden dolayı ülkeden kaçtı. Limni önemli bir tahliye noktası ve 18.000 Kuban Kazağının karaya çıktığı ancak daha sonra birçoğunun açlık ve hastalıktan öldüğü adaydı. Çoğu bir yıl sonra adayı terk etti.

II. Dünya Savaşı'nda Wehrmacht'ın Yunanistan'ı işgalinin ardından Limni, 25 Nisan 1941'de Oberst Wilhelm-Helmuth Beukemann komutasındaki 382/164 piyade tümenin alayınca Almanlar tarafından işgal edildi. Birinci Dünya Savaşı'nda Müttefikler tarafından kullanılan aynı Mondros körfezi, kuzey Ege denizini kontrol eden Alman gemileri için bir üs görevi gördü. İşgal güçleri arasında ünlü 999 birimi olan Alman ceza taburu, ünlü 999 birimleri ki bu durumda 999. Hafif Afrika Tümeni ve Afrika Schützen alayı 963 (daha sonra Festungs Infanterie Bataillon 999) da vardı. Bunlar arasında Wolfgang Abendroth gibi birçoğu daha sonra Yunan Halk Kurtuluş Ordusu'na (ELAS) katılan, zorla kaydolan Alman ve Avusturyalı antifaşist siyasi mahkumlar da vardı.

Ağustos 1944'ten sonra kısmen boşaltılan ada 16 ve 17 Ekim 1944'te Yunan Kutsal Grup veya İngiliz Baskın Kuvvetleri komutasındaki Yunan Kutsal Filosunca (SAS veya Special Air Service'in parçası) kurtarıldı.

Bugün adada yaklaşık 30 köy ve yerleşim yeri vardır. İlinde bazı olağanüstü plajlarıyla güneybatıdaki Bozbaba adası vardır.

2013 taktik nişancı oyunu Arma 3'ün geçtiği kurgusal Altis adası, oyundaki birçok yerleşim yeri hepsi takma adlarla Limni Uluslararası Havalimanı, Mirina kasabası ve Üsküp dağı gibi önemli yerlerin bulunduğu Limni'den esinlenmiştir.

Coğrafya

Limni'nin yüzölçümü 476 km², nüfusu ise 17.000 kadardır.

Bozbaba (Agios Efstratios), Gökçeada (Imvros), Bozcaada (Tenedos) ve Semadirek (Samothrake) adaları ile birlikte Boğazönü adalarını oluşturur.

Başlıca kasabaları batı kıyısındaki Mirina ve adanın ortasındaki büyük koyun doğu kıyısındaki Mondros'tur. Mirina'nın ("kale" anlamına gelen Kastro da denir) iyi bir liman'ı vardır. Anakara ile yapılan tüm ticaretin merkezi burasıdır.

Adanın dört belediyesi ve toplam 30 kadar yerleşim yeri vardır. Güneydoğusundaki küçük Bozbaba adası ve Midilli adası ile birlikte Lesbos yönetim birimini oluşturur. Yönetim merkezi Midilli'dedir.

Limni çoğunlukla düzdür ancak batısı ve özellikle kuzeybatısı engebeli ve dağlıktır. Limni'nin en yüksek yeri 430 m yükseklikteki Üsküp dağı'dır.

Limni'nin yamaçları koyun merası olarak kullanılır.

Limni, koyun ve keçi sütü ve melipasto peynirinden yapılan Kalathaki Limnou peyniri ve yoğurdu ünlüdür.

Adada yetişen meyve ve sebzeler arasında badem, incir, kavun, karpuz, domates, kabak ve zeytin sayılabilir. Ana ürünler buğday, arpa ve susamdır. Aslında Limni, Bizans İmparatorluğu 1320'lerde Anadolu'daki mülklerini kaybettikten sonra Konstantinopolis'in tahıl ambarıydı.

Limni'de ayrıca kekik ile beslenen arılardan bal üretilir ancak Yunanistan'da yerel çoğu üründe olduğu gibi üretilen miktarlar yerel pazar için ancak yeter.

Limni'de en çok misket üzümü yetiştirilir ve sek ancak güçlü Misket aromalı sıra dışı sofra şarabı üretmede bu üzümler kullanılır. 1985'ten beri Limni'nin şarap çeşitleri ve kalitesi çok artmıştır.

"Pachies Ammoudies of Lemnos" adlı Avrupa'daki tek çöl Limni'dedir ve 7 hektarlık alanı kaplar.

Limni tüm Kuzey Ege adaları gibi sessiz, sakin ama tertemiz bir adadır. Birkaç güzel plajı vardır.

Mondros körfezi Ege'nin ve hatta Akdeniz'in en güvenli sığınaklarından biridir.

Ada stratejik bir yerde bulunduğundan adada büyük bir askeri üs de yer almaktadır.

İklim
Limni'nin iklimi Akdeniz iklimidir.

Kışlar genellikle ılıman bazen de sert geçer ancak ara sıra kar yağışı da olur.

Limni'nin özellikle ağustosta, sonbaharda ve kış aylarında rüzgarları çok güçlüdür. Bu nedenle adanın takma adı Ανεμόεσσα (Türkçe: rüzgarlı)'dır.

Sıcaklık özellikle yaz aylarında genelde Atina'dan 2 ila 5 santigrat derece daha azdır.

Belediye

Mevcut Limnos belediyesi, 2011 yerel yönetim reformunun ardından herbiri belediye birimine dönüşen aşağıdaki dört eski belediyenin birleşmesiyle oluşturuldu:
Açiki
Mondros
Mirina
Nea Kutuli

Limni ve daha küçük Agios Efstratios adası daha önce Midilli vilayetinin parçasıydı. 2011 yılında vilayet kaldırıldı ve Limni ve Agios Efstratios artık Limni bölge birimidir. 2006 yılında lağvedilen Limni Vilayeti, mevcut bölgesel birim ile aynı bölgededir.

Yerleşim Birimleri
Aciki, Mondros, Mirina ve Nea Koutali belediyeleri aşağıdaki topluluklara bölünmüştür (köyler parantez içinde yazılmıştır):

Aciki
Aciki (Aciki, Propouli)
Dafni
Karpaz, Karpassi
Katalakko
Lera (Agios Dimitrios)
Sardes
Varos, Yunanistan (Varos, Aerolimin)

Mondros
Fisini (Fisini, Ayasofya)
Kalliopi
Kaminia (Kaminia, Voroskopos)
Kontopouli (Kontopouli, Agios Alexandros, Agios Theodoros), Kondüpol limanı (Kontopouli)
Lychna (Lychna, Anemoessa)
Mondros (Mondros, Koukonisi) (Mondros - 2. en büyük yerleşim, balıkçılık ve ticaret yapılan limanı vardır)
Panagia (Panagia, Kortisonas)
Plaka
Repanidi (Repanidi, Kotsinos), (Bizans kalesi vardır)
Roussopouli
Romano
Skandali

Mirina
Mirina (Mirina, Androni dahil) / Kastro (Ada merkezi)
Thanos (Thanos, Paralia Thanous)
Kaspakas (Kaspakas, Agios Ioannis, Gali, Limenaria)
Kornos (Kornos, Psylloi)
Plati (Platy, Paralia Plateos, Plagisos Molos)

Nea Koutali
Angariones
Kallithea
Kandiya / Paşalimanı (Kodias,Kontia,Kontias,Kondias - adanın en büyük ve en güzel köylerindendir)
Livadochori (Livadochori, Poliochni)
Nea Koutali
Pedino (Neo Pedino, Palaio Pedino, Vounaria)
Portianou
Tsimandria
 Bozbaba adası (Agios Efstratios - Operası olan Avrupa'daki tek küçük adadır)
 Yüzbaş limanı (Hekato Kefalo)

Ulaşım
Denizden ulaşım adaya Pire (Atina), Lavrion, Selanik ve Kavala'dan gelen feribotlarla sağlanır. Haftada her gün Midilli, Sakız, Sisam ve Kavala'dan, haftada birkaç gün ise Pire, Selanik, Dedeağaç ve Rafina'dan feribot ve deniz otobüsü (hidrofoil) seferleri yapılır.

Son zamanlarda Gökçeada'nın Uğurlu kasabası - Gizli Liman ile Limni adası arasında da feribot seferleri için planlanmaktadır.

Mirina'nın  doğusundaki Limni Uluslararası Havalimanı vardır. Havalimanı, Atina ve Selanik üzerinden bağlantılıdır. Avrupa'dan da doğrudan charter uçuşları vardır.

Çanakkale'den Limni adasına düzenli seferler başlamıştır.

Ayrıca bakınız
 Rodos ve On İki Ada'nın işgali

Kaynakça

Yunanistan'ın adaları

Limni


Horst aan de Maas (; ) er en kommune, beliggende i den sydlige provins Limburg i Nederlandene. Kommunens areal er på 191,92 km², og indbyggertallet er på 41.913 pr. 1. april 2016.

Kernerne
Horst aan de Maas Kommunen består af følgende landsbyer og bebyggelser:
 Amèrica (Amerika)
 Broekhuizen (Brokeze)
 Grubbenvorst (Grevors)
 Griendtsveen (Griendsveen)
 Hegelsom (Haegelsem)
 Horst (Haors)
 Kronenberg (De Kroeënenberg)
 Lottum (Lottem)
 Melderslo (De Melderse)
 Meerlo (Mieëldere)
 Meterik (De Mieëterik)
 Evertsoord (De Pieël)
 Tienray (Tiendere)
 Broekhuizenvorst (Vaors)
 Sevenum (Zaerem)
 Swolgen (Zwolge)

Kendte bands
 Rowwen Hèze, Limburgsk folk band fra Amèrica
 Heideroosjes, punk rock band fra Horst

Galleri

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Limburg
Kommuner i Limburg

Horst aan de Maas


São Pedro de Tomar Portekiz'de Tomar belediyesine bağlı olan, 36,49 km2 yüzölçümüne sahip, 3.069 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tomar

São Pedro de Tomar (Tomar)


Karbuni su zaselak na južnoj obali Korčule, primorski dio naselja Blato. Nalazi se 8 km jugozapadno od Blata i 42 km jugozapadno od grada Korčule. U Karbunama nalazi se luka i uvale Jelin bok te Veliki Zaglav. Suprotno Karbuna nalazi se otok Zvirinovik.

Izvori

Korčula

Karbuni


La iglesia del Salvador (en portugués: igreja de São Salvador ) es un templo católico situado en Aveleda, freguesia del municipio de Lousada (Portugal). En 1978 fue declarada bien de interés público, y forma parte de la Ruta del Románico del Valle del Sousa.

Su arquitectura es tardorrománica, vestigio de la gran postergación del Románico en Portugal. Los motivos del portal occidental son formas románicas muy tardías, similares a otras edificaciones de la época en el valle. Los portales laterales, al contrario que el occidental, no poseen columnas. El inicio de la construcción de la iglesia se estima en el  o en el XII, si bien los portales no son en ningún modo anteriores al , y la sacristía, la capilla mayor y la torre campanario datan de los siglos XVII y XVIII.

Enlaces externos
 (En portugués) Ficha de la iglesia en IHRU.

Lousada
Salvador (Aveleda)
Arquitectura de Portugal del siglo XI
Iglesias románicas de Portugal

Iglesia del Salvador (Aveleda)


Tomb Raider er en amerikansk spillefilm instrueret af Roar Uthaug og manuskript af Geneva Robertson-Dworet. Den er baseret på action-eventyrspillet Tomb Raider fra 2013. Titelrollen spilles af Alicia Vikander, mens Walton Goggins, Daniel Wu og Dominic West spiller andre centrale roller.

Medvirkende
 Alicia Vikander som Lara Croft
 Dominic West som Lord Richard Croft
 Walton Goggins som Mathias Vogel
 Daniel Wu som Lu Ren
 Kristin Scott Thomas som Ana Miller
 Derek Jacobi som Mr. Yaffe
 Hannah John-Kamen som Sophie
 Alexandre Willaume som Løjtnant
 Joseph Altin som Bruce the Boss
 Emily Carey som Lara Croft 14 år

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2018
Actionfilm fra USA
Engelsksprogede film

Tomb Raider (film fra 2018)


نوري قد تشير إلى:

 نوري طحالب يابانية

 نوري (مدينة) سودانية
 نوري شاهين لاعب وسط بروسيا دوتموند ومنتخب تركيا.
 نوري عبد الحق لاعب مركز الوسط المهاجم مع نادي أياكس أمستردام.
 نوري السعيد رئيس وزراء عراقي.
 نوري المالكي رئيس وزراء عراقي.
 نوري الجراح شاعر سوري مقيم في بريطانيا.
 نوري المرادي إعلامي ماركسي عراقي.
 نوري بوزيد مخرج تونسي.
 نوري بارامور قائد أوركسترا بريطاني.

ألقاب النسب
صفحات توضيح أسماء أماكن

نوري (توضيح)


Caribou puede hacer referencia a:

 Caribou, una población en California, Estados Unidos, sin habitantes.
 Caribou, una población en Maine, Estados Unidos.
 Caribou, un condado en Idaho, Estados Unidos.
 Caribou, un municipio en Minnesota, Estados Unidos.
 Caribou, álbum de Elton John.
 Caribou, un personaje del manga y anime One Piece.
 De Havilland Canada DHC-4 Caribou, un avión militar.

Caribou


An Lolium perenne in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Lolium perenne in nahilalakip ha genus nga Lolium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lolium

Lolium perenne


Sciadotenia acutifolia é uma espécie de planta do gênero Sciadotenia e da família Menispermaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1970 por Boris Alexander Krukoff e Rupert Charles Barneby.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e trepadeira.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta estacional semidecidual.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Menispermaceae in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Sciadotenia acutifolia no projeto Flora e Funga do Brasil
 Sciadotenia acutifolia no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Sciadotenia
Plantas descritas em 1970
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Sciadotenia acutifolia


Årnset (einnig kallað Rissa)er þéttbýli og stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins Indre Fosen í Þrændalögum í Noregi.. Í byggð eru 1.208 íbúar og í sveitarfélaginu 9.899 (2022).

Årnset er staðsett norðvestan við Botnvatnið, 115 km suðvestur af Steinkjer norðan megin Þrándheimsfjarðar.

Årnset er þjónustu- og verslunarmiðstöð í sveitarfélaginu með ráðhúsi, verslunarmiðstöð, bókasafni o.fl.  Bergen Group Fosen og ITAB eru mikilvæg iðnaðarfyrirtæki. Annars er tiltölulega fjölbreyttur iðnaður með matvæli, timburvöru og verkstæðisiðnað.

Åsly-skólinn, sem er sameinaður grunn- og framhaldsskóli, er staðsettur í miðbæ Årnes. Í skólanum eru bekkir frá 1. til 10. bekk og samtals rúmlega 400 nemendur.

Johan Bojer Videregående skole er opinber menntaskóli.

Einnig eru tveir leikskólar í Årnseti.

Rissa kirkja er langkirkja byggð úr steini frá 1888. Kirkjan hefur 650 sæti.

3 km fyrir utan miðbæinn í Årnset er Rein Kloster, upphaflega Rein kongsgård, norskt höfuðból sem var gefið af Olav Kyrre konungi um 1070 til Skule Tostesson Kongsfostre, sem varð forfaðir Inge Bårdsson konungs (d. 1217) og yngri helmingur hans. bróðir, hásætisforingjann Skule Bårdsson hertogi (d. 1240). Klaustrið var stofnað á bænum af Skule Bårdsson um 1230. Í dag samanstendur bústaðurinn af nokkrum byggingum auk klausturrústanna, þar á meðal endurbyggð gömul timburkirkja, mjólkurhús frá 1868, sem reist var nálægt rústunum og Aðalbyggingin frá 1866.

Bæir í Þrændalögum

Årnset


Joseph Melville Broughton Jr. (November 17, 1888March 6, 1949) was an American politician who served as the 60th governor of North Carolina from 1941 to 1945.  He later briefly served as a United States Senator from January 3, 1949 until his death in office approximately two months later.

Early life and education
Broughton was born on November 17, 1888 in Raleigh, North Carolina. He graduated from Wake Forest College, where he also played football, in 1910. Broughton attended Harvard Law School then worked as a school principal and journalist before actively entering the legal profession.

Political career
He served in the North Carolina Senate from 1927 to 1929. He later served one term as governor from 1941 to 1945. One of his major legacies was the extension of the public school term from six to nine months.

Broughton was among twelve nominated at the 1944 Democratic National Convention to serve as Franklin D. Roosevelt's running mate in the presidential election that year.

Tenure in Senate
In 1948, Broughton was elected to the United States Senate, after defeating William B. Umstead, an appointed incumbent, in the Democratic primary. In November, Broughton won both a special election to complete the Senate term and an election for a full term. He took office on December 31, 1948, but his service in the Senate was brief.

Appearing healthy, Broughton suddenly collapsed from a heart attack and died in Washington D.C. on March 6, 1949. Governor W. Kerr Scott appointed Frank Porter Graham to fill his vacant office until the next election.

Family

Joseph Melville Broughton, Jr. was  the son of Joseph Melville Broughton and Sallie Harris. He married Alice Willson in 1916, they had four children. He was the nephew of Needham B. Broughton and a first cousin of Carrie Lougee Broughton. He was also a first cousin of medical doctor and Baptist minister Len G. Broughton. Broughton and his wife lived in the Jolly-Broughton House, a Georgian Revival mansion located in Raleigh's Hayes Barton Historic District, before and after living in the North Carolina Executive Mansion. He was interred at Montlawn Memorial Park in Raleigh.

Legacy
In 1959, the State Hospital at Morganton for psychiatric patients was renamed Broughton Hospital in his memory.  In addition, Broughton Hall at North Carolina State University was named in his honor.

He was a member of Civitan International.

See also
 List of United States Congress members who died in office (1900–49)

References

Works cited
  - View profile at Google Books

External links
 at Biographical Directory of the United States Congress
National Governors Association biography
North Carolina Historical Marker
NCPedia - Joseph Melville Broughton

Democratic Party governors of North Carolina
Harvard Law School alumni
1944 United States vice-presidential candidates
Wake Forest University alumni
1888 births
1949 deaths
Democratic Party United States senators from North Carolina
Joseph
Democratic Party North Carolina state senators
Politicians from Raleigh, North Carolina
20th-century American politicians
American segregationists

J. Melville Broughton


is a town located in Higashiusuki District, Miyazaki Prefecture, Japan. , the town has an estimated population of 16,760 in 6887 households and a population density of 140 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Kadogawa is located in the northern part of Miyazaki Prefecture,  about 15 kilometers south of the center of Nobeoka City, and about 70 kilometers northeast of Miyazaki City, the prefectural capital. The eastern side of the town area faces the Hyūga Sea. The eastern coast is within the borders of the Nippō Kaigan Quasi-National Park.

Neighbouring municipalities
Miyazaki Prefecture
 Nobeoka
 Hyuga
 Misato

Climate
Kadogawa has a humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Kadogawa is 16.4 °C. The average annual rainfall is 2461 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 26.1 °C, and lowest in January, at around 6.5 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kadogawa has remained relatively steady for the past 40 years.

History
The area of Kadogawa was part of ancient Hyūga Province. Duirng the Edo period, it was part of the holdings of Nobeoka Domain. The village Kadogawa within Higashiusuki District, Miyazaki was established on April 1, 1889 with the creation of the modern municipalities system. Kadogawa was elevated to town status on February 11, 1935.

Government
Kadogawa has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 14 members. Kadogawa, collectively with the villages of Morotsuka and  Shiiba contributes one member to the Miyazaki Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of the Miyazaki 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Facing the Hyūga Sea, commercial fishing and seafood processing industries have traditionally been the mainstay of the local economy. However, it is increasingly developing as a commuter town due to its proximity to Nobeoka and  Hyuga cities.

Education
Kadogawa has three public elementary school and one public junior high schools operated by the town government and one public high school operated by the Miyazaki Prefectural Board of Education.

Transportation

Railways
 JR Kyushu -  Nippō Main Line

Highways
  Higashikyushu Expressway

Noted people from Kadogawa
Taku Etō, politician

References

External links

Kadogawa official website

Towns in Miyazaki Prefecture
Populated coastal places in Japan

Kadogawa, Miyazaki


Rupert Giles, Buffy the Vampire Slayer adlı dizide, Joss Whedon tarafından yaratılan baş karakterlerden biridir. Anthony Stewart Head tarafından canlandırılmıştır. Buffy'nin hem akıl hocası hem de ona bir baba gibi olmuştur. Karakterin popülerliği izleyiciler sayesinde ve ayrıca Head'ın performansı sayesinde arttı. Buffy'nin gelişimi sırasında, Joss Whedon bu karakterin üzerinden bir spin-off dizisi çıkartmayı planlamıştır, ancak kanal buna müsaade etmemiştir. Televizyon dizisi dışında da Buffy evreninde bulunmaya devam etmiştir, yani çizgi romanlarda da ortaya çıkmıştır. Dizinin son sezonunda ana kadrodan ayrılmıştır, ama konuk oyuncu olarak birkaç bölümde oynamıştır.

Biyografisi

Karakter Tarihi
Giles, 1954 yılında Londra-İngiltere'de, soylu bir ailenin çocuğu olarak doğmuştur. Ailesi de üç nesil boyunca Gözetmenler Konseyi için çalışmıştır; babası ile büyük annesi Edna Giles da gözetmendir. Gözetmen olmak da, tıpkı avcı olmak gibi bir çağrıdır. Rupert'a kaderini söyleyen de babası olmuştur. Asî bir gençliğin ardından Rupert Oxford Üniversitesi'nde 21 yaşında eğitimine devam etmiştir. Para ya da biraz da eğlence için kara büyüyle ilgilenen gençlerden oluşan bir gruba katılmış ve burada Ethan Rayne, Philip Henry, Diedre Page, Thomas Sutcliff ve Randall'la arkadaş olmuştur. Büyüyle ilgili ilk deneyimlerini de bu grupta yaşamıştır. Birlikte, Eyghon adlı bir iblis çağırmışlardır, fakat bu iblis, Randall'ı öldürür.

Rupert bu dönemlerde "Ripper" lakabını alır. Geçmişi, onu avlamak için ikinci sezonda "The Dark Age" (Karanlık Çağ) adlı bölümde geri gelir. Genç Ripper, sürekli araba çalıp bunları sürerken yakalanan bir gençtir.

Randall'ın ölümünden sonra Ethan ve diğerleri dağılır, Giles da gözetmen olma kaderini kabul eder. Rupert aynı zamanda British Museum'un müdürlüğünü de yapmıştır.

Sunnydale'deki Hayatı

Gözetmenler Konseyi'nin emriyle, Giles Sunnydale'e gelir ve yerel Sunnydale Lisesi'nin kütüphanecisi olur. Burada yeni nesil avcı Buffy Summers ile tanışır ve onun gözetmeni olup çalışmalar yapmaya başlar. Kütüphane, Buffy ve arkadaşlarının toplantı yeri hâline gelir. Fakat tek bir kusuru vardır; Cehennem Ağzı'nın üzerine kuruludur. Birlikte Scooby Gang dedikleri ekibi kurarak iblislere ve vampirlere karşı Cehennem Ağzında savaş verirler.

Üçüncü sezonda birkaç haftalığına Faith'in de gözetmenliğini yapmıştır. Son sahibi Harmony ve onun vampir çetesi tarafından öldürülünce, Giles Magic Box'un yeni sahibi olur. Orayı uzun bir süre işlettikten sonra yanına eleman olarak Anya'yı alır. Anya, insan hayatına alışmaya çalışırken bir yandan da para kazanmaya çaba gösterir. Daha sonra Giles'ın tam güvenini kazanınca da, Giles İngiltere'ye geri dönerken dükkânı Anya'ya bırakır. Anya, Magic Box'ın başına geçer ve Scooby Gang de ona yardım eder.

Giles Buffy için bir "baba" figürüyken, arkadaşları Willow Rosenberg ve Xander Harris içinse bir yol gösterici olmuştur. Buffy, Willow ve Xander bir sorunları olduklarında daima Giles'a koşmuşlardır. Bu nedenle son iki sezonda Giles'ın İngiltereye dönüşüne herkes üzülmüştür.

Sekizinci Sezonda

Giles İngiltere'deki Avcı Organizasyonu'nun başına geçmiştir. İskoçya'daki ve İtalya'daki organizasyonların başlarındaki Xander ve Andrew ile sürekli iletişim içindedir. Faith'in isteği üzerine kontrolden çıkan avcı Gigi'ye karşı beraber çalışırlar. Gigi'yi öldürdükten sonra da birlikte çalışmaya devam ederler.

Sezonun 39. sayısında Twilight'ın etkisi altında olan Angel tarafından öldürülür.

Güçleri ve yetenekleri
Giles, Sunnydale'e gelip Buffy'nin gözetmenliğine başlamadan önce Gözetmenler Konseyi'nde yalnızca araştırmalar yapmıştır. Bilgisi iblisler konusunda çok kapsamlı olmasına rağmen gerçek iblislerle yüzleştiğinde hala korkmaktadır. Ama zamanlar Buffy ve arkadaşlarının başından geçen olaylar onu daha tecrübeli hale getirmiştir. Giles her zaman mantıklı düşünmüştür, Buffy'nin aksine duygularının kendisini yönlendirmesine izin vermemiştir. Her zaman olayları kendi kafasında düşünüp tartmıştır ve daha sonra mantıksal olarak en doğru yolu seçip ondan geri dönmemiştir. Fakat, bütün bunlar Giles, Buffy ile tanışmadan öncedir. Buffy'den sonra Giles, ailenin anlamını kavramış ve kendi ailesi yerine Buffy, Xander, Willow ve Anya'yı koymuştur. Her ne kadar bütün bu karakterlerin arada sırada şeytanileştikleri olsa da.

Bütün bunlar bir yana, fazlasıyla özel bir yeteneği yoktur.

İlişkileri
Giles, hayatını iblislerle savaşmaya adayan bir gözetmendir. Gözetmenler Konseyinden kovulsa bile hiçbir zaman yapılması gereken şeyi yapmaktan vazgeçmemiştir. İblislere karşı savaş verirken ise, pek de fazla ilişkilere girmeye kendisi de onay vermemektedir. Ama gençlik yıllarındaki ilişkilerden bazıları dizide belirtilmiştir. Ve aynı kendisi gibi iblislere karşı savaşan kadınlarla da birlikteliği olmuştur.

Joyce Summers
Buffy, bir bölümde insanların beyinlerinden geçenleri okuma gibi bir güce sahip olmuştur. Ve annesinin beyninden Giles ile birlikte gençken birlikte olduklarını okumuştur. Giles ve Joyce bu birlikteliği fazla ileri götürmediklerini söylemişlerdir. Buffy'ye bunu gençlik yıllarına dayandırarak açıklamışlardır.

Jenny Calendar
İlk sezonun ilerleyen bölümlerinde okula gelen bilgisayar öğretmeni Jenny Calendar, kütüphaneye bilgisayar kayıt sistemini getirme çabasındadır. Willow ve birkaç öğrenci ile birlikte çalışarak bütün kitapları bilgisayara okutmaya çalışırlarken Giles, Jenny ile tanışır. İlk başta birbirlerini pek de sevmeyen bu çift zamanla sevgili olacaklardır. Giles, Jenny'nin teknolojiye olan merakını bir türlü sevememiştir, çünkü kendisinin arası kitaplarla çok daha iyidir ve teknoloji de ona göre yeni bir şeydir. Ama Jenny daima onu yeniliklerle tanıştırmaya çalışmaktadır. Kütüphanedeki bilgisayarların ona ne kadar kullanışlı olacağını göstermek istemektedir.

Giles, daha sonra Jenny'nin iblislerin varlığından haberi olduğunu öğrenir ve buna sevinir. Çünkü bir ortak noktaları çıkmıştır. Bir bilgisayar iblisini yenmeleri konusunda Scooby Gang'e yardımcı olan Jenny, kendisini Giles'a kanıtlamıştır. Giles ise Buffy ve arkadaşlarına onun güvenilir olacağını söyleyince, Jenny de onların ekiplerindeki yerini almıştır. İkinci sezonda sonunda Giles hislerini Jenny'ye açmıştır. İkisi randevulara çıkmaya başlamışlardır ve ilişkileri ilerlemiştir. Ama Giles'ın, Jenny'nin gerçekte kim olduğuna dair en ufak bir fikri yoktur. Giles, geçmişinden gelen arkadaşlarının ölümleriyle yüzleşirken, gençliğinde yaptığı bir büyü yüzünden Jenny'nin neredeyse ölümüne sebep olmuştur bir bölümde. Bu olaydan sonra Jenny, Giles'tan biraz uzaklaşmıştır. Ama daha sonra araları düzelmiştir.

Buffy ve Angel birlikte olduktan sonra, Angel ruhunu kaybetmiştir. Aynı sıralarda Jenny'nin geçmişinden gizli bir akraba ise çıkagelmiştir. Giles, Jenny'nin bir çingene olduğunu öğrenmiştir. İzleri takip ederek Jenny'nin gizemli akrabasının geldiği çingene kabilesi ile Angel'a ruhunu geri verme lanetini uygulayan çingenelerin aynı olduklarını keşfetmişlerdir. Giles, Jenny'nin Sunnydale'e yalnızca Angel'ı izlemek için geldiğini öğrendiğinde yıkılmıştır. Ve Buffy ile birlikte olduğunda ruhunu kaybedeceğini de önceden bilmektedir, yine de bunu Buffy'ye söylememiştir. Çünkü bunun kaçınılmaz bir şey olduğunu düşünmüştür daha önce. Jenny, Angel'ın kendi ailesinden bir çingeneyi öldürmesi için Angel'dan intikam alma görevi ile gelmiş, ancak kendisini Giles'a kaptırmıştır. Her ne kadar Giles'ın ona karşı olan duyguları değişmese de Jenny'den uzak durmak zorundadır onun Buffy'ye yaptıklarından dolayı.

Angel ruhunu kaybettiğinde, Buffy şeyi öğrenince Jenny'den onu tekrar lanetleyip ruhunu geri koymasını istemiştir. Ama Jenny bunu yapamayacağını çünkü bu büyülerin antik tarihte kaybolduklarını açıklamıştır. Bu olaydan sonra herkesin kendisine sırt çevirmesiyle Jenny, kendisini Buffy'e affettirmek istemektedir. Çünkü Giles ile ancak o zaman tekrar birlikte olabilecektir. Jenny, Angel'ın ruhunu geri getirecek büyüyü bulur ama Angelus onu, diğerlerine söyleyemeden öldürür. Giles, bu olaydan dolayı Angel'a karşı olan güvenini tam anlamıyla kaybetmiştir. Çünkü Angel ve Angelus arasındaki farkı kimse anlayamamaktadır.

Olivia
Giles'ın üniversite yıllarından bir arkadaşı olan Olivia arada sırada konuk oyuncu olarak gelmiştir, Giles ile birlikte olmuşlardır. Ama romantiksel anlamda bir ilişki yaşamamışlardır. Sadece kısa sürelik birbirlerini kullanmışlardır.

Kaynakça

Buffy karakterleri
Işınlanabilen kurgusal karakterler

Rupert Giles


අනියම් බිරිඳක යනු විවාහ වී සිටින පිරිමියකු සමග දීර්ඝ කාලීන ව ආදර සම්බන්ධතා මෙන් ම ලිංගික සම්බන්ධතා ද පවත්වන කාන්තාවකි.

විස්තර
අතීත රාජකීයන් එක් ස්ත්‍රියක් පමණක් නොව මුළු අන්තඃපුරයක් ම ඇසුරු කළ බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි. කෙසේ වෙතත් අතීතයේ පටන් ඇතැම් පුරුශයින් එක් ස්ත්‍රියකට පමණක් සීමා වූයේ නැත. ඔවුහු බහුස්ත්‍රී සේවනයෙහි යෙදුනෝ ය. එකල බොහෝ විට ස්ත්‍රීන් දෙදෙනෙකු හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමාණයක් සමඞ විවාහ වීම ද දක්නට ලැබිණ. කෙසේ වෙතත් මෙලෙස පුරුශයා තවත් ස්ත්‍රියක් හා විවාහ වීම තම බිරිඳගේ ද අභිමතය අනුව සිදු වූ අතර එයට ඇගේ විරුද්ධත්වයක් නොතිබිණ.කෙසේ වෙතත් එයට විරුද්ධත්වයක් ඇති විට දී සොරඹුවකගේ අවශ්‍යතාව පැන නැගිණ.

මධ්‍ය කාලීන යුරෝපයේ පුනරුදයත් සමඞ විශාල ධනවතුන් බිහි වී සිටියහ. මෙලෙස බිහි වූ ධනවතුන් හට තවත් පවුලක් නඩත්තු කිරීමට පවා හැකියාව ලැබිණ. එබැවින් ඔවුන් තවත් කාන්තාවක් නඩත්තු කළහ. මෙම කාන්තාව බොහෝ විට සුන්දර යුවතියක් විය. ඇගේ වගකීම වූයේ තම ස්වාමියාගේ ලිංගික අවශ්‍යතා ඉටු කිරීමයි. කෙසේ වෙතත් මෙම සම්බන්ධය රහසිගත ස්වභාවයක් ගන්නා නමුදු දීර්ඝ කාලීන වේ.

වර්තමානයෙහි බොහෝ විට තම නීත්‍යානුකූල බිරිඳ හැරුණු විට වෙනත් ස්ත්‍රියක් ලිංගික ව ඇසුරු කිරීම නීතියෙන් තහනම් වේ. මෙලෙස සම්බන්ධයන් පවත්වාගෙන යෑම පංච ශීලයට සහ වෙනත් බොහෝ ආගමික න්‍යාන් වලට විරුද්ධ වන අතර එය පාපී ක්‍රියාවක් ලෙස ද දැක්වේ. තවද මෙලෙස පරඹුවන් ඇසුරු කිරීම දැඩි ලෙස විරුද්ධත්වයක් දැක්වෙන අතර කිසිසේත් අනුමත නොකෙරේ. තවද සොරඹුවන් ඇසුරු කරන පුද්ගලයින් මානසිකව මෙන් ම විවිධාකාර ලෙස පිරිහෙන බවට ද හෙළි වී ඇත.

සොරඹුව


Maybach ist ein Ortsteil der Stadt Friedrichsthal im Regionalverband Saarbrücken.

Geographie
Maybach liegt im westlichen Bereich von Friedrichsthal in Richtung Quierschied auf der Anhöhe zwischen dem Trenkelbachtal und dem Fischbachtal.

Geschichte
1873 wurde im westlichen Bereich des Gemeindegebietes von Friedrichsthal im Trenkelbachtal eine neue Steinkohlegrube eingerichtet, die ab 1882 unter dem Namen Grube Maybach geführt wurde. Namensgeber war der preußische Minister für öffentliche Arbeiten, Albert von Maybach (1822–1904). Anfangs waren die Bergleute in Schlafhäusern bei der Grube oder als Kostgänger bei ortsansässigen Familien untergebracht. Um 1900 errichtete der preußische Bergfiskus dann die Siedlung "Auf der Maybach". Neben einfachen, gleichförmigen Häusern für die Grubenarbeiter wurden auch größere Doppelhäuser für die Beamten erbaut. 1903 erhielt die Siedlung eine eigene Schule. Zwischen 1908 und 1912 wurden vier Schlafhäuser und ein Waschhaus angelegt.

Während der Zeit des Völkerbund-Mandats errichtete die französische Verwaltung 1924/25 unterhalb der Schule des Ortes die neoromanische katholische Kirche St. Ludwig. Zwei Villen in der Stollenstraße waren für die Direktoren der Grube vorgesehen. Während der Mandatszeit bestand in Maybach auch eine Domanialschule.

Schon 1897 wurde nahe dem Werkstor eine Kaffeeküche mit Konsumladen erbaut, die im Jahr 1936 erweitert wurde. Im Jahre 1964 wurde die Grube Maybach als Förderstandort aufgegeben und 1981 endgültig stillgelegt. Im gleichen Jahr wurde Maybach als Ort der saarländischen Industriekultur unter Denkmalschutz gestellt. Aus dem ehemaligen Grubengelände wurde ein Industriegebiet.

Verkehr
Maybach liegt unmittelbar an der A 8 und verfügt über eine eigene Autobahnanschlussstelle. Durch den Ort führt die Quierschieder Straße (L 262), die Bildstock mit Quierschied verbindet.

Wirtschaft
Nach dem Ende des Bergbaus wurde aus dem ehemaligen Grubengelände ein Industriegebiet. Dort errichteten Lidl und der Pharmagroßhändler NOWEDA Logistikzentren, außerdem siedelte sich ein Unternehmen für Fördertechnik an.

Sehenswürdigkeiten
 Denkmalensemble der ehemaligen Grube Maybach mit der Grubenarbeitersiedlung und der katholischen Pfarrkirche St. Ludwig

Literatur
 Stadtverband Saarbrücken (Hg.): Werkswohnungen des Preußischen Bergfiskus und der Mines Domaniales Françaises. Eine Dokumentation zum Werkswohnungsbau der preußischen und französischen Grubenverwaltung zwischen 1815 und 1935 im Stadtverband Saarbrücken. Saarbrücken, 1985, S. 52–59

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Regionalverband Saarbrücken
Friedrichsthal (Saar)

Maybach (Friedrichsthal)