AC Ajaccio
 AJ Auxerre
 SC Bastia
 Bordeaux
 Caen
 FC Istres
 RC Lens
 Lille OSC
 Olympique Lyonnais
 Marseille
 FC Metz
 AS Monaco FC
 FC Nantes
 OGC Nice
 Paris Saint-Germain FC
 Stade Rennais FC
 Saint-Étienne
 FC Sochaux-Montbéliard
 Strasbourg
 Toulouse FC

Futbol kulübü listeleri

Fransa'daki futbol kulüpleri listesi


Clarence Farringdon Skinner, dit Jerry Skinner ou Gerry Skinner, né le  à Melbourne et mort fin  à Takaka, est un homme politique néo-zélandais.

Biographie
Jerry Skinner est élu député travailliste de la circonscription de Motueka-et-Buller aux élections législatives de 1938. Capitaine dans les forces armées néo-zélandaises durant la Seconde Guerre mondiale, il est blessé à la guerre en novembre 1942, promu par la suite au rang de major, et décoré en janvier 1943 de la croix militaire pour son rôle en tant que sapeur et démineur durant la seconde bataille d'El-Alamein.

De 1943 à 1949 il est le ministre chargé de la réintégration des anciens combattants, et conjointement ministre des Terres, dans le gouvernement de Peter Fraser. Lorsque les travaillistes retrouvent le pouvoir en 1957 menés par Walter Nash, il retrouve ces postes et est également nommé ministre de l'Agriculture et vice-Premier ministre. Les travaillistes perdent les élections de 1960, et Jerry Skinner devient vice-chef de l'opposition parlementaire. Walter Nash souhaite que Skinner lui succède comme chef du Parti travailliste, et donc comme chef de l'opposition et potentiel futur Premier ministre, mais Jerry Skinner meurt en avril 1962 à l'âge de 62 ans.

Voir aussi
 Liste de parlementaires néo-zélandais aux deux guerres mondiales

Références

Vice-Premier ministre de Nouvelle-Zélande
Ministre néo-zélandais de l'Agriculture
Militaire néo-zélandais de la Seconde Guerre mondiale
Récipiendaire néo-zélandais de la croix militaire (Royaume-Uni)
Naissance en janvier 1900
Décès en avril 1962
Décès à 62 ans
Personnalité néo-zélandaise de la Seconde Guerre mondiale

Jerry Skinner


උතරු  ඇමරිකානුවන්ගේ සමකාලීන අත්දැකිම් අනුව ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය සංස්කෘතිය, දේශපාලනය සහ ඔවුන්ගේ නිකුත්වන පිළිබද අන්තර්ක‍ශේත්‍ර අධ්‍යයනයක් ස්වදේශීය ඇමරිකානු අධ්‍යයනයෙන්  (ඇමරිකානුඉන්දියානු හෝ ස්වදේශිය ඇමරිකානු හෝ මාතෘ ජාතිය ගැන අධ්‍යයනය) සිදුවේ. ඇමරිකානු අධ්‍යනය සහ ලතින් අධ්‍යයනය වැනි අනෙකුත් ජනවාර්ගික අධ්‍යනයක් සමග ඇති වෙනස ගැන ඒවා සමග ඇති සමානකම්වලට වඩා වාද විවාද බිහිවී ඇත. එක්සත් ජනපදයේ සහ කැනඩාවේ. අනෙකුත් ජාතිවාදි සහ ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් වල ස්වදේශිය ජාතින් සමග ඇති දේශපාලන පාරමාධිපත්‍ය සහ ඔවුන්ගේ ඉතිහාසගත අත්දැකිම් මෙමගින් ලකුණු කරයි. මානව විද්‍යාව, සමාජ විද්‍යාව, ඉතිහාසය, සාහිත්‍යය, චේශපාලන විද්‍යාව සහ ලිංගික විද්‍යාව වැනි අංශවලින් විවිධ දෘෂ්ඨිකෝණවලින් නොයකුත් විෂ්ලේෂණ මෙවලම් යොදාගනකිමින් උගතුන් මේ පිළිබද අධ්‍යයනය කරයි.

මෙම අධ්‍ය‍නයේ නියුක්ත මිනිසුන් ස්වදේශිය මිනිසුන්ගේ කොලොනිය කරණය දේශපාලන ස්වාධීනත්වය ස්වදේශිය මිනිසුන්ගේ සමකාලින ගැටලු නිරාකරණයට ගෙන ඇති පියවර ගැන පක්ෂව කතා කරයි.

ඉතිහාසය

යුරෝපියානු සම්බන්ධතා ඇතිවීමට පෙර, ඇමෙරිකාවේ ස්වදේශීය පෞරාණික ඇත්දැකිම් බලහත්කාරයෙන් සටහන් කෙරිණි. ඇතැමුන් විසින් යුරෝපියානු ඇමෙරිකානු සංස්කෘතියේ මුඛ්‍යධාරාවද උරාගැනීමට තැත් කරන ලදි. මිෂනාරීන්ගෙන් ආරම්භ කර පසුව ෆෙඩරල් පාලනය දක්වා වර්ධනය වු පාසල් වල මුලික අරමුණ වූයේ ඇමෙරිකානු ඉන්දියානුවන්ට අධ්‍යාපනය සලසා දී ඔවුන් නැවත ඔවුන්ගේ සමාජවලට යවා සමාග්‍රහණ ක්‍රියාවලින් වර්ධනය කිරීමයි. ඩේවිඩ් බෙක්(David Beck) ඔහුගේ "1974 පෙර ඇමෙරිකානු ඉන්දියානු උසස් අධ්‍යාපනය කොලොනියකරණයේ සිට ස්වයං නිර්ණය තෙක්" යන ලිපියෙහි දක්වන පරිදි පාසල්, සමාග්‍රහණයට මෙවලමක් ලෙස යොදා ගන්නා ලදි. ඒවායේ මුලික අරමුණ වුයේ බුද්ධිමතෙකු බිහි කිරීම නොව රැකියා සඳහා අවශ්‍ය පුහුණුව ලබා දීමයි.

සමාග්‍රාහකයාගේ මුඛ්‍යධාරා ප්‍රතිපත්තියේ අධිශීක්ෂණය සහ එක්සත් ජනපදය පුරාවට K -12 පාසල් වල සහ විශ්වවිද්‍යාලවල උගන්වා ඇති දේ ගැන 1950 -1960 මිනිස් අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව පැවැත්වුණු සම්මේලනයේදී ප්‍රශ්න කෙරිණි. ඇමෙරිකානු ඉන්දියානු ශිෂ්‍යයන් දයාබර මහාචාර්යවරුන්ගේ සහය ඇතිව නව අරමුණු සහිත නව වැඩසටහන් සෑදීමට පොළඹ විණි. ඉන්දියානුවන් ඔවුන්ගේ සමාජයට ගොස් සමාග්‍රහණයට පුහුණු කරවනවාට වඩා බලය පැවරීමට ඔවුන්ව පුහුණු කරවන ලදී. සමාජය පුරා පැතිරි යන සහ වි‍ශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යන්ට ධාරණය කරගත හැකි වැඩසටහන් ඉහත කී සම්මේලනය විසින් ගොඩනඟා ඇත.  තවදුරටත්, පාසල් වල ඇති එවැනි සටහන් ඇමෙරිකානු ඉන්දියානු ඉතිහාසයට, සමාජ විද්‍යාවට සහ දේශපාලනයට නව අරුතක් ගෙන දුණි.

ස්වදේශීය ඇමරිකානු මාතෘකා
ඇමරිකානු අධ්‍යයන
පශ්චාත්-නූතනවාදය

ස්වදේශීය ඇමරිකානු අධ්‍යයනය


David Michael "Dave" Bautista Jr. (18. siječnja 1969.) filipinsko-američki je hrvač, glumac,
bodybuilder i borac mješovitih borilačkih vještina. Radio je u WWE gdje je bio poznat pod nazivom Dave Batista ili samo Batista. Bio je dva puta WWE svjetski prvak, četiri puta WWE svjetski prvak u teškoj kategoriji, tri puta WWE prvak po tag-team kategoriji (dva puta s Ric Flairom i jedan put s John Cenom) i dvostruki pobjednik Royal Rumblea.

Filmografija
Glumio je u filmovima: Čuvarima galaksije, Čuvarima galaksije 2, Riddick, Harači, Spectre, Stuber, itd.

Izvori

Vanjske poveznice

 Dave Bautista na Facebooku
 Dave Bautista na Twitteru
 Dave Bautista na Instagramu
 Dave Bautista na WWE.com

Američki filmski glumci
Američki body builderi

Dave Bautista


Nummer-et hits i Danmark i 1993 er en liste over de singler der lå nummer et på den danske singlehitliste i 1993. Den var udarbejdet af International Federation of the Phonographic Industry og Nielsen Soundscan, og udgivet af Music & Media.

Historie

Referencer

Se også
 Musik i 1993

1993
Musik i 1993

Nummer-et hits i Danmark i 1993


Simon Maier (tätig im 18. Jahrhundert) war ein deutscher Maler.

Leben
Simon Maier lebte und arbeitete in der Mitte des 18. Jahrhunderts in Landsberg am Lech. Er war um 1760 spezialisiert auf Kirchenmalerei und Bibelmotive.

Einer seiner Schüler war der spätere Hofmaler Franz Ignaz Oefele.

Literatur
 Felix Joseph von Lipowsky: Baierisches Künstler-Lexikon, Band 1, Verlag von E. Fleischmann, München 1810, S. 191 (Digitalisat)

Maler des Barock
Maler (Deutschland)
Geboren im 18. Jahrhundert
Gestorben im 18. Jahrhundert
Mann

Simon Maier (Maler)


Crkva sv. Đorđa (Crkva Svetog Velikomučenika Georgija) pravoslavna je crkva u Metkoviću. Nalazi se u starom dijelu Metkovića, na brdu Predolac. Izgrađena je na mjestu crkve građene od 1847. do 1852. Križnoga je tlocrta, u unutrašnjosti presvođena bačvastim svodom, a na sjecištu glavnog broda i transepta natkrivena kupolom. Uz crkvu se nalazi pravoslavno groblje i kuća za potrebe svećenika.

Izvori

Crkve u Metkoviću
Đorđe

Crkva sv. Đorđa u Metkoviću


Krydsklipning er en teknik i film, der bruges til at vise flere forskellige handlingsforløb, der finder sted samtidigt. Teknikken blev grundlagt i filmhistoriens barndom i 1900-tallets første årti og især pioneren D.W. Griffith brugte krydsklipning, fx i hans klassiske kortfilm The Great Train Robbery fra 1903.

Referencer

Film
Film- og videoteknologi

Krydsklipning


Sivaš (ruski: Сива́ш; ukrajinski: Сива́ш, krimskotatarski: Sıvaş / Сываш, "prljavština"), također znan kao Gnjilo more (ruski: Гнило́е Мо́ре, Gnjiloje morje; ukrajinski Гниле́ Мо́ре, Hnylje morje; krimskotatarski: Çürük Deñiz / Чюрюк Денъиз), je sustav velikog broja plitkih laguna na zapadnoj obali Azovskog mora, odvojeno od mora na uskom Arabatskom prevlakom. Sivaš pokriva područje od oko 2.560 km² a cijelo se područje prostire na oko 10.000 km². Njegova istočna veza s Azovskim morem naziva se Heničeski tjesnac. Sivaš na sjeveru graniči sa sjeveroistočnom obalom poluotoka Krima; središnji i istočni Sivaš registrirani su kao močvare Ukrajine prema Ramsarskoj konvenciji. Nakon ruske aneksije Krima 2014. godine, ovo je područje sporni teritorij.

Povijest
Tijekom ruskog građanskog rata Sivaš se proslavio iznenađujućim prijelazom Crvene armije tijekom Perekopsko-čongarske operacije.

Zemljopis
Sivaš gotovo odsjeca krimski poluotok od kopna, služeći kao prirodna granica. Dugačka (110 km) i uska (0.27–8 km) Arabatska prevlaka nalazi mu se na istoku, odvajajući ga od Azovskog mora. Te su dvije vodene mase povezane na sjeveru kod Heničeskog tjesnaca pored luke Heničesk. Na njegovom zapadu, Perekopska prevlaka dijeli ga od Crnog mora i povezuje Krim s Ukrajinom.

Sivaš je izuzetno plitak. Najveća dubina je oko 3 metra, a dubina je većinom između 0,5 i 1 m. Dno je prekriveno muljem do 5 m debljine. Budući da su vode u Sivašu vrlo plitke, ljeti se zagrijavaju i proizvode miris truleži, a salinitet im se povećava. Količina raznih soli procjenjuje se na 200 milijuna tona. Nekoliko biljaka koristi mineralne resurse Sivaša. Područje Sivaša je vlažno područje od međunarodne važnosti. Obale su niske, blago nagnute, močvarne i slane. Ljeti se vodostaj Syvasha znatno smanjuje, otkrivajući neplodna solonetska tla koja lokalno stanovništvo naziva "sivaši".

Sivaš se ponekad dijeli na zapadni i istočni. Oni su međusobno povezani čongarskim tjesnacem.

Flora
Sivaš se može činiti crvene boje zbog mikro algi Dunaliella salina koje podnosi sol.

Istočni dijelovi Sivaša sadrže manje soli i na njima raste trska i druga močvarna vegetacija.

Veliki otoci u središnjem Sivašu uglavnom su prekriveni stepama koje se sastoje od kovilja, tulipana, pelina, kadulje i Agropyron cristatum.

Obala Sivaša sadrži velik broj vegetacije otporne na sol, uključujući caklenjaču, Tripolium, trputac, mrižicu i Atriplex aucheri.

Galerija slika

Izvori

Vodene mase u Ukrajini
Vodene mase na Krimu
Vodene mase Azovskog mora
Lagune

Sivaš


Regis Pitbull (født 22. september 1976) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Regis Pitbull


Namchi (en hindi: नाम्ची ) es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Sikkim septentrional, estado de Sikkim.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 1476  a 75 km de la capital estatal, Gangtok, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 1 398 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Sikkim

Namchi


Las Primarias del Partido Demócrata de 2012 en Nuevo Hampshire se hicieron el 10 de enero de 2012. Las primarias del Partido Demócrata son una elección primaria, con 10 delegados, para elegir al candidato del partido Demócrata para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012.  En el estado de Nuevo Hampshire estuvieron en disputa 10 delegados, en la cual fueron asignados todos a Barack Obama, a como se había previsto, debido a que no hubo un candidato que pudiera ganarle.

Elecciones

Resultados
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|- style="background:#e9e9e9;"
! colspan="6" |Primarias del Partido Demócrata de 2012 en Nuevo Hampshire
|-  style="background:#eee; text-align:center;"
! colspan="2" style="width: 18em" |Partido
! style="width: 15em" |Candidato
! style="width: 5em" |Votos
! style="width: 7em" |Porcentaje
! style="width: 5em" |Votos electorales
|-
! style="background:; width:3px;"|
| style="width: 130px" | Demócrata
| Barack Obama
| style="text-align:right;"| 45,008
| style="text-align:right;"| 81.9%
| style="text-align:right;"| 10
|-
! style="background:; width:3px;"|
| style="width: 130px" | Demócrata
| Candidato escrito
| style="text-align:right;"| 5,378
| style="text-align:right;"| 9.8%
| style="text-align:right;"| 0
|-
! style="background:; width:3px;"|
| style="width: 130px" | Demócrata
| Ed Cowan
| style="text-align:right;"| 859
| style="text-align:right;"| 1.6%
| style="text-align:right;"| 0
|-
! style="background:; width:3px;"|
| style="width: 130px" | Demócrata
| Vermin Supreme
| style="text-align:right;"| 781
| style="text-align:right;"| 1.4%
| style="text-align:right;"| 0
|-
! style="background:; width:3px;"|
| style="width: 130px" | Demócrata
| Randall Terry
| style="text-align:right;"| 411
| style="text-align:right;"| 0.7%
| style="text-align:right;"| 0
|-
! style="background:; width:3px;"|
| style="width: 130px" | Demócrata
| Otros
| style="text-align:right;"| 2,503
| style="text-align:right;"| 4.6%
| style="text-align:right;"| 0
|-

Véase también
 Primarias del Partido Republicano de 2012 en Nuevo Hampshire
 Primarias presidenciales del Partido Demócrata de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las asambleas en Nuevo Hampshire (en inglés)
 Primarias y asambleas en CNN (en inglés)
 Candidatos a las primarias (en inglés)

2012
Nuevo Hampshire

en:United States presidential election in New Hampshire, 2012#Democratic primary


Gri cüce kariyaku (Mazama bricenii), geyikgiller (Cervidae) familyasından bir kariyaku türüdür. Venezuela'da bulunur. Mazama bricenii uzun bir süre küçük kızıl kariyaku türünün bir alt türü olarak değerlendirilmiştir. Ancak kısa bir süredir ayrı bir tür olarak nitelendirilmektedir.

Kaynakça
 Biolib ağsayfası

Mazama

Gri cüce kariyaku


عقد 900 هو عقد امتد بين 1 يناير 900 و31 ديسمبر 909 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 890 ولحقه عقد 910.

أحداث

 نهب ثيسالونيكا (904)
 يوم سمورة (901)

مواليد

 أسطفان ليكابينوس (901)
 المفرج بن دغفل (901)
 بيلجا تكين (901)
 ناصر الدولة الحمداني (901)
 إلفورد من وسكس (904)
 ابن حيون (901)
 عبد الرحمن بن عمر الصوفي (903)
 القبيصي (901)
 أبو تغلب الحمداني (901)
 علي بن محمد بن طغج الإخشيد (901)
 أبو بكر القفال الشاشي (904)

وفيات

 سمعان الخراز (901)
 بندكت الرابع (903)
 محمد بن نصر المروزي (906)
 ثعلب النحوي (904)
 محمد بن أبي الساج (901)
 أبو العباس عبد الله الثاني (903)
 أبو بكر البزار (905)
 ابن رسته (903)
 قنبل (904)
 أبو إسحاق إبراهيم بن أحمد (902)
 ليو الخامس (905)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 900 ابتداءً من

عقد 900


Los acuerdos de Grenelle fueron negociados los días 25 y 26 de mayo, durante la crisis de mayo de 1968, por representantes del gobierno de Pompidou, los sindicatos y las organizaciones de empleadores. Entre los negociadores en particular el gobierno del primer ministro Georges Pompidou, el Ministro de Asuntos Sociales, Jean-Marcel Jeanneney, el Secretario de Estado de Asuntos Sociales, Jacques Chirac, y el sindicato CGT Georges Seguy, Berteloot André René Buhl, Henri y Jean-Louis Moynot1 Krasucki.

El Salón del Ministerio de Acuerdo Laboral
Los acuerdos de Grenelle, llegó a la conclusión 27 de mayo de 1968 en el Hotel du Chatelet -, pero nunca firmó - esencialmente llevar a un aumento del 35% en el salario mínimo (el salario mínimo garantizado) y el 10% de los salarios reales. También prevé la creación de la empresa los sindicatos locales, actúen en la Ley de 27 de diciembre de 1968.

Rechazado por la base, no resuelven la crisis social inmediato y sigue la huelga. Pero tres días después, el 30 de mayo, el general De Gaulle volvió a París después de reunirse con el general Massu en Baden-Baden (Alemania) el día anterior, y confirmada por un gran evento a la derecha en los Campos Elíseos, decide la disolución de la Asamblea Nacional y las causas de las elecciones parlamentarias son 30 de junio de 1968 el triunfo de la gaullista UDR de (293 escaños de un total de 578) y poner fin a la crisis política.

El nombre proviene del lugar donde se negociaron acuerdos de Grenelle, el Ministerio de Trabajo en la calle de Grenelle en París. El Hotel du Châtelet, construido en el siglo XVIII, el antiguo Palacio Arzobispal, es en realidad adscrito al Ministerio de Trabajo desde 1905. El "Salón de Acuerdos", llamado así desde entonces, es un antiguo comedor con una decoración original se ha conservado.
El nombre de "Grenelle" ha sido tomada en la década de 2000 a fines de describir la consulta pública sobre cuestiones importantes, como por ejemplo durante el Grenelle Medio Ambiente en 2007.

Trabajo en Francia
Movimientos sociales de 1968
Francia en 1968
Mayo de 1968 en Francia

Acuerdos de Grenelle


Doina Marilena Ciocănea (n. 13 martie 1951, București) este un arhitect român care și-a primit diploma de la Institutul de Arhitectură în 1976. Între anii 1976 și 1987, a lucrat la Institutul de Proiectare și Construcție a Industriilor Agricole și de Producție Alimentară, proiectând facilități de depozitare, fabrici de conserve, fabrici de vin, abatoare, fabrici de făină și brutării.

Activitate
Ea a fost un membru al unei echipe de peste 700 de arhitecți numită Instititul de Proiectare Carpați între anii 1987 și 1990, unde a lucrat ca și arhitect principal la proiectul Palatul Poporului din București. Clădirea a fost proiectata de arhitectul Anca Petrescu în anul 1983, după o competiție care a durat aproape 4 ani. Clădirea controversată cu 12 etaje, are o suprafață de 315.000 m2, fiind cea mai mare clădire administrativă civică din lume și cea de-a doua cea mai mare clădire după Pentagon, Washington D.C. În plus, este considerată cea mai scumpă și cea mai mare clădire administrativă. Inițial, clădirea a fost menită sa găzduiască sediul Partidului Comunist Român. După căderea lui Nicolae Ceaușescu, urma să devină un centru de conferințe și alte birouri administrative.

După ce companiile sponsorizate de stat și-au incetat activitatea, Ciocănea a fost șeful arhitect pentru PREDA in perioada anilor 1990 si 1994 si mai tarziu pentru MACONZ International; in aceasta perioada, ea a proiectat locuințe de stat private. In 1995, a primit un master în Proiectare Urbana si Planificare, în 1994 și-a stabilit propriile practici private. Ea și-a continuat studiile la UNESCO- Costeau Departamentul de Ecologie la Universitatea din București. În 1996, a primit o bursă specializată în policita si ecologie in Madrid. Totodata, ea a facut studii ecologice pentru consiliul local in Bucuresti.

Formare
Doina Marilena Ciocănea a avut o vastă formare în urbanism. Ea și-a obținut diploma și licență în proiectarea și planificarea urbană în 1994. În 1996 a câștigat o bursă pentru o ședere de 4 luni la Universitatea Complutense din Madrid pentru a se specializa în politica de mediu și ecologia urbană. În anul 1996 și-a continuat studiile în domeniul dezvoltării durabile la Universitatea UNESCO-COUSTEAU, iar în anul 1997 a obținut diploma de master în urbanism de la Institutul de Arhitectură și Urbanism "Ion Mincu", iar în anul 2014 a absolvit doctoratul la aceeași universitate cu teza sa "Relația dintre documentația urbană la nivel sistemic și practica administrativă.

Predare și cercetare
Și-a început cariera academică în 2006 la Școala de Arhitectură, Universitatea Spiru Haret.  A predat designul arhictecturii, designul urban și adminstrația publică. în 2005 a coordonat școala de vară unde studenții au efectuat cercetări privind patrimoniul construit în Sibiu, în România, pentru a propune apoi o zonă protejată pentru patrimoniul arhitectural . În decembrie 2015, rezultatele au fost expuse la Teatrul National din București și în februarie 2016 în Centrul de Informare al primariei din Sibiu, sponsorizat de Uniunea Arhitecților din România.

Afilieri
A fost un membru al asociațiilor profesionale, incluzând Asociația de Arhitecți și Urbanști a României(APUR). Totodată, ea a fost implicată în îmbunătățirea condițiilor de muncă pentru femeile din țară. A devenit un membru al L`Union Internationale des Femmes Architecte (UIFA) în 1990 și un membru al Clubului Profesional al Femeilor din România (ProFEM).
În 1990 și-a donat o parte din arhiva ei colecțiilor Arhivei Internaționale a Femeilor în Arhitectură ( IAWA) Virginia tech, Statele Unite ale Americii.

Note

Nașteri în 1951
Arhitecți români
Români în viață
Absolvenți ai Universității de Arhitectură și Urbanism "Ion Mincu"
Nașteri pe 13 martie
Bucureșteni

Doina Marilena Ciocănea


هيرو تيلز   هو أنمي تمت دبلجته إلى اللغة العربية تحت عنوان التحدي الكبير من طرف شركة الزهرة للدبلجة. ويعرض على قناة سبيس باور. تحكي القصة عن تايتو الذي يسعى للتغلب على كايرو الشرير الذي يسعى لتدمير الأرض. تايتو الملقب بالمقاتل القطب وهو شخص من سبعة أشخاص ذوي قدرات خاصة من ضمنهم تايتو وكايرو.

الشخصيات

روابط خارجية

مراجع

تحدي كبير
أنمي ومانغا تاريخية فانتازيا
تحدي كبير
أنمي ومانغا فنون قتال
أنمي ومانغا مغامرات
سلاسل سكوير إنكس
تحدي كبير
تحدي كبير
تحدي كبير
تحدي كبير
تحدي كبير
تحدي كبير
تحدي كبير

التحدي الكبير


Ederheim  er en kommune i Landkreis Donau-Ries i  Regierungsbezirk Schwaben i den tyske delstat Bayern.

Geografi
Ederheim ligger ved sydkantgen af landskabet Nördlinger Ries og er en del af Planungsregion Augsburg. I kommunen ligger landsbyerne Christgarten, Ederheim og Hürnheim.

Kilder og henvisninger

Kommunens websted

Ederheim


Die Philadelphia Arrows waren eine US-amerikanische Eishockeymannschaft aus Philadelphia, Pennsylvania. Die Mannschaft spielte von 1927 bis 1935 in der Canadian-American Hockey League.

Geschichte
Das Franchise wurde 1927 als Mitglied der Canadian-American Hockey League gegründet. In dieser erzielten sie während ihres achtjährigen Bestehens eher durchwachsene Resultate. Einzig in der Saison 1932/33 kamen die Arrows über die erste Playoffrunde hinaus. Nachdem sie in der regulären Saison den ersten Platz belegt hatten, erhielten sie für das Playoff-Halbfinale ein Freilos und unterlagen im Finale den Boston Cubs in einer Best-of-Five-Serie mit 2:3 Siegen.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste Philadelphia Arrows

Eishockeyverein (Canadian-American Hockey League)
Arrows
Gegründet 1927
Philadelphia Rockets

Philadelphia Arrows


Prema popisu stanovništva 1931. godine u Kraljevini Jugoslaviji živjelo je 13.934.038 stanovnika. Od toga: 6.785.501 pravoslavaca, 5.217.847 rimokatolika, 1.561.166 muslimana, 231.169 evangelika i 138.355 ostalih.

Popis po banovinama

Vidi još
 Popis stanovništva 1921. u Kraljevini SHS
 Popis stanovništva 1948. u FNRJ
 Popis stanovništva 1953. u FNRJ
 Popis stanovništva 1961. u FNRJ
 Popis stanovništva 1971. u SFRJ
 Popis stanovništva 1991. u SFRJ

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Projekat Rastko: Političke prilike u Bosni i Hercegovini / Vladimir Ćorović, Original objavljen u Beogradu, Biblioteka "Politika" (1939)

1931

Popis stanovništva 1931. u Kraljevini Jugoslaviji


În chimie, produșii sunt acele specii chimice care se obțin în urma unor reacții chimice. În timpul unei reacții chimice, reactanții sunt transformați în produși prin intermediul unor stări de tranziție bogate în energie. Acest proces are ca rezultat consumarea reactanților. Poate fi un proces spontan, sau realizat cu ajutorul catalizatorilor (care au ca scop micșorarea energiei de activare a stării de tranziție) sau solvenților (care reprezintă mediul de reacție necesar pentru desfășurarea reacției). Când sunt reprezentați în ecuația reacției chimice, produșii sunt întotdeauna scriși în partea dreaptă, chiar și în cazul reacțiilor reversibile.

Vezi și
 Reactant
 Precursor (chimie)
 Derivat (chimie)
 Substrat (chimie)
 Subprodus

Referințe

Reacții chimice

Produs (chimie)


La classe Kalvari a été la première classe de sous-marins de la marine indienne. Ils étaient des variantes des premiers sous-marins soviétiques de classe Foxtrot. Quatre navires de la classe ont servi dans la marine indienne. Quatre variantes supplémentaires de la dernière classe Foxtrot ont été mis en service sous le nom de classe Vela.

L' a été conservé en tant que navire musée sur Ramakrishna Mission Beach à Visakhapatnam. Le kiosque du navire de tête, l', est également exposé au musée de la ville de Visakhapatnam.

Navires

Notes et références

Liens externes

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Inde
 classe Foxtrot

Classe de sous-marin de la Marine indienne

Classe Kalvari (1967)


La #1 (prononcé Hashtag-One, en ) est un crossover urbain 100 % électrique produit par le constructeur automobile allemand Smart à partir de 2022. Il s'agit de la première Smart produite en Chine.

Présentation
La Smart #1 est présentée le  à Berlin, en Allemagne. Elle est produite en Chine par la nouvelle joint-venture Smart Automobile Co Ltd. propriétaire à 50 % entre le constructeur allemand Mercedes-Benz et le chinois Zhejiang Geely Holding Group.

Les précommandes de la #1 sont ouvertes en septembre 2022, avant le début des livraisons en décembre 2022. Le véhicule a été lancé en Chine en juin 2022.

Un dérivé coupé de la #1, baptisé #3, est lancé en 2023. Il se démarque du crossover initial par son toit en partie incliné, et sa longueur portée à 4,44 m.

Caractéristiques techniques
L'#1 repose sur la nouvelle plateforme technique SEA () spécifique aux modèle électriques du Groupe Geely dont font partie Volvo, Lotus, Lynk & Co, et que l'on retrouve notamment sur la Lynk & Co Zero EV et la Volvo EX30. Elle comprend un système de 800 V et peut supporter jusqu'à trois moteurs électriques.

La #1 est la première Smart à proposer cinq places et elle est la plus longue Smart jamais produite, avec 4,27 m de long. Elle dispose notamment du branchement sur des bornes de recharge rapide, des mises à jour à distance ou encore d'aides à la conduite récentes.
À l'extérieur, elle est dotée de poignées de portes escamotables qui sortent automatiquement dès l'approche du véhicule avec la clé, et les portes sont dépourvues d'encadrement de vitre.

Le Cx de la #1 est de 0,29. Pour atteindre ce score, le SUV dispose notamment de volets de calandre actifs. Il est aussi équipé d'un système de contrôle de la température des accumulateurs. Ceux-ci adaptent en permanence les conditions de fonctionnement des cellules. Il est également possible de préchauffer la batterie.

La combiné d'instrumentation est constitué d'un écran de 9,2 pouces tandis que l'habitacle reçoit un écran tactile flottant de 12,8 pouces pour l'info-divertissement. La banquette arrière coulisse sur  et varie la capacité du coffre de 323 à 411 litres. 15 litres supplémentaires sont disponibles sous le capot avant.

Design
Ce modèle inaugure une nouvelle identité stylistique chez Smart. Le design a été conçu par Mercedes-Benz, contrairement aux éléments techniques de la #1 (dont sa plate-forme) qui ont été conçus par Geely.

Par rapport au concept car, le modèle de série reçoit des poignées de porte affleurantes, ainsi que des phares (disposant de la technologie matricielle) et rétroviseurs agrandis. Il est notamment doté d'un pavillon flottant et de protections en plastique. Contrairement au concept, la #1 de série ne propose pas de portes arrière à ouverture antagoniste. Les formes générales de la #1 sont arrondies.

Motorisations
La motorisation est constituée d'un moteur électrique de  () et  de couple, positionné sur l'essieu arrière, en faisant une propulsion.

Smart #1 Brabus
La version préparée par Brabus est présentée au salon de l'automobile de Chengdu. Elle dispose du même moteur arrière que la version standard et ajoute un moteur électrique de  () sur l'essieu avant pour une puissance cumulée de  () et  de couple.

Batterie
La #1 dispose d'une batterie lithium-ion d'une capacité de  lui autorisant une autonomie de .

Finitions

 Pro+
 Premium
 Brabus

Série limitée
 Launch Edition, limitée à  la première année de lancement (2023) en Europe, dont 100 pour la France.

Concept car

La Smart #1 est préfigurée par le concept-car Smart Concept #1 présenté au salon de Munich 2021.

La Concept #1 est dotée de portes arrière antagonistes, d'un toit en verre, d'un écran tactile 3D autonome de 12,8 pouces et de jantes de 21 pouces.

Le plancher est plat, et le SUV dispose d'une console centrale flottante entre les sièges ainsi qu'un écran tactile de 12,8 pouces. Ce concept possède également un toit panoramique en verre.

Récompense
La Smart #1 a remporté le prix Red Dot Award 2023 dans la catégorie « Product Design ».

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Volvo EX30
 Smart #3
 Mercedes-Benz Group
 Geely

Liens externes

 Site officiel Smart Concept #1

Automobile Smart
Automobile des années 2020
Crossover
Automobile électrique
Véhicule à transmission intégrale

Smart Hashtag 1


Homi Jehangir Bhabha (n. 30 octombrie 1909, Bombay – d. 24 ianuarie 1966, Glacier des Bossons/Chamonix) a fost un fizician nuclearist indian. A fost director fondator al unor institute de cercetare cunoscute: Tata Institute of Fundamental Research și Trombay Atomic Energy Establishment (astăzi Bhabha Atomic Research Centre). Bhabha a fost supranumit "tatăl programului nuclear indian". A avut contribuții la fizica particulelor elementare; împrăștierea electron-pozitron este numită și "împrăștiere Bhabha".

Nașteri în 1909
Decese în 1966
Fizicieni indieni
Eponime ale craterelor de pe Lună

Homi Jehangir Bhabha


Eumillipes persephone é um animal descoberto na Austrália, num furo para exploração mineira, com 1306 patas. É o primeiro animal descoberto com mais de mil patas (apesar disso, é um animal relativamente pequeno, com apenas 95,7 milímetros de comprimento e 0,7 de largura).

Animais descritos em 2021
Diplópodes

Eumillipes persephone


La U.S. Route 67 o Ruta Federal 67 (abreviada US 67) es una autopista federal ubicada en el estado de Illinois. La autopista inicia en el sur desde la  en Alton hacia el norte en la  en Rock Island. La autopista tiene una longitud de 344,4 km (213.99 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 67 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La U.S. Route 67 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  del IDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Illinois

U.S. Route 67 (Illinois)


El partido de fútbol celebrado el 14 de julio del año 2002 entre Australia y Nueva Zelanda jugado en el Ericsson Stadium de Auckland representó la final de la Copa de las Naciones de la OFC 2002, finalizado con resultado 1-0 a favor de la selección neozelandesa. Eso significó el tercer título para Nueva Zelanda en la Copa de las Naciones de la OFC cuando todos creían que Australia terminaría conquistando su cuarto título.

Historia

Antecedentes

Nueva Zelanda y Australia se habían enfrentado por la Copa de las Naciones de la OFC varias veces, en 1996 se habían encontrado en semifinales, con un 0:0 y un 3:0 a favor de Australia, el pasaje a la final fue australiano, en 1998 habían definido el título, y con gol de Mark Burton Nueva Zelanda se había llevado el trofeo. En el año 2000, en la edición disputada en Tahití, Australia había conseguido el título tras vencer 2:0 a la selección neozelandesa con tantos de Shaun Murphy y Craig Foster, lo que deja un saldo de 4 partidos en el máximo torneo continental oceánico, 1 victoria neozelandesa, 1 empate y 2 partidos ganados por Australia, Nueva Zelanda había convertido solo 1 gol y Australia 5. Sin contar la cantidad de veces que se enfrentaron en amistosos y por eliminatorias rumbo al Mundial de Fútbol.

Día del Partido

Australia llegaba muy entonado, había goleado en todos los partidos de la fase de grupos, terminando con 21 goles a favor en 3 partidos y ninguno en contra, llegando a ganar 11:0 (frente a Nueva Caledonia), había disputado 2 días antes la semifinal frente a Tahití donde se llevó un gran susto, ya que Tahití se había puesto en ventaja cuando se jugaban 38 minutos del primer tiempo, Australia logró empatar recién faltando 2 minutos para el final del partido, a los 88 minutos de juego. Mientras que al minuto 96, cuando se jugaba el sexto y último minuto de descuento, Australia logró el tan ansiado tanto que le daba confianza de cara a la final.

Nueva Zelanda también había vencido su grupo sin muchos problemas, 3 victorias, 19 goles a favor y tan solo 2 en contra. Con grandes partidos como el 9:1 a Papúa Nueva Guinea o el 6:1 a Islas Salomón. En semifinales había vencido ampliamente a Vanuatu por 3:0 con goles de Mark Burton (dos) y Chris Killen. La selección neozelandesa llegaba muy entonada además de que estaba teniendo una eficacia goleadora muy buena, Killen, Burton y Cambell estaban en su mejor nivel futbolístico.

En todos los medios australianos se creía que la selección no tendría mayores problemas para llevarse el título, mientras que los medios neozelandeses confiaban fuertemente en una selección plagada de estrellas en su mayor auge, Nelsen, Killen, Campbell, De Gregorio, Burton, Vicelich y Urlovich eran ejemplos de jugadores que estaban teniendo un nivel sobresaliente en la competición. A pesar de todo, Australia también tenía jugadores muy capacitados de buen nivel, como Depotovski, Mori, Chipperfield y Porter.

Ficha del partido

Copa de las Naciones de la OFC 2002
Fútbol en 2002
Nueva Zelanda en 2002
Australia en 2002
Selección de fútbol de Nueva Zelanda
Selección de fútbol de Australia
Finales de fútbol

Final de la Copa de las Naciones de la OFC 2002


Aurel Câlnicean (n. 1 mai 1880, Bocșa Montană – d. 1941, Arad) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Aurel Călnicean a fost funcționar al Episcopiei Aradului. După Marea Unire a fost directorul serviciului de contabilitate și casierie și apoi consilier eparhial la Arad.

Activitatea politică

Aurel Călnicean a fost delegat titular al cercului electoral al orașului Arad la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Nașteri în 1880
Decese în 1941
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Aurel Călnicean


South Londonderry can refer to:

In Northern Ireland
 South Londonderry (UK Parliament constituency), a former UK Parliament constituency
 South Londonderry (Northern Ireland Parliament constituency), a former Northern Ireland Parliament constituency
 The southern part of County Londonderry

In the United States
 South Londonderry Township, Pennsylvania
 South Londonderry, Vermont
 South Londonderry Village Historic District

See also
 Londonderry (disambiguation)
 Derry (disambiguation)

South Londonderry


Narod Banna (ili Banya) je etnička skupina u Etiopiji koja naseljava dolinu donjeg tijeka rijeka Omo, prvenstveno između rijeka Weyto i Omo. Žive na području između gradova Gazer i Dimeka, pri čemu je tradicionalno područje Banne podijeljeno na dva obredna područja, Ailama (oko Gazera) i Anno (koja se proteže od Benate do Dimeke). Prema popisu iz 2007. godine, ova etnička grupa broji oko 47 000 ljudi. Bave se pretežno poljoprivredom, a dopunjuju to pastoralizmom, lovom i sakupljanjem. Uglavnom su muslimani, međutim, nekoliko tisuća njih su kršćani, a imaju svog kralja.

Većina pripadnika naroda Banna govornici su Banna ogranka jezika Hamar-Banna (iz pretpostavljenog južnog ogranka osmotskih jezika), iako je primijećeno da neki također govore srodni jezik Aari, u Mokoči i Chaliju. Zabilježeno je da govornici iz naroda Banna uz relativno male poteškoće komunikaciraju s govornicima ogranaka Hamar i Bashada istog jezika. Unatoč njihovoj jezičnoj bliskosti, Banna postavljaju jasnu granicu između sebe i susjednog plemena Hamar.

Izvori

Literatura
 Masuda, Ken (2000). "On the Paternity and Legitimacy of Children in an Agnatic Society: A Case from the Banna of Southern Ethiopia". Nilo-Ethiopian Studies 5-6: 25-37

Etničke grupe Etiopije

Banna


වැදි බස යනු,  ශ්‍රී ලාංකාවේ ගෝත්‍රික ජාතියක් වන වැදි ජනයාගේ භාෂාව වෙයි. එනමුදු, වැදි ජනයා ලෙසින් විධිමත් ලෙසින් හඳුන්වනු නොලබන, වෙරළබඩ වැදි ජනයා සහ අනුරාධපුර වැදි ජනයා වැනි ප්‍රජාවන් විසින් පව‍ා, සන්නිවේදනය සඳහා වැදි භාෂාව භාවිතා කරනුයේ, දඩයම් සහ/හෝ ආගමික සජ්ජායනා තුලදීය.

ක්‍රමවත් අධ්‍යනයක් කරනු ලැබුයේ 1959 දී ය ඒ වන විටත් වැදි භාෂාව සීමා වුයේ දබනේ සිටින ආදී වැදි පරපුරටය. 1990 දී පමණ වැදි භාෂාව සම්පුර්ණයෙන් දැන සිටියේ තමන් වැද්දන් ලෙස හදුන්වාදෙන පිරිසෙන් සුළු පිරිසක් පමණි. නමුත් වැදි භාෂාව පුළුල් ලෙස දන්නා පුද්ගලයන්ද ජිවත් වූහ. ආරම්භයේදී වැදි භාෂාව සිංහල භාෂාවේ උප භාෂාවක්ද නැත්නම් එය ස්වාධින ස්වභාවික භාෂාවක්ද යන්න භාෂාවේදීන් අතර සැලකිය යුතු වාදයක් තිබුණි. පසුව කරනු ලැබූ අධ්‍යනයන්ගෙන් පෙනී යන්නේ වැදි භාෂාව ඈත අතීත කාලයේ සිට ක්‍රමයෙන් පරිණාමය වූ මිශ්‍ර භාෂාවක් ලෙසටය. අතීතයේදී සිංහලයන් සමග සම්බන්ධතා ඇති කර ගත් කාලයේ සිට වැදි ජනයා සිංහල වචන හා සංස්ලේෂක ගති ගුණ තවකාලික භාවිතයට ගැනුණු අතර මෙම ගති ලක්ෂණ එකතු වීමෙන් වැදි භාෂාව සිංහල භාෂාවට සමාන අකාරයක් ගත්තේය. නමුත් ව්‍යාකරණ වශයෙන් වෙනසක් ඇති නොවුනි.

මුල් වැදි භාෂාව මුලාරම්භය වූ නිශ්චිත ප්‍රභවයක් සොයාගත නොහැක. එහෙත් සිංහල භාෂාව ඉන්දු-ආර්ය හා ඉන්දු-යුරොපීය භාෂා වල කොටසක්ය. උච්චාරණය කරන විදිහ අනුව වැදි භාෂාව හා සිංහල භාෂාව වෙන්කර හදුනා ගත හැක ච හා ජ වැනි උස් සංඛ්‍යත සහිත තාලුජ ශබ්ද වැදි භාෂාවේ ඇත. වචන අවසානයට භාවාත්මක නොවන යොදා ගැනීමද දැකිය හැක. වැදි භාෂාව තුල නාමපද, ක්‍රියාපද සහ ප්‍රාණවාචී නාමපද වල ලිංගභේදය හදුනා ගැනීමද දැකිය හැක. සිංහල භාෂාවේ සමහ ලක්ෂණ වන මැදි පුරුෂ සර්වනාම නැත අර්ථයේ යෙදුම් වැදි භාෂාවට ආරෝපණය වී ඇත. සිංහල හෝ අනෙකුත් භාෂා වල යොදා ගැනීම වෙනුවට සීමිත වචන මාලාවක් තුල වැදි භාෂාව රැදී සිටි. තවද හා වන සිය වසේ සිට දොළොස් වන සියවස දක්වා පැරණි සිංහල වචන මොවුන් යොදා ගෙන ඇත. එමෙන්ම වැදි භාෂාව තුල සිංහල භාෂාවට සම්පුර්ණයෙන්ම වෙනස් අවේනික වචන ඇත. වැදි භාෂාවට සිංහල භාෂාවෙන් සුළු බලපෑමක් ලැබී ඇත. එය පැහැදිලි වන්නේ වැදි පද මාලා හා ව්‍යූහාත්මක ලක්ෂණ ඉන්දු-ආර්ය හා ද්‍රවිඩ භාෂා වල දැකිය නොහැකි වීමයි.

අතීතය

ක්‍රිස්තු වර්ෂ 5 වන සියවසේ ප්‍රාකෘත භාෂාව කතා කරන සංක්‍රමණිකයන් ලංකාවට පැමිණීමට පෙර ලංකාවේ කුමන භාෂාවක් කතා කරාද යන වග දන ගැනීමට නොලැබේ. සිංහලෙන් වැද්දා යනු දඩයමෙන්, ඉතිරි කිරීමෙන්  හා එකතු කිරීමෙන් ජිවත් වූ කොට්ටාශයක් හැදින්වීමට යොදා ගත වචනයකි.|දෙමළ එය දඩයම්කරු හැදින්වීමට යොදා ගැනේ.මෙම වචනයෙහි විවිධ ප්‍රභේද(බෙදර් හා බෙද) දකුණු ඉන්දියාව පුර දඩයම්කරුවන් හැඳින්වීමට යොදා ගැනේ.ශ්‍රී ලංකාව තුල මීට අමතරව රොඩිය හා කින්නරය යන දඩයමින් හා එකතු කිරීමෙන් ජිවත් වූ කොට්ඨාස සිට ඇත.

පළමුව වැදි ජනයා වාර්තාවක් ලිය ඇත්තේ රයික්ලොෆ් වැන් ගොඑන්ස් (1663-1675)ය. ඔහු සේවය කරනු ලැබුයේ ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය සමාගමේ ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යක්ෂක ජෙනරාල් ලෙසටය.ඔහුගේ සටහන් අනුව වැදි භාෂාව සිංහල මෙන්ම දෙමළ භාෂාවට ද සමානකම් දක්වයි.කන්ද උඩරට රජතුමාගේ සිරකරුවෙකු වූ රොබර්ට් නොක්ස් 1681 දී ලියා තිබුනේ වනයේ නිදහසේ ගිවත් වූ වැදි ජනයා සිංහලයන්ගේ භාෂාව භාවිතා කර බවය. ෆර්නාඕ ද කුවේයිරොස් නම් පෘතුගීසි ශ්‍රමණයා,  1686 දී වාර්තාකොට තිබූයේ, වැදිබස අන් ස්වදෙස් බස් සමග සබැඳීමක් නොපෙන්වන බවයි.   රොබර්ට් පර්සිවල්  1803 දී සටහන් කර ඇති ආකාරයට වැදි ජනයා හෙළබසින් බිඳී ආ මිශ්‍ර බසක් භාවිතා කරන සේ හැඟුණද, ත්මන් අතර පමණක් යොදා ගත්හැකි බසක් බැවහරිනු ලබයි. නමුත් 1831දී ජෝන් ඩේවීස් නමැත්තා නැවත පවසන්නේ හෙළයාට වැදි බසින් සියයට අනූවක් පමණ කොටසක් වටහාගැන්මට හැකි බවයි. භාෂා නිරික්සුමේදී පැනනැඟුණු මෙවැනි පරස්පර විරෝධී මතවාද 1848දී චාල්ස් ප්‍රිධෑම් නමැත්තා බිඳදැමූයේ, වැදිදනන් විසින් පිටස්තරයන්ට ඇමැතීමේදී හෙළයට හා දමිළයට හුරු බස් වහරකින්ද, තම තමා අතර බැවහරේදී තමාට පමණක් වැටහෙන බස් වහරකින්ද සැඟරෙන බැව් පවසමිනි.

වැදි භාෂාව පිලිබදව ක්‍රමවත් අධ්‍යනයක් පළමුව කරනු ලැබුයේ හ්‍යූ නෙවිල් නම් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික සිවිල් සේවකයා විසින් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත කාලයේදීය. න තැප්‍රෝබානියන් නම් ත්‍රෛමාසික ජර්නලය සොයා ගත් ඔහු එය අධ්‍යනය කර ඉතා ඕනෑකමින් ශ්‍රී ලංකා වාසින් ගැන අධ්‍යයනය කරනු ලැබ ඇත. හාෂාවන්හි ශබ්දය අධ්‍යයනය කිරීමෙන් පසුව ඔහු අනුමාන කරනු ලැබුයේ වැදි භාෂාවේ පදනම අතීත සිංහල භාෂාවක් වන එළු නම් භාෂාව වූ බවය.ඔහුගේ අදහස් අනුව යමින් හෙන්රි පාකර් නම් තවත් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික සිවිල් සේවකයෙක් විසින් අතීත ශ්‍රී ලංකාව(1909) නමැති කෘතිය ලියා අතර ඔහු එහි සදහන් කරන ආකාරයට වැදි භාෂාවේ විශාල ප්‍රමාණයක් වචන සිංහල භාෂාවෙන් ණයට ඉල්ලා ගත වචන වන අතර  නමුත් අනන්‍ය වූ මුලැරඹුමක් සහිත වදනින් පිරි වැදි භාෂාවක් වැදි ජනයාට වෙන්ව තිබු බව ඔහුද සදහන් කරනු ලබයි.දෙවන වැදගත් අධ්‍යයනය කරනු ලැබූ 1935 විල්හෙම් ගෙයිගර් එසේම අනතුරු හගවමින් ප්‍රකාශ කර තිබෙන්නේ වැදි බස ඉක්මනින් අභාවයට යන බව හා විස්තර ගත කිරීමේ භාෂාමය අවශ්‍යතාවයත්ය. තවත් භාෂාවේදියකු වන මන්නිකු ඩබ්. සුගතපාල ද සිල්වා 1959 දී ඔහුගේ ආචාර්ය උපාධිය සදහා වැදි භාෂාව පිළිබද පුළුල් අධ්‍යනයක් කර ඒ සම්බන්ධව කෘතියක් ලෙස ප්‍රකාශනයට පත් කරන ලදී:ඔහුට අනුව වැදි භාෂාව සීමා වුයේ දඹානේ අවට අතීත වැදි පරපුරටය, නව පරපුර සිංහලට පරිවර්තනය විය.
වෙරළබඩ වැදි ජනයා වෙරළබඩ දෙමළ ජනයා විසින් තවත් ජාතියක් ලෙසින් නොව තමාට වඩා උසස් වූ කුලයක් ලෙස පිළිගනිති. වෙරළබඩ වැදි ජනයා කතාකරනු ලබන්නේ හා පාසැල්වල ඉගෙනුම් මාධ්‍යය වන්නේ ශ්‍රී ලංකා දෙමළ මිශ්‍ර භාෂාවක් වන අම්පාර දෙමළ බස්වහරයි. ආගමික උත්සව අතරතුරදී මිනිසුන්ට යක්-භුතාත්ම ආරුඪ වූයේ යැයි සැලකෙන විට දමිළයෙන් වේදාර් සින්ගලම්(වැදි සිඞ්හල) හෝ වේදාර් බාසෛ ලෙස හඳුන්වන භාෂාවක් භාවිතා කරනු ලබයි. අනුරාධපුර ප්‍රදේශයේ වැදි ජනයා 1800වස්වලදී තමන් වැද්දන් නොව, "වන්නියලැත්තන්" ලෙස හැඳින්වුවද, 1970දී පමණ ඔවුන් හමුවූ ජේම්ස් බ්‍රව් හා කණ්ඩායමට තමන් වැද්දන් ලෙස හඳුනිවාදුනි. ඔවුන් වැදි භාෂාව දඩයමට යන අතරතුර භාවිතා කරනු ලබන වචන බොහොමයක් බින්තැන්නේ වැදිබසට සමාන බවද හෙළිවිය.

වර්ගීකරණය
සිංහලයේ උප භාෂාවක්ද, ස්වාධින භාෂාවක්ද

ආරම්භයේදී භාෂා වේදීන් සහ භාෂා සමීක්ෂකයන් සලකනු ලැබුයේද මෙය සිංහල භාෂාවේ උප භාෂාවක් නොව වෙනම ම භාෂාවක් ලෙසටය. උපබස් සිද්ධාන්තය ඉදිරිපත් කිරීමට මූලික වූ විල්හෙල්ම් ගයිග'ද තමාගේම එම මතය අහෝසි කරමින් වැදිබස ප්‍රතිස්ථාපිත ආදිවාසී බසක් බව ප්‍රකාශ කර ඇත.

වැදි ජනතාව ඔවුන්ගේ වැදි භාෂාව සිංහල භාෂාවෙන් වෙන් වූ භාෂාවක් ලෙස සැලකු අතර එය සිංහල මිනිසුන්ගෙන් ඔවුන් වෙන්කර දැක්වීමට ජනවාර්ගික සලකුණක් වශයෙන් යොදා ගැනුන.

සිංහල මත පදනම් වූ මුසුබස

1959 දී මැනික්කු ඩබ්. සුගතපාල දි සිල්වා මහතා විසින් වැදි භාෂාව පිළිවදව අධ්‍යනයක් සිදු කරන ලදී.ඔහු සහ K.N.O. ධර්මදාස මහතා වැදි භාෂාව මිශ්‍ර භාෂාවක් ලෙස හදුන්වා දුන්හ. සිල්වා මහතාට අනුව වැදි භාෂාව සිංහල භාෂාව හා මුලික වැදි භාෂාව යන දෙකෙහි මිශ්‍රණයකි. එය ගයිග' විසින් තව දුරටත් සනාථ කරයි.දි සිල්වා මහතාට අනුව සිංහල අභාෂයක් දැකිය හැකි වුවද වැදි භාෂාවේ මුලික ලක්ෂණ ආවේණිකය. තවද වැදි භාෂාව තුල සිංහල වල නොවන ආවේණික පද මාලාවක් දැකිය හැක. ඔහු තවදුරටත් පවසන පරිදි භාෂා දෙකෙහි ව්‍යාකරණ එකිනෙකට වෙනස් වේ.1990 දී  K.N.O. ධර්මදාස මහතා මතු කරන අදහසක් නම් 1990 දී භාවිතා වුන වැදි භාෂාව මිශ්‍ර භාෂාවක්ද යන්නයි. නමුත් වැදි භාෂාවේ අනන්‍ය ලක්ෂණයන් විසින් එය සිංහල භාෂාවෙන් වෙනස් කොට දක්වයි.In 1990 K.N.O Dharmadasa wrote that irrespective claims about whether the Vedda form in use in the 1990s is an independent language or a Creole, the peculiarities of the language made it still a distinct linguistic form different from all varieties of Sinhalese. According to De Silva and Dharmadasa, when the colonization of island by various Indian settlers using common Prakrits in use in India began in 5th century BCE, some elements of the Vedda coalesced with the settlers and lost their language through language replacement.  Where as more conservative elements maintaining a hunter gatherer lifestyle moved into the central highlands known in early literature as මලය රට. Most Indian settlers colonized the North, Northwestern, Eastern and South Eastern lowlands of the country specifically රජරට and රුහුණ, leaving the heavily forested central high lands to the ancestors of Veddas. With the collapse of the lowland dry zone civilization starting in the 9th century, descendants of the Indian settlers who had begun to speak Sinhalese moved in the central highlands. The trade and other connections made by the speakers of Sinhalese and the Vedda language's/languages' unknown genetic affinities gave rise to a period of use of a Pidgin of the languages.  Initial borrowing of terms was limited to trade purposes, but was eventually adopted by the Vedda elite and subsequently by the rest of the Veddas. The Veddas also seemed to have moved further way from Sinhalese contact by moving into inaccessible forests of Binttanne and now reforested former dry zone areas. This led to the arresting of the contact between the language communities thus allowing new Vedda language to stabilize and become an independent language. As a relict of this limited period of contact, Vedda maintains many archaic Sinhalese words that were in vogue during that period. These words have gone out of use in contemporary Sinhalese.

ව්‍යාකරණ
 In Sinhalese, indicative sentences are negated by adding a negative particle to the emphatic form of the verb, whereas in Vedda, the negative particle is added to the infinitive. සිංහලයේදී සියළු කාරක වාක්‍යයන්, සත්යාර්ථයේ හෝ අසත්යාර්ථයේ වේවා, අතීත අනතීත කාල දෙකට යටත් වෙනමුත්, වැදිබසෙහි සත්‍යාර්ථහි කාල 3ක් දැක්වේ. සිංහල ආදේශක සංඛ්යා වෙනසක් ඇති නමුත් වැද්දන්ට අංක වෙන්කිරීමක් නැත. වැද්දන්ගේ වාචික සහ නාමික විචලනය සිංහලයන්ට සමාන ලෙස පෙනුනත් නමුත් එක ලෙස සමාන නොවේ. වැදිබසෙහි ප්‍රාණවාචී මෙන්ම අප්‍රාණවාචී පදවලට ද ලිංග භේදය යෙදේ.

ස්වරයන්ගේ යෙදීම
වැදි බසෙහි ශබ්දමාලාව හෙළයට බොහොවඑ සේ සමානකම් දැක්වුවද, භාෂාකර්ම අතින් එබස හෙළයෙන් බොහෝ දුරස් වේ. "ච" වර්ගයේ තාලුජ ගතකුරු වැදි බසෙහි සියලුතන්හි දක්නට ලැබේ. සැසැඳුම් ලෙස:

මෙම ලකර තවදුරටත් වන්වත් වන්නේ හෙළබසින් උපුටාගත් වදන් අගට පොජ්ජ,ගෙජ්ජ හා රච්චා වැනි අව්‍ය පද භාවිතා කිරීම නිසාය.

මෙම පරිණාමය මලනේසියන් පිජින් ඉංග්‍රීසි සහ ජැමෙයිකන් ඉංග්‍රීසි මිශ්‍ර භාෂාව යන මිශ්‍ර භාෂා පරිණාමය වූ ආකාරයට සමාන ආකාරයක් ගනී. තාලුජාක්ෂර අධිකත්වයෙන් පැහැදිලි වන්නේ ප්‍රකෘති වැදි භාෂාව උස් ශබ්දමූල සහිත භාෂාවක් වූ බවයි.

පදවිචාරය
මුල් කාලයේ ප්‍රමුඛව සිටි වැදි නාමපද, ප්‍රාණවාචී හා අප්‍රාණවාචී වශයෙන් උපසර්ග දෙකකින් යුතු විය.

සප්‍රාණික නාමපද
සප්‍රාණික උපසර්ගය වන -ඇත්තෝ පුද්ගලික සර්වනාම සඳහා සහ -ලැත්තෝ අන් සප්‍රාණික නාමයන්ටද, -පොජ්ජ හා -රාක්කා පුද්ගලායිත නාම්වලටද යෙදේ. නිදසුන් ලෙස;

දෙයියලැත්තෝ (දෙවියන්)
පන්නිලැත්තෝ (ගැඩවිලා)
මෙයැත්තෝ  (මම හෝ අපි)
ඉරපොජ්ජ  (සූර්යයා)
ගිනිරච්චා  (ගින්දර)

මෙම උපසර්ගයන් වාචික සහ අවාචික පසුබිමක් මත පදනම් වූ ඒකීය හා බහු වචන අර්ථයෙන් භාවිතා වේ.

බොටකඳා නම් පුස්සාකඩුවා හූරා මෙයැත්තෝ  (මහතාණෙනි, මා අලියා මැරුවෙමි.)
මෙයැත්තන්නේ කිරිමිලැත්තෝ කැලෑපොජ්ජෙන් මංගච්චනකොට එයැත්තන්නේ බඩපොජ්ජේ කැකුලෙක් රඳාලා ඉන්ඩතිබිලා තිබෙනවා. (අපගේ මීආච්චි කැළයේ ඇවිදිමින් සිටිනාවිට දරුගැබක් ඈට ඇතිවිණ.)

ස්වාභාවික භාෂාවන්ගෙන් විචල්ය උපාංග මගින් ඉටු කරන ලද අර්ථ ශේෂය සඳහා වාචික (සහ අවාචික) සන්දර්භය මත යැපීම සම්බන්ධතා භාෂාවකි.

නිෂ්පන්න වැදිබසින් ඒ යයි සැළකෙන සමහරක් වදන්වලට මෙම උපසර්ගයන් භාවිත නොවේ. සප්‍රාණික නාමවල ලිඟු බේහිදී කුඩා සතුන් ස්ත්‍රී නාම ලෙසද(ඊ), විශාල සතුන් පුරුෂ නාම(ආ) පිළිගෙන ඇත.

බොටකඳා  (අලියා)
කන්කුණා (ගෝනා)
කරියා  (වලහා)
හටෙරා  (වලහා)
ඕකම (මී හරකා)
කන්දාර්නි (මී මැස්සා)
මුන්ඩි  (කබරගොයා)
පොට්ටි  (මී මැස්සා)
මකිනි  (මකුළුවා)
ඉකිණි  (උකුණා)

අප්‍රාණික නාමපද
Inanimate nouns use suffixes such as –rukula and –danda with nouns denoting body parts and other suffixes such as -pojja, -tana, and -gejja. Suffixes are used when the words are borrowed from Sinhalese.

අයිරුකුල (ඇස)
උගුරුදණ්ඩ (උගුර )
වීදිපොජ්ජ  (වීදිය)
කිරිගෙජ්ජ (පොල් ගෙඩිය)
කවිතාන (කවිය)
ගිනිරච්චා (ගින්දර)

උපසර්ග නොමැති මේ ආකාරයේ වචන ගණනක් ප්‍රකෘති වැදි භාෂාවේ ඇත

ගල්රච්චි (පොරව)
කාලව  (පෝච්චිය )
බුච්ච (ලැහැබ)

වැදි භාෂාවේ එන අප්‍රාණවචී නාමපද සදා ඇත්තේ සිංහල භාෂාවෙ නාමවිශේෂණ හා උපසර්ග එකතු කිරීමෙනි.සිංහල භාෂාවේ කවි, කවිය නමැති වචනයේ නාමවිශේෂණයකි නමුත් වැදි භාෂාවේ නාමපදය කවි-තාන වේ "තාන" උපසර්ගයයි.

සර්වනාම
සර්වනාම වලට උදාහරණ මෙයැත්තෝ (මම), තොපන් (ඔබ), එයිබ (එතන), කොයිබ (කොහෙද?). සිංහල භාෂාව හා සසදන විට මිනිසුන් ඇමතීමට සිංහල භාෂාවේ ආකාර  5ක් භාවිතා කරන අතර වැදි භාෂාවේ ඒ සදහා තොපන් යන්න භාවිතා කරනු ලබයි. මෙහිදී ඒක-බහු භේදය හෝ තරාතිරම් සළකා නොගනී.

සංඛ්‍යාංක

නිශ්චිත හා අසමානවූ ආකාරවලින් සොයාගත හැකිය. එකම එක (නිශ්චිත) සහ 'එකමක්' වරක් (අවිනිශ්චිත) ඔවුන් එකමේ, දෙකම සහ තුනමේ ලෙස ගණන් කරති.වැදී භාෂාව සිංහල භාෂාව මෙන් සංක්‍යා මත පදනම් වීම අඩුයි.

නැත යයි කීම
හෙළබසට වඩා වැදිබසෙහි ඍණාර්ථාත්මක වදන් බොහෝසෙයින් අඩුය:

ශබ්දකෝෂය
වැදී භාෂාවේ වචන හුදෙක්ම සිංහල භාෂාවෙන් හෝ දමිල භාෂාවෙන් ගත් ඒවාය,සිංහල භාෂාවේත් සිංහල නොවන වචන ඉන්දු-ආර්ය භාෂා කණ්ඩායම් වලින් පැවත එන ඒවාය.නව වදනක අවශ්‍යතාව පැනනැගුණු පමණින් තමා අවට භාෂාවල පිහිට නොපතා, තම සීමිත වචනාර්ථ වල උපරිම ප්‍රයෝජනය ගෙන, ඒවා එකට අමුණා නව වදන් තැනීමේ අපූර්ව ක්‍රමයක් වැදිබස සතු ය. නිදසුන් ලෙස:

කෝලම් පොජ්ජ
තවදුරටත් හෙළයේ පාවිච්චි නොකරන ඉපැරැණි වදන් සමහරක් වැදිබසේ රැඳී පවතී. මෙම පෞරාණික වචන අතීත සිංහල භාෂාව හා බැදී තිබෙන්නට ඇති බවත් ,මෙමෙ වචන වලින් සමහරක් සිංහල භාශාවටද එකතුවන්න ඈතයි විශ්වාස කෙරේ.
උදාහරණ කිහිපයක් :-

දෙවුල වැදි බසින් අහස යනරුත් දුන්නද, 10වන සියවසේ හෙළ අරුත්විවරණ් ග්‍රන්ථය වූ දම්පියා අටුවා ගැටපදයහි,  එය වලාව යනරුත් දෙනබැව් රචිත ය.

දියමච්ච මාළු යනරුත් දෙන වැදි වදන දියමස් යන 10වන සියවසේ ආරාමික ගතක් වූ සිඛවළඳ ග්‍රන්ථයේ දී ඇති අරුතට සමාන ය.

මන්ද ළඟ හෝ සමඟ යනරුත් දේ. 12වන සියවසෙහි බුත්සරණ ධර්ම වර්ණනාවෙහි මෙය ඇතුලත් ය.

කෝමන්තාන යම්කිසි පළදනාවක් ගැන සදහන් වෙ සින්හල බසෙහි මෙයට  කෝනම ලෙස භාවිතා ක‍රයි  මෙය  උම්මග්ග ජාතකයේසදහන් වෙ. කෝමනම්දමිල භාෂාවේ වැදි ජනතාව අතීතයේදී පැළදු වස්ත්‍රයක් ලෙස කියවේ .

සිංහල භාෂාවට සිදුකල උපස්තර ආභාෂ
ගයිගර් සහ ගෙයාර් ප්‍රකාර, අනෙකුත් ඉන්දු-ආර්ය භාෂා වලින් වෙන්කර දැක්විය හැකි වන ලෙසින් කිසියම් ගුණාංග සිංහල භාෂාව සතු වෙයි. මෙම වෙනස්කම් වලින් සමහරක්, වැදි භාෂාවෙහි පිතෘ පරම්පරාව වෙතින් සිංහල භාෂාව ලත් උපස්තර ආභාෂය ඇසුරෙන් පැහැදිලි කල හැක. හෙළබසෙහි හෝ වැදිබසෙහි පමණක් අඩංගු වන බොහෝ වදන් මධ්‍ය හෝ පෞරාණික ඉන්දු-ආර්‍ය්‍ය භාෂාවලට ලුහුබැඳිය නොහැක. පොදු නිදසුන් ලෙස කොළ හෙළයෙහි හා වැදිබසෙහි පත්‍රයට ද, දොළ හෙළයෙහි ආශාවට හා වැදිබසෙහි ඌරාට ද භාවිතා වේ. තවත් පොදු වදන් ලෙස වල්තාරාවාට රෙර ලෙසද, පාෂාණවලට ගල ලෙස යනාදී බොහෝ පද දිවයින පුරා සොයාගත හැක. සිව්හෙළ භාෂාවෙහි කයේ කොටස්වලට බැවහැරෙනා ඔළුව, කකුල, බෙල්ල හා කලවා යන වචනද ප්‍රාග්-සිංහලීය භාෂාවලින් බිඳීවුත් ඇත. 13වන සියවසේ ලියැවුනු සිංහලයේ පුරාතනම ව්‍යාකරණ ගත වන සිදත්සඟරාව තුල ආදි හෙළයටම ආවේණික වූ නිෂ්පන්න වදන් පෙළක් හඳුනාගෙන ඇත. එම වදන් පෙළෙහි නරඹ (බැල්ම) හා කොළඹ (වරාය/නැව්තොට) යනාදී වචන නිපන් මූලාශ්‍රයකට අයත් බවද සඳහන් ය. කොළඹ යන වදන සිරිලක වාණිජාගනුවර කොළඹ නගරයට දැන් භාවිතා කරයි.

මේවාද බලන්න
බලංගොඩ මානවයා
පාහියන් ලෙන

සටහන්

ආශ්‍රිත

උපුටා දක්වන ශාස්ත්‍රීය ග්‍රන්ථ

බාහිර මූලාශ්‍ර
 වැදී නායකයාගේ කතාවක් at YouTube

Languages of Sri Lanka
Mixed languages
Pidgins and creoles
Language
Sinhala language

වැදි භාෂාව


Selvportræt med palet (fr: Autoportrait à la palette, Portrait de Manet par lui-même, en buste eller Manet à la palette) er et maleri af den franske maler Édouard Manet fra 1879. Det måler 83 x 67 cm og er olie på lærred.
Det er en del af kunstnerens sene arbejde påvirket af impressionismen.
Selvportræt med palet er et af Manets få billeder, der skildrer ham selv.
Forbilledet er et selvportræt af Diego Velázquez.
Maleriet er privatejet.

Billedbeskrivelse
Det 83 x 67 cm store maleri viser et halvportræt af maleren Édouard Manet.
I dette selvportræt fremstiller han sig selv som maler på en mørk baggrund som en moderigtig 'boulevardier', flanør.
Den afbildede er iført en sort bowlerhat og en brunlig jakke, en hvid skjorte nedenunder, hvoraf kun kraven ses.
Jakkens brystudskæring dækkes af et sort silkeslips, fastholdt af en slipsenål.
I venstre hånd på billedet, som er utydeligt fremstillet, holder han en lang træpensel med rød maling på penselhårene, i højre hånd en palet og tre andre pensler.
Andet tilbehør er udeladt.
Figuren er belyst fra højre, hvorved der dannes skygger under højre arm og i den venstre halvdel af ansigtet.
Hans stilling er drejet lidt mod venstre, hvilket gør den venstre kropshalvdel lidt mørkere end den højre som er lidt længere fremme i billedet.
Malerens blik er rettet frem mod beskueren.

Hvis Manet ikke var venstrehåndet, er billedet en omvendt fremstilling som i spejlbilleder.

Tilblivelse og tolkning

Som det er blevet fastslået ved røntgenanalyse, overmalede Manet med sit Selvportræt med palet et profilbillede af sin kone Suzanne (1829-1906), hvor hun var fremstillet i en positur som i maleriet Madame Manet ou Piano, 'Madame Manet ved klaveret' (1868, Musée d'Orsay).

Dateringen af Selvportræt med palet går tilbage til Manets ven, kunstkritikeren Théodore Duret (1838-1927), der efter Manets død forhørte sig hos Léon Leenhoff (1852-1927), søn af Manets kone Suzanne fra før de blev gift.
Manet brugte også jakken fra Selvportræt med palet til restaurantsejerens søn i billedet ligeledes fra 1879 Chez le père Lathuille, en plein air, 'Hos Père Lathuille, i det fri'.

Som forbillede for Selvportræt med palet betragtes billedet Las Meninas fra 1656 af Diego Velázquez, hvor kunstneren også præsenterer sig med pensel og palet.
Her står maleren imidlertid i baggrunden af atelieret, mens hans model er i forgrunden, den femårige Margarita Teresa fra Spanien med tjenestefolk.
Manet tog herfra malerens positur og maleredskaber, og gjorde sig selv − til forskel fra Velázquez − til det tematiske centrum for maleriet.
Samtidig er han imidlertid aktiv og overlader udformningen af omgivelserne såvel som idéen om et maleri under tilblivelse til beskuerens fantasi.

Manet malede den spanske maler i en atelierscene mellem 1865 og 1870 i en positur svarende til Velasquez selvportræt.

Normalt bar eller bærer malere ikke selskabstøj (de: Ausgehkleidung) når de maler, da det let kunne blive snavset af oliefarverne.
Manets selvportræt som maler i byklæder (de: Stadtkleidung) har forskellige forbilleder.
Allerede Velázquez udstyrede i sit maleri Las Meninas fra 1656 hofpigerne med kostbare og ved hoffet sædvanlige klæder.
1870 sad Manet som velklædt kunstner model for Henri Fantin-Latour til maleriet Un atelier aux Batignolles, 'Et atelier i Batignolles' i 17. arrondissement.
At skildre en maler med hat indendørs havde også et umiddelbart forbillede.
Således skildrede Pierre-Auguste Renoir 1875 sin kollega Claude Monet med jakke og hat.
Ligesom Velázquez med sine klæder understreger nærheden til det spanske hof, viser Manets påklædning hans rolle som en moderigtig og succesrig parisisk kunstner. Ikke blot hans kunstneriske holdning, men også hans attitude og udseende passer perfekt til Baudelaires "peintre de la vie moderne", 'det moderne livs maler'.

Bemærkelsesværdig er den ufærdigt virkende venstre hånd med malerens pensel.
Victor Stoichiţă ser heri en hensigt fra Manets side og fortolker det:
'Selv om det der vises er selve maleprocessen, drejer maleriet sig om sig selv som en hvirvelvind'
(de: Obschon es ein Malakt ist, der hier gezeigt wird, dreht sich die Malerei um sich selbst wie ein Wirbelwind.)

Ifølge Françoise Cachin er denne fremstilling valgt for at koncentrere lys og tanker om de centrale aspekter af billedet.

Suzanne Manet, kunstnerens hustru, kaldte imidlertid dette billede og Selvportræt med kalot for skitser.

Allerede i 1870 skabte Manets ven og malerkollega Henri Fantin-Latour et maleri med titlen Un atelier aux Batignolles ('Et atelier i Batignolles'), hvor han fremstillede en siddende Manet malende i en kreds af venner og beundrere.
I dette maleri sidder Manet foran staffeliet med penslen i højre hånd.
Fantin-Latour ønskede med et billede i akademisk stil (de: akademischer Malweise) at vise alvoren hos Manet og den unge generation af franske kunstnere.
Men planen mislykkedes imidlertid og førte til latterliggørelse af den centrale placering af Manet midt blandt sine beundrere; det kom til udtryk i en samtidig karikatur i Journal amusant, et ugentligt satirisk magasin udgivet fra 1856 til 1933.
Manet blev sammenlignet med Jesus blandt disciplene.
Af Henri Fantin-Latours øvrige malerier, hvor Manet er vist, er blandt andet et portræt fra 1867 og Hommage à Delacroix fra 1864 ('Hyldest til Delacroix'), hvor han også afbildede sig selv og andre malere i sin generation, samlet foran portrættet af Eugène Delacroix.

Indplacering i Manets samlede værk
Selvportræt med palet er Manets eneste selvportræt, hvor han skildrede sig selv som kunstner.
Derudover anbragte han sig selv i andre malerier: La pêche ('Fiskeri', 1860-1861), Musique aux Tuileries ('Musik i Tuilerierne', 1862) og Bal Masque à l'Opéra ('Maskebal i Operaen', 1873).
I disse billeder placerede han ikke sig selv i forgrunden, men indgik som en del af en samlet komposition.

Kun helportrættet Selvportræt med kalot fra omtrent samme tid betragtes som endnu et reelt selvportræt.
Det befinder sig i Bridgestone Kunstmusuem i Tokyo.
Den tidsmæssige nærhed af de to malerier antyder en sammenhæng mellem dem, og de kan fortolkes som to faser i samme værkproces.
I det første billede, Selvportræt med palet, er selve maleprocessen antydet med malerens aktive gestus i forgrunden.
I modsætning hertil viser helportrættet maleren i klar afstand fra beskueren.
Ifølge Éric Darragon virker det som om maleren vil bedømme sit maleri på afstand, "... als nehme der Maler Abstand, um sein Gemälde zu beurteilen. ...".

Efter Manets død var de to billeder på et tidspunkt ophængt på hver side af et maleri fra 1877 af den franske operasanger Jean-Baptiste Faure (†1914) i rollen som Hamlet.
Den rumænske kunstkritiker Victor Stoichiţă (f. 1949) slutter ud fra dette arrangement, at der ved valget af det spansk-virkende maleri skulle opstå en fornyet parallel til Velázquez: Man skulle altså opfatte det som 'Manet i rollen som Manet'.
Men ifølge den britiske kunsthistoriker Juliet Wilson-Bareau (f. 1935) var malerierne sandsynligvis ikke arrangeret af Manet selv;
hun antager snarere, at Léon Leenhoff − Manets stedsøn − lod billederne indramme for derefter at hænge dem op på begge sider af maleriet af Faure.

Maleriets modtagelse
Maleriet blev ofte vurderet som af mindre kunstnerisk værdi.
Den franske maler og kunsthistoriker Étienne Moreau-Nélaton (†1927) skrev i 1926:
'Dette arbejde såvel som det andet forsøg er ødelagt af en vis kulde. For meget ild fører hånden, den maler her så frit, at maleren umuligt er i stand til at koncentrere sig alvorligt om sig selv som et maleriets genstand.'

På den anden side understregede den amerikanske kunsthistoriker Theodore Reff (f. 1930) i 1982 betydningen af Manets beslutning om på sin karrieres højdepunkt med to selvportrætter at begive sig ind i en genre, han aldrig tidligere havde forsøgt sig med.
Især det valgte tøj, i begge tilfælde moderigtigt, udtrykker at Manet så sig selv som en del af det samtidige og moderne liv; ifølge Théodore Duret tilhørte han de parisiske berømtheder (de: Pariser Prominenz) og var sig dette bevidst.

Wilson-Bareau giver en alternativ forklaring på fremkomsten af selvportrætterne.
Ifølge den franske journalist og kunsthistoriker Adolphe Tabarant (†1950) spurgte Théodore Duret (1838-1927) Manets stedsøn Léon Leenhoff (1852-1927) om hvornår Manet blev klar over at han havde syfilis.
Leenhoff svarede at det var 1879, hvilket skulle forklare hvorfor Manet, der aldrig tidligere havde arbejdet på et selvportræt, malede to billeder i denne genre det år.
Han ville tilsyneladende beskæftige sig med sig selv, nu da han havde sin egen dødelighed i tankerne.

Proveniens
Selvportræt med palet blev ikke solgt i Manets levetid og overgik efter hans død 30. april 1883 til hans enke Suzanne.
Ved den efterfølgende auktion i 1884 blev de to selvportrætter dog ikke bortauktioneret; Manets kone ville sandsynligvis først skille sig af med dem efter 1897 efter råd fra Antonin Proust, der i et brev fra 10. maj 1897 meddelte hende, at hverken Jean-Baptiste Faure eller Auguste Pellerin (1853-1929) var interesseret i billederne.

Den 2. februar 1899 testamenterede fru Manet billederne til sin søster Martina Leenhoff, sandsynligvis for at hjælpe hende ud af økonomiske problemer.
Samme år forsøgte fru Manet og Antonin Proust igen at sælge de to billeder; den tyske kunsthandler Hermann Paechter og franskmanden Ambroise Vollard var interesserede.
Paechter modtog begge billeder samme år for 6.000 francs for Selvportrættet med kalot og kun 1.000 franc for Selvportræt med palet.
I Théodore Durets udstillingskatalog fra 1902 var billedet dog noteret som i Pellerins besiddelse.

I maj 1910 var Selvportræt med palet med i en udstilling på Galerie Georges Petit i Paris og noteret som udlånt af enken efter Marquis Etienne de Ganay.
Allerede en måned senere blev det vist på en udstilling af galleristerne Paul Durand-Ruel, Bernheim-Jeune og Paul Cassirer med de Manet-malerier, der tidligere var ejet af Pellerin.
Pellerin havde solgt sin samling til kunsthandlerne undtagen Selvportræt med palet som han sandsynligvis allerede før havde solgt til Madame de Ganay, der sammen med ham ønskede at vise hele Pellerins tidligere samling.
Madame de Ganay ejede endnu maleriet i 1920'erne, men i 1931 tilhørte det Jakob Goldschmidt, bankier i Berlin og præsident for
Darmstädter und Nationalbank (Danat-Bank).
Goldschmidt emigrerede i 1936 med samlingen til New York City og døde dér i 1955.
I 1958 købte J. Summers maleriet for £65.000.

Senere købte samlerægteparret John og Frances L. Loeb fra New York billedet til 176.800 $.
Ved auktionen over Loebs samling 12. maj 1997 ved Christie's gik maleriet for 18,7 mio. US-dollars til en oprindeligt anonym budgiver.
På det tidspunkt var det den næsthøjeste pris nogensinde betalt for en Manet.
Kort tid senere gav kasinoejer Steve Wynn sig til kende som ejer og udstillede de følgende år billedet i sine hoteller Bellagio og Wynn Las Vegas.
Marts 2005 var det en del af Steven A. Cohens samling.
Cohen indsendte maleriet til Sotheby's til auktion i 2010, hvor det blev auktioneret den 22. juni det år for £22,4 mio. til en kunsthandler i New York Franck Giraud.
Det opnåede beløb var på daværende tidspunkt den højeste pris for et værk af Manet.

Kopier
Kort før sin død lavede Manets nevø Edouard Vibert (1867-1899) en række kopier af forskellige Manet-malerier til Madame Manet til erindring om de malerier hun måtte sælge efter kunstnerens død.
I begyndelsen af 1900-tallet dukkede der en kopi op i kunsthandlen af Selvportræt med palet, der blev tilskrevet ham.

Noter og referencer
Artiklen er en oversættelse af den tilsvarende tyske i denne version fra 23. februar 2018

Noter tilkommet under og efter oversættelsen

</div>
Referencer fra det tyske forlæg

</div>

Litteratur
 Charles S. Moffett: "Selbstporträt mit Palette". I: Françoise Cachin, Charles S. Moffett og Juliet Wilson-Bareau: Manet: 1832-1883. Réunion des Musées Nationaux, Paris, The Metropolitan Museum of Art, New York. Tysk udgave: Frölich und Kaufmann, Berlin 1984, .
 Theodore Reff: Manet and modern Paris. National Gallery of Art, Washington und University of Chicago Press, Chicago und London 1982, .
 Victor Ieronim Stoichiţă: "Eduard Manet: Selbstporträt, 1879". I: Ulrich Pfisterer, Valeska von Rosen: Der Künstler als Kunstwerk. Selbstporträts vom Mittelalter bis zur Gegenwart. Philipp Reclam jun., Stuttgart 2005, .
 Gary Tinterow, Geneviève Lacambre: Manet/Velázquez: The French Taste for Spanish Painting. Réunion des Musées Nationaux, Paris, The Metropolitan Museum of Art, New York, Yale University Press, New Haven og London 2003, .

Eksterne henvisninger
  Wikimedia Commons har flere filer relaterede til Selvportræt med palet – Selvportræt med kalot – Et atelier i Batignolles
 Liste med Manet-malerier hvor Selvportræt med kalot fra 1878/79 blot kaldes Autoportrait (se note 3)

Malerier af Édouard Manet
Malerier fra 1879

Selvportræt med palet (Manet)


Brasil ha participado continuamente en los Juegos Panamericanos desde su primera realización en 1951. Ha sido dos veces sede de los juegos, en 1963, en São Paulo, y en 2007, en Río de Janeiro. El país está representado en los juegos por el Comité Olímpico Brasileño.

Medallero

Véase también
 Medallero histórico de los Juegos Panamericanos
 Brasil en los Juegos Olímpicos
 Brasil en los Juegos Sudamericanos

Brasil en los Juegos Panamericanos


Louwrens Appelcryn est un nageur sud-africain.

Carrière
Louwrens Appelcryn est médaillé de bronze du  mètres nage libre aux Jeux africains de 1995 à Harare.

Il a étudié à l'université d'État de Ball. Il est le capitaine de leur équipe de natation et a été nommé meilleur nageur de l'université en 1999.

Notes et références

Nageur sud-africain
Nageur de nage libre
Étudiant de l'université d'État de Ball

Louwrens Appelcryn


Qi Xin (chinês:齐心; nascida em 11 de novembro de 1926) é uma autora chinesa e membro do Partido Comunista Chinês (PCC), que escreveu vários artigos sobre seu marido, o revolucionário comunista chinês Xi Zhongxun. Qi é a mãe de Xi Jinping, atual secretário-geral do PCC e Presidente da China, também conhecido como o líder supremo.

Vida pregressa
Qi Xin nasceu em 11 de novembro de 1926. Seu pai, Qi Houzhi (齐厚之), era o chefe do escritório de advocacia do Terceiro Exército do governo nacionalista durante a Expedição do Norte.

Em 1938, durante a Segunda Guerra Sino-Japonesa, Qi frequentava uma escola de ensino médio para meninas em Beiping, a moderna Pequim. Depois que Beiping caiu para o exército japonês, sua irmã mais velha Yun (chinês:云) a levou para o condado de Tunliu, Shanxi, quando Yun se juntou ao Exército da Oitava Rota. Yun enviou seu irmão mais novo para a equipe de estudantes da Universidade Militar e Política Contra-Japonesa, que havia criado uma escola secundária em Tunliu.

Mais tarde, no inverno de 1939, Qi foi transferida para a filial feminina da Cadre's School no condado de Changzhi, onde atuou como líder de equipe. Ela participou de combates na cidade de Yincheng e Xihuo. Qi ingressou na Escola Central do Partido Comunista Chinês em 1941, depois foi enviada para a escola secundária da Universidade Yan'an em 1942. Ela se casou com Xi Zhongxun em abril de 1944, depois de se formar na escola no final daquele ano, Qi foi para uma aldeia rural para trabalhar.

Carreira
Em 1952, Qi mudou-se com o marido para Pequim para que ele pudesse atuar como chefe do departamento de propaganda. Em 1953, Qi se matriculou na Escola Marx de Comunismo. Depois de se formar, Qi continuou trabalhando no instituto, que ficava bem longe da casa da família e exigia que o marido cuidasse dos filhos. Qi visitou escolas provinciais e municipais criadas pelo governo comunista como consultor. Tem sido sugerido que esta posição forneceu a sua família uma proteção relativamente boa durante a Revolução Cultural, quando seu marido foi denunciado, mas não preso. Qi foi convidado a acompanhar Xi a Luoyang em 1975, no entanto, para cuidar dele enquanto ele ainda estava sob investigação.

Escritores da China
Naturais da China
Mulheres na China
Família de Xi Jinping

Qi Xin


Mahaut af Châtillon (født 1293, død 3. oktober 1358) tilhørte den franske højadel. Hun var oldedatter af Henrik 3. af England, svigerdatter til Filip 3. af Frankrig, svigerinde til Filip 4. af Frankrig og svigermor til kejser Karl 4. af det Tysk-romerske rige.

Familie
Mahaut af Châtillon var den tredje hustru til franske kongesøn Karl af Valois. De fik fire børn:
 Marie af Valois, hertuginde af Calabria. Mor til dronning Johanne 1. af Napoli,
 Isabella af Valois, hertuginde af Bourbon, gift med hertug Peter 1 af Bourbon, forældre til bl.a. hertug Louis 2. af Bourbon og til Jeanne af Bourbon (gift med Karl 5. af Frankrig).
 Blanka af Valois (eller Marguerite), gift med kejser Karl 4. af det Tysk-romerske rige.
 Ludvig, greve af Chartes (1318–1328). Døde ung. Ingen efterkommere.

Huset Valois

Mahaut af Châtillon


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Laura Papo Bohoreta  לָאוּרָה פָּאפּוֹ

Laura Papo Bohoreta
|-
!
RođenaSarajevo, 15. ožujka 1891.
UmrlaSarajevo, 1942.
ZanimanjePjesnikinja, prevoditeljica, feministica
Vjeroispovijestjudaizam
|}
Laura Papo Bohoreta (hebr.: לָאוּרָה פָּאפּוֹ) (rođena: Luna Levi) (Sarajevo, 15. ožujka 1891. – Sarajevo, 1942.), bosanskohercegovačka feministica, književnica i prevoditeljica židovskog podrijetla, koja se posebno istakla na istraživanju prošlosti sefardske žene u Bosni i Hercegovini.

Životopis
Laura Papo Bohoreta je rođena 15. ožujka 1891. u Sarajevu. Potječe iz siromašne židovske obitelji Jude i Estere Levi kao prvo od njihovo sedmero djece. Juda Levi je po zanimanju bio trgovac, no kako u Sarajevu nije imao uspjeha u trgovini, 1900. godine s porodicom se preselio u Istanbul. U Turskoj su Lauri promijenili ime Luna u modernije i internacionalno – Laura. Za osam godina boravka u Istanbulu Laura je pohađala internacionalnu francusku školu za Židove "Alliance Israélite Française". Nakon osam godina porodica Levi se vratila u Sarajevo, jednako siromašna kao i prije, samo mnogobrojnija. Kako bi pomogla svojima, Laura je davala instrukcije iz francuskog, latinskog, njemačkog i glasovira. Uz Laurinu pomoć njezine sestre Nina, Klara i Blanki su otvorile u Sarajevu salon šešira "Chapeau Chic Parisien". Odmah po povratku u Sarajevo, kad joj je bilo 17 godina, Laura je uvidjela kako se gasi vatra Sefardske tradicije i folklora, te je počela skupljati romanse, pjesme, priče i sefardske poslovice. Osim toga, prevela je i adaptirala djela francuskih autora: Julesa Vernea "Djeca kapetana Granta" i Emilea de Girardina "Veselje plaši" ("La joie fait peur – Alegria espanta").

Prekretnica u njezinom društvenom angažmanu bio je članak "Južnoslavenska žena u politici" ("Die Südslawische Frau in der Politik"), objavljen 1916. godine u bosanskohercegovačkim novinama koje su tiskane na njemačkom jeziku "Bosnische Post", gdje je Jelica Bernadzikowska Belović jedno poglavlje posvetila sefardskoj ženi u Bosni i Hercegovini. U tom članku je sefardsku ženu opisala kao neuku, tradiciji odanu ženu koja vjerno čuva patrijarhalne vrijednosti. To je razljutilo Lauru, te je ona tjedan dana kasnije u istim novinama objavila odgovor "Sefardska žena" ("Die Spanolische"), s namjerom realnijeg prikaza sefardske žene, njezine uloge u porodici, njezinih vrlina i mana. Iste godine Laura se udala za Daniela Papu, te 1918. godine rodila svojega prvog sina Leona, a godinu dana kasnije Bar-Kohbu, Kokija. Nažalost, bračna sreća Laure i Daniela nije dugo trajala pošto je Daniel patio od teških psihičkih poremećaja i bio trajno smješten u psihijatrijsku ustanovu. Laura je, s 28 godina, ostala potpuno sama s dvoje male djece. Sljedećih nekoliko godina nije bila društveno angažirana, te je vrijeme provodila zarađujući za život i brinući se o svojim sinovima. Laura je usred Velike ekonomske krize, u to turbulentno vrijeme mislila na svoju obitelj, na svoju djecu, pomagala sestrama, majci i ocu. Nakon smještaja supruga u psihijatrijsku ustanovu nije gubila vjeru u život, nego je radila, pisala, skupljala folklornu građu, pružala podršku ženama i motivirala ih da budu supruge, imaju djecu, poštuju običaje svojih majki i baka, ali da istovremeno budu svjesne doba u kojem žive i prilagode mu se. Laura nije bila feministica u smislu jednakih prava muškaraca i žena, nego u smislu buđenja svijesti u ženi o snazi koju posjeduje i koja joj treba da izdrži i ustraje u ostvarenju svih svojih ciljeva, da se zanima za umjetnost, čita, piše i razvija svoju osobnost. Laura je smatrala da razvoj žena ne bi trebao ovisiti o okolini, nego o njima samima, o njihovoj želji da napreduju.

Laura se ponovno aktivirala 1924. godine reagirajući na nostalgičnu priču Avrama Romana Bukija "Dvije susjede u dvorištu" ("Dos vizinas in el kortižo"), objavljenu u časopisu "Jevrejski život". Avram Romano Buki je toj priči izmislio razgovor između dviju susjeda, Lee i Bohorete. Susjede ležerno razgovaraju o svakodnevnim događajima, poznanicima i prijateljima. Lauru je posebno razljutilo što je jedna od susjeda, Lea, tvrdila kako škole uništavaju mlade žene jer one u želji da se obrazuju više ne žele ni glačati, ni kuhati, ni prati rublje, ni šivati, a ni ugađati svojim muževima. U sljedećem broju istoga časopisa, Laura je objavila članak "Majke" ("Madres") i potpisala ga pseudonimom Bohoreta. U tom članku se oštro obrušila na Bukija i njegovu konzervativnost. Prvi put je pisala na ladino jeziku. Idejama iz članka "Majke" ostala je vjerna tijekom čitavog svog života i u svim svojim književnim i dramskim djelima: da se žene moraju školovati, a ne baviti se samo kućanskim poslovima, jer se moraju prilagoditi aktualnoj i budućoj situaciji u kojoj će žena morati raditi kako bi preživjela. Laura je vrlo dobro znala o čemu govori jer je isključivo zahvaljujući obrazovanju uspijevala sama podizati svoje sinove.

Godine 1931., na nagovor dr. Vite Kajona, velikog sarajevskog pisca-intelektualca, piše monografiju "Sefardska žena u Bosni" ("La mužer sefardi de Bosna"), nastalu na osnovi članka-odgovora Bernadzikowskoj-Belović iz 1916 godine. Zahvaljujući dr. Muhamedu Neziroviću, koji je monografiju preveo na bošnjački, danas to Laurino djelo može upoznati veći broj čitatelja. Laura je u knjizi detaljno opisala običaje, način odijevanja, kuhanja, vrline i mane sefardske žene, naglašavajući tradicionalne vrijednosti koje se ne smiju predati zaboravu, ali istovremeno potiče žene da se prilagode aktualnoj situaciji i da prihvate zahtjeve što ih pred njih stavljaju moderna dolazeća vremena. Što se tiče feminizma u njezinom dramskom opusu, treba naglasiti kako je njezina namjera bila podučiti žene, kroz poznate i česte situacije u svakoj obitelji, kako živjeti, kako nadvladati tekuće probleme i zadovoljiti potrebe i prema obitelji i prema društvu. Svaka žena može biti majka i raditi izvan kuće, bez grižnje savjesti, istovremeno poštujući sefardsku tradiciju. Treba imati na umu činjenicu da je Laura živjela na Balkanu, u razdoblju prije, za vrijeme i poslije Prvog svjetskog rata, te između dva rata, u razdoblju velike svjetske ekonomske krize i u vrijeme fašističkih progona Jevreja.

Na samom početku Drugog svjetskog rata i Holokausta, 1941. godine, oba su joj sina ustaše odveli u logor Jasenovac. Slomljena tugom i brigom, Laura se razbolila i umrla skrivena u sarajevskoj bolnici katoličkih sestara milosrdnica 1942. godine. Nije znala da su joj sinove ustaše ubile već na putu prema Jasenovcu.

Djela

Autor
La mužer sefardi de Bosna (Sefardska žena u Bosni) (1931)
Avia de ser (Ponekad)
La pasjensija vale mučo (Strpljenje parova vredi)
Tjempos pasados (Prošla vremena)
Ožos mios (Moje oči)
Esterka, Shuegra ni de baro buena (Majka i slijepo dobro)
Hermandat Madrasta el nombre le abasta (Bratstvo maćehe, ime dovoljno govori)

Prijevodi
 Djeca kapetana Granta (Jules Verne)
 Veselje plaši (Emilea de Girardina)

Izvori

Vanjske poveznice
 Laura Papo Bohoreta

Životopisi, Sarajevo
Židovi u Bosni i Hercegovini

Laura Papo Bohoreta


Gyldén ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite südlich des Sinus Medii, nordöstlich von Ptolemaeus und östlich von Herschel.
Der Krater ist stark erodiert. Im Westen wird der Wall von einer breiten Furche überlagert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem schwedischen Astronomen Hugo Gyldén offiziell benannt.

Weblinks

 Gyldén auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Gyldén (Mondkrater)


Ratu Sir Josefa Lalabalavu Vanayaliyali Sukuna  (22 April 1888 – 30 May 1958) was a Fijian chief, scholar, soldier, and statesman.  He is regarded as the forerunner of the post-independence leadership of Fiji.  He did more than anybody to lay the groundwork for self-government by fostering the development of modern institutions in Fiji, and although he died a dozen years before independence from the United Kingdom was achieved in 1970, his vision set the course that Fiji was to follow in the years to come.

Lineage
Sukuna was born into a chiefly family on Bau, off the island of Viti Levu, the largest island in the Fiji archipelago.  His father, Ratu Joni Madraiwiwi, was the son of the Bauan noble and rebel leader Ratu Mara Kapaiwai.

After joining the Audit Office as a clerk at an early age, Ratu Madraiwiwi had steadily worked his way up through the civil service, establishing connections along the way that were later to prove decisive in the life of his son.  Ratu Sukuna's mother, Adi Litiana Maopa, was the sister of the Tui Nayau, Ratu Alifereti Finau Ulukalala (High Chief of Lau) and father of Ratu Tevita Uluilakeba III [The father of Ratu Sir Kamisese Mara]

Ratu Mara Kapaiwai of Bau was born in 1815, son of Ratu Vuibureta and Adi Mere Veisaca. Ratu Vuibureta was the sixth son of Ratu Banuve Baleivavalagi the 3rd Vunivalu of Bau from 1770 to 1803 and Adi Ufia from Lakeba.

Throughout his life, Ratu Sukuna was regarded as a credible contender for the title of Tui Viti.

Although he was not accorded a chiefly title from Bau his birthplace, he was installed as the second Tui Lau in 1938 following the traditional process of consultation between the Yavusa Vuanirewa and the endorsement of the Tui Nayau, Ratu Tevita Uluilakeba III following the passing of Ratu Alifereti Finau Ulukalala as referenced in the TRY Lakeba. He held the title of Tui Lau until his death in 1958.

Early life
Sukuna's exposure to diverse cultures came early.  Although Sukuna was an indigenous Fijian, his father enrolled him at the Wairuku Indian School in Ra, founded in 1898 by Pandit Badri Maharaj, who later served from 1917 to 1929 as the first Indo-Fijian member of Fiji's Legislative Council (the forerunner to the present Parliament.  One of the teachers at the school was the Rev. Charles Andrew.  Andrew was a colourful character, an Oxford-educated Anglican clergyman who had converted to Roman Catholicism and then back again, before sailing for the mission field in Fiji.  Determined that Sukuna should receive the best education possible, his father arranged for him to receive private tuition from Andrew.  He was a strict teacher, beating Sukuna on occasion.

Sukuna proved to be an exceptionally able student; author Deryck Scarr later said of him that he spoke English with "the bell-like tones of standard southern English, as though he had studied diction with the royal family" – a compliment rarely paid even to a native speaker, let alone one who knew English only as a second language.  Largely as a result of Andrew's influence, the young Ratu Sukuna was sent to the prestigious Wanganui Collegiate School in Wanganui, New Zealand.  He proved to be a bright pupil.  He was a strong debater, played rugby and cricket, and became the Wanganui Collegiate boxing champion.

Sukuna hoped to remain in New Zealand to pursue a university degree, but his source of funds dried up and he was forced to return to Fiji, where, in 1907, he joined the civil service as a fifth class clerk.  His superb command of English, however, ensured his rapid promotion and it was not long before he became the chief translator for the government.  In 1909 he was invited by his uncle, Ratu Alfred Finau Ulukalala, to return to the Lau Islands to become the assistant master of the Lau Provincial School at Lakeba.  He also became visiting examiner at Queen Victoria School and Levuka Public School, at the age of 21. At Lakeba, Sukuna formed what was to be another key relationship in his life, with the young English headmaster, Arthur Maurice Hocart.

War hero and Scholar
It was at this point in his life that the connections cultivated by Sukuna's father throughout his career proved decisive.  No Fijians to date had graduated from a university, and the British colonial administration was unwilling to encourage higher learning for the natives.  However, Ratu Madraiwiwi was personally acquainted with the colonial Governor, Sir Francis Henry May, and in 1911 asked him to try to arrange for his son to study at a British university on the grounds that he had passed the matriculation exams at Wanganui Collegiate School.  May's influence persuaded the British Colonial Secretary, reluctantly, to grant Sukuna a one-year leave of absence from his responsibilities in Fiji to study history at Wadham College, Oxford, in 1913.  Financial constraints had prevented him from realising his dream of pursuing a four-year law degree at Cambridge.
[[File:Ratu.Keni.jpg|350px|thumb|right| Ratu Sukuna Tui Lau"" and other chieftains of Lau in Vanua Balavu, 1918 after service in France and Before he left again for England]]
Ratu Sukuna had little time to settle down to his studies.  World War I broke out and Sukuna applied for enlistment in the British Army.  The British government, however, had a policy of refusing enlistment to Fijians, a policy rationalised by a wish to avoid exploiting the native people.  Believing that Fijians would never gain the respect of their British rulers, without proving their worth on the battlefield, Sukuna enlisted in the French Foreign Legion instead.  He fought bravely and was wounded towards the end of 1915 and forced to return to Fiji. He returned to France the following year, however, with the Native Transport Detachment, a newly formed contingent assisting the British Army.  Apparently, the British colonial authorities had had a change of heart about native participation in the war.  For his wartime service, Ratu Sukuna was awarded the Croix de Guerre.

Now a war hero, Ratu Sukuna had no difficulty raising funds for his return to Oxford. Towards the end of 1918, he graduated from the history course that was shortened for returned servicemen.  He proceeded to the Middle Temple in London, and by 1921 had graduated with both a BA and an LL.B degree.  He thus became the first-ever Fijian to receive a university degree.

 The Statesman
Meanwhile, Sukuna's father had died in 1920, and he had to return to Fiji to take his place as head of the mataqali, or clan. He brought with him a tailored isulu, a skirt worn by men, which became Fiji's national dress.  He became a chief assistant in the Native Lands Commission in 1922, and a decade later he was stationed in Lomaloma, and also on the island of Lakeba in the Lau Islands, as a district and provincial commissioner.  The same year, he was appointed to the Legislative Council to represent the Fijian people.  (At that time, non-European members were appointed, rather than elected).  In this capacity, Sukuna attended the coronation of King George VI and Queen Elizabeth in London in 1937.

In 1938, Sukuna was installed as the Tui Lau (Protector of the Tongans of Sawana in Vanuabalavu), a senior chiefly title in the Lau Islands that had been vacant for many years.  In many respects, this formalised what had long been the reality that he was the most influential chief in Fiji, notwithstanding the seniority enjoyed by other chiefs.  Sukuna's education complemented his lineage: he was a descendant of Fijian and Lauan royalty, and no other chief held a university degree.  It was by hard work, however, that he earned the respect of his people.  Travelling from village to village, Sukuna listened to the common people and took their concerns back to the colonial authorities.  In 1940, he returned to Suva as the Native Lands Reserves Commissioner.' That year he was awarded the CBE.  In 1942 he set about recruiting Fijian men for the World War II effort.  The British government had completely reversed its former position of not permitting natives to enlist, and the Fijian Battalion, commanded by Ratu Edward Cakobau (a relative of Sukuna's) fought with distinction.  At long last, Fijians had begun to earn the respect of the British authorities, and after the war, they began steps towards fostering self-government in Fiji.

One of Ratu Sukuna's greatest achievements was his role in the establishment of the Native Land Trust Board.  Most of the land of Fiji was owned by the mataqali, or clans, but worked by Indo-Fijian farmers.  Prior to 1940, each clan individually negotiated the terms of leasing the land to those who farmed it, resulting in a wide variation of lease terms.  As most landholdings were small, few mataqali were able to develop their plots to any large degree.  The then colonial governor, Sir Arthur Gordon, proposed establishing a central body to hold the land in trust and lease it to willing farmers on terms that would be uniform throughout Fiji.  The pressing need of the time was to provide land for a growing population of Indo-Fijian farmers, without expropriating it from its Fijian owners, and to do so in a way that was consistent.  As early as 1933, Ratu Sukuna had recognised this problem, and had told the Great Council of Chiefs, "We regard the Indian desire for more permanent tenancy as a natural and legitimate consequence an agricultural community settling in any country. But how was this desire to be reconciled with the need to protect the interests of present and future Fijian landowners?"  The Native Land Trust Board scheme emerged as a solution.

Persuading the various mataqali to accept the scheme, however, was far from easy.  The landowners were being asked to surrender, forever, the control of their land, and entrust its administration to a central authority that would act in the national interest, as well as that of the owners.  Almost single-handedly, Ratu Sukuna set about explaining the proposal to every mataqali in Fiji.  Rather than rely on radio broadcasts or printed flyers, he determined to take the proposal in person to every village in the country.  After explaining it to the people, he would leave to allow the idea to percolate and would return later to answer more questions.  If necessary, he would return again and again, gradually building a consensus in favour of the plan.  Finally, after a long and vigorous debate, the Great Council of Chiefs approved the scheme in what Sir Philip Mitchell, the then Governor, described as "one of the greatest acts of faith and trust in colonial history."  Ratu Sukuna himself was assigned the task of examining each landholding and deciding what portion should be reserved for the present and future needs of the mataqali, and what portion should be made available for leasing.

Meanwhile, Sukuna had become Secretary for Fijian Affairs.  In 1944, he reestablished the Native Regulations Board, later renamed the Fijian Affairs Board. Then in 1950, he was appointed as an advisor to the British delegation to the Fourth Committee at Lake Success.  He said that while self-government was indeed the goal in the South Pacific, it would have to be of a kind that the local people could understand and work with.

Sukuna was created a Commander of the Most Excellent Order of the British Empire in 1939 and awarded a knighthood in 1946, in recognition of his services to Fiji. After receiving a second knighthood KCMG in 1953, Ratu Sukuna was appointed the first native-born Speaker (politics) of the Legislative Council in 1954.  Although it was only partially elected and had few of the powers of the modern Parliament of Fiji, the Legislative Council provided a venue for Fiji's future leaders to gain experience in the workings of government.   In 1956, Ratu Sukuna encouraged the formation of Fiji's first political party, the Fijian Association under the leadership of Ratu Edward Cakobau.

 Ratu Sukuna's Legacy
Ratu Sir Lala Sukuna was married twice, first to Adi Maraia Vosawale (1903–1956) in 1928, and later to Maca Likutabua (1934–2000) in September 1957, eight months before his death.  Neither marriage produced any children, and his successor as the Tui Lau was his nephew, Ratu Sir Kamisese Mara. The late Adi Alani Sovanatabua (later Dimuri, when she married Ratu Kinivilame Pai Dimuri, of Naseakula, Macuata) was the only child and daughter of Ratu Sir Lala Sukuna as a result of a de facto relationship with Roko Melaia Lutukivuya, daughter of Roko Jone Liwaki, the brother of Ratu Alifereti Finau Ulukalala. Ratu Sukuna had acknowledged Adi Sovanatabua as his daughter. Roko Melaia Lutukivuya was the first cousin of Ratu Tevita Uluilakeba III and Aunt of Ratu Sir Kamisese Mara.

Ratu Sukuna died en route to England on the ship , on 30 May 1958.  He was buried at the Vatanitawake, the Sau Tabu in Tubou, Lakeba alongside great leaders of Lau.

Although he did not live to see Fiji gain its independence (in 1970), the role he played in the pre-independence years was crucial; without him, there might not have been a Fijian state or its creation would almost certainly have been delayed.  Not only was his personal role decisive, he also mentored several of the men who were to play pivotal roles in the post-independence years.  His nephew, Ratu Sir Kamisese Mara, became a world figure as Fiji's first Prime Minister and later served as President; Ratu Sir Edward Cakobau served for many years as a Cabinet minister and his cousin, Ratu Sir George Cakobau became the country's de facto Head of State as its first native-born Governor-General; and Ratu Sir Penaia Ganilau became the first President of the Republic of Fiji.  All four had been personally selected by Ratu Sukuna for leadership, mentored by him, and educated abroad at his expense. Upon his passing Ratu Sukuna had nothing more to his name but 50 cents which was concluded that in a sense, he gave everything he had to his nation and investing in the education of his successors.  Long after his death, they continued to regard him as their mentor and saw the implementation of his vision as their sacred responsibility.  Even today, now that the torch has been passed to a younger generation, most Fijian politicians, even from the Indo-Fijian community, regard themselves as heirs of his legacy.

Fiji's third constitutional President, Ratu Josefa Iloilo, described Ratu Sukuna as "a great and noble man ... whose foresight and vision still impacts on our future."

Regnal Title

Footnotes

 References

  – a journal type entry written by Ratu Sukuna and edited into a book by Deryk Scarr''

External links
 Native Lands Trust Board information on Ratu Sir Lala Sukuna.

1888 births
1958 deaths
Fijian chiefs
Fijian soldiers
Knights Commander of the Order of St Michael and St George
Knights Commander of the Order of the British Empire
Tui Lau
People educated at Whanganui Collegiate School
Soldiers of the French Foreign Legion
I-Taukei Fijian members of the Legislative Council of Fiji
Alumni of Wadham College, Oxford
Speakers of the Legislative Council of Fiji
Politicians from Lakeba
Politicians from Bau (island)
Members of the Middle Temple
20th-century Fijian lawyers

Lala Sukuna


CR ili Cr može biti:
 Cr, oznaka za kemijski element krom
 Cr (astronomski katalog), astronomski katalog
 China Railway, kineski nacionalni željeznički operater

Cr (razdvojba)


FC Stumbras este un club de fotbal lituanian din orașul Kaunas.

Palmares
 Pirma lyga: 1
 2014
 Cupa Lituaniei: 1
 2017

Participări în campionatele lituaniene

Jucători notabili
 Artūras Rimkevičius (2016)

Antrenori
 Gerhardas Kvedaras (2010–2014)
 Rolandas Čepkauskas (2014–2015)
 Darius Gvildys (2015-2016)
 Mariano Barreto (2016-2018)
 Joao Luis Martins (2019)

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial
 alyga.lt (FC Stumbras)
 Facebook
 twitter.com
 Soccerway
 eurofootball.lt

Stumbras
Fondări în 2013

FC Stumbras